Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1338/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału I - Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej jako członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący J. Z., reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na przesłankę niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia następstw. Wystąpienie owych skutków, jakie w ocenie skarżącego mogą wystąpić w konsekwencji wdrożenia egzekucji jeszcze przed rozpoznaniem skargi, skarżący wiąże ze swoim stanem zdrowia (chorobą [...]), gdyż egzekucja uniemożliwi kontynuowanie kosztownego leczenia. Ponadto skarżący wskazał, że w związku z chorobą [...] przeszedł w ostatnim roku szereg zabiegów operacyjnych, a jedynym źródłem jego utrzymania jest świadczenie rentowe (nie podano kwoty tego świadczenia).

Na poparcie argumentacji przedstawionej we wniosku skarżący nie załączył jakiejkolwiek dokumentacji źródłowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z przywołanego unormowania wynika, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, a także - jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych - wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide np. postanowienia NSA: z 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09, z 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 781/12, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy bowiem rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie ulega więc wątpliwości, że wniosek w omawianej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009, wyd. III).

Dodać też trzeba, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia.

Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, skarżący powołał się na swój stan zdrowia (chorobę [...]), ogólnie podnosząc, że choroba ta wymaga kosztownego leczenia, a jego jedynym źródłem utrzymania jest renta, która w przypadku jej zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym uniemożliwi kontynuowanie leczenia. Argumentacja wniosku nie została poparta dokumentami źródłowymi.

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego z tak podanymi okolicznościami, nie podlegał uwzględnieniu. Zauważyć bowiem należy, że choć skarżący powołuje się na chorobę [...], która niewątpliwie wymaga długotrwałego leczenia i ponoszenia kosztów z tym związanych, nie ujawnił wysokości swoich miesięcznych dochodów pochodzących z renty, nie podał czy gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, nie wskazał także wysokości kosztów leczenia. Nie można zatem w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy zastosowanie środków egzekucyjnych wywoła – jak podał skarżący – trudne do odwrócenia skutki polegające na uniemożliwieniu kontynuowania leczenia. Wprawdzie wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, nie zawsze jednak skutki te wiążą się z wywołaniem trudnej do odwrócenia szkody. Podkreślić bowiem trzeba, że przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., zwanej dalej: u.p.e.a.) przewidują ochronę majątku zobowiązanego w razie zastosowania określonych środków egzekucyjnych. Mianowicie, w przypadku zajęcia świadczenia rentowego, organ egzekucyjny zgodnie z art. 140 i art. 141 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 748) w związku z art. 10 § 1 u.p.e.a., może zająć jedynie część tego świadczenia. Ponadto, co do zasady organ egzekucyjny winien stosować środki egzekucyjne najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z kolei zobowiązany może chronić swoje interesy w postępowaniu egzekucyjnym przez złożenie zarzutów (art. 33 u.p.e.a.).

Zatem, w świetle tak ukształtowanych okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, których mogłyby doświadczyć w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.