Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 181/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, ust. 2, ust 3 pkt 2, 3 i 6, art. 132a, art. 134h ust. 1, art. 135g ust.1 i ust. 2, art. 135p ust.1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi E. A. na orzeczenie nr 23 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia [...] r., w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...], L. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] października 2013 r., Nr [...], wymierzające E. A. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Powyższe orzeczenie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...], Komendant Miejski Policji w B. P. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. szt. E. A. - referentowi Zespołu do spraw Przestępczości Nieletnich Komisariatu Policji w T. Komendy Miejskiej Policji w B. P. Postępowanie zostało wszczęte w związku z uzyskaną przez organ informacją, że skarżąca w trakcie pełnienia służby w dniu [...] lipca 2013 r. była w stanie nietrzeźwości. Przeprowadzone w tym dniu w Komisariacie Policji w T. badanie skarżącej o godz. 14:50 - wykazało 0,82 mg/l, natomiast badanie o godz. 14:58 - wykazało 0,84 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Organ wyjaśnił, że godziny badań wskazane przez alkomat to odpowiednio 13:50 i 13:58, bowiem w urządzeniu nie dokonano przestawienia czasu zimowego na czas letni.

Badanie stanu trzeźwości E. A. zostało przeprowadzone za pomocą analizatora wydechu typu Alkometr A 2.0 nr fabryczny [...] wyprodukowanego przez [...]. Zgodnie ze świadectwem wzorcowania z dnia [...] stycznia 2013 r. wydanym przez Laboratorium wzorcujące akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacji, termin kolejnego wzorcowania tego urządzenia, jak wskazano w świadectwie - zgodnie z zaleceniem producenta - został określony na dzień [...] lipca 2013 r.

W toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego przesłuchano świadków: st. sierż. A. P. (k. 25, 59-60, 167), sierż. szt. P. R. (k. 39-40, 166), kom. M. S. (k. 23-24, 58, 165), asp. M. K. (k. 32), J. Ż. (k. 33), Z. R. (k. 66), podinsp. R. W. (k. 67), A. B. (k. 121), N. W. (k. 122). Ponadto, włączono do akt postępowania dyscyplinarnego na mocy postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. materiały z akt sprawy sygn. [...] udostępnione przez Prokuraturę Rejonową w B. P. (k. 90) oraz przeprowadzono oględziny rzeczy w postaci nagrania z monitoringu zainstalowanego w Komisariacie Policji w T. (k. 144-145).

W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. Kierownik [...] stwierdził, że przekroczenie o kilka dni terminu kolejnego przeglądu i wzorcowania analizatora wydechu typu Alkometr A 2.0 nr fabryczny [...], przy jego prawidłowym użytkowaniu, nie powinno mieć wpływu na wyniki uzyskiwane za jego pomocą.

W dniach [...] sierpnia 2013 r. oraz [...] października 2013 r. przesłuchano E. A. w charakterze obwinionej w obecności obrońcy. Skarżąca wskazała, że podczas pełnienia służby w dniu [...] lipca 2013 r. przyjmowała przepisane przez lekarza psychiatrę leki, które nie mogą być łączone z alkoholem, ponieważ mogą doprowadzić nawet do zatrzymania akcji serca, o czym była pouczona przez lekarza. W chwili przesłuchania skarżąca nie pamiętała nazw leków. W lipcu 2013 r. brała hydroxizinum, a w 2012 r. miała również przepisane leki uspokajające i nasenne. Ponadto wskazała, że pali bardzo dużo papierosów, około dwóch paczek dziennie i że paliła papierosy przed badaniem i między badaniami.

Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] października 2013 r. Komendant Miejski Policji w B. P. stwierdził winę E. A. i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji.

W wyniku rozpoznania wniesionego przez skarżącą odwołania, orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2013 r. L. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] października 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), dalej: ustawa o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Natomiast stosownie do art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję.

W ocenie organu, z analizy materiałów postępowania dyscyplinarnego wynika, że E. A. w dniu [...] lipca 2013 r. spożywała alkohol w czasie pełnienia służby w Komisariacie Policji w T., co wykazało przeprowadzone badanie stanu trzeźwości o godz. 14:50 - 0,82 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, natomiast drugie o godz. 14:58 - 0,84 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Ponadto tego dnia, będąc skierowaną do obsługi zdarzenia kradzieży z włamaniem do kontenera na szkodę P. w M. przyjmując zawiadomienie o przestępstwie i przesłuchując w charakterze świadka zawiadamiającą A. S. zezwoliła na podpisanie przez nią "Protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej", a następnie wypełniła protokół opatrzony podpisem osoby przesłuchiwanej, zaniechała przeprowadzenia oględzin mających na celu ujawnienie i zabezpieczenie śladów kryminalistycznych lub ich nośników oraz przekroczyła swoje uprawnienia sporządzając "Protokół oględzin rzeczy - wagonu Nr [...]" zawierając nieprawdziwe dane co do czasu, miejsca i osoby dokonującej czynności oraz przebiegu oględzin.

W ocenie organu zachowanie E. A. wskazuje, że miała ona zamiar popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych, bowiem świadomie spożywała alkohol w czasie służby w Komisariacie Policji w T. Świadczy to o tym, że obwiniona musiała co najmniej przewidzieć możliwość naruszenia dyscypliny służbowej i na to się godziła. Jednocześnie wiedziała, że postępowanie takie może stanowić naruszenie dyscypliny służbowej. W ocenie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji E. A. popełniła przewinienia dyscyplinarne z winy umyślnej.

Zdaniem organu w sprawie nie występują jakiekolwiek okoliczności przemawiające na korzyść obwinionej i mogące mieć wpływ na złagodzenie wymiaru kary. Przewinienia dyscyplinarne, których dopuściła się obwiniona były tylko i wyłącznie wynikiem jej działania, bowiem nie stwierdzono udziału osób trzecich. Z uwagi na powyższe E. A. w sposób zawiniony i umyślnie dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej.

W skardze z dnia [...] stycznia 2014r., uzupełnionej pismem z dnia [...] maja 2014 r., E. A. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o ewentualne uchylenie rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 135e ust. 1 w zw. z art. 135j ust. 1, art. 135g ust. 2 oraz art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji podnosząc, że organ doręczał pisma, zawiadomienia oraz postanowienia jedynie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nie zebrał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz dokonał jego dowolnej oceny, a także sporządził uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w sposób lakoniczny, niepełny i zbyt ogólnikowy.

W odpowiedzi na skargę L. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Powyższa kontrola jest wyłącznie kontrolą legalności zaskarżonych do sądu orzeczeń, bowiem sądy administracyjne nie są powołane do kontroli słuszności, czy też celowości działań organów administracji publicznej. Oznacza to m.in., że w granicach danej sprawy sąd dokonuje wyłącznie oceny zgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Kwestie odpowiedzialności dyscyplinarno-karnej policjantów uregulowane zostały w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), powoływanej dalej jako ustawa o Policji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej, stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy, jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W szczególności naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy), niedopełnienie obowiązków służbowych albo uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy) oraz stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję (art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy).

Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Zgodnie z art. 132a ustawy, przewinienie jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1), bądź gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2).

Ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego związane jest z wystąpieniem winy przy jego popełnieniu. Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Może on natomiast mieć wpływ na wymiar kary. Stosownie bowiem do art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, a w szczególności uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

W rozpoznawanej sprawie E. A. zarzucono przede wszystkim naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, tj.: stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję.

Zdaniem Sądu, ustalenia organu dyscyplinarnego w tej kwestii nie budzą wątpliwości. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2013 r. wpłynęła do Komendy Miejskiej Policji w B. P. informacja, iż skarżąca w trakcie pełnienia służby w tym dniu była w stanie nietrzeźwości. W celu zweryfikowania wiadomości przeprowadzono dwukrotnie badanie stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym. Z protokołu przebiegu badania z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] wynika, że o godz. 13:50 zawartość alkoholu w wydychanym przez E. A. powietrzu wynosiła 0,82 mg/l, natomiast o godz. 13:58 - 0,84 mg/l. W protokole zawarto również informację o oświadczeniu E. A., że w dniu [...] lipca 2013 r. w godzinach 13:00 – 13:30 spożyła półtora litra piwa. Skarżąca nie podpisała powyższego protokołu, jednak fakt oświadczenia potwierdził przeprowadzający badanie M. S. (k. 23) oraz towarzyszący mu A. P. (k. 25) i P. R. (k. 39).

W ocenie Sądu, zarzut skarżącej dotyczący braku aktualnego świadectwa wzorcowania analizatora wydechu typu Alkometr A 2.0 nr fabryczny [...], przy pomocy którego przeprowadzono badania u skarżącej, nie zasługuje na uwzględnienie. Co prawda ze świadectwa wzorcowania wynika, że termin przeglądu i wzorcowania dla urządzenia wyznaczony był na [...] lipca 2013 r., a więc na dzień poprzedzający badanie, jednak zgodnie z pismem Kierownika [...] z dnia [...] lipca 2013 r., przekroczenie o kilka dni terminu kolejnego przeglądu i wzorcowania analizatora wydechu typu Alkometr A 2.0 nr fabryczny [...], przy jego prawidłowym użytkowaniu, nie powinno mieć wpływu na wyniki uzyskiwane za jego pomocą. Pismo to zostało wydane przez Kierownika [...], a więc jednostkę akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacji, sygnatariusza porozumień EA MLA i ILC MRA dotyczących wzajemnego uznawania świadectw wzorcowania (nr akredytacji AP [...]).

W dniu [...] września 2013 r. przesłuchano w charakterze świadków A. B. – Kierownika [...] (k. 121.) oraz N. W. – zastępcę kierownika tej jednostki (k. 122). Świadkowie jednoznacznie wskazali, że jednodniowa zwłoka w przeprowadzeniu przeglądu i wzorcowania w żaden sposób nie wpłynęła na prawidłowość pomiarów i wyników badań wykonanych urządzeniem. W dniu [...] lipca 2013 r. alkomat został poddany szczegółowemu przeglądowi technicznemu, w wyniku którego nie stwierdzono problemów technicznych. Przyrząd w zakresie 0,70 mg/l pokazywał ten sam błąd pomiaru i niepewności, w porównaniu do wyników poprzedniego wzorcowania tego urządzenia z dnia [...] stycznia 2013 r. Ponadto, każde urządzenie jest zaprogramowane tak, że zmiana parametrów bądź nieprawidłowe użycie urządzenia powoduje jego blokadę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Należy jednocześnie podkreślić, że zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję. Nie zasługują zatem na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, że organ nie ustalił czasu i miejsca spożywania przez nią alkoholu na terenie komisariatu. Podczas służby skarżąca pozostawała pod wpływem alkoholu, a zatem naruszyła art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji.

E. A. zarzucono również naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy o Policji, tj.: zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo uprawnień określonych w przepisach prawa.

Organ wskazał, że skarżąca przyjmując w M. zawiadomienie o przestępstwie i przesłuchując w charakterze świadka zawiadamiającą A. S. zezwoliła na podpisanie przez nią protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka, a następnie wypełniła protokół opatrzony jej podpisem, zaniechała przeprowadzenia oględzin miejsca popełnienia przestępstwa, a także sporządziła protokół oględzin wagonu (Nr [...]) zawierając w nim nieprawdziwe dane co do czasu, miejsca i osoby dokonującej czynności oraz przebiegu oględzin. Zachowaniem tym skarżąca naruszyła przepisy ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 1997 r., Nr 89, poz. 555 z późn. zm.) oraz Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie wykonywania czynności dochodzeniowo – śledczych przez policjantów (Dz. Urz. KGP z 2012 roku, poz. 7), regulujących kwestie związane z praktycznymi aspektami prowadzenia postępowania przygotowawczego.

Z włączonych do akt postępowania dyscyplinarnego materiałów śledztwa prowadzonego przeciwko E. A. o sygn. akt 1 Ds. 810/13/S wynika, że ustalenia organu w tym zakresie są również prawidłowe. W toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. P. przesłuchano w charakterze świadka A. S. (k. 94), która zeznała, że podczas przyjmowania zawiadomienia o przestępstwie, z uwagi na brak czasu, zaproponowała skarżącej podpisanie protokołu in blanco, który później policjantka miała uzupełnić na podstawie przekazanych dokumentów. Z zeznań A. S. wynika, że E. A. przystała na to i zezwoliła na podpisanie przez świadka protokołu przed jego wypełnieniem. W momencie składania przez A. S. podpisów wypełniona była jedynie pierwsza strona protokołu.

Ponadto, podczas przyjmowania zawiadomienia o przestępstwie skarżąca nie wychodziła z pomieszczenia, w którym spisywała protokół i nie dokonała oględzin kontenera. Potwierdza to zarówno A. S. (k. 95), jak i obecny przy czynnościach I. Z. (k. 96).

Z powyższego wynika, że E. A. rzeczywiście przyjęła podpis świadka na niewypełnionym protokole, nie dokonała oględzin miejsca popełnienia przestępstwa, mimo ciążącego na niej na mocy wskazanych powyżej przepisów obowiązku, oraz sporządziła protokół, wpisując w nim nieprawdziwe informacje i wprowadzając je już po uprzednim podpisaniu przez świadka.

W ocenie Sądu, postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający przepisom prawa. Organ działał w granicach zakreślonych przez przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji. Przepisy określające strukturę postępowania dyscyplinarnego m.in. właściwość organu, prawa i obowiązki obwinionego nie zostały naruszone. Dokonane przez organ ustalenia są prawidłowe, a każdy dowód oceniany był z punktu widzenia jego wiarygodności. Odmienne stanowisko skarżącej jest jedynie wyrazem subiektywnego przekonania o wartości dowodowej jej wyjaśnień i zeznań świadków.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, organom dyscyplinarnym nie można zarzucić naruszenia art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. W rozpoznawanej sprawie uwzględnione zostały okoliczności wskazane w art. 135g ust. 1. Wymierzona skarżącej kara jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, uwzględnia okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionej obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionej przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby, stosownie do przepisu art. 134h ust. 1 ustawy.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. W sprawie nie było niedających się usunąć wątpliwości, które mogłyby być uwzględnione na korzyść obwinionej. Nie można też przypisać organowi wcześniejszego, negatywnego nastawienia do skarżącej. Przeczy temu wyczerpujące i wszechstronne postępowanie dowodowe.

Przypomnieć należy również, że unormowanie postępowania dyscyplinarnego policjantów w rozdziale 10 ustawy o Policji jest regulacją pełną, która w sposób wyczerpujący normuje wszystkie fazy postępowania dyscyplinarnego, zarówno w zakresie wszczęcia, przebiegu jak i formy zakończenia tego postępowania. Ustawa o Policji w art. 135p ust. 1 przewiduje jedynie odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów postępowania karnego w ściśle określonym zakresie, a mianowicie w zakresie rozdziału 14 (dotyczącego wezwań), rozdziału 15 (dotyczącego doręczeń), rozdziału 21 (dotyczącego świadków). A zatem ustawodawca precyzyjnie wskazał do jakich konkretnych kwestii (środków) proceduralnych odpowiednie zastosowanie mają do prowadzonego postępowania dyscyplinarnego przepisy Kodeksu postępowania karnego. Zarzuty podniesione przez skarżącą, dotyczące stosowanej w Komisariacie Policji w T. praktyki postępowania oraz wykonywania polecenia przełożonego, co zdaniem skarżącej można odnieść do wykonywania przez żołnierza rozkazu i stanowi okoliczność wyłączającą winę nie mieszczą się w tej regulacji. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.