Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 827/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 30 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2015 roku sprawy ze skargi T. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz.267), po rozpatrzeniu odwołania T. M. od rozkazu personalnego nr[...] Komendanta Miejskiego Policji w S z dnia [...] roku, dotyczącego zwolnienia ze służby na podst. art.41 ust.2 pkt. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. z 2015r., poz. 355 ze zm.), zaskarżony rozkaz personalny uchylił w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień 26 czerwca 2015 roku w pozostałej części rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 24 marca 2015 r. zostało z urzędu wszczęte postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji asp. T M na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji.

Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ł przedstawił asp. T M zarzut popełnienia przestępstwa z art. 228 §3 kk i inne. Tym samym, wydane zostało postanowienie o zastosowaniu środków zapobiegawczych w postaci:

- dozoru Policji połączonego z obowiązkiem stawiennictwa 2 razy w tygodniu w KMP w S;

zawieszenia w czynnościach funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w S;

zakazu opuszczania kraju.

Wobec powyższego, Komendant Miejski Policji w S rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] roku, na podstawie art. 39 ust.1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust.1 pkt. 22 lit. c i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, po z. 1029, z ze zm.), zawiesił asp. T M w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 10 kwietnia 2014 r. do dnia 9 lipca 2014 r.

Następnie, w dniu [...] r. Komendant Miejski Policji w S wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, na podstawie art. 39 ust.1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust.1 pkt. 22 lit. c i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych z dniem 10 lipca 2014 r. przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

W dniu 24 marca 2015 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby T M na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji.

W dniu [...] r. Komendant Miejski Policji w S wydał rozkaz personalny nr [...] , na mocy którego, na podstawie art. 41 ust.2 pkt. 9 w związku z art. 45 ust.3 ustawy o Policji, zwolnił T M ze służby w Policji z dniem 7 maja 2015 r. W uzasadnieniu rozkazu organ l instancji powołał się na fakt wypełnienia przesłanek określonych w art.41 ust.2 pkt. 9 ustawy o Policji, tj. upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz toczące się postępowanie karne, stanowiące podstawę zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Wskazał ponadto, iż ciężar gatunkowy postawionych skarżącemu zarzutów, jak też niewątpliwie nadużycie przez policjanta społecznego zaufania i w konsekwencji utrata nieposzlakowanej opinii, uniemożliwia wykonywanie przez niego obowiązków służbowych, a jednocześnie nie pozwala na dalsze pozostawienie w służbie. Organ I instancji zaznaczył, że długotrwałe nierealizowanie przez wymienionego policjanta zadań służbowych negatywnie wpływa na organizację pracy w jednostce.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 24 i art. 25 k.p.a. oraz art. 268a k.p.a.

Zaskarżonym rozkazem personalnym Komendant Wojewódzki Policji w Ł uchylił ww. rozstrzygnięcie w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień 26 czerwca 2015 r. w pozostałej części rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Z użytego w tym przepisie sformułowania "można zwolnić" wynika, że zwolnienie ze służby na tej podstawie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Ponadto organ podkreślił, że przepis art.41 ust.2 pkt. 9 ustawy o Policji ma służyć ochronie interesu publicznego poprzez stworzenie możliwości usunięcia z szeregów Policji funkcjonariuszy, wobec których prowadzone jest postępowanie karne i którzy w związku z tym postępowaniem od ponad 12 miesięcy nie realizują obowiązków służbowych, a jednocześnie pobierają 50% ostatnio należnego uposażenia. Zwolnienie ze służby na podstawie przywołanego przepisu jest zatem uprawnieniem przełożonego związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia służby przez policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2009r, sygn. akt l OSK 424/09).

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący T M przed zwolnieniem ze służby pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 10 kwietnia 2014 r. tj. powyżej dwunastu miesięcy, a postępowanie karne będące przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych nie zostało prawomocnie zakończone, a tym samym nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. Wypełnione zostały zatem przesłanki określone w art. 41 ust.2 pkt. 9 ustawy o Policji. Trwające tak długi okres zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie pozostaje bez wpływu -co znajduje potwierdzenie w aktach niniejszej sprawy- na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań przez jednostkę organizacyjną, w której pełni służbę. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że każdy policjant, stosownie do posiadanego wykształcenia, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego jest zobowiązany do realizowania powyższych zadań. Tymczasem asp. Skarżący od kilkunastu miesięcy zadań tych nie wypełnia. Policjant pobiera przy tym 50% należnego uposażenia. Sytuacja taka może negatywnie wpływać na innych policjantów, a także nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Osoby wypełniające obowiązki funkcjonariuszy Policji zobowiązane są do rygorystycznego przestrzegania prawa. Z zawodem policjanta wiąże się wysoki stopień społecznego zaufania. Ujawnione okoliczności popełnienia zarzucanego funkcjonariuszowi czynu przestępczego, pozostają w konflikcie z zadaniami Policji, o jakich mowa w art. 1 ust.2 pkt. 2 ustawy o Policji. W tej sprawie słuszny interes funkcjonariusza zainteresowanego pozostawieniem go w służbie nie może przeważyć nad interesem społecznym związanym ze statusem i zadaniami Policji.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że aktualnie nie jest możliwe określenie terminu prawomocnego zakończenia prowadzonej przeciwko policjantowi sprawy karnej. W praktyce więc dalsze pozostawienie skarżącego w służbie oznaczałoby konieczność trwającego co najmniej przez kolejnych kilka miesięcy wydatkowania środków publicznych ( wypłaty uposażenia) w stosunku do funkcjonariusza, który będąc policjantem faktycznie służby nie pełni. W świetle powyższego, rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym jest w pełni uzasadnione.

Organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, że w tej konkretnej sprawie interes społeczny i słuszny interes obywateli jest wartością nadrzędną nad interesem funkcjonariusza ubiegającego się o pozostawienie go w służbie. Organ zgromadził i rozpatrzył cały materiał dowodowy potrzebny do wydania rozstrzygnięcia. Organ udowodnił okoliczność upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, która to okoliczność jest przyczyną zwolnienia strony ze służby. Organ I instancji zasadnie nie uwzględnił wniosków dowodowych strony, bowiem przedmiotem dowodów były okoliczności, które nie mają znaczenia dla sprawy w przedmiocie zwolnienia ze służby z uwagi na upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych.

Organ uznał również za niezasadny zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., bowiem skarżący był informowany przez organ o podejmowanych czynnościach. Analiza materiałów sprawy wykazuje, że strona dwukrotnie zapoznawał się z zebranymi dowodami i materiałami w postępowaniu administracyjnym dnia 10 kwietnia 2015 r. i 13 kwietnia 2015 r.

Zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 24 i 25 kpa jest również nietrafny. W ocenie organu rozpatrywana sprawa nie dotyczy interesów majątkowych. W niniejszej sprawie organ nie podlegał wyłączeniu na podstawie art. 25 kpa. Nie zachodziły również przesłanki do wyłączenia organu na podstawie art. 24 kpa. Osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej- co do zasady- nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu.

Kolejny zarzut podniesiony w odwołaniu również jest chybiony. Na podstawie art. 268a k.p.a. postanowieniem nr 2 z dnia 17 kwietnia 2015 r., podczas nieobecności Komendanta Miejskiego Policji w S w dniach 20 kwietnia 2015 r. do 24 kwietnia 2015 r. do załatwienia spraw oraz działania w pełnym zakresie upoważniona została Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w S. Tym samym, była uprawniona do podpisania zaskarżonego rozkazu personalnego.

W skardze oraz jej uzupełnieniu z dnia 31 sierpnia 2015 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. Zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i pominięcie wniosków dowodowych strony złożonych w wyznaczonym przez organ terminie, art. 10 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz art. 24 i 25 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie bez przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka przez osobę, która miała występować w takim charakterze. Zdaniem skarżącego podpisanie postanowienia w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka - Komendanta Miejskiego Policji w S T J, przez Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w S z upoważnienia Komendanta Miejskiego Policji w S oznacza, że osoba powołana na świadka sama podjęła decyzję dotycząca swojej osoby , naruszając przy tym przepisy w zakresie wyłączenia pracownika i organu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). W myśl art. 135 p.p.s.a., orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a to oznacza, że skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.

W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji, w sposób wystarczający zbadały istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 K.p.a.)

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego Rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r., o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji był przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 777 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia.

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest przepisem o charakterze częściowo uznaniowym. Oznacza to, iż z jednej strony decyzję, co do zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia właściwym organom Policji, ale jednocześnie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle rozpocząć rozważania w tym przedmiocie. Uznaniowy charakter decyzji nie zezwala organom administracji publicznej na całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast z uwagi na specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy formacja Policji, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby.

W przedmiotowej sprawie przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że policjant, w stosunku do którego wydany został rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, był zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącą się przeciwko niemu sprawą karną o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przez okres przekraczający 12 miesięcy. Postanowieniem z dnia 9[...] r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ł przedstawił asp. T M zarzut popełnienia przestępstwa z art. 228 §3 kk i inne. Tym samym, wydane zostało postanowienie o zastosowaniu środków zapobiegawczych w postaci: dozoru Policji połączonego z obowiązkiem stawiennictwa 2 razy w tygodniu w KMP w S; zawieszenia w czynnościach funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w S; zakazu opuszczania kraju.

Wobec powyższego, Komendant Miejski Policji w S rozkazem personalnym nr[...] z dnia [...] roku, na podstawie art. 39 ust.1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust.1 pkt. 22 lit. c i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, po z. 1029, z ze zm.), zawiesił asp. T M w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 10 kwietnia 2014 r. do dnia 9 lipca 2014 r. Następnie, w dniu 30 czerwca 2014 r. Komendant Miejski Policji w S wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, na podstawie art. 39 ust.1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust.1 pkt. 22 lit. c i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych z dniem 10 lipca 2014 r. przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

Bezspornym jest też, iż postępowanie karne przeciwko skarżącemu toczy się nadal, co oznacza, iż nie ustała przyczyna zawieszenia go w czynnościach służbowych.

Powyższe okoliczności uprawniały zatem organ do wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu skarżącego ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Uprawniona, zdaniem sądu, była ocena organu odwoławczego, iż przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niepełnieniem czynności służbowych przez policjanta przez okres ponad 12 miesięcy ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną ustawowych zadań należących do Policji. Sąd nie dopatrzył się przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego. Motywy przytoczone przez organ administracji w dostateczny sposób uzasadniają podjętą decyzję. Wynika z nich, że organy obu instancji brały pod uwagę okoliczność, że zawieszenie w czynnościach służbowych trwało więcej niż 12 miesięcy i nadal trudno jest przewidzieć, kiedy toczące się postępowanie karne, które legło u podstaw jego zawieszenia, zostanie prawomocnie zakończone.

Nie ma racji skarżący zarzucając organowi naruszenie art. 7 K.p.a. W świetle tego przepisu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy rozpoznały sprawę skarżącego z uwzględnieniem jego interesu ale wykazały jednocześnie prymat interesu społecznego przemawiający za zwolnieniem go ze służby.

Organy policyjne podniosły bowiem fakt niepełnienia przez skarżącego służby przez długi okres, co powoduje ograniczenia w wykonywaniu zadań przez Policję. Należy zgodzić się z oceną organu odwoławczego, że dolegliwość w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa wynika ze szczególnej pozycji grupy zawodowej, do której przynależy wymieniony, bowiem status funkcjonariusza Policji w demokratycznym państwie prawnym w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością pilnego przestrzegania standardów praworządności i etyki zawodowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1506/08 podkreślił, że niewątpliwie zwolnienie ze służby spowodowane zawieszeniem w czynnościach służbowych z powodu toczącej się sprawy karnej stanowi dla skarżącego dolegliwość. Należy mieć jednak na uwadze, iż art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest kompromisem między uprawnieniami pracodawcy i uprawnieniami pracownika. Celem zatrudnienia pracownika jest świadczenie przez niego pracy. Można wymagać od pracodawcy, by tolerował niemożność wykonywania przez pracownika pracy przez pewien okres czasu, jednakże pracodawca musi mieć też możliwość zwolnienia pracownika, jeżeli stan ten się przedłuża. Skład Sądu rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela stanowisko wyrażone w powyżej powołanym wyroku. Mimo to, iż słuszny interes strony przemawia za pozostawieniem funkcjonariusza w służbie, organy prawidłowo uznały, że wobec nadrzędności interesu społecznego, jakim jest skuteczność wypełniania ustawowych zadań Policji, sprawa nie mogła zostać załatwiona w sposób zgodny ze słusznym interesem skarżącego. Z regulacji art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i innych przepisów ustawy o Policji wynika, że funkcjonariuszom zawieszonym w obowiązkach służbowych nie zapewniono bezwzględnej trwałości stosunku służbowego aż do czasu zakończenia wszczętego przeciwko nim postępowania karnego. Ustawodawca przyznał tym policjantom tylko ochronę czasową, gwarantując, że przed upływem wyznaczonego okresu nie mogą być oni zwolnieni ze służby. Oznacza to, że dopóki nie upłynie 12-miesięczny okres zawieszenia, funkcjonariusze ci - niezależnie od wagi przypisywanych im przestępstw i innych okoliczności sprawy - nie mogą być wyeliminowani z grona policjantów na omawianej podstawie. Później kwestia pozostawienia tych osób w służbie oraz ewentualnego terminu zwolnienia z niej po zakończeniu okresu ochronnego zależy od uznania właściwych przełożonych. Rozwiązania przyjęte w ustawie o Policji wskazują, że ustawodawca zabezpieczył interesy zawieszonego policjanta przede wszystkim przez wprowadzenie gwarantowanego okresu ochronnego i przez instytucje przewidziane w art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, które mogą być stosowane, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Jednocześnie ustawodawca nie zobowiązał organów Policji do tolerowania w nieskończoność stanu przedłużającego się zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Umożliwił im przeciwdziałanie negatywnym skutkom takiego zjawiska, dopuszczając w analizowanych przypadkach możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. W przypadku tego typu decyzji kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10). Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). Innymi słowy sądy administracyjne w tego typu sprawach badają jedynie czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sądy nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć on także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekiwał skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również konieczność wyposażenia organów Policji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów, a także potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie omawianej formacji oraz w celu sprawnego funkcjonowania wszystkich jej komórek organizacyjnych.

Sąd w działaniach organów Policji nie dopatrzył się również złamania art. 77 § 1 k.p.a. Postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ odwoławczy, wbrew odmiennym zapatrywaniom strony skarżącej , spełniało standardy procesowe wynikające z ogólnych zasad procedury administracyjnej oraz powołanego przepisu k.p.a. Dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie prawidłowego stanu faktycznego. Chodzi tu jednak o fakty istotne z punktu widzenia norm, które w danej sprawie mają zastosowanie, zwłaszcza przepisów prawa materialnego, nie zaś o stan, który strona jest w stanie zaakceptować jako prawidłowy. Tym samym całkowicie chybiony jest zarzut, że nie uwzględniono wniosków dowodowych strony i nie powołano na świadka Komendanta Miejskiego Policji w S na okoliczność przeprowadzonej w dniu 1 kwietnia 2015 r., w gabinecie Komendanta rozmowy podczas której poruszane były kwestie zawieszenia skarżącego w służbie, przyszłego zawieszenia w służbie i okoliczności aktualnego stanu prowadzonego postepowania karnego II K-300/14 (pismo skarżącego z dnia 15 kwietnia 2015r. ). Organy nie mają bowiem obowiązku przeprowadzania dowodów i dokonywania ustaleń w kwestiach, które nie mają oraz nie mogą mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Słusznie zatem organ odmawiając przeprowadzenia powyższego dowodu uzasadniał w postanowieniu z dnia 22 kwietnia 2015 r., że istotne dla sprawy okoliczności tj. fakt zawieszenia skarżącego w służbie przez okres ponad 12 miesięcy nie podlega dowodzeniu za pomocą osobowych środków dowodowych, gdyż wykazany jest wystarczająco dokumentami które znajdują się w aktach postępowania. Dodać również należy, że Komendant Miejski Policji w S podejmując w dniu [... r. swą decyzję, dysponował informacją Sądu Rejonowego w S o braku możliwości zakończenia sprawy karnej w najbliższym czasie. Nie ulega ponadto wątpliwości, że postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone także w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy.

Wobec zarzutu naruszenia art. 24 i 25 K.p.a. należy podkreślić, że postanowienie w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania T J- Komendanta Miejskiego Policji w S oraz Rozkaz personalny Nr[...] z dnia [...] r., podpisała z upoważnienia Komendanta Miejskiego Policji w S I Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w S. W tej sytuacji nieuprawniony jest zarzut skarżącego jakoby osoba powołana na świadka tj. T J- Komendant Miejski Policji w S podjął decyzję dotyczącą swojej osoby naruszając tym samym art. 24 K.p.a. Zatem prawidłowo rozpoznany wniosek o powołanie T J Komendanta Miejskiego Policji w S na świadka nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia art. 24 K.p.a., tym bardziej bez wskazania konkretnej podstawy z tego artykułu.

Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 K.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:

1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki;

2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia;

3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3;

5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne;

7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.

Stosownie zaś do § 2 ww. przepisu, powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§1 pkt 2), przysposobienia, opieki i kurateli (§1 pkt 3).

W związku z tak określonymi przesłankami wyłączenia pracownika, podniesiony przez skarżącego zarzut jakoby osoba powołana na świadka tj. T J - Komendant Miejski Policji w S podjął decyzję dotyczącą swojej osoby - przez pryzmat którego skarżący formułuje zarzut naruszenia art. 24 i 25 K.p.a., nie daje podstaw do zastosowania instytucji wyłączenia pracownika.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut niezastosowania instytucji wyłączenia pracownika przez bezpośredniego przełożonego, która została uregulowana w art. 24 § 3 K.p.a. Przepis ten stanowi, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Sąd podziela stanowisko, organu, że samo prowadzenie postępowania administracyjnego, gromadzenie materiału dowodowego oraz podejmowanie rozstrzygnięć, nie uprawdopodabnia braku bezstronności wskazanych pracowników. Natomiast niezadowolenie skarżącego z wydanych w jego sprawach rozstrzygnięć i związane z tym żądanie odsunięcia od prowadzenia jego spraw nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wyłączenia. Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie, ogólnikowe zarzuty podważające prowadzenie sprawy przez pracowników organu w sposób obiektywny i rzetelny, nie uzasadniają żądania wyłączenia tych pracowników w trybie art. 24 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 1989 r., IV SA 324/89 niepubl.). Końcowo należy podkreślić, że na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji skarżący nie składał wniosku o wyłączenie.

Zarzut naruszenia art. 25 K.p.a. jest również nieuzasadniony, bowiem w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki wyłączenia organu na podstawie art. 25 K.p.a., a to z uwagi na inny niż określony w ww przepisie charakter sprawy oraz brak okoliczności uzasadniających wyłączenie o jakim mowa w tym przepisie.

Sąd uznając za słuszne stanowisko organu, że nie została naruszona zasada wyrażona w art.10 K.p.a., a stanowiąca o prawie czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania pragnie zauważyć, że skarżący funkcjonariusz Policji był powiadamiany o wszystkich podejmowanych w sprawie czynnościach i miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Skarżącemu zostało doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 25 marca 2015 r. wraz z pouczeniem m.in. o treści art. 10 § 1 K.p.a. Skarżący został również pouczony o możliwości ustanowienia pełnomocnika w sprawie (art. 32 K.p.a.). Okoliczności sprawy wskazują, że skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu i z uprawnienia tego skorzystał, o czym świadczy chociażby składanie w toku postępowania wniosków dowodowych oraz oświadczeń w sprawie zapoznania się z aktami sprawy dnia 10 kwietnia 2015 r. i 13 kwietnia 2015 r. Uwzględniając zaś charakter sprawy i w związku z tym konieczny zakres postępowania dowodowego, fakt, że przed wydaniem orzeczenia przez organ odwoławczy skarżący nie został wezwany w trybie art. 10 K.p.a., nie stanowi w ocenie Sądu istotnego naruszenia prawa. Organ odwoławczy wobec wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności nie prowadził już żadnego postepowania wyjaśniającego, a to oznacza, że materiał dowodowy był skarżącemu znany. W tej sytuacji niepowiadomienie skarżącego o przystąpieniu do wydania decyzji nie pozbawiło go w konkretnym przypadku przeprowadzenia czynności prawnej, która mogłaby diametralnie zmienić bieg sprawy, co należy mieć na uwadze przy ocenie naruszenia art. 10 K.p.a. Naruszenie to nie miało zatem znaczenia dla wyniku sprawy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

k.p.