Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2876/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103  ust. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny (dalej jako organ) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z późn. zm. – dalej jako k.p.a.) w związku z art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., nr 136. poz. 914 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania W. G., od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 3700 zł w związku z faktem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu żywnością niezgodnie z urzędowym zatwierdzeniem samochodu marki Ford Transit 122T o nr rej. [...] przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 4 kwietnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. przy współudziale Straży Miejskiej i Policji w N. przeprowadził kontrolę sanitarną ruchomego punktu sprzedaży tj. samochodu marki Ford 122T o numerze rejestracyjnym [...] należącego do W. G., z którego prowadzono sprzedaż środków spożywczych w miejscowościach: C., Z., N., T., O.. W wyniku kontroli stwierdzono, że prowadzona działalność nie odpowiada zakresowi działalności określonej w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...] zatwierdzającej ww. obiekt. W dniu 4 kwietnia 2011 r. z ww. samochodu prowadzona była sprzedaż m.in. środków spożywczych nieopakowanych tj. pieczywo, wyroby ciastkarskie oraz wędliny w opakowaniach jednostkowych producenta (Piekarnia W. G., B., [...] Masarnia, B.), podczas gdy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. zatwierdził przedmiotowy środek transportu marki Ford Transit 122T nr rej. [...] jako przeznaczony do sprzedaży pieczywa opakowanego w szczelne opakowania jednostkowe, przetworów mleczarskich, tłuszczów oraz środków spożywczych trwałych - w opakowaniach jednostkowych producenta.

W wyniku kontroli sanitarnej stwierdzono również zaniedbania świadczące o tym, że podczas sprzedaży żywności z przedmiotowego środka transportu nie są zachowane wymagania higieniczno - sanitarne, określone w rozporządzeniu (WE) nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30 kwietnia 2004 r., str.1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), a także, że nie są zapewnione bezpieczeństwo i właściwa jakość zdrowotna wprowadzanej do obrotu żywności, co stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Podczas kontroli stwierdzono m. in.: brak zapewnienia prawidłowej temperatury do przechowywania produktów łatwo psujących się. Lodówka samochodowa była brudna i wyłączona. Przechowywano w niej sery i drożdże. Produkty spożywcze tj. jogurty, mleko, śmietana, wędliny były przechowywane bez zapewnienia prawidłowych warunków chłodniczych, przetrzymywane były w niewłaściwej temperaturze (+15°C). Podczas kontroli sanitarnej stwierdzono szereg innych uchybień mogących niekorzystnie oddziaływać na jakość zdrowotną żywności, w tym: brudne regały, podłoga, ściany (widoczny kurz), zalepione brudem powierzchnie mające kontakt z żywnością widoczne liczne okruchy pieczywa, ciastek sprzedawanych luzem. Ponadto brak zapewnionej wody przy umywalce do mycia rąk - umywalka zastawiona zbędnymi rzeczami np. dokumentami co mogło świadczyć o jej nieużywaniu. Brak wydzielonego pojemnika na odpady - śmieci składowane w reklamówce. Osoba prowadząca sprzedaż - kierowca samochodu S. K. w dniu kontroli nie okazał aktualnego orzeczenia lekarskiego do celów sanitarno-epidemiologicznych. Za stwierdzone uchybienia dotyczące bieżącego stanu sanitarno-higienicznego oraz za niewłaściwe przechowywanie żywności wymagającej chłodzenia, ukarano kierowcę-sprzedawcę S. K. mandatem karnym w wysokości 300 zł.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. wystąpił pismem z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] do L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G.. o wymierzenie W. G. kary pieniężnej za prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu żywością niezgodnie z urzędowym zatwierdzeniem samochodu marki Ford Transit 122T nr rej. [...] przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż..

Na skutek zawiadomienia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G.. pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej przewidzianej przepisami ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz wezwał W. G. do podania informacji dotyczącej wysokości obrotu, uzyskanego w wyniku sprzedaży środków spożywczych przy użyciu samochodu dostawczego w okresie od dnia rozpoczęcia działalności do dnia stwierdzenia faktu prowadzenia działalności w zakresie obrotu żywnością niezgodnie z zatwierdzeniem zakładu tj. do dnia 4 kwietnia 2011 r.

Pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. S. G. - żona W. G., poinformowała, że "...z powodu trudnej sytuacji finansowej firmy mąż przebywa zarobkowo za granicą" i przedłożyła dokumenty w języku angielskim dotyczące jego zatrudnienia oraz ubezpieczenia w L.. W związku z powyższym, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G.. powiadomił W. G., że w razie przebywania poza granicą kraju jest w obowiązku wskazania pełnomocnika do doręczeń. Ponadto poinformował, że w razie niewskazania pełnomocnika, zgodnie z przepisami k.p.a. pisma pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia.

Ponadto, pismem z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] powiadomiono przedsiębiorcę w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, złożenia ewentualnych wyjaśnień, a także przedstawienia dodatkowych dowodów mających związek z prowadzonym postępowaniem. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. S. G. udzieliła odpowiedzi na powyższe pismo nie przedkładając pełnomocnictwa do występowania w przedmiotowej sprawie w imieniu W. G., w którym poinformowała m.in., że "...Sprzedaży takiej nie zgłosiliśmy ponieważ właściciel (mąż) przebywa zarobkowo za granicą gdy tylko pojawi się w kraju zgłoszenia takiego dokona...", "...Moim zdaniem nie została w drastyczny sposób naruszona sprzedaż i proszę o jak najmniejszy wymiar kary lub pisemne upomnienie".

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G.. zwrócił się z prośbą do W. G. o przedłożenie pełnomocnictwa upoważniającego S. G. do działania w jego imieniu w niniejszej sprawie. Jednocześnie zawiadomiono przedsiębiorcę na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. o przedłużeniu terminu wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z powodu konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Pisma nie zostały podjęte w terminie.

Wobec ustalenia nowego adresu zamieszkania W. G. poza granicami kraju, pismem z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. przedsiębiorca został powiadomiony, iż strona zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, jest obowiązana wskazać w kraju pełnomocnika do doręczeń, a w przypadku jego niewskazania przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Z uwagi na przedłużający się termin realizacji przesyłki złożono reklamację, w wyniku której Poczta Polska S.A. Region Sieci w G.. ww. przesyłkę uznała za zaginioną. Powyższe pismo przesłano także na adres zamieszkania W. G. w P.. Pisma nie podjęło w terminie.

W związku z niemożliwością skutecznego doręczenia stronie powyższych pism za pośrednictwem poczty, organ pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. o ich doręczenie w trybie art. 39 k.p.a. W odpowiedzi Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. przekazał adnotację służbową sporządzoną dnia 27 stycznia 2012 r. przez swoich przedstawicieli podczas wizytacji w piekarni w B., która zwiera informację, iż obecna w piekarni S. G. oświadczyła, że W. G. jest nieobecny ("wyjazd do A.") a ona nie jest upoważniona do odbioru pism skierowanych do męża i odmawia ich przyjęcia, co potwierdziła swoim podpisem. W związku z powyższym powtórnie przesłano przedmiotową korespondencję stronie na wskazany adres w W., która ponownie została uznana za zaginioną (pismo z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...]). Następnie organ ponownie przesłał stronie powyższą korespondencję za pośrednictwem poczty na adres zameldowania w kraju, wraz z prośbą o potwierdzenie skuteczności czynności dokonanych przez S. G. pod rygorem ich pominięcia oraz informacją o kolejnym przedłużeniu terminu wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Wobec dwukrotnego awizowania przesyłki organ uznał, że doszło do doręczenia zastępczego.

W związku z powyższym, w dniu [...] sierpnia 2012 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G.wydał decyzję znak: [...] wymierzającą W. G. karę pieniężną w wysokości 3700 zł w związku z faktem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu żywnością niezgodnie z urzędowym zatwierdzeniem samochodu marki Ford Transit 122T o nr rej. [...] przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż..

W uzasadnieniu organ podał, że historia przedsiębiorcy wskazuje, że niejednokrotnie naruszał on przepisy sanitarne nie przestrzegając zasad higieny w produkcji i obrocie żywnością, a także na brak poprawy w tym zakresie i ciągłe narażenie konsumentów na ryzyko spożycia żywności o niewłaściwej jakości zdrowotnej. W ocenie organu I instancji przedsiębiorca rozszerzając działalność powinien powiadomić właściwy organ o każdej istotnej zmianie dotyczącej prowadzonej działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością. Nadto W. G. nie podejmował w terminie pism doręczanych w miejscu zamieszkania, w kraju i za granicą oraz miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, jak również nie udzielił pełnomocnictwa S. G. do prowadzenia swoich interesów w niniejszym postępowaniu, jak również nie potwierdził skuteczności dokonanych przez nią czynności.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. G. wskazując na powiązanie rodzinne pracownika Wojewódzkiej Stacji Epidemiologicznej w G. która przeprowadza kontrole oraz osoby składającej na niego donosy. Odwołujący wskazał, że gdy tylko nie przyjmie mandatu gdzieś w terenie to nakłada się na niego 3700 zł w G., nawet jak któryś z kierowców albo pracowników przyjmie mandat to i tak znajduje się powód by karać go po raz kolejny. Nadto w ocenie odwołującego odmówiono mu zapoznania się z aktami przez jego żonę, której napisał pełnomocnictwo i wysłał do Sanepidu w G.. Zdaniem odwołującego kara została mu wymierzono za to, że nie wyznaczył pełnomocnika i nie odebrał powtórnego wezwania, które wysłano za granicę. Odwołujący podał, że odebrał przesyłkę, która rzekomo zaginęła i na nią odpowiedział.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że prowadzenie sprzedaży środków spożywczych w rozszerzonym zakresie wiąże się z koniecznością spełnienia dodatkowych wymagań higienicznych, które nie były przedmiotem oceny Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. przy rozpoznawaniu wniosku o zatwierdzenie obiektu, zaś W. G. w odwołaniu nie kwestionował tego, że prowadził swoją działalność w przedmiotowym obiekcie w zakresie rozszerzonym. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego podmiot działający na rynku spożywczym nie powinien lekceważyć wymagań prawa żywnościowego, tak istotnych jak wymóg uzyskania zatwierdzenia prowadzonej działalności, ponieważ jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo wprowadzonej do obrotu żywności – a tym samym również za zdrowie konsumentów. W niniejszej sprawie w związku z niewłaściwym stanem sanitarnym samochodu, produkty spożywcze wprowadzone do obrotu były narażone na pogorszenie jakości zdrowotnej.

Organ podał, że argument strony, iż w momencie nieprzyjęcia przez niego mandatu karnego, organy inspekcji nakładają na niego wielokrotnie wyższą karę pieniężną, świadczy o nieznajomości obowiązujących przepisów prawa. Organ wskazał również, że w związku ze stwierdzeniem nieprzestrzegania wymagań higieniczno-sanitarnych w obiekcie, na przedsiębiorcę nakładana jest grzywna w drodze mandatu karnego. Niezależnie od tego państwowy wojewódzki inspektor sanitarny może nałożyć karę pieniężną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Ponadto Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że organ I instancji wielokrotnie informował W. G. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o możliwości ustanowienia pełnomocnictwa dla żony odwołującego. Organ wskazał również, że wysokość nałożonej kary świadczy, że zastosowano prawidłowo zasadę miarkowania kary, zaś kara jest relatywnie niska w porównaniu z ustawowymi granicami, przewidziany przez ustawodawcę. Nadto ocena przesłanek wymiaru kary, w tym przede wszystkim stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia zawinienia przedsiębiorcy, nie uzasadnia obniżenia wysokości tej kary.

Skargę na powyższą decyzję złożył W. G. zarzucając brak ustaleń prawnych oraz nadużycie prawa doręczenia zastępczego (art. 44 § 4 k.p.a.) wraz z naruszeniem ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Nadto skarżący zarzucił naruszenie: art. 10 rozporządzenia WE nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych, art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. zgodnie z art. 19f ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. oraz naruszenie rozporządzenia (WE) [...] w pkt 4 i 7 rozdział IV załącznika II.

Skarżący wskazał, że kara grzywny może zostać nałożona przez inspektora sanitarnego lub inspekcję weterynaryjną w zależności od obszaru sprawowanego nadzoru, a działalność marginalna, lokalna i ograniczona, nadzorowana jest przez inspekcję weterynaryjną, której podlega. W ocenie skarżącego kontrola naruszała przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż kontrole przeprowadzały trzy jednostki kontrolne, a ustawa mówi o jednej kontroli tego samego czasu. Skarżący podał, że nie został powiadomiony 7 dni przed kontrolą, co naruszyło ustawę i spowodowało że nie mógł wcześniej wyznaczyć osoby upoważnionej. Nadto nie przedstawiono upoważnienia i opisu, i celu kontroli.

W ocenie skarżącego inspektorom sanitarnym bardziej zależy na jak najwyższym ukaraniu go, gdyż łamiąc prawo podają za przykład wcześniejsze kary, które nie powinny wpływać na decyzje sądu administracyjnego. Ponadto skarżący uważa, że dokonano fałszerstwa zaginięcia korespondencji, którą odebrał i wykorzystano do tego celu prawo doręczenia zastępczego wykazując niesłusznie zaginięcie przesyłki poleconej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Podał ponadto, że kontrola została przeprowadzona przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. przy współudziale Straży Miejskiej i Policji. Przedstawiciele Straży Miejskiej i Policji nie są organami urzędowej kontroli żywności, a w przypadku kontroli obiektów należących do skarżącego występowali w charakterze osób towarzyszących inspektorom Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W odniesieniu do braku powiadomienia o kontroli organ wyjaśnił, że zgodnie z prawem żywnościowym urzędowe kontrole żywności w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu produkty spożywcze przeprowadzane są bez uprzedniego zawiadomienia ze strony organów urzędowej kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 270 z 2012r. tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Rozpoznając skargę Sąd dokonał kontroli decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2012r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010r Nr 136,poz. 914 ze zm.), nakładającą na W. G. karę pieniężną w wysokości 3.700 zł, w związku z faktem prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu żywnością niezgodnie z urzędowym zatwierdzeniem samochodu marki Ford Transit 122T o nr rej. [...] przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż..

Zgodnie z art. 103 ust. 5 cytowanej ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia : kto produkuje lub wprowadza do obrotu żywność w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", przy czym wysokość kary nie może być mniejsza niż 500 zł. Zgodnie z art. 104 ust. 1 i 2 ww. ustawy, kary pieniężne, o których mowa w art. 103, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, uwzględniając stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. decyzją z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 39 ust 4 ustawy z dnia 11 maja 2001r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, zatwierdził należący do W. G., środek transportu marki Ford Transit 122T nr rej. [...] jako przeznaczony do sprzedaży pieczywa opakowanego w szczelne opakowania jednostkowe, przetworów mleczarskich, tłuszczów oraz środków spożywczych trwałych - w opakowaniach jednostkowych producenta.

Okolicznością w sprawie bezsporną jest, iż podczas kontroli tematycznej w dniu w dniu 4 kwietnia 2011 r. stwierdzono, że z ww. samochodu prowadzona była sprzedaż m.in. środków spożywczych nieopakowanych tj. pieczywo, wyroby ciastkarskie oraz wędliny w opakowaniach jednostkowych producenta (Piekarnia W. G., B., [...] Masarnia, B.).

Skarżący W. G. jest przedsiębiorcą produkującym i wprowadzający do obrotu wyroby wędliniarski oraz pieczywo.

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, iż przedsiębiorca rozszerzając działalność powinien powiadomić właściwy organ o każdej istotnej zmianie dotyczącej prowadzonej działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością, bowiem prowadzenie sprzedaży środków spożywczych w rozszerzonym zakresie wiąże się z koniecznością spełnienia dodatkowych wymagań higienicznych, które nie były przedmiotem oceny Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. przy rozpoznawaniu wniosku o zatwierdzenie obiektu.

Obowiązkiem takiego podmiotu jest prowadzenie działalności zgodnie z zatwierdzeniem zakładu przez właściwego terenowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

Należy także zauważyć, iż organy dochowały procedury przewidzianej art. 104 ust 2 ustawy i zwróciły się do przedsiębiorcy o złożenie informacji dotyczącej wysokości obrotu, uzyskanego w wyniku sprzedaży środków spożywczych przy użyciu samochodu dostawczego w okresie od dnia rozpoczęcia działalności do dnia stwierdzenia faktu prowadzenia działalności w zakresie obrotu żywnością niezgodnie z zatwierdzeniem zakładu tj. do dnia 4 kwietnia 2011 r.

W odpowiedzi na powyższe S. G. - żona W. G., poinformowała, że "...z powodu trudnej sytuacji finansowej firmy mąż przebywa zarobkowo za granicą" i przedłożyła dokumenty w języku angielskim dotyczące jego zatrudnienia oraz ubezpieczenia w Londynie. W związku z powyższym, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w G.. powiadomił W. G., że w razie przebywania poza granicą kraju jest w obowiązku wskazania pełnomocnika do doręczeń. Ponadto poinformował, że w razie niewskazania pełnomocnika, zgodnie z przepisami k.p.a. pisma pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia.

Ponadto, pismem z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] powiadomiono przedsiębiorcę w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, złożenia ewentualnych wyjaśnień, a także przedstawienia dodatkowych dowodów mających związek z prowadzonym postępowaniem.

Wobec nie wskazania pełnomocnika dla doręczeń organy podjęły dwukrotna próbę doręczenia skarżącemu zawiadomienia na adres zagraniczny w L., jednak po przeprowadzeniu reklamacji dwukrotnie organ uzyskał informację o zaginięciu przesyłki.

Ostatecznie organ doręczał skarżącemu korespondencje na adres krajowy poprzez doręczenie zastępcze. Należy także zauważyć, iż skarżący wniósł w terminie odwołanie od decyzji organu I Instancji konsekwentnie wskazując adres B. Ż..

W tym miejscu należy także podnieść, iż w wyniku kontroli sanitarnej samochodu stanowiącego własność skarżącego ( w dniu 4 kwietnia 2011r.), stwierdzono również zaniedbania świadczące o tym, że podczas sprzedaży żywności z przedmiotowego środka transportu nie są zachowane wymagania higieniczno - sanitarne, określone w rozporządzeniu (WE) nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30 kwietnia 2004 r., str.1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), a także, że nie są zapewnione bezpieczeństwo i właściwa jakość zdrowotna wprowadzanej do obrotu żywności, co stanowi zagrożenie dla zdrowia konsumentów

Za stwierdzone uchybienia dotyczące bieżącego stanu sanitarno-higienicznego oraz za niewłaściwe przechowywanie żywności wymagającej chłodzenia, ukarano kierowcę-sprzedawcę S. K. mandatem karnym w wysokości 300 zł. Mandat karny nakładany jest przez właściwego terenowo państwowego inspektora sanitarnego za uchybienia o których mowa w art. 100 ust 1 ustawy o bezpieczeństwie żywienia i żywności i może dotyczyć, jak w przypadku skarżącego niewłaściwych warunków sanitarno-higienicznych.

Należy przy tym zauważyć, iż to właściciel zakładu ponosi odpowiedzialność za funkcjonowanie swojego przedsiębiorstwa, w tym również za przeszkolenie swojego personelu.

W toku prowadzonego postępowania prawidłowo przyjęto, iż œśrodki transportu traktowane są jako elementy wyposażenia zakładu tylko wtedy gdy związane są z zakładem prowadzącym działalność marginalną, lokalną i ograniczoną i służą wyłącznie do transportu mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego. Zatem prowadzenie sprzedaży œśrodków spożywczych z takiego ze środka transportu nie może być związane z prowadzeniem działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej gdyż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 08 czerwca 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków uznania działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej (Dz. U. z 2010 r., Nr 113, poz. 753) w ramach prowadzonej działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej zakład może prowadzić sprzedaż określonych produktów pochodzenia zwierzęcego konsumentowi końcowemu oraz dostawy tych produktów do innych zakładów prowadzących handel detaliczny z przeznaczeniem dla konsumenta końcowego. . W związku z powyższym kontrolowany samochód marki Ford Transit 122T nr rej. [...] nie jest elementem składowym przedsiębiorstwa gdyż nie służy on wyłącznie do transportu mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego.

Zasadnie organy przyjęły, iż niezależnie od ukarania mandatem karnym, z zupełnie innej przyczyny o której mowa powyżej ( art. 100 ust 1 ustawy), państwowy wojewódzki inspektor sanitarny może nałożyć karę pieniężną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Obie sankcje , wbrew twierdzeniom skargi są niezależne od siebie i nie dotyczą tego samego przewinienia.

Nie budzi także zastrzeżeń wysokość kary nałożonej przez organy , które uwzględniły przy jej ustalaniu zarówno stopień szkodliwości przewinienia , stopień jego szkodliwości oraz zawinienie przedsiębiorcy, który był już karany za analogiczne naruszenie przepisów np. decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] lipca 2009r.wymierzajaca karę w wysokości 3000zł w związku z faktem prowadzenia działalności gospodarczej niezgodnie z urzędowym zatwierdzeniem samochodu marki Volkswagen Transporter o nr rej. [...]. Mając na uwadze także prewencyjny skutek kary celem którego jest zapobieganie podobnym naruszeniom w przyszłości, zasadnie organy zrezygnowały z nadmiernego miarkowania wysokości nałożonej kary.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż była przeprowadzona jedna kontrola tematyczna w dniu 4 kwietnia 2011r, z której sporządzono protokół znajdujący się w aktach sprawy. Kontrola została przeprowadzona przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. przy współudziale Straży Miejskiej i Policji w charakterze osób towarzyszących inspektorom Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Należy także podnieść , iż podmioty działające na rynku spożywczym w tym przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działające w zakresie produkcji lub obrotu żywnością obowiązane są przestrzegać i stosować przepisy rozporządzenia nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 119 z 30.04.2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200, z póź. zm.), które określa zasady przeprowadzania urzędowych kontroli żywności m. in. przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia. Również więc w tym zakresie zarzuty skargi są chybione.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 270 z 2012r.tj) skargę jako bezzasadną należało oddalić.