Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 301/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. D. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2022 r. tiret pierwszy w zakresie informacji o kierunku studiów 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku K. D. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2022 r. tiret pierwszy w zakresie informacji o kierunku studiów, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz K. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. K. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej tiret pierwszy w zakresie udostępnienia informacji o kierunku studiów ukończonych przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2022 r. w zakresie udostępnienia informacji o kierunku studiów ukończonych przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek.

W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że w dniu [...] lutego 2022 otrzymał w odniesieniu do tego zakresu żądania odpowiedź od organu, w której organ wyraził stanowisko, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja publiczna. Pismem z dnia [...] marca 2022 r. organ podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. Skarżący wskazał, że do dnia złożenia niniejszej skargi nie została udostępniona pełna informacja publiczna będąca przedmiotem wniosku z dnia [...] stycznia 2022r. Organ nie udostępnił informacji z pkt. 1 złożonego wniosku w postaci podania kierunku studiów jaki ukończył Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich.

Organ pozostaje w bezczynności. Skarżący podniósł, że przedmiotem złożonego wniosku jest informacja publiczna. Wskazał m.in., że żądana informacja stanowi przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowi informacje o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29.03.2004 r., II SAB/Ka 144/03, LEX nr 2223306.) Podniósł, że Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich jest osobą pełniącą funkcje publiczne, a zatem korzysta z mniejszej ochrony prywatności należnej osobie fizycznej. Osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób (por. wyroku TK z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, opublikowano: OTK-A 2006/3/30). Skarżący przywołał też pogląd prezentowany w wyroku WSA w Opolu z dnia 29.04.2014 r. sygn. akt II SAB/Op 17/14.

Prezydent [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że pismem z dnia [...] lutego 2022 r. przesłanym drogą e-mail udzielono wnioskodawcy informacji w zakresie pkt 2-4 wniosku z dnia [...] stycznia 2022 r. W zakresie pkt 1 wskazano, że: "Pan L. P. - Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich posiada wykształcenie wyższe, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. poz. 1960) oraz zgodnie z Zarządzeniem Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie zasad wynagradzania kierowników Jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] oraz maksymalnego miesięcznego wynagrodzenia kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] i ich zastępców z późn. zm. W pozostałym zakresie pkt 1 Pana zapytanie nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.)".

W dniu [...] lutego 2022 r. K. D. ponownie wystąpił z prośbą o udzielenie informacji w zakresie wykształcenia Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich. Pismem z dnia [...] marca 2022 r. poinformowano wnioskodawcę o podtrzymaniu stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

W świetle tej definicji informacja o kierunku studiów Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich nie stanowi informacji publicznej, ponieważ nie jest informacją ze sfery spraw publicznych a prywatnych osoby zajmującej ww. stanowisko. Informacja ta, nie stanowi także informacji o działalności organów władzy publicznej. Zgodnie z zarządzeniem nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie zasad wynagradzania kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] oraz maksymalnego miesięcznego wynagrodzenia kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] i ich zastępców, zmienionego zarządzeniami Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. (obowiązującym w dniu objęcia przez L. P. stanowiska Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich) oraz zgodnie z kolejnymi zarządzeniami w tym zakresie (Zarządzeniem Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie zasad wynagradzania kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] oraz maksymalnego miesięcznego wynagrodzenia kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] i ich zastępców, z późn. zm.) wśród wymaganych kwalifikacji dla kierowników jednostek organizacyjnych wskazano wykształcenie wyższe drugiego stopnia lub według odrębnych przepisów. Powyższe zarządzenie nie nakłada wymagań dotyczących wykształcenie kierunkowego. Objęcie przez L. P. stanowiska Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich nie było uzależnione od posiadania wykształcenia na konkretnym kierunku studiów, a tym samym ukończony przez niego kierunek studiów pozostaje bez wpływu na pełnienie przez niego funkcji publicznej i pozostaje w sferze prywatnej ww. osoby. W ocenie organu żądana informacja o kierunku studiów ukończonych przez Dyrektora zarządu dróg Miejskich nie jest informacją publiczną, wobec czego nie mogła być udostępniona. Z tego względu organ nie pozostaje w bezczynności. Skarga jest bezzasadna.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2022 r. podtrzymał skargę. Podniósł, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych jawi się jako zasadna teza, że informacja o kierunku studiów osoby pełniącej funkcję publiczną jest informacją podlegającą udostępnieniu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 739/15; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. II SA/Kr 1349/16, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 sierpień 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 56/18, wszystkie dostępne w CBOSA). (Wyrok WSA w Białymstoku z 22.07.2021 r., II SAB/Bk 70/21).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Prezydent [...] jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Biorąc pod uwagę, że Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich jest osobą sprawującą funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej [...], która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, żądana przez wnioskodawcę informacja o kierunku studiów ukończonych przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich stanowi informację o sprawie publicznej. Sąd nie podziela tym samym stanowiska organu w zakresie tej żądanej informacji wyrażonego w odpowiedzi do wnioskodawcy z dnia [...] lutego 2022 r. Żądaną informację należy kwalifikować jako informację o kompetencjach osoby zajmującej kierownicze stanowisko w jednostce organizacyjnej [...] (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d u.d.i.p.) i jako taka stanowi informację publiczną.

Nie ma przy tym, na tym etapie sprawy, znaczenia twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że zarządzenie nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie zasad wynagradzania kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] oraz maksymalnego miesięcznego wynagrodzenia kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] i ich zastępców, zmienione kolejnymi zarządzeniami, nie nakłada wymagań dotyczących wykształcenia kierunkowego, a zatem objęcie stanowiska Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich nie było, jak wskazał organ, uzależnione od posiadania wykształcenia na konkretnym kierunku studiów.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela prezentowany już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym, informacje dotyczące kierunku studiów jakie ukończyła osoba pełniąca funkcję publiczną stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 739/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazania wymaga przy tym, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że" (...) pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i 19 Kodeksu karnego. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje bowiem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą z art. 61 ust. 1 ustawy zasadniczej (...), wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn.. akt I OSK 169/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d u.d.i.p., informacja o osobach sprawujących funkcje w organach władzy publicznej podlega udostępnieniu jako informacja publiczna. Potwierdza to treść przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W świetle powyższego nie może być kwestionowane, że informacja o kierunku studiów ukończonych przez osobę zajmującą stanowisko Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich stanowi informację o sprawie publicznej. Nadto, zgodnie z zarządzeniami Prezydenta [...] w sprawie zasad wynagradzania kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] oraz maksymalnego miesięcznego wynagrodzenia kierowników jednostek organizacyjnych [...] niewchodzących w skład Urzędu [...] i ich zastępców, na które powołano się w odpowiedzi na skargę, choć zatrudnienie na stanowisku kierownika jednostki organizacyjnej nie jest uzależnione od ukończenia konkretnego kierunku studiów, to przy ustalaniu wysokości miesięcznego wynagrodzenia należy uwzględniać kwalifikacje zawodowe kierownika jednostki organizacyjnej (§ 7 pkt 1). Powyższe pozwala przyjąć, że żądana informacja dotycząca kierunku ukończonych przez kierownika jednostki organizacyjnej [...] studiów wchodzi w zakres sprawy publicznej, jako informacja dotycząca szeroko rozumianych kompetencji osoby sprawującej funkcję (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit.d u.d.i.p.).

W sytuacji, gdy żądanie wniosku, w kwestionowanym w skardze zakresie, dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, jak wskazane wyżej, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p.

Rozpatrując skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2022 r. w zakresie udostępnienia informacji o kierunku studiów ukończonych przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ

nie udostępnił bowiem żądanej we wniosku informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku do organu, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji (do Sądu nie wpłynęła informacja w tym zakresie).

Z tych względów Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia

[...] stycznia 2022 r. tiret pierwszy w zakresie informacji o kierunku studiów ukończonych przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Kwestia ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej, o czym jest mowa w odpowiedzi na skargę, nie mogła być przedmiotem oceny Sądu na tym etapie sprawy.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku

we wskazanym wyżej zakresie nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął w tej sprawie działanie w ustawowym terminie i choć stanowisko organu nie było prawidłowe na gruncie u.d.i.p., albowiem błędnie stwierdzało, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, to sama ta okoliczność nie daje podstaw do przypisania bezczynności charakteru rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.