Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 466/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 53, art. 3 par. 2 pkt 4, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na akt Komendanta Policji z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S. L. wniósł skargę na akt Komendanta Policji z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu.

W dniu 9 maja 2017 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 19 maja 2017 r. (potwierdzenie odbioru – k. 15 akt sądowych).

W wykonaniu powyższego wezwania skarżący wyjaśnił, że nie wzywał Komendanta Policji do usunięcia naruszenia prawa, gdyż z treści pouczenia zamieszczonego w zaskarżonym akcie wynikało, że sposobem jego zakwestionowania jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego, nie zaś wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a." w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia z dnia 7 kwietnia 2017 r.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia z dnia 7 kwietnia 2017 r., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że wniesienie skargi na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest dopuszczalne wyłącznie po uprzednim wezwaniu organu, który ten akt wydał, do usunięcia naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.

Skarga została zatem wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., co stanowi podstawę do jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej.

Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że w treści zaskarżonego aktu widniało pouczenie o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wadliwe pouczenie samo w sobie nie konwaliduje bowiem braku skargi w postaci niewyczerpania toku instancji administracyjnej.

Ubocznie zaznaczyć należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), którą zniesiono obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Jednak z art. 17 ust. 2 tej ustawy, zawierającego przepis przejściowy, wprost wynika, że art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Skoro zatem zaskarżony akt został wydany w dniu 27 lutego 2017 r., a zatem przed dniem 1 czerwca 2017 r., nie stosuje się do niego art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą.

Mając na uwadze powyższe sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.