Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1534/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 54 pkt 2 lit. c, art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 18 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 184 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Renata Detka Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 16/17 w sprawie ze skargi Z. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 16/17, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierponia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), oddalił skargę Z. Ś. (dalej jako Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] października 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Ostróda z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...], którą na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust.1 i ust. 2, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) oraz art. 104 § 1 i art. 107 § 1 - § 3 K.p.a. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy wraz z jego rozbudową, przewidzianej do realizacji na działce nr ew. [...], obręb geodezyjny B., gmina O.

Sąd uznał, że organy prowadząc postępowanie w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji prawidłowo ustaliły wszystkie istotne w sprawie okoliczności, w oparciu o właściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy i sposób należyty umotywowały swoje stanowisko, co pozwoliło przyjąć, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnmia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagosopodarowania terenu w przypadku brtaku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej jako rozporządzenie). Nie zostały naruszone przepisy postępowania ani przepisy prawa materialnego. Sąd zwrócił uwagę na związany charakter decyzji o warunkach zabudowy co objawia się w tym, że organ zobligowany jest wydać tą decyzję jeśli wniosek o jej wydanie spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd uznał, że planowana zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy wraz z jego rozbudową spaełna wymóg tzw. dobrego sąsiedztwa określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Planowana inwestycja aby został zachowany ład przestrzenny powinna wpisywać się w istniejącą na obszarze analizowanym zabudowę, w jej funkcje i parametry architektoniczne. Dla oceny spełnienia warunku kontynuacji istniejęcej już zabudowy konieczne jest przeprowadzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej, ktora pozwoli ocenić czy planowana inwestycja nie będzie stanowić wyłomu w istniejącej zabudowie i da się z nią pogodzić.

Sąd przytoczył treść § 3 rozporządzenia i stwierdził, że wyznaczony w niniejszej sprawie obszar analizoawny odpowiada wymogom wskazanym w tym przepisie. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, w odległości 786 m - stanowiącej trzykrotną szerokość frontowej granicy działki wnioskodawcy, zgodnia z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Za front działki, mający długość 262 m, przyjęto część przedmiotowej działki, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporzedzenia).

Sąd podzielił stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnmia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1753/10, na które powoływały się organy wydając decyzje w niniejszej sprawie, odnośnie do braku kolizji funkcji domu weselnego z funkcją mieszkalną danego terenu, gdyż w istocie stanowi ona jej nierozłączny i niezbędny element. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd I instancji stwiedził, ze na terenie zabudowanym budynklami mieszkalnymi i zabudową zagrodową możliwe jest wprowadzenie funkcji domu weselnego. Kontynuacja funkcji oznacza bowiem, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu zagospodarowania terenu, a nie być identyczna z istniejącym sposobem zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Sąd mając na uwadze wskazywane przez skarżącego zagrożenie, że po zrealizowaniu planowanej inwestycji sąsiedzi będą prawdopodobnie narażeni na wzmożony ruch i hałas, w szczególności w porze nocnej uznał, że nie ma to znaczenia dla sprawy. Kwestia wpływu planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, a więc możliwość ewentualnego zagrożenia co do pogorszenia się warunków komunikacjim czy zwiększenia hałasu, może być rozważana dopiero na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na bnudowę, w którym to postępowaniu następuje konkretyzacja ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor na etapie występowania o decyzje o warunkach zabudowy nie jest zobowiązany do przedłożenia projektu budowlanego, a jedynie do przedstawienia koncepcji zabudowy, przez którą określa np. planowany sposób zagospodarowania terenu.

Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza interesów osób trzecich bowiem nie narusza prawa własności i innych praw tych osób, nie uprawnia do wykonania inwestycji. Ma ona charakter wstępny i ogólny, gdyż nie przesądza jeszcze o prawie prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. W decyzji o waunkach zabudowy organ orzekający powiniem w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania, a ich konkretyzacja następuje dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej, w tym ochrony przed hałasem i dostępu do drogi publicznej, oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z przepisów prawa budowlenego i przepisów szczególnych. Na tym etapie przygotowania inwestycji organy mogą zakreślić ramy opisywanej ochrony oraz zobligować inwestora do ich przestrzegania przy tworzeniu projektu budowy. Podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę organ bada czy te wymogi zostały zachowane i podejmuje stosowne kroki w celu wydania tej decyzji.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że uciążliwości, na które wskazuje Skarżący nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. W razie spadku wartości nieruchomości sąsiednich w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy właściciele tych działek mogą wystąpić z roszczeniem o odszkodowanie (art. 63 ust. 3 u.p.z.p.). Podkreślono, że dopiero na eteapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę badaniu podlegać będą kwestie związane z zapewnieniem właściwych warunków w zakresie komunikacji i ochrony przed hałasem. Jak stwierdził NSA w wyroku z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1543/11, żaden przepis prawa nie zawiera normy, która nakazywałaby konkretyzację tego rodzaju parametrów, jak infrastruktura i komunikacja, na etapie warunków zabudowy.

Sąd uznał, że z treści analizy graficznej i tekstowej wynikają wszystkie parametry występujące w obszarze analizowanym, które stanowią odniesienie dla możliwości ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wbrew zarzutom skarżącego, że parametry nowej zabudowy wskazane zostały nieprawidłowo przez podanie przybliżonych wartości "±10%" Sąd stwierdził, że organ I instancji w swojej decyzji precyzyjnie podał parametry techniczne ustalone na podstawie analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na potwierdzenie tego Sąd przytoczył wynikające z analizy urbanistycznej wartości odpowiednich parametrów zabudowy. Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko, wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie, że parametry nowej zabudowy nie muszą być określone w decyzji o warunkach zabudowy wyłacznie konkretną liczbą, Zważywszy, że decyzja o warunkach zabudowy określa tylko, czy planowane przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie, należy dopuścić określenie tych parametrów również przez wskazanie ich dolnej i górnej granicy, czy też użycie określenia "około". To w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej ma dojść do ostatecznego, dokładnego i precyzyjnego ustalenia wymiarów planowanej zabudowy. Określenie wielkości danego parametru za pomocą tzw. "widełek" lub użycie określenia "około" jest na tyle precyzyjne, że wiąże organ wydający pozwolenia na budowę.

Sąd uznał za niezasadny zarzut uwzględnienia w analizie tylko 5 działek. Sąd przywołał treść § 3 ust. 1 rozporządzenia i uznał, że skoro tylko te działki są dostępone z tej samej drogi publicznej, na co wskazano w zaskarżonej decyzji, to prawidłowo uwzględniono rodzaj ich zabudowy jako podstawę do ustalenia parametrów nowej zabudowy.

Dom weselny - co do zasady - może powstać na obszarze o przeważającej funkcji mieszkaniowej jako funkcja towarzysząca. Tego rodzaju obiekty nie stoją bowiem w sprzecznosci z istniejącą na przedmiotowym terenie zabudową mieszkaniową, zaspokajają bowiem potrzeby mieszkańców w zakresie organizacji impres okolicznościowych. Towarzyszące funkcji mieszkaniowej obiekty usługowe w żadnej mierze nie muszą swym zasięgiem ograniczać sie do najbliższej okolicy. Dostęp do obiektów usługowych nie jst bowiem ograniczony według kryterium geograficznego i możliwość korzystania z takich obiektów mają wszyscy, a nie tylko mieszkańcy miejscowości, w której obiekt taki ma być zlokalizowany.

Odnośnie do zarzutu, że załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu został sporządzony na nieczytelnej kopii mapy, przez co nie możliwe było skontrolowanie prawidłowości sporządzenia analizy i w konsekwencji ustalonych przez organ I instancji warunków zabudowy, Sąd wskazał, że rzeczywiście nie wszystkie numery działek są czytelne. Zauważył jednak, że w aktach administracyjnych sprawy, z którymi skarżący mógł zapoznać się zawiadomiony w trybie art. 10 § 1 K.p.a., znajduje się mapa sporządzona w skali 1:1000, na której są wyraźnie widoczne wszystkie działki uwzględnione w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarownia terenu. Wprawdzie mapa ta została sporządzona w postępowaniu zakończonym decyzją organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., ale bezsprzecznie sporządzona analiza obejmowała te same działki, które uwzgledniono w niniejszym postępowaniu. Organ odwoławczy uchylając tę decyzję (decyzja z [...] marca 2016 r.) nie zakwestionował prawidłowości sporządzenia tej mapy.

Załączenie, w kontrolowanej sprawie, do decyzji o warunkach zabudowy niezbyt czytelnej mapy obszaru analizowanego, gdy w aktach sprawy znajduje się precyzyjna mapa tego obszaru, nie daje podstaw do uznania, że naruszenie § 9 ust. 3 rozporządzenia miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tego przepisu musiałoby skutkować uchyleniem decyzji, gdyby granic obszaru analizowanego i zakresu sporządzonej analizy nie można było ocenić na podstawie części tekstowej analizy, treści samej decyzji lub innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Sąd zauważył, że w okolicznościach niniejszej sprawy zostały również spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 K.p.a.). Zgodnie z art. 107 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. Decyzja zawiera motywy podjętych rozwiązań w nawiązaniu do wyjaśnionego uprzednio celu i charakteru decyzji o warunkach zabudowy z wykazaniem jej specyfiki w przypadku ustalania warunków zabudowy dla domu weselnego. Nie naruszono też art. 8 K.p.a. bowiem nie zostały naruszone przepisy prawa marterialnego i procesowego.

Skarżący wniósł skargę kasacyjna od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1. art. 1 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem oceny rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie dokonano z punktu widzenia słuszności, nie zaś legalności jego wydania i poprawności w zakresie kontrolowania zaskarżonej decyzji;

2. art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niewskazanie w zaskarżonej decyzji co najmniej maksymalnej liczby miejsc parkingowych, w tym miejsc parkingowych dla funkcji mieszkalnej oraz miejsc parkingowych dla funkcji usługowej zamierzenia budowlanego, w szczególności dla zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej nieruchomości, gdyż zgodnie z przywołanymi przepisami (§ 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy) decyzja ustalająca warunki zabudowy winna wskazywać wymaganą liczbę miejsc parkingowych;

3. art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez sporządzenie części graficznej decyzji o warunkach zabudowy oraz części graficznej analizy na nieczytelnych kopiach mapy, która wyklucza możliwość odczytania i odszukania działek, na które powołuje się organ w przedmiocie ich analizy, tym bardziej sporządzenia z nich kserokopii, przez co decyzja o warunkach zabudowy rodzi wątpliwość co do treści rozstrzygnięcia, którego nierozłączną częścią jest załącznik graficzny;

Fomułując zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał na naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 i 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w związku z utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji wydanej z pogwałceniem zasady prawdy materialnej i nieustalenie, jaka winna być zagwarantowana maksymalna liczba miejsc postojowych dla funkcji mieszkalnej i usługowej, w celu wypełnienia nakazu wynikającego z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003:r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu i lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także poprzez niewyjaśnienie w treści decyzji, jakie założenia organu legły u podstaw nieokreślenia liczby miejsc parkingowych.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpozania przez Wojeówdzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację mającą uzasadniać sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

W ocenie NSA, skarga kasacyjna Z. Ś. została oparta na nieuzasadnionych podstawach.

Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnycvh poprzez jego niewłaściwe zastosowanie twierdząc, że Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję kierował się względami słuszności zamiast legalności. Wbrew temu co podnosi skarżący Sąd I instancji oceniał zaskarżoną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy tylko i wyłącznie pod kątem jej legalności. NIe odwoływał się do jakichkolwiek wartości, które mogłyby wskazywać na kierowanie się przy wydawaniu wyroku zasadami słuszności. Sąd dokonał oceny zaskarżonej decyzji odnosząc sie do obowiązujących przepisów prawa, w tym w szczególności przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. oraz konkretnych regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Właśnie z uwagi regulacje na zawarte w powyższych aktach prawnych Sąd dokonał oceny czy wydana w niniejszej sprawie decyzja odpowiada wskazanym tam wymogom. Regulacje te stały się podstawą do ustaleń czy planowana zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usługowy - dom weselny da się pogodzić z przeważającym na tym terenie zagospodarowaniem o funkcji mieszkaniowej i zagrodowej. Sąd uznał za organami, że dom weselny będzie uzupełnieniem dotychczasowego zagospodarowania o funkcji mieszkaniowej bowiem będzie zaspokajał potrzeby kulturalne lokalnej społeczności w zakresie możliwości wyprawiania imprez okolicznościowych. Na tej podstawie Sąd uznał, że organy wykazały, iż zasada kontynuacji funkcji zagospodarowania nie zostanie naruszona a wręcz przeciwnie dotychczasowa funkcja mieszkalna zostanie uzupełniona o odpowiadającą jej (dającą się z nią pogodzić, niesprzeczną) funkcję usługową w postaci domu weselnego.

Przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla określenia wymagań nowej zabudowy wynikało z regulacji prawnych ww. rozporządzenia. Właśnie regulacje tego aktu prawnego nakładały na organy obowiązek przeprowadzenia analizy urbanistycznej w określony sposób i wskazanym tam zakresie. Z kolei ustalenia tej ananlizy były podstawą do określenia stosownych wymogów, które powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy. Sąd przeprowadził ocenę zapisów analizy urbanistycznej i zgodności jej ustaleń z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Nie dostrzegł aby organy dopuściły się naruszeń prawa materialnego czy procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy zasadnym było uznanie, że decyzja jest prawidłowa i zachodzą podstawy do oddalenia skargi zgodnie z art. 151 P.p.s.a. Z powyższego wynika, że to nie względy słuszności lecz wykładnia obowiązujących i mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa były podstawą dla uznania przez Sąd, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Skarżący kasacyjnie wyraził pogląd, że w decyzji o warunkach zabudowy powinno nastąpić wskazanie maksymalnej liczby miejsc postojowych na terenie gdzie planowana jest realizacja inwestycji. Tego jednak przedmiotowa decyzja nie zawierała.

Z art. 54 pkt 2 lit c u.p.z.p. stosowanego odpowiednio do decyzji o wanunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Takim przepisem odrębnym będzie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastrukltury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w jego ust. 2 znajduje się odesłanie do decyzji o warunkach zabudowy. Jednak chodzi tu jedynie o określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie komunikacji a nie określenie maksymalnej liczby miejsc parkingowych. Także z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) nie wynika wymóg dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy konkretyzowania w tej decyzji liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Przepis § 2 pkt 6 wspomnianego rozporządzenia stanowi wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji między innymi w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Nie wynika z jego treści konieczność dokonywania przez organ ustalający warunki zabudowy analizy, jaka ilość miejsc parkingowych będzie konieczna dla planowanej inwestycji. Tego rodzaju konkretyzacja następuje na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Owszem § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stwierdza, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne, jednak zapis ten nie oznacza, że decyzja taka ma wskazywać konkretną ilość miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Z przepisu tego wynika tylko tyle, że liczba miejsc postojowych i urządzenie parkingu ma odpowiadać wymogom określonym w takiej decyzji. Czyli decyzja ta nie wskazuje liczby miejsc postojowych ale określa zasady (warunki), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Takimi zasadami wpływającymi na liczbę miejsc postojowych i urzędzenie parkingu będzie np. powierzchnia zabudowy, ilość kondygnacji czy zasady komunikacji dla tej inwestycji. Takie zapisy zaskarżona decyzja zawiera. Wyznacza zatem ramy dla szczegółowych ustaleń odnoszących się do liczby miejsc postojowych.

Wymagana ilość miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to ilość jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług. Te wielkości ustalane są natomiast szczegółowo na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Zatem szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich zorganizowania (rozmieszczenia) przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej .

Domaganie się przez skarżącego kasacyjnie ustalenia w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy maksymalnej liczby miejsc postojowych było pozbawione podstaw a zatem nie zasadny jest zarzut jakoby decyzja ta nie zawierając takich uregulowań była z tego powodu wadliwa i powinna zostać uchylona. Decyzja ta nie musiała zawierać tej informacji a jedynie wskazywać zasady, w oparciu o które liczba ta zostanie ustalona na etapie wydawania pozwoleniana budowę. Wymóg ten został spełniony.

Odnosząc się do zarzutu, że decyzja nie uwzglednia interesów stron postępowania, a w szczególności właścicieli działek sąsiadujących z działką planowaną pod zainwestowanie wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy ze swej istoty nie narusza interesów osób trzecich. Decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw tych osób gdyż nie uprawnia do realizacji innwestycji. Dopiero wydając pozwolenie na budowę uwzględnia się interesy osób trzecich, które mogłyby zostać naruszone takim pozwoleniem np. odnośnie do zapewnienia ochrony przed hałasem czy zapewnieniem dostępu do drogi. Poprzez postawienie w decyzji ogólnych wymagań co do możliwego zainwestowania działki decyzja ta wyznacza granice zainwestowania właśnie by nie ucierpiały interesy osób trzecich. Wymagania co do nowej zabudowy wynikają z przeprowadzonej analizy urbanistycznej, która pozwala wskazać czy nowa zabudowa wpisuje sie w dotychczasowy sposób zagospodarowania w zakresie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można zatem twierdzić, że nie wyważono interesów stron postępowania skoro organy w sposób prawidłowy przeprowadziły analizę urbanistyczną i na podstawie jej wyników określiły parametry nowej zabudowy.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłwo przyjął, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji mimo że naruszony został § 9 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji jest wystąpienie naruszeń prawa wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a - c P.p.s.a. Naruszenie przepisów postępowania, inne niż będące podstawą do wznowienia postępowania, może stanowić o uchyleniu decyzji gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Sąd nie zaprzeczył, że doszło do naruszenia § 9 ww. rozporządzenia. Zdaniem NSA, Sąd prawidłowo uznał, że naruszenie to nie miało istonego wpływu na wynik sprawy bowiem w aktach postępowania administracyjnego, z którymi mógł zapoznać się skarżący, znajdowała się mapa wykonana w skali 1:1000 będąca załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, z której bezsprzecznie wynika, gdyż jest czytelna, że działki które zostały wzięte pod uwagę przy sporządzaniu analizy urbanistycznej odpowiadały tym wskazanym w cześci opisowej tejże analizy. Tym samym wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej co do wskazanych tam 5 działek mogły stanowić podstwę ustaleń ujętych w zaskarżonej decyzji.

Mając na uwagę powyższe rozważania NSA stwierdza, ze niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 w zw. z art. 6,art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107§ 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi gdy zaskarzona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Skoro ustalenie maksymalnej liczby miejsc parkingowych dla planowanej zabudowy o funkcji usługowej nie było wymagane na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, to Sąd nie naruszył granic rozpoznania sprawy o których mowa w art. 134 § 1 P.p.s.a. bowiem ocena legalności zaskarżonej decyzji nie wymagała ustalenia liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Tym samym wymaganie by organ mając na celu wydanie decyzji o warunkach zabudowy prowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie byłoby naruszeniem przepisów postępowania. Jak już wcześniej wskazano wydanie rozstrzygnięcia nie wymagało tego rodzaju ustaleń.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.