Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 646/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 7 sierpnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 375/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 375/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił J. C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie wymeldowania. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zacytował treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Op 373/12 jako uzasadnienie swojego wniosku oraz treść art. 61 § 3 P.p.s.a.

Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających konieczność wstrzymania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W szczególności nie podała, w czym miałoby się wyrażać poniesienie znacznej szkody lub też na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki. Skarżący powołał się jedynie na treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 sierpnia 2012 r. II SA/Op 373/12 podnosząc, że wymeldowanie z pobytu stałego może nie tylko spowodować utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu, ale może wręcz doprowadzić do pozbawienia możliwości załatwienia istotnych spraw życiowych, a w konsekwencji może spowodować dla osoby bez stałego zameldowania zarówno znaczną szkodę, jak i trudne do odwrócenia skutki. W ocenie tegoż sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że w jego konkretnej sytuacji takie okoliczności faktyczne zachodzą, co przemawiałoby za uwzględnieniem wniosku. Same twierdzenia strony nie są w tym zakresie wystarczające.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. C. zaskarżając je w całości i zarzucając mu:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, wbrew treści złożonej przez niego skargi, iż "nie wskazano żadnych okoliczności uzasadniających konieczność wstrzymania zaskarżonego rozstrzygnięcia", w szczególności "w czym miałoby się wyrażać poniesienie znacznej szkody lub też na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki".

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy przez rozstrzygnięcie sprzecznie z obowiązującymi przepisami prawa w oparciu o ustalenia stanu faktycznego w oderwaniu od zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; niepodjęcie przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia jedynie na zacytowanym orzeczeniu WSA – sygn. akt II SA/Op 373/12 zapadłego w podobnej sprawie, z całkowitym pominięciem treści samej skargi gdzie opisane są wyraźnie fakty świadczące o szkodzie jak i trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, iż "powołałem się jedynie na treść postanowienia – sygn. akt II SA/Op 373/12" i nie istnieją przesłanki pozytywne warunkujące wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe skarżący wnosi o:

1. zmianę postanowienia WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2013 r. i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270),

2. zwolnienie skarżącego z kosztów sądowych postępowania zażaleniowego,

alternatywnie:

3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.

Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie wykazał w dostateczny sposób niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.

Ponadto, podkreślenia wymaga, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może spowodować negatywnych skutków powołanych we wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Nie powoduje, że skarżący nie może przebywać w lokalu, z którego został wymeldowany. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas.

Zatem argumenty skarżącego dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody w związku z wykonaniem decyzji o wymeldowaniu są nietrafne. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zameldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34) podkreślono, że zameldowanie jest jedynie formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. Oznacza to, że organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, tak więc bada również wymeldowanie (por. art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych), które jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, o ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu (tj. o jego opuszczeniu).

Wobec tego odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pozbawi skarżącego prawa przebywania w lokalu, czego obawia się skarżący w uzasadnieniu zażalenia. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określone w art.61 § 3 P.p.s.a., nie wystąpią więc jako bezpośredni wynik wykonania decyzji.

W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.