Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1853/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 8 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 429/18 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1.oddala skargę kasacyjną, 2.zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz W. M. kwotę 900 ( słownie : dziewięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 429/18 na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, tj. drogi powiatowej ul. Światowida w rejonie ul. Mehoffera, poprzez umieszczenie dwustronnej reklamy o pow. 4,75 metrów kwadratowych, w okresie od 4 stycznia 2017 r. do 30 stycznia 2017 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 11 kwietnia 2017 r., nr [...].

Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć były przepisy art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.; dalej: u.d.p.); na podstawie uchwały Rady m.st. Warszawy Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady m.st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.Urz. Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.).

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, które na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciło Sądowi I instancji:

1) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania – art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez brak skontrolowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Kolegium oraz wskazania czy Sąd je akceptuje, czy też odrzuca i z jakich powodów, a w szczególności brak jakiegokolwiek odniesienia się do wywodów Kolegium zawartych na stronie 4 uzasadnienia, wskazujących dlaczego Kolegium przyjęło, iż to skarżący jest właścicielem spornej reklamy, a dodatkowo także brak jakichkolwiek wskazań co do dalszego toku postępowania (jakie czynności dowodowe widzi Sąd jako konieczne do wykonania);

2) rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 8 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: k.p.a.), poprzez błędne przyjęcie, iż w zaskarżonej decyzji (wydanej w dniu 18 grudnia 2017 r.) Kolegium bez uzasadnionej przyczyny odstąpiło od utrwalonej praktyki orzekania spraw, naruszając art. 8 § 2 k.p.a., w sytuacji gdy przywołane przez Sąd orzeczenie Kolegium sygn. KOC 3498/Dr/17, mające stanowić podstawę owej "utrwalonej praktyki" wydano w dniu 23 lutego 2018 r., a więc ponad 2 miesiące później, niż uchylona przez Sąd decyzja. Ponadto art.8 § 2 k.p.a wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. i zgodnie z art.16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz.935) data wszczęcia postępowania generowała stosowanie przepisów dotychczasowych.

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., 188 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, albo

2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania,

3) zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie poniesionych , kosztów postępowania – kosztów wpisu od skargi kasacyjnej,

4) jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. Kolegium złożyło oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. M. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw należało ją więc oddalić.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna – w rozpoznawanej sprawie W. M. – w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy przypomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Należy podkreślić, że z woli ustawodawcy skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym pismem procesowym. Z uwagi na wymogi formalne, które musi spełniać skarga kasacyjna, a także skutki niedochowania tych wymogów, w szczególności mających charakter konstrukcyjny i dotyczących podstaw kasacyjnych w art. 175 § 1 p.p.s.a. ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe, przede wszystkim adwokatów i radców prawnych.

Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd I instancji.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem I instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było konieczne ze względu na sposób w jaki została zredagowana skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie.

Pierwszą kwestią istotną co do sposobu sformułowania zarzutów kasacji jest to, iż w skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania art.141 § 4 p.p.s.a. i art.133 § 1 p.p.s.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Strona dąży do podważenia ustaleń stanu faktycznego ustalonego przez organy i przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia, jednakże nie wskazuje jednocześnie, na naruszenie konkretnych przepisów postępowania administracyjnego. Postawienie zarzutów naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. i art.133 § 1 p.p.s.a. jest niewystarczające, aby stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, przez Sąd I instancji skutecznie podważyć.

Stanowisko to koresponduje z poglądem prawnym wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, co do pierwszego ze wskazanych przepisów, iż art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Otóż, zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten określa niezbędne elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być więc skutecznie podniesiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie to przy tym musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zastrzeżenia strony odnośnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czy też oceny prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony postępowania, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, które jednoznacznie wskazuje, iż zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stawiać zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA: z 12 września 2018 r. sygn. akt I GSK 971/18, z 23 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 412/12; z 16 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2208/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada w pełni dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera wszystkie elementy składowe wymienione w tym przepisie, gdy zaś chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też jednoznaczne stanowisko odnośnie, stanu faktycznego przyjętego w sprawie przez Sąd I instancji, jako podstawa wyrokowania, w szczególności niedostatków w zakresie ustaleń faktycznych organów podjętych w sprawie. Za bezzasadne należało więc uznać podniesione w skardze zarzuty, co do naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a.

Z kolei odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej, naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, iż zgodnie z art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Otóż, orzekanie "na podstawie akt sprawy", jak stanowi powołany wyżej przepis, oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u postaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/08, LEX nr 594014). W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować, dokonanej przez Sąd I instancji, oceny skarżonej decyzji. Z przepisu tego wynika tylko nakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Przepis ten nie może natomiast służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, do czego w istocie zmierza autor skargi kasacyjnej poprzez sformułowanie i uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Powyższe dowodzi, że nie są skuteczne zarzuty dotyczące naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., które zmierzają do podważenia podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w sprawie co do naruszeń procesowych organu oraz związanej z tym oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a.

Co do naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. to w pierwszej kolejności zauważenia wymaga, iż Sąd I instancji wyjaśnił, w uzasadnieniu wyroku, że powołanie (wzmianka) treści art.8 § 2 k.p.a. w aktualnym brzmieniu, dotyczy udowodnionej przed Sądem okoliczności, iż w sprawie skarżącego toczy się nie jedno, lecz dwa postępowania administracyjne, których przedmiotem jest nałożenie kar z tego samego tytułu (posadowienie reklamy w tej samej lokalizacji), aczkolwiek za inny okres pozostawania tej reklamy w pasie drogowym. W sprawie, o której mowa, SKO w Warszawie uchyliło decyzję o nałożeniu kary, nakazując organowi I instancji zbadanie, czy skarżący jest właścicielem reklamy. Zdaniem Sądu, wskazanym jest, aby organ ujednolicił swoje stanowisko i w obydwu sprawach wydał analogiczne rozstrzygnięcia.

Okoliczności te nie są kwestionowane, przez skarżący kasacyjnie organ, jednakże w skardze kasacyjnej organ podnosi, iż przywołane przez Sąd orzeczenie Kolegium sygn. KOC 3498/Dr/17, mające stanowić podstawę owej "utrwalonej praktyki", o której mowa w art.8 § 2 k.p.a., wydano w dniu 23 lutego 2018 r. a więc ponad 2 miesiące później, niż uchylona przez Sąd decyzja oraz, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, bowiem wszedł w życie 1 czerwca 2017 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji jest jak najbardziej trafne i znajduje uzasadnienie w treści art. 8 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. jak i po dodaniu do powyższego przepisu § 2 w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r.

Przypomnieć trzeba, iż poprzednio art.8 k.p.a. stanowił, iż organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Włączony nowelą z 7 kwietnia 2017 r. do kodeksu przepis oznaczony jako art. 8 § 2 stanowi, iż organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Jak wskazuje się w piśmiennictwie przepis ten wyraża zasadę konsekwencji (respektowania utrwalonej praktyki administracyjnej). W art. 8 § 2 zastrzeżono więc dopuszczalność odstąpienia od praktyki rozstrzygania spraw w podobny sposób, wskazując, że podstawą do tego jest zaistnienie "uzasadnionej przyczyny".

Uregulowaniu, w Kodeksie postępowania administracyjnego od 1 czerwca 2017 r. - niewyartykułowanej wcześniej zasady konsekwencji nie towarzyszy wyjaśnienie zakresu rozstrzyganych spraw, które należy brać pod uwagę przy załatwianiu kolejnej. Przede wszystkim nie sprecyzowano, czy praktyka ma dotyczyć działalności tylko tego organu, który sprawę załatwia czy też jaka ilość spraw decyduje o ukształtowaniu się praktyki orzeczniczej. Wydaje się jednak, iż zasada ta powinna być, zawsze interpretowana na tle konkretnych okoliczności faktycznych i skoro zakłada ujednolicenie orzecznictwa w stosunku do różnych podmiotów w tych samych stanach faktycznych i prawnych, to tymbardziej należy ją odnosić do spraw tego samego podmiotu, prowadzonych przez dany organ, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, co trafnie zauważył Sąd I instancji.

Do wejścia w życie wspomnianej noweli, postulat jednolitości orzecznictwa administracyjnego wywodzono w orzecznictwie sądów administracyjnych z konstytucyjnej zasady równości oraz zasady budowy zaufania do władzy publicznej określonej w art.8 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Wskazywano, że rozsądne i uprawnione jest oczekiwanie przez jednostki uzyskania takiego samego jak inne podmioty rozstrzygnięcia na podstawie tych samych przepisów i w oparciu o podobne fakty (zob. wyrok NSA z 26.10.1984 r., II SA 1161/84, ONSA 1984/2, poz. 97; wyroki WSA w Warszawie: z 14.10.2004 r., II SA 3571/03, LEX nr 159935, czy z 5.10.2004 r., II SA 3196/03, LEX nr 159925). Uprawnione oczekiwanie jednostki może się odnosić nie tylko do uzyskania – na podstawie wcześniejszego orzecznictwa organu – decyzji korzystnej, ale również do niewydania korzystnej decyzji w stosunku do innych podmiotów, jeżeli wcześniej w stosunku do niej zapadła decyzja odmowna (zob. wyrok WSA w Warszawie z 5.10.2005 r., VI SA/Wa 1013/05, LEX nr 191378). Podnoszono, że w analogicznych stanach faktycznych i prawnych organy administracji powinny wydawać decyzje o tożsamej treści. W wyroku WSA w Warszawie z 5.10.2004 r., II SA 3196/03, LEX nr 159925, uznano, że zmiana linii orzeczniczej organów jest dopuszczalna, ale musi być należycie uzasadniona.

Z powyższego wynika, iż w doktrynie i orzecznictwie jeszcze przed wejściem w życie art. 8 § 2 k.p.a. sformułowano szereg reguł, wywodzonych z zasady zaufania do władzy publicznej, wśród których należy wymienić: zasadę jednolitości poglądów wyrażonych w decyzjach administracyjnych wydanych w odniesieniu do tego samego podmiotu, w takich samych stanach faktycznych i w oparciu o tę samą podstawę prawną (por. M. Karpiuk, Glosa do wyroku WSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., VIII SA/Wa 835/09, LEX/el. 2011, który stwierdza, że "przy podobnym stanie faktycznym, wydanie dwóch odmiennych decyzji w niewielkim odstępie czasowym, przy jednoczesnym odstąpieniu od zebrania w sprawie wystarczających dowodów, stanowi naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej"; wyrok WSA w Olsztynie z 22 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 481/11, "Wspólnota" 2012, nr 3, s. 49).

Z tych względów bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie pozostaje powołanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia art. 8 § 2 k.p.a., który obowiązuje od 1 czerwca 2017 r.,tymbardziej, że na podstawie zaskarżonego w sprawie wyroku Sądu I instancji, sprawa wróciła do ponownego rozpoznania przez organy, w postępowaniu administracyjnym, w którym przepis ten znajdzie zastosowanie w nowym brzmieniu.

Reasumując, zważywszy podniesione w skardze zarzuty sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż w ramach tej podstawy nie skonstruowano prawidłowo zarzutu, dotyczącego wadliwości ustaleń faktycznych, które uprawniałyby do stwierdzenia, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż stan faktyczny sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, ponieważ nie ustalono wszystkich istotnych okoliczności faktycznych wskazanych w uzasadnieniu orzeczenia, w tym w pierwszej kolejności, kto jest stroną niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. a także zbadania okoliczności podnoszonych przez skarżącego co do innej nazwy jego firmy jak i specjalizacji zawodowej, niż ta którą zamieszczono na spornej tablicy reklamowej.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako bezzasadną. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a. w związku z art.204 pkt 2 p.p.s.a.