Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 693/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. Sp. z o.o. spółki komandytowej w G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. spółki komandytowej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 listopada 2013 r.; sygn. akt III SA/Wr 365/13 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. spółki komandytowej w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r.; nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 365/13 oddalił skargę A. Sp. z o.o. spółka komandytowa w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia w transporcie drogowym.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. pełnomocnik A. Sp. z o.o. spółki komandytowej złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W., zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

Zawarty przez stronę w petitum skargi wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej nie został w żaden sposób przez stronę uzasadniony. Strona nie uprawdopodobniła zaistnienia po jej stronie przesłane wstrzymania wykonania aktu, ani też nie załączyła do skargi kasacyjnej żadnych dokumentów mogących przemawiać za zasadnością wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż z okoliczności w nim przedstawionych nie wynika, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostałaby wobec skarżącej spółki spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Wnioskowane przez stronę przyznanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione, przy czym inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Oznacza to, że jest on zobowiązany wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, jednocześnie uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności Sąd nie jest zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04; z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 455/12), a także w doktrynie ugruntowała się wykładnia, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, zaś twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej, rodzinnej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).

Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowy wniosek nie został w ogóle uzasadniony, a skarżąca nie dołączyła do skargi kasacyjnej żadnych dokumentów na jego poparcie.

W związku z powyższym, skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a przede wszystkim nie wskazała w treści wniosku jakie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a także nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej czy majątkowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie opisanych przesłanek. W związku z powyższym, brak wykazania przez skarżącą potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku.

Ponadto należy zaznaczyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia (vide: postanowienie NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 251/12). Nie jest to więc sytuacja, która samoistnie uzasadniałaby zastosowanie wobec skarżącej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.