Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 10/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Warszawskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] listopada 2020 r. R. H. – skarżący w niniejszej sprawie, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] (organ) w zakresie rozpoznania wniosku

z dnia [...] października 2020 r. o wydanie zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że skarga na bezczynność jest bezzasadna. Wyjaśnił, że skarga związana jest z wnioskiem skarżącego z dnia

[...] października 2020 r., w którym wnosi on po raz kolejny o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że Uniwersytet nigdy nie przechowywał korespondencji mailowej ani żadnej jej kopii pomiędzy nim a pracownikiem administracyjnym D. S. (za okres od października 2010 r. do sierpnia 2020 r.) zarówno w formie drukowanej jak i elektronicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 tejże ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Podkreślenia wymaga, że przed wniesienia skargi z [...] listopada 2020 r.

na bezczynność, organ rozstrzygnął już w przedmiocie wniosku skarżącego

o wydanie zaświadczenia, czemu dał wyraz w postanowieniu z dnia [...] listopada 2018 r., objętym skargą do tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 50/19. Sąd oddalając skargę skarżącego uznał między innymi, że jak zasadnie przyjęły organy, skarżący nie wskazał przedmiotu i okoliczności spraw toczących się według jego deklaracji przed podanymi we wnioskach podmiotami, które to okoliczności wskazywałyby na istnienie po stronie wnioskodawcy interesu podlegającego regulacjom sprecyzowanym przepisami prawa, tj. interesu prawnego.

W związku z powyższym, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób

w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto w przedmiotowej uchwale, iż skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności,

a dążenie do zdobycia prejudykatu w postępowaniu odszkodowawczym powinno stanowić jedynie cel subsydiarny. W odniesieniu do powyższego, skargę wniesioną już po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności.

W związku z powyższym, wskazując, że skarżący wniósł skargę

na bezczynność organu już po wydaniu przez Rektora Uniwersytetu [...] postanowienia, a zatem już po zakończeniu postępowania administracyjnego

w sprawie z wniosku o wydanie zaświadczenia, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.