Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 128/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Teza: W roku 2002, budynki podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mogły być uznane, za obiekty wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9, poz. 31 ze zm.) także wtedy, gdy w roku podatkowym nie były wykorzystywane do prowadzenia wspomnianej działalności, tym samym już samo posiadanie przez przedsiębiorcę budynków decydowało o zastosowaniu wyższej stawki podatku od nieruchomości właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.

TEZY

W roku 2002, budynki podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mogły być uznane, za obiekty wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9, poz. 31 ze zm.) także wtedy, gdy w roku podatkowym nie były wykorzystywane do prowadzenia wspomnianej działalności, tym samym już samo posiadanie przez przedsiębiorcę budynków decydowało o zastosowaniu wyższej stawki podatku od nieruchomości właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), asesor WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 01 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] Wójt Gminy N. P. działając z urzędu wszczął postępowanie w sprawie określenia skarżącemu T. W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2002 r. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że do opodatkowania nie został zgłoszony m.in. budynek "punktu skupu żywca" o powierzchni [...]m2, nabyty dnia [...] października 2002 r. W następstwie powyższych ustaleń Wójt Gminy N. P. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...], ustalił podatek od nieruchomości na 2002 r. w kwocie [...] zł.

Z decyzją Wójta Gminy N. P. nie zgodził się skarżący i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W odwołaniu podniósł, że nieruchomość nabyta aktem notarialnym z dnia [...] października 2002 r., Rep. A [...], z punktem skupu żywca, o powierzchni [...] m2, od dnia jej nabycia do chwili obecnej nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż był to budynek w bardzo złym stanie technicznym. Jednocześnie wyjaśnił, że obecnie budynek ten znajduje się w stanie gruntownego remontu, dlatego uwzględnienie go w decyzji zmieniającej, jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, wraz z naliczeniem podatku wg stawki 13,20 zł za m2 jest bezzasadne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. P. z dnia [...] listopada 2005r. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że złych stan techniczny budynku nie powoduje zwolnienia podatnika z obowiązku uiszczenia podatku od nieruchomości.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że zarówno Wójt Gminy N. P. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. popełniło błąd w wydawaniu swoich decyzji, dokonując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie na podstawie przepisów obowiązujących obecnie, a nie aktów prawnych obowiązujących w roku 2002. Podkreślił, że pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą" ustawa o podatkach i opłatach lokalnych reguluje dopiero od 1 stycznia 2003 r. W poprzednim stanie prawnym, tj. obowiązującym w dniu nabycia przedmiotowego punktu skupu żywca, ustawa zawierała jedynie definicję "gruntów związanych z działalnością gospodarczą". Milczała natomiast na temat budynków związanych z (prowadzoną) działalnością gospodarczą. W ocenie skarżącego w poprzednim stanie prawnym, opodatkowanie wyższą stawką podatkową było uzależnione jedynie od rzeczywistego wykorzystywania posiadanej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Podniósł dodatkowo, że taki też pogląd dominował wówczas zarówno w praktyce organów podatkowych, jak i rozstrzygnięciach sądowych. Skarżący wyjaśnił, że prawdą jest, iż punkt skupu żywca, nabył z zamiarem przeznaczenia na działalność gospodarczą. Po dacie nabycia obiektu oraz po gruntownej analizie jego stanu technicznego zmienił zdanie. Budynek nie był wykorzystywany na działalność gospodarczą w roku 2002 i nie jest wykorzystywany do dziś. Fakt ten pośrednio potwierdza protokół z oględzin z dnia

[...] listopada 2005 roku, w którym stwierdza się, iż budynek znajduje się w trakcie gruntownego remontu. Ponadto sam fakt, iż obiekt został kupiony jako punkt skupu żywca, a zakres działalności skarżącego polegał na handlu hurtowym i detalicznym żywnością dodatkowo potwierdzają, w ocenie skarżącego, fakt nieprzydatności tego budynku w spornym okresie w prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając powyższe na uwadze skarżący, uznał za niezasadny zarzut Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczący nie złożenia informacji o zmianie sposobu wykorzystania budynku punktu skupu żywca. Skarżący wywiódł, że dokonał tego obowiązku w dniu złożenia aktualnej informacji o wszystkich innych nieruchomościach nabytych w dniu [...] października 2002 roku, poprzez fakt nie ujęcia go w wykazie nieruchomości podlegających opodatkowaniu.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze W Ł. wniosło o jej oddalenie uznając zarzuty w niej podniesione za niezasadne.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego argumentu, że nabyty budynek skupu żywca był w złym stanie technicznym oraz, że zakres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej zwalniał go z obowiązku uiszczenia od tego budynku podatku od nieruchomości Kolegium wyjaśniło, że stan techniczny budynku ani zakres prowadzonej działalności nie miały wpływu na zwolnienie podatnika

z obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Za błędne uznano również twierdzenie skarżącego, że pominięcie budynku skupu żywca w wykazie nieruchomości złożonym w dniu [...] listopada 2002 r. jest równoznaczne ze złożeniem informacji o zmianie sposobu wykorzystania przedmiotowego budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podkreśliło, że zmiana sposobu wykorzystania budynku nie powoduje ustania obowiązku podatkowego, a jedynie prowadzi do zmiany wysokości należnego podatku.

Za nietrafny uznano również zarzut, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nastąpiło na podstawie przepisów, które nie obowiązywały w 2002 r. W ocenie skarżącego twierdzenie to uzasadnia fakt, że pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą" ustawa o podatkach i opłatach lokalnych reguluje dopiero od 1 stycznia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło skarżącemu, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy

z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r.,

Nr 9, poz. 84 ze zm.) pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, gdyż zawiera on wyłącznie tzw. słowniczek. Przepis taki nigdy nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji. Fakt, że przed dniem 1 stycznia 2003 r.

ww. ustawa nie precyzowała pojęcia "grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej" nie oznacza, że brak było podstawy prawnej do ustalenia podatku od budynków związanych z działalności gospodarczą. Generalnie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części, budowle lub ich części oraz grunty (kwestię tę poprzednio regulował przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych). Ponadto w art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia

1 stycznia 2002 r. do dnia 30 listopada 2002 r.), ustawodawca określił maksymalne stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych

z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna, z wyjątkiem budynków lub ich części przydzielonych na potrzeby bytowe osób zajmujących lokale mieszkalne, oraz od części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast od dnia 30 listopada 2002 r. maksymalną wysokość stawek podatku od budynków lub ich części określa przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b.

Zatem za nietrafny uznano zarzut skarżącego, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2002 r. nie dawała organowi podatkowemu możliwości ustalenia podatku

od nieruchomości od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto wysokość należnego od skarżącego podatku

od nieruchomości za 2002 r. ustalono z wykorzystaniem stawki określonej w § 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Rady Gminy N. P. z dnia [...] listopada 2001 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2002 r., co czyni nietrafnym zarzut, że skarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy N. P. zostały wydane na podstawie przepisów obowiązujących obecnie a nie na podstawie aktów prawnych obowiązujących w 2002 r.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że opodatkowanie wyższą stawką podatkową było uzależnione jedynie od rzeczywistego wykorzystywania posiadanej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej oraz, że taki pogląd dominował zarówno w praktyce organów podatkowych jak i rozstrzygnięciach sądowych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie podzieliło tego stanowiska. Wskazując, że twierdzeniu skarżącego zaprzecza chociażby uchwała pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 1995 r. Sygn. akt VI SA 21/95 (opublikowana w ONSA 1996 /1/9).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Według ustaleń organów podatkowych bezspornym jest, że Państwo D.

i T. W. w dniu [...] października 2002 r. nabyli nieruchomość zabudowaną o pow. [...] m2 w skład, której wchodziły magazyn środków ochrony roślin, magazyn nawozowy, waga wozowa wraz z budynkiem i punkt skupu żywca, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny Nr Repertorium A [...]. Bezsporne jest również to, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta z przeznaczeniem na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą.

W uchwale NSA z dnia 28 grudnia 1995 r. sygn. akt VI SA 21/95 (ONSA 1996/1/9) Sąd odpowiadając na pytanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego "czy niezbędnym warunkiem uznania budynków lub gruntów za związane

z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, jest stwierdzenie, że w danym roku podatkowym były one faktycznie wykorzystywane przez podatnika

do prowadzenia działalności gospodarczej wskazał, że "W art. 5 ust. 2 ustawa wyjaśnia, że za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, służące na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Wymieniona ustawa natomiast nie zawiera unormowań wedle, których do uznania, iż budynki lub grunty są związane z działalnością gospodarczą konieczne jest stwierdzenie, że są one nieprzerwanie wykorzystywane w takim celu. Pozwala to na sformułowanie wniosku, że "związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej", o którym mowa wart 5 ust. 1 pkt 2 i 5 lit. a) cytowanej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., nie może być utożsamiane jedynie z działalnością faktyczną".

Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni akceptuje pogląd wyrażony

w tej uchwale uznając, że w roku 2002, budynki podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mogły być uznane, że obiekty wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31

ze zm.) także wtedy, gdy w roku podatkowym nie były wykorzystane do prowadzenia wspomnianej działalności, tym samym już samo posiadanie przez przedsiębiorcę budynku decydowało o zastosowaniu wyższej stawki podatku od nieruchomości właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. W kontekście wyżej dokonanej wykładni przepisów cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie sposób jest uznać, że zaskarżona decyzja narusza prawa.

Odnosząc się do podnoszonej w skardze argumentu, że nabyty budynek skupu żywca był w złym stanie technicznym oraz, że zakres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej zwalniał skarżącego z obowiązku uiszczenia od tego budynku podatku od nieruchomości Sąd zauważa, że na mocy art. 1 i art. 11 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz.1683) począwszy

od 1 stycznia 2003 r. wprowadzono do w/w ustawy (dodając art.1a), słowniczek pojęć zawierających definicje legalne na użytek wspomnianej ustawy. W art. 1a ust. 1 pkt 3 znowelizowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, że użyte w ustawie określenie "budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą" oznacza budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Od powyższej zasady ustawodawca przewidział wyjątki: pierwszym z nich są budynki mieszkalne

i grunty związane z tymi budynkami bez względu na sposób ich wykorzystywania,

a drugi dotyczy wyłączenia poza zakres przedmiotów zwianych z działalnością gospodarczą budynków i budowli, które choć są w posiadaniu przedsiębiorcy nie

są i nie mogą być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powyższe oznacza, że możliwość wyłączenie z opodatkowania budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy z uwagi na ich stan techniczny pojawiła się dopiero od 1 stycznia 2003 r. W związku, z czym argument o złym stanie technicznym nabytego [...] października 2002 r. budynku "skupu żywca" nie mógł być brany pod uwagę przy wymiarze podatku od nieruchomości za 2002 r.

Reasumując, nabycie [...] października 2002 r. nieruchomości zabudowanej m.in. budynkiem punktu skupu żywca nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązywało skarżącego do uiszczenia podatku od całej nabytej nieruchomości tj. od gruntów i budynków począwszy od dnia 1 listopada 2002 r., według stawek określonych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.