Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 620/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b; art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. D. (dalej: skarżący), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 września 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z 13 kwietnia 2016 r., nr [...], o cofnięciu uprawnienia, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, w związku z niezgłoszeniem się we wskazanym terminie na egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Prezydent Miasta Opola decyzją z 26 stycznia 2016 r., nr [...], na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm. dalej: Prawo o ruchu drogowym) oraz art. 96 ust. 2 pkt 2 i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami, skierował R.D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Powyższe rozstrzygnięcie skierowane zostało na adres: [...], ul. [...]. Mimo dwukrotnego awizowania w dniach: 29 stycznia 2016 r. i 8 lutego 2016 r. strona nie podjęła w terminie przesyłki, w związku z czym została ona zwrócona do nadawcy 15 lutego 2016 r.

Pismem z 16 marca 2016 r. organ pierwszej instancji zawiadomił R.D. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B w związku z niezgłoszeniem się ww. kierowcy we wskazanym terminie na egzamin państwowy. Pismo skierowane na adres: [...], ul. [...], po dwukrotnym awizowaniu w dniach 21 i 30 marca 2016 r., zostało zwrócone do nadawcy w dniu 5 kwietnia 2016 r.

Prezydent Miasta Opola decyzją z 13 kwietnia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o kierujących pojazdami, cofnął R.D. uprawnienie, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, w związku z niezgłoszeniem się we wskazanym terminie na egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje. Powyższa decyzja również skierowana została na ww. adres, zaś skarżący odebrał je pod tym adresem w dniu 19 kwietnia 2016 r.

Pismem z 26 kwietnia 2016 r. R.D. złożył wniosek: o przywrócenie terminu "do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego", o wstrzymanie wykonania decyzji z 13 kwietnia 2016 r. do czasu rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu, o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M.D. oraz z dokumentów potwierdzających fakt jego wymeldowania z adresu zameldowania w [...], ul. [...].

Postanowieniem z 10 maja 2016 r., nr[ ...], Prezydent Miasta Opola odmówił R.D. przywrócenia terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpatrzeniu zażalenia strony na postanowienie z 10 maja 2016 r., uchyliło zaskarżony akt.

Z kolei w odwołaniu od decyzji z 13 kwietnia 2016 r. R.D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zarzucił organowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. z uwagi na uniemożliwienie mu czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W tej kwestii wskazał, że organ kierował do niego korespondencję pod nieaktualny adres, dlatego zwrócił się o przywrócenie terminu "do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego" podając, że jego centrum życiowe i miejsce stałego zamieszkania znajduje się pod innym adresem. Nadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz od organu pierwszej instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu omówioną na wstępie decyzją z dnia 20 września 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu po zrelacjonowaniu stanu faktycznego Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o kierujących pojazdami. Tymczasem, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo Prezydent Miasta Opola powinien był zastosować art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) Prawa o ruchu drogowym, jednak uchybienie to nie mogło stanowić podstawy wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, gdyż powołane wyżej przepisy prawne zawierają co do zasady analogiczną sankcję w postaci cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami spowodowaną niepoddaniem się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W odniesieniu do tego Kolegium wywiodło, że z treści uzasadnienia decyzji z 13 kwietnia 2016 r. wynika jednoznacznie, że podstawą rozstrzygnięcia organu był fakt niepoddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji przez skarżącego, więc wspomnianej wadliwości nie można uznać za istotne naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Następnie stwierdziło, że z porównania treści obydwu regulacji wynika identyczność stanu prawnego w postaci cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Dalej argumentowało, że dyspozycja art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) Prawa o ruchu drogowym pozwala na przyjęcie, że niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji przez osobę skierowaną na ww. egzamin decyzją starosty skutkuje cofnięciem uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, ale nie wiąże tego ze ściśle określonym terminem. Oznacza to, że organ każdorazowo ocenia, kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu nałożonego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Przy czym dostrzegło, że okres, w jakim osoba miałaby się poddać egzaminowi kontrolnemu, powinien być krótki, ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ale jednocześnie na tyle realny, by umożliwić zainteresowanemu przystąpienie do jego zdawania. Stąd kwestia ta podlega ocenie właśnie w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prawa o ruchu drogowym, przy czym skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami podlega wykonaniu z dniem, w którym stanie się ono ostateczne. Wobec tego dla zasadności podjęcia decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami istotne jest, czy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma charakter ostateczny oraz czy do dnia orzeczenia o pozbawieniu uprawnienia strona nie poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W wypadku niepoddania się temu sprawdzeniu orzeczenie o cofnięciu uprawnień jest obligatoryjne. Kolegium podało, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że obowiązek poddania się egzaminowi przez skarżącego stwierdzony decyzją z 26 stycznia 2016 r. (doręczoną w trybie zastępczym z upływem 12 lutego 2016 r. - art. 44 § 4 K.p.a.) stał się ostateczny 27 lutego 2016 r., tj. po upływie 14-dniowego terminu na wniesienie odwołania od ww. decyzji. Wskazało, że to już wówczas strona powinna była poddać się przedmiotowemu badaniu mając na względzie wymóg bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przy czym, zdaniem Kolegium, nie zasługiwał na uwzględnienie argument skarżącego, iż organ kierował korespondencję na niewłaściwy adres, gdyż regulacja art. 18 ustawy o kierujących pojazdami zobowiązuje kierowcę do zawiadomienia właściwego organu o zmianie danych zawartych w dokumencie prawa jazdy w terminie 30 dni. Nadto dostrzegło, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel nie odnotował, by adresat nie zamieszkiwał pod wskazanym na przesyłce adresem. Na koniec Kolegium stwierdziło, że skoro R.D. nie poddał się egzaminowi sprawdzającemu, to należało mu cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B.

W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz wstrzymanie ich wykonania Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niezgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zgodnie z orzecznictwem zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Nadto, w ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie została naruszona zasada stanowiąca o czynnym udziale strony na każdym etapie postępowania administracyjnego, gdyż korespondencję adresowaną do niego kierowano pod niewłaściwy adres zamieszkania, tj. na ulicę [...] w [...], podczas gdy jego centrum życiowe i miejsce stałego zamieszkania znajduje się w [...] przy ul.[...], gdzie zamieszkuje wraz z żoną M. D. oraz córką K. P.. Jednocześnie podkreślił, że w dniu 26 kwietnia 2016 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.).

Przypomnieć przyjdzie, że przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 września 2016 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z 13 kwietnia 2016 r., nr [...], o cofnięciu skarżącemu uprawnienia, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, w związku z niezgłoszeniem się we wskazanym terminie na egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje.

Stan faktyczny, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji, jest niesporny. Skarżący decyzją Prezydenta Miasta Opola wydaną w dniu 26 stycznia 2016 r., na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm. - dalej: Prawo o ruchu drogowym) oraz art. 96 ust. 2 pkt 2 i art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627, z późn. zm. - dalej: ustawa o kierujących pojazdami), został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Z powodu niezgłoszenia się na egzamin państwowy, organ wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, zakończone decyzją cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B.

Przede wszystkim zauważyć należy, że - jak słusznie dostrzegł to organ odwoławczy - w przedmiotowej sprawie za materialnoprawną podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym uznać należało przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) Prawa o ruchu drogowym, a nie przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o kierujących pojazdami, o czym wprost stanowi art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Zarówno na dzień wydania przez organ pierwszej jak i drugiej instancji przepis ten brzmiał: "ustawa wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., z wyjątkiem: art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 91-95, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4, ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3, art. 100, art. 101, art. 102 ust. 1 pkt 2, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, art. 105 ust. 1 i 2, art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 7 i ust. 10 pkt 2, art. 125 pkt 10 lit. g w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, pkt 13 oraz pkt 16 w zakresie art. 140 ust. 1 pkt 3, 3a i pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, oraz art. 136 ust. 1-3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r." Zauważyć jedynie należy, iż na dzień orzekania Sądu na mocy ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 2001) wejście w życie wymienionych w art. 139 ust. 3 przepisów odroczone zostało do dnia 4 czerwca 2018 r. (art. 1 pkt 9).

Według art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) Prawa o ruchu drogowym starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1, tj. któremu podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Natomiast w myśl art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b).

Zważywszy na treść wyżej przytoczonych przepisów zgodzić należało się z organem odwoławczym, iż dostrzeżone uchybienie nie mogło mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie, albowiem ww. przepisy zawierają analogiczną sankcję w postaci cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami spowodowaną niepoddaniem się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że podstawą rozstrzygnięcia organu był fakt niepoddania się skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Z kolei art. 114 ust. 1 pkt 4 lit. b) Prawo o ruchu drogowym stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym. Jak trafnie dostrzegło Kolegium, to właściwy do orzekania w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) Prawa o ruchu drogowym starosta każdorazowo jest zobowiązany ocenić, czy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Strona powinna obowiązek, który na nią nałożono wykonać w najszybszym możliwym terminie (wyrok NSA z 25 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 190/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - dalej CBOSA). Innymi słowy, organ w tym postępowaniu bada jedynie, czy w sprawie wydano ostateczną decyzję o skierowaniu na badania kontrolne oraz czy dany kierowca wykonał ten obowiązek w wyznaczonym terminie. W postępowaniu tego rodzaju nie bada się już zasadności podstaw faktycznych, które stanowiły przyczynę skierowania strony na badania kontrolne (m. in. wyrok NSA z dnia 31 marca 2016 r., sygn. I OSK 1497/14, CBOSA). W przywołanym wyroku NSA stwierdził, że literalne brzmienie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa o ruchu drogowym dowodzi, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ zobowiązany jest skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie kwalifikacji. Organ ten nie jest jednak uprawniony do weryfikowania przypisanej kierowcy liczby punktów. Zatem, jeżeli zobowiązany podmiot nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, organ ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) Prawa o ruchu drogowym. Zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. Jeśli decyzja w przedmiocie skierowania osoby z określonym dniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna, to tym samym korzysta z domniemania legalności i prawidłowości. Musi być ona respektowana przez zobowiązany podmiot oraz przez organy prowadzące postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu skierowania korespondencji pod niewłaściwy adres skarżącego przyjdzie w pełni podzielić stanowisko organu, że w świetle art. 18 ustawy o kierujących pojazdami, kierowcę zobowiązano do zawiadomienia właściwego organu o zmianie danych zawartych w dokumencie prawa jazdy w terminie 30 dni. Ustawodawca, nakładając na osobę posiadającą prawo jazdy obowiązek poinformowania organu o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych zawartych w tym dokumencie (a więc także zmiany adresu miejsca zamieszkania), przesądził, że obowiązkiem osoby posiadającej prawo jazdy jest podanie adresu zamieszkania, który jest odnotowywany w ewidencji kierowców (art. 100b ust. 1 pkt 3 Prawo o ruchu drogowym), a ponadto zobowiązany jest każdorazowo do informowania o zmianie w tym zakresie, wobec tego nie można z góry założyć, że adres ten nie odpowiada stanowi faktycznemu. Jeżeli podmiot sam zdecydował, że korespondencję będzie odbierać pod adresem, w którym nie zamieszkuje i konsekwentnie wskazuje to miejsce dla potrzeb ewidencji kierowców, jak też ewidencji ludności, należy uznać, iż ów adres jest "mieszkaniem", o którym mowa w art. 42 § 1 K.p.a. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 145/16, CBOSA). Więc skarżący zobligowany był do powiadomienia organu o zmianie adresu zamieszkania, a skoro - jak wynika to ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - tego nie uczynił w odpowiednim czasie, to nie może domagać się zniesienia powstałych z tego tytułu niekorzystnych dla siebie skutków prawnych. Poza tym, jak zasadnie odnotował organ odwoławczy, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki brak jest informacji, by skarżący w momencie próby doręczenia korespondencji nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem. Przy czym nie może ujść uwadze, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 13 kwietnia 2016 r. została doręczona skarżącemu do rąk własnych pod kwestionowanym przez niego adresem przy ul. [...] w [...] w dniu 19 kwietnia 2016 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie ma podstaw do podważenia domniemania skuteczności doręczenia przesyłek w trybie art. 44 K.p.a., kierowanych przez organ na podany adres przez skarżącego. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że wydana w sprawie decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy z dnia 26 stycznia 2016 r. i doręczona skarżącemu w trybie zastępczym w dniu 12 lutego 2016 r. stała się ostateczna po upływie 14-dniowego terminu na wniesienie odwołania, czyli 27 lutego 2016 r. Spełniona zatem została przesłanka skutkująca obligatoryjnym obowiązkiem wydania przez Prezydenta Miasta Opola decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. W wypadku niepoddania się temu sprawdzeniu orzeczenie o cofnięciu uprawnień jest obligatoryjne (por. wyrok WSA w Krakowie z 24 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1083/14, CBOSA).

Końcowo zgodzić należało się z organem odwoławczym, iż w rozpoznawanej sprawie nie ma również znaczenia złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu "do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego", albowiem na gruncie procedury administracyjnej, która nie przewiduje przywrócenia terminu do takiej czynności, nie mógł on odnieść oczekiwanego przez niego skutku prawnego.

W tych okolicznościach nie można uznać, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 10 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 P.p.s.a, skargę oddalono.