Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 216/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na bezczynność S. K. O. w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność S. K. O. w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] orzekającej o zatwierdzeniu podziału nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia

[...] września 2010 r. nr [...]) S. K. O. w W. po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 1999 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji ( wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87)

Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z cytowanego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).

Wskazać więc należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna.

Sąd stwierdził, że taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu, S. K. O. w W. rozpatrzyło wniosek skarżącej i wydało w sprawie decyzję. Ta okoliczność powoduje, że skarga na bezczynność Kolegium stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.