Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 50/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 1 pkt 1, 107 par. 3, 217 par. 2 pkt 2, 219
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R. H. na postanowienie Rektora U.W. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

U. W. (zwany dalej organem) postanowieniem z dnia

[...] listopada 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana R. H. (zwanego dalej skarżącym) od postanowienia Prorektora ds. studentów

i jakości kształcenia z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] (zwanego dalej organem I instancji ) w przedmiocie wydania zaświadczenia, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Skarżący złożył dwa wnioski w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego, że U. W. nigdy nie przechowywał korespondencji mailowej ani żadnej innej kopii korespondencji prowadzonej pomiędzy nim, a pracownikiem administracyjnym Panią D. S. (za okres od października 2010 r. do sierpnia 2012 r.) oraz co do potwierdzenia, że nigdy nie nagrywał rozmów telefonicznych, które otrzymywało "biuro studentów’ oraz nigdy nie archiwizował historii (rejestru) numerów telefonów, z których wykonywano połączenia do biura (za okres od października 2010 r. do sierpnia 2012 r.).

Organ I instancji powołując się na przepis art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096; dalej jako: k.p.a.) wskazał, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jego zdaniem skarżący nie wskazał przedmiotu i okoliczności spraw toczących się według jego deklaracji przed podanymi we wnioskach podmiotami, które to okoliczności wskazywałyby na istnienie po stronie wnioskodawcy interesu podlegającego regulacji sprecyzowanymi przepisami prawa, tj. interesu prawnego.

Skarżący odwołał się od postanowienia z [...] listopada 2017 r.

Organ postanowieniem z [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji. Przypomniał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi skarżącego na postanowienie z [...] grudnia 2017 r., którym utrzymano w mocy postanowienie z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, uchylił postanowienie z [...] grudnia 2017 r. Sąd stwierdził, że wspomniane postanowienie jest obarczone wadą, wynikającą z naruszenia zasad przepisów postępowania, skutkującą koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Przy ponownym badaniu sprawy organ nie znalazł przesłanek do wydania zaświadczenia. Stwierdził, że interes prawny, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. musi być konkretny, realny i aktualny, a nie hipotetyczny. Tymczasem, jak wskazał organ, interes, na który powołuje się skarżący jest jedynie hipotetyczny. Zdaniem organu, powoływanie się przez skarżącego na ewentualne postępowanie karne nadaje interesowi wnioskodawcy dodatkowo charakteru nie aktualnego, lecz przyszłego.

Skargę na wskazane na wstępie postanowienie organu wniósł

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. Jak podał skarżący, U. W. odmówił: spotkania z Prorektorem ds. studentów

i jakości kształcenia, weryfikacji studenckiej kartoteki, dostarczenia informacji, o które wnioskował. Wskazał, że ma interes prawny w otrzymaniu zaświadczenia,

o wystawienie którego prosił U.W.. Podniósł, że toczy się sprawa sądowa w Sądzie Okręgowym w W., sygn. Akt: [...], przeciwko U. W. o odszkodowanie, a zaświadczenie będzie wykorzystane jako jeden z dowodów w sprawie. Jego zdaniem, U.W. nadużywa prawa administracyjnego. Wskazał, że odmówiono wydania zaświadczenia, aby uniknąć odpowiedzialności prawnej. Nadto podniósł, że chce złożyć wniosek do prokuratury o wszczęcie postępowania karnego na podstawie

art. 271 KK i/lub art. 233 KK i/lub art. 212 KK, a to postępowanie prawne jest konieczne, aby otrzymać odszkodowanie w postępowaniu cywilnym za straty moralne i materialne, które były spowodowane przez U. W.

Wskazywał, że konieczne jest zobligowanie U.W. by natychmiast i bez zbędnej zwłoki poinformował Komendę Rejonową Policji, Komendę Główną Straży Granicznej oraz Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, iż dokument wystawiony przez U. W. dnia [...] lipca 2012. nr [...] zawierał nieprawdziwe informacje.

Zdaniem skarżącego, jeśli U.W. oskarża go, że działał lub zachowywał się w nieakceptowalny sposób lub popełnił jakieś przestępstwo, to powinien przedstawić Sądowi dowody lub świadków, które poprą takie fałszywe twierdzenia, a do tej pory, jak wskazał skarżący, U. W. nie był

w stanie tego zrobić, ponieważ to, co napisano w piśmie, było kłamstwem.

W związku z powyższym wnosił unieważnienie postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie organu z dnia [...]listopada 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2017 r.

w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Należy podnieść, że postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi.

Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Oznacza to, że organy administracji publicznej wydając postanowienia,

o których mowa w art. 219 k.p.a. nie mają podstaw do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących formy postanowienia oraz orzekania w toku rozpoznawania zażalenia na takie postanowienie. W tym stanie rzeczy organ zasadnie zastosował przepisy art. 219 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Interes prawny, o którym mowa w tym przepisie, musi być konkretny, realny i aktualny, a nie hipotetyczny.

Organy, zasadnie powołując się na przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. wskazały, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organy zasadnie wskazały, że skarżący nie wskazał przedmiotu

i okoliczności spraw toczących się według jego deklaracji przed podanymi we wnioskach podmiotami, które to okoliczności wskazywałyby na istnienie po stronie wnioskodawcy interesu podlegającego regulacji sprecyzowanymi przepisami prawa, tj. interesu prawnego.

Sąd administracyjny jest sądem prawa, a nie sądem faktu, a zatem sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych, tylko bada, czy dokonane przez organ administracji ustalenia odpowiadają prawu. Jak akcentuje się w orzecznictwie sądowym – zasadą jest, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedyny wyjątek od tej zasady przewiduje art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszczający przeprowadzenie dowodu z dokumentu wyłącznie dla wyjaśnienia istotnej wątpliwości (tak NSA w wyroku z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 72/06; ONSAiWSA 2008/2/31). W analizowanej sprawie, Sąd nie miał powodu

do zastosowania wskazanego wyjątku. Z powodów wskazanych wyżej nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i oparły się na materiale prawidłowo zebranym oraz dokonały jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.