Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SO/Gl 42/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Ustanowiono pełnomocnika z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. C. (C.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (odnośnie do sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej) postanawia: ustanowić dla wnioskodawcy adwokata z urzędu;


UZASADNIENIE

W dniu 30 października 2018 r. W. C. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczył, iż domaga się ustanowienia adwokata oraz zwolnienia od kosztów sądowych. W treści tego formularza oświadczył, że gospodaruje samotnie, uskarża się na poważne problemy zdrowotne, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości, zaś źródłem utrzymania jest dlań renta, w kwocie 1.300 zł. Nadto wyszczególnił obciążające go koszty utrzymania wymieniając wśród nich między innymi czynsz (399,44 zł), opłaty za prąd (95,61 zł) i gaz (56,67 zł), alimenty (200 zł) oraz wydatki na leki (200-300 zł).

Do wniosku skarżący dołączył między innymi orzeczenie o zakwalifikowaniu go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, dokumentację medyczną potwierdzającą jego kłopoty zdrowotne, kopię przekazu pocztowego dotyczącego pobrania renty za październik 2018 r. oraz dokumenty źródłowe obrazujące ponoszone przezeń koszty utrzymania, a także zobowiązania, jakie ma w związku z koniecznością spłaty wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

W pierwszej kolejności należy odnotować, że wnioskujący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w odniesieniu do sprawy, gdzie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja administracyjna rozstrzygająca w zakresie odmowy umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej. Przyjdzie zatem stwierdzić, że wyżej wymieniony podlega w tej sprawie zwolnieniu od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., a skoro tak, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia rzeczonych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i dlatego nie podlega rozpoznaniu.

Odnosząc się natomiast do wniosku wyżej wymienionego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy podnieść, iż w myśl zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskodawcy doprowadziła do konkluzji, że zachował on powyższy wymóg. Z jego oświadczeń wynika, iż nie posiada żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jak przy tym potwierdzają nadesłane wraz z wnioskiem dokumenty źródłowe, jest osobą niepełnosprawną, schorowaną i utrzymuje się z renty, w kwocie 1.300,09 zł, która zważywszy obciążające go (i w znacznej części udokumentowane) koszty utrzymania, nie umożliwia dokonania oszczędności wystarczających na opłacenie udziału profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bez uszczerbku dla jego niezbędnych potrzeb życiowych.

Mając na względzie powyższe uznano, iż strona zachowała przesłankę określoną w przywołanym art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.