Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 706/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 602/16 w sprawie ze skargi O. K. na decyzję Dyrektora K. z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I OSK 706/17

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 602/16 uchylił decyzję Dyrektora K. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie, zawarte w piśmie organu z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Dyrektor K. (zwany dalej również organem) w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci przedstawienia kwot wynagrodzeń artystów, występujących w ramach wymienionych we wniosku wydarzeń artystycznych organizowanych przez K. (zwana dalej również Instytucją).

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca złożyła w dniu [...] stycznia 2016 r. wniosek adresowany do Dyrektora I. (poprzednika prawnego K. - dalej: Instytucja) o udostępnienie informacji publicznej w postaci przedstawienia kwot wynagrodzeń artystów występujących w ramach wymienionych we wniosku wydarzeń artystycznych, organizowanych przez Instytucję. W piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektor I. częściowo uwzględnił żądanie i udostępnił wnioskodawczyni wymagane informacje, zaś w odniesieniu do części wniosku odmówił jej udostępnienia z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: udip). W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpoznanie wniosku w zakresie objętym decyzją o odmowie udostępnienia informacji.

Rozpoznając sprawę ponownie organ wskazał, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej wynika z art. 4 ust. 1 pkt 4 udip, zgodnie z którym do udostępniania informacji publicznej obowiązane są podmioty reprezentujące osoby prawne samorządu terytorialnego, a zatem obowiązek taki spoczywa na Dyrektorze I. Następnie organ podniósł, że obowiązek ten podlega szczegółowo wymienionym w treści art. 5 ust. 2 udip ograniczeniom, do których należy między innymi tajemnica przedsiębiorcy. Dodał, że ustawa ta nie definiuje we własnym zakresie tego pojęcia, w związku z czym - jak wskazuje się w orzecznictwie - zastosowanie znajdą tu pojęcia wprowadzone ustawą z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dalej: uznk). Pojęcie przedsiębiorcy zawarte jest w art. 2 uznk i obejmuje osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które prowadząc, chociażby ubocznie, działalność zarobkową lub zawodową uczestniczą w działalności gospodarczej. Podniósł, że zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego, zawartym w wyroku z dnia 29 listopada 2013 r. (sygn. akt I CSK 756/12) "O statusie przedsiębiorcy na gruncie ustawy z 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji decyduje faktyczne uczestniczenie w obrocie gospodarczym". Nie ma natomiast decydującego znaczenia wpis do właściwego rejestru (ewidencji) lub jego brak (por. np. J. Szwaja: Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, Warszawa 1994, pod red. J. Szwai, s. 30, 31). Organ podkreślił, że uczestnictwo w obrocie gospodarczym objawia się w szczególności świadczeniem na rzecz innych podmiotów usług na podstawie zawartych umów za wynagrodzeniem (jakkolwiek kryterium zarobkowe nie ma decydującego charakteru dla uznania podmiotu za przedsiębiorcę). Z tego też powodu podmioty świadczące na rzecz Instytucji usługi związane z prowadzoną działalnością kulturalną (artyści) mogą zostać uznane za przedsiębiorców w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów. Następnie organ dodał, że w wyroku NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13, przyjęto, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób, zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. W związku z tym organ stwierdził, że każdy artysta (bez względu na formę organizacyjną) - który za wynagrodzeniem świadczy usługi artystyczne - musi być zaliczony do grona przedsiębiorców i może żądać ochrony informacji, np. o otrzymanym wynagrodzeniu jako informacji o charakterze gospodarczym. Żądanie to (będące po stronie przedsiębiorcy objawem podjęcia działań zmierzających utajnienia tej informacji) objawia się w postaci zamieszczania w umowach klauzul o zachowaniu w tajemnicy ich postanowień. Takie zastrzeżenia są standardowymi wnioskami artystów zarówno polskich jak i zagranicznych, przedstawianymi w toku negocjacji. Instytucja wprowadza w umowach z artystami takie klauzule, co wyczerpuje jednocześnie element formalny tej przesłanki udzielenia ochrony w związku z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy. W tym kontekście organ zwrócił uwagę na trzy elementy: - wynagrodzenie artysty jest wielkością ustalaną indywidualnie, zależną od wielu czynników, dlatego też artyści zastrzegają sobie utrzymanie w tajemnicy tej informacji; - naruszenie tego wymogu może skutkować w przyszłości utrudnieniem w dostępie do usług artystów dla Instytucji, wynikającym z braku zaufania (w odróżnieniu do wnioskodawcy, pracownicy i współpracownicy Instytucji, a także np. pracownicy organów kontroli, zobowiązani są do zachowania tajemnicy służbowej lub jej umownego odpowiednika) lub też odpowiedzialnością odszkodowawczą; - wnioskodawca nie został pozbawiony możliwości uzyskania informacji o środkach wydatkowanych na organizację wydarzenia i kosztu usług artystów, gdyż ustalenie tej informacji nie wymaga odwołania się do poszczególnych umów, a wyłącznie analizy jawnego budżetu Instytucji (zakres żądania wyznacza treść wniosku). Co do ostatniej z wymienionych wyżej uwag, organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 6 października 2015 r. wyraźnie oddzielił dwie kwestie na gruncie analogicznego do występującego w tej sprawie, żądania ujawnienia wynagrodzeń stwierdzając, że udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych (sygn. akt II SAB/OI 44/15). Organ podniósł, że dopełniając wymogu wynikającego z przepisów ustawy, w treści decyzji wskazał podmioty, w odniesieniu do których Instytucja zobowiązana jest zachować w tajemnicy informacje o wynagrodzeniu, a ponadto decyzja zawierała wskazanie przyczyn odmowy udzielenia informacji oraz ich podstawy (klauzula o zaufaniu w poufności). Ponadto dodał, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji nie ma obowiązku udokumentowania podniesionych argumentów poprzez np. okazanie umowy, gdyż byłoby to wykroczeniem poza zakres wniosku.

Skargę na ww. decyzję złożyła O. K.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację, zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za częściowo zasadną.

Jak zauważono w zaskarżonym wyroku, w sprawie organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci przedstawienia kwot wynagrodzeń artystów występujących w ramach wymienionych we wniosku wydarzeń artystycznych, organizowanych przez K. stwierdzając, że informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz, że podpisane z wykonawcami umowy zawierają klauzule poufności.

Sąd stwierdził, że tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, według którego – przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Sąd wskazał, że organ nie uzasadnił swojego poglądu dotyczącego tego, że określona w umowach zawartych z wymienioną Instytucją, kwota wynagrodzenia za usługi artystyczne, stanowi informację posiadającą wartość gospodarczą. Zawarł tylko stwierdzenia ogólnej natury, według których wynagrodzenie artysty jest wielkością ustalaną indywidualnie, zależną od wielu czynników, dlatego też artyści zastrzegają sobie utrzymanie w tajemnicy tej informacji oraz, że naruszenie tego wymogu może skutkować w przyszłości utrudnieniem w dostępie do usług artystów dla Instytucji, wynikającym z braku zaufania lub też odpowiedzialnością odszkodowawczą.

W ocenie Sądu, przytoczone stwierdzenia – mające charakter niemerytoryczny - nie stanowią uzasadnienia wyżej cytowanego poglądu organu, który - przyjmując założenie, że wnioskowana informacja jest informacją mającą wartość gospodarczą, uznał, że jako tajemnica przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznych, nie podlega udostępnieniu w trybie tej ustawy.

Pominięcie uzasadnienia w powyższym zakresie miało szczególnie istotne znaczenie z tego powodu, że według utrwalonej linii orzecznictwa, udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podlega informacja o wysokości kwoty wypłaconej ze środków publicznych z tytułu wykonania usługi na rzecz podmiotu publicznego. Nadto jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazuje, że umowy cywilnoprawne finansowane ze środków publicznych stanowią informację publiczną, odnoszą się one wszak do sprawy publicznej. Pogląd ten wzmacnia zasada jawności finansów publicznych z art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych.

Sąd wyjaśnił, że wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, iż udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podlega – uwidoczniona na fakturze lub rachunku - kwota wypłacona za wykonanie usługi na rzecz podmiotu publicznego, gdyż dotyczy gospodarowania środkami publicznymi. W konsekwencji zasadnie wskazano w skardze, że wobec tego, iż K., jako samorządowa instytucja kultury, której organizatorem jest miasto K., jest równocześnie na gruncie art. 9 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885) jednostką sektora finansów publicznych, zastosowanie do zawieranych przez nią umów znajduje art. 35 tej ustawy, a zatem klauzule poufności zastrzeżone w umowach zawartych pomiędzy artystami a Instytucją Kultury, uznać należy za niezastrzeżone w zakresie, w jakim klauzule te nie obejmują informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa.

Sąd przytoczył w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, według którego – informacje o fakcie zawarcia umowy przez podmiot publiczny, o podmiotach z którymi podmiot publiczny zawarł umowy, ich dat oraz kwot wypłaconych lub planowanych do wypłacenia na podstawie tych umów – nie stanowią informacji technicznej, technologicznej czy organizacyjnej przedsiębiorstwa w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów. Nie odnoszą się wszak do kwestii technicznych, technologicznych czy organizacyjnych. Jednocześnie organ nie wykazał w jakikolwiek sposób w zaskarżonej decyzji, aby żądane informacje miały określoną wartość gospodarczą dla jakiegokolwiek przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 3133/14). Przytoczoną ocenę NSA odniesiono do rozpoznawanej sprawy, bowiem w zaskarżonej decyzji – jak już była o tym mowa wyżej - organ nie uzasadnił swojego poglądu dotyczącego tego, że określona w umowach zawartych z wymienioną Instytucją, kwota wynagrodzenia za usługi artystyczne, stanowi informację posiadającą wartość gospodarczą. Wobec tego, w ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji narusza wprost art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto Sąd podniósł, że zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I OSK 2539/14, w sprawach odmowy udostępnienia informacji publicznej uzasadnienie decyzji ma kluczowe znaczenie, także z perspektywy zasad ogólnych K.p.a. – tj. zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.) i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Skoro organ nie wykazał, że żądane w sprawie informacje mają konkretną wartość gospodarczą – i nie są to informacje techniczne, technologiczne czy organizacyjne – to już z tego powodu nie miał podstaw do zastosowania art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy art. 35 ustawy o finansach publicznych.

W konsekwencji uznał, że przy rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, doszło do naruszenia przez organ art. 107 § 3 K.p.a. we wskazanym wyżej zakresie. Wskazał, że ani zaskarżona decyzja, ani też rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. o odmowie udostępnienia części żądanych informacji nie zawierają obligatoryjnych składników wymienionych w art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, według którego uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji.

W dniu [...] grudnia 2016 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ - Dyrektor K., wnosząc o jego uchylenie w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił on WSA w Gliwicach:

1. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a to:

• art. 5 ust. 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że informacja będąca przedmiotem wniosku nie ma wartości gospodarczej;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), a to:

• art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez uznanie, że zawarte w decyzji uzasadnienie ma charakter zbyt ogólny i niemerytoryczny z pominięciem charakteru decyzji i rozstrzyganych okoliczności;

• art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja nie zawierała w uzasadnieniu imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, podczas gdy w toku postępowania organ nie występował do nikogo o zajęcie stanowiska, co czyniło niemożliwym i zbędnym ich wskazywanie;

• art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zawarcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazań odnośnie dalszego postępowania w sposób niedostateczny i ogólny, to uniemożliwia ich zastosowanie przez organ.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, WSA w Gliwicach nie wskazał jakich elementów uzasadnienia brakuje rozstrzygnięciu Instytucji, a nadto przyjął błędne założenie, że istnieje pełna jawność dotycząca wynagrodzeń płaconych podmiotom zewnętrznym przez instytucje publiczne.

W odpowiedzi na skargę O. K. wniosła o jej oddalenie podkreślając, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane Sądowi I instancji. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej przepisu prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego aczkolwiek nie określają formy naruszeń.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Zarzut obrazy art. 141 § 4 P.p.s.a jest całkowicie niezasadny. Przypomnieć bowiem należy, że jak podniesiono w treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (ONSAiWSA nr 3 poz. 39, rok 2010). Tak więc zarzut naruszenia art. 141 § 4 może stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, tylko wówczas, gdy brak jest stanowiska co do stanu faktycznego. A nadto przyjmuje się, że zarzut ten jest dopuszczalny, gdy wyrok jest napisany w sposób, który uniemożliwia zrozumienie toku myślenia sądu, czy też argumentów, które sąd uznał za uzasadniające przyjęte rozstrzygnięcie. Taki wyrok uniemożliwia bowiem kontrolę instancyjną (wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 656/12). Zatem do sytuacji kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Żadna z wskazanych wyżej sytuacji nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 października 2016 r. zawiera szczegółowo opisany stan faktyczny, a Sąd I instancji odniósł się do ustalonego na podstawie akt sprawy stanu faktycznego, związanego z odmową udzielenia przez skarżącego kasacyjnie informacji publicznej. Nadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia. Sąd bowiem po zwięzłym przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, omówił stanowiska stron oraz wskazał na podstawę pawaną swojego rozstrzygnięcia oraz zawarł wskazania co do dalszego postępowania organu, który powinien w ponownie wydanej decyzji administracyjnej wykazać dlaczego dane, o które we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. wystąpiła O. K. podlegają ochronie ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, ponieważ dotychczasowe rozważania organu zawarte w obu zaskarżonych decyzjach są niewystarczające.

Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uznanie, że uzasadnienia w zaskarżonych decyzjach mają zbyt ogólny charakter. Przypomnieć należy, że tajemnica przedsiębiorcy składa się z trzech elementów: 1) informacji związanej z działalnością przedsiębiorcy, przy czym informacja ta posiada szczególne znaczenie dla przedsiębiorcy, 2) ujawnienie tej informacji uderzałoby w interes gospodarczy przedsiębiorcy, (pogorszyłoby jego sytuację na rynku w stosunku do innych przedsiębiorców z reguły działających w tym samym segmencie rynku), 3) przedsiębiorca podjął działania zmierzające w kierunku utajnienia informacji.

Sąd I instancji słusznie uznał, że w istocie wydane w sprawie decyzje administracyjne nie wykazały wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek pozwalających na uznanie, iż żądane przez O. K. dane zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa, ponieważ rozważenia organu mają charakter stwierdzeń ogólnikowych, zakładających niejako a propori, że informacje o wynagrodzeniach artystów, jako podmiotów wykonujących również działalność o charakterze gospodarczym, nie podlegają ujawnieniu.

Zasadny jest zarzut dotyczący obrazy przez WSA w Gliwicach art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja nie zawierała w uzasadnieniu imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji. W tym zakresie Sąd I instancji nie wskazał, że w sprawie miały miejsce sytuacje, które pozwalałby na uznanie, że występowały w niej osoby, z którymi konsultowano treść zaskarżonych decyzji w związku z tym zahamowały one w sformalizowanej formie stanowisko w sprawie. Nie mniej jednak powyższe uchybienie nie ma znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia, ponieważ podstawą uchylenia decyzji wydanych przez Dyrektora K. były błędy w sformułowaniu uzasadnienia wydanych decyzji.

Nie zasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Po pierwsze bowiem w zaskarżonym wyroku nie zostało przesądzone, że żądane przez O. K. informacje są jawne. Po drugie, rozważania Sądu I instancji w ogóle nie wskazywały, że informacje będące przedmiotem wniosku nie mają wartości gospodarczej, natomiast sąd słusznie podniósł, że dane, o których udostępnienie wystąpiła O. K. - nie mają charakteru informacji technicznych.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.