Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1155/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22 [4]
journal: Dz.U. 2010 nr 10 poz 65
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity.
article: art. 79
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dowódcy [...] z dnia 6 sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia grupy uposażenia uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Komendant [...] punktem drugim rozkazu personalnego Nr [...]

z dnia 14 września 2015 r. zwolnił kpt. M. K. (dalej również jako: "odwołujący" "żołnierz", "strona") z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczył go z dniem 1 października 2015 r. na stanowisko służbowe referenta prawnego z zaszeregowaniem do grupy uposażenia U:13 oraz ustalonym okresem kadencji od 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r.

Strona wniosła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego, wyłącznie w zakresie przyznanej grupy uposażenia, zarzucając:

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 [4] ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5, art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., Nr 10, poz. 65 ze zm.) oraz pkt 18 decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej w sprawie organizacji służby prawnej w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej i jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz w niektórych jednostkach organizacyjnych przez niego nadzorowanych z dnia 20 października 2006 r. (Dz. Urz. MON Nr [...], poz. [...]) - w szczególności poprzez nie uwzględnienie przez organ zapisu art. 75 ww. ustawy, zgodnie z którym stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki radców prawnych i aplikantów radcowskich będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, funkcjonariuszami Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub Służby Więziennej w zakresie nieokreślonym niniejszą ustawą określają odrębne przepisy oraz pkt 18 decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej, potwierdzającego wskazaną normę ustawową, co stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie - "k.p.a.") do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w zakresie, w jakim dotyczy zaszeregowanie w stawce niższej, niż głównego specjalisty;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 §1 i 2 k.p.a. w zw. z niezastosowaniem pkt 16 decyzji Nr [...] poprzez brak uzyskania pozytywnej opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej;

3. zupełne pominięcie faktów ustalonych już uprzednio w długim i wyczerpującym postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez Dowódcę [...] zakończonym jego decyzją Nr [...] z dnia 28 stycznia 2013 r.,

tj. naruszenie zasady ostateczności i trwałości decyzji administracyjnych,

w szczególności, że od dnia wydania ostatecznej decyzji Dowódcy [...] faktyczny zakres wykonywanych przez niego obowiązków zastrzeżonych wyłącznie do czynności radcy prawnego poszerzył się, a nie zmniejszył;

4. zupełne pominięcie faktu znanego organowi z urzędu, iż odwołujący jest i był pełnomocnikiem Skarbu Państwa - Komendy [...] przed sądami różnych instancji;

5. z uwagi na powyższe zarzuty - naruszenie w sposób oczywisty art. 7 i art. 77 k.p.a.

Odwołujący wniósł o zmianę określonej grupy uposażenia U:13 na grupę uposażenia w stawce nie niższej niż przysługującej na stanowisku głównego specjalisty lub innym równorzędnym stanowisku służbowym oraz nadanie temu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Strona zaznaczyła, że w razie nieuwzględnienia wyższych zarzutów, rozkazowi nr [...] zarzuca rażące naruszenie art. 79 ustawy o zawodowej służbie żołnierzy, który stanowi, że żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego. Wskazując, że pomimo uprzedniego zaszeregowania jego stanowiska do grupy uposażenia U:15B przez czas jego zajmowania, organ wyznaczając go na stanowisko służbowe od dnia 1 października zaszeregował go do grupy U:13, nie stosując tej normy prawnej.

Decyzją z dnia 29 grudnia 2015 r., nr [...] Dowódca [...] w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżony rozkaz i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu strony dotyczącego naruszenia pkt 18 decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej. Nie uwzględnił również zarzutu odwołującego podniesionego w zakresie stosowania zapisów art. 22 [4] ustawy o radcach prawnych.

Organ odwoławczy wskazał, że istota problemu koncentruje się wokół poprzedniego wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe. Zdaniem organu ważne jest, że strona została wyznaczona na stanowisko w Komendzie [...] rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy [...] z dniem 2 listopada 2009 r. z zaszeregowaniem do uposażenia U:13A. Kolejny rozkaz o wyznaczeniu na stanowisko - rozkaz personalny Nr [...] Komendanta [...] z dnia 8 września 2011 r. - przypisywał grupę uposażenia U:13. W związku z tym rozkazem żołnierz zachował jednakże prawo do zachowania stawki uposażenia zasadniczego, w związku z dyspozycją art. 79 ustawy pragmatycznej - dowód decyzja Nr [...] Komendanta [...] z dnia 6 czerwca 2012r. przyznająca dodatek za długoletnią służbę wojskową w uzasadnieniu której zapisano że dodatek ten naliczany jest od grupy U:13A. Następnie, został ponownie wyznaczony rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta [...] z dnia 12 stycznia 2012 r. na stanowisko referenta prawnego w KPW [...] z U:13. Rozkaz ten został w zakresie grupy uposażenia zaskarżony przez żołnierza i ostatecznie kwestia grupy uposażenia uregulowana została Decyzją Nr [...] Dowódcy [...] z dnia 28 stycznia 2013 r. W pkt 2 sentencji tej decyzji Dowódca [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta [...] Nr [...] z dnia 12 stycznia 2012 r., w części dotyczącej grupy uposażenia, a w pkt 3 przyznał stronie na stanowisku służbowym referenta prawnego w Komendzie [...] uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia U:15B od dnia 1 lutego 2012 r. do dnia 30 września 2015 r. lub też do dnia zaprzestania świadczenia pomocy prawnej, wynikającej z ustawy o radcach prawnych.

Z ustaleń organu drugiej instancji przeprowadzonych w oparciu o TAP żołnierza wynika, że ostatnim rozkazem wyznaczającym żołnierza na stanowisko służbowe w KPW [...], przed zaskarżonym rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta [...] z dnia 14 września 2015 r., nie jest rozkaz personalny Nr [...] Komendanta [...] z dnia 12 stycznia 2012 r., a rozkaz personalny Nr [...] Komendanta [...] z dnia 12 września 2012 r., który został doręczony dnia 24 września 2012 r. i który zwalniał i wyznaczał stronę na stanowisko referenta prawnego z zaszeregowaniem do grupy U:13.

Zarówno w aktach postępowania administracyjnego, jak i w TAP brak jest informacji czy przed wyznaczeniem na stanowisko uprawniony organ uzyskał pozytywną opinię Szefa Wojskowej Służby Prawnej - brak takiej zgody stanowi uchybienie formalne. Zgodnie z pkt 16 powyższej decyzji Nr [...] każde zwalnianie i wyznaczanie na stanowiska w Wojskowej Służbie Prawnej wymaga pozytywnej opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej. Ujawnienie powyższych okoliczności ma istotne znaczenie dla wyjaśnienia w sposób prawidłowy przedmiotowej sprawy dlatego postanowił o uchyleniu przedmiotowego rozkazu w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - po rozpatrzeniu skargi M. K. na powyższą decyzję Dowódca [...] w [...] - wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 415/16, uchylił zaskarżoną decyzję.

W motywach orzeczenia Sąd w pierwszej kolejności wskazał, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w powołanym przepisie. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne. Jeżeli zatem stan faktyczny nie budzi wątpliwości i nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, organ odwoławczy ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu pierwszej instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Następnie Sąd wskazał, że z ustaleń organu odwoławczego powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że stan faktyczny sprawy nie powinien budzić zastrzeżeń organu. Organ nie powołał wszakże żadnych przepisów postępowania, których naruszenia dopuścił się organ pierwszej instancji. Sąd zaznaczył przy tym, że dla zachowania prawidłowego toku instancyjnego rozpoznania sprawy nie ma znaczenia toczące się w trybie nadzwyczajnym postępowanie (zaskarżenie rozkazu nr [...]). Inaczej mówiąc, przeszkody procesowej w rozpoznaniu tej sprawy przez organ drugiej instancji nie stanowi nie zakończone postępowanie o stwierdzenie nieważności rozkazu nr [...]. Nie istnieją również żadne pozostające do wyjaśnienia okoliczności, które miałyby istotny wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie.

Odnośnie poglądu organu "co do braku informacji, czy przed wyznaczeniem skarżącego na stanowisko uprawniony organ uzyskał pozytywną opinię Szefa Wojskowej Służby Prawnej" i potraktowanie braku takiej opinii jako uchybienia formalnego uzasadniającego przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, Sąd stwierdził, że jest to pogląd błędny.

Sąd wyjaśnił, że wobec zarzutów skargi, iż z uwagi na przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2014 r., poz. 1414) brak pozytywnej opinii Szefa Wojskowej Służby Prawnej w związku z pkt 16 Decyzji nr [...], stanowi okoliczność dotyczącą wyznaczenia na stanowisko służbowe. Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej może być zaś tylko ta część rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, która stanowi rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu (patrz: uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006r., sygn. akt I OPS 3/06; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016r. sygn. I OSK 1694/14).

W stanie faktycznym sprawy, uwzględniając dopuszczalny zakres zaskarżenia, Sąd stwierdził, że dokonanie ustalenia czy opinia ta została bądź nie została wydana, jakiej jest treści i jakie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, leży w kompetencji organu odwoławczego i w żadnym wypadku brak tego ustalenia przez organ pierwszej instancji nie stanowi uzasadnionej przyczyny do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zauważył ponadto, że zaskarżona decyzja nie zawiera również wskazań jakie konkretnie okoliczności organ powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu.

W reasumpcji Sąd stwierdził, że rozpatrywanej sprawie w toku instancji nie doszło do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy, z tych względów przedwczesne byłoby zajęcie przez Sąd stanowiska co do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. W wytycznych dla organy Sąd wskazał, że w toku postępowania organ winien uwzględnić w/w rozważania koncentrujące się wokół prawidłowości postępowania stanowiącego podstawę wydania poprawnego rozstrzygnięcia administracyjnego.

Ponownie rozpoznając sprawę Dowódca [...] decyzją z dnia 6 sierpnia 2020 r., Nr [...] - działając na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256; zwanej dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 79 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.) zmienił rozkaz personalny Nr [...] Komendanta [...] z dnia 14 września 2015 r. w ten sposób, że:

- uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części określającej grupę uposażenia (pkt 2 rozkazu Nr [...]);

- ustalił kpt. M. K. na czas pełnienia służby na stanowisku służbowym Referent prawny w Komendzie [...] w okresie kadencji, to jest od dnia 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r., uposażenie zasadnicze w wysokości przewidzianej grupą uposażenia U:15B w stawce obowiązującej we wskazanym okresie kadencji;

- w pozostałym zakresie pozostawił rozkaz personalny Nr [...] Komendanta [...] z dnia 14 września 2015 r. w obrocie prawnym.

Organ odwoławczy na wstępie podniósł, że zgodnie z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego decyzja była przedmiotem zaskarżenia (tu: Dowódcy [...]) jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu dotyczącym działania organu, którego decyzję strona zaskarżyła. Następnie organ odwoławczy podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnymi wyrokami: z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 415/16, uchylił decyzję Nr [...] Dowódcy [...] z dnia 29 grudnia 2015 r. w sprawie określenia grupy uposażenia, natomiast orzeczeniem z tego samego dnia w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 505/16 uchylił decyzję Nr [...] Dowódcy [...] z dnia 12 lutego 2016 r. w przedmiocie dodatku za długoletnią służbę wojskową.

W uzasadnieniu wyroku o sygn. akt III SA/Gd 505/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że organ odwoławczy rozstrzygając ponownie sprawę w drugiej instancji powinien ustalić należną grupę uposażenia skarżącego, w tym określić swoje stanowisko co do prawa skarżącego do zachowania stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku (art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych).

Decyzją Nr [...] Komendanta [...] z dnia 11 lutego 2020 r., kierując się wiążącą dyrektywą zawartą w decyzji Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych Nr [...] z dnia 29 listopada 2017 r., z której wynikało, że wykonywanie obowiązków przez kpt. M. K. na stanowisku Referenta prawnego w okresie kadencji przypadającej miedzy 1 października 2012 r. a 30 września 2015 r. w istocie stanowiło wykonywanie przez ww. oficera zawodu radcy prawnego, a tym samym w sprawie ustalenia wysokości uposażenia przysługującego stronie w omawianym okresie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy o radcach prawnych, przyznano stronie uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy U:15B. Decyzja ta stała się prawomocna.

W okresie kadencji ustalonej rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta [...] z dnia 14 września 2015 r., to jest od dnia 1 października 2015 r. do dnia 30 września 2018 r., strona zajmowała stanowisko Referenta prawnego, na którym nie jest wymagane posiadanie uprawnień radcy prawnego. Obowiązki te może wykonywać każda osoba, posiadająca wyższe wykształcenie prawnicze. Na stanowisku referenta prawnego nie są wymagane uprawnienia radcy prawnego i wynikające z tego faktu stosowne, znacznie szersze, potwierdzone wpisem na listę radców prawnych kwalifikacje. Ocena taka znalazła wyraz w treści art. 78 ust. 1b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z którego wynika, że żołnierzowi posiadającemu uprawnienia radcy prawnego wyznaczonemu na stanowisko służbowe, na którym nie jest wymagane posiadanie takiego uprawnienia, nie przysługuje uprawnienie do uposażenia przysługującego żołnierzowi wyznaczonemu na stanowisku radcy prawnego.

Niemniej, zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 79 ustawy pragmatycznej, który stanowi, że żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego. Wynika to z faktu, że przepis ten ma charakter gwarancyjny w odniesieniu do wysokości uposażenia żołnierza zawodowego. Organ zaznaczył, że zaprezentowane przez niego stanowisko ma swoje odzwierciedlenie w treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 929/14.

Organ odwoławczy dodał, że nie ulega wątpliwości, że zmiana przepisów ustawy pragmatycznej polegająca na dodaniu ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), z dniem 5 grudnia 2013 r. dwóch kolejnych przepisów, uzupełnia art. 78 ustawy o ustępy 1a i 1b, co w okolicznościach rozpatrywanej sprawy doprowadziło do spełnienia przesłanek z art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Kpt. M. K. wcześniej zajmował stanowisko referenta prawnego, jednak będąc wyznaczony na to stanowisko został (decyzją Nr [...] Komendanta [...] z dnia 11 lutego 2020 r.) zaszeregowany do wyższej grupy uposażenia zasadniczego (U:15B). Natomiast stanowisko służbowe referenta prawnego zajmowane od dnia 1 października 2015 r. do dnia 30 września 2018 r. było zaszeregowane do niższej grupy uposażenia (U:13).

W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, na podstawie art. 79 powoływanej wyżej ustawy, stronie przysługuje prawo do zachowania stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zawodowego.

Postanowieniem z dnia 22 września 2020 r., nr [...] Dowódca [...] odmówił M. K. uzupełnienia decyzji z dnia 6 sierpnia 2020 r.

M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję Dowódcy [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności i poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] w zakresie przysługującej mu grupy oraz zobowiązanie organu odwoławczego do ustalenia grupy uposażenia w poziomie zgodnym z art. 22 [4] ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 , ewentualnie w oparciu o art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w terminie 7 dni decyzji merytorycznej uchylającej rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] w zakresie przysługującej mu grupy oraz zobowiązanie organu drugiej instancji do ustalenia wysokości należnego mu uposażenia w oparciu o art. 22 [4] ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa oraz interesu prawnego strony poprzez:

1. niezastosowanie art. 22 [4] ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 tejże ustawy, a tym samym pozbawienie go uposażenia należnego radcy prawnemu wykonującego te same obowiązki na stanowisku służbowym radca prawny w Siłach Zbrojnych;

2. celowy brak ustalenia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie, nierozstrzygnięcia merytorycznie o nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] mimo, iż obowiązek ten wynikał wprost z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca

2016 r. oraz z odwołania skarżącego;

3. wydania decyzji po 4 latach od zobowiązania organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Skarżący w obszernym uzasadnieniu skargi podniósł, że przedmiotem uprzednich postępowań administracyjnych w pierwszym rzędzie były stwierdzenia nieważności rozkazów personalnych Komendanta [...] w zakresie przysługującej mu grupy, a następnie przyznanie mu uposażenia w stawce przewidzianej dla grupy U:15B, gdzie zarówno Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w decyzji Nr [...]. z dnia 29 listopada, Dowódca [...] w Decyzji Nr [...] z dnia 18 kwietnia 2019 r., jak i Komendant [...] w Decyzji Nr [...] z dnia 11 lutego 2020 r. jednoznacznie ustalili (Dowód: TAP żołnierza), że wykonywał on na stanowisku referent prawny czynności radcy prawnego, a ponadto wykonywanie tych czynności stanowiło w istocie wykonywanie przez niego zawodu radcy prawnego, a zatem uposażenie w tych okresach winno być ustalane z uwzględnieniem przepisów ustawy o radcach prawnych. Zdaniem skarżącego ma on prawo do wynagrodzenia za służbę w charakterze radcy prawnego, a więc dokładnie w takim charakterze w jakim oczekiwał od niego Komendant [...].

Brak odniesienia się organu w przedmiocie dowodów wprost wykazujących faktyczne obowiązki referenta prawnego w zaskarżonym okresie, a następnie zaprzeczenie ich wykonywania w rozstrzygnięciu decyzji poprzez zastosowanie art. 78 ust. 1b tzw. ustawy pragmatycznej jest jawnym zaprzeczeniem idei całego postępowania administracyjnego, które zostało wprowadzone do porządku prawnego celem umożliwienia wszechstronnego zbadania sprawy oraz indywidualnego jej rozstrzygnięcia. W postępowaniu przed organem drugiej instancji jego sprawa nie została załatwiona w sposób indywidualny, podczas gdy jego sprawa nie wpisuje się w żaden model opisany w art. 78 ust. 1a i ust. 1b ustawy. Odnosząc się do treści tego ostatniego przepisu skarżący wskazał, że dotyczy on zaszeregowania do istniejącego stanowiska radcy prawnego, jeżeli takowe ma być zaszeregowane do określonej grupy uposażenia i w tym wyłącznie zakresie winny być stosowane. W niniejszej sprawie nie pełni on służby na stanowisku o takiej nazwie, a mimo tego organ uporczywie twierdzi, że przepisy art. 78 ust. 1a i b mają zastosowanie wobec niego pomimo, iż stan faktyczny przeczy dyspozycji art. 78 ust. 1b ustawy. Obowiązkiem organu w postępowaniu było ustalić stan faktyczny sprawy. Jego intencją było ustalenie w postępowaniu administracyjnym faktów, z których wynika jasno, iż oprócz nazwy stanowiska służbowego oraz numerycznego nazewnictwa tego stanowiska wszystkie pozostałe parametry stanowiska referenta prawnego w Komendzie [...] oraz wykonywane polecenia służbowe pokrywają się z parametrami stanowiska służbowego radcy prawnego w Siłach Zbrojnych, a ponadto obowiązki te były wykonywane przez okres wskazanej kadencji. Skarżący zaznaczył, że niezaskarżalnym postanowieniem organ odmówił mu uzupełnienia decyzji o powody, dla których pominął dowody przekazane mu przez stronę oraz fakty znane z urzędu, w szczególności nie wyjaśnił dlaczego uznał, iż wykonywanie obowiązków radcy prawnego na stanowisku referent prawny na polecenie Komendanta i zgodnie z zakresem obowiązków, stanowi według organu służbę na stanowisku, gdzie te uprawnienia nie są wymagane.

Rzeczą niewiarygodną jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie wykonania wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2016 r., o sygn. akt. III SA/Gd 505/16. Organ pomylił wyroki WSA w Gdańsku zapadłe w dwóch niezależnych od siebie sprawach, chociaż rozpatrywane były na jednym posiedzeniu. Orzeczenie, na które powołuje się organ dotyczyło dodatku skarżącego za długoletnią służbę wojskową. W sprawie uposażenia zapadło orzeczenie pod sygn. III SA/Gd 415/16, w którym nie ma jakiejkolwiek dyspozycji Sądu na temat art. 79 ustawy. Skarżący podkreślił, że zarówno w odwołaniu z roku 2015, jak i sprzeciwie do WSA w Gdańsku z roku 2016 zarzucał organowi pierwszej instancji rażące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 [4] ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5, art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, natomiast wniosek o rozpatrzenie obowiązywania art. 79 ustawy sformułował li tylko w przypadku braku ustalenia grupy uposażenia z poszanowaniem przepisów ustawy o radcach prawnych. Wniosek płynący z odwołania był jasny i polegał na wskazaniu, że jeśli organ nie uzna nieważności rozkazu personalnego Nr [...], to uposażenie nie może być od razu drastycznie obniżone ze szkodą dla niego ze względu na treść art. 79 ustawy. Konsekwencją braku rozstrzygnięcia sprawy obu kwestii przez organ odwoławczy było drastyczne obniżenie jego uposażenia z dniem 1 października 2015 r. do grupy U:13 - pomimo niezaistnienia jakiejkolwiek zmiany stanu faktycznego.

Charakter gwarancyjny dla niego ma wyłącznie art. 22 [4] ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 o radcach prawnych bowiem, zastosowanie art. 79 prowadzi jedynie do zachowania przez niego stawki uposażenia otrzymywanego przez niego w ostatnim dniu pełnienia służby na poprzednim stanowisku, tj. 5.450 zł brutto - grupa U:15 B - (załącznik do rozporządzenia z dnia 31 marca 2006 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych Dz. U. Nr 59, poz. 423). W sytuacji, gdy wiadomym już jest, że stawki uposażenia wzrosły na przestrzeni jego kadencji kilkukrotnie i w związku z zachowaniem stawki na podstawie art. 79 ustawy nie obejmą go podwyżki z roku 2015 - U:15B (podwyżka z 5.450zł na 5.960 zł brutto) oraz z roku 2016 - U:15B (z 5.960 zł na 6.440 zł brutto), a stawka przysługująca kapitanowi U:13 z początkiem roku 2019 wyniesie 5.500 zł, a więc więcej niż zachowana przez niego stawka 5.450 zł. Ponadto, skarżący na poparcie swoich twierdzeń, że przez okres kadencji, tj. od 1 października 2015 r. do 30 września 2018r. wykonywał obowiązki w charakterze radcy prawnego, załączył do skargi szereg dokumentów, w tym pełnomocnictwo procesowe z dnia 16 września 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Dowódca [...] wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze, a także wyjaśniając motywy podjęcia zaskarżonej decyzji. Ponadto, w jej uzasadnieniu wskazał, że określenia Dowódca [...] oraz Dowódca [...] są synonimami oznaczającymi te same organy administracji (związek taktyczny wojska).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej także jako: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez orzekający w sprawie organ, które powoduje konieczność uchylenia podjętej przez niego decyzji.

W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została przez M. K. (dalej zwany - "skarżącym") decyzja Dowódcy [...] z dnia 6 sierpnia 2020 r., nr [...], która została wydana w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 415/16, decyzji Dowódcy [...] z dnia 29 grudnia 2015 r., nr [...]. Treść kontrolowanej decyzji została przywołana na str. 6 niniejszego uzasadnienia. Należy zaznaczyć, że uchylona ww. wyrokiem poprzednia decyzja z dnia 29 grudnia 2015 r., nr [...] była rezultatem wniesionego przez skarżącego odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] z dnia 14 września 2015 r.

Okoliczność, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozstrzygania przez tutejszy Sąd ma istotne znacznie dla prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy.

Po pierwsze - zgodnie z przepisem art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Po drugie - uchylenie przez sąd decyzji administracyjnej powoduje skutek materialnoprawny ex nunc, tj. od chwili wyrokowania, przywracając stan sprzed wydania decyzji, a przez to rodząc konieczność powrotu sprawy do stadium postępowania administracyjnego.

Zatem uchylenie przez Sąd decyzji z dnia 29 grudnia 2015 r., nr [...] spowodowało, że organ odwoławczy zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia odwołania M. K. z uwzględnieniem wytycznych sądu administracyjnego zawartych w wyroku. Przy czym związanie organu wskazaniami odnosiło się wyłącznie do wyroku sądowego zapadłego w sprawie, której przedmiotem jest grupa uposażenia skarżącego (nie zaś orzeczenia sądowego wydanego w innej sprawie).

W ocenie Sądu, organ odwoławczy wymaganiom tym nie sprostał.

Bezsporne było w sprawie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnymi wyrokami: z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 415/16 uchylił decyzję nr [...] Dowódcy [...] z dnia 29 grudnia 2015 r. w sprawie określenia grupy uposażenia oraz orzeczeniem z tego samego dnia w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 505/16 uchylił decyzję nr [...] Dowódcy [...] z dnia 12 lutego 2016 r. w przedmiocie dodatku za długoletnią służbę wojskową. Nie może więc budzić wątpliwości, że w dniu 16 czerwca 2016 r. zapadły dwa wyroki w dwóch odrębnych sprawach administracyjnych.

Natomiast organ ponownie rozpoznając sprawę powołał się na uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku, z tego samego dnia, o sygn. akt III SA/Gd 505/16 a więc zapadłego w innej sprawie, w którym wskazano, że "organ odwoławczy rozstrzygając ponownie sprawę w drugiej instancji powinien ustalić należną grupę uposażenia skarżącego, w tym określić swoje stanowisko co do prawa skarżącego do zachowania stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku (art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych)". Treść powyższych wytycznych została wskazana w uzasadnieniu decyzji.

Oznacza to, że ponownie rozpoznając sprawę organ w sposób nieuprawniony przywołał wytyczne sądu administracyjnego z innej sprawy, a mianowicie ze sprawy sygn. akt III SA/Gd 505/16, naruszając w ten sposób dyspozycję przepisu art. 153 p.p.s.a. a w konsekwencji czego wadliwe przyjął, że jest związany oceną prawną zawartą w przedmiotowym wyroku, w tym normą przepisu art. 79 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych. Takie zachowanie przełożyło się bezpośrednio na stanowisko organu reprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym na dokonane ustalenia. Innymi słowy, organ odwoławczy rozpoznał ponownie sprawę w oparciu o treść wytycznych zawartych w wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 505/16 wywodząc, że w sprawie ma mieć zastosowanie art. 79 tej ustawy.

Organ tym samym nie tylko naruszył art. 153 p.p.s.a ale również pominął zupełnym milczeniem treść zarzutów i twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] z dnia 14 września 2015 r. Zaś motywy swojego rozstrzygnięcia starał się wyjaśnić dopiero w odpowiedzi na skargę na etapie postępowania sądowo-administracyjnego. Skutkowało to brakiem rozważenia przez organ przy ponownym rozpoznaniu całokształtu okoliczności sprawy oraz możliwości zastosowania innych przepisów prawa, co stanowiło - istotę sporu - w niniejszej sprawie.

W tym miejscu podkreślić jeszcze raz należy, że wyrok, na który powołał się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, wbrew jego poglądowi, nie wiązał go, bowiem zapadł on w wyniku rozpatrzenia skargi na decyzję Dowódcy [...] z dnia 12 lutego 2016 r., nr [...] wydanej w przedmiocie dodatku za długoletnią służbę wojskową. Co prawda wyrok ten został wydany w tym samym dniu, co wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt III SA/Gd 415/16, jednak dotyczył innej sprawy. Z literalnego zaś brzmienia przepisu art. 153 p.p.s.a. wprost wynika, że ocena prawna i wskazania "wiążą w sprawie". Na marginesie można zaznaczyć, że na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016r. Sąd połączył sprawy o sygnaturach akt III SA/Gd 415/16 (sprawa ze skargi na decyzję z dnia 29 grudnia 2015 r., nr [...]) oraz III SA/Gd 505/16 (sprawa ze skargi na decyzję z dnia 12 lutego 2016 r., nr [...]) w celu ich łącznego rozpoznania, jednakże połączenie to ograniczyło się wyłącznie do przeprowadzenia wspólnej rozprawy.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że Sąd uwzględniając skargę w sprawie sygn. akt III SA/Gd 415/16 na ww. decyzję z dnia 29 grudnia 2015 r., nr [...], stwierdził jedynie, że organ drugiej instancji błędnie przyjął, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie zajął przy tym stanowiska w zakresie zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazując że w toku instancji nie doszło do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym w wyroku tym nie ograniczono zakresu orzekania, jednak wskazano na obowiązek organu drugiej instancji ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z podstawową zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w przepisie art. 15 k.p.a..

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organ ponownie nie rozpatrzył sprawy, albowiem znów nie doszło de facto do dwukrotnego jej rozstrzygnięcia (co wynikało z wadliwego założenia o związaniu przepisem art. 79 ww. ustawy). Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zignorował fakt, że decyzja organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym. Z chwilą zainicjowania postępowania przed organem drugiej instancji, w wyniku wniesienia skutecznego środka odwoławczego, przeniesiona zostaje na ten organ kompetencja do ponownego rozpoznania oraz merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie.

Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, tzn. do poczynienia własnych ustaleń faktycznych, samodzielnego dokonania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i samodzielnego, merytorycznego rozstrzygnięcia, a także odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w odwołaniu. Wymaga to ponownego i całościowego rozpatrzenia sprawy, a nie, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, do wskazania w uzasadnieniu decyzji na treść wyroku sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. o sygn. akt III SA/Gd 505/16 wydanego w przedmiocie dodatku za długoletnią służbę i powołanie się na wyrok sądu z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 929/14 zapadłego w podobny stanie faktycznym. Nie może ujść uwadze, że w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji organ przywołał prawomocną decyzję nr [...] Komendanta [...] z dnia 11 lutego 2020 r. (który jak zaznaczył kierował się wiążącą dyrektywą Dowódcy Generalnego Sił Zbrojnych nr [...] z dnia 9 listopada 2017r.), a z której wynika, że wykonywanie obowiązków przez skarżącego w okresie kadencji 1 października 2012 r. do 30 września do 2015 r. w istocie stanowiło wykonywanie przez ww. oficera zawodu radcy prawnego, a tym samym w sprawie ustalenia wysokości uposażenia przysługującego stronie w omawianym okresie winny mieć zastosowanie przepisy ustawy o racach prawnych. Analogiczne ustalenie i ocena prawna legła u podstaw prawomocnej decyzji Dowódcy [... z dnia 18 kwietnia 2019 r., nr [...]., dotyczącej uposażenia skarżącego za okres od 1 lutego do 30 września 2012 r. (vide: ww. decyzje, - k. 28 - 39, 43 - 45 akt administracyjnych).

Trzeba podkreślić, że organ drugiej instancji sam wskazywał w postanowieniu z dnia 22 września 2020 r., nr [...], wydanym w wyniku rozpatrzenia wniosku M. K. o uzupełnienie decyzji nr [...], że (...) analiza dowodów i ocena materiału dowodowego powinny być dokonane nie później niż w momencie wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, a motywy rozstrzygnięcia mają wynikać z uzasadnienia decyzji, jako jej integralnej części.

Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W myśl natomiast art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz obowiązane są do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Wskazane zasady postępowania administracyjnego, w tym i zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., organ realizuje m.in. poprzez prawidłowe, a więc zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie (faktyczne i prawne) decyzji administracyjnej, załatwiającej daną sprawę.

Uzasadnienie decyzji, stanowi integralną część decyzji administracyjnej. Sporządzenie go więc w sposób istotnie wadliwy, uniemożliwia zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, a w konsekwencji czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd kontroli decyzji administracyjnej. Z treści art. 11 k.p.a. wprost wynika, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia i zarzuty strony oraz nie odniesie się i nie wyjaśni okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania oraz wyjaśnienie istotnych okoliczności danej sprawy (art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a.). Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje koniecznością uchylenia wadliwej w tym zakresie decyzji administracyjnej. Jedynie przeprowadzenie postępowanie w sposób odpowiadający wymogom określonym w powyższych przepisach, a zwłaszcza prawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w ramach którego organ odniesie się do zarzutów strony skarżącej i wyjaśni przesłanki określonego sposobu ich rozpatrzenia, stanowi o możliwości kwalifikacji działania organu w postępowaniu administracyjnym jako opartego na przepisach prawa, praworządnego i budzącego zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej, a nie poprzez rozpoznawanie i rozstrzyganie spraw administracyjnych w zastępstwie organów administracji publicznej, czy odnoszenie się zamiast organu do zarzutów strony zgłaszanych w odwołaniu. Sąd administracyjny nie posiada bowiem kompetencji w tym zakresie. Rolą sądu nie jest zatem czynienie w sprawie ustaleń faktycznych za organ rozpatrujący sprawę, nawet jeżeli w aktach sprawy znajdują się dokumenty mające dla sprawy istotne znaczenie. Rolą sądu jest wyłącznie poddanie kontroli legalności tych ustaleń, wyprowadzonych z nich wniosków i zastosowanych przepisów prawa. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i ich szczegółowego omówienia w uzasadnieniu decyzji, ze wskazaniem podstaw tych ustaleń w zgromadzonym materiale dowodowym oraz przedstawieniem przyczyn, dla których pozostałym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także omówienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Aby prawidłowo ocenić wydaną przez organ decyzję, sąd musi dysponować wyrażonym w uzasadnieniu decyzji stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) będących podstawą wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Braki uzasadnienia decyzji w zakresie podstawowych elementów przewidzianych przepisem art. 107 § 3 k.p.a. uniemożliwiają dokonanie przez sąd oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem a organ nie może konwalidować braków uzasadnienia decyzji argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę.

Uzasadnienia decyzji nie może zastępować argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę albowiem jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, odpowiedź na skargę nie może konwalidować braków uzasadnienia decyzji. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu podejmuje się próby uzasadnienia decyzji i wykazania prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia. Taki zaś sposób procedowania jest niedopuszczalny i narusza prawo strony do obrony. Jakakolwiek próba uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia ani go uzupełniać. Rozważania i ocena powinny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2006 r., V SA/Wa 2905/05).

Mając na uwadze wskazane wyżej istotne naruszenie przepisów postępowania, w tym zwłaszcza przepisu art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Organ drugiej instancji rozpoznając ponownie w instancji odwoławczej niniejszą sprawę zobowiązany będzie ją rozpoznać w jej całokształcie. Przede wszystkim organ dokona samodzielnych ustaleń dotyczących charakteru czynności wykonywanych przez skarżącego w ramach powierzonych mu obowiązków w okresie spornej kadencji (od 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r.) oraz wskaże mające zastosowane przepisy prawa, uwzględniając powyższe uwagi Sądu. Odniesie się także do zarzutów odwołania. Zdaniem Sądu konieczność ponownego rozpoznania czyni zbędnym (przedwczesnym) ustosunkowywanie się do podnoszonej w sprawie argumentacji merytorycznej skarżącego na uzasadnienie swego stanowiska i zarzutów skargi, a to wobec braku ostatecznego wypowiedzenia się (rozstrzygnięcia) organu w tym względzie.

Niniejszy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

nr 49/2020 z dnia 19 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenie sądu administracyjnego dostępne jest w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).