Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 349/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art, 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 2 pkt 4, par. 3 ust. 2,
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 20 ust. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015r. sprawy ze skargi Parku Krajobrazowego A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia"[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 maja 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" , na wniosek A.K., ustalił warunki zabudowy na części działki nr "[...]", dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz garażu wolnostojącego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", po rozpoznaniu odwołania "[...]" Parku, decyzją z dnia 8 sierpnia 2012 r., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zarzuciło, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania, o którym mowa w § 4 - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem". Wyjaśniło ponadto, że zgodność wnioskowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody analizuje organ współdziałający, to jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]". W aktach sprawy brak było jednak postanowienia tego organu. Mylnie więc wskazano w decyzji, że uzgodnienie nastąpiło w trybie art. 53 ust. 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), powoływanej dalej także jako "u.p.z.p.".

Decyzją z dnia 18 lutego 2013 r. organ pierwszej instancji ponownie ustalił warunki zabudowy na części działki nr "[...]", dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz garażu wolnostojącego.

Po rozpoznaniu odwołania "[...]" Parku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" decyzją z dnia 16 kwietnia 2013 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium podniosło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażane jest stanowisko, zgodnie z którym z chwilą wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji "głównej", tracą ważność postanowienia uzgadniające. Postępowanie uzgadniające, prowadzone na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 106 K.p.a. ma charakter posiłkowy i konieczność jego powtórzenia zachodzi w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji głównej, gdyż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ prowadzący musi przedstawić organom uzgadniającym nowy projekt decyzji do uzgodnienia. Zauważyło również, że w toku postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, gdyż dnia 5 października 2012 r. opublikowana została uchwała nr XIX/368/12 Sejmiku Województwa "[...]" z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia Planu Ochrony "[...]" Parku Krajobrazowego. Wobec powyższego organ pierwszej instancji winien przesłać projekt decyzji do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w "[...]" celem zajęcia stanowiska.

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]" odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż uznał, że koliduje ona z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody "[...]" z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 20, poz. 506), przewidującym zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem z dnia 30 grudnia 2013 r. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]" postanowieniem z dnia

20 lutego 2014 r. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, powtórnie zarzucając naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody "[...]".

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. uchylił to postanowienie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. GDOŚ zarzucił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało czy na działce przeznaczonej pod zainwestowanie i na działce sąsiadującej znajdują się zbiorniki wodne. Ponadto stwierdził, że tereny działek tych można zakwalifikować jako obszary wodnobłotne, do których nie odnosi się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników. Wyjaśnił, że zgodnie z Konwencją Ramsarską obszarami wodno-błotnymi są "tereny bagien, błot i torfowisk lub zbiorniki wodne, tak naturalne jak i sztuczne, stałe

i okresowe, o wodach stojących lub płynących, słodkich, słonawych lub słonych, łącznie

z wodami morskimi, których głębokość podczas odpływu nie przekracza sześciu metrów" jest więc to pojęcie szersze od pojęcia zbiorników wodnych. Tym samym nie można jednoznacznie stwierdzić, czy planowana inwestycja narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt rozporządzenia Wojewody.

Postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. RDOŚ kolejny raz odmówił uzgodnienia warunków zabudowy przedmiotowej działki, podtrzymując zarzut naruszenia § 3 ust. 1

pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody "[...]". W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z wnioskami wykonanej na zlecenie organu ekspertyzy, obszar na działce nr "[...]" należy zakwalifikować jako "inne zbiorniki wodne", a obszar na działce nr "[...]" – jako obszar wodno – błotny. Sposób wyrysowania nieprzekraczalnej linii zabudowy dopuszcza możliwość realizacji planowanej inwestycji na terenie prawie całej działki, a zatem także

w strefie 100 m od granicy nieużytku stanowiącego astatyczny zbiornik wodny. Jednocześnie zaznaczył, że z uwagi na powyższe odstąpił od badania ewentualnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000.

Pismem z dnia 22 września 2014 r. inwestor zmodyfikował wniosek, ograniczając proponowany do zabudowy obszar oraz szerokość elewacji frontowych budynku gospodarczego i garażu.

Decyzją z dnia 18 lutego 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" ustalił warunki zabudowy na części działki nr "[...]", dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz garażu wolnostojącego. Ustalając warunki i szczególne zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, regulujących ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu, podał m.in., że inwestycja znajduje się w granicach "[...]" Parku Krajobrazowego, na obszarze którego obowiązują przepisy rozporządzenia nr 9 Wojewody "[...]" z 26 stycznia 2006 r. oraz w granicach obszaru Natura 2000, tj. specjalnego obszaru ochrony ptaków "[...]". Burmistrz stwierdził, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Uwzględnił przy tym, że to zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest w bezpośredniej bliskości innych zabudowań o podobnej funkcji, na terenie silnie zantropogenizowanym. Organ pierwszej instancji zastrzegł, że zamierzenie inwestycyjne należy realizować zgodnie z zapisami ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenia Wojewody "[...]" w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego z dnia 26 stycznia 2006 r.

W uzasadnieniu Burmistrz podał, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i stanowi zmianę zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61

ust. 1 u.p.z.p., uprawniony urbanista sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu wokół przedmiotowej działki. Zaznaczył, że wnioskodawca zmodyfikował wniosek w taki sposób, aby teren inwestycji nie wchodził w głąb planowanej pod zabudowę działki, a ponadto dostosowano wielkość gabarytów tak, aby zachować ład przestrzenny wsi "[...]" i jej okolic. Po modyfikacji wniosku organ wystąpił ponowne

o uzgodnienia, gdyż zakres inwestycji uległ zmianie. Projekt decyzji uzgodniono z: Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w "[...]" w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p., Starostą Powiatu "[...]" w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z dnia 24 listopada 2014 r.) i Marszałkiem Województwa "[...]" w zakresie melioracji i urządzeń wodnych (postanowienie z dnia 27 listopada 2014 r.).

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie "[...]" , które zarzuciło, że przedmiotowa zabudowa zmieni w sposób nieodwracalny walory krajobrazowe otwartego polno-łąkowego krajobrazu w południowej części Parku, które powinny być chronione zgodnie z art. 5 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Podniosło ponadto, że lokalizacja inwestycji dotyczy gruntów rolnych o dużych wartościach przyrodniczych, stanowiących cenne zbiorowiska trawiaste pośród siedlisk obszarów Natura 2000 - niżowe łąki użytkowane ekstensywnie (kod siedliska "[...]"), o charakterze ciepłolubnym z liczną entomofauną, wśród której jest wiele gatunków chronionych oraz biotypami kilkunastu gatunków ptaków i płazów prawnie chronionych. Stowarzyszenie zauważyło, że lokalizacji nowego siedliska zaburzy ponadto historyczny układ przestrzenny w rejonie, gdyż stworzy precedens do zabudowy terenów pomiędzy wsiami "[...]".

Dyrektor "[...]" Parku Krajobrazowego z siedzibą w "[...]" również zarzucił w odwołaniu, że sporna inwestycja lokalizowana będzie poza zwarta zabudową wsi "[...]" oraz obowiązującą linią zabudowy, co naruszy uwarunkowania przyrodniczo-krajobrazowe i historyczno-kulturowe tych miejscowości i dopuszcza utworzenie nowej jednostki osadniczej pomiędzy tymi wsiami. Podkreślił, że możliwość planowanej zabudowy wyklucza istniejący zakaz zabudowy w pasie szerokości 100 m od astatycznego zbiornika wodnego, który jest zlokalizowany na działce nr "[...]". W ocenie Dyrektora, decyzja narusza też § 9 ust. 3 rozporządzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" decyzją z dnia 2 marca 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że co do zasady organ administracji jest związany wnioskiem inwestora, a wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może dotyczyć całości lub części działki, która daje się jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Inwestor zmodyfikował wniosek i wniósł

o posadowienie inwestycji w obrysie lit. A ,B, C, D, zgodnie z załącznikiem do wniosku oraz zmodyfikował szerokości elewacji frontowych budynków gospodarczego i garażowego do 8 m. Na tej podstawie sporządzony został nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, który został przesłany do uzgodnień. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r., działająca z upoważnienia Marszałka Województwa "[...]", Dyrektor Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w "[...]" uzgodniła ten projekt decyzji - w zakresie melioracji wodnych, zaś postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r., działająca z upoważnienia Starosty "[...]", Naczelnik Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru oraz Gospodarki Nieruchomościami uzgodniła przedstawiony projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Projekt decyzji został też uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w "[...]" w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że kwestionowana decyzja zawiera elementy wymienione w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy, a w załączniku nr 1 do decyzji określona została obowiązująca linia zabudowy i linie rozgraniczające teren inwestycji. Kolegium zaznaczyło, że z uwagi na to, że nie można było ustalić obowiązującej linii nowej zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, ustalona została ona w trybie § 4 ust. 2 rozporządzenia, czyli na podstawie ustawy o drogach publicznych. Stwierdziło, że przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt. 2-5 u.p.z.p. zostały spełnione. Działka nr "[...]" posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, teren tej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych. W celu ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, wyznaczono granice obszaru analizowanego na mapie w skali 1: 1000 w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Zaznaczyło, że za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uznaje się wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym. Z przeprowadzonej analizy wynikało, że w obszarze analizowanym istnieją działki zabudowane budynkami mieszkalnymi, gospodarczymi i garażowymi, a zatem została zachowana kontynuacja funkcji istniejącej w obszarze analizowanym. Kolegium stwierdziło ponadto, że organ pierwszej instancji wyliczył wskaźniki, o których mowa w rozporządzeniu, dla budynków, które znalazły się w obszarze analizowanym (wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu) i prawidłowo ustalił je dla planowanej inwestycji. Wyliczone średnie wskaźniki pozwalały na wniosek, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z przesłanką określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że projekt decyzji był wielokrotnie w toku postępowania przesyłany do uzgodnienia z RDOŚ. W związku z tym, że RDOŚ nie zajął stanowiska po ostatniej zmianie projektu, uznać należało, iż stanął na stanowisku, że projekt decyzji tym razem jest zgodny z przepisami o ochronie przyrody.

W złożonej skardze Dyrektor "[...]" Parku Krajobrazowego "[...]" zauważył, że RDOŚ rozpatrywał projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wybiórczo, tylko pod kątem uwarunkowań przyrodniczych. W tej sytuacji nie mogło dojść do pełnego zbadania wnioskowanej inwestycji w kontekście przepisów dotyczących ochrony krajobrazu. Skarżący zaznaczył, że ochrona przyrody, walorów krajobrazowych, wartości historycznych i kulturowych należy do zadań dyrektora parku krajobrazowego, co ma odzwierciedlenie w Planie Ochrony "[...]" Parku Krajobrazowego. Zgodnie z tym dokumentem, przedmiotowy teren znajduje się w strefie "[...]" , w której nowe obiekty mogą być lokalizowane wyjątkowo, w przypadku ścisłego powiązania przestrzennego z już istniejącą zabudową w obrębie tej strefy. Zdaniem skarżącego przedmiotowa inwestycja nie spełni tego warunku, gdyż dotyczy skrajnej działki obrębu "[...]", a następną działka jest działka leśna obrębu "[...]", która sąsiaduje z kolejną działką obrębu "[...]", gdzie znajdują się zabudowania wsi "[...]", oddalone o ok. 300 m od działki inwestora. Skarżący zarzucił, że urbanista ustalił parametry zabudowy na podstawie budynków posadowionych w tym trzecim obrębie. Skarżący podniósł ponadto, że przedmiotowa działka nie ma swobodnego dojazdu do sąsiedniej wsi, gdyż odbywa się on po drodze biegnącej przez fragment działki będącej w administracji Lasów Państwowych. Drogi publiczne zlokalizowane na działkach nr "[...]" stykają się tylko jednym narożnikiem. Brak ciągłości drogi publicznej, w ocenie skarżącego, wykluczał możliwości uwzględnienia w analizie urbanistycznej zabudowy wsi "[...]". Skarżący podniósł ponadto, że z wieloletniej obserwacji pracowników parku wynika, że na działce leśnej nr "[...]" znajduje się astatyczny zbiornik wodny. Planowana inwestycja znajduje się w pasie 100 m od tego zbiornika, co narusza zakaz ustanowiony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody "[...]". Skarżący stwierdził, że realizacja spornej inwestycji jest niezgodna z celami ochrony "[...]" Parku Krajobrazowego i przyczyni się do degradacji walorów krajobrazowych w rejonie otwartych terenów trawiastych. Ponadto, przyzwala na utworzeniem nowego siedliska budowlanego na tym terenie, co naruszy historyczny układ przestrzenny mazurskiej wsi "[...]".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2015 r., Skarżący przesłał karty obserwacji nr 5/2015 z dnia 14 kwietnia 2015 r., i nr 8/2015 z dnia 27 kwietnia 2015 r., dotyczące obserwacji kani czarnej, gatunku ptaka drapieżnego, objętego ścisłą ochrona gatunkową, żerującego na działce nr "[...]" i działkach sąsiednich.

Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r., inwestor przedłożył kopi notatki służbowej pracownika RDOŚ w "[...]", zawierającej analizę wniosku Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" dotyczącego spornej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" z dnia 18 lutego 2013 r., którą ustalono warunki zabudowy na części działki nr "[...]", dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz garażu wolnostojącego, gdyż uznano, że zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Z tego względu wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w cytowanym wyżej art. 61 ust. 1 ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności do ustalenia czy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1, i stanowił podstawę do załatwienia sprawy co do istoty. Należy podzielić ocenę organów obu instancji, że spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Treść analizy urbanistycznej sporządzonej dla przedmiotowej części działki pozwoliła na ustalenie, że w jej sąsiedztwie znajdowały się zabudowania (budynki mieszkalne jednorodzinne i budynki gospodarcze), których parametry pozwoliły na ustalenie warunków i szczególnych zasad planowanej zabudowy, w tym linii zabudowy

i maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oraz kontynuacji funkcji i parametrów technicznych. Bez znaczenia jest przy tym, że ustalając, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, obszar analizowany uprawniony urbanista uwzględnił znajdujące się na tym obszarze zabudowania, leżące w odległości 300 m, ale znajdujące się w sąsiednim obrębie geodezyjnym. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia przez obszar analizowany należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się

w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 tego rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy,

o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z cytowanych przepisów wynika, że prawodawca nie ograniczył możliwości ustalenia obszaru analizowanego do terenu znajdującego się w granicach administracyjnych tej samej jednostki ewidencyjnej. Wobec tego uwzględnienie w analizie urbanistycznej obiektów znajdujących się w obu obrębach ("[...]") nie narusza prawa. Wyjaśnić też należy, że uwzględnione w analizie obiekty budowlane były posadowione na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej – drogi gminnej nr "[...]", obejmującej m.in. działki nr "[...]". Fakt, że na znajdującej się w aktach sprawy mapie ewidencyjnej działki te stykają się tylko narożnikiem nie oznacza, że droga ta nie łączy obu sąsiadujących miejscowości. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Jak wynika z Załącznika nr 2 do uchwały Nr "[...]" Zarządu Województwa "[...]" z dnia 19 lutego 2008 r. zmieniającej uchwały Zarządu Województwa "[...]" w sprawie nadania numeracji drogom gminnym na terenie województwa "[...]":– Wykazu Dróg Gminnych, droga nr "[...]", przebiegająca przez "[...]", jest drogą gminną.

Wobec powyższego prawidłowo oceniono, że warunki określone w art. 61 ust. 1

pkt 1 (tzw. "dobre sąsiedztwo") oraz pkt 2 (dostęp do drogi publicznej) u.p.z.p. zostały spełnione.

W sprawie nie jest kwestionowana zgodność z pkt. 3 i 4 ust. 1 art. 61 ustawy. Organ pierwszej instancji wskazał warunki przyłączeń do istniejących sieci

w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków oraz zaopatrzenia w energie elektryczną. Kwestię zaopatrzenia w ciepło pozostawił do realizacji inwestorowi, zaś

w zakresie zagospodarowania odpadów stałych wskazał na obowiązek ich gromadzenia

w pojemnikach na działce i zorganizowanego wywozu na składowisko odpadów. Jak wynika natomiast z postanowienia Starosty "[...]" z dnia 24 listopada 2014 r., organ ten, po przeanalizowaniu nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego oraz w oparciu o dokumentację znajdującą się w zasobie Starostwa, stwierdził, że na obszarze opracowania planowanej inwestycji występują grunty rolne sklasyfikowane jako "[...]" - grunty orne oraz "[...]" - pastwiska trwałe wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego i zgodnie z w art. 7 ust. 2 ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymagają one uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze.

Sporne pozostaje spełnienie wymogu zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do tej kwestii należy podnieść, że w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. chodzi

w zasadzie o brak sprzeczności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Za tym stanowiskiem przemawiają względy systemowe, w tym zasada interpretacji przepisów na korzyść inwestora oraz podmiotu uprawnień właścicielskich. Niedopuszczalne byłoby bowiem odmówienie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bez powołania się przez organ na złamanie konkretnego przepisu prawa, lecz na jego niedostateczną realizację, czyli nieprzestrzeganie norm ogólnych (np. nakazujących respektowanie ładu przestrzennego). Doprowadziłoby to do nadmiernego luzu interpretacyjnego organów wydających decyzje w sprawach ustalenia warunków zabudowy, wbrew założonej konstrukcji prawnej tych decyzji, które są w założeniu aktami związanymi (tak:

Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011, s. 523-524).

Skarżący przyznał, że dokonane w niniejszej sprawie milczące uzgodnienie RDOŚ powoduje, że przesłanki przyrodnicze zostały zbadane. Zarzucił jednocześnie, że

z wieloletnich obserwacji pracowników "[...]" Parku Krajobrazowego wynika, że na działce leśnej nr "[...]" istnieje zbiornik astatyczny, tym samym zgodnie z zakazem zawartym w § 3 ust,. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 9 Wojewody "[...]", planowana inwestycja jest niedopuszczalna. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że ze sporządzonej na zlecenie RDOŚ w "[...]" "Ekspertyzy z zakresu paludologii w celu ustalenia czy na terenie działek oznaczonych numerami "[...]" znajduje się obszar wodno-błotny czy zbiornik wodny" wynika wprost, że ten obiekt hydrograficzny jest obszarem wodno – błotnym, zaliczonym do kategorii mokradeł o cechach łąki łęgowej zastoiskowej, a nie zbiornikiem wodnym.

Odnosząc się do kwestii podniesionej przez skarżącego w piśmie procesowym

z dnia 3 czerwca 2015 r., dotyczącej obserwacji żerowania kani czarnej na działce nr "[...]"

i działkach sąsiednich, wskazać należy, że zarówno z powołanej wyżej ekspertyzy, jak

i notatki służbowej pracownika RDOŚ w "[...]" z dnia 3 grudnia 2014 r. wynika, że teren przedmiotowej działki nie stanowi znanych miejsc gniazdowania awifauny stanowiącej przedmiot ochrony obszaru Natura 2000, choć może stanowić teren żerowiska. Tym samym nie można podzielić stanowiska, że realizacja planowanego zamierzenia wpłynie negatywnie na ten gatunek ptaków.

W skardze zarzucono ponadto, że RDOŚ nie badał kwestii ochrony wartości krajobrazowych. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że niewątpliwie

w postępowaniu uzgodnieniowym, toczącym się na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., dyrektor ochrony środowiska wypowiada się na temat planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na ochronę przyrody. Jednakże w sytuacji gdy teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze parku krajobrazowego, organ ten musi dokonać również oceny czy planowana inwestycja ta jest możliwa do pogodzenia z celem, dla którego park ten został utworzony. W tym zakresie badaniu podlega m.in. czy dana inwestycja wywołuje skutki, których powstanie jest zakazane na terenie parku. Jak wynika z § 2 rozporządzenia nr 9 Wojewody "[...]" z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego celem ochrony w Parku jest ochrona wybitnych wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych w celu zachowania i popularyzacji tych wartości. W celu zostały wprowadzone zakazy wymienione w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia. Żaden z wprowadzonych tym przepisem zakazów nie został naruszony kwestionowaną decyzją. Skarżący podniósł, że planowana zabudowa jest niezgodna z postanowieniami Planu Ochrony "[...]" Parku Krajobrazowego. Należy jednak zauważyć, że postanowienia planu ochrony parku krajobrazowego nie stanowią przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.), plan ochrony dla parku krajobrazowego zawiera ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych. Wobec powyższego, uchwalony Plan Ochrony Parku Krajobrazowego zawiera ustalenia wiążące jedynie przy sporządzaniu dokumentów planistycznych nie zaś obowiązujące przepisy przy podejmowaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tej sytuacji wskazane przez skarżącego zapisy Planu Ochrony "[...]" Parku Krajobrazowego, zawierające zapisy dla przedmiotowego terenu o ograniczeniu lokalizowania nowych obiektów budowlanych tylko wyjątkowo, w przypadku ich ścisłego powiązania z istniejącą w obrębie tej strefy zabudową, nie mogły stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Dodać należy, że RDOŚ wielokrotnie wypowiadał się w przedmiotowej sprawie i wydawał też postanowienia odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, jeśli jego zdaniem naruszono przepis prawa i naruszenie to mogło mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody. Jego orzeczenia poddawane były kontroli instancyjnej, w związku z tym trudno uznać, że Organ ten nie badał wpływu przedmiotowej inwestycji wszelkie formy ochrony przyrody, w tym na obszar specjalnej ochrony ptaków i obszar Natura 2000.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skoro w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to prawidłowo ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej działki.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.