Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 728/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 728/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Renata Czeluśniak, Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r., przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Podgórze Bożeny Wójcik, sprawy ze skargi G. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2018 r. znak: [...], na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) – dalej u.t.d., oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia [...] 2018 r., nałożył na G. H. karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki Iveco o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Koegel o nr rej. [...], o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, przeprowadzonej w dniu 16 stycznia 2018 r. w punkcie: MOP S, [...], [...]. Zatrzymanym pojazdem kierował K. M. B. realizując krajowy transport drogowy rzeczy na trasie z T do N, na podstawie wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, na rzecz i w imieniu strony, tj. G. H. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma Handlowo-Usługowa "A" G. H. z siedzibą K. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia 16 stycznia 2018 r.

Pismem z dnia 17 stycznia 2018 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia stwierdzonego w toku ww. kontroli drogowej.

Pismem datowanym na dzień 29 stycznia 2018 r. strona złożyła wyjaśnienia w sprawie. Podniosła, iż w jej ocenie organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny i wskazała, iż okresy nierejestrowania aktywności na karcie kierowcy w kontrolowanym pojeździe związane były z czynnościami technicznymi, tj. próbami drogowymi wykonywanymi po okolicznych drogach po naprawach pojazdu.

Po przeprowadzeniu postępowania organ wydał decyzję z [...] 2018 r.

W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia G. H. podkreślił, że uzasadnienie prześle niezwłocznie następnym pismem. W piśmie z dnia 16 kwietnia 2018 r. wskazał, że kierowca w dniu 14 stycznia 2018 r. wykonywał przejazd wyłącznie po terenie wewnętrznym Zakładów [...] w T (Z [...]), tj. parking Zakładów [...] - wjazd na zakład pod załadunek poza drogami publicznymi. W związku z tym w jego ocenie winno w sprawie mieć zastosowanie zwolnienie wskazane w art. 4 pkt a rozporządzenia 561/2006. Dodatkowo skarżący wskazał na trudną sytuację panującą w branży transportowej pod kątem ilości pracowników na rynku i podkreślił, że zapewnia prawidłową organizację pracy poprzez osobisty nadzór.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W wyniku rozpoznania wniesionej przez skarżącego skargi na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2018 r. w sprawie sygn. akt III SA/Kr 623/18 uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 217 zł.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 16 kwietnia 2019 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.) – dalej k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. a 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 201460.1 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 13 marca 2018 r.

W pierwszej kolejności organ wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, wyjaśniając, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Inspektor wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ wyjaśnił, że w wyniku analizy materiału dowodowego, w tym przede wszystkim analizy danych cyfrowych zabezpieczonych podczas postępowania kontrolnego (k. 10), protokołu kontroli (k. 1-3) wraz z protokołem przesłuchania kierowcy z dnia 16.01.2018 r. (k. 4-4v), wyjaśnień strony z dnia 29 stycznia 2018 r. (k. 16-16v), pisma Grupy A S.A. z dnia 2 lutego 2018 r. (k. 17), odwołania z dnia 30 marca 2018 r. (k. 26) oraz pisma strony z dnia 16 kwietnia 2018 r. stwierdził, iż pojazd o nr rej. [...] prowadzony był bez zalogowanej do cyfrowego urządzenia karty kierowcy w okresach: od godziny 13:55 do godziny 14:01 dnia 15 stycznia 2018 r. (6 minut) - 0,1 km; od godziny 09:22 do godziny 09:25 dnia 15 stycznia 2018 r. (3 minuty) - 0,1 km; od godziny 11:51 do godziny 12:16 dnia 14 stycznia 2018 r. (25 minut) - 10,8 km; od godziny 11:12 do godziny 11:15 dnia 14 stycznia 2018 r. (3 minuty) - 0,1 km; od godziny 10:53 do godziny 11:01 dnia 14 stycznia 2018 r. (8 minut) - 1,8 km; od godziny 09:44 do godziny 10:08 dnia 14 stycznia 2018 r. (24 minuty) - 17,2 km; od godziny 08:13 do godziny 08:19 dnia 14 stycznia 2018 r. (6 minut) - 0,7 km; od godziny 07:34 do godziny 07:55 dnia 14 stycznia 2018 r. (21 minut) - 11,6 km; od godziny 11:37 do godziny 11:39 dnia 13 stycznia 2018 r. (2 minuty); od godziny 11: 10 do godziny 11:13 dnia 13 stycznia 2018 r. (3 minuty); od godziny 11:01 do godziny 11:03 dnia 13 stycznia 2018 r. (2 minuty); od godziny 16:15 do godziny 16:19 dnia 12 stycznia 2018 r. (4 minuty) - 0,1 km; od godziny 17:05 do godziny 17:11 dnia 5 stycznia 2018 r. (6 minut); od godziny 16:24 do godziny 16:26 dnia 5 stycznia 2018 r. (2 minuty); od godziny 10:29 do godziny 10:31 dnia 29 grudnia 2017 r. (2 minuty) - 0,7 km; od godziny 02:04 do godziny 02:07 dnia 29 grudnia 2017 r. (3 minuty) - 1,1 km; od godziny 01:43 do godziny 01:58 dnia 29 grudnia 2017 r. (15 minut) - 5,5 km; od godziny 01:32 do godziny 01:41 dnia 29 grudnia 2017 r. (9 minut) - 3,3 km; od godziny 00:34 do godziny 00:36 dnia 29 grudnia 2017 r. (2 minuty) - 0,5 km; od godziny 23:58 dnia 28 grudnia 2017 r. do godziny 00:00 dnia 29 grudnia 2017 r. (2 minuty) - 0,5 km; od godziny 23:36 do godziny 23:38 dnia 28 grudnia 2017 r. (2 minuty) - 0,5 km.

Inspektor wyjaśnił, że w toku czynności kontrolnych kierowca M. K. B. przesłuchany na okoliczności stwierdzone w protokole kontroli drogowej oświadczył: "Z tego co wiem pojazd ładował szef Pan G. H. Z tego co mi wiadomo z K do T jest około 10 km. Według mojej wiedzy w dniu 14.01.2018 r. Pan G. H. poruszał się w/w pojazdem przemieszczając się drogą publiczną bez zalogowanej karty kierowcy pomiędzy miejscowościami K i T w okresie od godz. 7:34 do 12:16.". W związku z powyższym kierowca potwierdził ustalenia organu kontrolnego zawarte w protokole kontroli drogowej. Dodatkowo kierowca podpisał protokół kontroli drogowej nie wnosząc uwag (k. 3).

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie brak jest dowodów uzasadniających możliwość zastosowania w sprawie przesłanek egzoneracyjnych wskazanych w przepisie art. 92c u.t.d. Dodatkowo, powyżej wskazanych przejazdów nie można uznać, zdaniem Inspektora, za podlegające wyłączeniu spod reżimu rozporządzenia 561/2006 oraz rozporządzenia 165/2014. Z akt sprawy w tym danych cyfrowych wynika, iż powyższe niezarejestrowane aktywności miały związek z podjazdami pod załadunek oraz wykonywanymi manewrami pojazdem w celu prawidłowego załadunku. GITD podkreślił, że czynności te były elementami zadań przewozowych, dodatkowo z danych wynika, iż po tych czynnościach miał miejsce przewóz rzeczy po drogach publicznych. W związku z tym Inspektor nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 13 rozporządzenia 561/2006. Natomiast wyjaśnił, że wskazany przez stronę przepis art. 4 pkt a rozporządzenia 561/2006 zawiera definicję przewozu drogowego i stanowi: "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Dodatkowo argumenty strony zawarte w uzasadnieniu odwołania na temat trudnej sytuacji w branży transportowej (k.16) nie uzasadniają zastosowania w sprawie przesłanki egzoneracyjnej. Pracodawca powinien tak organizować pracę kierowcy, aby mieć nad nim nadzór w szczególności w sytuacji gdy kierowca wykonuje na jego rzecz przewóz pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej 40.000 kg poruszającym się po drogach publicznych.

Z uwagi na powyższe okoliczności, organ odwoławczy utrzymał karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł nałożoną na stronę z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Inspektor stwierdził, że w decyzji organu I instancji prawidłowo ustalono stan faktyczny co do Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów strony, że w sprawie organ winien zastosować przesłanki egzoneracyjne wyjaśnił, że brak jest podstaw do ich zastosowania. Przesłanka zawarta w przepisie art. 92b u.t.d. może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji gdy doszło do naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zdaniem organu, brak było natomiast podstaw do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d. W pismach z dnia 29 stycznia 2018 r. oraz 16 kwietnia 2018 r. skarżący podniósł, iż stwierdzone okresy prowadzenia pojazdu bez karty kierowcy zalogowanej w tachografie były związane z naprawami pojazdu i próbami drogowymi wykonywanymi po okolicznych drogach publicznych. W ocenie organu odwoławczego powyższe oświadczenie strony są niewiarygodne. Okresy prowadzenia pojazdu bez karty kierowcy zalogowanej w tachografie stwierdzono bowiem wielokrotnie, w następujących po sobie dniach, ponadto w dniach: 5 stycznia 2018 r., 12 stycznia 2018 r. i 15 stycznia 2018 r. stwierdzono zarówno prowadzenie pojazdu z zalogowaną kartą kierowcy (wykonywanie przewozu drogowego) oraz bezpośrednio przed lub po wykonanym przewozie - prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy. GITD wskazał, że wyłącznie oświadczenie strony, niepoparte żadnymi dowodami, jak np. faktura z warsztatu potwierdzająca wykonanie naprawy wymagającej przeprowadzenia próby drogowej, nie stanowi niezaprzeczalnego dowodu na podnoszone przez stronę okoliczności. Natomiast jak wskazano powyżej przy szczegółowym opisie naruszenia brak było w sprawie podstaw do zastosowania wyłączenia, o których strona pisze w piśmie z dnia 16 kwietnia 2018 r., będącym uzupełnieniem odwołania.

Dodatkowo organ odwoławczy mając na uwadze wytyczne WSA w Krakowie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 623/18, pismem z dnia 7 stycznia 2019 r. o nr [...] wezwał stronę do przedstawienia dowodów na okoliczność możliwości zastosowania w sprawie przesłanek egzoneracyjnych w terminie 7 dni wraz z pouczeniem o treści przepisów art. 92b u.t.d. oraz 92c u.t.d., mimo, iż jak podkreślił, strona została pismem z dnia 17 stycznia 2018 r. pouczona przez organ I instancji o treści wyżej wskazanych przepisów i miała możliwość na każdym etapie postępowania korzystać ze swojego uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu. Organ wskazał przy tym, że strona powyższym pismem z dnia 7 stycznia 2019 r. została wezwana pod rygorem wydania decyzji administracyjnej w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Pismem z 21 stycznia 2019 r. strona odpowiadając na wezwanie organu wniosła o wyjaśnienie w sposób szczegółowy co organ rozumie pod pojęciem "przesłanek egzoneracyjnych" i skierowała prośbę na ustosunkowanie się do nowego wezwania (zrozumiałego przez stronę) w terminie 21 dni od daty doręczenia. Organ odwoławczy wskazał, że strona w ww. wezwaniu z dnia 7 stycznia 2019 r., została pouczona o treści przepisów art. 92b u.t.d. oraz art. 92c u.t.d., a zatem jej żądanie zawarte w ww. piśmie z dnia 21 stycznia 2019 r. jest pozbawione podstawy prawnej. Zdaniem Inspektora, okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie przepisów egzoneracyjnych określonych w art. 92b oraz w art. 92c u.t.d, powinien wykazać sam przedsiębiorca. W związku z tym nie może on za stronę dowodzić wystąpienia w sprawie przesłanek uwalniających ją od ponoszenia odpowiedzialności za prawidłowo stwierdzone naruszenie Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. GITD podkreślił, że skarżący jest profesjonalnym podmiotem obrotu gospodarczego a z odwołania strony w szczególności pisma z dnia 16 kwietnia 2018 r. wynika, że strona zna treść przepisu art. 92c u.t.d., który mógłby mieć zastosowanie (w sytuacji spełniania warunków w nim wskazanych) w sprawie, podczas gdy brak jest naruszeń związanych z przepisami o czasie pracy kierowcy.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia 12 lutego 2019 r., nr [...] ponownie wezwał stronę do przedstawienia dowodów uzasadniających wystąpienie w sprawie przesłanki z art. 92c u.t.d. Strona powyższe odebrała w dniu 21 lutego 2019 r. Następnie pismem z dnia 28 lutego 2019 r. (niepodpisanym przez stronę) wniosła o umorzenie postępowania i ponownie podniosła okoliczność wykonywania jazdy próbnej w ramach naprawy pojazdu nie przedstawiając dowodów na powyższe. Organ pismem z dnia 12 marca 2019 r. nr [...] wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego pisma poprzez wniesienie pisma opatrzonego własnoręcznym czytelnym podpisem. Strona odebrała powyższe w dniu 1 kwietnia 2019 r. Pismem, które wpłynęło do organu w dniu 11 kwietnia 2019 r. strona uzupełniła brak formalny powyższego pisma. GITD ponownie podkreślił, że niniejsze postępowanie prowadzone jest na skutek odwołania strony z dnia 30 marca 2018 r. przy uwzględnieniu jej pism składanych w toku postępowania przed organem II instancji. Dodatkowo wezwanie z dnia 12 marca 2019 r. dotyczyło pisma strony z dnia 28 lutego 2019 r. Inspektor wyjaśnił, że niniejsze postępowanie nie toczy się w trybie art. 145 k.p.a. a w trybie przepisów art. 127 k.p.a. i następne, dotyczące postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji.

Organ II instancji podkreślił też, że odpowiedzialność administracyjna nie jest oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów.

Odnośnie zarzutu strony, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia z uwagi na okoliczność podnoszoną przez stronę, iż zachowanie kierowcy dalece odbiegało od zasad panujących w przedsiębiorstwie strony, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać.

Odnośnie podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz 92c u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Wskazał, że okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie przepisów egzoneracyjnych określonych w art. 92b oraz w art. 92c u.t.d., powinien wykazać sam przedsiębiorca. Dodatkowo wyjaśnił, że odnośnie przesłanki wskazanej w przepisie art. 92b u.t.d. może mieć ona wyłącznie zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów o czasie pracy prowadzenia pojazdów, a w niniejszej sprawie stwierdzono wyłącznie naruszenie Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Analizując całość materiału dowodowego organ nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. H. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 3 pkt g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" poprzez niezastosowanie w sprawie w sytuacji gdy opisany przejazd miał charakter wyłącznie diagnostyczny;

- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

- art. 75 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Skarżący powielił argumentację odwołania oraz wskazał, że przejazd w dniu 14 stycznia 2018 r. podlegał wyłączeniu spod reżimu przepisów rozporządzenia 561/2006. Dodatkowo, charakter przewozu w ocenie strony uzasadnia załączona do skargi faktura nr [...] z dnia 12 stycznia 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie pełnomocnik organu podkreślił, że skarżący nie przedstawił organowi żadnych faktur, a wielokrotność naruszeń i czas przejazdów, które nie były rejestrowane dodatkowo wskazuje, że nie miały one diagnostycznego.

Na rozprawie Sąd dopuścił dowód z kserokopii faktury dołączonej do skargi na okoliczność naprawy pojazdu przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (2019 r., poz. 125) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Rozpoznając sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryterium, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także jako "GITD") z 16 kwietnia 2019 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2018 r. znak: [...] nakładającą na G. H. karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana po wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2018 r. w sprawie sygn. akt III SA/Kr 623/18 uchylającym poprzednią decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a nie jak twierdzi skarżący w wyniku wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zrealizował wskazania wyrażone w orzeczeniu ww. Sądu. Podkreślić jednak należy, że w orzeczeniu tym Sąd nie przedstawił oceny prawnej a wskazał, ze względu na stwierdzone naruszenia, jakie okoliczności organ winien wyjaśnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Przede wszystkim miał on za zadanie rozważyć zarzuty odwołania sformułowane w piśmie będącym jego uzupełniniem oraz miał zapewnić stronie możliwość skorzystania z art. 9 i 10 k.p.a. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy skarżący został kilkakrotnie wezwany i pouczony o konieczności wykazania swoich twierdzeń oraz wezwany do przedstawienia dowodów na poparcie twierdzeń zawartych w odwołaniu. Skarżący został też pouczony o skutkach niewykazania powoływanych w odwołaniu okoliczności.

W działaniu organu II instancji wydającego ponownie decyzję Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowaniu do jego oceny wskazanych i omówionych w uzasadnieniu przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia oraz ustosunkowano się wyczerpująco do zarzutów odwołania.

Materialnoprawną podstawę badanej decyzji stanowiły m.in.: art. 4 pkt 22 lit. a, art 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "u.t.d.’’ (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.).

Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków (...) warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie natomiast z art. 92b ust. 1-2 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ prawidłowo wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie podstawą nałożenia kary pieniężnej jest art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., przy czym treść art. 92 a ust. 1 i ust. 6 ustawy w zw. z zał. nr 3 do u.t.d. w sposób sztywny określa wysokość kar pieniężnych za wskazane w tym załączniku naruszenia prawa. Prawidłowo też organ wskazał, że w związku z ww. podstawą prawną nie ma on możliwości miarkowania kar pieniężnych, jak również na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie stosuje się art. 189d k.p.a.

Zdaniem Sądu, ustalenia faktyczne organów co do nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a zatem naruszenie o którym mowa w zał. nr 3 do u.t.d. lp. 6.2.1 są prawidłowe, a wyjaśnienia skarżącego kwestionujące je, organ prawidłowo ocenił za niewiarygodne. Ponadto, jak wynika ze stwierdzonych w przedmiotowej sprawie naruszeń niezwiązanych z naruszeniami czasu prowadzenia pojazdu, wymaganymi przerwami i okresami wypoczynku, przepisem określającym tzw. przesłanki egzoneracyjne (zwalniające skarżącego od odpowiedzialności) jest jedynie przepis art. 92c ust. 1 u.t.d., którego treść została wyżej przytoczona. Ponieważ za stwierdzone naruszenie nie została nałożona kara przez inny uprawniony organ, a od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął okres ponad dwóch lat prawidło organ rozważał, czy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Sąd uznał, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie prawidłowo stwierdził, że skarżący przedsiębiorca nie wykazał (ani nie wskazał okoliczności sprawy, ani też nie przedłożył dowodów), aby nie miał wpływu na powstanie naruszeń, ani nie wykazał, aby naruszenia te nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Skarżący nie przedłożył organowi odwoławczemu żadnego dowodu, iż samochód był w naprawie w okresie od 28 grudnia 2017 r. do 15 stycznia 2018 r. Nie przedłożył też żadnej faktury zakupu jakiejś części do pojazdu pomimo twierdzenia, że takie posiada (k. 16/2 a.a.), a pojazd naprawiał sam. Ponadto jego wyjaśnienia są sprzeczne z wyjaśnieniami kierowcy złożonymi pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy, tj. tzw. listą ostrzeżeń (k. 8), protokołu kontroli (k. 1-3) wraz z protokołem przesłuchania kierowcy z dnia 16.01.2018 r. (k. 4-4v), wyjaśnień strony z dnia 29 stycznia 2018 r. (k. 16-16v), pisma Grupy A S.A. z dnia 2 lutego 2018 r. (k. 17) oraz raportami danych z tachografu (k. 34 a.a.) Dotyczy to szczególnie twierdzeń skarżącego, że w dniu 14 stycznia 2018 r. pojazd poruszał się jedynie po parkingu Zakładów [...] w T w celu załadunku towaru, podczas gdy kierowca (k. 4 a.a.) stwierdził, że pojazd poruszał się drogami publicznymi na trasie T – K. Co istotne z "Raportu danych z tachografu czynności z dnia 14-01-2018 r." wynika, że w tym dniu samochód przejechał 42 km. Nie mógł się zatem poruszać jedynie 24 minuty po ww. parkingu. Ponadto jak wynika z zeznań kierowcy oraz "Raportu danych z tachografu czynności z dnia 15-01-2018 r." już następnego dnia kierowca rozpoczął przewóz towaru załadowanego w dniu 14 stycznia 2018 r. wyjeżdżając z parkingu w K (parking przedsiębiorstwa skarżącego). Wprawdzie skarżący w skardze wyjaśnił, że przejechał jednak z parkingu Zakładów A w T załadowanym w dniu 14 stycznia 2018 r. towarem do jego firmy w K, ale uznał że przejazd ten również miał charakter diagnostyczny (pomimo braku wykazania, że wcześniej pojazd był w naprawie, a w przejeździe "sprawdzającym" brał udział również diagnosta). Ponadto skarżący nie może powołać się, iż nie miał wpływu na stwierdzone naruszenia i nie mógł ich przewidzieć, skoro w dniu 14 stycznia 2018 r. to on poruszał się pojazdem. Wg jego oświadczeń to również on dokonywał tzw. przejazdów diagnostycznych "po okolicy". Z kolei trudności z pracownikami, na które wskazywał skarżący nie mogą usprawiedliwiać braku przestrzegania obowiązujących przepisów prawnych przez przedsiębiorcę. Nie mogą też ich nie przestrzegać (stosować) organy administracji publicznej. Jeszcze raz podkreślić należy, że wezwanie z dnia 12 lutego 2019 r. organu (k. 52 a.a.) dotyczyło "przedstawienia dowodów na okoliczności (....)", a nie jedynie złożenia kolejnego oświadczenia przez stronę. Ponadto już z pisma skarżącego z dnia 29 stycznia 2018 r. (k. 15/16 a.a.) wynika, że skarżący znał treść przepisu 92c u.t.d., a mimo to nie udowodnił, iż wszystkie stwierdzone w trakcie kontroli w dniu 16 stycznia 2018 r. przewozy były "związane z obsługą techniczną oraz naprawą pojazdu". W piśmie tym stwierdził też, że samochody naprawia samodzielnie, przejazdy były jazdami próbnymi przed i po naprawach i na większość z nich posiada faktury zakupionych części (k. 16 a.a. I instancji). Podkreślić należy, że kontrola przeprowadzona dnia 16 stycznia 2018 r. nie dotyczyła tylko jednorazowego przejazdu w dniu 14 stycznia 2018 r., ale 21 przejazdów w okresie od 28 grudnia 2017 r. do 15 stycznia 2018 r., a zatem okresy prowadzenia pojazdu bez karty kierowcy zalogowanej w tachografie stwierdzono wielokrotnie, a skarżący raz podnosił, że wszystkie przejazdy to jazdy próbne po okolicy (k. 16 a.a. I instancji), a innym razem (k. 15 a.a. II instancji) - że "zdecydowana większość pojazdów to jazdy próbne po okolicy".

Brak wykazania zatem jakimikolwiek dowodami, że wszystkie przejazdy wykazane w protokole kontroli były jazdami próbnymi w ramach naprawy pojazdu skutkował prawidłowym uznaniem przez organ, że brak było podstaw do zwolnienia skarżącego z nałożonej kary pieniężnej. Nie mógł mieć w związku z tym zastosowania w sprawie art. 3 pkt g rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Ponadto ze względów wcześniej podniesionych nie można przyjąć, że w sprawie miał zastosowanie art. 4 pkt a ww. rozporządzenia, jak podnosił skarżący w uzasadnieniu odwołania 14 kwietnia 2018 r. (k. 15 a.a. II instancji). Przejazd ("przemieszczanie w ciągu 24 minut") w dniu 14 stycznia 2018 r. nie został bowiem wykonany wyłącznie po terenie wewnętrznym Z [...] w T, poza drogami publicznymi. Nie jest więc prawdą, że w tym czasie nie został wykonany przewóz drogowy.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że organ II instancji nie naruszył zarzucanych w niej przepisów. Skarżący nie wskazał bowiem dowodów z których wynikałoby, że wielokrotne przejazdy za które nałożono kwestionowaną karę pieniężną miały charakter wyłącznie diagnostyczny lub odbywały się poza drogami publicznymi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 1095/17 jazda ponaprawcza pojazdu jest wtórna wobec dokonanej naprawy pojazdu, a skoro skarżący nie udowodnił naprawy pojazdu, to brak podstaw do uznania, że wykonywał jazdy testowe pojazdu po naprawach. Oceny tej nie może zmienić dołączona do skargi faktura. Data jej wystawienia - 12 stycznia 2018 r. nie może potwierdzić napraw pojazdu w okresie od 28 grudnia 2017 r. do 5 stycznia 2018 r. Mogłaby, co najwyżej usprawiedliwić jazdę w dniu 12 lub 13 stycznia 2018 r., gdyby fakturę tą przedstawił organowi.

Skarżący nie wskazał też, jakich to czynności niezbędnych do ustalenia dokładnego stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ nie podjął. Nie wyjaśnił również, w czym upatruje brak niezebrania i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W ocenie Sądu niezasadny jest zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organy w ramach przeprowadzonego postępowania w sposób niebudzący wątpliwości ustaliły okoliczności związane ze stwierdzonymi naruszeniami. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, wyjaśniły i wykazały w uzasadnieniach decyzji, jakie dowody i jakie poczynione na nich ustalenia przesądziły o wydaniu takich rozstrzygnięć. Organy podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu wyjaśnienia sprawy działając na podstawie i w granicach prawa, a wywiedzione wnioski mieszczą się w granicach zasad logicznego rozumowania, doświadczenia i wiedzy, tym samym nie naruszyły również zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.)

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.