Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 595/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Uznano uprawnienie
Powołane przepisy: article: art. 77 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. z siedzibą w W. na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. uznaje uprawnienie P. sp. z o.o. z siedzibą w W. do zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu [...] o nr rej. [...] w kwocie 425 zł (czterysta dwadzieścia pięć złotych), III. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nr KRS [...]) jako następca prawny P.Sp. z o.o. (nr KRS [...]) skierowanym do Prezydenta Miasta [...] pismem z [...] stycznia 2020 r. wystąpiła o stwierdzenie uprawnienia do zwrotu kwoty 425 zł stanowiącej część wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...] dla pojazdu marki [...]o nr rej. [...]. Uzasadniając powyższe żądanie spółka wskazała, że wyrokiem z 17 stycznia 2006 r. sygn. U 6/04, OTK-A 2006/1/3 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. z 2003 r. Nr 137, poz. 1310), dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), dalej: p.r.d., oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Spółka zauważyła, że dokonane przepisami wskazanego rozporządzenia podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu ponad faktyczne koszty jej wytworzenia stanowiło nową daninę publiczną, co naruszało przepis art. 217 Konstytucji, zgodnie z którym tego rodzaju daniny mogą być nakładane tylko na podstawie ustawy, a nie aktów podustawowych. Ponieważ poprzednik prawny spółki uiścił na rzecz Urzędu Miasta [...] kwotę 500 zł tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu dla ww. auta, to jest powyżej faktycznego kosztu wytworzenia tejże karty, spółka uznała, że organ pobrał tę opłatę bez stosownej podstawy prawnej.

Prezydent Miasta [...], odpowiadając na wskazany wyżej wniosek spółki, w piśmie z [...] stycznia 2020 r. znak: [...] stwierdził, że wnioskowi temu nie zostanie nadany dalszy bieg, a co za tym idzie, zwrot żądanej kwoty, jak określono, nie nastąpi. Wyjaśniając to stanowisko, organ wskazał, że opłata za kartę pojazdu stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, gdyż stanowi dochód jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869) do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, należy stosować przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej: o.p. W związku z tym pismo spółki należało zakwalifikować jako wniosek o zwrot nadpłaty, o której mowa w o.p. Prawo do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty wygasa jednakże po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 o.p.). Wobec tego, że opłata w przypadku wskazanego przez spółkę pojazdu została wniesiona [...] września 2004 r., termin przedawnienia upłynął [...] grudnia 2009 r. Organ jednocześnie zauważył, że termin na złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie podlega odroczeniu ani przedłużeniu.

Odmowę stwierdzenia uprawnienia P. sp. z o.o. do zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu P. sp. z o.o. objęła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu oraz uznanie obowiązku Prezydenta Miasta [...] dokonania na rzecz skarżącej spółki zwrotu kwoty 425 zł stanowiącej część opłaty za wydanie karty pojazdu ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d.

Zaskarżonej czynności organu spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4 k.p.a.;

2) prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji;

3) prawa materialnego poprzez niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 90 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), który sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego;

4) prawa materialnego poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, że organ krajowy stosujący prawo jest obowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową, a w stanie faktycznym sprawy sprzeczny z art. 90 akapit pierwszy TWE jest § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że P. Sp. z o.o. uiściła na rzecz Urzędu Miasta [...] kwotę 500 zł tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Następnie pojazd ten został zarejestrowany. Obowiązek uiszczenia ww. kwoty za wydanie karty pojazdu wynikał z treści § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, które zostało następnie uchylone z dniem 15 kwietnia 2006 r. na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) i zastąpione przez to rozporządzenie. W § 1 tego rozporządzenia określono opłatę za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wysokości 75 zł. Podstawą uchylenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. sygn. U 6/04, w którym stwierdzono niezgodność § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Skarżąca spółka zauważyła, że organ administracji samorządowej, pobierając opłatę za wydanie karty pojazdu w zawyżonej kwocie (przy uwzględnieniu faktu, że jej wysokość przewyższała faktyczny koszt jej wytworzenia), czynił to bez stosownej podstawy prawnej, co rodzi po stronie organu, który pobrał opłatę w wysokości nienależnej, obowiązek zwrotu nadpłaty.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że organ rejestrujący był zobowiązany do przestrzegania przepisów obowiązujących do 15 kwietnia 2006 r. Pobranie opłaty w kwocie niższej niż określona w przepisach prawa stanowiłoby naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona czynność Prezydenta Miasta [...] powinna zostać uznana za niezgodną z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie pozostaje czynność Prezydenta Miasta [...] polegająca na niezastosowaniu się przez organ do zgłoszonego przez spółkę żądania obejmującego zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...]o nr rej. [...], tj. kwoty 425 zł, potwierdzona doręczonym stronie skarżącej pismem z [...]stycznia 2020 r.

W pierwszym rzędzie w kontekście przedmiotu zaistniałego sporu Sąd zauważa, że o charakterze opłaty za kartę pojazdu oraz dopuszczalności zaskarżania do sądu administracyjnego aktów lub czynności podjętych w związku z odmową zwrotu nadpłaty z tego tytułu, jak również o formie procesowej takiego rozstrzygnięcia wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej przez stronę skarżącą w skardze uchwale składu siedmiu sędziów z 4 lutego 2008 r. sygn. I OPS 3/07, ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz.21, w którym to orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, iż skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, że do uiszczania opłaty w toku zarejestrowania pojazdu nie mają zastosowania przepisy ustawy o opłacie skarbowej, ani o.p. Opłata ta, co do jej istoty, nie ma charakteru podatkowego, gdyż jej celem jest zrekompensowanie poniesionych przez organ kosztów wytworzenia i wydania karty pojazdu, a w razie jej nieuiszczenia, sankcją jest zwrot podania (wniosku) o zarejestrowanie pojazdu w trybie art. 261 § 2 k.p.a., a nie egzekwowanie opłaty. Odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu, organ ustosunkowuje się do obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a więc podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem.

Wymaga przypomnienia, że jakkolwiek skarżąca spółka uiściła sporną opłatę w wysokości 500 zł, która to kwota pozostawała kwotą prawidłową z punktu widzenia treści obowiązującego § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, to wyrokiem z 17 stycznia 2006 r. sygn. U 6/04 Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność tego przepisu z uwagi na jego niezgodność z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. i art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji, równocześnie odraczając utratę jego mocy obowiązującej do 1 maja 2006 r. Trybunał stwierdził, że niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z powołanymi przepisami ustawy polega na zawyżeniu wysokości opłaty, co wykracza poza granice delegacji ustawowej. W art. 77 ust. 5 p.r.d. ustawodawca przyjął bowiem, że wysokość opłaty za kartę pojazdu powinna odpowiadać wysokości kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów i być ekwiwalentna w stosunku do usługi administracyjnej. Ustalenie opłaty za wydanie karty pojazdu na kwotę 500 zł w sytuacji, gdy w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu została ona ustalona w wysokości 75 zł, nie pozostaje - jak stwierdził TK - w związku z kosztami usługi, co jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Opłata w części podwyższonej jest już daniną publiczną, a taka może być wprowadzona tylko na podstawie ustawy. W następstwie powyższego wyroku Minister Transportu i Budownictwa wydał 28 marca 2006 r. nowe rozporządzenie, w którym określił wysokość opłaty za kartę pojazdu w kwocie 75 zł. Wskazane rozporządzenie weszło w życie z dniem 15 kwietnia 2006 r., tj. jeszcze przed datą ustaloną przez TK jako data utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu i z tym dniem utraciło moc poprzednie rozporządzenie z dnia 28 lipca 2003 r.

Kierując się argumentacją zamieszczoną w powołanym orzeczeniu przez TK, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie budzi jego wątpliwości niekonstytucyjność oraz sprzeczność z przepisami p.r.d. zakwestionowanego przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury, na podstawie którego pobrano od skarżącej spółki opłatę w wysokości 500 zł za wydanie karty pojazdu. Ocena ta musi wpływać na prawidłowość zaskarżonej czynności Prezydenta Miasta [...], albowiem uznanie, że § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia pozostaje sprzeczny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji musi prowadzić do wniosku, że opłata w pobranej od spółki wysokości przekraczała rzeczywiste koszty wytworzenia i dystrybucji karty, a zatem powinna być traktowana jako pobrana bez podstawy prawnej. Kwota 500 zł opłaty nie pozostawała bowiem w związku z kosztami świadczonej czynności administracyjnej (wydania karty pojazdu), a przez to nabierała cech daniny publicznej, co jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji, który zastrzega prawo ustanawiania danin publicznych dla materii ustawowej.

Formułując taki wniosek, Sąd stoi na stanowisku, że skoro przedmiotowa opłata pobrana została na podstawie przepisu, odnośnie do którego TK stwierdził niezgodność zarówno z ustawą, jak i z Konstytucją, to pomimo że utrata mocy obowiązującej tego przepisu została odroczona do dnia 1 maja 2006 r., uzasadniony jest pogląd, iż przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania, a więc również w dacie wniesienia przez spółkę wymaganej opłaty. Zapatrywanie to nie stoi w sprzeczności z powołanym przez organ argumentem, zgodnie z którym pobrana od spółki we wrześniu 2004 r. opłata odpowiadała w zakresie swojej wysokości opłacie określonej w obowiązującym w tym czasie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, ponieważ tenże argument nie mógł mieć znaczenia w toku kontroli legalności zaskarżonego działania Prezydenta Miasta [...] uwzględniając, że rozporządzenie pozostaje aktem podustawowym i sąd administracyjny jest upoważniony w konkretnej sprawie do odmowy jego zastosowania, jeżeli w jego ocenie pozostaje on sprzeczny z Konstytucją lub ustawą (art. 178 ust. 1 Konstytucji). To uprawnienie sądu administracyjnego nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego, który na podstawie art. 188 Konstytucji jest powołany do orzekania w sprawach zgodności przepisów prawa, wydanych przez centralne organy państwowe z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. W sytuacji stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał. Natomiast stwierdzenie wystąpienia takiej niezgodności przez sąd administracyjny jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym. W tym zakresie wymaga bowiem odróżnienia obowiązywanie przepisu rozumiane jako pozostawanie danej normy w systemie prawnym od stosowania bądź odmowy stosowania tego przepisu przez sąd w konkretnej sprawie (por. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008 r., s. 70 i n.).

Stanowisko, zgodnie z którym opłata za wydanie karty pojazdu określona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury była zawyżona w stosunku do kosztów wytworzenia (druku i dystrybucji), każe uznać, że czynność organu polegająca na odmowie zwrotu skarżącej części opłaty za wydanie kartu pojazdu nr [...] w wysokości przekraczającej koszty jej wytworzenia jest nieskuteczna, bo nie znajduje oparcia w przepisach prawa. W konsekwencji skarżącej spółce należy się zwrot różnicy kwoty faktycznie uiszczonej i kwoty opłaty uwzględniającej rzeczywiste koszty wydania karty pojazdu określonej w nowym rozporządzeniu w wysokości 75 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, formułując powyższy wniosek, ma również na uwadze sprzeczność kwestionowanej regulacji z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, na co trafnie zwróciła uwagę strona w złożonej przez siebie skardze. W dniu 16 kwietnia 2003 r. Polska podpisała z Państwami członkowskimi Unii Europejskiej Traktat o przystąpieniu do Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 864). Stosownie do art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia, stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii, Polska jest związania postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny. Od dnia 1 maja 2004 r. normy prawa wspólnotowego stały się częścią polskiego porządku prawnego. Zgodnie z powyższymi uregulowaniami pierwszeństwo przed przepisami zawartymi w krajowym systemie prawa miało prawo wspólnotowe, w tym art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Z treści tego przepisu wynika, że Państwa Członkowskie nie nakładają bezpośrednio lub pośrednio na towary z innych Państw członkowskich jakichkolwiek podatków wewnętrznych wyższych od tych, które nakładają bezpośrednio lub pośrednio na podobne towary krajowe (zasada niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku). Europejski Trybunał Sprawiedliwości w postanowieniu z 10 grudnia 2007 r., C-134/07, Kawala, ECLI:EU:C:2007:770 orzekł, że sporna opłata jest objęta zakazem z art. 90 akapit 1 TWE, co należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwiał się opłacie takiej, jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, która to opłata jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam już zarejestrowany. Niezgodność spornej opłaty za kartę pojazdu z prawem wspólnotowym potwierdza dodatkowo stanowisko o konieczności odmowy zastosowania sprzecznego z prawem przepisu.

Mając na uwadze stanowisko Prezydenta Miasta [...] zaprezentowane w piśmie z [...] stycznia 2020 r., Sąd stwierdza, że nie podziela poglądu w zakresie, w jakim organ wyjaśnił, iż rozpatrzenie wniosku spółki wymagało uwzględnienia przepisów Działu III o.p., w tym art. 79 regulującego kwestię wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W tej mierze Sąd zobowiązany jest zauważyć, że w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ustawodawca przyjął, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są m.in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 pkt 7), a także, że do spraw dotyczących takich należności stosuje się odpowiednio przepisy Działu III o.p. (art. 67). Podkreślić tym niemniej należy, że sprawa wywołana wnioskiem spółki dotyczy opłaty uiszczonej w 2004 r. Powołane przepisy, obowiązujące od dnia 1 stycznia 2010 r., zdaniem Sądu, nie mogą mieć zastosowania do czynności dokonanych na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w szczególności do czynności zwrotu opłaty pobranej przed wejściem w życie przepisów ww. ustawy.

Wyraźne przesądzenie przez ustawodawcę w art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), że przepisy dotychczasowe powinny mieć zastosowanie do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tejże ustawy, nie oznacza, iż przepisy nowej ustawy a contrario powinny regulować stan faktyczny zaistniały w sprawie. Kwestia przyznania pierwszeństwa zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie. Należy brać także pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, ONSAiWSA z 2006 nr 3, poz. 71). W tym zakresie należy kierować się poszanowaniem podstawowej zasady prawa międzyczasowego, tj. zasady niedziałania prawa wstecz sprowadzającej się do zakazu stosowania nowo ustanowionych uregulowań do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tych norm, z którymi to zdarzeniami prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych nowymi unormowaniami. Sytuacja, w której prawo działa wstecz, jest też niezgodna z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą demokratycznego państwa prawnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela formułowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym zapatrywanie, zgodnie z którym gdyby do zwrotu należności pobranej – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu prawa administracyjnego, które nie przewidywały przedawnienia roszczeń w tym zakresie - stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych, wówczas postępowanie zostałoby poddane reżimowi określonemu w art. 61 i nast. ustawy o finansach publicznych przewidującemu decyzyjny tryb rozstrzygania spraw. Oznaczałoby to również, że z mocy art. 67 in fine cytowanej ustawy, odpowiednie zastosowanie miałyby przepisy Działu III o.p. i – co istotne – skutkowałoby to koniecznością zastosowania terminów przedawnienia wynikających z tej ustawy. Taka jednak wykładnia powyższych przepisów byłaby sprzeczna z treścią przepisów obowiązujących w dacie pobrania opłaty, które – jak wskazano już wyżej – nie obwarowywały czynności zwrotu opłaty, jakimkolwiek terminem przedawnienia, a to prowadziłoby do niedozwolonego pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2018 r. sygn. I OSK 333/17; wyrok NSA z 26 października 2018 r. sygn. I OSK 2883/16; wyrok NSA z 19 października 2017 r. sygn. I OSK 683/17; wyrok NSA z 12 maja 2017 r. sygn. I OSK 2833/16).

Wbrew stanowisku strony skarżącej, zaskarżona czynność organu nie uchybiała art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 i 4 k.p.a., mając na uwadze, że w kontrolowanej sprawie nie znajdowały zastosowania przepisy k.p.a., skoro żądanie zwrotu części opłaty za wydaną kartę pojazdu nie podlegało załatwieniu w toku postępowania dotyczącego sprawy indywidualnej w znaczeniu przyjętym w art. 1 pkt 1 k.p.a.

Na podstawie art. 146 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności (§ 1). W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (§ 2).

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przedstawione powody Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w pkt. I. wyroku stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Prezydenta Miasta [...], a w pkt. II. na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. uznał obowiązek organu dokonania na rzecz skarżącej spółki zwrotu części opłaty w kwocie 425 zł. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.