Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 157/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", znak: "[...]" w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

N. J. (zwana dalej skarżącą), reprezentowana przez adwokata w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Wniosek o wstrzymanie skarżąca uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku oraz możliwością powstania uszczerbku

w jej usprawiedliwionych interesach majątkowych, w przypadku egzekwowania zaskarżonej decyzji w sposób przymusowy.

Dyrektor Izby Skarbowej przesłał do Sądu postanowienie z dnia "[...]" w którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków.

W przedmiotowej sprawie merytoryczna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd jest niemożliwa z uwagi na brak jego właściwego uzasadnienia. Na podstawie przedstawionych danych nie można bowiem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Skarżąca reprezentowana przez adwokata nie wskazała na informacje istotne z punktu widzenia przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Do wniosku nie zostały przy tym dołączone żadne dokumenty, które umożliwiłyby Sądowi ocenę, czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na sytuację finansową skarżącej, spowoduje zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, że sam fakt ustalenia w zaskarżonej decyzji podatku od spadków i darowizn w wysokości 119.116,00 zł nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, że wykonanie zaskarżonej spowoduje dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki.

Należy podkreślić, że z przedstawionych w skardze argumentów nie można wywieść, jaka jest kondycja finansowa skarżącej. Skarżąca wskazuje jedynie na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku oraz możliwość powstania uszczerbku w jej usprawiedliwionych interesach majątkowych. Jednocześnie skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie tego wniosku. Z samego wniosku skarżącej nie wynikają bowiem dane, obrazujące choćby poziom dochodów jakie skarżąca uzyskuje oraz rodzaj i wysokość wydatków, przez nią ponoszonych. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawiony jest także danych dotyczących stanu majątkowego, stąd niemożliwe jest w istocie przeprowadzenie analizy wpływu, jaki na ten majątek wywarłoby wykonanie decyzji. Wniosek skarżącej, nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się jej sytuacja majątkowa oraz, czy skarżąca rzeczywiście nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę przedmiotowego wniosku.

Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez Sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (i poparcia ich - przez stronę - dowodami w postaci dokumentów źródłowych), dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podsumowując, wskazać należy, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winna przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła jednak takiej argumentacji.

Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.