Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2732/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 3117/13 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2014 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 3117/13 w sprawie ze skargi J. S. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 października 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie po rozpoznaniu odwołania Skarżącej od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 29 kwietnia 2013 r. orzekającej o solidarnej z S. Sp. z o.o.(dalej: "Spółka") odpowiedzialności Skarżącej, za zaległości ww. Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 84.772 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w kwocie 17.143 zł i kosztami egzekucyjnymi w wysokości 5.549,40 zł, decyzją z dnia 14 października 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzją z dnia 16 kwietnia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w innej wysokości niż zadeklarowana przez tę Spółkę w zeznaniu rocznym CIT - 8 za ten rok. Zadeklarowany przez wskazaną Spółkę podatek należny za 2008 r. wynosił 18.184 zł, zaś w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, podatek ten określono w kwocie 102.956 zł. W związku z powyższym stwierdzono, że Spółka zaniżyła zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. o kwotę 84.772 zł, która zgodnie z art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm. dalej: "O.p."), stała się zaległością podatkową. Wskazana decyzja została doręczona Spółce w dniu 4 maja 2012 r. w trybie art. 150 O.p. W związku z brakiem zapłaty zaległości wynikającej z ww. decyzji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia 29 kwietnia 2013 r. orzekł o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności Skarżącej za zaległość tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 84.772 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w kwocie 17.143 zł i kosztami egzekucyjnymi w wysokości 5.549,40 zł. Z uzasadnienia wskazanej decyzji wynika również, iż Skarżąca zaskarżyła następnie powyższą decyzję z dnia 29 kwietnia 2013 r. zarzucając jej naruszenie przepisów art. 116 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i § 2 O.p., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki tylko wobec jednego członka zarządu, przez co uniemożliwiono Skarżącej dochodzenie ewentualnych roszczeń regresowych wobec innych członków zarządu, w tym wobec J. L., w sytuacji gdy na organie ciąży obowiązek prowadzenia postępowania wobec wszystkich osób pełniących obowiązki członków zarządu zobowiązanej Spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu, przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia powołał się na wstępnie treść przepisów art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 2 pkt 2a oraz art. 116 § 1 i § 2 O.p. Zauważył, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011r., Nr 74, poz. 397 z późn. zm. dalej: "u.p.d.o.p."), podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od tego podatku, są zobowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym – do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a suma należnych zaliczek za okres od początku roku. Natomiast zgodnie z odpisem pełnym z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego dla Spółki, Skarżąca pełniła obowiązki członka jej zarządu od 15 stycznia 2007 r. Z akt sprawy wynika zaś, że Skarżąca została powołana w skład zarządu tej Spółki w dniu 7 listopada 2006 r. uchwałą nr 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 7 listopada 2006 r. Z kolei w toku postępowania odwoławczego ustalono, że w dniu 18 lipca 2013 r. do rejestru KRS dokonano wpisu nr 19 odnoszącego się do między innymi do zmian w zakresie danych osób wchodzących w skład zarządu Spółki. Wpisem tym Skarżąca została wykreślona jako prezes zarządu, zaś wpisany został w to miejsce T. S. Organ odwoławczy zauważył, iż okoliczności odwołania Skarżącej ze składu zarządu w dacie przez nią wskazanej, tj. w dniu 15 listopada 2011 r., czy też w ustalonej przez organ odwoławczy dacie wykreślenia z rejestru KRS, pozostają bez wpływu na jej odpowiedzialność za zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. na podstawie art. 116 O.p., bowiem termin płatności tych zobowiązań upływał w dniu 31 marca 2009 r., a w tym czasie Skarżąca bezspornie pełniła jednoosobowo obowiązki prezesa zarządu Spółki. Mając na względzie ustalenia w powyższym zakresie w ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie zaistniała pierwsza z pozytywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej, o której mowa w art. 116 § 2 O.p.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wskazał, iż nie zasadny jest zarzut odwołania dotyczący naruszenia przepisu art. 116 O.p., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania przez organ podatkowy pierwszej instancji tylko wobec jednego członka zarządu. W okolicznościach niniejszej sprawy, w świetle regulacji art. 116 § 2 O.p. brak jest podstaw prawnych dla wszczęcia postępowania i skierowania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. do J. L., którego Skarżąca wskazała w swoim odwołaniu, jako osobę odpowiedzialną na równi ze Skarżącą. Organ odwoławczy zauważył, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika że funkcję członka zarządu Spółki powierzono J. L. w dniu 17 listopada 2011 r., co oznacza że w okresie kiedy upływał termin płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych nie był on jeszcze członkiem zarządu Spółki. Ponadto wedle organu odwoławczego, pełnienie obowiązków członków zarządu, w rozumieniu art. 116 § 2 O.p. oznacza członkostwo w zarządzie związane z mandatem i kompetencją do realizowania funkcji członka zarządu. Skoro J. L. nie był członkiem zarządu Spółki we właściwym czasie, to brak jest podstaw do obarczenia go odpowiedzialnością za zobowiązania powstałe w czasie, kiedy nie miał on żadnego wpływu na działalność tej Spółki.

W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia 14 października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia wskazał na bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki jako kolejną przesłankę warunkującą zaistnienie odpowiedzialności Skarżącej jako członka jej Zarządu za jej zobowiązania podatkowe. Organ odwoławczy wyjaśnił znaczenie pojęcia "bezskuteczności egzekucji" i przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż poza zaległościami z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r., Spółka posiada również zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., 2010 r. i 2011 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące luty, marzec oraz od czerwca do grudnia 2010 r. W stosunku do majątku Spółki postępowanie egzekucyjne prowadzone było już od 2010 r. - najpierw przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., a następnie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. Organ odwoławczy wymienił następnie czynności egzekucyjne podjęte przez ww. organy egzekucyjne w ramach postępowania egzekucyjnego, wskazując iż mając na względzie te czynności oraz dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego uznać należy, że na dzień wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej będącej przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego, nie doszło do ustalenia majątku Spółki pozwalającego na wyegzekwowanie jej zaległości podatkowych, w wyniku czego nie udało się doprowadzić do zaspokojenia budżetu państwa w całości, ani nawet w znacznej części. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie bezskuteczność egzekucji została udowodniona w postępowaniu egzekucyjnym obejmującym nie tylko zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r., ale również zaległości z tytułu innych zobowiązań podatkowych.

W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie dokonał analizy przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 2 O.p. Zauważył, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż niezłożenie wniosku o upadłość we właściwym terminie pozostawia otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. Natomiast ocena czy zaistniały okoliczności uzasadniające zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego oraz czy zgłoszenie stosownych wniosków nastąpiło we właściwym czasie, w ocenie organu odwoławczego winna być dokonana na gruncie przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego, uregulowanych ustawą z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003r., Nr 60, poz. 535 z późn. zm.). Dokonując oceny kondycji finansowej Spółki pod kątem zaistnienia przesłanek upadłościowych organ odwoławczy stwierdził, że Spółka już od początku 2008 r., a więc w okresie, kiedy Skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu, uchylała się od wykonywania swoich zobowiązań podatkowych, co zostało wykazane poprzez kontrolę podatkową przeprowadzoną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. Spółka nie regulowała również innych zobowiązań podatkowych, powstałych w późniejszych okresach rozliczeniowych. Ponadto w okresie kiedy Skarżąca pełniła obowiązki prezesa zarządu, Spółka nie wywiązywała się ze swoich zobowiązań nie tylko wobec organów podatkowych, ale także wobec innych podmiotów. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać, że Spółka już w 2008 r. zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań i stan ten nie był przejściowy, co potwierdza powstanie kolejnych zaległości w latach 2009 - 2011, a więc stan ten miał charakter trwały. Dlatego stwierdził, że zgodnie z art. 11 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze, z końcem 2008 r. Spółka stała się niewypłacalna i od tego momentu należy liczyć czas właściwy do zgłoszenia wniosku o jej upadłość. Powyższe oznacza, że kiedy Skarżąca pełniła obowiązki członka zarządu Spółki wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość, określone w art. 10 i 11 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze. Jednakże pomimo ich zaistnienia wniosek o upadłość Spółki nie został zgłoszony, ani w terminie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze, ani w terminie późniejszym. Organ odwoławczy wskazał również, iż w toku postępowania podatkowego zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na brak swojej winy w niezgłoszeniu takiego wniosku.

Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi oraz zarzuciła jej naruszenie:

1) art. 116 § 1 pkt 2 O.p., poprzez przyjęcie bezskuteczności egzekucji z majątku spółki w sytuacji, gdy:

a) w deklaracji VAT Spółki za październik 2011 r. złożonej w dniu 15 listopada 2011 r. uwidoczniona została nadpłata w podatku VAT w wysokości 20.437 zł;

b) dokumenty księgowo-rozliczeniowo Spółki od dnia 1 stycznia 2011 r. zostały przeniesione w całości z P. do W. do nowej siedziby, natomiast 2010 r. został rozliczony przez Urząd Skarbowy w P. bez właściwych dokumentów wskazujących, na istnienie należności u dłużników - kontrahentów spółki wysokości 59.704,53 zł, z których to należności nie przeprowadzono postępowania egzekucyjnego;

c) w wykazie środków trwałych spółki, zgromadzonych w nowej siedzibie w W., widnieją środki trwałe na kwotę 38.000 zł, co oznacza, że środki te istnieją i nie przeprowadzono egzekucji z tych środków trwałych Spółki w nowej siedzibie; te środki trwałe posiadają określoną wartość rynkową, która można by uzyskać w wyniku licytacji (egzekucji);

d) nie została przeprowadzona egzekucja w siedzibie Spółki z ruchomości stanowiących majątek spółki,

2) art. 116 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i 2 O.p., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki tylko wobec jednego członka zarządu, przez co uniemożliwiono Skarżącej dochodzenie ewentualnych roszczeń regresowych wobec innych członków zarządu, w tym J.L., w sytuacji gdy na organie ciąży obowiązek prowadzenia postępowania wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność, a więc wszystkich członków zarządu pełniących obowiązki członków zarządu.

W piśmie z dnia 13 grudnia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Sąd odniósł się do treści art. 116 § 1 O.p. i podkreślił, że z odpisu pełnego KRS wynika, że Skarżąca była wykazana w KRS, jako osoba pełniąca funkcję członka zarządu Spółki od 1 stycznia 2007 r. do 18 lipca 2013 r. Powołał się na ustalenia organów podatkowych, z których wynikało, że Skarżąca do pełnienia funkcji członka zarządu została powołana uchwałą z dnia 7 listopada 2006 r., a została odwołana z funkcji członka zarządu uchwałą nr 1 zgromadzenia wspólników z dniem 17 listopada 2011 r. We wskazanym okresie zarządu Spółki był jednoosobowy. Z ustaleń wynika, że w rozpoznanej sprawie organy prawidłowo ustaliły zakres czasowy, za który Skarżąca ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki, gdyż w okresie pełnienia przez nią funkcji członka zarządu upłynął termin płatności zobowiązań podatkowych, za które orzeczono odpowiedzialność jej zaskarżoną decyzją (art. 116 § 2 O.p.).

Jako bezzasadny Sąd ocenił podnoszony w skardze zarzut pominięcia w rozpoznanej sprawie J. L. przy ustalaniu kręgu osób ponoszących odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Wyjaśnił, że J. L. pełnił funkcję członka zarządu od dnia 17 listopada 2011 r. a zatem po upływie terminu płatności zobowiązań podatkowych, za które w niniejszej sprawie orzeczono odpowiedzialność majątkową Skarżącej. W tym stanie rzeczy w świetle art. 116 § 2 O.p. jego odpowiedzialność za zaległości, których dotyczy zaskarżona decyzja, nie zachodziła. Za bezzasadny Sąd ocenił zarzut według, którego Skarżąca zgłosiła majątek z którego mogła być prowadzona egzekucja, co miało stanowić przesłankę egzoneracyjną wskazaną w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Wyjaśnił, że Skarżąca w toku postępowania prowadzonego w stosunku do niej przez organy podatkowe nie wskazała majątku Spółki, z którego można byłoby zaspokoić zaległości podatkowe, których dotyczy zaskarżona decyzja. Za wskazanie takiego mienia nie może być uznane wskazanie na etapie skargi do sądu wierzytelności, których dowodem miały być dołączone do skargi wezwania do zapłaty. Zdaniem Sądu same wezwania do zapłaty świadczą jedynie o tym, że zwrócono się do innego podmiotu o zapłatę określonych kwot, co nie oznacza że kwoty te były należne podmiotowi, który wystąpił z wezwaniem. Okoliczność ta powoduje, że wezwanie do zapłaty nie może być uznane za wskazanie mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Nadto majątek wskazany w tym przepisie obejmuje takie składniki majątku spółki, z których możliwe jest zaspokojenie zaległości podatkowych przez organ bez podejmowania działań prawnych w celu ustalenia czy prawo do tego majątku, rzeczywiście przysługuje Spółce, a wskazywane przez Skarżącą wezwania do zapłaty takich cech nie miały. Dodatkowo powołane przez Skarżącą wezwania do zapłaty nie mogły być uznane za wiarygodny dokument, gdyż mają postać wydruków, które nie są podpisane. Tak samo Sąd ocenił wskazywanie w skardze majątku ruchomego Spółki zgromadzonego w jej siedzibie, jako majątku z którego można zaspokoić zobowiązania podatkowe w znacznej części. Z akt sprawy wynika, że w stosunku do Spółki prowadzona była egzekucja, która okazała się bezskuteczna. Skarżąca w toku postępowania prowadzonego w celu przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki nie wskazywała tego majątku. Wskazanie majątku, o którym mowa na etapie postępowania przed sądem administracyjnym w świetle postanowień art. 116 § 1 pkt 2 O.p. należy uznać za działanie bezskuteczne. Sąd podniósł także, że wskazana przez Skarżącą w skardze nadpłata podatku od towarów i usług za października 2011 r. stanowiła tylko około 5% zaległości podatkowych. Zatem nadpłata ta nie stanowiła składnika majątku Spółki, z którego można było zaspokoić w znacznej części kwoty ustalone decyzjami w sprawie odpowiedzialności majątkowej Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki. Z tego względu wskazanie tej nadpłaty nie mogło być uznane za działanie, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p.

W toku postępowania i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji wykazano, że Spółka w roku 2008 zaprzestała płacenia zobowiązań podatkowych i stan ten występował w latach 2009 i 2010. Zatem w sprawie wystąpiła przesłanka złożenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości, o której mowa w art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego. Skarżąca w okresie pełnienia funkcji członka zarządu nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania w celu zawarcia układu. W tym stanie rzeczy organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka egzoneracyjna wskazana w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną i zaskarżając powyższy wyrok w całości w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła mu naruszenie:

1. art. 116 § 1 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki, mimo, że organ prowadząc postępowanie podatkowe i egzekucyjne wobec dłużnika przez cały czas posiadał wykaz majątku dłużnika w postaci księgowego wykazu środków trwałych, a także wykaz wierzytelności (należności i nadpłat podatkowych) a mimo tego nie przeprowadził postępowania egzekucyjnego z tego widocznego majątku znajdującego się w siedzibie spółki (dłużnika) i bezpodstawnie doprowadził do stwierdzenia przez komornika o bezskuteczności egzekucji w sytuacji, gdy:

a) w deklaracji VAT spółki za październik 2011 r. złożonej 15 listopada 2011 r. uwidoczniona została nadpłata w podatku VAT w wysokości 20 437 zł;

b) dokumenty księgowo-rozliczeniowe Spółki od 1 stycznia 2011 r. zostały przeniesione w całości z P. do W. do nowej siedziby, natomiast w 2010 r. został rozliczony przez Urząd Skarbowy w P. bez właściwych dokumentów wskazujących na istnienie zależności u dłużników – kontrahentów Spółki w wysokości 59 704,53 zł, z których to należności nie przeprowadzono postępowania egzekucyjnego,

c) w wykazie środków trwałych Spółki zgromadzonych w nowej siedzibie w W. widnieją środki trwałe na kwotę 38 000 zł co oznacza, że środki te istnieją i nie przeprowadzono egzekucji z tych środków trwałych Spółki w nowej siedzibie; te środki trwałe posiadają określoną wartość rynkową, którą można by uzyskać w wyniku licytacji (egzekucji);

d) nie została przeprowadzona egzekucja w siedzibie Spółki z ruchomości stanowiących majątek Spółki.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie z dni 29 kwietnia 2015 r. wniesiono o:

1. dopuszczenie jako dowodu w sprawie wyroku Sądu Rejonowego w Puławach II Wydział Karny z 2 października 2014 r. II K 945/13, którym Sąd uniewinnił Skarżącą od popełnienia zarzucanego w pkt 2 przestępstwa,

2. na okoliczność ustalenia stanu faktycznego przez sąd karny odmiennie, niż dokonał tego organ skarbowy, mimo, że przedmiotem badania sądu karnego były te same faktury, które zostały zakwestionowane przez organ podatkowy jako faktury puste, a co ważniejsze sąd karny przeprowadził szczegółowe postępowanie, co do okoliczności gospodarczych udokumentowanych tymi fakturami stwierdzając, że obrazują one realne działania gospodarcze, opłacone przelewami bankowymi, na podstawie rzetelnie prowadzonych ksiąg handlowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Na początek przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający wymogi i standardy wnikające z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a.

W sprawie niniejszej wnosząca skargę kasacyjną zaprezentowała w niej tylko jeden zarzut, to jest zarzut kasacyjny naruszenia materialnego prawa podatkowego w postaci art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Przy pomocy wskazanego zarzutu Skarżąca próbowała kwestionować bezpodstawne, jego zdaniem, przyjęcie bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki. Skarżąca wywodziła, że organy podatkowe i egzekucyjne miały do dyspozycji wykaz majątku Spółki w zakresie środków trwałych oraz wierzytelności, a pomimo tego nie przeprowadziły postępowania egzekucyjnego do tego majątku.

W powyższym stanie sprawy podnieść należało, co następuje.

W postępowaniu w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na członka zarządu spółki kapitałowej, w tym w zakresie hipotezy unormowania wynikającego z art. 116 § 1 pkt 2 O.p., stwierdzenie i ocena bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki a także istnienia majątku trwałego oraz wierzytelności są elementami i danymi stanu faktycznego sprawy. Stan faktyczny sprawy podatkowej ustala się, przedstawia, uzasadnia i ocenia na podstawie odpowiednich przepisów postępowania, to jest przepisów postępowania podatkowego oraz regulacji postępowania przed sądami administracyjnymi. W rozpoznanej sprawie natomiast żaden przepis postępowania nie stanowił podstawy zarzutu kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa ani też obowiązku zastępować profesjonalnego pełnomocnika skarżącego w formułowaniu, kwalifikowaniu prawnym, przedstawianiu i uzasadnianiu adekwatnych do sprawy zarzutów kasacyjnych. Powyższego zaniechania skargi kasacyjnej nie naprawia podniesienie w niej zarzutu naruszenia prawa materialnego, takiego jak zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 2 O.p., ponieważ unormowania prawa materialnego stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy w relacji do mającego znaczenie prawne stanu faktycznego, nie zaś podstawę prawną przeprowadzania dowodów lub uzasadnień, ustaleń i ocen faktycznych. Pominięcia mogących być skutecznymi, to jest zgodnych z wymogami prawa zarzutów naruszenia przepisów postępowania w relacji do stany faktycznego sprawy nie sanuje także powołanie się na wyrok sądu powszechnego, który rozstrzygał o odpowiedzialności karnej nie zaś odpowiedzialności podatkowej, a ponadto nie ustalał i nie oceniał stanu faktycznego konkretnej indywidualnej sprawy podatkowej prowadzonej w administracyjnym postępowaniu podatkowym.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że wnosząca skargę kasacyjną nie zakwestionowała w niej przyjętego przez organy podatkowe i zaaprobowanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, który – jak to przedstawiono w nie zaskarżonym kasacyjnie uzasadnieniu wyroku – dawał dostateczne podstawy do oddalenia skargi.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.