Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 147/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia [...] lutego 2015 r. A.P., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r.

W skardze wniósł w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla majątku skarżącego. Skarżący podał, że zakwestionowana przez niego część zobowiązania podatkowego od 251,9 m2 powierzchni budynku wynosiła 1831 zł, co stanowiło dla niego znaczną sumę pieniężną. Opisując swoją sytuację materialną skarżący wskazał, że z tytułu stosunku pracy w E otrzymywał comiesięcznie wynagrodzenie w wysokości 4000 zł netto. Tworzy rodzinę wraz z małżonką oraz pięciorgiem dzieci w wieku

od 0 do 21 lat, będących na jego utrzymaniu. Małżonka skarżącego – J.P. - z uwagi na zaawansowany stan ciąży w dacie złożenia skargi przebywała na zwolnieniu chorobowym, nie otrzymując żadnych świadczeń z tego tytułu. Skarżący wyjaśnił, że jego żona wystąpiła do ZUS o przyznanie świadczenia chorobowego, ale do dnia złożenia skargi nie otrzymała decyzji w tym zakresie. Ponadto skarżący poinformował, że prócz utrzymania rodziny, ponosił również ciężary utrzymania nieruchomości - mieszkania w [...] i gruntu w [...], a także samochodu, który jest mu niezbędny do świadczenia pracy.

W ocenie skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji co do kwestionowanej

przez niego kwoty jest zasadne z uwagi na uchronienie jego oraz jego najbliższych przed negatywnymi następstwami, jakie mogą płynąc z jej wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może

na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości

lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.).

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a.

sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami

i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym,

że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone

w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy

od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na normę art. 61 § 3 P.p.s.a.

Złożony wniosek uzasadnił okolicznością, że zakwestionowana przez niego część zobowiązania podatkowego od 251,9 m2 powierzchni budynku, wynosząca 1831 zł, stanowi dla niego znaczną sumę pieniężną. W ocenie skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji co do kwestionowanej przez niego kwoty jest zasadne z uwagi na uchronienie jego oraz jego najbliższych przed negatywnymi następstwami, jakie mogą płynąc z jej wykonania. Opisując swoją sytuację materialną skarżący wskazał, że otrzymuje z tytułu wynagrodzenia za pracę 4000 zł netto miesięcznie. Jest jedynym członkiem rodziny osiągającym dochód. Na jego utrzymaniu pozostają żona, będąca w zaawansowanej ciąży, oraz pięcioro dzieci

w wieku od 0 do 21 lat. Skarżący podniósł także, że jego zona z uwagi na zaawansowany stan ciąży w dacie złożenia skargi przebywała na zwolnieniu chorobowym, nie otrzymując żadnych świadczeń z tego tytułu. Skarżący wyjaśnił, że jego żona wystąpiła do ZUS o przyznanie świadczenia chorobowego, ale do dnia złożenia skargi nie otrzymała decyzji w tym zakresie. Ponadto skarżący poinformował, że prócz utrzymania rodziny, ponosił również ciężary utrzymania nieruchomości - mieszkania w [...] i gruntu w [...], a także samochodu, który jest mu niezbędny do świadczenia pracy.

Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść przede wszystkim należy, że skarżący nie wskazał w sposób szczegółowy, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla niego oraz jego rodziny. Samo bowiem stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi jego oraz jego najbliższych

na negatywne następstwa wykonania zaskarżonego aktu, nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku.

Wskazać należy, że skarżący w sposób bardzo ogólny zakreślił swoją sytuację materialną. W szczególności nie wskazał, jakie dokładnie ponosi comiesięczne koszty oraz z jakiego tytułu jego żona nabyła prawo do zasiłku chorobowego

- z tytułu pracy czy prowadzonej działalności gospodarczej. Z treści skargi wynika,

że małżonka skarżącego prowadziła działalność gospodarczą. Skarżący pomijając ogół okoliczności z tym związanych w zasadzie uniemożliwił przeprowadzenie analizy jego sytuacji i zbadania jej w świetle przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wskazał także, by uszczuplenie jego finansów, związane z zapłatą zobowiązania rzeczywiście prowadziło do niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Tym samym Sąd uznał, że podniesione przez skarżącego powody są zbyt ogólne i jako takie nie mogą stanowić podstawy orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca

do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.