Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 206/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2008 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji; 2. stwierdza, że decyzje, o których mowa w pkt 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej Z. Z. kwotę 1537 (jeden tysiąc pięćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 roku, Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy w zakwestionowanej części decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] sierpnia 2007 roku, Nr [...] w przedmiocie nałożenia na Z. Z., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą M., karę w wysokości 8000 złotych na wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 4, art. 5, art. 14 ust. 1 i ust. 2 art. 87 ust. 1, ust. 3, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 tekst jedn. ze zm.) oraz lp. 1.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 roku Nr 125 poz. 874 tekst jedn. ze zm.), art. 431 - 434 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16 poz. 93 ze zm.), art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r., nr 173 poz. 1807 ze zm.).

Do nałożenia na Z. Z. kary pieniężnej doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] marca 2007 roku w miejscowości M. doszło do kontroli pojazdu należącego do strony, którym przewożone były materiały niebezpieczne [...] w ilości 24 570 kg z C. do S. Po stwierdzeniu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym przeciwko przedsiębiorcy zostało wszczęte postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 roku, wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K.

Na podstawie tej decyzji na Z. Z. została m. in. nałożona kara pieniężna w kwocie 8 000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Uzasadniając karę, organ I instancji wskazał, że w czasie kontroli pojazdu, kierowca okazał wypis z licencji, wydany dla podmiotu M. z siedzibą w G. W tym stanie faktycznym organ doszedł do przekonania, że określenie znajdujące się na licencji nie dotyczy strony wykonującej transport drogowy w dniu kontroli, bowiem licencja została udzielona podmiotowi M., a podmiotem faktycznie wykonującym transport drogowy jest Z. Z. M. Brak imienia i nazwiska strony na licencji sprawia, że przedsiębiorca Z. Z. nie posiada stosownej licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 roku w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 8000 złotych strona odwołała się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odwołaniu zarzuciła, że w sprawie doszło do naruszenia :

1) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zebrane dowody są wystarczające do stwierdzenia, że Z. Z. wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji,

2) art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie,

3) art. 5 ustawy o transporcie drogowym, że Z. Z. wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji.

Podnosząc powyższe zarzuty strona wniosła: 1) o uchylenie decyzji, wydanej w I instancji w zaskarżonej części i orzeczenie, że Z. Z. w dniu [...] marca 2007 roku wykonywała transport drogowy na podstawie wymaganej licencji a nałożona kara pieniężna jest niezgodna z dyspozycją art. 92 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 roku (tekst. Jedn. Dz. U. Nr 125 poz. 874 z 2007 r.) ewentualnie 2) o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Ponadto strona wniosła o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania odwołania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Zdaniem odwołującej się kwestia nieprawidłowej licencji powinna być rozstrzygnięta pomiędzy [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego a Prezydentem Miasta G.. Niezgodne z prawem określenie podmiotu w licencji nie może bowiem obciążyć osoby posługującej się decyzją, wydaną przez uprawniony organ na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Poza tym organ nie dokonał prawidłowych ustaleń, albowiem, gdyby sprawdzili wpis w licencji zawierającej numer rejestru przedsiębiorców, to okazałoby się, że ten wpis dotyczy Z. Z. a tym samym bezprzedmiotowy jest zarzut, że strona nie posiada stosownej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.

Według jego oceny, jeśli licencja została wydana z nieprawidłowym oznaczeniem podmiotu to Z. Z. powinna wystąpić o zmianę licencji stosownie do art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 roku Nr [...] Z. Z. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się 1) jej uchylenia, a także decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 roku w części nakładającej karę pieniężną w kwocie 8 000 złotych jako naruszającej prawo a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów następstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie 2) uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracyjny II instancji.

Skarżąca wydanym decyzjom zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, w tym niewyjaśnienie prawidłowego stanu faktycznego a tym samym dokonanie rozstrzygnięcia sprzecznego z interesem strony,

2) art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] kwietnia 2004 roku udzielająca licencji nr [...] Z. Z. jest nieprawidłowa, a tym samym narusza zasadę zaufania obywatela do organu władzy,

3) art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zebrany materiał dowodowy w sprawie uprawnia do przyjęcia, że Z. Z. w dniu [...] marca 2007 roku wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji,

a także ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 roku (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 teks jedn. z poźń. zm.) w tym:

- art. 5 ust. 1 ustalając, że Z. Z. wykonywała transport drogowy bez uzyskania odpowiedniej licencji,

- art. 7 ust. 2 pkt 1 poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta G. nie udzielił licencji Z. Z. na wykonywanie krajowego transportu drogowego,

- art. 87 ust. 1 poprzez przyjęcie, że w tracie kontroli nie okazano licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy,

- art. 92 ust. 1 poprzez przyjęcie, że organ administracji był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co znajduje wyraz w art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji w części nakładającej na skarżącą karę pieniężną w kwocie 8 000 złotych naruszają przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim należy wskazać, że organy, co trafnie podnosi skarga naruszyły przepis art. 7 k.p.a. i wyrażone w nim zasady ogólnej kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej i uwzględnianie interesu społecznego słusznego interesu obywateli.

Organ naruszył też przepis art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. albowiem nie wyjaśnił i nie rozpatrzył sprawy należycie, co skutkowało niepełnym uzasadnieniem wydanych decyzji.

Zakwestionowana licencja została wydana skarżącej przez Prezydenta Miasta G. w dniu [...] kwietnia 2004 roku na okres do 28 kwietnia 2054 roku. Z treści jej wynika, że udzielono ją przedsiębiorcy M., który posiada numer [...] w rejestrze przedsiębiorców. W myśl art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, dlatego też skarżąca miała prawo posługiwać się nią w przekonaniu, że jest ona prawidłowa.

Błędne oznaczenie podmiotu w treści licencji w żaden sposób nie może jej obciążyć, albowiem działała w zaufaniu do organów państwa. Pomijając powyższe okoliczności organ I i II instancji, nie uwzględniając słusznego interesu strony całą odpowiedzialnością za wydanie nieprawidłowej licencji obciążył przedsiębiorcę w sytuacji, gdy mógł na podstawie podanego w licencji numeru porównać wpis w rejestrze przedsiębiorców z treścią licencji i to pozwoliłoby ustalić, że podmiotem wykonującym transport drogowy jest Z. Z. M.

Zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w powyższym zakresie skutkowało nieprawidłowymi ustaleniami w sprawie i w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego tj. wskazanych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi w całości zasługują na uwzględnienie, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji jak i decyzji wydanej w I instancji w części nakładającej na skarżącą karę w wysokości 8 000 złotych na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a.

Orzeczenie w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.