Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1102/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) - po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez D. H.-U. od decyzji Kierownika Biura Powiatu P. ARiMR z siedzibą w S. z dnia [...] r. nr [...] , odmawiającej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że 15 czerwca 2015 r. do Biura Powiatu P. ARiMR wpłynął - drogą elektroniczną (internet), wniosek D. H. – U. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. Wnioskodawczyni w sekcji VII wniosku wykazała trzy działki ewidencyjne o numerach: [...] , położone w powiecie s. , gminie B., obrębie ew. B., dla których w sekcji VII (kol. 10) i sekcji VIII (kol. 3) podała różne powierzchnie, w sekcji VII (kol. 5) nie wykazała żadnej powierzchni, nie dołączyła również żadnego załącznika graficznego.

W dniu 23 czerwca 2016 r. organ I instancji wydał ww. decyzję o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w tym jednolitej płatności obszarowej oraz płatności na zazielenienie, o które Wnioskodawczyni ubiegała się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż do 10 lipca 2015 r. Strona nie wypełniła wszystkich sekcji wniosku oraz nie dołączyła załączników graficznych.

W odwołaniu od tej decyzji Strona wniosła o jej uchylenie - jako wydanej z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy - oraz o przyznanie płatności zgodnie z treścią wniosku o jej udzielenie.

Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że w myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 1551) – dalej: "ustawa o płatnościach" - jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw (tzw. "płatności obszarowe"), są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013 (tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej ... (Dz.U.UE.L.2016.28.2), będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności oraz spełniającej wskazane w tym przepisie inne wymogi obszarowe.

Organ wyjaśnił też, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach: "Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.".

Powołując się na przepisy art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach organ II instancji wyjaśnił następnie, że termin na dokonanie poprawek we wniosku reguluje art. 13 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48) – dalej: "rozporządzenie nr 640/2014" - w myśl którego, poprawki w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność są dopuszczalne tylko do najpóźniejszego możliwego terminu wyznaczonego dla składania po terminie pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność - jak określono w ust. 1 akapit trzeci - tj. 25 dni kalendarzowych liczonych od dnia ostatecznego składania pojedynczego wniosku, a więc od 15 czerwca 2015 r., zatem za niedopuszczalne uznaje się poprawki do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność wniesione po tym terminie, tj. po dniu 10 lipca 2015 r. (15 czerwca + 25 dni kalendarzowych).

Zdaniem organu, ww. przepisy określają termin dokonywania jakichkolwiek poprawek, tj. do dnia 10 lipca 2015 r., po którym to terminie właściwy organ ARiMR rozpatruje wniosek Strony, w oparciu o dane w nim zawarte, o ile jest możliwe skuteczne zweryfikowanie wnioskowanych uprawnień do płatności.

Organ II instancji podkreślił, iż informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy muszą być zawarte we wniosku, na co wskazuje art. 14 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, ze zm.) – dalej: rozporządzenie nr 809/2014.

Z przepisu tego wynika, że pojedynczy wniosek lub wniosek o płatność zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy lub wsparcia, w szczególności [pominięto pkt: a-c, e oraz h]:

d) szczegóły pozwalające na jednoznaczną identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i, jeśli to konieczne, dalsze specyfikacje dotyczące ich użytkowania;

f) w razie potrzeby, wszelkie dokumenty uzupełniające potrzebne do wykazania kwalifikowalności do przedmiotowego systemu lub środka;

g) oświadczenie beneficjenta, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich;

W związku z powyższym organ II instancji uznał, że brak załączników graficznych jest brakiem stanowiącym o kwalifikowalności do przyznania pomocy.

Dodatkowo w § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 352) – dalej: rozporządzenie Ministra Rolnictwa - wskazano jakie elementy w szczególności powinien zawierać wniosek, w tym oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych oraz powierzchni działek ewidencyjnych.

Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, w przesłanym lub udostępnionym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, materiale graficznym, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, ... (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.) – dalej: rozporządzenie nr 1306/2013 - rolnik:

1) wskazuje granice działek rolnych wraz z ich oznaczeniem;

2) ubiegający się o przyznanie płatności, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a-e, zaznacza znajdujące się na posiadanych przez niego użytkach rolnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 1307/2013: a) drzewa ustanowione pomnikami przyrody, (...); b) rowy, których szerokość nie przekracza 2 m; c) oczka wodne (...), o łącznej powierzchni mniejszej niż 100 m2;

3) obowiązany do przestrzegania praktyki, o której mowa w art. 43 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, zaznacza obszary uznawane za proekologiczne, które zadeklarował we wniosku, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. a.

2. W przypadku gdy rolnik po raz pierwszy ubiega się o przyznanie płatności, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a-e, do danego gruntu, Agencja udostępnia materiał graficzny, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (...), na jego wniosek, w którym wskazuje działki ewidencyjne, na których jest położony ten grunt, sporządzony na formularzu udostępnionym przez Agencję.

Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że deklaracja we wniosku Strony nie uwzględniała działki rolnej, która podlegałaby skutecznej ocenie organu pod kątem spełnienia przez Stronę warunków do przyznania jakichkolwiek płatności, w tym nie złożono załączników graficznych.

Strona, mimo złożonego wniosku z brakami, nie złożyła zmiany do wniosku, która wskazywałaby na uprawnienia do przyznania płatności w terminie do dnia 10 lipca 2015 r. Po upływie tego terminu organ I instancji - w myśl art. 23 ustawy o płatnościach - nie mógł poinformować Strony o brakach we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015, a zatem zasadnie odmówił przyznania wnioskowanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stwierdzając brak dołączenia do wniosku wymaganych dokumentów oraz nieprawidłowego wypełnienia wniosku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 23 ww. ustawy, organ II instancji wskazał, że niezależnie od zasadności twierdzenia Strony, organ I instancji nie mógł po 10 lipca 2015 r. wystosować wezwania, gdyż ewentualne poprawki nie mogłyby być uwzględnione.

Organ II instancji powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (sygn. I SA/Bk 305/08), w którym wskazano, że: "Wypełniając wniosek o przyznanie płatności wnioskodawca składa oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność i nie może tej odpowiedzialności za wadliwe wypełnienie takiego wniosku przerzucać na organ administracji publicznej, (...)".

Uznanie tak złożonego przez Stronę wniosku, jako spełniającego podstawy do przyznania płatności, prowadziłoby – w ocenie organu - do nierównego traktowania producentów spełniających takie same warunki, co stałoby w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami. Płatności bowiem stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej i mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne.

Zdaniem organu odwoławczego, biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, nie ma więc możliwości rozstrzygnięcia w zakresie przedmiotowej płatności w sposób odmienny, aniżeli ustalony przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzji organu II instancji Skarżąca zarzuciła, mające wpływ na rozstrzygnięcie, naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, polegające na jego błędnym zastosowaniu przez organ I instancji przejawiające się w uznaniu, że Skarżąca nie zgłosiła do organu kwalifikujących się do płatności powierzchni użytków rolnych, gdy w rzeczywistości zostały przez nią spełnione wszystkie wymogi związane z uzyskaniem prawa do płatności;

2) art. 13 ust. 3 ww. rozporządzenia nr 640/2014, polegające na jego błędnej wykładni przejawiającej się w odstąpieniu przez organ I instancji od uzupełnienia braków we wniosku;

3) art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach, polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy w ocenie organu I instancji wystąpiły przesłanki zobowiązujące organ do jego zastosowania.

Podnosząc takie zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca przytaczając art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 r. stwierdziła, że zakres tego przepisu nie obejmuje sytuacji związanych z uzupełnianiem braków formalnych. Granica wyznaczona tym przepisem obejmuje w swoim zakresie regulacji sytuację dotyczącą jedynie dokonywania poprawek wpływających na wysokość płatności, modyfikacje wariantów, a nie uzupełniania braków formalnych. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w wyroku WSA w Łodzi z dnia 10.02.2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1043/15 (którego obszerne fragmenty przytoczono w skardze). Wprawdzie wyrok ten zapadł pod rządami nieobowiązującego już ustawodawstwa, to jednak – zdaniem Skarżącej - obowiązujące przepisy co do swojej istoty powielają przyjęte w poprzednim stanie prawnym regulacje. Nieuprawnione jest więc twierdzenie organu II instancji, że wyrok ten odnosi się do odmiennego stanu faktycznego, w którym organy ARiMR mogły stosować przepisy art. 64 § 2 K.p.a., jednakże nie w stosunku do wniosków złożonych na rok 2015.

W ocenie Skarżącej, fakt modyfikacji przepisów krajowych przez Państwa członkowskie nie może być powodem odrębnej interpretacji przepisów Unii Europejskiej, bowiem Państwa te nie mogą dokonywać modyfikacji przepisów Unii, które wywołują bezpośredni skutek i mają pierwszeństwo stosowania nad przepisami krajowymi. Co więcej, w świetle art. 78 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013, kompetencje dotyczące uzupełnienia braków we wnioskach o płatność pozostawione zostały aktom wykonawczym Komisji Europejskiej, a nie regulacjom Państw członkowskich. Ponadto organy ARiMR dokonały rozszerzającej interpretacji analizowanego przepisu UE, rozszerzając jego zakres również na braki formalne, gdy w rzeczywistości dotyczy on jedynie poprawek które wpływają na zwiększenie uprawnień do płatności, a nie uzupełnienia braków formalnych. Gdyby uznać interpretacje organu za prawidłową niedopuszczalne byłyby również modyfikacje związane ze zmniejszeniem powierzchni uprawnionej do płatności, ponieważ to także jest poprawka w rozumieniu stosowania art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014.

Równocześnie w analizie sprawy organ pominął całkowicie kwestie naruszenia art. 23 ustawy o płatnościach, tj. braku poinformowania Strony przez organ I instancji - niezwłocznie po otrzymaniu przedmiotowego wniosku - "o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek". Zgodnie z treścią książek procedur "Płatności Rolnośrodowiskowe w ramach PROW 2007-2013 Kampania 2015 KP-611-110-ARiMR/20/z Wersja zatwierdzona 20z", na okoliczność określenia terminu niezwłoczności w ramach której Kierownik Biura Powiatowego zobowiązany jest podejmować skuteczne działania, a w szczególności z zapisów na str. 78: "Kierownik BP niezwłocznie, lecz nie później niż w ciągu 3 dni roboczych, przekazuje Wniosek (W-2/110) wraz z aktami sprawy, w celu łącznego rozpatrzenia wniosków złożonych przez wnioskodawcę, jednocześnie informuje rolnika, wysyłając zawiadomienie."; str. 101: "Kierownik BP niezwłocznie, lecz nie później niż w ciągu 3 dni roboczych, przekazuje Wniosek (W-4/110) wraz z aktami sprawy, w celu łącznego rozpatrzenia wniosków złożonych przez wnioskodawcę, jednocześnie informuje rolnika, wysyłając zawiadomienie (P-39/01)."; str. 121: "Kierownik tego biura powiatowego niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni roboczych, przekazuje Wniosek (W-3/110) wraz z aktami sprawy, do rozpatrzenia tego wniosku przez biuro powiatowe, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę rolnika składającego wniosek o wypłatę, jednocześnie informuje rolnika, wysyłając zawiadomienie.". Analogiczne zapisy znajdują się w innych książkach procedur. Tym samym – zdaniem Skarżącej - uznać należy, że termin niezwłoczności jakim posługuje się ustawodawca wynosi 3 dni, a czynności te nie zostały przez Kierownika Biura Powiatowego w tym czasie podjęte. Organ I instancji, mimo ustawowego obowiązku, nie wykonał niezwłocznie żadnych czynności określonych wskazanym przepisem, naruszając tym samym przepisy ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu dokonania rozszerzającej interpretacji art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014, która – zdaniem Skarżącej - uniemożliwiałaby nawet dokonywania modyfikacji wniosku przez zmniejszenie powierzchni uprawnionej do płatności, organ wyjaśnił, że zmniejszenie powierzchni uprawnionej do płatności może zostać dokonane przez wnioskodawcę w myśl art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014, poprzez wycofanie w części lub całości danej deklaracji.

Ponadto organ stwierdził, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy poza jakąkolwiek oceną pozostaje podnoszona w skardze okoliczność, że zgodnie z procedurami ARiMR (na które powołuje się Skarżąca), organ I instancji określa termin niezwłoczności wynoszący 3 dni. Procedury rozpatrywania wniosków, a więc wewnętrze dokumenty ARiMR, nie są żadnym z aktów prawnych warunkujących przyznanie płatności, a informacje w nich zawarte nie mogą być wyznacznikiem błędnego stosowania obowiązujących przepisów prawa. Skarżąca, powołując się na dokument wewnętrzy ARiMR, cytuje zapisy zawarte na stronach 78, 101 oraz 121, które wyznaczają termin 3 dni na przekazanie dokumentów w przypadku ustalenia właściwości miejscowej Kierownika Biura Powiatowego do rozpatrzenia wniosku, co w niniejszej sprawie uznać należy za bezzasadne. Powyższe w żaden sposób nie oznacza, że zapisy "niezwłocznie" dla organów ARiMR wyznaczają termin 3 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, gdyż decyzja ta nie narusza prawa.

Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy o płatnościach (która weszła w życie z dniem 15 marca 2015 r.), jednolita płatność obszarowa jest przyznawana, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 tej ustawy, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, "są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, (...);

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.".

Zauważyć tu należy, że wskazany powyżej art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014 posiada brzmienie: "Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. (...)." – pominięto dalszą treść przepisu. Treść tego przepisu ma więc istotne znaczenie dla oceny prawidłowości wniosku złożonego przez Skarżącą.

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach: "Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.". Przepis ten z kolei podkreśla pierwszeństwo przepisów unijnych wskazanych w ww. artykule ustawy o płatnościach przy rozstrzyganiu spraw (m.in.) o przyznanie płatności rolnych.

Stosownie do art. 23 ust. 1 tej ustawy: "W przypadku gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, kierownik biura powiatowego Agencji, niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.".

Zgodnie z art. 23 ust. 2 tejże ustawy, w przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów.

Wskazane wyżej w art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach przepisy art. 64 K.p.a. posiadają brzmienie: "§ 1. Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. § 2. Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.".

Istotne jest tu wyjaśnienie, że wyłączenie stosowania art. 64 § 2 K.p.a., mającego tak zasadnicze znaczenie w kwestiach dotyczących usuwania braków formalnych pism w postępowaniu administracyjnym - zawarte w zdaniu drugim art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach – zostało wprowadzone przez ustawodawcę właśnie dopiero w omawianej ustawie o płatnościach, obowiązującej od 15 marca 2015 r. Zasadne jest więc stanowisko organu II instancji, że w stanie prawnym rozpoznawanej sprawy orzeczenia sądów wydawane w odniesieniu do uprzednio obowiązującego stanu prawnego w zakresie usuwania braków wniosków o płatności nie mogą być bezpośrednio odnoszone do stanu faktycznego tej sprawy.

Niewątpliwie bowiem uznać należy, że ustawodawca w sposób wyraźny wyłączył stosowanie art. 64 § 2 K.p.a. w sprawach o płatności (a więc przepisu, na który powoływało się dotychczasowe orzecznictwo), zatem w zakresie usuwania braków wniosków zastosowanie mają wskazane w zaskarżonej decyzji przepisy.

W związku z tą zmianą – zdaniem Sądu – nie ma znaczenia rozróżnianie braków formalnych i merytorycznych wniosku w zakresie dotyczącym określenia terminu ich usuwania, skoro wszystkie te braki (poprawki) mogą być usuwane (nanoszone) w nieprzekraczalnym terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1 (tj. w przepisach rozporządzeń unijnych: nr 1307/2013, nr 641/2014, nr 639/2014, nr 1306/2013, nr 809/2014 oraz nr 640/2014).

Wskazać zatem należy, że kwestie dotyczące opóźnionego złożenia wniosku o płatności i dokonywania poprawek wniosku uregulowane zostały w art. 13 ust. 1 i ust. 3 ww. rozporządzenia nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., zgodnie z którym:

"1. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. [pominięto akapit drugi].

Jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia.

3. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, wniesienie poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność po ostatecznym terminie wnoszenia poprawek, ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot związanych z faktycznym wykorzystywaniem danych działek rolnych.

Poprawki w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność są dopuszczalne tylko do najpóźniejszego możliwego terminu wyznaczonego dla składania po terminie pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, jak określono w ust. 1 akapit trzeci. Jeżeli jednak ten najpóźniejszy termin jest wcześniejszy niż ostateczny termin wnoszenia poprawek do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, o którym to terminie mowa w ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu, bądź gdy terminy te przypadają w tym samym dniu, za niedopuszczalne uznaje się poprawki do pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność wniesione po tym terminie.".

Zasadnie więc w zaskarżonej decyzji wskazano, że poprawki w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność są dopuszczalne tylko do najpóźniejszego możliwego terminu wyznaczonego dla składania po terminie pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność - określonego w ust. 1 akapit trzeci ww. artykułu - tj. 25 dni kalendarzowych liczonych od dnia ostatecznego składania pojedynczego wniosku, a więc od 15 czerwca 2015 r.

Zgodnie bowiem z art. 13 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania ww. rozporządzenia nr 1306/2013 (Dz.U.UE.L.2014.227.69): "1. Państwa członkowskie określają ostateczne terminy, w których pojedynczy wniosek, wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność mogą być składane. Ostateczne terminy przypadają nie później niż dnia 15 maja każdego roku. Estonia, Łotwa, Litwa, Finlandia i Szwecja mogą jednak ustalić inne terminy składania wniosków, nie późniejsze jednak niż dzień 15 czerwca danego roku kalendarzowego. [pominięto akapit drugi].

2. Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 78 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, w niektórych strefach podległych wpływowi wyjątkowych warunków klimatycznych ostateczne terminy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą zostać wyznaczone na późniejszą datę.".

Na tej podstawie w art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach ustalono, że wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja.

W myśl ust. 3 tego artykułu upoważniono ministra właściwego do spraw rozwoju wsi - w przypadku gdy Komisja Europejska upoważni Polskę do przedłużenia tego terminu - do określenia, w drodze rozporządzenia, dłuższego terminu składania wniosków w danym roku. Na tej podstawie w § 1 rozporządzenia z dnia 16 maja 2016 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2016 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz.U.2016.680) na rok 2016 przedłużył termin składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia 15 czerwca.

Natomiast w art. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U.2015.653) określono, że w 2015 r. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu składa się w terminie do dnia 15 czerwca.

Podkreślić przy tym należy, że w myśl art. 21 ust. 2 ustawy o płatnościach: "Termin, o którym mowa w ust. 1, nie podlega przywróceniu.". Jest więc terminem nieprzekraczalnym. Oznacza to zarazem, że termin ten ma charakter materialnoprawny. W orzecznictwie ugruntowany jest też pogląd, że zarówno termin do złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, jak i termin do dokonania zmiany wniosku mają charakter materialnoprawny, nie podlegający przywróceniu (vide: wyroki NSA z 24.11.2010 r., sygn. akt II GSK 1020/09 i z 20.04.2011 r., sygn. akt 497/10; wyroki: WSA w Lublinie z 05.12.2013 r., sygn. akt III SA/Lu 631/13 i z 29.09.2015 r., sygn. akt III SA/Lu 457/15 oraz WSA w Olsztynie z 05.11.2015 r., sygn. akt I SA/Ol 616/15).

Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Inaczej mówiąc, termin materialnoprawny ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację prawa podmiotowego, zaś konsekwencją jego uchybienia jest wygaśnięcie możliwości dokonania określonej czynności (por. wyrok WSA w Lublinie z 05.12.2013 r., sygn. akt III SA/Lu 631/13).

Powyższe uwagi wzmacnia przytoczone brzmienie art. 23 ust. 1 in fine ustawy o płatnościach, w którym jednoznacznie stwierdzono, że jeżeli ostateczny termin do usunięcia braków wniosku (w rozpoznawanej sprawie: 10 lipca 2015 r.) już upłynął, to organ ARiMR nie informuje już rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia. Niewątpliwie rozwiązanie takie jest logiczne, skoro po upływie nieprzekraczalnego terminu dokonywanie poprawek we wniosku jest niedopuszczalne.

Rozstrzygając zatem w dniu 23 czerwca 2016 r. w sprawie z wniosku Skarżącej o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2015, organ I instancji ARiMR nie mógł nie uwzględnić faktu upływu ostatecznego terminu usunięcia braków (zgłaszania poprawek) wniosku. Nie mógł więc już w tym czasie, wbrew jednoznacznemu zakazowi zawartemu w art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach, informować Skarżącej o stwierdzonych brakach wniosku i oczekiwać na ich usunięcie. W takiej sytuacji, wobec wskazanych, istotnych braków wniosku - nie usuniętych do 10 lipca 2015 r. - uniemożliwiających przyznanie jakiejkolwiek płatności, decyzja o odmowie przyznania płatności znajduje też oparcie w art. 13 ust. 1 akapit trzeci i ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014.

W tym zakresie Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że Polska (poprzez nową regulację zawartą w art. 23 ustawy o płatnościach) dokonała "modyfikacji przepisów Unii, które wywołują bezpośredni skutek i mają pierwszeństwo stosowania nad przepisami krajowymi". Wskazywany w skardze art. 78 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 (przywoływany również – lit. b - w ww. art. 13 rozporządzenia nr 640/2014) upoważnia Komisję do przyjęcia aktów wykonawczych ustanawiających m.in. (lit. b) przepisy dotyczące wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatności, (...), łącznie z ostatecznym terminem ich składania, (...) wymogi dotyczące minimalnego zakresu informacji, jakie mają zawierać wnioski, przepisy dotyczące wprowadzania zmian we wnioskach o przyznanie pomocy lub ich wycofywania, zwolnienia z wymogu składania wniosku o pomoc oraz przepisy umożliwiające państwom członkowskim stosowanie uproszczonych procedur lub korygowanie oczywistych błędów.

W związku z tym, w art. 15 ust. 1 rozporządzenia 809/2014 przewidziano możliwość dokonania zmian w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność po ostatecznym terminie złożenia takiego wniosku (ustanowionego zgodnie z art. 13 ust. 1) poprzez dodanie lub dostosowanie poszczególnych działek rolnych lub indywidualnych uprawnień do płatności, po spełnieniu określonych warunków.

W ust. 2 akapit pierwszy zastrzeżono jednak, że: "Zmiany dokonane zgodnie z ust. 1 są zgłaszane właściwym organom najpóźniej do dnia 31 maja danego roku, z wyjątkiem Estonii, Łotwy, Litwy, Finlandii i Szwecji, gdzie są one zgłaszane do dnia 15 czerwca danego roku.".

Ponadto, w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia nr 809/2014 określono, że wniosek o przyznanie pomocy, wniosek o wsparcie, wniosek o płatność lub inną deklarację można w dowolnym momencie całkowicie lub częściowo wycofać na piśmie – na co wskazał organ w odpowiedzi na skargę.

Zdaniem Sądu, przepisy wydane przez Komisję na podstawie upoważnienia zawartego w art. 78 rozporządzenia nr 1306/2013 nie potwierdzają argumentu Skarżącej, iż organy ARiMR dokonały rozszerzającej interpretacji wskazanego art. 78, "przez rozszerzenie jego zakresu również na braki formalne, gdy w rzeczywistości dotyczy on jedynie poprawek które wpływają na zwiększenie uprawnień do płatności, a nie uzupełnienia braków formalnych", bowiem kwestie dokonywania poprawek we wniosku o płatność uregulowano w art.13 ust. 3 (również odwołującego się do ww. art. 78 lit. b) rozporządzenia Komisji nr 640/2014 – cytowanym powyżej. Z przepisu tego nie wynika jednak, że dotyczy on jedynie poprawek "wpływających na zwiększenie uprawnień do płatności" – takich zmian dotyczy w istocie ww. art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014. Uznać więc należy, że dotyczy on wszelkich poprawek wniosku mających wpływ na ocenę uprawnień wnioskodawcy do płatności.

Gdyby nawet uznać – jak uważa Skarżąca – że art.13 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 640/2014 nie dotyczy "uzupełnienia braków formalnych" wniosku, to oznaczało by, że kwestia ta nie jest uregulowana w prawie unijnym, a zatem mogła być uregulowana w prawie krajowym. Nie można przy tym uznać, że przepisy art. 23 ustawy o płatnościach są sprzeczne z przepisami unijnymi i dlatego nie mogą być stosowane. Jeśli zatem art. 23 tej ustawy dotyczy wszelkich braków, a więc także braków formalnych wniosku i w sposób wyraźny wyłącza w tym zakresie przepis art. 64 K.p.a., to niewątpliwie organy ARiMR obowiązane są do jego stosowania.

W ocenie Sądu, tego stwierdzenia nie podważa fakt, iż dla usunięcia tzw. braków formalnych jak i innych braków (poprawek, uzupełnień, zmian) ustalono jednolity termin – odwołujący się do terminów ustalonych w prawie unijnym (15 maja + 25 dni, z powyższym zastrzeżeniem, że termin określający datę może być wydłużony przez państwo członkowskie i w 2015 r. Polska wydłużyła ten termin do 15 czerwca).

Takie uregulowanie oznacza przy tym, że co do zasady znacznie wydłużono termin do zgłaszania poprawek (usuwania braków), w porównaniu do określonego w art. 64 § 2 K.p.a. terminu siedmiu dni. Przykładowo, dla wniosków złożonych 25 marca wynosi on 122 dni. Złożenie wniosku w terminie późniejszym oznacza więc odpowiednie skrócenie tego terminu, jednak nawet dla wniosków składanych w ostatnim dozwolonym dniu (15 czerwca) zapewniono termin 25-dniowy. Jednocześnie jednak, w nowym uregulowaniu nie zagwarantowano wnioskodawcy siedmiodniowego terminu do usunięcia braków – od otrzymania wezwania do ich usunięcia.

Nie powinno więc budzić wątpliwości, że po 10 lipca 2015 r. - zarówno na podstawie przepisów unijnych jak i krajowych - niedopuszczalne było dokonanie przez Skarżącą (z własnej inicjatywy lub po otrzymaniu informacji od organu o stwierdzonych brakach) poprawek (usunięcie braków) w złożonym wniosku o płatność.

Oczywiście, niezbędne jest tu odniesienie się do nałożonego na organ ARiMR w art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach obowiązku poinformowania rolnika - niezwłocznie po otrzymaniu wniosku - o stwierdzonych brakach wniosku oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z ww. przepisami unijnymi – "chyba że ten termin upłynął".

Ustawodawca krajowy nałożył więc na organ ARiMR, nieustanowiony w przepisach unijnych, obowiązek niezwłocznego formalnego sprawdzania złożonego wniosku. Zarazem ustawodawca nie określił bliżej pojęcia "niezwłocznie" (np. nie później niż ...). Sąd nie podzielił jednak argumentu Skarżącej, że określenie to oznacza 3 dni. Nie mogą bowiem tu być stosowane wewnętrzne uregulowania ARiMR i to odnoszące się wyłącznie do kwestii ustalenia właściwości miejscowej organu.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że określenie niezwłocznie oznacza "bez zbędnej zwłoki", zatem dla ustalenia, czy organ dokonał wymaganej czynności niezwłocznie, niezbędne jest badanie, czy nie dopuścił się w tym zakresie zwłoki, a więc nagannego opóźnienia.

Niezależnie od tego, czy ustalenie takiej zwłoki może być dokonywane w administracyjnym postępowaniu w sprawie o przyznanie płatności – zdaniem Sądu nie, także z tego powodu, że organ byłby "sędzią we własnej sprawie"), w rozpoznawanej sprawie nie ma to znaczenia, bowiem niesporne jest, że organ I instancji nie poinformował Skarżącej o brakach we wniosku. Równocześnie, wydając decyzję w dniu 23 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania wnioskowanej płatności na rok 2015, zasadnie wskazał na przepis art. 23 ust. 1 in fine ustawy o płatnościach, nakazujący odstąpienie od obowiązku informowania rolnika o brakach we wniosku, jeżeli termin w jakim można dokonać poprawek wniosku określony w przepisach unijnych już upłynął. W dniu wydania decyzji był to bowiem fakt oczywisty – niezależnie od powodów, które spowodowały brak informacji o brakach.

Również więc organ II instancji nie mógł uchylić decyzji organu I instancji z powodu braku poinformowania Skarżącej o brakach we wniosku. Stanowiłoby to oczywiste naruszenie wskazanego wyżej nakazu odstąpienia od informowania.

Zauważyć przy tym należy, że Skarżąca złożyła wniosek (w formie elektronicznej) w ostatnim dopuszczalnym terminie (15 czerwca 2015 r.). Już z tego powodu, w znaczny sposób skróciła sobie możliwy termin do usuwania braków (zgłaszania poprawek, uzupełnień). Tym samym zwiększyła ryzyko uchybienia terminowi do usuwania takich poprawek, a równocześnie skróciła też organowi termin do skutecznego stwierdzenia braków we wniosku, tym samym również do poinformowania jej o stwierdzonych brakach i do dokonania uzupełnień (poprawek) po otrzymaniu takiej informacji – z uwagi na nieprzekraczalny termin ich dokonywania (10 lipca 2015 r.).

Jednocześnie zauważyć należy, że wskazane w decyzjach organów obu instancji braki we wniosku Skarżącej mają charakter braków oczywistych, dyskwalifikujących taki wniosek. Taki charakter tych braków oznacza jednak zarazem, że były one łatwe do stwierdzenia przez organ. Niestwierdzenie tych braków przez organ I instancji, a w szczególności niedokonanie poinformowania Skarżącej o takich brakach oznacza więc niespełnienie obowiązku z art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach, co nie przesądza jednak oceny, że w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu złożenia wniosku w ostatnim dniu ustalonego terminu, organ był w stanie niezwłocznie stwierdzić braki i powiadomić o tym Skarżącą w odpowiednim terminie (aby do 10 lipca 2015 r. mogła usunąć nieprawidłowości).

Jak jednak wskazano powyżej, brak poinformowania Strony przez organ I instancji nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (i ew. decyzji organu I instancji), bowiem po 10 lipca 2015 r. organ nie mógł już informować Skarżącej o brakach wniosku a zarazem Skarżąca nie mogła już ich usunąć, zatem organ musiał rozpoznać wniosek według jego zgłoszonej treści – stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy o płatnościach. Skoro zatem wniosek ten nie został prawidłowo wypełniony i nie dołączono do niego prawidłowych dokumentów, zasadnie więc odmówiono Skarżącej płatności. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy o płatnościach: "6. Płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie.".

Niesporne są bowiem w sprawie stwierdzone przez organy ARiMR braki we wniosku Skarżącej - dotyczące nieprawidłowego wypełnienia wniosku (niewypełnienie wskazanych części sekcji VII i VIII wniosku, podanie różnych powierzchni działek ewidencyjnych) oraz niedołączenie załączników graficznych określających zgłoszone działki rolne. Zasadnie więc w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że deklaracja Skarżącej we wniosku nie uwzględniała żadnej działki rolnej, która podlegałaby skutecznej ocenie organu pod kątem spełnienia przez Stronę warunków do przyznania jakichkolwiek płatności.

Prawidłowo w tym zakresie organ II instancji powołał się więc na przepisy art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014, w którym określono, że wniosek o płatność musi zawierać wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy lub wsparcia, a w szczególności: szczegóły pozwalające na jednoznaczną identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i, jeśli to konieczne, dalsze specyfikacje dotyczące ich użytkowania (pkt d), wszelkie dokumenty uzupełniające potrzebne do wykazania kwalifikowalności (pkt f) oraz oświadczenie beneficjenta, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich (pkt g).

Wobec tego zasadnie też organ II instancji uznał, że brak załączników graficznych (wyznaczających zgłaszane do płatności działki rolne) jest brakiem stanowiącym o kwalifikowalności do przyznania pomocy – co jest oczywiste także przy uwzględnieniu ww. oświadczenia beneficjenta, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich.

Takie stwierdzenie potwierdzają też przywołane w zaskarżonej decyzji przepisy §§ 2-4 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa, określające jakie elementy (w szczególności) powinien zawierać wniosek, w tym m.in. wskazanie (na odpowiednim formularzu) granic działek rolnych wraz z ich oznaczeniem oraz zaznaczeniem na użytkach rolnych spełniających wskazane wymagania: drzew, rowów i oczek wodnych.

Odnosząc się jeszcze do zarzutu pominięcia przez organ II instancji w analizie sprawy kwestii naruszenia art. 23 ustawy o płatnościach, tj. braku poinformowania Strony przez organ I instancji o stwierdzonych brakach we wniosku, stwierdzić dodatkowo należy, że jakkolwiek organ ten nie odniósł się do (nie wyjaśnił) przyczyn braku takiej informacji, to kwestia ta – z podanych powyżej powodów - nie miała wpływu na wynik sprawy. Ustalanie, czy kierownik biura powiatowego ARiMR uchybił obowiązkowi niezwłocznego stwierdzenia braków we wniosku lub obowiązkowi poinformowania rolnika w odpowiednim terminie o ich stwierdzeniu – mając obiektywne warunki umożliwiające takie działanie w przedmiotowych okolicznościach faktycznych -oraz czy z tego powodu Strona poniosła szkodę, dokonywane może być w postępowaniu przed właściwym sądem powszechnym.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).