Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 568/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Teza: I. Nie tylko tytuł właściciela nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych nie pozwala na przyznaie danej osobie statusu osoby bezrobotnej, lecz również współwłaściciela nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych nie pozwala na przyznanie danej osobie tego statusu.

II. Powołane przez organ orzecznictwo sądowe nie stanowi dowodu w świetle art. 75 k.p.a.

TEZY

I. Nie tylko tytuł właściciela nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych nie pozwala na przyznaie danej osobie statusu osoby bezrobotnej, lecz również współwłaściciela nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych nie pozwala na przyznanie danej osobie tego statusu.

II. Powołane przez organ orzecznictwo sądowe nie stanowi dowodu w świetle art. 75 k.p.a.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Asesor WSA - Alojzy Wyszkowski Protokolant: - Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 maja 2006 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K., działającego z upoważnienia Starosty K., z dnia [...] r., znak: [...] o odmowie uznania K. H. za osobę bezrobotną z dniem [...] r.

Organ pierwszej instancji orzekł o odmowie uznania K. H. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną w uzasadnieniu podając, że z przedstawionych dokumentów wynika, że jest ona właścicielem nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, o powierzchni użytków rolnych [...] ha. W podstawie prawnej decyzji organ powołał się na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001).

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik K. H. E. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie odwołującej się statusu osoby bezrobotnej. Pełnomocnik strony zarzuca organowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. przez podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o nieistniejące brzmienie przepisu prawa, naruszenie przepisów art. 8, 9 i 11 k.p.a. przez powołanie w treści rozstrzygnięcia zmienionego brzmienia przepisu w sposób wprowadzający w błąd stronę postępowania, naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez nieprzyznanie strome statusu bezrobotnego, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, w szczególności przez niewskazanie dowodów na których oparto rozstrzygnięcie oraz naruszenie art. 10 k.p.a przez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem pełnomocnika strony, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., znak: [...], w której orzekł o odmowie uznania K. H. za osobę bezrobotną, uzasadniając to tym, że strona jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni użytków rolnych [...] ha, nie wskazał na podstawie jakich dowodów dokonał takich ustaleń. Tymczasem cała nieruchomość której współwłaścicielem (jednym z czterech) jest K. H. ma powierzchnię [...] ha, organ natomiast nie wywiódł tych faktów z przedłożonego materiału dowodowego, co więcej, ustalił wbrew stanowi faktycznemu, że strona jest właścicielem nieruchomości. Pełnomocnik strony podnosi, że organ pierwszej instancji uzasadniając decyzję odmowną powołał się na przepis art. 2 ust 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu "za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba będąca współwłaścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej (...) o powierzchni użytków rolnych przekraczających 2 ha przeliczeniowe", tymczasem litera "d" art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy brzmi: "nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej (...) o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha (...)".Pełnomocnik strony podnosi, że strona nie zakłada działania organów w złej wierze, jednak powyższe rozstrzygnięcie mogłoby rodzić przypuszczenie, że organ pierwszej instancji celowo dokonał manipulacji brzmienia przepisu ustawy by odmówić stronie statusu bezrobotnego i tym samym wprowadzić stronę w błąd budując przekonanie o prawidłowości rozstrzygnięcia. Zdaniem pełnomocnika, K. H. spełnia przesłanki pozytywne z art. 2 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wypełniając jednocześnie żadnej z przesłanek negatywnych.

Na podstawie akt ustalono, że K. H., zd. U. c. D. i S., w dniu [...] r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w K. - Punkt Pośrednictwa i Ewidencji S., w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna i przedłożyła: dyplom ukończenia Politechniki O. Wydział Zarządzania i Inżynierii Produkcji, świadectwo pracy z dnia [...] r., w którym podano, że pozostawała w stosunku pracy od dnia [...] r. do dnia [...] r., w tym od dnia [...] r. do dnia [...] r. w wymiarze 1/2 etatu, oraz zaświadczenie z dnia [...] r., wydane przez A Sp. z o.o. w upadłości w S., w którym podano, że odwołująca się była zatrudniona jako pracownik umysłowy oraz podano jej dochody brutto za okres od [...] r. do [...] r.

W dniu [...] r, do Powiatowego Urzędu Pracy w K. - Punkt Pośrednictwa i Ewidencji S. wpłynęły:

1) Wypis aktu notarialnego Repertorium "A" numer [...], w którym zawarta została "umowa ustanowienia odrębnej własności lokali pomiędzy współwłaścicielami". W § 1 umowy podano, że stawające C. S. i D. U. oświadczają, że współwłaścicielami po 1/2 części nieruchomości zabudowanej, składającej się z działki nr [...] o obszarze [...] ha, położonej w S., dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą Kw. nr [...]. Udziały w wyżej opisanej nieruchomości nabyły na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego - C. S. jest panną, a D. U. jest mężatką, ale nie zawierała umowy majątkowej małżeńskiej, mocą której przysługujący jej udział wszedłby w skład majątku objętego wspólnością ustawową - i udział ten stanowi jej majątek odrębny. W § 3 podano min., że C. S. i D. U. znoszą współwłasność nieruchomości zabudowanej, opisanej w § 1 tego aktu, poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali oraz że strony określają, że własnością poszczególnych lokali związane są udziały we współwłasności części wspólnych budynku mieszkalno-gospodarczego, zabudowań gospodarczych i działki gruntu.

2) Wypis z aktu notarialnego Repertorium [...], w którym zawarto "umowę sprzedaży". W § 1 tej umowy podano min., że stawające C. S. i D. U.oświadczają: że są współwłaścicielami po 1/2 części lokalu mieszkalnego nr [...], o łącznej powierzchni [...] m2, usytuowanego w budynku mieszkalno - gospodarczym, położonym w .S. ul. W. nr [...] dla którego to lokalu Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą Kw. Nr [...], a z prawem własności powyższego lokalu mieszkalnego wiąże się współwłasność co do budynku oraz współwłasność co do działki gruntu nr [...] o obszarze [...] ha ,położonych w S., ul. W. nr [...]. W § 3 podano, że C. S. i D. U. sprzedają lokal mieszkalny nr [...] opisany w § 1 tego aktu, wraz z prawami z nim związanymi, małż. A. i K. H., a ci powyższy lokal mieszkalny kupują. W § 8 podano, że strony wnoszą o wpisanie w księdze wieczystej Kw. [...] prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] na rzecz małżeństwa A. i K.H. na prawach wspólności ustawowej.

3) Decyzja z Urzędu Miasta i Gminy w S., z dnia [...] r., [...] - nr [...], w sprawie wymiaru podatku rolnego za [...] r., w której podano, że wysokość podatku rolnego ustalono na podstawie złożonej informacji w sprawie podatku rolnego oraz danych z ewidencji gruntów, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach podatkowych - powierzchnia w ha fizycznych wynosi [...] ha, a powierzchnia w ha przeliczeniowych wynosi [...] ha, ponadto w decyzji tej określono jako, że "Władania": A. H. - współwłasność małżeńska, K. H. - współwłasność, C. S. - współwłasność, D. U. -współwłasność.

W dniu [...] r. K. H. oświadczyła, że jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha. Jednocześnie nadmieniła, że jest jedną z trzech współwłaścicielek tegoż gospodarstwa rolnego, według niej każda z tych trzech osób posiada [...] udziału powierzchniowego dla tego gospodarstwa rolnego. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że pod hasłem "gospodarstwo rolne" rozumie grunty, które się uprawia, czyli grunty tzw. użytkowe.

W aktach sprawy znajduje się również zawiadomienie Sądu Rejonowego V Wydział Ksiąg Wieczystych w K., z dnia [...] r., nr [...], Kw nr [...],[...],[...] , [...], w którym zawiadomiono, że w dniu [...] r. dokonano wpisów w księgach wieczystych m.in. w księdze wieczystej Kw nr [...] urządzonej dla nieruchomości położonej w S., ul. W. nr [...], działka nr [...] ([...]), gospodarstwo rolne z zabudowaniami o pow. [...] ha, stanowiąca własność C. - S. S. i D. - J. U.. W zawiadomieniu tym podano m.in., że właściciel lokalu, dla którego urządzono księgę wieczystą, ma udział w [...] we wspólnych częściach budynku i w prawie współwłasności gruntu, objętych księgą wieczystą Kw nr [...].

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a - d lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, bądź, jeśli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe.

Zdaniem organu odwoławczego, wprawdzie przepis ten posługuje się pojęciem właściciela, a nie współwłaściciela, jednakże nie ulega wątpliwości fakt, że nie tylko tytuł właściciela nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych nie pozwala na przyznanie danej osobie statusu bezrobotnego, również tytuł współwłaściciela nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych nie pozwala na przyznanie danej osobie tego statusu. Takie stanowisko jest prezentowane powszechnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m. in. w orzeczeniach: SA/Bk 1866/98, SA/Bk 2023/98, SA/Wr 469/98.

Prowadzone postępowanie wykazało, w sposób niebudzący wątpliwości, że K. H. w dniu rejestracji, tj. [...] r. była współwłaścicielem nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Potwierdza to m. in. wypis z aktu notarialnego Repertorium [...] oraz oświadczenie strony z dnia [...] r.

Organ odwoławczy nie może zgodzić się z zarzutem "sparafrazowania" przez organ pierwszej instancji treści przepisu art. 2 ust.1 pkt 2 lit d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ nie może być to utożsamiane z powołaniem nieistniejącego brzmienia przepisu prawa, czy też z naruszeniem art. 8,9, i 11 k.p.a. Organ nie zgadza się z pełnomocnikiem strony, że w treści rozstrzygnięcia powołano brzmienie przepisu w sposób wprowadzający w błąd stronę postępowania.

Natomiast za słuszny należy uznać zarzut pełnomocnika strony, iż został naruszony art. 107 § 3 k.p.a., przez niewyczerpujące uzasadnienie (w szczególności faktyczne) decyzji, jednak odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja mimo częściowo niezrozumiałego i niewyczerpującego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Organ odwoławczy nie zgodził się z pełnomocnikiem strony, iż został naruszony art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ponieważ przed wydaniem zaskarżonej decyzji w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, strona uczestniczyła w postępowaniu, przedłożyła dokumenty - w dniu [...] r. - w postaci wypisu aktu notarialnego Repertorium "A" numer [...], w którym zawarta została "umowa ustanowienia odrębnej własności lokali pomiędzy współwłaścicielami", wypisu z aktu notarialnego Repertorium [...], w którym zawarto "umowę sprzedaży" oraz decyzji Urzędu Miasta i Gminy w S., z dnia [...] r., zaś ostatnią czynnością przed podjęciem zaskarżonej decyzji było umożliwienie stronie wypowiedzenia się - w dniu [...] r. strona złożyła oświadczenie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K. H. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody D. i poprzedzającej jej decyzji Zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K., działającego z upoważnienia Starosty K. z dnia [...] r., znak[...].

Powyższym decyzjom zarzuca naruszenie postanowień art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez nieprzyznanie stronie statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem skarżącej wykładnia tego przepisu dokonana zarówno przez organ pierwszej i drugiej instancji, a pozbawiająca ją, jako współwłaściciela gruntów statusu osoby bezrobotnej, jest krzywdząca i bezprawna.

W ocenie skarżącej organy administracji naruszyły art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wojewoda D. nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Powołał bowiem w zaskarżonym rozstrzygnięciu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, które były "nowymi dowodami w sprawie". Nieumożliwienie skarżącej wypowiedzenia co do treści tych wyroków i innych materiałów zgromadzonych w sprawie stanowi, w ocenie skarżącej, naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego tj. zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania administracyjnego.

K.H. zarzuca także naruszenie przez organy administracji przepisu art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego decyzji. W ocenie skarżącej decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała w ogóle uzasadnienia, zaś zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie niewyczerpujące, lakoniczne, w żaden sposób nie wyjaśniające motywów podjętego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. podtrzymał argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, stąd skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ administracji dokonał właściwej oceny stanu faktycznego pod kątem przepisów prawa materialnego konstruujących prawo strony do uznania za osobę bezrobotną.

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a - d lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, bądź, jeśli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe.

Ustawodawca w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d posługuje się pojęciem właściciela. Sąd podziela stanowisko organów administracji, iż nie tylko tytuł właściciela nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych nie pozwala na przyznanie danej osobie statusu osoby bezrobotnej, lecz również współwłaściciela nieruchomości rolnej powyżej 2 ha przeliczeniowych nie pozwala na przyznanie danej osobie tego statusu. Należy zaznaczyć, że współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz odmianą własności, o czym stanowi art. 195 Kodeksu cywilnego, co oznacza, że wszędzie tam gdzie jest mowa o własności, należy przez to rozumieć również współwłasność, chyba że co innego wynika z przepisów prawa.

Z definicji zawartej w art. 195 kodeksu cywilnego wynika, iż współwłasność jest rodzajem własności, charakteryzującym się tym, że jedno i to samo prawo własności tej samej rzeczy przysługuje więcej niż jednej osobie (S. Rudnicki: Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2001, s. 221). Oznacza to, że jeżeli w przepisach prawa jest mowa o własności, należy przez to rozumieć także współwłasność. W sytuacji, gdy nie istnieje przepis wyłączający z gospodarstwa rolnego grunty stanowiące współwłasność, przez grunty stanowiące własność danej osoby należy rozumieć także grunty stanowiące jej współwłasność, (por. wyrok NSA z 29.VI.2001 r. I SA/Kr 2090/99, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2002 r., nr 5, poz. 139).

Każdy współwłaściciel zgodnie ż przepisami art. 195, 206 kodeksu cywilnego jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Oznacza to, że w posiadaniu lub korzystaniu z prawa własności może ograniczyć współwłaściciela wobec pozostałych współwłaścicieli. Nie jest on ograniczony we władaniu rzeczą wspólną tylko do swojej części. Sprawa możliwości czerpania pożytków ze wspólnego gospodarstwa rolnego jest już rzeczą odrębną i możliwości uzyskania tych pożytków przez współwłaścicieli (art. 207 k.c.) nie mają wpływu na ocenę spełnienia negatywnej przesłanki dotyczącej własności nieruchomości rolnej po stronie bezrobotnego.

Jeśli zatem w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest mowa o gruntach stanowiących własność danej osoby należy przez to rozumieć także grunty stanowiące jej współwłasność.

Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. - Punkcie Ewidencji i Pośrednictwa w S., była współwłaścicielką nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Potwierdza to m. in. wypis z aktu notarialnego Repertorium [...] oraz oświadczenie strony z dnia [...] r. oraz decyzja Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku rolnego za rok [...], w której podano, że powierzchnia gruntów w ha fizycznych, którymi włada jak współwłaściciel K. H. wynosi [...] ha, natomiast powierzchnia w ha przeliczeniowych wynosi [...] ha.

Skarżąca podnosi zarzut naruszenia przez Wojewodę D. podstawowej zasady postępowania administracyjnego tj. zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania administracyjnego (art. 10 k.p.a.), poprzez nie umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do treści wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanych w uzasadnieniu decyzji i innych materiałów zgromadzonych w sprawie.

Uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi wymóg prawny sformułowany w art. 107 § 3 k.p.a. Istotę uzasadnienia decyzji stosowania prawa przedstawia się jako opis procesu dochodzenia do decyzji o określonej treści. Wśród szczegółowych argumentów uzasadnienia trafności decyzji znajduje się wiedza o faktach, wiedza o prawie oraz aksjologia. Wiedza o faktach wykorzystywana jest dla uzasadnienia tej części decyzji, która ma bezpośrednie odniesienie do ustalenia stanu faktycznego. Wiedza o prawie odnosi się do ustaleń interpretacyjnych przekładających się następnie na kwalifikację prawną stanu faktycznego oraz ustalenie konsekwencji prawnych tejże kwalifikacji. Wykazanie trafności decyzji polega na wykazaniu jej zgodności z przepisami prawa, racjonalności wewnętrznej treści decyzji tj. poprawności rozumowań decydenta oraz racjonalności zewnętrznej treści decyzji tj. poprawności rozumowań decydenta, wykorzystujących wskazania prawodawcy, bądź dokonania praktyki prawniczej.

Orzeczenia sądów należą do źródeł interpretacyjnych w oparciu, o które interpretator może ustalić treść przepisów prawnych. Powoływanie się przez organ stosujący prawo na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego, czy Trybunału Konstytucyjnego może przybrać różne formy: cytowanie pojedynczych orzeczeń, grupy orzeczeń, powoływania się na ustaloną linię orzecznictwa. Argument z orzecznictwa ma najsilniejszą moc uzasadniającą w przypadku, gdy powołujemy się na ustaloną, jednolitą, czy tez zgodną linię orzecznictwa.

Z akt sprawy wynika, że stronę zapoznano z zebranymi dowodami, umożliwiono jej wypowiedzenie się co do ich treści. Natomiast powołane przez organ administracji, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, orzecznictwo sądowe nie stanowi dowodu w świetle art. 75 § 1 k.p.a. Stanowi wyłącznie materiał interpretacyjny relewantny dla ustalenia sensu interpretowanego przepisu prawnego - art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza postanowień art. 107 § 3 k.p.a. Jest szczegółowo uzasadniona, pozwala sądowi stwierdzić, że organ administracji orzekający w sprawie prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne oraz dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Za słuszny należy uznać zarzut skarżącej, iż organ pierwszej instancji niewyczerpująco uzasadnił swoją decyzję (w szczególności gdy idzie o okoliczności faktyczne). Jednak skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ta decyzja mimo częściowo niezrozumiałego i niewyczerpującego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Ponieważ wszczęte skargą K. H. postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do postawienia organom administracji zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego, przeto - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.