Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 571/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 52 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie WSA Ewa Janowska WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. L. na czynność Starosty Nyskiego z dnia 6 września 2011 r. nr [...] w części dotyczącej pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu M. L. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. M. L., reprezentowany przez pełnomocnika – R. T., prowadzącego firmę [...], wystąpił do Starosty Nyskiego z żądaniem zwrotu opłaty pobranej za wydanie kart pojazdów dla kilkudziesięciu samochodów, w tym dla samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wskazując, że każdorazowo opłata została zawyżona o kwotę 425 zł. Powyższe żądanie wywodził z niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, orzeczonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., w którym uznano, że określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł nie uwzględnia wytycznych ustawowych do określenia wysokości tej opłaty i jest zbyt wysoka. W piśmie z dnia 9 czerwca 2010 r. skarżący podniósł również, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2001 r., sygn. akt III ZP 12/01, w której uznano, że sędzia rozpatrujący sprawę może sam bezpośrednio pominąć przepis, który uważa za niezgodny z Konstytucją, nawet, kiedy nie zostało to potwierdzone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący dodał, że stwierdzenie w postępowaniu sądowo - administracyjnym, iż określony obowiązek administracyjny strony istnieje lub nie istnieje w określonym zakresie, nie wyklucza dochodzenia przez stronę roszczenia o zapłatę, jeżeli organ nie wykona świadczenia. Ponadto zastrzegł, że rozstrzygnięcie sądu administracyjnego o istnieniu lub nieistnieniu takiego obowiązku może mieć zasadnicze znaczenie w toku rozpoznawania sprawy cywilnej o zapłatę, a w przypadku odmowy skieruje sprawę na drogę postępowania sądowego.

Ustosunkowując się do powyższego żądania Starosta Nyski pismem z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...], odmówił zwrotu żądnej kwoty. Wskazał, że opłata w kwocie 425 zł, może dotyczyć jedynie opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu o numerze rejestracyjnym [...], ponieważ nie była wniesiona w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami. Dalej wywodził, że z dotychczasowego orzecznictwa sądowego wynika, po pierwsze, iż zwrot części opłaty może dotyczyć jedynie opłat za wydanie karty pojazdu, które uiszczone były po dniu 1 maja 2004 r., to jest po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, a po wtóre – przy opłatach uiszczanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami samochodowymi – przyjmuje się, że roszczenia te podlegają 3-letniemu przedawnieniu (art. 118 K.c.), którego bieg rozpoczyna się w chwili spełnienia świadczenia, tj. w dniu uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu, jak stwierdził to Sąd Najwyższy w orzeczeniu z 2 czerwca 2010 r., sygn. akt II CZP 37/10. Powyższe pismo zostało przesłane na adres pełnomocnika oraz skarżącego i doręczone adresatom odpowiednio w dniach 12 oraz 14 lipca 2010 r., za pisemnym pokwitowaniem.

Pismem z dnia 18 czerwca 2011 r. M. L., reprezentowany przez M. B., ponownie zwrócił się do Starosty Nyskiego o zwrot nadpłaconej kwoty opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...], nr rej. [...]. Przedstawił argumentację zbieżną z podawaną w piśmie z dnia 9 czerwca 2010 r.

W odpowiedzi Starosta Nyski wyjaśnił skarżącemu w piśmie z dnia 6 lipca 2011 r., nr [...], że w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...], nr rej. [...] , udzielił już odpowiedzi w piśmie z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...], odmawiając dokonania zwrotu zgodnie z wnioskiem. Podał też, że podtrzymuje w całości stanowisko organu wyrażonego w tamtym piśmie, wyjaśniając, że procedura związana z wniesionym żądaniem została już wyczerpana.

Powyższe pismo organu z dnia 6 lipca 2011 r., przesłane M. L. i jego pełnomocnikowi, zostało doręczone odpowiednio w dniach 7 września 2011 r. oraz 12 września 2011 r. Pismem z dnia 12 września 2011 r., M. L., nadal działając przez pełnomocnika, wezwał Starostę Nyskiego do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot nienależnej opłaty za kartę pojazdu dla samochodu [...], nr rej. [...]. W uzasadnieniu, powtarzając dotychczasową argumentację, pełnomocnik podniósł dopuszczalność roszczenia cywilnego i administracyjnego w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu i wywiódł, że stanowisko organu, zawarte w piśmie z dnia 9 lipca 2010 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 9 czerwca 2010 r. wskazuje, iż organ nie miał żadnych wątpliwości, że żądanie to jest roszczeniem cywilnym. Reasumując wskazał, że żądanie zawarte we wniosku z dnia 9 czerwca 2010 r., w świetle zarówno treści wniosku, jak i charakteru stanowiska organu, należy uznać bezsprzecznie za roszczenie cywilne. Dalej, powołując wyrok z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 15/11, pełnomocnik stwierdził, że wniosek strony skierowany do organu w innym niż administracyjny trybie pozostaje bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy administracyjnej, w której wnioskiem jest pismo z dnia 18 lipca 2011 r.

Następnie M. L., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata T. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność Starosty Nyskiego z dnia 6 września 2011 r. w przedmiocie odmowy zwrotu przez Starostę zawyżonej opłaty za kartę pojazdu dla samochodu [...], nr rej. [...], zarzucając brak uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. oraz naruszenie art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Domagał się uchylenia zaskarżonej czynności i zobowiązania organu do dokonania zwrotu kwoty 425 zł z tytułu pobrania zawyżonej części opłaty za kartę pojazdu oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu powtórzył argumentację podawaną wcześniej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Starosta Nyski wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że skarżący wystąpił o zwrot nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu [...], nr rej. [...], już wcześniej, tj. w dniu 9 czerwca 2010 r., w związku z czym żądanego zwrotu odmówiono pismem z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...]. Po otrzymaniu tego pisma skarżący nie wystąpił jednak z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w stosownym, 14-dniowym terminie. Organ wywiódł, że w tych okolicznościach brak było podstaw do ponownego występowania z wnioskiem o zapłatę i wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, gdyż wniesienie po raz kolejny wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego dokonanej już odmowy zwrotu opłaty m.in. dla pojazdu marki [...], nr rej. [...], jest równoznaczne z wniesieniem tego wezwania z naruszeniem wynikającego z art. 52 § 3 P.p.s.a. terminu 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Organ wskazał, iż przedmiotem skargi może być tylko czynność odmowy zwrotu należności z tytułu "zawyżonej" opłaty za wydanie karty pojazdu, a taką czynnością była odmowa, udzielona pismem z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...]. Za całkowicie chybiony uznał prezentowany w skardze pogląd, jakoby żądanie zawarte w piśmie z dnia 9 czerwca 2010 r. zostało uznane za roszczenie cywilne. W tym zakresie podniósł, że przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej ma być jedynie akt lub czynność organ, z których wynika odmowa uwzględnienia żądania skarżącego, zatem dla oceny, czy ta czynność może być przedmiotem skargi, nie ma znaczenia argumentacja organu przywołana w odmowie uwzględnienia żądania, natomiast to nie forma ale treść wystąpienia do organu decyduje o tym, czy stanowisko organu może być uznane za czynność, na którą przysługuje skarga do sadu administracyjnego. Wyjaśnił też organ, że wskazywane w skardze pismo z dnia 6 września 2011 r., nr [...], bezpośrednio nie stanowi odmowy zwrotu opłaty, ale informuje jedynie o podtrzymaniu dotychczasowego stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Od razu wskazać trzeba, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić dopuszczalność skargi. W tym celu sąd bada, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wśród których - w pkt 6 - wymienia się również niedopuszczalność skargi z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 omawianej regulacji.

Ocenie podlegało zatem na wstępie, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie. W związku z powyższym wskazać należy, że w myśl art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Odnośnie aktów wydawanych w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że uiszczenie opłaty za wydanie karty pojazdu jest wykonaniem przez stronę obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, o którym organ nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Żądanie zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu powoduje konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie aktu lub czynności. W tych okolicznościach, skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, opubl. ONSAiwsa 2008 nr 2, poz. 21). Dla swej skuteczności skarga taka wymaga jednak spełnienia warunku określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (a taka sytuacja zachodzi w przypadku odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu), skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Kolejnym wymogiem będącym konsekwencją zakwalifikowania aktu lub czynności załatwiających wniosek o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu do kategorii określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest również zachowanie przy wniesieniu skargi terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a., stosownie do którego skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie wówczas, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu. Natomiast w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na takie wezwanie, termin sześćdziesięciu dni do złożenia skargi biegnie od dnia wniesienia wezwania do organu. Warunkiem skutecznego wniesienia do tut. Sądu skargi w niniejszej sprawie było więc – po pierwsze – uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu, w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział się o odmowie zwrotu żądanej kwoty, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a po wtóre, zachowanie określonego w ustawie terminu do złożenia skargi.

W tym miejscu, z uwagi na zbieżność regulacji zawartej w art. 52 § 3 P.p.s.a. z unormowaniem wynikającym z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.), przewidującym możliwość zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, wskazać należy, że na tle ostatnio powołanego przepisu prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadmistracyjnym słuszne stanowisko, iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. W związku z tym, na gruncie niniejszej sprawy uznać trzeba, że wskazane w art. 52 § 3 P.p.s.a. wezwanie, ograniczone z woli ustawodawcy czternastodniowym terminem, nie może być skutecznie wnoszone w dowolnym terminie i dlatego przysługuje skarżącemu w stosunku do czynności odmowy zwrotu nadpłaty jednokrotnie. Natomiast każde następne pismo strony nie posiada już waloru takiego wezwania, wobec czego wystosowanie kolejnego wezwania, na skutek ponowionego wniosku o zwrot nadpłaty i udzielenia odpowiedzi przez organ, nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., należy bowiem uznać za odpowiednik środka odwoławczego przewidzianego w postępowaniu administracyjnym, który można na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko jeden raz.

W świetle powyższego, przyjęcie poglądu, wedle którego ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej czynności, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP. Dlatego, niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienia NSA: z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003 nr 1, poz. 2 i z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08 oraz postanowienie WSA w Olsztynie z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 963/09; postanowienie WSA w Gliwicach z 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1000/09; opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Uwzględniając stan faktyczny zaistniały w przedmiotowej sprawie, w celu ustalenia dopuszczalności wniesienia skargi, rozważyć należało w pierwszym rzędzie, czy zaskarżone pismo Starosty Nyskiego z dnia 6 września 2011 r., stanowiące odpowiedź na ponowny wniosek z dnia 18 czerwca 2011 r. o zwrot części opłaty za kartę pojazdu, mogło być - wobec braku skierowania do organu w ustawowym terminie wezwania do usunięcia naruszenia prawa na pismo organu z dnia 9 lipca 2010 r. - przedmiotem dopuszczalnego i skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skoro wniosek ten zawierał żądanie oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej, co wniosek wcześniejszy. Zaakcentowania wymaga, że argumentacja zawarta w piśmie skarżącego z dnia 18 lipca 2011 r. była zbieżna z argumentacją przedstawianą w piśmie z dnia 9 czerwca 2010 r., z tą jedynie różnicą, że wymieniono w nim tylko jeden samochód – [...] nr rej. [...], spośród kilkudziesięciu wskazywanych poprzednio. Powyższe ustalenie pozwoli następnie stwierdzić, czy w związku z powtórnym zgłoszeniem przez M. L. identycznego żądania, dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na tej samej treści czynność odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, którego zaniechano w odniesieniu do poprzedniej czynności materialno-technicznej organu z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...].

Rozstrzygając tak sprecyzowane zagadnienie przypomnieć wypada, że skarżący po raz pierwszy wystąpił do organu o zwrot opłaty za kartę pojazdu dla samochodu marki [...], nr rej. [...], pismem z dnia 9 czerwca 2010 r., którego treść jednoznacznie wskazuje, że jego żądanie dotyczy roszczenia wynikającego z przepisów prawa administracyjnego, a nie roszczenia cywilnoprawnego. W piśmie tym wskazano na administracyjnoprawny charakter żądania zwrotu opłaty uiszczonej na mocy rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r., a także na pożądany sposób jego załatwienia, tj. w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w końcowym akapicie zawarto zapowiedź skierowania sprawy na drogę postępowania sadowego w przypadku odmowy. Z tego względu, jak również w świetle odpowiedzi na skargę, nie można uznać, że żądanie to było roszczeniem cywilnym, a zwłaszcza, że zostało potraktowane przez organ jako tego rodzaju roszczenie. Dodać też trzeba, że powoływane w skardze orzeczenie WSA w Gliwicach dotyczy odmiennego stanu faktycznego, w którym na wezwanie organu wnoszący żądanie wyraźnie sprecyzował cywilnoprawny a nie administracyjny charakter roszczenia, wskazując na przepis art. 417 i nast. K.c. Taka sytuacja nie miała natomiast miejsca w niniejszej sprawie, skoro – jak wywiedziono wyżej – treść pisma skarżącego z dnia 9 czerwca 2010 r., skierowanego do organu administracji, nie mogła budzić wątpliwości tegoż organu co do administracyjnego charakteru żądania zwrotu nadpłaconej kwoty opłaty uiszczonej za kartę pojazdu, wyraźnie wyartykułowanego w tym piśmie i popartego cytatami fragmentów z uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, przesądzającej o administracyjnoprawnym charakterze wniosku w przedmiocie zwrotu tej nadpłaty.

Starosta Nyski udzielił odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...], w którym odmówił zwrotu żądanej kwoty. Z lektury akt nie wynika, aby skarżący po otrzymaniu tejże odpowiedzi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie określonym w art. 52 § 3 P.p.s.a. Dokumentacja przedłożona w sprawie wskazuje, że skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika, któremu powyższe pismo Starosty Nyskiego zostało doręczone w dniu 12 lipca 2010 r. Z tego względu, wynikający z art. 52 § 3 P.p.s.a. czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczął bieg w dniu 13 lipca 2010 r. i upłynął z dniem 26 lipca 2010 r. Następnie, wskutek złożenia przez skarżącego do organu ponownego wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r. o zwrot opłaty pobranej za kartę pojazdu dla samochodu [...], nr rej. [...], zaskarżonym w niniejszej sprawie pismem z dnia 6 września 2011 r., Starosta Nyski po raz drugi odniósł się do żądania strony, powielając stanowisko o odmowie zwrotu żądanej opłaty. Uznać zatem należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo, dotyczące żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu dla samochodu marki [...], nr rej. [...], dotyczy tej samej sprawy indywidualnej, w której organ już wcześniej - pismem datowanym na dzień 9 lipca 2010 r. - odmówił zwrotu opłaty za kartę tego samego pojazdu. Pismo to skierowane zostało wszak do tego samego podmiotu, odnosiło się do jego identycznego uprawnienia, a uprawnienie to oparte zostało na tych samych podstawach prawnych. W konsekwencji stwierdzić również trzeba, że to fakt otrzymania pisma organu z dnia 9 lipca 2010 r. jest doniosły prawnie i wyznacza określony w art. 52 § 3 P.p.s.a. początek biegu terminu dla wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takiego waloru nie posiada natomiast fakt otrzymania przez skarżącego pisma organu z dnia 6 września 2011 r. Wezwaniu dokonanemu przez skarżącego pismem z dnia 12 września 2011 r., poprzedzającemu wniesienie skargi sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie, nie można przypisać skutku prawnego oczekiwanego przez skarżącego. Wezwanie to nie otwiera bowiem ponownie biegu terminu do wniesienia skargi na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. Przyjmując natomiast, że przedmiotowe wezwanie mogłoby odnosić się do pisma organu z dnia 9 lipca 2010 r., wówczas należałoby je uznać za dokonane ze znacznym, bo rocznym, uchybieniem czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a., który upłynął z dniem 26 lipca 2010 r. Niezachowanie przed wniesieniem skargi wymogu terminowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., rzutuje na ocenę dopuszczalności skargi i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skutkuje jej odrzuceniem.

Podsumowując, w ocenie Sądu, nie była dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie czynność Starosty Nyskiego z dnia 6 września 2011 r., stanowiącą odpowiedź na ponowione przez skarżącego żądanie zwrotu opłaty za kartę pojazdu dla samochodu [...] nr rej. [...].

W tych okolicznościach zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Z tej przyczyny skarga nie mogła też podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.