Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2160/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 37a pkt 1, 32, 28 ust. 1, 38 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 15, 7, 77, 11, 10 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak, Iwona Dąbrowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3, art. 99 ust. 1, art. 101 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 3 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.), § 1 ust. 1a pkt 4, § 9 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r., Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644) wydał w dniu [...] lipca 2014 r. rozkaz personalny nr [...] mocą którego K. S.:

-z dniem [...] sierpnia 2014 r. przeniósł na niższe stanowisko służbowe [...] ([...]) Wydziału [...] KWP w [...], z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3120 złotych, wynikającym z zaszeregowania w 9 grupie z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej wynoszącej 1523.29,00 złotych;

-z dniem [...] lipca 2014 r. cofnął posiadany dodatek funkcyjny w wysokości 1700,00 złotych miesięcznie;

-z dniem [...] sierpnia 2014 r. przyznał dodatek służbowy w kwocie 900,00 złotych miesięcznie.

Organ stwierdził, że na podstawie art. 103 ust. 1 ww. ustawy o Policji funkcjonariuszka zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki według stanowiska służbowego. Wskazanej decyzji na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny.

Od wspomnianej decyzji strona wniosła odwołanie żądając jej uchylenia, jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzuciła: ustalenie stanu faktycznego z naruszeniem art 37 a pkt 1 - 3 ustawy o Policji oraz przeprowadzenie postępowania z naruszeniem art 7 kpa, art 10 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust 2 pkt 4 ustawy o Policji wobec przeniesienia na niższe stanowisko służbowe z powodu rzekomego braku stanowisk równorzędnych mimo istnienia stanowisk równorzędnych.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2014 r. nr [...] działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Organ stwierdził, że stosunek służbowy którego cechami wyróżniającymi są m.in. hierarchiczne podporządkowanie, ścisła podległość służbowa, dyspozycyjność i poddanie rozkazom, ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku.

Organ nadmienił, że K. S., na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2013 r., z dniem [...] września 2013 r. została zwolniona ze stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i z dniem [...] września 2013 r. przeniesiona do dyspozycji przełożonego, z zachowaniem składników posiadanego uposażenia. W związku ze zbliżającym się upływem 12 - miesięcznego okresu pozostawania strony w dyspozycji zaszła konieczność podjęcia działań mających na celu mianowanie wymienionej na nowe stanowisko służbowe.

W związku z powyższym dokonano szczegółowej analizy występujących w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] wakatów, w celu ustalenia, czy istnieje możliwość mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne do tego, jakie strona zajmowała przed dniem przeniesienia jej do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Komendant Główny stwierdził brak możliwości mianowania strony na stanowisko równorzędne, które odpowiadałoby jej kwalifikacjom i doświadczeniu, zatem koniecznym było przeniesienie na inne, niższe stanowisko służbowe w związku z czym zapoznał stronę ze zmianą warunków służby.

Komendant Główny stwierdził, iż z akt postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że organ I instancji dokonał analizy stanu organizacyjno-etatowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Analiza ta miała na celu określenie możliwości mianowania strony na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed dniem przeniesienia do dyspozycji. Na podstawie. wykazów wakatów na dzień [...] czerwca 2014 r., [...] czerwca 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r. oraz [...] sierpnia 2014 r. oraz planowanych i przewidywanych ruchów i zmian kadrowych stwierdzono, iż żadne z wolnych stanowisk służbowych nie spełnia kryterium równorzędności z zajmowanych przez stronę uprzednio stanowiskiem [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].

Ponadto rozkazem organizacyjnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. organ wprowadził w etacie Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] zmiany polegające m.in. na włączeniu w stan etatowy Wydziału [...] stanowiska [...], z jednoczesnym wyłączeniem tego stanowiska ze stanu etatowego Wydziału Kontroli.

Organ nadmienił, że w dniu [...] lipca 2014 r. zwolniony został etat [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Jednak opis wymagań, jakie musi spełniać policjant pełniący służbę na powyższym stanowisku w zestawieniu z analizą przebiegu służby policjantki dały podstawy do uznania, iż nie spełnia ona wymagań koniecznych do mianowania na to stanowisko.

Organ II instancji ustalił, iż najwyższym wolnym stanowiskiem, na jakie, ze względu na swoje kwalifikacje i doświadczenie zawodowe funkcjonariusz może zostać przeniesiony jest etat [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3120 zł, wynikającym z zaszeregowania w 9 grupie, z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej wynoszącej 1523,29 zł. Zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, wymieniona zachowała prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Jednocześnie w związku z przeniesieniem, zaszła konieczność cofnięcia dodatku funkcyjnego i przyznania dodatku służbowego w wysokości 900 zł miesięcznie.

Komendant Główny podkreślił, że przyznany stronie dodatek służbowy w wysokości 900 zł. miesięcznie, jest najwyższą kwotą dodatku przyznawaną policjantom pełniącym służbę na stanowisku [...] w poszczególnych wydziałach Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].

Organ podniósł także, ze strona ponownie zapoznała się z aktami niniejszej sprawy w dniu 30 czerwca 2014 r. oraz 7 lipca 2014 r. natomiast doręczonym osobiście pismem z dnia 10 lipca 2014 r. powiadomiono stronę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał również, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2013 r. dotyczący zwolnienia strony z dniem [...] września 2013 r. ze stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i przeniesienia z dniem [...] września 2013 r. do swojej dyspozycji, utrzymany w mocy rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r., stanowi decyzję ostateczną, a ewentualna jego weryfikacja może nastąpić w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Jednocześnie wskazano że organ I instancji nie miał podstaw, ani obowiązku mianowania strony na stanowisko zajmowane przez nią przed dniem przeniesienia do dyspozycji, tym bardziej, iż na stanowisku tym pełni obecnie służbę inny policjant.

Stwierdził też że stan etatowy w podległej Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] jednostce jest temu organowi doskonale znany. Natomiast na dzień wydawania zaskarżonego rozkazu personalnego, w podległej organowi I instancji jednostce organizacyjnej nie istniało żadne stanowisko, które spełniałoby kryterium równorzędności wobec stanowiska zajmowanego przez stronę przed dniem przeniesienia do dyspozycji.

K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...].

Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 44 § 4 kpa przez brak czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym objawiające się również wadliwym doręczeniem korespondencji;

- art. 37a pkt. 1 ustawy o Policji, wobec przekroczenia granic uznania administracyjnego przez bezzasadne eksponowanie rzekomej utraty zaufania;

- art 7 i art. 77 kpa w związku z art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji wobec niepodjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez wydanie decyzji o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe z powodu braku stanowisk równorzędnych.

Skarżąca zarzuciła nieujawnienie faktycznego istnienia równorzędnych stanowisk w zasobach etatowych [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że niedoręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania uniemożliwił jej uczestnictwo w postępowaniu od chwili jego wszczęcia i w każdym jego stadium. Powyższe spowodowało, że nie mogła ustanowić pełnomocnika oraz wykonać szeregu czynności i wniosków procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Stwierdziła również, że w czasie, gdy przebywała w dyspozycji wakowało stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Natomiast w okresie od dnia [...] grudnia 2013 r. do [...] czerwca 2014 r. tj. w czasie, gdy przebywała w dyspozycji organu istniał wakat na stanowisku [...] o parametrach stanowiska służbowego, jakie zajmowała przed zwolnieniem. Również w okresie od [...] do [...] czerwca 2014 r. organ utworzył w strukturze KWP nowe - kolejne stanowisko [...] o parametrach stanowiska służbowego, równorzędnego. Skarżąca stwierdziła, że istniała zatem realna możliwości zaproponowania stanowiska równorzędnego, a nawet wyższego.

W odpowiedzi na skargę organ w niósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Dokonując oceny zasadności skargi K. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] września 2014 r. nr [...], Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 37a pkt 1 ustawy o Policji (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres: poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Decyzja o przeniesieniu do dyspozycji wywiera ten skutek, że właściwy przełożony może na nowo ukształtować stosunek służbowy policjanta poprzez przeniesienie go na inne stanowisko, co może polegać na awansowaniu, przeniesieniu na stanowisko równorzędne lub w przypadku braku takich stanowisk – przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe.

Znajdujący się w aktach sprawy ostateczny rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] września 2013 r. nr [...] potwierdza zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska i przeniesienie w trybie art. 37 a pkt 1 ustawy, do dyspozycji z zachowaniem składników posiadanego uposażenia.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 32 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany wyżej przepis jest przepisem kompetencyjnym wskazując, który przełożony jest właściwy do podjęcia decyzji w sprawie. Natomiast nie zawiera on przesłanek uzasadniających ich wydanie i kwestię tę pozostawia uznaniu przełożonego.

Niekwestionowanym w orzecznictwie jest pogląd, iż stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny i w odróżnieniu od stosunku pracy brak w nim cechy równości stron. Zgodnie z przepisami ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Według art. 28 ust. 1 ustawy, mianowanie będące źródłem stosunku służbowego policjanta następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Oznacza to, że funkcjonariusz Policji nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających z nawiązanego stosunku służbowego, w tym na decyzje w sprawach osobowych. Podejmując decyzję o wstąpieniu do służby w strukturach Policji, kandydat na policjanta świadomie poddaje się służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu stanowi przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

W rozpoznawanej sprawie [...] Komendant Wojewódzki Policji po uprzednim zwolnieniu ze stanowiska [...] Wydziału [...] KWP w [...], z dniem [...] sierpnia 2014 r. przeniósł skarżącą na niższe stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] KWP w [...], z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3120,00 złotych, wynikającym z zaszeregowania w 9 grupie z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej wynoszącej 1523.29,00 z dniem [...] lipca 2014 r. cofnął posiadany dodatek funkcyjny w wysokości 1700,00 złotych miesięcznie; z dniem [...] sierpnia 2014 r. przyznał dodatek służbowy w kwocie 900,00 złotych miesięcznie.

W sytuacji, gdy następuje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, policjant ma prawo wypowiedzieć się co do dalszego trwania stosunku służbowego, w sposób określony w art. 38 ust. 4 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2010 r., I OSK 891/09, https://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżąca w przeprowadzonej rozmowie kadrowej z dnia [...] czerwca 2014 r. wyraziła zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.

Jednak aby zgodnie z normą zawartą w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, dopuszczalnym było przeniesienie skarżącej na niższe stanowisko służbowe niezbędne jest wykazanie przez organ braku stanowisk równorzędnych. Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne", choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje. Przeniesienie policjanta na stanowisko równorzędne oznacza przeniesienie na stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym stanowisku służbowym oraz stopniu etatowym.

To organ administracji musi dowieść, że przeniesienie na stanowisko równorzędne nie może zostać zrealizowane, że nie ma możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko.

W niniejszej sprawie organ I instancji w uzasadnieniu decyzji zaznaczył, że przy poszukiwaniu wakujących stanowisk wzięto pod uwagę stanowiska: naczelnika wydziału, zastępcy głównego księgowego – naczelnika wydziału, radcy, naczelnika wydziału – radcy prawnego i radcy prawnego. Uznając jednocześnie że na dzień wydania decyzji żaden z występujących wakatów nie uwzględnia parametrów stanowiska jakie policjantka zajmowała przed zwolnieniem jej ze stanowiska [...] Wydziału [...] KWP w [...] i przeniesieniu do dyspozycji [...] KWP.

Sąd podziela zarzut podniesiony w skardze, dotyczący niewyjaśnienia przez organ całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności nieprzeanalizowania stanu faktycznego na tle przywołanych przez skarżącą informacji na temat szeregu wolnych, jej zdaniem równorzędnych etatów w przedmiotowej jednostce policji.

Obowiązkiem organu było wykazanie, jakie konkretnie etaty były nieobsadzone w okresie pozostawania policjantki w dyspozycji, podać stanowisko, rodzaj komendy i jej siedzibę. Ponadto niezbędne było wytłumaczenie powodów dla których dany etat organ uznał za równorzędny. Przywołane powyżej stwierdzenie organu I instancji jest również nieprawidłowe z tego powodu, że nie zawiera wytłumaczenia i wyjaśnienia powodów którymi kierował się organ stwierdzając, że stanowiska nie są odpowiednie dla skarżącej.

Skarżąca wskazywała w toku postępowania, istnienie konkretnych wakatów na stanowiskach w jej ocenie równorzędnych w okresie pozostawania w dyspozycji.

Uzasadnienie decyzji organu II instancji nie rekompensuje braków decyzji I instancji, powinno ono bowiem w sposób zindywidualizowany odnosić się do każdej z okoliczności podniesionych przez stronę.

Jest to obowiązek organu dokonującego przekształcenia stosunku służbowego, w niniejszej sprawie - [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. W sytuacji, gdy w sprawie orzeka także organ odwoławczy, to również on zobowiązany jest do poczynienia ustaleń w powyższym zakresie.

Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 15 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sprawa administracyjna powinna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, najpierw w I instancji, a następnie w II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest zatem weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (por. B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław, 1980, s. 144).

Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy.

W przedmiotowej sprawie stan prawny w dacie orzekania przez oba organy był tożsamy. Komendant Główny Policji nie poczynił natomiast żadnych ustaleń faktycznych, które pozwalałyby na stwierdzenie, że orzekał także przy tożsamym stanie faktycznym.

Organ odwoławczy wskazuje na stan obsady poszczególnych stanowisk w [...] Wojewódzkiej Komendzie Policji istniejący w dniu [...] lipca 2014 r. czyli w dacie wydania decyzji I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani też z akt administracyjnych nie wynika natomiast, czy od dnia wydania decyzji I instancji do dnia wydania decyzji II instancji sytuacja kadrowa w jednostce Policji uległa zmianie.

Przy braku jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, nie można wykluczyć sytuacji, że istniało odpowiednie wolne równorzędne stanowisko, które mogłaby objąć skarżąca. Komendant Główny Policji nie dowiódł zatem, że nie było możliwe przeniesienie skarżącej na takie stanowisko. Takie postępowanie organu stanowi wprost naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 kpa.

Wskazany brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy powoduje także naruszenie art. 7 i 77 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostało dowiedzione, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.

Ponadto z uzasadnienia decyzji nie można wywnioskować przyczyn, którymi kierował się organ uznając, że skarżąca nie kwalifikuje się do objęcia wakujących stanowisk równorzędnych. Ogólne lakoniczne stwierdzenie, że strona "nie spełnia wymagań koniecznych do mianowania, jest naruszeniem zasady przekonywania. W uzasadnieniu decyzji brak jest bowiem wytłumaczenia jakie warunki, musi spełnić policjant aby podjąć służbę na konkretnym stanowisku. Ponadto organ ma obowiązek dokładnego wykazania, z jakich to powodów skarżąca nie spełniała wymagań. Winien dokładnie i szczegółowo wyjaśnić czy strona nie posiada odpowiedniego wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby, czy też doświadczenia zawodowego i umiejętności. Wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ jest szczególnie istotne w momencie wydania decyzji uznaniowej.

Organ nie wytłumaczył stronie swego rozstrzygnięcia, a do tego zobowiązuje go wynikająca z art. 11 kpa zasada przekonywania. W takiej sytuacji u strony może pojawić się przeświadczenie o tym, że w wydanej decyzji doszło np: do omyłki organu, bądź przeoczenia istotnych faktów. Takie działanie organu narusza także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Natomiast Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa. W aktach sprawy znajduje się bowiem awizowana przesyłka adresowana do skarżącej zawierająca zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2014 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na niższe stanowisko służbowe. Przesyłkę tą należy uznać za prawidłowo doręczoną w dniu [...] czerwca 2014 r. w trybie art. 44 § 4 kpa.

Z faktu skorzystania przez organ z regulacji zawartej w art. 44 § 4 kpa nie można jednocześnie wywodzić, że strona pozbawiona została, czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Wszelkie wymienione w skardze wnioski dowodowe, strona mogła bowiem zgłosić na przykład w dniu [...] czerwca 2014 r., kiedy to przeprowadzono z nią rozmowę w sprawie propozycji przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. W tym to bowiem dniu jak wynika z notatki służbowej skarżąca zapoznała się z aktami postępowania, dokonała ich fotokopii oraz została poinformowana o prawie do zgłoszenia uwag i wniosków. W dniu 7 lipca 2014 r. skarżąca również przeglądała akta postępowania administracyjnego. Natomiast w dniu 10 lipca 2014 r. odebrała zawiadomienie o zakończeniu zbierania materiału dowodowego wraz z informacją o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Wobec powyższego przyjąć należy, że organ dopełnił obowiązku zagwarantowania stronie prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Rozpoznając sprawę ponownie organy Policji zobowiązane będą do przeprowadzenia postępowania administracyjnego oraz rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd rozważań.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności orzeczenia zostało wydane w oparciu o art. 152 ustawy.