Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 203/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2009 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego R. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 16 maja 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiadomił skarżącego R. P. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż podstawą wszczęcia postępowania była informacja, z której wynika, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne dotyczące popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 k.p.a. prawach.

Organ w toku postępowania ustalił, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N., VI Wydział Grodzki z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...], został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i skazany za to na karę grzywny w wysokości 25 stawek dziennych wynoszących po 20 złotych za każdą stawkę, wraz z orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres jednego roku.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], na mocy której – powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził m.in., iż powodem zaliczenia strony do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w N., VI Wydział Grodzki z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...], z którego wynika, iż skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k.

W piśmie z dnia 25 września 2008 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia przykładowo takie przestępstwa, których popełnienie najczęściej wskazuje, że ich sprawca zalicza się do kategorii osób wskazanych tym przepisem, czyli wobec których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący podkreślił, że wśród tych przestępstw ustawa nie wymienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przeciwko życiu, zdrowiu, czy też mieniu. Zdaniem skarżącego sam fakt skazania za popełnienie przestępstwa nie może prowadzić do wniosku, że jest on osobą w stosunku do której organ Policji ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, albowiem ustawodawca w przepisach ustawy o broni i amunicji nie nałożył takiego obowiązku. Zdaniem strony skarżącej istnienie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, może uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne). Według skarżącego takich cech charakteru czy też postępowań u strony nie stwierdzono. Skarżący stwierdził, iż fakt popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie oznacza, że jest on osobą nieodpowiedzialną czy też zdegenerowaną. Strona podniosła, iż swoim dotychczasowym życiem wykazała, że jedno zdarzenie, za które została skazana, było czynem incydentalnym. Skarżący podkreślił, że nie był karany i że ma dobrą opinię w miejscu pracy. Ponadto powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wskazał, że organy Policji nie mogą powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem, ale zobowiązane są wykazać bezpośredni związek między popełnionym czynem, a cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. W konsekwencji skarżący uznał, iż w jego przypadku nie istnieje wspomniana obawa.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] grudnia 2008 r. decyzję, na podstawie której utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł m.in., iż w przypadku przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, którego znamieniem jest stan nietrzeźwości sprawcy, należy wziąć pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa oraz nagminność, jego ewentualne następstwa oraz umyślność czynu. Ponadto Komendant Główny Policji zauważy, iż skarżący w przeszłości był już skazany za podobne przestępstwo, tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w roku 2001 (k. 35 akt administracyjnych), a także popełnił szereg wykroczeń w ruchu drogowym (k. 27 akt administracyjnych). W tej sytuacji organ uznał, iż dotychczasowe postępowanie skarżącego jako posiadacza szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, nie daje wystarczającej rękojmi także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem organu skarżący świadomie naruszył porządek prawny, co zaprzecza nieskazitelnej postawie, której od posiadaczy broni oczekują organy Policji. Osoby te dysponują bowiem prawem, z którego korzystanie ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego ze względu na możliwie skutki użycia broni palnej. Według Komendanta Głównego Policji nie jest więc obojętne dla interesu publicznego, czy osoba prawo to posiadająca, przestrzega ładu prawnego. Organ II instancji wskazał, iż przestrzeganie prawa przez posiadacza pozwolenia na broń palną daje bowiem także gwarancję, iż również w zakresie posiadania i używania broni palnej, nie naruszy on norm prawnych i nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Komendant Główny Policji zauważył, iż czyn z art. 178a § 1 k.k. nie został co prawda wymieniony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednakże wymieniony w tym przepisie katalog przestępstw nie ma – zdaniem organu – charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. W tej sytuacji organy Policji oceniając przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń mają prawo brać pod uwagę również innego rodzaju przestępstwa, za których popełnienie posiadacz pozwolenia został prawomocnie skazany lub pod zarzutem popełnienia których strona stoi. Zdaniem Komendanta Głównego Policji dopuszczając się przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu. Wykazał się zatem nieodpowiedzialnością, która skutkuje wnioskiem, iż nie daje on gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni, chociaż samo popełnione przez niego przestępstwo związku z bronią nie miało. Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, iż przesłanką zaliczenia skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy było ustalenie, iż dopuścił się on przestępstwa, które – choć niewątpliwie pośrednio – godzi także w życie lub zdrowie innych osób. To pozwala sformułować wniosek, że strona nie daje rękojmi, iż w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po posiadaną broń palną i nie użyje jej w celach, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji na stanowisko organu nie może mieć wpływu okoliczność, iż skarżący ma dobrą opinię w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy (nadleśnictwie), albowiem nie znosi to popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. oraz wynikających z tego obaw, co do możliwości naruszenia przez niego w przyszłości także innych przepisów prawa, w tym dotyczących broni. Organ zauważył także, iż przywołane przez stronę opinie nie uwzględniają faktu popełnienia przez stronę powyższego przestępstwa.

W dniu [...] stycznia 2009 r. R. P. - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił organom Policji obu instancji naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 106 k.k. i art. 46 § 1 k.k., a także

- przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 10 § 1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 139 k.p.a., art. 140 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a., art. 86 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w odwołaniu, skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż decyzja organu I instancji nie zawierała uzasadnienia, a więc wbrew art. 107 § 3 k.p.a. w żaden sposób nie wskazywała faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uniemożliwiło to kontrolę jej legalności przez organ odwoławczy. Z kolei - zdaniem strony - organ odwoławczy, wydając swoją decyzję, dokonał szerszych i bardziej niekorzystnych dla skarżącego ustaleń faktycznych, w konsekwencji czego dopuścił się obrazy art. 139 k.p.a. Według strony organ odwoławczy dopuścił się również naruszenia art. 140 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., albowiem uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy, dokonując ustaleń faktycznych odmiennych i szerszych niż organ I instancji, dopuścił się obrazy art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 106 k.k. i art. 46 § 1 k.k., albowiem - wbrew obowiązującej również w procedurze administracyjnej instytucji zatarcia skazania – uwzględnił w swej ocenie fakt popełnienia przestępstwa, które uległo już zatarciu. Ponadto skarżący uznał, iż wyprowadzanie domniemania istnienia obawy z samego faktu, iż w 2001 r. został on skazany za jazdę pod wpływem alkoholu, jest błędne i pozbawione jakichkolwiek podstaw, skoro przez kolejne 7 lat nie użył on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś w miejscu pracy jest oceniany zawsze dobrze. Skarżący stwierdził, iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, w tym również wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, lecz dopiero wykazanie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w tym przepisie. Zdaniem skarżącego, jeżeli organ prowadzący postępowanie miał jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie, to zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy i dopiero wówczas podjąć stosowną decyzję, a wcześniej zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. umożliwić skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Zdaniem skarżącego prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy pozwoliłby na ustalenie, że może on posiadać pozwolenie na broń myśliwską, albowiem ma pozytywną opinię w miejscu swego zamieszkania oraz miejscu pracy. Skarżący zarzucił jednocześnie, iż zaskarżona decyzja nie została podpisana przez Komendanta Głównego Policji, a jedynie przez Naczelnika jednego z wydziałów, zaś do decyzji nie zostało załączone żadne upoważnienie do wydania takiej decyzji, co może wskazywać na wydanie decyzji przez organ nieuprawniony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Roberta Pabicha nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 8 grudnia 2008 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy, biorąc pod uwagę dodatkowe okoliczności faktyczne związane z przedmiotem niniejszej sprawy, nie naruszył także zakazu reformationis in peius wyrażonego w przepisie art. 139 k.p.a.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., a więc nie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W takiej sytuacji, rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Pierwszą z tych okoliczności jest fakt, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, w którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie.

Po drugie, skarżący dokonał powyższego przestępstwa w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Jako kierowca, a więc osoba znająca przepisy ruchu drogowego (zdał egzamin na prawo jazdy), wiedział on doskonale o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Mimo to usiadł za kierownicą i nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co czyni, a w każdym bądź razie nie umiał racjonalnie pokierować swoim działaniem. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem.

Tym samym, zdaniem Sądu, zostały spełnione przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej, wskazane w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W tym stanie rzeczy organy Policji trafnie uznały, że nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku zawodowym, jak i społecznym nie stanowi dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości.

W ocenie Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi więc uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym, niż broń palna, a mimo tego nie powstrzymało to skarżącego od dokonania tej nagannej czynności, jaką jest prowadzenie pojazdu po wypiciu znacznej ilości alkoholu.

Niewątpliwie miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej.

Należy zauważyć, iż powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyrokach wydanych m.in. w sprawach sygn. akt VI SA/Wa 433/05, sygn. akt VI SA/Wa 1766/05, sygn. akt VI SA/Wa 960/06, sygn. akt VI SA/Wa 969/06, VI SA/Wa 1063/06, oraz VI SA/Wa 1927/06 - wyraził jednoznaczny pogląd, iż skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń palną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Pogląd ten znalazł również odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: m.in. wyrok z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 695/07 z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 938/07 oraz z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 994/07).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy unormowań międzynarodowych, w tym przepisy wspólnotowe.

Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Mając to na uwadze należy stanowczo uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] grudnia 2008 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.

W opinii Sądu, poczynione przez organy Policji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie dopuścili się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sadu Rejonowego w N., a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy zasadnie wskazał również, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa skarżącego do ochrony jego interesów, albowiem z akt sprawy wynika bezspornie, że strona została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, oraz o zakończeniu tego postępowania, a także pouczona o prawach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji, biorąc pod uwagę dodatkowe okoliczności faktyczne związane z przedmiotem niniejszej sprawy, nie naruszył także zakazu reformationis in peius wyrażonego w przepisie art. 139 k.p.a., albowiem nie wydał decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Powołując się na nowe okoliczności związane z uprzednim ukaraniem skarżącego z tytułu dopuszczenia się przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., organ odwoławczy nie naruszył również prawnokarnej zasady wyrażonej w art. 106 k.k., albowiem zatarcie skazania nie wyłącza możliwości oceny zachowania się osoby, w stosunku do której zatarcie nastąpiło, celem ustalenia, czy spełnia ona określone warunki przewidziane w ustawie. Niewątpliwie zatarcie skazania nie musi automatycznie usuwać zastrzeżeń co do wysokich walorów etycznych lub nieposzlakowanego charakteru sprawcy (tak również: G. Bogdan /w:/ G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2004, wyd. II i cyt. tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1984 r., III AZP 6/84, OSNC 8/1985, poz. 105).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.