Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 621/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

B.P. (skarżący) zwracając się o zwolnienie od kosztów sądowych argumentował, że zaskarżył łącznie 26 postanowień Dyrektora Izby Skarbowej na kwotę ok. 550.000 zł, co według skarżącego spowoduje wysokie opłaty. On sam uzyskuje dochody w kwocie 1.073,24 zł, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką i bratem, którzy pobierają świadczenia z zabezpieczenia społecznego w kwotach odpowiednio 1.029,22 zł i 634,64 zł, a z uwagi na problemy zdrowotne obojga, skarżący pomaga finansowo zarówno matce jaki i bratu. W sprawie wydatków gospodarstwa domowego skarżący oświadczył, że ogrzewanie domu to wydatek ok. 2000 zł rocznie, leki matki – 300 zł, brata – 200 zł, wyżywienie trzech osób – 1500 zł, odzież i środki higieny – ok. 200 zł, energia elektryczna, gaz i telefon – każde ok. 100 zł (wszystkie wydatki w skali jednego miesiąca). Jako majątek skarżący zadeklarował jedynie dom mieszkalny o pow. 130 m² i zaznaczył, że jego matka i brat nie tylko że nie posiadają majątku w jakiejkolwiek postaci, to jeszcze korzystają z pomocy skarżącego. Do wniosku skarżący załączył kserokopię zaświadczenia o wysokości swoich zarobków, potwierdzenia wysokości pobieranych świadczeń emerytalnego i rentowego przez matkę i brata, a także na wezwanie przedłożył kserokopie: decyzji o wykreśleniu z ewidencji prowadzonej działalności gospodarczej, nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne za 2011 r., rachunków za dostawę energii elektrycznej, dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego, zeznań o wysokości osiągniętych dochodów za 2009 i 2010 rok i informacji PIT-11, kart leczenia szpitalnego matki i brata, a także oświadczenie o nieposiadaniu rachunków bankowych przez skarżącego i pozostałych domowników, zaświadczenie od pracodawcy o pobieraniu wynagrodzenia w formie gotówki (ww. załączniki w aktach sprawy o sygn. I SA/Rz 599/11).

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Zwolnienie od kosztów sądowych, które reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a., ma zastosowanie w sytuacji gdy osoba ubiegająca się o takie prawo wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a), tj. nie posiada koniecznych środków finansowych ani obiektywnych możliwości na ich zdobycie. Argumenty uzasadniające zwolnienie w takim zakresie winny świadczyć o tym, że poniesienie kosztów zachwieje sytuacją materialną i bytową wnoszącego w stopniu, który nie pozwoli na zapewnienie minimum warunków socjalnych.

Odnosząc się na wstępie do argumentacji skarżącego o hipotetycznej niemożności udźwignięcia ciężaru kosztów sądowych z uwagi na liczbę zaskarżanych postanowień i łączną wartość przedmiotu zaskarżenia (ok. 550.000 zł), należy stwierdzić, że skarżący nie ma racji w tej kwestii, zważywszy na treść § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), zgodnie z którą wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym – a z takimi mamy do czynienia – wynosi 100 zł. Zatem w sprawie nie znajdzie zastosowania regulacja dotycząca wpisu stosunkowego, który zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.

Oceniając wniosek o przyznanie prawa pomocy powinno kierować się także zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a te, zdaniem rozpoznającego wniosek, przeczą tak niskim oświadczonym dochodom skarżącego i pomimo przedłożenia zeznań podatkowych, wątpliwości tych nie eliminują. W sprawie zwraca uwagę fakt, że skarżący -jak wynika to z zaświadczenia – zatrudniony jest na stanowisku kierowcy. Praktyką stało się, że takim pracownikom pracodawca wypłaca również diety i inne należności z tytułu podróży służbowych na terenie kraju i poza nim, które dla pracodawcy stanowią koszt uzyskania przychodów, a dla pracownika są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych. Dodatkowo w sytuacji gdy skarżący nie posiada, jak podał, rachunku bankowego nie sposób zweryfikować oświadczenia o dochodach, a jego prawdziwość dot. ich wysokości budzi wątpliwości w konfrontacji z oświadczeniem o pomocy materialnej dla matki i brata, biorąc pod uwagę wysokość zarobków skarżącego – średnio 1073,42 zł. Dodać w tym miejscu należy, że na ocenę możliwości płatniczych skarżącego nie mogą mieć wpływu wydatki ponoszone w ramach pomocy świadczonej matce i bratu sytuacji gdy na skarżącym nie ciąży obowiązek alimentacyjny względem nich. Z kolei fakt wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego pozwala przyjąć, że wszyscy domownicy partycypują we wspólnych kosztach utrzymania, które nie są nadmiernie wysokie. Skarżący nie podnosi, że korzysta z pomocy instytucji wspierających osoby będące w ubóstwie ani że w jakiejkolwiek formie korzysta z pomocy osób trzecich lub inni domownicy.

W takiej sytuacji, zdaniem rozpoznającego wniosek skarżący nie uprawdopodobnił w stopniu nie budzącym wątpliwości, że nie jest w stanie wnieść wpisu, a także innych opłat, jeśliby wystąpiły, w wysokości określonej w powołanym rozporządzeniu Rady Ministrów.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji.