Wyrok Sądu Najwyższego, sygn. akt III RN 92/98
Sąd Najwyższy
Data orzeczenia: 1998-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 612  Sprawy geodezji i kartografii
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Ewidencja gruntów
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz. 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: par. 2 ust. 2-3, par. 44
journal: Dz.U. 1996 nr 158 poz. 813
law: Rozporządzenie Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 149 par. 2-3, art. 155, art. 235 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 57 ust. 2
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Brak jest podstaw prawnych dla sformułowania zarzutu rażącego naruszenia prawa lub Rzeczypospolitej Polskiej /art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wyłącznie z przyczyny, że właściwy organ administracji publicznej nie podjął rozstrzygnięcia na podstawie art. 155 Kpa.

TEZY

Brak jest podstaw prawnych dla sformułowania zarzutu rażącego naruszenia prawa lub Rzeczypospolitej Polskiej /art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wyłącznie z przyczyny, że właściwy organ administracji publicznej nie podjął rozstrzygnięcia na podstawie art. 155 Kpa.


SENTENCJA

Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stanisława B. na decyzję Głównego Geodety Kraju w przedmiocie wznowienia postępowania na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 1997 r. II SA 643/97

oddala rewizję nadzwyczajną.


UZASADNIENIE

Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.

Stosownie do postanowienia art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./ ewidencja gruntów i budynków stanowi jednolity dla kraju systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach i budynkach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami i budynkami. Z kolei par. 2 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 158 poz. 813/, wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 1 Ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowi, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje dane dotyczące praw przedmiotowych i podmiotowych. Przy czym w opisie przedmiotów ewidencji /obejmującym w szczególności informacje dotyczące gruntów, w tym między innymi ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w której skład wchodzą grunty/ wykorzystuje się dane gromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, natomiast informacje dotyczące praw podmiotowych /w tym między innymi informacje dotyczące właścicieli lub innych osób władających gruntami/ wynikają z danych ujawnionych w księgach wieczystych i innych dokumentach /par. 2 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia/. Oznacza to, że akt notarialny nabycia nieruchomości stanowić może podstawę wpisu do ewidencji gruntów jedynie w odniesieniu do danych dotyczących praw podmiotowych, natomiast nie może stanowić podstawy dla dokonywania korekty w odniesieniu do wynikających z ewidencji gruntów danych dotyczących przedmiotowego opisu nieruchomości, w tym w szczególności także w odniesieniu do powierzchni gruntu objętego nieruchomością, której dotyczy akt notarialny. W celu ustalenia przyczyn oraz ewentualnego skorygowania ewentualnych rozbieżności dotyczących danych przedmiotowych objętych ewidencją gruntów prowadzone jest postępowanie weryfikacyjne /par. 44 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz par. 44 ust. 2 - ust. 5 rozporządzenia/.

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda K. decyzją z dnia 6 września 1996 r. (...) na podstawie przedstawionego aktu notarialnego nabycia nieruchomości orzekł o dokonaniu wpisu do ewidencji gruntów skarżącego, jako właściciela nieruchomości składającej się z działek 39, 40 i 138, które zgodnie z danymi przedmiotowymi wynikającymi z tej ewidencji obejmują łącznie powierzchnię 5,36 ha. Od decyzji tej, zawierającej prawidłowe pouczenie o przysługującej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie złożył skargi. Natomiast odrębnym pismem wystąpił do Urzędu Wojewódzkiego z żądaniem wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów wsi (...) w odniesieniu do stanowiących jego własność przedmiotowych działek nr 39, 40 i 138 wskazując na rozbieżność dotyczącą ich łącznej powierzchni, która w ewidencji gruntów określona została jako 5,36 ha, podczas gdy w akcie notarialnym, który stanowił podstawę wpisu do ewidencji gruntów uprawnień właścicielskich skarżącego, podano że łączna powierzchnia tych działek wynosi 5,42 ha. Mając na uwadze, że żądanie to zmierzało do dokonania weryfikacji opisu przedmiotowego nieruchomości w ewidencji gruntów, Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego pismem z dnia 18 listopada 1996 r. trafnie poinformował skarżącego, że ewentualne wprowadzenie do ewidencji gruntów żądanej przez niego zmiany może nastąpić dopiero po przedstawieniu przez zainteresowanego nawiązującej do mapy ewidencyjnej wsi (...) mapy przedmiotowej nieruchomości, która opisana została w akcie notarialnym /nr rep. 1924/69/ stanowiącym podstawę wpisania do ewidencji gruntów jego tytułu własności. Ponieważ pomimo to, w kolejnych pismach skarżący nadal domagał się wprowadzenia do ewidencji gruntów zmiany informacji dotyczącej powierzchni nieruchomości, wskazując wyłącznie na to, iż nie jest ona zgodna z wielkością tej nieruchomości określoną w akcie notarialnym, na podstawie którego nieruchomość tę nabył, to słusznie organy właściwe dla spraw ewidencji gruntów uznały, że skarżący traktuje swe żądanie nie jako odrębny wniosek o wszczęcie postępowania w celu weryfikacji danych objętych ewidencja gruntów, ale jako żądanie, które powinno być załatwione w ramach postępowania, w którym dokonano wpisu skarżącego do ewidencji gruntów jako właściciela nieruchomości nabytej przedstawionym przez niego aktem notarialnym /nr rep. 1924/69. A ponieważ postępowanie to zakończone zostało już prawomocną decyzją, to organy właściwe słusznie uznały, że kolejne pisma skarżącego należy potraktować jako podanie o wznowienie postępowania, co stwarzało skarżącemu gwarancję, iż zgłaszane przez niego wnioski będą załatwiane w drodze decyzji /art. 149 par. 2 i 3 Kpa/. Tym samym bezpodstawny jest podniesiony w rewizji nadzwyczajnej zarzut naruszenia przez właściwe organy administracji publicznej orzekające w rozpoznawanej sprawie art. 235 par. 1 Kpa.

Nie jest również trafna zawarta w rewizji nadzwyczajnej sugestia, jakoby właściwe organy administracji publicznej zobowiązane były potraktować kolejne pisma skarżącego w rozpoznawanej sprawie jako żądania zmiany prawomocnej decyzji Wojewody z dnia 6 września 1996 r. w trybie art. 155 Kpa. Po pierwsze, przedmiotem powyższej decyzji Wojewody mogło być, stosownie do obowiązujących przepisów prawnych, dokonanie na podstawie danych wynikających z aktu notarialnego wyłącznie wpisu informacji dotyczących prawa podmiotowego, w danym wypadku prawa własności, a nie danych dotyczących opisu przedmiotowego gruntów /par. 2 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia/, dlatego nie była w danym wypadku dopuszczalna weryfikacja decyzji w sposób zgodny z wnioskiem skarżącego, jak tego wymaga art. 155 Kpa, bowiem byłaby ona równoznaczna z rażącym naruszeniem prawa przez organ wydający decyzję. Po drugie, należy mieć na uwadze i to, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 Kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym i w zasadzie nie jest ono prowadzone na wniosek strony, a przy tym decyzja wydana w tym postępowaniu ma charakter uznaniowy /art. 155 Kpa/. Dlatego brak jest podstaw prawnych dla sformułowania zarzutu rażącego naruszenia prawa lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej, a tylko taki zarzut może stanowić podstawę wniesienia rewizji nadzwyczajnej /art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w sytuacji, gdy właściwy organ administracji publicznej nie podjął rozstrzygnięcia na podstawie art. 155 Kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy (...) orzekł, jak w sentencji.