Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 785/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 46 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego: III. zarządza zwrot stronie skarżącej A. kwoty 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem nadpłaty uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "C." Sp. z o. o. z siedzibą w [....] (dalej w skrócie: "skarżący" lub "inwestor") reprezentowanego przez r. pr. J. F. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Kwestionowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2018 r. inwestor zwrócił się do Wójta Gminy [....] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie instalacji radiokomunikacyjnej operatora "C." Sp. z o.o. nr "[...]", składającej się z urządzeń radiowych ustawionych na stalowym ruszcie, anten sektorowych i radiolinii zainstalowanych na nowoprojektowanej wieży typu BOT o wysokości H=54 metrów (wraz z odgromnikami H=56 metrów), tras kablowych, instalacji zasilania oraz utwardzonej drogi dojazdowej na działce ewid. nr 1480/13 położonej w obr. [...] S., jedn. ewid. [...] S.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do Starosty o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Starosta odmówił uzgodnienia projektu decyzji.

Jako podstawę prawną postanowienia Starosta wskazał art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p."), art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm., dalej w skrócie: "u.g.r.l."), oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U z 2017 r., poz. 1257).

W uzasadnieniu postanowienia Starosta stwierdził, że w przekazanym do uzgodnienia projekcie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla projektowanej na działce nr 1480/13 inwestycji dokonano zapisu, iż inwestycja ta spełnia warunek określony w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1.

Starosta wskazał, że w projekcie przedmiotowej decyzji zapisano, iż teren przewidziany do zagospodarowania nie posiada zgody Ministra Rolnictwa na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Tymczasem projektowana do zagospodarowania działka nr 1480/13 stanowi użytek rolny PsIII i bezwarunkowo wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w trybie opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrażenie takiej zgody następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) stosownie do art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Po rozpoznaniu zażalenia inwestora od powyższego postanowienia, SKO postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymało je w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia SKO wyjaśniło, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest postępowaniem administracyjnym ogólnym. W związku z powyższym w zakresie nieuregulowanym u.p.z.p. stosuje się do niego przepisy k.p.a.

SKO zgodziło się ze Starostą, że zmiana przeznaczenia terenu określonego w projekcie decyzji na cele nierolnicze i nieleśne, wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

SKO wskazało, że dołączona do zażalenia decyzja Starosty [...] znak [...] z dnia [...] września 2009 r. zezwalająca na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej, dotyczy zupełnie innej działki, innej powierzchni i wydana była w trybie przepisów wówczas obowiązujących.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, a także poprzedzającego go postanowienia Starosty, oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 53 ust. 4 pkt 6 u.g.r.l. poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo iż w okolicznościach sprawy, wobec charakteru tej inwestycji tj. inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnej z przepisami odrębnymi - konieczne było pozytywne uzgodnienie projektu ww. decyzji lokalizacyjnej;

2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niezastosowanie, pomimo że biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy i charakter objętej projektem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego inwestycji, zasadne było wydanie postanowienia o uchyleniu postanowienia organu I instancji i pozytywnym uzgodnieniu projektu ww. decyzji lokalizacyjnej;

3) art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 i art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez zaniechanie obowiązku należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności:

a) niedostrzeżenie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jaką jest charakter inwestycji objętej projektem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nakazujący zastosowanie do niej art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, przesądzającego o jej zgodności z rolnym przeznaczeniem gruntu;

b) brak dokonania samodzielnych ustaleń w zakresie charakteru inwestycji inwestora w kontekście przepisu art. 50 ust. 1 u.p.z.p. nakazującego odpowiednie stosowanie w postępowaniu "lokalizacyjnym" warunku wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy i poprzestanie na powieleniu w tym zakresie błędu i zaniechania organu I instancji;

4) art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności:

a) niezrozumiałe w świetle art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nakazanie inwestorowi uzyskiwania zgody z art. 7 ust. 2 u.g.r.l., pomimo, iż w świetle ww. przepisów inwestor zgody takiej nie musi uzyskiwać, a ewentualne postępowanie w sprawie jej udzielenia byłoby bezprzedmiotowe;

b) brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu do obszernej i jasnej argumentacji zażalenia inwestora, ze wskazaniem jednolitego w tym zakresie stanowiska judykatury, odnośnie konieczności zastosowania wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych;

5) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez SKO w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej;

6) art. 12 k.p.a. poprzez niezastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, że zasadne jest uzależnianie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej od zgody przewidzianej art. 7 ust. 2 u.g.r.l., podczas gdy z okoliczności sprawy, przepisów prawa popartych stanowiskiem judykatury i zgromadzonej dokumentacji jasno wynika, że o zgodności inwestycji z przeznaczeniem gruntu przesądził ustawodawca, a więc uzależnianie możliwości jej uzyskiwania zbędnych zgód nie prowadzi do rezultatu "najprostszymi możliwymi środkami.

Skarżący podniósł również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy:

1) art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 u.g.r.l. oraz w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez zastosowanie wymogu uzyskania zgody przewidzianej art. 7 ust. 2 u.g.r.l. bezpośrednio, wbrew woli ustawodawcy, który przesądził o zgodności z rolnym przeznaczeniem terenu jego wykorzystania w celu zlokalizowania inwestycji takiej, jak objęta projektem opiniowanej przez organy obu instancji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) art. 52 ust. 2 oraz art. 56 zdanie pierwsze u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie poprzez odmowę uzgodnienia decyzji lokalizacyjnej spowodowaną nieuzyskaniem zbędnej zgody z art. 7 ust. 2 u.g.r.l. - uzależnienie możliwości uzyskania ww. decyzji lokalizacyjnej od spełnienia warunku prawem nie przewidzianego oraz spowodowanie konieczności odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej, pomimo zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi.

W uzasadnieniu skargi, skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że zgodnie z art. 50 zdanie pierwsze u.p.z.p., przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stosować należy odpowiednio — a wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych o zgodności ex lege wykorzystania gruntu w celu zlokalizowania inwestycji takiej, jak planuje zlokalizować skarżący, z rolnym przeznaczeniem tegoż gruntu — całkowicie bezzasadne jest żądanie przedstawienia zgody przewidzianej art. 7 ust. 2 u.g.r.l.

Skarżący podniósł również, że wydając zaskarżone postanowienie SKO naruszyło nadto przepisy u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można uzależniać ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od prawem nieprzewidzianych warunków, a nadto odmówić ww. ustalenia, jeśli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Utrzymanie bowiem w mocy postanowienia organu I instancji, w sposób oczywisty doprowadzi do konieczności wydania przez organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne decyzji odmownej, co w praktyce oznaczać będzie uniemożliwienie skarżącemu zlokalizowania stacji bazowej z przyczyn prawem nie przewidzianych i pomimo zgodności przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi. W ocenie skarżącego, działanie organu ma uniemożliwić lokalizację inwestycji stanowiącej realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, służącej do świadczenia usług publicznych dla mieszkańców obszaru, który ma być obsługiwany przez ww. stację bazową, a nadto mającej służyć wykonywaniu zadań na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego (w szczególności wynikających z art. 176-182 ustawy Prawo telekomunikacyjne wraz z przepisami wykonawczymi).

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowane nią postanowienie narusza przepisy prawa materialnego – art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania

i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się

w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Z treści powołanego przepisu wynika ustawowe rozróżnienie pomiędzy ustaleniem lokalizacji inwestycji celu publicznego, a ustaleniem warunków zabudowy dla innego rodzaju inwestycji.

Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.);

W myśl art. 6 pkt 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy są między innymi budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej. Przy czym pod pojęciem "łączności publicznej" należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18 u.g.n.).

Budowa instalacji radiokomunikacyjnej operatora "C." Sp. z o.o. nr "[...]", składającej się z urządzeń radiowych ustawionych na stalowym ruszcie, anten sektorowych i radiolinii zainstalowanych na nowoprojektowanej wieży typu BOT o wysokości H=54 metrów (wraz z odgromnikami H=56 metrów), tras kablowych, instalacji zasilania oraz utwardzonej drogi dojazdowej na działce ewid. nr 1480/13 położonej w obr. [...] S., jedn. ewid. [...] S., może niewątpliwie świadczyć o realizacji elementu niezbędnego dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanej ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Kwestia ta nie była elementem wnikliwej analizy organów, ale Sąd nie poczytuje tego jako uchybienie o istotnym znaczeniu, albowiem przedmiotem kontroli objęte są jedynie postanowienia uzgodnieniowe, wydane w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.

Przyjmując zatem, iż jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i tym samym stanowi inwestycję celu publicznego.

Z tytułu rozdziału 5 u.p.z.p., jak też dalszych przepisów wynika rozróżnienie wymogów i trybu dla lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz dla ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., "inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a." Ustawodawca treścią cytowanego przepisu wymaga zatem jedynie odpowiedniego stosowania w procedurze decyzyjnej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla terenu nie objętego mocą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego normy art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Powołany przepis za jeden z warunków wydania decyzji uznaje okoliczność, aby objęty wnioskiem teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie na cele nierolnicze

i nieleśne gruntów stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne

i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości (ewidencji gruntów) jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przedmiotową definicją koresponduje także definicja gruntów rolnych zawarta w art. 2. ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zgonie z którym gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty m.in.: określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. W realiach niniejszej sprawy z analizy załączonego do wniosku wypisu uproszczonego z rejestru gruntów wynika, iż działka nim objęta tj. nr 480/13 oznaczona jest symbolem PSIII, co oznacza, iż wykorzystywana jest na cele rolne.

W tym kontekście należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z 14 grudnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 734/15), którego argumentację Sąd w orzekającym składzie w pełni podziela, uznał, że sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślono bardzo jednoznacznie, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.). Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

W art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ustawodawca podkreśla jednoznacznie, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Przesądzenie, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze i leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej oznacza, że w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze

i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu

a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Na taki sposób rozumienia prawa materialnego pozwala też instytucja odpowiedniego stosowania przepisu odesłania wyrażona w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Odesłanie nakazujące odpowiednie stosowanie określonego przepisu prawa upoważnia organ do takiej wykładni i stosowania przepisów odesłania, która najpełniej uwzględnia specyfikę prowadzonego postępowania, determinowaną charakterem rozstrzyganej sprawy.

Prezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyroki WSA w Łodzi z 19 października 2017 r., sygn. II SA/Łd 571/17, WSA w Rzeszowie z 24 maja 2017 r., sygn. II SA/Rz 336/17, WSA w Olsztynie z 13 lutego 2018 r., sygn. II SA/Ol 25/18, WSA w Bydgoszczy z 20 marca 2018 r. sygn. II SA/Bd 1254/17 oraz z 8 maja 2018 r. sygn. II SA/Bd 1243/17 - dostępne (w:) Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając całość powyższego nie można podzielić prezentowanego

w uzasadnieniach postanowień organów obu instancji stanowiska, że wobec braku zgody ministra na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, nie można pozytywnie uzgodnić projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z naprowadzonych względów Sąd doszedł do przekonania, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, i z tego powodu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ prowadzący postępowanie zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku dotyczącej sposobu wykładni u.p.z.p.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.