Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2574/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant referent Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2020 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za sierpień i wrzesień 2013 r. 1) uchyla decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w zaskarżonej części, tj. dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za sierpień i wrzesień 2013 r. (pkt 1 decyzji), 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz J. H. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych orzekł o odpowiedzialności J.H. (dalej: "Skarżąca", "Strona"), jako byłego członka zarządu solidarnie z pozostałymi członkami zarządu - M.S. oraz Z.M. za zaległości G.S.A. (dalej: "Spółka") z tytułu wpłat na PFRON za okres: sierpień 2013 r. w kwocie głównej 16 997,00 zł, w odsetkach 7 178,00 zł; wrzesień 2013 r. w kwocie głównej 15 096,00 zł, w odsetkach 6 247,00 zł oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialności strony za zaległości ww. Spółki z tytułu wpłat na PFRON za okres październik 2013 r.

W odwołaniu od ww. decyzji Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że w sprawie nie złożono we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości,

2. art. 178 §1 O.p. poprzez odmowę przesłania akt sprawy do Oddziału S. PFRON w K. , czym naruszone zostało prawo do wglądu do akt sprawy,

3. art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące zaniechaniem podjęcia wszelkich działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości.

Ponadto Skarżąca w piśmie z dnia 5 marca 2019 r. podniosła, że ostatnim dniem naliczenia odsetek od zaległości we wpłacie na PFRON jest dzień poprzedzający dzień, w którym Sąd Rejonowy K. w K. ogłosił upadłość Spółki. Strona wniosła również o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia chwili zaistnienia stanu niewypłacalności Spółki oraz tego, że w okresie sprawowania funkcji członka zarządu Spółka zaprzestała trwale regulować swoje zobowiązania.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Organ", "Minister") uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej pkt 1 sentencji decyzji i orzekł o odpowiedzialności Skarżącej jako byłego członka zarządu solidarnie z pozostałym członkiem zarządu: Z.M. za zaległości Spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za: sierpień 2013 r. w kwocie głównej 16 997,00 zł, w odsetkach: 596,00 zł naliczonych na dzień przed ogłoszeniem upadłości Spółki; wrzesień 2013 r. w kwocie głównej: 15 096,00 zł, w odsetkach: 401,00 zł naliczonych na dzień przed ogłoszeniem upadłości ww. Spółki, natomiast w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

Organ podniósł, że uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej pkt 1 sentencji, z uwagi na błędne naliczenie odsetek na dzień wydania decyzji a nie na dzień przed ogłoszeniem upadłości Spółki.

Ponadto Minister zwrócił uwagę na błędne wskazanie kręgu osób odpowiedzialnych za zaległości Spółki. Podniósł, że decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Prezes Zarządu PFRON umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialności M.S.za zaległości Spółki z tytułu wpłat na PFRON za okres sierpień-październik 2013 r. Zatem zdaniem Organu, M.S.nie może odpowiadać solidarnie za zaległości objęte zaskarżoną decyzją.

Na podstawie odpisu KRS Spółki, uchwały Nr [...] rady Nadzorczej G.S.A. z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu z dnia [...] listopada 2013 r. Organ ustalił, że Skarżąca oraz Z.M. pełnili funkcję w organie zarządzającym Spółką, tj. w okresie, kiedy upływał termin płatności ww. zobowiązań.

Tym samym zdaniem Organu, okoliczność pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu w okresie upływu terminu płatności zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON, została udowodniona i spełniona została przesłanka odpowiedzialności, o jakiej mowa w art. 116 § 2 O.p.

Minister odnosząc się do przesłanki odpowiedzialności członka zarządu wynikającej z art. 116 § 1 O.p. czyli bezskuteczności egzekucji z majątku spółki podał, że postanowieniem Sądu Rejonowego K. w K. [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] stycznia 2014 r, sygn. akt [...] została ogłoszona upadłość dłużnika obejmująca likwidację majątku.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Prezes Zarządu PFRON zgłosił wierzytelność należącą do kategorii III w kwocie głównej 57 019,00 zł oraz w należnych od tej kwoty odsetkach 1 302,00 zł za okresy: sierpień-grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r.

Minister podał, że w toku postępowania upadłościowego nie doszło do zaspokojenia zgłoszonej wierzytelności.

W związku z powyższym Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła bezskuteczność egzekucji o której mowa w art. 116 § 1 O.p., gdyż PFRON nie został zaspokojony w trakcie trwania postępowania upadłościowego.

Organ przechodząc do przesłanek egzoneracyjnych umożliwiających uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki zaznaczył, że istniała podstawa do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki z uwagi na zaprzestanie regulowania przez Spółkę należności wobec PFRON zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r., nr 60, poz. 535 ze zm., dalej: "p.u.n."), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.

Mając na uwadze art. 21 ust. 1 p.u.n., Minister uznał, że Strona winna złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości do dnia 4 października 2013 r. Wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony 25 października 2013 r., a więc w ocenie Organu nie można zgodzić się ze Stroną, że został on złożony "we właściwym czasie".

Minister przytoczył nadto, że z wniosku z dnia 24 października 2013 r. o ogłoszenie upadłości z likwidacją majątku dłużnika wynika, że na dzień 30 września 2013 r., zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej majątku.

Zdaniem Organu Skarżąca nie wykazała, że jako członek zarządu Spółki podjęła działania zmierzające do zaspokojenia wierzyciela podatkowego jak i nie wykazała, że zgłoszono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości, a także, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jej winy.

Minister uznał za bezprzedmiotowe odnoszenie się do przesłanek z art. 116 § 1 pkt 2 Op., tj. wykazania mienia Spółki z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, gdyż żaden majątek nie istnieje z uwagi na jego likwidację.

Organ nie podzielił zarzutów odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie pkt 1 zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów procesu.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że w sprawie nie złożono we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości,

2. naruszenie przepisu art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące zaniechaniem podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia właściwego czasu zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowiła decyzja MRPiPS jedynie w jej pkt 1. Tym samym przedmiot zaskarżenia i jednocześnie istotę sporu w sprawie stanowiła zasadność orzeczenia, na podstawie art. 116 O.p., o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej za zaległości Spółki z tytułu wpłat na PFRON za sierpień i wrzesień 2013 r.

Przypomnieć należy, że przepisy Ordynacji podatkowej mają w niniejszym postępowaniu zastosowanie na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.). Stosownie do tego przepisu do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i art. 49b, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi PFRON.

Z kolei granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe określają przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej.

Stosownie do art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy tym odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje m.in. zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O.p.). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co zostało uregulowane w § 4 art. 116 O.p.

Biorąc pod uwagę obciążający organy w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe obowiązek wykazania pozytywnych przesłanek tej odpowiedzialności, a zatem pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu w czasie, o jakim mowa w art. 116 § 2 O.p. oraz wykazania bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce, Sąd stwierdza, że zostały one przez organy prawidłowo wykazane. Ponadto okoliczności te nie są w sprawie sporne.

Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca pełniła funkcję w organie zarządzającym Spółki w okresie, w którym powstały zaległości, co do których orzeczono o odpowiedzialności Skarżącej.

Spełniona również została druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności byłego członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki.

Bezskuteczność egzekucji może być stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem i świadczyć o niej może również brak skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych w toku innego postępowania egzekucyjnego. Z kolei wobec Spółki toczyło się postępowanie upadłościowe z wniosku m.in. samego Skarżącego. Po wszczęciu postępowania upadłościowego Prezes Zarządu PFRON zgłosił swoją wierzytelność do masy upadłości. W toku postępowania upadłościowego wierzytelności PFRON nie zostały zaspokojone.

Skoro postępowanie upadłościowe prowadzone w stosunku do całego majątku Spółki nie doprowadziło do zaspokojenia wierzytelności zgłoszonych przez Prezesa Zarządu PFRON, to uznać należało, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Taką właśnie prawidłową konkluzję co do bezskuteczności egzekucji, bazującą na prawidłowo poczynionych ustaleniach, przedstawiono w zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji należy odnieść się do kwestii prawidłowości ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji dotyczących niewykazania przez Skarżącego zaistnienia okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność. Przypomnieć należy, że członek zarządu nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, gdy wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) lub gdy wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

W sprawie poddanej sądowej kontroli bezsporne jest, że Skarżąca nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.

W świetle przepisów Ordynacji podatkowej, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Organ podatkowy nie ma zatem obowiązku poszukiwania tego majątku, jeżeli ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że egzekucja wobec Spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

Punktem wyjścia dla oceny, czy w sprawie poddanej sądowej kontroli zaistniała kolejna przesłanka egzoneracyjna, tj. czy członek zarządu wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) jest ustalenie właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p.

Odnosząc się do tej kwestii, przede wszystkim podkreślić należy, że to organ zobowiązany jest ustalić, kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Pogląd taki przedstawiony został przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09. W jej uzasadnieniu NSA jednoznacznie stwierdził, że "w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej".

Tym samym obowiązkiem organu podatkowego jest wykazanie, czy i kiedy wystąpiły przesłanki uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Dopiero odnosząc się do tak ustalonych przez organ okoliczności, członek zarządu może wykazać zaistnienie przesłanki egzoneracyjnej, tj. może wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. W uzasadnieniu decyzji organ jest zatem zobowiązany wskazać, kiedy powinien być złożony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, czyli kiedy był właściwy czas na złożenie takiego wniosku.

Zdaniem MRPiPS, w okolicznościach niniejszej sprawy, wniosek ten powinien zostać złożony do 4 października 2013 r., wobec niedokonania przez Spółkę wpłaty na PFRON za sierpień 2013 r., wymagalnej do 20 września 2013 r.

Przy czym, zgodzić się trzeba z MRPiPS, że w art. 11 P.u.n. ustawodawca przewidział dwie niezależne przesłanki ogłoszenia upadłości dłużnika będącego osobą prawną tj. niewykonywanie wymagalnych zobowiązań (ust. 1) oraz sytuację, w której zobowiązania dłużnika przekraczają jego majątek (ust. 2). Wystąpienie którejkolwiek z nich obliguje członka zarządu do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki.

Przyczyna niewypłacalności, związana z zaprzestaniem wykonywania wymagalnych zobowiązań sprawia, że badanie "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości z tego właśnie powodu nie wymaga analizy stanu majątku Spółki i tego, czy i kiedy zobowiązania przekraczały jego wartość. W takim przypadku istotny jest obiektywny stan nieregulowania wymagalnych zobowiązań.

Niezależnie jednak od powyższego, nie można zgodzić się z MRPiPS, że podstawę do złożenia wniosku o upadłość stanowiło samo nieuiszczenie przez Spółkę jednej wpłaty na PFRON za sierpień 2013 r., w wysokości 16.997 zł, a tym samym, że tylko na tej podstawie można było przyjąć, że czas właściwy na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przypadał już na początek października 2013 r.

Niewątpliwie brak uregulowania jednej wpłaty na PFRON nie wypełnia jeszcze przesłanki "niewykonywania wymagalnych zobowiązań" z art. 11 ust. 1 p.u.n. Ten brak wpłat musi charakteryzować się pewną powtarzalnością, trwałością, a nie polegać na jednostkowym braku takiej wpłaty. Sam przepis art. 11 ust. 1 p.u.n. stanowi o niewykonywaniu wymagalnych zobowiązań (liczba mnoga), a nie – zobowiązania. Oczywiście, zgodnie z dominująca linią orzeczniczą, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, przesłanka z art. 11 ust. 1 p.u.n. spełniona jest również wówczas, gdy niewykonywane są zobowiązania tylko wobec jednego wierzyciela, niemniej jednak w dalszymi ciągu o stanie niewypłacalności można mówić w sytuacji istnienia co najmniej kilku nieuregulowanych zobowiązań.

W tym zakresie organ dokonał błędnej wykładni art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p w zw. z art. 11 ust. 1 p.u.n.

Przy czym Sąd zastrzega, że niewykluczone jest, że w istocie, z uwagi na przesłankę niewykonywania wymagalnych zobowiązań wniosek Skarżącego o ogłoszenie upadłości, złożony 24 października 2013 r., był wnioskiem spóźnionym, jednakże w tym zakresie organy nie dokonały wystarczających i jednoznacznych ustaleń, czym w istocie uniemożliwiły ocenę terminowości złożenia tego wniosku.

Podkreślić należy, że organy nie dokonały żadnych ustaleń, co do pozostałych wierzycieli Spółki, okresów powstania innych zaległości, ich wysokości, wymagalności. Niewątpliwe natomiast mając na uwadze przeprowadzone w stosunku do Spółki postępowanie upadłościowe, takich ustaleń można było dokonać. W aktach sprawy nie ma natomiast załączonego do wniosku o upadłość – spisu wierzycieli, wysokości wierzytelności z terminami zapłaty. W aktach sprawy nie ma również uzasadnienia postanowienia (z [...] .04.2014 r.) o ogłoszeniu upadłości Spółki.

Organ mógł w tym zakresie wystąpić również o stosowne informacje chociażby do właściwego urzędu skarbowego, czy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Dodatkowo, w zaskarżonej decyzji MRPiPS, niejako na marginesie, zwrócił uwagę na wskazywane we wniosku o ogłoszenie upadłości okoliczności związane z ujemnym wynikiem finansowym Spółki, czy stratą poniesioną na dzień 30 września 2013 r. Niemniej jednak twierdzeniom tym nie towarzyszą ani żadne konkretne konkluzje ani ustalenia, które znajdowałyby potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, np. sprawozdania finansowe Spółki.

Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżona w sprawie decyzja została wydana z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei art. 187 § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy art. 191 O.p. stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Nie ma przy tym wątpliwości, że przez "cały zebrany materiał dowodowy", o którym mowa w tym przepisie należy rozumieć ten zgromadzony w sposób wyczerpujący, o czym mowa w art. 187 § 1 O.p., a nie cały, faktycznie zgromadzony w aktach.

Brak wyczerpujących ustaleń i zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego w sposób prawidłowy określić "czas właściwy" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości niewątpliwie świadczy o naruszeniu wskazanych wyżej przepisów postępowania.

Niezależnie od powyższego, w sprawie doszło również do naruszenia art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 121 § 1 O.p.

Zauważyć bowiem należy, że w kwestii tak istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy jak określenie "czasu właściwego" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, organ nie może poprzestawać na jednozdaniowym stwierdzeniu, a do tego w istocie sprowadza się uzasadnienie decyzji MRPiPS.

Ponadto, w uzasadnieniu decyzji organ ten nie odniósł się w ogóle do kwestii kluczowej, a mianowicie tego, czy w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON w stosunku do Spółki. Sam fakt, że w sprawie toczyło się postępowanie upadłościowe, nie zwalnia organu od wyjaśnienia i wskazania okoliczności mających wpływ na ewentualne zawszenie biegu terminu przedawnienia oraz wskazania okresu na jaki doszło do zawieszenia biegu tego terminu.

W ocenie Sądu, z powyższych względów decyzja MRPiPS, jest uzasadniona w sposób nie do zaakceptowania. Jest to o tyle istotne, że MRPiPS rozpoznawał odwołanie Skarżącego ponad 2 lata, nie przeprowadzając w istocie żadnego dodatkowego postępowania dowodowego.

Końcowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 § 2 pkt 2 i 3 O.p., z uwagi na brak poprzedzenia orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego wystawieniem tytułów wykonawczych w stosunku do Spółki, zauważyć należy, że zarzut ten pojawił się dopiero w piśmie procesowym z 11 września 2020 r.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy przesądzająca wypowiedź Sądu w tym zakresie może być przedwczesna. Przede wszystkim bowiem Sąd nie ma pewności co do tego, czy przedłożone Sądowi akta administracyjne sprawy są kompletne, a ponadto co do tego zarzutu nie miał okazji ustosunkować się MRPiPS.

Ponownie rozpoznając sprawę organ obowiązany będzie w pierwszej kolejności odnieść się do kwestii przedawnienia zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON w stosunku do dłużnika głównego, czyli do Spółki. Następnie winien ocenić zasadność zarzutu naruszenia art. 108 § 2 pkt 2 i 3 O.p. Jeśli powyższe kwestie nie będą stanowiły przeszkody w dalszym prowadzeniu postępowania organ obowiązany będzie uzupełnić materiał dowodowy i dokonać ponownych, jednoznacznych ustaleń w kwestii określenia "czasu właściwego" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, mając na uwadze, że w ocenie Sądu podstawy do złożenia wniosku o upadłość nie stanowiło nieuiszczenie przez Spółkę jednej wpłaty na PFRON za sierpień 2013 r.

Powyższe ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., z uwzględnieniem zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), uchylił decyzję MRPiPS w zaskarżonej części, tj. w części orzekającej o odpowiedzialności Skarżącej z tytułu wpłat na PFRON za sierpień i wrzesień 2013 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy (pkt 2 sentencji)