Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 226/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I S na rozprawie w dniu 17 października 2007 sprawy ze skargi T. T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [..] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. . I. Uchylono zaskarżoną decyzję II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę[..][...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą uchylenia w całości wydanej przez ten organ decyzji ostatecznej z dnia [...] Nr [...] określającej Spółce z o.o. T.. z siedzibą w G. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że w dniu 22 sierpnia 2005r. Spółka z o.o. T. z siedzibą w G. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zobowiązania podatkowego za 2003r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5, art. 243, art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a po ponownym przeprowadzeniu postępowania o uchylenie w całości decyzji dotychczasowej i o orzeczeniu co do istoty sprawy poprzez ustalenie zobowiązania wnioskodawcy w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003r. w kwocie [...] zł w wyniku zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł oraz zwiększenia przychodów o kwotę [...] zł.

W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżąca Spółka podała, że przed zakończeniem postępowania wymiarowego, a po zakończeniu kontroli podatkowej przeprowadzone zostało w Spółce badanie sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta, z którego została sporządzona opinia w dniu 24 września 2004r. z opinii tej wynikało zdaniem Spółki, że na koniec 2002r. i 2003r. nie przeprowadzono w sposób prawidłowy inwentaryzacji, wobec czego dokonano ponownego sprawdzenia wszystkich dokumentów dotyczących roku 2003, z których część była źle zaksięgowana, natomiast część została dostarczona do spółki po przeprowadzeniu kontroli i z tego powodu nie zostały ujęte w aktach postępowania podatkowego. Skarżąca Spółka wskazała, że w wyniku powyższego badania ksiąg wyszły na jaw nowe fakty i dowody nieznane organowi prowadzącemu postępowanie powodujące, że zarówno koszty uzyskania przychodów, jak i przychody powinny być wyższe niż określone w decyzji.

Nowymi faktami i dowodami powodującymi zwiększenie kosztów uzyskania przychodów było nieujęcie 14 faktur w przedstawionych do kontroli podatkowej dokumentach finansowych za 2003r., wystawionych w okresie od 11 czerwca 2003r. do 31 grudnia 2003r. przez Y.

Ponadto Spółka wskazała również na zwiększenie kosztów uzyskania przychodów o ujemne różnice kursowe w łącznej kwocie [...] zł z tytułu zmian kursów walut, na które wystawione były powyższe faktury. Skarżąca Spółka stwierdziła, że koszty uzyskania przychodów powinny być zwiększone o wartość produktów gotowych wg stanu na dzień 31 grudnia 2002r. w kwocie [...] zł. wynikającą z inwentaryzacji przeprowadzonej zgodnie ze wskazówkami zawartymi w opinii biegłego rewidenta. Zgodnie z wnioskiem Spółki przychody powinny zostać powiększone o kwotę [...] zł z tytułu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wartości według stanu na 31 grudnia 2003r. produktów gotowych wynikającą z powyższej inwentaryzacji.

Ponadto storna wniosła o uwzględnienie we wznowionym postępowaniu w trybie art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej również innych kwot, co do których brak jest nowych dowodów , natomiast organ podatkowy nie uwzględnił ich w postępowaniu i dlatego, w ocenie strony stanowią nowe fakty, a mianowicie zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów:

- wydatków na nabycie kserokopiarki w kwocie [...] zł w związku z jej sprzedażą jako różnicy pomiędzy ceną zakupu w kwocie [...] zł, a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych w wysokości [...] zł;

- odsetek od pożyczek w kwocie [...] zł;

- kwoty [...] zł wynikającej z faktur omyłkowo zaksięgowanych w inwestycjach; zaliczenie do przychodów:

- skorygowanych odpisów amortyzacyjnych od sprzedanej kserokopiarki w kwocie [...] zł;

- pozostałych przychodów operacyjnych.

W okresie od 23 czerwca 2004r. do 2 lipca 2004r. w spółce została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie sprawdzenia prawidłowości naliczania i deklarowania należności podatkowych CIT-8- podatek dochodowy od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2003r. do 31 grudnia 2003r., z których to czynności kontrolnych został sporządzony protokół podpisany w dniu 2 lipca 2004r. , co wynika z akt sprawy (k.56-63 akt administracyjnych)

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wszczął postanowieniem z dnia [...] Nr [...] postępowanie podatkowe wobec Spółki w sprawie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2003 (k.64-65 akt adm.). w wyniku tego postępowania stwierdzono, że wysokość zobowiązania podatkowego jest wyższa niż zadeklarowana przez Spółkę w kwocie [...] zł w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy od 1 stycznia 2003r. do 31 grudnia 2003r.

Powyższe postępowanie zostało zakończone Decyzją z dnia [...] Nr [...] określającą Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2003 w kwocie [...] zł (k. 75-77 akt adm.), która została doręczona stronie w dniu 7 marca 2005r. storna nie złożyła odwołania od powyższej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wznowił postępowanie na podstawie art. 217, art. 240 § 1 pkt 5, art. 241 § 1 i art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z w/w wnioskiem w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2003 zakończonego decyzją z dnia [...] Nr [...].

Następnie pismem z dnia 18 sierpnia 2006r. organ podatkowy wezwał Spółke do przedłożenia oryginałów faktur i ich tłumaczenia na język polski oraz wydruku analitycznego kont za rok 2003 lub 2004, na które zostały odniesione w/w faktury oraz wydruk konta bankowego z zaksięgowanymi wpłatami za faktury i dowody źródłowe dotyczące płatności oraz dokumentu potwierdzającego wpływ faktur do firmy, np. ewidencję korespondencji przychodzącej, ewentualnie książkę zdawczo – odbiorczą.

W odpowiedzi na wezwanie Spółka w piśmie z dnia 25 sierpnia 2006r. (k.60-61 akt postęp. wznowieniowego/ oraz w piśmie z dnia 29 sierpnia 2006r. (k.120-122 akt ):

- oświadczyła, że w okresie którego dotyczą wskazane dokumenty nie prowadziła ewidencji korespondencji przychodzącej, ani też książki zdawczo – odbiorczej, w związku z czym nie jest możliwym przedstawienie dokumentów potwierdzających wpływ faktur,

- wyjaśniła, że płatności za powyższe faktury odbywały się w formie kompensat z tytułu wzajemnych zobowiązań, wobec tego Spółka nie posiada bankowych dowodów zapłaty. Potrącanie wzajemnych należności odbywało się po złożeniu odpowiedniego oświadczenia (dokument "Auslandszahlungen" wysyłany przez Y.

- dostarczyła oryginały faktur i tłumaczenia na język polski i dokumenty wskazane jako podstawa dokonania kompensat z poleceniami księgowania oraz wydruki analityczne kont za okres od 1 grudnia 2003r. do 31 grudnia 2003r. oraz za okres od 1 grudnia 2004r. do 3 grudnia 2004r., na które odniesiono faktury.

W piśmie z dnia 6 września 2006r. Spółka wyjaśniła również, że zapisy na koncie 402 za okres od 1 grudnia 2003r. do 31 grudnia 2003r. zostały dokonane we wrześniu 2004r., po sporządzeniu badania przez biegłego rewidenta i zapoznaniu się z wnioskami opinii, wydanej z datą 24 września 2004r. oraz po ponownym sprawdzeniu wszystkich dokumentów, które dotyczyły roku 2003.

Spółka wskazała, jednocześnie powołując się na przepisy o rachunkowości, że zamkniecie ksiąg rachunkowych na dzień kończący rok obrotowy następuje po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za rok obrotowy, a zatwierdzenie sprawozdania nastąpiło w Spółce w listopadzie 2004r.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] Nr [...].

W uzasadnieniu organ podał, że także rozstrzygniecie zostało wydane z uwagi na nie istnienie przesłanek wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej czyli, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nie znane organowi, który wydał decyzję.

Ponadto organ podał, że twierdzenia Spółki o zatwierdzeniu sprawozdania w listopadzie 2004r.oraz twierdzenie o uprawnieniu do księgowania dokumentów za 2003 rok narusza przepisy ustawy o rachunkowości. Natomiast wobec tego, że Spółka sporządza sprawozdanie finansowe na dzień 31 grudnia, zatwierdzenie sprawozdania powinno nastąpić do 30 czerwca 2004r., a ostateczne zamknięcie ksiąg rachunkowych mogło nastąpić najpóźniej do 15 lipca 2004r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Spółka nie udowodniła kiedy wpłynęły faktury, a tym samy brak jest dowodów, że faktury te wpłynęły do Spółki po zakończeniu postępowania kontrolnego, zatem twierdzenie, że faktury te były potencjalnie niedostępne dla kontrolujących jest niewykazane. Organ podniósł, że z twierdzenia Spółki wynika, że faktury pojawiły się w Spółce do dnia sporządzenia opinii przez biegłego, tj. do dnia 24 września 2004r., a zatem przed wszczęciem postępowania podatkowego w dniu 13 października 2004r., jednakże Spółka nie wskazała tej okoliczności, chociaż organ umożliwiał jej czynne uczestnictwo w postępowaniu podatkowym. Spółka nie wniosła również odwołania od decyzji, z opinii biegłego wynika, że wydatki nieudokumentowane żadnymi dowodami wobec podmiotu powiązanego Y., w przypadku gdy miały wpływ na sprawozdanie finansowe Spółka ujmowała w kosztach roku bieżącego, których wartość została wykazana w pasywach bilansu jako pozostałe rezerwy.

Organ podatkowy rozstrzygając sprawę uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania uznał, że przedłożone dowody w postaci 14 faktur nie stanowią nowej okoliczności istniejącej w dacie wydania decyzji ostatecznej.

W ocenie organu dokumentacja księgowa potwierdza, że istnienie faktur wynikało z materiału dowodowego, w szczególności z zapisów księgowych na kontach zespołu 4 i 2, czyli kosztowych i rozrachunkowych, natomiast w zakresie 8 faktur, również z dokonanych za nie w 2003r. płatności potwierdzonych dowodami księgowymi poleceń księgowania PK z 2003r., dostępnymi potencjalnie na etapie kontroli podatkowej.

Organ stwierdził również, że odnośnie inwentaryzacji, powodującej zwiększenie kosztów o wartość produktów gotowych według stanu na dzień 31 grudnia 2002r. oraz zwiększeniem przychodów z tytułu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wartości produktów gotowych według stanu na dzień 31 grudnia 2003r., nie można przyjąć za nowe okoliczności i dowody wydanej w późniejszym czasie opinii biegłego.

Organ zaznaczył, że Spółka nie miała obowiązku badania sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta, tylko do złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy i w tym terminie określenia wysokości podatku dochodowego od osób prawnych. Natomiast sporządzona w późniejszym terminie opinia biegłego rewidenta nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania.

Organ podatkowy podniósł poza tym, że w odniesieniu do pozostałych dowodów sama skarżąca Spółka wskazała, że dowody te znajdowały się w dokumentacji, czyli nie były to nowe dowody.

Od powyższej decyzji w dniu 27 października 2005r. data stempla pocztowego) Spółka wniosła odwołanie jednocześnie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Nadto strona wniosła o przesłuchanie w charakterze świadków: H. P.– prezesa zarządu Spółki oraz M. P. – byłej głównej księgowej Spółki. Zdaniem skarżącej zgłoszone we wniosku nowe fakty i dowody w postaci 14 faktur wystawionych przez Y. oraz pozostałe okoliczności spełniają przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Spółka wskazała, że podnoszone w zaskarżonej decyzji argumenty nie mają wpływu na okoliczność, iż podane przez nią fakty i dowody powinny być uwzględnione przy wymiarze podatku.

W ocenie Spółki nie mają znaczenia dla sprawy stwierdzenia organu odnoszące się do wyjaśnień złożonych przez Spółkę w dniu 6 września 2006r., że zapis na koncie 402-4 za okres od 1 grudnia do 31 grudnia 2003r. dokonane we wrześniu 2004r. stanowi naruszenie przepisów ustawy o rachunkowości, tzn. że ostateczne zamknięcie ksiąg mogło nastąpić najpóźniej do 15 lipca 2004r.

Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że ciężar dowodu w zakresie wykazania, że faktury wpłynęły do Spółki po zakończeniu postępowania kontrolnego obciąża Spółkę. Ponadto skarżąca podniosła, że potwierdzeniem jej stanowiska braku faktur w spółce przed zakończeniem kontroli było to, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wątek tych faktur nie został w ogóle poruszony.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami spółka zawarła umowę na dokonanie audytu ksiąg za 2003r., jak również w trakcie potwierdzania stanu sald na koniec 2003 roku okazało się, że w Y. widnieją inne kwoty niż w Spółce i brakuje faktur. Zdaniem Spółki kompensat dokonywała Y., która wiedziała o wystawionych przez siebie fakturach, natomiast strona dowiedziała się o nich dopiero w okresie września – października 2004r.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podtrzymała również stanowisko, że nowym dowodem w sprawie jest opinia biegłego rewidenta z dnia 24 września 2004r., wskazując, że bez znaczenia dla sprawy jest brak obowiązku wynikającego z ustawy o rachunkowości.

Powyższe odwołanie zostało rozpatrzone decyzją z dnia [...] Dyrektora Izby Skarbowej w S., utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest sprawa wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz przytoczył przepisy ustawy Ordynacja podatkowa zawierające uregulowanie instytucji procesowej - wznowienia postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w S. stanął na stanowisku popierającym pogląd utrwalony w doktrynie i orzecznictwie, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych i wobec tego przesłanki wznowienia postępowania podlegają wykładni ścieśniającej.

Organ drugiej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie Spółka uzasadniła wniosek o wznowienie postępowania zaistnieniem przesłanek zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. wyjściem na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dacie wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Ponadto organ podniósł, że twierdzenie strony, że faktury zostały ujawnione przed zakończeniem postępowania wymiarowego nie odpowiadały warunkowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, bowiem w przedmiotowej sprawie dokumenty w postaci faktur zostały ujawnione jeszcze przed zakończeniem sprawy decyzją ostateczną, na etapie postępowania zwykłego w pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej podał, że przepisy prawa materialnego zobowiązują stronę do realizowania obowiązku ewidencjonowania i dokumentowania zdarzeń gospodarczych skutkujących na gruncie prawa podatkowego, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Wobec tego strona jest zobowiązana przedstawić w trakcie kontroli ewidencję rachunkową i posiadane dowody mające wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego, natomiast zapewnienie przez organ podatkowy prawa czynnego udziału w sprawie, w tym domniemanie obowiązujące na mocy przepisu art. 291 § 3 Ordynacji podatkowej, uzasadnia zdaniem organu przyjęcie, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, a organ podatkowy rozpatrzył sprawę na podstawie materiału dowodowego zebranego zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, w tym zgodnie z art. 187 § 1.

Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca po otrzymaniu w dniu 7 marca 2005r. decyzji w sprawie określenia zobowiązania i zapoznania się z rozstrzygnięciem oraz z uzasadnienie nie wniosła odwołania, mimo pouczenia o przysługującym jej takim prawie. Zdaniem organu powyższe stanowi istotne znaczenie dla sprawy, z uwagi na fakt, że podstawą wniosku strony o wznowienie było powoływanie się na nieznane organowi wszystkich dowodów i okoliczności sprawy. W tym miejscu organ wskazał, że złożenie odwołania przez stronę jest jej prawem, a nie obowiązkiem, to nie złożenie tego odwołania powoduje, że decyzja staje się ostateczna.

W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że wskazywane przez stronę dowody ujawniły się jeszcze na etapie sprawy nie zakończonej decyzją ostateczną, natomiast strona nie udowodniła, że wskazane faktury są nowymi dowodami. Spółka nie wskazała kiedy otrzymała faktury, tylko podała, że w wyniku sporządzenia opinii biegłego rewidenta dokonano ponownego sprawdzenia wszystkich dokumentów, które dotyczyły roku 2003, oraz stwierdziła, że niektóre były źle zaksięgowane, a niektóre zostały dostarczone do Spółki dopiero po przeprowadzeniu kontroli podatkowej. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie organu do przedłożenie dokumentu potwierdzającego wpływ faktur skarżąca oświadczyła, że w okresie, którego dotyczą wskazane dokumenty nie prowadziła ewidencji korespondencji przychodzącej , ani tez ksiązki zdawczo – odbiorczej, w związku z tym nie jest możliwym przedstawienie dokumentów potwierdzających wpływ faktur. Z powyższych faktur wynikało z kolei, że zostały one wystawione w 2003r. (tj. 31 grudnia, 30 grudnia, od 11 czerwca do 22października), które zostały zaksięgowane na koncie rozrachunkowym 204-53 oraz na koncie kosztowym 402-4 za okres 2003r. Skarżąca podała w piśmie procesowym z dnia 6 września 2006r., że zapisy na koncie 402-4 za okres 2003r. dotycz ą faktur wystawionych dla Spółki w 2003r., określonych we wniosku o wznowienie postępowania i zostały wprowadzone we wrześniu 2004 roku. Następnie strona podała, że płatności za powyższe faktury nastąpiły w formie kompensat należności i zobowiązań. Dokumenty stanowiące podstawę tych kompensat posiadają daty od 12 września 2003r. do 19 grudnia 2003r. i dotyczą faktur wystawionych w okresie od 11 czerwca 2003r. do 22 października 2003r., co zdaniem organu stanowi dowód, że do Spółki jeszcze w 2003r. wpłynęły dokumenty dotyczące płatności za te faktury.

W ocenie organu skarżąca Spółka nie udowodniła kiedy otrzymała faktury, jak też nie udowodniła twierdzenie, że dokumenty te wpłynęły po zakończeniu kontroli i nie były dostępne dla organu podatkowego. Z materiału dowodowego wynikało natomiast, że faktury zostały zaksięgowane na koncie rozrachunkowym 204-53 oraz na koncie kosztowym 402-4 za okres 2003r., a dowody poleceń księgowania płatności sporządzone zostały w 2003r. i zaksięgowane również na koncie 204-53 za rok 2003. Natomiast twierdzenie strony, że uwzględnienie faktur na koncie kosztowym 204-4 zostało dokonane we wrześniu 2004 roku nie zmienia faktu, że w okresie przeprowadzania kontroli faktury zaksięgowane były na koncie rozrachunkowym 204-53, jak również na koncie 204-53 za rok 2003r. zaksięgowane były dowody poleceń księgowania płatności za te faktury.

Wobec powyższego organ stwierdził, że nie można przyjąć, że przedmiotowe faktury stanowiły nowe dowody i okoliczności, z którymi organ podatkowy nie miał możliwości się zapoznać.

Ponadto organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków – H. P. oraz M. P.

Dyrektor Izby Skarbowej w S, odnosząc się do zarzutu skarżącej, że nie mają znaczenia dla sprawy stwierdzenia organu podatkowego w zakresie naruszenia przepisów o rachunkowości w wyniku dokonania zapisów po upływie terminu zamknięcie ksiąg za 2003r., stwierdził, że ustalenia w tym zakresie, jaki stwierdzenie naruszenia przepisów o rachunkowości nie stanowiło podstawy prawnej, ani też faktycznie zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się z kolei do twierdzenia Spółki, że opinia biegłego rewidenta jest nowym dowodem w sprawie organ odwoławczy podniósł, że nie jest to nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu z opinii tej nie wynika, że w sprawie ujawniły się podnoszone przez skarżącą nowe dowody i okoliczności, nieznane organowi podatkowemu.

Ponadto w dalszej części uzasadnienia organ drugiej instancji podał, że nie stanowi w jego ocenie podstawy wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wskazywana przez stronę okoliczność w zakresie zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o wartość produktów gotowych według stanu na dzień 31 grudnia 2002r. i zwiększenia przychodów z tytułu wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wartości produktów gotowych według stanu na dzień 31 grudnia 2003r. w związku z przeprowadzoną we wrześniu 2004r. inwentaryzacją.

Organ stwierdził również brak podstaw do uwzględnienia żądania w pozostałym zakresie, tzn. odnośnie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów: wydatków na nabycie kserokopiarki w kwocie [...] zł w związku z jej sprzedażą jako różnicy pomiędzy ceną zakupu w kwocie [...] zł, a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych w wysokości [...] zł, odsetek od pożyczek w kwocie [...] zł, kwoty [...] zł wynikającej z faktur omyłkowo zaksięgowanych w inwestycjach; natomiast do przychodów skorygowanych odpisów amortyzacyjnych od sprzedanej kserokopiarki w kwocie [...] zł, pozostałych przychodów operacyjnych. Organ odwoławczy uznał bowiem, że z uzasadnienia wniosku wynikało, że co do powyższych wydatków i przychodów brak jest nowych dowodów.

W podsumowaniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie strona nie wykazała podstaw do wznowienia postępowania stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie złożyła w dniu 2 marca 2007r. (data stempla pocztowego) Spółka z o.o. T. z/s w G. wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wyrażenie przez Sąd oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, polegających na przyjęciu takiej wykładni art. 240 § 1 pkt 5 ustawy- Ordynacja podatkowa, która prowadzi do uznania przedłożonych przez skarżących w sprawie dowodów za nowe dowody w rozumieniu tego artykułu.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez odmowę zmiany decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy w sprawie zaistniały nowe fakty i dowody mające wpływ na wymiar podatku za 2003 rok; a także naruszenie art. 188 i art. 187 § 1 ustawy ordynacja podatkowa poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków, czyli H. P. oraz M. P. oraz opinii biegłego z zakresu informatyki, co stanowiło zdaniem skarżącej naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Ponadto Spółka powtórzyła wniosek o uwzględnienie nowych faktów i dowodów, tzn. czternastu faktur wystawionych przez spółkę Y. w okresie od 1 czerwca do 31 grudnia 2003r., a także uwzględnienie nowych faktów wymienionych w pkt III wniosku o wznowienie postępowania z dnia 2 sierpnia 2005r.

Zdaniem skarżącej powyższe dowody stanowią "nowe" dowody i uzasadniają wznowienie postępowania na tej podstawie. Dowody te winny być, zdaniem skarżącej, rozpatrzone zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i poddane ocenie odnośnie wpływu na wymiar podatku w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej. Dodatkowe dowody w postaci przesłuchań świadków miały potwierdzać okoliczność, że w styczniu i lutym 2004r. ze względu na zmianę siedziby nie dotarły do Spółki faktury, jak też w związku ze zmianą osoby odpowiedzialnej za rozliczenia księgowe i ujawnione nieprawidłowości w maju 2004r. zawarta została umowa na dokonanie audytu ksiąg za 2003r. przeprowadzonego po zakończeniu kontroli, który ujawnił brak przedmiotowych faktur. Spółka podniosła ponadto, że płatności w formie kompensat dokonała jednostronnie firma Y., a o tym fakcie Spółka dowiedziała się w okresie września – października 2004r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

W skardze wniesionej przez T. Spółkę z o.o.

w G. podniesione zostały dwa zarzuty.

Pierwszy dotyczył naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa z uwagi na nieuznanie iż w sprawie zaistnienia nowe fakty

i dowody mające wpływ na wymiar podatku za 2003r. Drugi zarzut dotyczy natomiast naruszenia art. 188 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków H. P.i M. P., a także z opinii biegłego z zakresu informatyki, co stanowiło naruszenie przez organ odwoławczy obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Według stanowiska organu dowody w postaci dokumentów księgowych wskazujących na daty księgowania faktur w księgach rachunkowych w 2003r., oraz daty wystawienia w 2003r. uzasadniały w wystarczającym stopniu ocenę, że udowodnione zostało, iż faktury nie stanowiły nowych dowodów i okoliczności, z którymi organ podatkowy nie miał możliwości się zapoznać.

Wobec zaprezentowanego przez organ odwoławczy stanowiska, Sąd uznał iż zarzut naruszenia przez organ art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej jest zasadny. Powołany przepis stanowi, iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeń cały materiał dowodowy.

Z nałożonego na organ podatkowy obowiązku zebrania całego materiału dowodowego wynika również, że nie może on pominąć dowodów przedstawionych przez stronę postępowania. Organ podatkowy nie może prowadzić postępowania jednostronnie tj. ukierunkowanego na z góry założony cel i gromadzić tylko te dowody, które ten cel realizują.

Wnioskowane przez Stronę dowody w postaci zeznań świadków miały dowodzić, iż faktury nie były przedstawione w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją z [...], a więc świadczyć miały o faktach w sposób zupełnie odmienny w stosunku do tego, co organ odwoławczy wywnioskował na podstawie zebranych przez siebie dowodów i powołując się na art. 191 uznał za okoliczność udowodnioną. Nadto nie miały one potwierdzać faktu zmiany siedziby czego organ jak twierdzi po wyjaśnieniach Spółki nie kwestionował, a zatem była to okoliczność niesporna i nie wymagała dalszych dowodów lecz świadkowie mieli potwierdzić okoliczność istotną w sprawie mianowicie nie ujęcie we wcześniejszym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną 14 faktur. Okoliczność ta była sporna i fakt, iż organ uzyskał dowody w jego przekonaniu świadczące o udziale tych faktur w określeniu zobowiązania podatkowego, nie upoważniał organu do przyjęcia domniemania faktycznego. przedmiotem dowodu nie może być okoliczność stwierdzona wystarczająco innymi dowodami, jednakże w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej, on podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony.

Jeżeli jednak strona wskazuje na dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną taki dowód powinien być dopuszczony (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002r. I SA/Ka 2164/00, ONSA 2003, Nr 1 poz. 33).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, konieczne jest przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów w celu usunięcia wady procesowej jaką w ocenie Sądu dotknięte było postępowanie odwoławcze.

Niezależnie od powyższego, z uwagi na podnoszoną przez organ odwoławczy argumentację odnoszącą się do okoliczności takich jak twierdzenie strony, iż faktury zostały ujawnione przed zakończeniem postępowania wymiarowego, a to nie odpowiadało warunkom, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody ale musi to nastąpić po wydaniu decyzji ostatecznej, a nie przed jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, należy wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 1999r., I SA/Łd 1440/97 POP 2001 Nr 2, poz. 29, z którego wynika, że przy ocenie, czy dana okoliczność lub dany dowód mają przymiot "nowych" nie ma żadnego znaczenia fakt, że strona miała możliwość powołania ich w poprzednim postępowaniu.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, także na podstawie art. 200 i art.152 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.