Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1126/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 1126/15

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w zwane Kolegium, SKO), po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. (dalej zwana Spółka, Skarżąca) wydało decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok.

Organ ustalił, że zgodnie z zawiadomieniem o zmianę danych ewidencji gruntów i budynków 2010 r. Spółka była właścicielem w szeregu działek położonych w obrębie 213 (B.), sklasyfikowanych jako inne tereny budowlane (Bi) o powierzchni 21 584 m² i terenów rekreacyjno-wypoczynkowych (Bz) o powierzchni 394 m², co razem stanowi 21 978 m². Ponadto z wyżej wskazanego zawiadomienia wynika, że na szeregu działkach znajduje się pięciokondygnacyjny budynek handlowo-usługowy o powierzchni zabudowy 38 800 m², położony przy ulicy K. w R., a na działkach o numerach 1146/3 i 1147/5 usytuowany jest jednokondygnacyjny budynek nie mieszkalny o powierzchni zabudowy 42 m² zaś na działce nr 1137 znajduje się jednokondygnacyjny budynek inny nie zamieszkały o powierzchni zabudowy 15 m².

Na wyżej wskazanych działkach, realizowana była inwestycja pod nazwą "centrum handlowo - usługowe wraz z połączeniami infrastruktury technicznej, dojazdem z ulicy K. i ulicy O. K. oraz przebudowa sieci kolidujący z budową centrum, modernizacja skrzyżowania ulicy K. z drogą osiedlową wraz z przebudową kolidujących urządzeń infrastruktury technicznej oraz budową wjazdu do projektowanego pawilonu handlowo - usługowego“ w obrębie 213 przy ulicy K. i O. K. w R.

Z informacji uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta R. udzielił pozwolenia na użytkowanie C. H. – U. N. Ś. położonego w R. przy ulicy K. [...] z następującymi decyzjami:

1. Znak: [...] z dnia [...] listopada 2009 roku,

2. Znak: [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku,

3. Znak: [...] z dnia [...] w styczniu 2010 roku,

4. Znak: [...] z dnia [...] marca 2010 roku,

5. Znak: [...] z dnia [...] września 2010 roku,

6. Znak: [...] z dnia [...] września 2010 roku,

7. Znak: [...] z dnia [...] października 2010 roku,

8. Znak: [...] z dnia [...] grudnia 2010 roku.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ ustalił, że otwarcie budynku C. H. – U. N. Ś. w R. nastąpiło w 2009 roku. Ponadto organ ustalił, że Spółka zawarła w dniu [...] listopada 2009 r. z Gminą Miasto R. umowę użyczenia, której przedmiotem była działka nr 1100 i część działki 1109/6, położone w obrębie 213 B. Umowa dotyczyła powierzchni 6150 m² została ona rozwiązana z dniem podpisania umowy dzierżawy to jest z dniem 12 lipca 2011 roku.

W dniu 18 stycznia 2010 r. Skarżąca złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 rok, w której wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości 529 706 zł, na którą to wysokość składały się następujące składniki:

1. 21 978 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, co przy uwzględnieniu obwiązujących w 2010 roku stawki podatku (0,75 zł. za 1 m² powierzchni gruntu) dało kwotę 6 116 483,50 zł,

2. 22 410 m² powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, co przy uwzględnieniu obowiązujących w 2010 roku stawki podatku (20,51 zł. za 1 m² powierzchni użytkowej) dało kwotę 459 629,10 zł,

3. 2 879 367 zł. wartości budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ww. deklaracji Spółka nie uwzględniła posiadanych przez nią gruntów będących własnością Gminy Miasto R. to jest działki 1100 i części działki nr 1009/6 położonych w obrębie 213 o powierzchni 6150 m² .

W dniu 2 stycznia 2014 roku Spółka złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 rok, w której wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości 534 318 zł, na którą to kwotę składają się następujące składniki:

1. 28 188 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, co przy uwzględnieniu obowiązującej w 2010 roku stawki podatku dało kwotę 20 1096 zł,

2. 22 410 m² powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, co przy uwzględnieniu obowiązującej w 2010 roku stawki podatku dało kwotę 459 629, 10 zł.,

3. 2 679 667 zł. wartości budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co przy uwzględnieniu 2 % stawki podatku dało kwotę 53 593,34 złotego.

W korekcie deklaracji wykazano do opodatkowania grunt o powierzchni 6150 m², użyczony Spółce na podstawie umowy zawartej z Gminą Miasto R.

Pismem z dnia 16 września 2013 r. Prezydent Miasta wezwał Skarżącą do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących tego, czy oddany w części do użytkowania w 2009 r. budynek C. H. – U. N. Ś. położony w R. przy ulicy K. [...], fizycznie istniał cały 2009 rok, niezależnie od prac wykończeniowych, zgodnie z definicją budynku zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. poz. 613 ze zm. dalej - u.p.o.l.).

W odpowiedzi pismem z dnia 27 września 2013 roku Spółka wyjaśniła, że budynek C. H. – U. N. Ś. istniał fizycznie w całości w drugim kwartale 2009 r. i został częściowo oddany do użytku w czwartym kwartale 2009 r.

W związku z powyższym Prezydent Miasta wezwał Skarżącą do złożenia prawidłowej korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r., uznając, że w złożonej deklaracji ujęto do opodatkowania jedynie część powierzchni użytkowej istniejącego już od 2009 roku C. H. – U. N. Ś. położonego w R. przy ulicy K. [...].

Pismem z dnia 11 października 2013 r. Skarżąca wyjaśniła, że dokonała opodatkowania całkowitej powierzchni użytkowej budynku C. H. – U. N. Ś., która uzyskała pozwolenie na użytkowanie i która mogła być wykorzystywana na cele działalności gospodarczej, czyli stanowić, podmiot najmu na cele handlowe. Spółka podniosła, że 2010 r. nadal realizowała inwestycję budowlaną na trzecim piętrze przedmiotowego budynku i dopiero po zakończeniu tego etapu inwestycji uzyskała pozwolenie na użytkowanie pozostałej części i mogła ją wykorzystać na cele prowadzonej działalności gospodarczej, także ta część budynku nie była oddana do użytkowania przed ostatecznym wykończeniem i nie stanowiło zdaniem Spółki powierzchni użytkowej budynku, a przez to nie mogła być przedmiotem opodatkowania.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 roku numer [...] Prezydent Miasta wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok dla Spółki.

W odpowiedzi na wyżej wymienione postanowienie Skarżąca w piśmie z dnia 2 stycznia 2014 r. wskazała, że jej zdaniem deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 roku została złożona w sposób prawidłowy i wykazuje należny podatek z tego tytułu, o czym już informowała organ podatkowy w swoim piśmie z dnia 11 października 2013 r.

Po przeprowadzeniu postępowania organ podatkowy uznał, że budynek C. H. – U. N. Ś. położony w R. przy ulicy K. [...] istniał fizycznie już w 2009 r. i że jego budowa została zakończona w 2009 r. Stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z budynkiem będącym w posiadaniu przedsiębiorcy zatem cała powierzchnia użytkowa C. H. – U. N. Ś. to jest 30 772 m², należy uznać jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym objąć obowiązującą w 2010 roku stawką podatku dla tychże budynków to jest kwotą 20,51 zł. od 1 m² powierzchni użytkowej.

Zdaniem organu podatkowego w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze względami technicznymi uniemożliwiającymi wykorzystanie części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Aby można było mówić o względach technicznych jako o przeszkodzie powodującej brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowana do celów prowadzonej przez przedsiębiorców działalności gospodarczej musi istnieć sytuacja w której przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być trwale wykorzystywany w działalności gospodarczej zarówno przez konkretnego przedsiębiorcę jak i przez jakikolwiek inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Poprzez względy techniczne należy rozumieć obiektywne przeszkody uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, przeszkody niezależne od podatnika, nie są nimi względy natury ekonomicznej, finansowej czy też technologicznej.

W stanie faktycznym sprawy w części przedmiotowego budynku, trwały prace, których celem było przygotowanie lokali do oddania w najem. Fakt prowadzenia tych prac, świadczy o wykonywaniu w obiekcie działalności gospodarczej, chociaż nie handlowej. W takiej sytuacji wykonywanie robót budowlanych nie stanowi przeszkody do prowadzenia tej działalności, skoro działalność gospodarczą stanowiły.

W oparciu dane zawarte KRS organ ustalił, że przedmiotem działalności Spółki jest m.in. realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, wykonywanie robót budowlanych wykończeniowych, w pozostałych specjalistycznych robót budowlanych.

Zebrany materiał dowodowy odnośnie dwóch budynków, który znajduje się w ewidencji gruntów i budynków na działkach 1137, 1146/3 i 1147/5 w obrębie 213 organ ustalił, że jeden to stacja transformatorowa-kontenerowa, którą podatnik zadeklarował do opodatkowania jako budowla, natomiast drugi wiata śmietnikowa, która została zgłoszona do opodatkowania w pozycji budynki.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ pierwszej instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w łącznej kwocie 705 823 zł.

Od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. odwołanie wniosła Spółka zarzucając jej:

1. Naruszenie art. 187 § 1 i 3 oraz art. 191 i 121 § 1 ord.pod., poprzez jedynie formalną, dowolną i wybiórczą ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez opieranie się przez organy na przyjętym domniemaniu, że doszło do wybudowania budynku C. H. – U. "N. Ś.“, już 2009r.,

2. Naruszenie art. 121 § 1 ord.pod., poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób skutkujący naruszeniem zaufania Spółki do organu, poprzez rozstrzygnięcia wszelkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść spółki,

3. Naruszenie art. 122 ord.pod., poprzez prowadzenie postępowania w sposób mający na celu jedynie udowodnienie wątpliwej tezy, przyjętej przez organ na początku postępowania, a nie zaś dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy,

4. Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 6 ust. 2 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, także w związku z błędną wykładnią art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. pr.bud. (tekst jednolity - Dz.U. w 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.).

Mając na uwadze podniesione zarzuty Spółka wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Kolegium decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że ustalony stan faktyczny oraz zebrany materiał dowodowy, stwierdza, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa organ orzekający I instancji prawidłowo orzekł w przedmiotowej sprawie i za 2010 r., dokonał opodatkowania powierzchni użytkowej całego istniejącego budynku. B. C. H. – U. N. Ś. położony R. przy ul. K. [...], istniał fizycznie już w 2009 r., co wynika m.in. z pisma Spółki z dnia 27 września 2013 r. oraz ustalenia że budowa budynku została zakończona w 2009 roku. Dodatkowo znajduje to potwierdzenie m.in. w zawiadomieniu o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków nr. [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., z materiałów dostępnych w internecie informujących o otwarciu przedmiotowego budynku w 2009 roku. Organ orzekający pierwszej instancji słusznie przyjął, iż zakończenie budowy budynku, nie można utożsamiać z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie i przywołał ukształtowaną w tym zakresie linię orzeczniczą sądów administracyjnych.

Zdaniem Kolegium organ orzekający pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania, zastosował właściwe stawki podatkowe i ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2010 rok.

Reasumując skład orzekający Kolegium stwierdził, że zarzuty podniesione przez wnoszącą odwołanie Spółkę są bezpodstawne, a wynikają przede wszystkim z odmiennej interpretacji przepisów prawa, która nie znajduje uzasadnienia, a ponadto są sprzeczne z obowiązującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła Spółka, zarzucając w zaskarżonej decyzji SKO:

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 6 ust. 2 upol poprzez jego błędną wykładnię, także w związku z błędną wykładnią art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. pr.bud. (tekst jednolity w Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zmianami),

2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a. art. 187 § 1 oraz art. 191 ord.pod. poprzez jedynie formalną, dowolną i wybiórczą ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez opieranie się przez Kolegium, na powieleniu za Prezydentem, domniemaniu, że doszło do zakończenia budowy budynku C. H. – U. "N. Ś.“ już w 2010 roku,

b. art. 122 ord.pod. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób mający za celu jedynie udowodnienie wątpliwej tezy przyjętej przez Kolegium za Prezydentem, a nie zaś dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy,

c. art. 233 § 2 w związku z art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 i 3 ord.pod. poprzez błędnie wykonaną funkcję kontrolną w stosunku do decyzji określającej i brak jej uchylenia pomimo naruszenia w ramach decyzji określającej wskazanych przepisów postępowania,

d. art. 233 § 1 pkt 2 i w związku z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędnie wykonaną funkcję kontrolną w stosunku do decyzji określającej i brak jej uchylenia pomimo naruszenia w ramach decyzji określającej wskazanych przepisów prawa materialnego,

e. art. 121 § 1 i art. 124 ord.pod. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób skutkujący naruszeniem zaufania Spółki do Kolegium oraz bez uwzględnienia zasady przekonywania, w tym poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść Spółki, bezzasadne przedłużanie postępowania oraz brak faktycznego odniesienia się do stanowiska Spółki wyrażonego w odwołaniu od decyzji określającej Prezydenta.

Z uwagi na to, że powyższe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a naruszenie prawa materialnego miały istotny wpływ na ten wynik, Spółka wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie w całości poprzedzającej jej decyzji określającej,

2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do wykładni przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w kontekście momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Przepis art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następnego po roku, w którym

- budowa została zakończona albo

- którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

Zdaniem Spółki dokonała opodatkowania całej powierzchni użytkowej budynku C. H. – U. N. Ś. w R. przy ul. K. [...], w którym uzyskała pozwolenie na użytkowanie i która mogła być wykorzystana na cele działalności gospodarczej, czyli stanowić, przedmiot najmu na cele handlu. Skarżąca podniosła także, iż w 2010 r. nadal realizowała inwestycję budowlaną na trzecim piętrze przedmiotowego budynku dopiero po zakończeniu tego etapu inwestycji uzyskała pozwolenie na użytkowanie pozostałej części i mogła ją wykorzystać na cele prowadzonej działalności gospodarczej, także ta część budynku nie była oddana do użytkowania przed ostatecznym wykończeniem nie stanowi w tym stanie powierzchni użytkowej budynku, przez co nie mogła być przedmiotem opodatkowania.

Natomiast organ ustalił, że wyżej opisany budynek istniał fizycznie już w 2009r. Stwierdził, iż zakończenia budowy budynku, nie może utożsamiać z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, a co za tym idzie faktyczne użytkowanie części budynku skutkuje powstanie obowiązku podatkowego od całego wybudowanego budynku.

W sporze tym rację należy przyznać organom.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji "zakończenie budowy“, definicji takiej nie zawiera także ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. 2013 r. poz. 1409 z późn. zm. dalej - pr.bud.). Niewątpliwie zakończenie budowy nastąpi, gdy zostanie złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy (art. 57 ust. 1 do 3 pr.bud.). Złożenie tego zawiadomienia nie jest jednak konieczne do uznania, że nastąpiło faktyczne zakończenie budowy. Wystarczy, że będą spełnione warunki upoważniające do złożenia takiego zawiadomienia. Innymi słowy, spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 2 pr.bud., przesądza, iż nastąpiło zakończenie budowy. W wyroku z dnia 20 czerwca 1996 r. sygn. SA/Wr 2735/95 NSA stwierdziło, że w sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje pr.bud. wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (art. 57). Ponadto obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i można było przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania. Należy podkreślić, że obowiązek podatkowy może być związany z rozpoczęciem użytkowania budynków lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W tym wypadku chodzi oczywiście o rozpoczęcie faktycznego użytkowania budynku lub jego części. W takiej sytuacji nie muszą być spełnione warunki uprawniające do użytkowania budynku, o których mowa w artykule 54 i 55 pr.bud. Związane jest to z faktem, że według przepisów pr.bud. rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy, co przeczyłoby sensowi rozwiązania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. (L. Etel Komentarz do art. 6 ustawy o opłatach o podatkach i opłatach lokalnych, System Informacji Prawniczej LEX).

Art. 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowiąc o okolicznościach, od których uzależniony jest obowiązek podatkowy, używa określenia zakończenie budowy oraz rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego, ale chodzi wyłącznie o stan faktyczny powodujący moment rozpoczęcia obowiązku podatkowego. Zgodnie z tym przepisem, powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest bowiem od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub rozpoczęcie jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót - a więc powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku (M. Ślifirczyk, Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, "Monitor Podatkowy“ 2003, nr 1, strona 18). Podobne stanowisko zajął NSA w wyrokach z dnia 11 września 2007r. sygn. akt II FSK 959/06, z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2090/10, z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1228/12.

Wykładnia przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że okolicznościami istotnymi, z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego warunkunkującą okolicznością istnienia budynku (budowli), a objętymi hipotezą tego przepisu jest zakończenie budowy lub rozpoczęcie użytkowania w budynku (budowli).

Odnosząc się do przesłanki momentu rozpoczęcia użytkowania budynku (części budynku), jako przesłanki obowiązku podatkowego warunkowanego okolicznością istnienia budynku, nie może budzić żadnych wątpliwości, że chodzi o rozpoczęcie faktycznego użytkowania budynku lub jego części. Z przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie wynika bowiem, aby samo istnienie budynku lub jego części, stanowiło samoistną i wystarczającą przesłankę do uznania, iż podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W związku z tym, dokonując ustaleń faktycznych w sprawie oraz określający prawnopodatkowe konsekwencje istotnych dla jej rozstrzygnięcia faktów, w odniesieniu do budynków ( budowli), których proces inwestycyjny nie został zakończony w sposób przewidziany reżimem ustawy pr.bud., organ podatkowy zobowiązany jest ze szczególną dbałością i wnikliwością ustalić i wykazać, że obowiązek podatkowy w stosunku do tego rodzaju budynków (budowli) rzeczywiście powstał w związku z rozpoczęciem ich faktycznego użytkowania.

W ocenie Sądu organy podjęły takie działania i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaliły okoliczności istotne dla stwierdzenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Opierając się na informacji zawartej w piśmie Skarżącej z dnia 27 września 2013 r. organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że budowa budynku C. H. – U. N. Ś. w R. została zakończona w 2009 roku. Okoliczność tą potwierdza także zawiadomienie o zmianie w danych ewidencji gruntów i budynków nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz materiał dostępny w internecie informujący o otwarciu przedmiotowego budynku w 2009 r.

W ocenie Sądu jako niezasadne należy uznać także zarzut naruszenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Bezspornym w sprawie jest, że mamy do czynienia z budynkiem znajdującym się w posiadaniu przedsiębiorcy – Spółki, a więc co do zasady opodatkowanym jako związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, co oznacza ustalenie podatku wg stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol. Zasada opodatkowania wg najwyższej stawki przewiduje wyjątek w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "stanu technicznego". Przyjąć należy, że ratio legis wprowadzenia tego wyjątku wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych, tych podmiotów, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Wyjątek ten może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiającej wykorzystywanie przedmiotu opodatkowanych do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany obiekt. Podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Zatem o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie prowadzona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod pojęciem "względy techniczne" należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Należy wskazać, że ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organów podatkowych.

W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo uznały, że w stanie faktycznym sprawy w części budynku C. H. – U. N. Ś. trwały prace wykończeniowe (np. montaż witryn i rolet, montaż ścianek działowych, montaż sufitów podwieszanych, montaż instalacji wodno-kanalizacyjnych doprowadzenie instalacji wentylacyjnej do lokali, układanie posadzek, wykonywanie robót elektrycznych, wykonywanie robót malarskich itp.) których celem było przygotowanie lokali w najem. Fakt prowadzenia tych prac świadczy o wykonywaniu w obiekcie działalności gospodarczej o innym charakterze niż handlowa. W takiej sytuacji wykonywanie robót budowlanych nie stanowi przeszkody do prowadzenia tej działalności, skoro działalność gospodarczą stanowiły.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze organy podatkowe zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, w tym organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie ord.pod., a w szczególności w art. 121, 122, 180, 187, 188 oraz 191 ord.pod. Jednocześnie zdaniem Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony w sposób dowolny, z pogwałceniem zasady swobodnej oceny, a organy podatkowe, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 ord.pod., odnosząc się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wzięły po uwagę wszystkie dowody i dokumenty zgromadzone w toku postępowania podatkowego.

Z powyższych względów Sąd w oparciu o przepis art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. w 2012 roku poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.