Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 102/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego, wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga została poprzedzona ponagleniem, które organ nadrzędny pozostawił bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełniony, pomimo wezwania, brak formalny ponaglenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu wskutek niewyczerpania środków zaskarżenia.

W myśl art. 52 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W myśl art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej: k.p.a.) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) lub jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W sprawach dotyczących bezczynności i przewlekłości organów przyjmuje się, że ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. warunkuje możliwość wniesienia skargi do sądu na bezczynność bądź przewlekłość organu. Jak wynika z akt sprawy (pismo urzędu do spraw cudzoziemców z 28 lipca

2020 r.), ponaglenie strony zostało pozostawione bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego ponaglenia przez jego podpisanie. Pozostawienie ponaglenia bez rozpoznania powoduje, iż nie wywołało ono zamierzonych przez stronę skutków prawnych w postaci skutecznego wniesienia ponaglenia, którego wyczerpanie warunkowało dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi ( pkt I postanowienia). O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt II postanowienia.