Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 616/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono  akt wydany na podstawie przepisów ustaw szczególnych
Powołane przepisy: article: art. 122, 121 par 1, 187 par 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona nie może być wykonana, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącej kwotę 388 zł (trzysta osiemdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. (Nr [...]) Dyrektor izby Skarbowej uchylił w całości wydaną dla B.B. (skarżącej) decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2004 r. (nr [...] ustalającą skarżącej podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu za 2001 r. w wysokości 15.732,80 zł. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 20.977 zł. i ustalił podatek dochodowy w formie ryczałtu za 2001 rok w wysokości 12.902,25 zł. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 17.202,58 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, że małżonkowie B. i M.B. w 2001 roku wydatkowali 110.495,42 zł. w tym na: wyżywienie (wg rocznika statystycznego) 22.644 zł.; czynsz 3.900 zł.; remont mieszkania 17.892,34zł.; eksploatację samochodu 1.000zł.; energię, gaz 850 zł.; naukę córki 350zł; kurs języka angielskiego dla córki 2.400 zł.; telefon 300 zł.; zakup lokalu mieszkalnego 57.360 zł; koszty notarialne 1.732,38 zł.; zaliczki na podatek dochodowy M.B. 112,70 zł; składki ZUS B.B. 1.706,40zł.; zaliczki na podatek dochodowy B.B. 247,60 zł. Na ich pokrycie posiadali zgromadzone środki w łącznej wysokości 68.541,83zł. pochodzące z: przychodów z innych źródeł M.B. 4.286,30zł.; wynagrodzenia za pracę B.B. 8.629,82 zł.; nadpłaty wynikającej z zeznania za 2000r. 426,40 zł.; likwidacji książeczek mieszkaniowych 15.875,04 zł; wypłaty z banku 39.324,27 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał za udowodnione, że Pan M.B. w 2001r. otrzymał od swoich rodziców D. i R.B. darowiznę w łącznej wysokości 18.000 zł. Kierując się treścią art. 33 pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym uzyskane z tego tytułu środki stanowią odrębny majątek nie wchodzący do majątku wspólnego małżonków, uwzględnił powyższą kwotę jedynie po stronie dochodów 2001 roku M.B., zaś wynikającą ze zwiększenia przychodu o darowiznę nadwyżkę nad przypadającymi na niego wydatkami zaliczono do przychodu skarżącej.

Decyzją z dnia [...] listopada 2004r. nr US [...] Naczelni Urzędu Skarbowego ustalił B.B. podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu za 2001 rok w wysokości 15.732,80zł przy przyjęciu za podstawę opodatkowania 20.977zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, dlaczego nie dał wiary oświadczeniu o wydatkowaniu przez małżonków na utrzymanie rodziny 3.000 zł. Odmówił również wiarygodności twierdzeniu skarżącej o otrzymaniu w 2001 roku darowizn na łączną kwotę 52.700zł. od D.W., Z.W., G.W.-R., B.P., P.K. oraz D.K..

B.B. od powyższej decyzji złożyła odwołanie.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2005r. uchylił powyższą decyzję i ustalił B.B. podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu za 2001 rok w wysokości 12.902.25 zł. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 17.202,58 zł. Przyczyną uchylenia decyzji i odmiennego rozstrzygnięcia było stwierdzone zaniżenie przez organ pierwszej instancji rozporządzalnego dochodu ze stosunku pracy, zaniżenie przychodów z likwidacji lokat bankowych oraz zawyżenie wydatków na utrzymanie rodziny.

Ponadto organ drugiej instancji ustosunkował się do okoliczności powoływanych w odwołaniu. Nie uwzględnił stanowiska skarżącej o wysokości kosztów utrzymania rodziny w 2001 roku stwierdzając, że na podstawie danych statystycznych uzyskanych w toku postępowania podatkowego koszty utrzymania trzyosobowej rodzinny należy określić na 17.193,96 zł. W ocenie organu odwoławczego deklarowane przez skarżącą wydatki na bieżące utrzymanie są niewiarygodnie niskie, zaś sama skarżąca w sposób przekonujący nie uprawdopodobniła ich wysokości.

Dyrektor Izby Skarbowej potrzymał jednak pozostałe ustalenia organu podatkowego I instancji. Wskazał, iż zasadnie uznano za niewiarygodne twierdzenie o otrzymaniu przez małżonków B. w 2001 roku darowizn od D.W., Z.W., G.W.- R., B.P., P.K. i D.K. w łącznej wysokości 52.700 zł, ponieważ część darczyńców nie była w ogóle spokrewniona ze skarżącą ani z jej mężem, a nadto nielogiczne jest zaciąganie pożyczek na zakup mieszkania, w sytuacji, gdy skarżący posiadali mieszkanie.

B.B. nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej i wywiodła od niego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze tej skarżąca zarzuciła, iż organy podatkowe bezzasadnie odrzuciły jej twierdzenia o posiadaniu w 2001 roku oszczędności gotówkowych pochodzących ze zlikwidowanych lokat dewizowych w łącznej wysokości 14.000 dolarów amerykańskich. Zakwestionowała również ustalenie dotyczące wydatków na utrzymanie w 2001 roku, stwierdzając, iż organ podatkowy nie przedstawił dowodu, który podważałby jej oświadczenie, iż na zakup żywności wraz z mężem w 2001 roku przeznaczyli jedynie 3.000 zł. Podniosła, iż żądanie przez organ podatkowy udokumentowania tego wydatku jest całkowicie bezpodstawne, ponieważ nie przechowuje się rachunków za zakupy żywności. Motywując swoje stanowisko o niewielkich wydatkach na żywność, skarżąca stwierdziła, iż w 2001 roku pracowała w sklepie mięsnym i jako pracownica otrzymywała mięso i wędliny. Podała również, że uprawia warzywa w ogródku działkowym.

Skarżąca nie zgodziła się również z odmową wiarygodności jej twierdzeniu o otrzymanych w 2001 roku darowiznach. Stwierdziła, iż uzyskane tą drogą środki nie służyły bieżącemu utrzymaniu, lecz zostały przeznaczone na zakup mieszkania.

Ostatecznie stwierdziła, iż wbrew ustaleniom organów podatkowych, w 2001 roku całość wydatków poczynionych przez nią i przez męża, została sfinansowana ze środków pochodzących z legalnych źródeł.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Ponad argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż oświadczenie skarżącej o otrzymywaniu "deputatu mięsno - wędliniarskiego" jest niewiarygodne, ponieważ tego rodzaju świadczenie stanowi przychód ze stosunku pracy i winno zostać wykazane przez pracodawcę w informacji o przychodach PIT-11 i sam z siebie nie może zmniejszać wydatków. Za niewiarygodne organ odwoławczy uznał również twierdzenie o otrzymywanej pomocy finansowej od zagranicznych krewnych, ponieważ pomocy tej skarżąca nie udokumentowała, podobnie zresztą jak faktu posiadania ogródka działkowego.

W piśmie procesowym z 21 czerwca 2005 r. skarżąca odnosząc się do stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej dodatkowo podniosła, iż w 1997 roku jej mąż wypłacił z rachunku bankowego ponad 24.000 dolarów amerykańskich, na co przedłożyła zaświadczenie wystawione przez Bank. Przedłożyła również zaświadczenie Polskiego Związku Działkowców -, z którego wynika, iż skarżąca wraz z mężem nieprzerwanie od 1992 roku dzierżawią działkę owocowo - warzywną.

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie, wobec stwierdzenia, że zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), ponieważ nie została wydana decyzja dotycząca opodatkowania przychodów z nieujawnionych źródeł za 1998 rok, której treść mogła rzutować na rozstrzygnięcia w tym samym przedmiocie za następne lata (1999 - 2001).

W piśmie procesowym z 19 kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował o treści decyzji podatkowych zapadłych w przedmiocie opodatkowania dochodów z nieujawnionych źródeł za lata 1998, 1999 i 2000 wydanych w stosunku do skarżącej i jej męża. Stwierdził, iż treść tych rozstrzygnięć nie ma wpływu na decyzję z 14 marca 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego za 2001 rok od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z 30 maja 2007 r. podjęto zawieszone postępowanie.

Na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, a nadto wniosła o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269). sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest została wydana zgodnie z przepisami prawa procesowego zaś zawarte w niej rozstrzygnięcie nie zapadło z obrazą prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej cyt. jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały w przepisach art. 145 do 150 p.p.s.a.

Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydano z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, a ciężar tego naruszenia powoduje konieczność uchylenia decyzji organu odwoławczego.

Zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Wyrażona w tym przepisie zasada prawdy obiektywnej (przewijająca się przez wszystkie procedury prawne przed organami publicznymi stosującymi prawo w Polsce w indywidualnych sprawach) jest naczelną zasadą postępowania podatkowego. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego (zob. np. Wyrok NSA z 26.X.2005 r. I FSK 188/05 LEX nr 173261)

Zasadą jest, iż obowiązek udowodnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów spoczywa na organie podatkowym. Organ podatkowy musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych by wydać zgodne z prawem orzeczenie.

Natomiast treść art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje na inicjatywę organu podatkowego w zakresie zbierania dowodów.

Te ogólne zasady postępowania podatkowego doznają pewnej modyfikacji w postępowaniach dotyczących opodatkowania przychodów z nieujawnionych źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczanych na mocy tego przepisu do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 tej samej ustawy.

Stosownie do jej art. 20 ust. 3 wysokość przychodów nieznajndujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Opisane wyżej przychody opodatkowane są zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 75% (art. 30 ust l pkt 7 cyt. ustawy).

Podkreślić należy, że w przypadku, gdy na skutek przeprowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu, zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach. Jednakże nie zwalnia to organu podatkowego od szczegółowej analizy zebranych dowodów celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. To organ powinien bowiem udowodnić podatnikowi braki z jego strony pokrycia dokonywanych przezeń wydatków w ujawnionych (zgłoszonych do opodatkowania) źródłach przychodów. Wystarczy jednak, że podatnik uprawdopodobni, że posiadał lub mógł posiadać kwestionowane przez organ podatkowy kwoty pieniędzy. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek skorygowania twierdzeń faktycznych strony przewidzianymi przepisami prawa procesowego dowodami.

W niniejszej sprawie organy podatkowe, zdaniem Sądu, taką analizę przeprowadziły tylko w stosunku do części dowodów.

Zaskarżone rozstrzygnięcie dyskredytuje niewyczerpująca ocena przedstawionych przez skarżącą dowodów - umów darowizny zawartych przez skarżącą i jej męża z D.W., Z.W., G.W.- R., B.P., P.K. i D.K..

Organ odwoławczy nie uwzględnił tej darowizny, twierdząc, iż niewiarygodnym jest by małżonkowie B. mogli uzyskać darowizny od osób z nimi niespokrewnionych, stąd też uznał, że umowy zostały sporządzone jedynie w celu uniknięcia opodatkowania.

W ocenie Sądu konkluzja taka jest nieuzasadniona w świetle materiału dowodowego zebranego w toku postępowania podatkowego.

Nie obowiązuje bowiem przepis, ani zwyczaj społeczny zakazujący dokonywanie darowizn pomiędzy osobami niepowiązanymi więzami rodzinnymi. Można wprawdzie twierdzić, iż otrzymanie darowizny od krewnych jest w praktyce społecznej częściej spotykane i uzasadnione prawnym obowiązkiem czy też wynikającą z pokrewieństwa chęcią materialnego wsparcia członków rodziny, lecz jest dopuszczalne i prawdopodobne, że darowizny dokonywane są również pomiędzy osobami nie spokrewnionymi.

Organ powziąwszy zatem wątpliwości, co do tego, czy przedstawione przez skarżącą umowy zostały faktycznie zawarte, winien dowód ten zweryfikować. Potrzebę taką sam zresztą dostrzegł. Jak bowiem wynika z uzasadnienia decyzji z 30 maja 2003 r., którą uchylono pierwszą decyzję Urzędu Skarbowego ustalającą podatek od przychodów z nieujawnionych źródeł za 2001 rok, wskazano na konieczność ustalenia możliwości finansowych darczyńców oraz okoliczności zawarcia umów, a także przeznaczenia darowanych kwot (k. 227v akt podatkowych).

Organ pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę, uzyskał wynikające z rocznych zeznań podatkowych wielkości dochodu wszystkich z wymienionych darczyńców z wyjątkiem G.W.- R.. Organ I decyzji uznał, iż wysokość darowizn w zestawieniu z wysokością dochodu darczyńców, czyni niewiarygodnym dokonanie przysporzeń na rzecz osób spokrewnionych w dalekim stopniu bądź wręcz obcych.

Mimo zatem dostrzeżenia konieczności dokonania ustaleń dotyczących okoliczności zawarcia kwestionowanych umów, organ zaniechał przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w celu zweryfikowania okoliczności podnoszonych przez skarżącą. Ograniczono się jedynie do uzyskania informacji o dochodach, która - co należy stwierdzić - nie jest w pełni miarodajna dla oceny sytuacji majątkowej darczyńców. Zeznania podatkowe służą, bowiem jedynie zadeklarowaniu przez podatników swoich przychodów na potrzeby opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie wynika z nich natomiast wartość posiadanego przez podatnika mienia (np.: oszczędności, nieruchomości, papierów wartościowych). Na ich podstawie nie można zatem stwierdzić, czy dokonanie określonej wartości darowizny jest racjonalne z punktu widzenia położenia materialnego darczyńcy.

Dodatkowo należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 1999 r. w sprawie I SA/Gd 88/97 (publ. LEX nr 38221) uznał, iż o ważności czynności prawnej nie może w żaden sposób przesądzać stan majątkowy jednej ze stron tej czynności, ponieważ powodowałoby to odpowiedzialność osoby obdarowanej za legalność dochodów darczyńcy. Z poglądem tym zgadza się także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.

Nie znajduje również uzasadnienia przerzucenie odpowiedzialności za wykazanie stanu majątkowego darczyńcy na stronę postępowania. Strona bowiem przedstawiła dowód na dokonanie darowizny, a skoro organ podatkowy odmówił wiary temu dowodowi to winien wykazać i uzasadnić powody tej odmowy.

Nawiasem mówiąc, na uwzględnienie nie zasługuje również argument, iż o braku możliwości dokonania podważanych przez organy podatkowe darowizn świadczy fakt, iż darczyńców z obdarowanymi nie łączyły bliskie więzy rodzinne. Z treści umów darowizny wynika wszelako, iż G.W.- R. jest ciotką, a D.W. i Z.W. są kuzynami skarżącej, natomiast D.K. kuzynem jej męża.

Ostatecznie należało uznać, iż organy podatkowe nie podważyły przekonująco twierdzenia skarżącej o fakcie uzyskania spornych darowizn, ponieważ nie wskazały dowodów ani wyczerpującej argumentacji świadczącej o niemożliwości zawarcia zakwestionowanych umów. Tym samym odrzucenie argumentacji strony i przyjęcie, że ona i jej mąż nie uzyskali w 2001 roku przysporzeń finansowych z darowizn od D.W., Z.W., G.W. - R., B.P., P.K. i D.K. należy uznać za arbitralne.

Formułując je organ podatkowy naruszył przepis art. 121 § 1, art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, przy czym uchybienie to mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Już na etapie postępowania odwoławczego skarżąca przedłożyła zaświadczenie z Banku, które jej zdaniem dowodziło, iż w latach wcześniejszych posiadała wraz z mężem oszczędności, które były źródłem przychodów w latach badanych przez organy podatkowe. Należy uznać, iż dowód ten nie został przez organ odwoławczy oceniony. Uzasadnienie decyzji w tym zakresie jest tak lakoniczne, iż należy podzielić zarzut skarżącego dotyczący braku ustosunkowania się przez organ do tego dowodu. Nieco szerzej kwestia ta została omówiona przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, lecz nie ma to wpływu na ocenię materiału dowodowego w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem badania Sądu jest zaskarżona decyzja a nie odpowiedź na skargę, natomiast strony winny uzyskać wyczerpujące informacje o rozpatrywanych dowodach właśnie z decyzji, a nie z odpowiedzi na skargę. Tym samym organ odwoławczy naruszył przepis art. 210 § 4 cyt. wyżej ustawy - Ordynacja podatkowa.

Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi. W szczególności mowa tu o zastrzeżeniach dotyczących sposobu ustalenia kwoty wydatków rodziny skarżącego na wyżywienie w 2000 r. Początkowo strona postępowania kwotę tę określiła na 6.000,- zł, składając następnie oświadczenie, iż kwota ta wynosiła 3.000,- zł. Organy podatkowe uznały, iż skarżąca nie uprawdopodobniła tak niskich wydatków, zatem ustaliły je w oparciu o dane statystyczne. W tym względzie należy zgodzić się z organami podatkowymi, ponieważ przyjęcie kwoty z oświadczenia strony, bez wskazania przez nią jakichkolwiek okoliczności uprawdopodabniających te wydatki, prowadziłoby do przyjęcia, iż miesięcznie w 2001 r. rodzina B. w na wyżywienie jednego jej członka wydawała 83,33 zł, co w zestawieniu z wydatkami, jakie poniosła w tymże roku jest kwotą nieprawdopodobnie niską, a zatem twierdzenie skarżącej o wysokości wydatków na wyżywienie czynionych przez jej rodzinę w 2001 roku należy uznać za niewiarygodne. W takiej sytuacji odwołanie się przez organy do danych statystycznych dotyczących przeciętnej wysokości wydatków trzyosobowej rodziny było całkowicie uzasadnione (zob. wyrok NSA z 13.XII.2005 r. II FSK 89/05 ONSAiWSA z 2006 r. zesz. nr 3 poz. 81). Niemniej wymaga podkreślenia, iż organ odwoławczy powołując się na dane statystyczne winien wskazać dokładne źródło z którego czerpał wykorzystywane informacje. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych kserokopii tabeli przeciętnych miesięcznych wydatków w gospodarstwach domowych nie wynika skąd tabela ta pochodzi.

Należy również zgodzić się z organem odwoławczym, iż dopiero w skardze strona podniosła, iż posiada działkę owocowo -warzywną. Natomiast oświadczenie o zaspakajającym potrzeby rodziny B. deputacie ze sklepu mięsnego i pomocy wujka z USA nie zostało niczym udowodnione, czy choćby uprawdopodobnione.

Sąd nie znalazł również podstaw do kwestionowania poglądu organu podatkowego w kwestii darowizn dokonanych przez wujka mieszkającego w USA. Samo złożenie przez stronę oświadczenia, iż taką darowiznę otrzymała nie może stanowić uprawdopodobnienia tej okoliczności, skoro strona odmawia wskazania danych personalnych i adresu darczyńcy. Okoliczności uzyskania omawianej pomocy materialnej nie uprawdopodobniła też przesłuchana w charakterze świadka J.B., która także nie podała bliższych informacji o wujku, u którego przebywała.

Jednocześnie należy wskazać, iż fakt pomocy przez wujka poprzez przesyłanie paczek, a w nich pieniędzy także nie został choćby uprawdopodobniony. Nawet, jeżeli firma kurierska nie pozostawia adresatom żadnych dokumentów związanych z przesyłką, poza nią samą, to winna dysponować dokumentami jej dotyczącymi, o udostępnienie których winien zwrócić się do niej skarżący.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § l pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji, stwierdzając, iż naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania zawartych w art. 121 § l, art. 122, art. 187 § l i art. 210 § 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu należy podkreślić, iż już po złożeniu skargi skarżąca przedłożyła zaświadczenia i oświadczenia, które przez organy podatkowe nie mogły być oceniane, ponieważ nie zostały organom tym w trakcie postępowania przedłożone. Uchylenie zaskarżonej decyzji z powodów wyżej wskazanych umożliwi organowi II instancji ocenę tych dokumentów, jeżeli zostaną mu przez stronę przedłożone.

Organ odwoławczy winien również podjąć niezbędne czynności dowodowe w celu ustalenia okoliczności zawarcia zakwestionowanych umów darowizny i dopiero po wyczerpującym zweryfikowaniu twierdzenia strony ocenić, czy istotnie doszło do wskazanych w nich przysporzeń majątkowych.

O kosztach postępowania, na które składa się jedynie wpis sądowy Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., określając jednocześnie, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana, do czego obligował go przepis art. 152 p.p.s.a.

Asesor WSA Sędzia WSA Asesor WSA

Anna Juszczyk Wiśniewska Jacek Niedzielski Alina Rzepecka