Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 556/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 5 i 6, art. art. 29 par. 1, art. 2 par. 1 pkt 10,
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 r. sprawy ze skargi E. L. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB), po rozpatrzeniu zażalenia E. L. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] 2014 r., znak [...] uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w części, w jakiej określono podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia i w tym zakresie WWINB orzekł, wskazując jako podstawę prawną orzeczenia organu I instancji art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ II instancji rozstrzygnął sprawę w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] 2009 r., znak PINB-7356/7/35c/01 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej: PINB) nałożył na Z. S, Z. S. i J. L. obowiązki:

- wyłączenia położonego w [...] przy ul [...] budynku mieszkalnego z użytkowania, umieszczenia na nim zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zawiadomienia o zakazie jego użytkowania;

- zabezpieczenia wyżej wymienionego budynku przed zawaleniem oraz wygrodzenia i oznakowania strefy niebezpiecznej wokół budynku, łącznie z chodnikiem przy ul. [...].;

- wykonania zadaszenia zabezpieczającego w prześwicie wyjścia na posesję; zabezpieczenia stemplami i zastrzałami ściany i stropu budynku położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].

Decyzja PINB z dnia [...] 2009 r., znak [...] nie została zaskarżona odwołaniem przez żadną ze stron postępowania, jak również w stosunku doi tej decyzji nie toczyło się jakiekolwiek postępowanie nadzwyczajne. W związku z powyższym decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności.

Wobec niewykonania obowiązku PINB skierował do E. L. jako nabywcy całości spadku po zmarłej J. L. upomnienie datowane na dzień 8 lipca 2013 r. Pomimo upomnienia decyzja nie została wykonana.

W związku z tym PINB wystawił w dniu [...] listopada 2013 r. tytuł wykonawczy nr [...].

Zobowiązany w piśmie z dnia 20 listopada 2013 r. oświadczył, że nie zgadza się z tytułem wykonawczym, gdyż sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a jej wynik nie jest jeszcze przesądzony. PINB w piśmie z dnia 25 listopada 2013 r. wezwał zobowiązanego do określenia, czy treść podania z dnia 20 listopada 2013 r. stanowi zarzut w myśl art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Następnie w dniu 12 grudnia 2013 r. do siedziby PINB wpłynęło pismo E. L. zatytułowane "Zarzuty do tytułu wykonawczego nr: [...] z dnia [...]11.13 r." , w którym zobowiązany, powołując się na art. 33 pkt 6, art. 35 § 1 oraz art. 33 § 2 u.p.e.a. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie postępowania do czasu rozpatrzenia zarzutów, wskazując, że decyzje, na podstawie których został wystawiony tytuł egzekucyjny zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. Zobowiązany wskazał nadto, iż wniesiony przez niego zarzut oparty jest na art. 33§ 1 oraz art. 33 § 2 u.p.e.a.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] postanowieniem z dnia [...] 2014 r., znak [...], uznał za nieuzasadniony zarzut zobowiązanego E. L. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. (doręczonego zobowiązanemu w dniu 14 listopada 2013 r.), dotyczącego wykonania następująco określonego obowiązku: wyłączenia położonego w [...] przy ul [...] budynku mieszkalnego z użytkowania, umieszczenia na nim zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zawiadomienia o zakazie jego użytkowania; zabezpieczenia wyżej wymienionego budynku przed zawaleniem oraz wygrodzenia i oznakowania strefy niebezpiecznej wokół budynku, łącznie z chodnikiem przy ul. [...]; wykonania zadaszenia zabezpieczającego w prześwicie wyjścia na posesję; zabezpieczenia stemplami i zastrzałami ściany i stropu budynku położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].

Jako podstawę prawną swojego postanowienia organ wskazał art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2012.1015 ze zm., dalej u.p.e.a.).

W uzasadnieniu orzeczenia PINB stwierdził, że egzekucja obowiązku jest w niniejszym przypadku dopuszczalna, a zarzut dotyczący naruszenia art. 33 pkt 6 u.p.e.a. niezasadny, bowiem zobowiązany jest następcą prawnym J. L., zaś wobec Z. S. i Z. S. już toczy się postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania decyzji PINB z dnia [...] 2009 r., którą został nałożony egzekwowany obowiązek na wyżej wskazane podmioty.

Organ egzekucyjny I instancji uznał zgłoszony zarzut za nieuzasadniony, argumentując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 569/13 dotyczy postępowania nadzwyczajnego, bowiem wyrok ten wychyla zarówno decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej również: GINB) z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...], jak i utrzymaną w mocy przez GINB decyzję WWINB z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...]) wydaną w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją WWINB z dnia [...] lutego 2005 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia [...] 2004 r. Niniejsze postępowanie egzekucyjne prowadzone jest zaś na podstawie ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] 2009 r., a nie wskazanej przez zobowiązanego decyzji PINB z dnia [...] 2004 r.

Zobowiązany E. L. w zażaleniu na postanowienie PINB podniósł, że zrobił co możliwe, to jest bez żadnej pomocy ze strony pozostałych zobowiązanych wykonał zadaszenie pomiędzy budynkami, a ponadto przestrzegł organy nadzoru budowalnego, cyt. "żeby nie traktować [...] jako ofiary, ponieważ to oni doprowadzili do tej egzekucji".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia E. L. uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w części, w jakiej określono podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia i w tym zakresie WWINB orzekł, co do istoty sprawy wskazując jako podstawę prawną orzeczenia organu I instancji art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia WWINB stwierdził, że za dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego należy uznać datę doręczenia E. L. tytułu wykonawczego nr [...], co miało miejsce w dniu 14 listopada 2013 r., a pierwsze pismo w sprawie, z którego wynika, że zobowiązany nie zgadza się z tytułem wykonawczym wpłynęło do organu w dniu 20 listopada 2013 r., wobec czego należy uznać za zachowany w tej sprawie termin do zgłoszenia zarzutów. Dalej WWINB przytoczył treść art. 33 u.p.e.a. i stwierdził, że zobowiązany jako podstawę prawną zarzutu wskazał art. 33 pkt 6 u.p.e.a. wobec czego zbadania wymaga kwestia dopuszczalności egzekucji. W tym zakresie organ II instancji wyjaśnił, że najpierw zbadał przesłanki formalne do prowadzenia egzekucji i stwierdził, że upomnienie z dnia 8 lipca 2013 r. zostało prawidłowo doręczone zobowiązanemu w dniu 11 lipca 2013 r., a wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] w pełni odpowiada wymogom przepisu art., 27 § 1 u.p.e.a. Dalej wyjaśnił, że skoro w przedmiotowej sprawie nie został jeszcze zastosowany żaden środek egzekucyjny, to bezprzedmiotowe jest na tym etapie postępowania rozważanie niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, wobec tego WWINB nie stwierdził w tej sprawie niedopuszczalności egzekucji z przyczyn formalnych.

Dalej organ podniósł, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że decyzja PINB z dnia [...] 2009 r. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a skoro obowiązuje, to powinna zostać wykonana. Wskazał, że również sam zobowiązany nie kwestionuje istnienia tej decyzji, która stanowi podstawę prawną obowiązku, nakazując m.in. wyłączenie z użytkowania budynku mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] 15.Dalej wyjaśnił, że wbrew stanowisku zobowiązanego nie ma związku pomiędzy istnieniem w obrocie prawnym decyzji PINB z dnia [...] 2009 r., a postępowaniem w sprawie wznowienia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku, które zostało zakończone decyzją PINB z dnia [...] 2004 r., znak [...], która następnie została utrzymana w mocy decyzją WWINB z dnia [...] lutego 2005 r., znak [...].

W konsekwencji zarzut niedopuszczalności egzekucji organ II instancji uznał za nieuzasadniony, a zaskarżone postanowienie PINB zgodne z prawem. Wyjaśnił jednak, że korekty w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wymagała podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż art. 18 u.p.e.a. winien się znaleźć w podstawie prawnej postanowienia o odmowie uwzględnienia zarzutów.

W skardze na postanowienie WWINB z dnia [...] marca 2014 r. zobowiązany podniósł, że postępowanie egzekucyjne jest oparte na decyzji z dnia [...] 2009 r., która została wydana wyłącznie na podstawie wypisu z rejestru gruntów, a w tamtym czasie J. L. nie figurowała w księdze wieczystej, o czym organ prowadzący postępowanie był poinformowany. Wyjaśnił, że w tej sprawie interweniował u Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, a "sprawa decyzji PINB [...] znalazła finał" w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, który wydał w dniu 12 września 2013 r. korzystny dla niego wyrok, od którego skargę kasacyjną wywiódł GINB. Podał nadto, że przez cały czas utrzymuje samodzielnie budynek mieszkalny nr [...], zaś Z. S. zajmował budynek nr [...] do momentu jego dewastacji, mieszkała tam również jego [...] z rodziną, a do dziś zamieszkuje w nim Z. S. Podniósł, że "to oni zarządzają tym budynkiem i go utrzymują oraz użytkują". Zarzucił, że gdyby nie sprawa legalizacji budynku gospodarczego, w której organy nadzoru budowlanego wykazały pobłażliwość wobec Z. S., prowadząc postępowanie przez 12 lat, to nie doszłoby do dewastacji budynku nr [...], gdyż to przez opieszałość organów do dziś nie została zakończona sprawa spadkowa i nie doszło do fizycznego podziału posesji.

W odpowiedzi na skargę WWINB, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 9 września 2014 r skarżący przedstawił swój aktualny status zdrowotny i materialny (wskazując na następujące okoliczności: rencista II grupy całkowicie niezdolny do pracy, wiek, konieczność zaciągnięcia kredytu na utrzymanie budynku nr [...] oraz na uzyskanie pomocy prawnej) i wysunął zarzuty przeciwko prawidłowości decyzji PINB z dnia [...] 2009 r., wskazując, że niezasadnie została w niej wskazana jako zobowiązana J. L. ([...]), która nigdy nie mieszkała i nie użytkowała budynku mieszkalnego nr [...], na dowód czego skarżący powołał szereg załączników dołączonych do pisma (kserokopie dokumentów wymienionych w piśmie procesowym - 16 załączników). Opisał także relacje pomiędzy nim, a pozostałymi zobowiązanymi w zakresie współwłasności nieruchomości, który to stan współwłasności trwa bez jego winy, bowiem od 2002 r. zawieszone jest postępowanie spadkowe z powodu prowadzenia przez PINB od 2001 r. postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej w stosunku do trzech budynków gospodarczych. Jego wnioski o podjęcie zawieszonego postępowania spadkowego nie przynoszą rezultatu z uwagi na brak zakończenia postępowań administracyjnych przez PINB.

Rozpoznając skargę Sąd ustalił nadto, iż w Naczelnym Sądzie Administracyjnym zarejestrowana jest pod sygn. akt II OSK 2970/13 sprawa ze skargi kasacyjnej GINB od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 569/13. Wyrokiem tym zaś rozstrzygnięto sprawę skargi na decyzję GINB z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], wydaną w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją WWINB z dnia[...] lutego 2005 r. (znak [...]) utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia [...] 2004 r., znak [...], którą to decyzją z kolei nakazano wykonanie określonych robót budowlanych przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym znajdującym się na działce przy ul. [...] w [...] - od strony ulicy.

Na rozprawie w dniu 12 września 2014 r. Sąd dopuścił tymczasowo pełnomocnika skarżonego organu (pracownika) do występowania przed Sądem (pełnomocnictwo zostało nadesłane do akt w zakreślonym terminie).

Strony postępowania podtrzymały w całości swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań należy przypomnieć, że art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm. dalej u.p.e.a.) przewiduje zamknięty katalog okoliczności, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko:

1) wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie, albo nieistnienie obowiązku,

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku, albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej...,

4) błąd co do osoby zobowiązanego,

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia w myśl art. 15 ustawy,

7) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Z powołanego przepisu wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem podmiotu zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego, to nie może być rozpoznany przez organy prowadzące postępowanie egzekucyjne. Oznacza to, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów podniesionych w skardze w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż procedura ustanowiona w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji.

W toku postępowania egzekucyjnego zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym zobowiązany może zatem podnosić jedynie wówczas, gdy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które miały miejsce po powstaniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Powyższe wynika wprost z art. 29 § 1 u,p.e.a. stanowiącego, iż organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W niniejszej sprawie źródłem obowiązku objętego tytułem wykonawczym była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] 2009 r., znak [...], co oznacza, iż obowiązek ten stał się wymagalny z momentem uzyskania przez tą decyzje przymiotu ostateczności.

Stąd też za nieistotne dla rozpoznania zarzutów sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej uznać należy te wszystkie argumenty skarżącego, które sprowadzają się do próby wykazania wadliwości, czy też przedwczesności decyzji PINB z dnia [...] 2009 r. nakładającej na Z. S., Z. S. i J. L. określone obowiązki. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Weryfikowanie przez organ egzekucyjny prawidłowości wydania wyżej wskazanej decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznaczałoby w konsekwencji badanie czy zobowiązanie stało się wymagalne. Badanie tej okoliczności w ramach zarzutu o nieistnieniu obowiązku stanowiłoby w istocie kontrolę wymagalności tego obowiązku - czego zabrania art. 29 § 1 u.p.e.a.

Gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wskazać należy, że swoje zarzuty odnośnie zgodności z prawem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] 2009 r., znak [...] strony tego postępowania mogły podnosić w ewentualnym odwołaniu, czego jednakże nie uczyniły, a aktualnie do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego strony mogą zmierzać poprzez zainicjowanie któregoś z postępowań nadzwyczajnych przewidzianych w przepisach k.p.a.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarżącego stwierdzić należy, iż prawidłowo organy oceniły zdarzenie zaistniałe po tym jak stało się wymagalne zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym, jakim było wydanie przywoływanego przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 569/13. Niezależnie bowiem od okoliczności, iż wyrok ten jest nieprawomocny, kluczowym dla sprawy jest, iż dotyczy on decyzji zapadłych w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym ostatecznej decyzji WWINB z dnia [...] lutego 2005 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia [...] 2004 r. i nie ma jakiegokolwiek wpływu na byt prawny ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] 2009 r., znak [...] będącej podstawą prawną podlegającego egzekucji obowiązku.

W sprawie nie zaistniał także błąd co do osoby zobowiązanego, albowiem organy egzekucyjne prawidłowo ustaliły, iż na E. L. jako na następcę prawnego J. L. przeszły obowiązki wynikające z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] 2009 r., znak [...], co uzasadniało wystawienie przez będącego organem egzekucyjnym wierzyciela, zaskarżonego zarzutami tytułu wykonawczego.

Egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym nie jest także niewykonalny. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż skonfliktowanie skarżącego z pozostałymi osobami zobowiązanymi do wykonania obowiązków wynikających z decyzji PINB z dnia [...] 2009 r., znak [...], względnie z współwłaścicielami nieruchomości obejmującej zabudowaną budynkiem mieszkalnym działkę położoną przy ul. [...] w [...], nie może stanowić podstawy do uznania, iż zachodzi niewykonalność obowiązków wynikających z w/w decyzji. Obowiązek niepieniężny jest bowiem niewykonalny wyłącznie, jeżeli jest niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są zaś w tym przypadku ewentualne utrudnienia i koszty. Przeszkody powodującej niewykonalność decyzji nie stanowią, ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r., sygn. I OSK 75/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Co za tym idzie twierdzenia skarżącego, że nie dysponuje on i nigdy nie dysponował przedmiotowym budynkiem, którego obowiązek dotyczy i co za tym idzie nie ma możliwości doprowadzenia do wykonania obowiązków wskazanych w decyzji z dnia [...] 2009 r., jest jedynie powołaniem się na trudności techniczne w wykonaniu ciążącego na nim z mocy decyzji administracyjnej obowiązku, a nie niewykonalnością tej decyzji w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.

W sprawie nie zaistniała także niedopuszczalność egzekucji administracyjnej o jakiej mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej mamy do czynienia, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. II FSK 2615/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Żadna z takich okoliczności nie wystąpiła natomiast w niniejszej sprawie, albowiem egzekwowany obowiązek to zobowiązanie do wyłączenia z użytkowania całości budynku oraz do umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania i do wykonania doraźnych zabezpieczeń oraz do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia poprzez wstrzymanie robót ziemnych zasypanie wykopu określone decyzją PINB z [...] 2009 r. Obowiązek ten podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jako obowiązek o charakterze niepieniężnym pozostający we właściwości organów nadzoru budowlanego, a więc organów administracji publicznej. Strona skarżąca nie wskazała zaś na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jej osobę. Podkreślić należy, iż za okoliczność taką nie może być uznany stan zdrowia, czy tez sytuacja majątkowa lub dochodowa skarżącego.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy i nie stwierdzając, by zaskarżone postanowienie naruszało prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.