Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 935/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2005r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania wypisu z licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. VI SA/ Wa 935/04

UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2003 r. inspektor Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę drogową w autobusie linii numer [...] marki [...] numer rejestracyjny [...] należącym do M. sp. z o.o. w K. Kontrolowany autobus wykonywał przewóz osób na linii regularnej ul. [...] – ul [...] w K.

Kierowca pojazdu nie okazał kontrolującemu aktualnego rozkładu jazdy oraz zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i oświadczył, że nie posiada w pojeździe tych dokumentów. Kontroler zatrzymał dowód rejestracyjny pojazdu. Protokół kontroli został podpisany przez kierującego pojazdem bez zastrzeżeń.

W dniu następnym, tj. [...] czerwca 2003 r., w siedzibie przedsiębiorstwa okazano kontrolującemu:

1. zezwolenie nr [...] wydane bezterminowo w dniu [...] września 1998 r. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób – przewozy regularne na linię komunikacyjną nr [...] i [...] na trasie ul. [...]–[...]–[...]–[...], wystawione na firmę: M. z siedzibą w K. oraz

2. decyzję Zarządu miasta K. wydaną na wniosek M. Spółka z o.o. w K. (tj. skarżącego), w dniu [...] sierpnia 2002 r. znak [...] w sprawie koordynacji rozkładu jazdy na linii komunikacyjnej nr [...], z której wynika, że rozkład jazdy obowiązywał do 14 czerwca 2003 r., a także przedłożono

3. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób (autobusem) wydaną dla skarżącego, tj. M. spółka z o.o., z dnia [...] października 2002 r. z datą ważności do [...] października 2052 r.

W trakcie dalszych czynności wyjaśniających ustalono ponadto, że w dniu [...] grudnia 2000 r. Rada Miejska w K. podjęła uchwałę numer [...] w sprawie likwidacji komunalnego zakładu budżetowego pod nazwą M. w K. (dalej: M.) w celu zawiązania jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą M. w K. (dalej: M. sp. z o.o.). Akt założycielski spółki został zawarty notarialnie w dniu [...] grudnia 2001r.

W przedstawionym stanie faktycznym organ kontrolujący, tj. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, wydał w dniu [...] czerwca 2003 r. decyzję nr [...], którą nałożył na M. sp. z o.o. z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości 8200 złotych. Na wyżej wymienioną karę składały się dwie pozycje:

1. 8000 złotych na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w zw. z liczbą porządkową 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, poz. 999 ze zm.) za naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, tj. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia z wyłączeniem przewozu kabotażowego oraz

2. 200 złotych za wykonywanie przejazdu w ramach transportu drogowego bez posiadania przy sobie przez kierowcę wymaganego wypisu z licencji.

Decyzja z dnia [...] czerwca 2003 r. została uzasadniona w zakresie obydwu kar, jednakże z uwagi na to, że na etapie postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] marca 2004 r. wydał postanowienie o wyłączeniu do odrębnego postępowania sprawy w przedmiocie odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] czerwca 2003 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu bez wymaganego zezwolenia, a skarga niniejsza dotyczy kary w kwocie 200 zł za nieposiadanie w pojeździe wypisu z licencji, należy ograniczyć się do przedstawienia argumentacji organu pierwszej instancji w części dotyczącej nałożenia kary w kwocie 200 złotych.

Wyłączona sprawa skargi w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia zawisła przed tutejszym Sądem pod sygnaturą VI SA/ Wa 934/04.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania przyjął, że zgodnie z treścią art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przedsiębiorca prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu osób, może ją prowadzić na podstawie posiadanych uprawnień do czasu uzyskania licencji. M. sp. z o.o. w K. legitymuje się licencją numer [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydaną w dniu [...] października 2002 r. na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a zatem zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 tej ustawy, kontrolowany kierowca powinien mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypis z licencji.

Ponieważ w trakcie kontroli drogowej kierowca nie posiadał przy sobie wypisu z licencji, należało nałożyć na przedsiębiorcę karę w wysokości 200 złotych, ustaloną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z lp.12.1. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji M. sp. z o.o. w K. złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że jest kontynuatorem działalności gospodarczej zakładu budżetowego, tj. M. Spółka jest następcą prawnym M., albowiem przekształcenie nastąpiło na podstawie art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.). Odwołująca się wywodziła ponadto, że w przypadku przekształcenia zakładu budżetowego w spółkę przedmiot działalności przedsiębiorstwa (tu spółki) jest tożsamy z przedmiotem zakładu budżetowego, prawa zaś i obowiązki związane z taką działalnością są prawami i obowiązkami powstałej spółki. W konkluzji stwierdzono, że skoro M. Spółka z o.o. w K. wstąpiło z mocy prawa we wszelkie prawa i obowiązki M. w K. (M.), to także wstąpiło w prawa wynikające z zezwolenia wydanego na rzecz M. w K. i spółka w dobrej wierze korzystała z przedmiotowego zezwolenia. Jednocześnie odwołująca się podniosła, że w dniu 26 lutego 2003 r. złożyła do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta w K. niezbędne dokumenty do wydania zezwolenia dla M. Spółka z o.o. w K..

Odwołująca się spółka argumentowała ponadto, że wykonując na dużą skalę działalność o charakterze użyteczności publicznej, nie mogła zawiesić jej prowadzenia przede wszystkim ze względów społecznych, gdyż nie zapewniając kursowania regularnej komunikacji miejskiej naraziłaby zarówno mieszkańców K., jak i samą spółkę, na trudne do przewidzenia straty. Wskazała, że łączna suma kar nałożona na 26 autobusów wyniosła 212.800 złotych. W odwołaniu podkreślono, że na dzień 9 lipca 2003 r. M. sp. z o.o. dopełniła wszystkich wymogów zawartych w Ustawie o transporcie drogowym.

Na etapie postępowania odwoławczego ustalono dodatkowo, że spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Spółek w dniu 6 marca 2002.r.

W dniu [...] marca 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 139 k.p.a., art. 11 ust. 3,art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp.1.1.2 załącznika do w/w ustawy o transporcie drogowym, wydał decyzję znak [...] na mocy której:

1. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na M. Spółka z o.o. w K. (M. sp. z o.o.) kary pieniężnej w wysokości 200 złotych i

2. nałożył na M. sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji oraz jednocześnie, stosownie do treści art. 139 k.p.a., ograniczył wysokość kary pieniężnej do kwoty 200 złotych uzasadniając, że nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

W uzasadnieniu decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że zgodnie treścią art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie zaś do przepisu art. 11 ust. 3 w/w ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. W myśl art. 87 ust.1 powołanej ustawy, podczas przejazdu w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji. Natomiast zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 w/w ustawy, kto wykonuje transport drogowy naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej.

W konkluzji stwierdzono, że wobec faktu nieposiadania w pojeździe, a zatem i nieokazania przez kierowcę podczas kontroli wypisu z licencji, została nałożona na przedsiębiorcę kara pieniężna w wysokości 200 zł.

Z wywodów uzasadnienia, co do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w zakresie wysokości nałożonej kary wynika, że choć kara w kwocie 200 złotych została wymierzona zgodnie z obowiązującymi zarówno na dzień kontroli, jak i orzekania przepisami taryfikatora określonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r., to fakt, że w toku postępowania zmieniły się przepisy dotyczące wysokości kar, obligował organ odwoławczy do zastosowania przepisów obowiązujących w dniu [...] marca 2004 r. (dzień wydawania decyzji) z uwzględnieniem zasady reformationis in peius (zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się) zawartej w przepisie art. 139 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. Skarżąca zarzuca w/w decyzji:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 § 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej przez przyjęcie, że spółka nie wstąpiła w prawa wynikające z uzyskanych przez M. w K. zezwoleń i koncesji,

2. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a. przez nieuwzględnienie przy rozpoznawaniu tej i kilkunastu innych spraw dotyczących jednej kontroli treści art. 103 ust. 2, 104 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowiącej, że przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego przewozu osób mogą nadal ją wykonywać w dotychczasowym zakresie na podstawie posiadanych uprawnień przez okres 2 lat od wejścia w życie ustawy,

3. niezastosowanie wprowadzonego przez art. 1 ust. 46 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym ustępu 2 podpunkt 2 artykułu 92 o limicie kar pieniężnych.

Uzasadniając skargę odnośnie zarzutu pierwszego i drugiego skarżący wywodzi podobnie, jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, że w przypadku przekształcenia komunalnego zakładu budżetowego w spółkę na podstawie powołanych przepisów, nowo powstała spółka wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki związane z taką działalnością, co oznacza, że przedmiot działania spółki jest tożsamy z przedmiotem działalności zakładu budżetowego, prawa zaś i obowiązki związane z taką działalnością są prawami i obowiązkami powstałej spółki, co wynika z istoty przekształcenia (sukcesja generalna), a zatem na spółkę przechodzą prawa i obowiązki publicznoprawne, w tym zezwolenia i koncesje.

W związku z powyższym, zdaniem skarżącej spółki, organ odwoławczy (GITD) nie uwzględnił przepisów przejściowych z art. 103 ust. 2 i ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, na podstawie których spółka mogła w okresie unormowanym przepisem art. 103 w/w ustawy prowadzić działalność na dotychczasowych warunkach, a zatem nie było podstaw do nałożenia na nią kar pieniężnych.

Uzasadniając skargę odnośnie zarzutu trzeciego, skarżąca podnosi, że organ odwoławczy, choć powołał się w uzasadnieniu decyzji na art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (...) Dz.U. Nr 149, poz. 1452, nie zastosował w sprawie art. 1 ust. 46 tejże ustawy, to jest ograniczenia wynikającego z art. 92 ust. 2 ustawy, choć zdaniem skarżącej powinien był to uczynić, albowiem została przeprowadzona jednorazowo kontrola drogowa 26 autobusów, a następnie, w odstępie kilku dni, kontrola w przedsiębiorstwie.

Zdaniem skarżącej, wymierzone w toku kontroli kary pieniężne w łącznej wysokości 212 800 zł (zmniejszone następnie przez organ odwoławczy) powinny być objęte limitem 15 tysięcy złotych jako maksymalne kary, które mogły być wymierzone w toku kontroli drogowej lub 30000 zł przy przyjęciu, że miała miejsce kontrola w przedsiębiorstwie.

Skarżąca wywodzi, że w uzasadnieniu projektu do ustawy o zmianie ustawy o ruchu drogowym zawarto stwierdzenie, iż celem wprowadzenia limitu w/w kar było założenie, aby przez rygorystyczne stosowanie kar pieniężnych nie doprowadzić przedsiębiorstwa do upadłości.

W konkluzji skarżąca wnosi o:

1/ uchylenie zaskarżonej decyzji oraz

2/ zasądzenie kosztów postępowania.

Dodatkowo, powołując art. 101 § 2 k.p.a., skarżąca wniosła o połączenie niniejszej sprawy z 39 sprawami wymienionymi w skardze (39 skarg), które wpłynęły do tutejszego Sądu, celem wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia uzasadniając wniosek tym, że zaskarżone w tych sprawach decyzje zapadły w czasie jednej kompleksowej kontroli w M. sp. z o.o., a ich przedmiot jest tożsamy. Podniosła ponadto, że za połączeniem w/w spraw przemawia również ekonomika procesowa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, co do trzeciego zarzutu skarżącej, tj. konieczności zastosowania w przedmiotowej sprawie ograniczenia wynikającego z art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym podniósł, że przepis ten nie znajduje zastosowania ponieważ kary były nałożone w wyniku osobnych postępowań administracyjnych i dlatego nie były sumowane

W piśmie przygotowawczym z dnia 3 marca 2005r. organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Zdaniem organu, zezwolenie, którym legitymowała się skarżąca w trakcie kontroli nie wywoływało skutków prawnych, przez to nie można uznać, że spółka posiadała wymagane zezwolenie. Z wywodów organu wynika, że wobec zawarcia w treści decyzji (zezwolenia) warunku, że zezwolenie jest ważne z obowiązującym rozkładem jazdy, skuteczność tego aktu uległa zawieszeniu od chwili utraty ważności przez rozkład jazdy, do momentu jego uaktualnienia. Obowiązkiem skarżącej było przestrzeganie zezwolenia skoro jego treść była jej znana. Zdaniem organu, jakakolwiek faktyczna zmiana danych zawartych w zezwoleniu jest "zmianą zezwolenia" w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz.U. Nr 141, poz. 942 ze zm.) i skutkuje powinnością wystąpienia przez przedsiębiorcę o nowe zezwolenie. W przeciwnym razie zezwolenie przestaje być ważne, a transport wykonywany jest bez wymaganego zezwolenia.

Na rozprawie w dniu 11 marca 2005 r. pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo podniósł, że na podstawie w/w zezwolenia skarżąca spółka mogła wykonywać transport drogowy jedynie do dnia [...] października 2002 r., tj. do czasu uzyskania licencji. Zdaniem organu, dotychczasowe zezwolenia, o których mowa w art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zachowują moc jedynie do czasu określonego w przepisie art. 103 ust. 2 w zw. z ust. 5 w/w ustawy.

Pełnomocnik skarżącej popierał skargę i dodatkowo podniósł, że w przedsiębiorstwie została przeprowadzona kontrola z czego został sporządzony protokół z zaleceniami pokontrolnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r., i poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. w zakresie nałożenia - będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego - kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji, nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 139 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Jak stanowi art. 11 ust. 3 cyt. ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.

Według art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji.

Zdaniem Sądu z akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2003 r., wynika jednoznacznie, iż w chwili kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego pracownika [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. kierowca kontrolowanego pojazdu M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie okazał wymaganego przepisami prawa wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Skarżąca spółka legitymowała się w dniu kontroli posiadaniem licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wydanej w dniu [...] października 2002 r. na podstawie przepisów w/w ustawy z dnia 6 września 2001 r. Z tej przyczyny należy – zdaniem Sądu – uznać, iż przepis art. 87 ust. 1 przedmiotowej ustawy miał wobec strony skarżącej zastosowanie w pełnym zakresie, a więc w dniu kontroli pojazdu kierowca M. Sp. z o.o. winien posiadać w pojeździe i przedstawić do kontroli wypis z licencji.

Ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy obu instancji nie budzą jakichkolwiek zastrzeżeń i wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ustalenia te nie były również podważane zarówno przez kierowcę, który nie zgłosił jakichkolwiek uwag do protokołu kontroli, jak też przez samą stronę skarżącą, która zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze do sądu administracyjnego nie zarzucała organom administracji błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie nieposiadania przez kierowcę w dniu kontroli wymaganego wypisu z licencji.

Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. W świetle ustaleń dokonanych w toku postępowania należy przyjąć, iż spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżąca spółka została prawidłowo ukarana karą za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji.

Jeśli chodzi o kwestię wysokości kary nałożonej na stronę skarżącą należy zwrócić uwagę, iż w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji wysokość kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji określona była w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym i wynosiła 200,- zł (vide: Lp. 12.1 załącznika). Z kolei w dniu wydawania decyzji przez organ odwoławczy wysokość kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji określona została w Lp. 1.1.2. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i wynosi 500,- zł.

Wprawdzie organ II instancji orzeka na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji, niemniej z uwagi na przepis art. 139 k.p.a., przewidujący zasadę zakazu reformationis in peius - Główny Inspektor Transportu Drogowego nie mógł, w wyniku odwołania M. Sp. z o.o.– wydać decyzji na niekorzyść strony skarżącej poprzez nałożenie wyższej kary pieniężnej. Z tej przyczyny organ odwoławczy prawidłowo – w ocenie Sądu – ograniczył wysokość nałożonej kary pieniężnej do kwoty 200,- zł, a więc do wysokości kary orzeczonej przez organ I instancji.

Z tej przyczyny Sąd nie znalazł podstawy do postawienia organom obu instancji skutecznego zarzutu naruszenia prawa materialnego będącego podstawą wydania zaskarżonych decyzji.

Ponadto, zdaniem Sądu, organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji, nie dopuściły się – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Sąd uznał, iż argumenty użyte przez skarżącego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela stanowiska skarżącej spółki, co do kwestii wadliwości niezastosowania przez organ limitu kary wynikającego z przepisu art. 92 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zaprezentowany w skardze pogląd, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce jednorazowa kompleksowa kontrola obejmująca 26 autobusów nie znajduje – zdaniem Sądu - uzasadnienia i potwierdzenia w żadnym ze złożonych do akt sprawy dokumentów, a przede wszystkim w zapisach protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2003 r., podpisanego przez kontrolowanego kierowcę bez zastrzeżeń. Jak wynika z akt spraw sądowoadministracyjnych połączonych do wspólnego rozpoznania, w każdej z nich znajdują się protokoły kontroli wskazujące na to, że za każdym razem odbywała się pojedyncza kontrola drogowa poszczególnych pojazdów wykonujących przewóz regularny na różnych trasach. W ocenie Sądu, inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. prawidłowo przeprowadzili przedmiotowe kontrole drogowe, a oceny tej nie może zmienić również złożony przez pełnomocnika skarżącej spółki w dniu 18 marca 2005 r. dokument w postaci pisma z dnia 30 czerwca 2003 r. skierowanego przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do M. sp. z o.o., albowiem dokument ten nie przedstawia ani protokołu kontroli, ani tym bardziej decyzji, a jedynie listę stwierdzonych usterek technicznych w pojazdach należących do strony skarżącej wraz z prośbą o pilne ich usunięcie. W konsekwencji – zdaniem Sądu – należy uznać, iż nakładając na skarżącą spółkę M. Sp. z o.o. szereg kar pieniężnych nie naruszono norm gwarancyjnych zawartych w art. 92 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, gdyż każda z nałożonych kar pieniężnych była wynikiem odrębnej kontroli drogowej (przewozu drogowego osób), o której mowa w w/w przepisie ustawy.

Sąd nie uznał również za słuszne argumentów strony skarżącej odwołujących się do istoty działalności M. Sp. z o.o., jako spółki komunalnej działającej na zasadach non profit, albowiem bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, iż skarżąca spółka nastawiona jest wyłącznie na zaspokajanie potrzeb mieszkańców oraz to, że jej wyłącznym udziałowcem jest miasto K. Kwestia statusu prawnego (komunalna spółka prawa handlowego) i charakteru prowadzonej przez stronę skarżącą działalności (zaspokajanie potrzeb zbiorowych miejscowej ludności) nie może mieć jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla organów dokonujących kontroli przestrzegania przepisów prawa, albowiem - zdaniem Sądu - każdy podmiot zajmujący się profesjonalnie transportem po drogach publicznych powinien z należytą starannością respektować wszelkie normy prawa drogowego, w tym postanowienia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a więc m.in. wyposażyć kierowcę wykonującego przejazd we wszelkie niezbędne, prawidłowo wypełnione dokumenty, w tym także w stosowny wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż skarga M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie zasługuje na uwzględnienie - orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.