Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 115/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 3 § 2 i 3, art. 54 § 2, art. 55 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi JF na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie przekazania skargi do sądu administracyjnego - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić JF kwotę 100 zł /słownie: stu złotych/, tytułem wpisu od odrzuconej skargi.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, JF jako przedmiot zaskarżenia wskazał bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...], polegającą na nieprzekazaniu jego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżący podał, że wniósł skargę na postanowienie wydane przez organ policji w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, natomiast skarżony organ nie uczynił zadość obowiązkom określonym art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa" i nie przekazał tej skargi do Sądu. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie, że Komendant Miejski Policji w [...] dopuścił się bezczynności w przekazaniu skargi, zobowiązanie organu do przekazania skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas podlega ona odrzuceniu, gdyż rozpoznanie skargi rodziłoby nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa).

Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, obejmujący katalog aktów, względnie czynności lub bezczynności organów administracji podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, został szczegółowo określony obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, związaną z wydaniem aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 Ppsa, (decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 Ppsa, sądy administracyjne są właściwe w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Innymi słowy, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może stać się przedmiotem skargi tylko w takim zakresie, w jakim dotyczy niewykonywania kompetencji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 Ppsa lub w przepisach szczególnych (art. 3 § 3 Ppsa).

Nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a nie administracyjne. Organ, którego działalność lub bezczynność została zaskarżona ma w takiej sytuacji obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 Ppsa). Ponadto z chwilą doręczenia skargi organ zyskuje uprawnienia autokontrolne, o których mowa w art. 54 § 3 Ppsa. Tym samym bezczynność skarżonego organu polegająca na nieprzekazaniu skargi sądowoadministarcyjnej nie stanowi bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 Ppsa. W przypadku wniesienia skargi skarżony organ nie ma bowiem obowiązku wydania decyzji, postanowienia lub aktu, względnie podjęcia czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy. Przekazanie skargi do sądu, co już wskazano, nie stanowi również czynności podjętej w ramach postępowania administracyjnego. Brak jest zatem podstaw, do zakwalifikowania wskazanej przez skarżącego braku aktywności organu jako bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 9 Ppsa. Co nie mniej istotne, brak jest również uregulowań szczególnych w rozumieniu art. 3 § 3 Ppsa, które przewidywałyby właściwość sądów administracyjnych w przypadku skarg na bezczynność organów administracji publicznej, polegającą na nieprzekazaniu skargi w terminie określonym w art. 54 § 2 Ppsa.

W związku z powyższym, wobec stwierdzenia, że wskazana w skardze bezczynność nie podlega kontroli sądu administracyjnego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Końcowo Sąd wskazuje, że środkiem dyscyplinującym przewidzianym przez ustawodawcę w przypadku nieprzekazania sądowi skargi, jest grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 Ppsa, wymierzana na wniosek skarżącego. Wymaga jednak podkreślenia, że stwierdzenie przez sąd, że wniosek strony o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie nieobjętej właściwością sądu administracyjnego, powinno zdaniem Sądu stanowić podstawę do odstąpienia od stosowania tego rodzaju sankcji. Uwaga ta jest o tyle istotna, że Sądowi wiadome jest z urzędu, iż postanowieniem z dnia 8 listopada 2019 r. II SA/Rz 1122/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę JF, jako wniesioną na akt niepodlegający kognicji sądu administracyjnego.

O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.