Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 921/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 41 ust 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 910/16 w sprawie ze skargi L.F. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 18 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1) prostuje niedokładność w sentencji zaskarżonego wyroku w oznaczeniu przedmiotu zaskarżenia w ten sposób, że zamiast słowa "decyzję" wpisuje "rozkaz personalny"; 2) oddala skargę kasacyjną; 3) zasądza od L.F. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 910/16 oddalił skargę L.F. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 18 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 18 marca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej w skrócie K.p.a.) oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...], zwalniający [...] L.F. ze służby w Policji z dniem 27 stycznia 2016 r.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że w dniu 7 września 2015 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wydał w sprawie o sygn. akt [...], postanowienie o przedstawieniu [...] L.F. zarzutów o to, że:

1) w dniu 13 stycznia 2015 r. w [...] i w [...], będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej jednostki Policji, przeprowadzając czynności służbowe zatrzymania H. B. w [...] i następnie jego rozpytania w budynku KPP w [...], w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej w [...], przekroczył swoje uprawnienia poprzez stosowanie przemocy wobec tego zatrzymanego w postaci uderzania po klatce piersiowej i głowie - przy czym osobiście uderzył zatrzymanego kilkakrotnie pięścią w żebra i klatkę piersiową oraz z otwartej dłoni w twarz, duszenia oraz wywierania presji podniesionym głosem, zastraszanie i znęcanie się w ten sposób nad nim psychicznie, w celu uzyskania od niego informacji, oświadczeń oraz wyjaśnień, w tym wyjaśnień w czasie wizji lokalnej, czym działał na szkodę interesu publicznego i prywatnego (tj. H. B.), przy czym w wyniku uderzenia otwartą dłonią w twarz spowodował u H. B. pęknięcie wargi powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k., art. 246 K.k. oraz art.157 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k.,

2) w dniu 14 stycznia 2015 r. w [...] w budynku Komendy, będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej jednostki Policji, przeprowadzając czynności służbowe rozpytania zatrzymanego E. D. – w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej w [...], przekroczył swoje uprawnienia poprzez wywieranie presji podniesionym głosem, zastraszanie tego zatrzymanego i znęcanie się w ten sposób nad nim psychicznie, w celu uzyskania od niego informacji, oświadczeń oraz przyszłych wyjaśnień, czym działał na szkodę interesu publicznego i prywatnego (tj. E. D.), tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k. i z art. 246 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k.,

3) w dniu 10 lutego 2015 r. w [...], będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem tej jednostki Policji, działając na szkodę interesu publicznego w sprawie o sygn. [...] Prokuratury Rejonowej w [...], przekroczył swoje uprawnienia poprzez nakłonienie zatrzymanego M. M. do nieujawniania osoby, od której nabył on amfetaminę oraz nie dopełnił obowiązku prawidłowego zabezpieczenia procesowego – poprzez nieujęcie w protokole przeszukania znalezienia wagi elektronicznej i woreczków strunowych, w efekcie czego osoba, której danych nie ujawniono – dostawca narkotyku, uzyskała korzyść osobistą, tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 2 K.k.

Sąd Rejonowy w [...] Wydział II Karny postanowieniem z dnia 10 września 2015 r. zastosował wobec wyżej wymienionego policjanta środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres jednego miesiąca, tj. do dnia 8 października 2015 r. z zastrzeżeniem, że środek ten ulegnie zmianie z chwilą złożenia w kasie lub na rachunku bankowym Prokuratury Okręgowej w [...] poręczenia majątkowego w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych, w terminie do dnia 20 września 2015 r., a w przypadku spełnienia przez podejrzanego lub inną osobę powyższego warunku, wobec L.F. zastosowane będą środki zapobiegawcze: poręczenia majątkowego w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu, a także dozoru Policji, z zobowiązaniem podejrzanego do stawiania się raz w miesiącu w Komendzie Powiatowej Policji w [...], w dniach i godzinach wyznaczonych przez Policję.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu 13 października 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia [...] L.F. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby.

Ponadto, realizując obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia 19 października 2015 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] oraz Przewodniczącego Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia wyżej wymienionego policjanta ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy.

Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] w piśmie z dnia 22 października 2015 r. stwierdził, że zwolnienie [...] L.F. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest działaniem przedwczesnym, mogącym przynieść negatywne skutki dla całej służby. Natomiast w opinii Przewodniczącego Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] wskazano na pozytywne cechy wyżej wymienionego policjanta, brak w niej jednak konkretnego stanowiska w przedmiocie zwolnienia go ze służby.

L.F. pismem z dnia 4 listopada 2015 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o:

- dopuszczenie dowodów z protokołów przesłuchania podejrzanych i świadków w sprawie o sygn. [...] i w tym celu zwrócenie się do Prokuratury Okręgowej w [...] o sporządzenie i nadesłanie uwierzytelnionych kserokopii ww. dokumentów na okoliczność bezzasadności przedstawionych zarzutów oraz braku podstaw do wydalenia policjanta ze służby,

- dopuszczenie dowodu z przesłuchania współpodejrzanych: [...] na okoliczność bezzasadności stawianych zarzutów,

- zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko L.F., bowiem jego wynik ma istotny wpływ na ustalenie, czy ważny interes służby przemawia za jego zwolnieniem ze służby,

- udostępnienie akt sprawy celem zapoznania się z ich treścią i złożenia wniosków dowodowych.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania, zaś postanowieniem z dnia 4 grudnia 2015 r. nr [...] odmówił uwzględnienia w/w wniosków dowodowych.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] zwolnił [...] L.F. z dniem 27 stycznia 2016 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 19 i § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644, ze zm.). Rozkazowi temu w oparciu o art. 108 § 1 K.p.a. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek wniesienia przez stronę od powyższego rozkazu personalnego odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który – jak na wstępie podano – rozkazem personalnym z dnia 18 marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. W niniejszej sprawie jest niesporne, że [...] L.F. jest podejrzany o trzykrotne popełnienie przestępstw związanych z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych. Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje również fakt, że postępowanie jest prowadzone w wyniku działań operacyjnych wewnętrznych organów kontrolnych oraz to, że wydźwięk tego zdarzenia oraz towarzyszący mu przekaz medialny w tym względzie jest duży i w większości zdecydowanie negatywny. Podejrzenie policjanta o popełnienie w/w przestępstw, które są czynami o znacznym ciężarze gatunkowym, spotykającymi się w większości z negatywnym odbiorem społecznym (co można zaobserwować na podstawie dołączonych do akt postępowania artykułów prasowych oraz zamieszczonych do tych artykułów komentarzy) sprawia, iż [...] L.F. utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu.

Komendant Główny Policji wskazał, że w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego – a do takich należy zaliczyć zawód policjanta – pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą, powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii, co oznacza, że nie może pozostawać w służbie. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Realizowane przez Policję zadania wymagają, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie policjanta o zachowania zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu – jak w niniejszej sprawie – postawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii" oraz autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. W odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa oraz że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania, ale również jest niezbędna do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich policjantów, którzy muszą mieć świadomość, że nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby.

W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności rozwiązania z [...] L.F. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Jednocześnie Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie zwolnienia policjanta ze służby organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych temu policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy policjanta, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów należy do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości – właściwego sądu. W przedmiotowym postępowaniu organ pierwszej instancji nie był zatem uprawniony, ani zobowiązany do rozstrzygania o winie policjanta w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z tego powodu nie mógł oceniać wartości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy policjanta, czy jego niewinności.

Organ odwoławczy zauważył, iż okolicznością, która legła u podstaw wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, nie jest popełnienie przez [...] L.F. przestępstw, lecz przedstawienie mu przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstw. Nie jest zatem celowym prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w postaci przesłuchań strony lub świadków, a więc postępowania ukierunkowanego na ustalenie, czy dopuścił się on zarzucanych mu czynów. Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej (art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy) istotnym jest fakt przedstawienia wyżej wymienionemu przez prokuratora zarzutów popełniania przestępstw.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w rozpoznawanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] o zwolnieniu [...] L.F. ze służby w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Także zgodnie z art. 7 K.p.a. rozważył słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Prawidłowo również uwzględnił wydźwięk społeczny wywołany przez publikacje medialne. Powoływanie się przez wyżej wymienionego policjanta na "wieloletnią wzorową służbę" oraz jego "zaangażowanie w wykonywanie obowiązków służbowych", znajdujące się w aktach sprawy "listy poparcia" i dołączone do odwołania artykuły prasowe – wobec całokształtu dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie przemawiają za pozostawieniem go w służbie. Tym samym zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. należało uznać za niezasadne. Ponadto organ pierwszej instancji, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., wskazał motywy, jakimi kierował się, wydając zaskarżony rozkaz personalny.

Organ odwoławczy odnosząc się do pozytywnego dla strony stanowiska Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] wskazał, że negatywne odniesienie się tej organizacji do kwestii zwolnienia wyżej wymienionego policjanta ze służby w Policji nie ma dla organu mocy wiążącej. Argumenty zaprezentowane w opinii, przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej okoliczności, nie uzasadniają pozostawienia [...] L.F. w służbie.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, organ pierwszej instancji, mając na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zasadnie nadał zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ odwoławczy odnosząc się do wniosku strony o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, stwierdził, że nie może zostać on uwzględniony, albowiem w sprawie nie występuje uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 K.p.a. Skutki prawne, jakie wywołało wykonanie rozkazu personalnego o zwolnieniu wyżej wymienionego ze służby mogą zostać odwrócone przez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tego rozkazu z powodu jego wadliwości (art. 42 ust. 1 ustawy o Policji).

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi L.F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił rażące naruszenie:

I. art. 7, art. 77, art. 80, art. 86 i art. 107 K.p.a., poprzez:

1) nieuwzględnienie przez organ odwoławczy okoliczności faktycznych, które dawały podstawę do pozostawienia skarżącego w służbie w Policji i w konsekwencji uznanie za udowodnione, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie jest sprzeczne z interesem społecznym, przy jednoczesnym braku udowodnienia i uzasadnienia, że zmiana sytuacji faktycznej polegającej na zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji wpłynie pozytywnie na tak rozumiany interes społeczny, co spowodowało rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela i uznanie prymatu dla bliżej nieudowodnionych potrzeb realizacji ustawowych zadań Policji, utożsamianych z interesem społecznym;

2) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie, jakie dowody zgromadzone w postępowaniu karnym stanowiły podstawę do przedstawienia skarżącemu zarzutów, a ponadto zaniechanie uwzględnienia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w postaci akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu (choć taką konieczność widział Komendant Wojewódzki Policji w [...], występując z wnioskiem do Prokuratury Okręgowej w [...] o ich przekazanie), listu otwartego funkcjonariuszy Policji do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], protokołów przesłuchań podejrzanych i świadków znajdujących się w aktach prowadzonego postępowania karnego, świadczących o bezzasadności przedstawionych skarżącemu zarzutów oraz pisma Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] z dnia 22 października 2015 r. "o przedwczesnym działaniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (...) mogącym przynieść negatywne skutki dla całej służby" – a w konsekwencji przekroczenie granic uznania administracyjnego, pomimo tego, że z okoliczności przedstawionych przez policjanta wynika wprost, że organ kierował się w stosunku do niego rażącą dowolnością przy wydawaniu decyzji;

II. art. 41 ust. 2 pkt 5, poprzez jego błędną wykładnię oraz przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą szczególne przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu nie może prowadzić do uznania, iż ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie wskazanej powyżej normy prawnej, w szczególności poprzez uznanie, że ważny interes służby przemawia za koniecznością zwolnienia skarżącego ze służby, bez wykazania przez organ administracji w sposób niebudzący wątpliwości, że dalsza jego służba naruszać będzie jej dobro, a zawieszenie w czynnościach służbowych nie ochroni tego dobra w sposób dostateczny.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych zarzutów.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy w jej realiach faktycznych istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W świetle powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i jest podejmowany w ramach uznania administracyjnego. Akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, gdyż Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności.

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przewiduje możliwość zwolnienia policjanta ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, to jednak z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego zwrotu jest w pełni uzasadnione. Prawodawca, używając przedmiotowego sformułowania, pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, aby mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Niewątpliwie ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie ta formacja ma realizować. Policja ma gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą prawa przestrzegać. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to by miały łamać prawo (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13). Pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Niewątpliwie taka sytuacja rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstw, określane mianem "słusznego interesu strony".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdził, że przesłanka zwolnienia L.F. ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby, została przez organy wystarczająco wykazana.

W przedmiotowej sprawie niesporny jest fakt, że na mocy postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 7 września 2015 r. sygn. akt [...], skarżącemu zarzucono popełnienie trzech przestępstw: 1) z art. 231 § 1, art. 246 i art. 157 § 2 w zw. z art. 11 § 2 K.k.; 2) z art. 231 § 1, art. 246 w zw. z art. 11 § 2 K.k. oraz 3) z art. 231 § 2 K.k. (przestępstwa urzędnicze). W uzasadnieniu w/w postanowienia podano, że postępowanie zostało zainicjowane przekazaniem do Prokuratury materiałów niejawnych uzyskanych w wyniku czynności operacyjnych Policji, zaś informacje wynikające z tych materiałów, są powiązane ze sprawami karnymi prowadzonymi pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...]. Ponadto Sąd Rejonowy w [...] Wydział II Karny postanowieniem z dnia 10 września 2015 r. zastosował wobec skarżącego stosowny środek zapobiegawczy.

Powyższe okoliczności skutkowały tym, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii", a więc utracił atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji mogły uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z jej szeregów.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że pozostawanie [...] L.F. pod zarzutem wymienionych wyżej przestępstw w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Przy czym już sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie, jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich.

W świetle powyższego, za niezasadny uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tym bardziej w stopniu rażącym. Organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować policjanci na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw przez prokuratora, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie w/w przepisu.

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie może mieć wpływu okoliczność, że [...] L.F. przed postawieniem zarzutów popełnienia przestępstw był cenionym i zaangażowanym w służbę policjantem, o czym stanowi opinia Przewodniczącego Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia 26 października 2015 r. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez niego cech umożliwiających pełnienie służby w Policji. Podzielić zatem należy stanowisko organu, że fakt wieloletniej, nienagannej służby skarżącego, wobec utraty przymiotów niezbędnych do pełnienia dalszej służby, nie przemawia za pozostawieniem go w służbie w tej formacji.

Sąd pierwszej instancji podał również, iż z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ stosownie do art. 7 K.p.a. wziął pod uwagę, słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. W sytuacji podejrzenia policjanta o popełnienie przestępstw urzędniczych, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu państwa, który realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał także, iż w rozpoznawanej sprawie wydanie przez organ rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby zostało poprzedzone wystąpieniem do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, która zajęła negatywne stanowisko w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Przedmiotowa opinia nie ma jednak dla organu mocy wiążącej, na co zasadnie zwrócił on uwagę w uzasadnieniu rozkazu personalnego. Organ zapoznał się również z treścią "listu otwartego" policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia 22 października 2015 r. i prawidłowo uznał, że dokument ten nie mógł mieć decydującego wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia ze służby w okolicznościach niniejszej sprawy.

Wyjaśnił także, iż wbrew twierdzeniu skarżącego, art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarzut naruszenia przepisów postępowania dowodowego (art. 77, art. 80, art. 86 K.p.a.), poprzez nieprzeanalizowanie przez organ akt sprawy karnej jest niezasadny. Z akt sprawy wynika, że niezbędne materiały z postępowania karnego (postanowienie z dnia 7 września 2015 r. o przedstawieniu policjantowi zarzutów w sprawie o sygn. akt [...], protokół przesłuchania podejrzanego z dnia 9 września 2015 r. oraz uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 14 września 2015 r.) zostały dołączone do materiału aktowego i poddane stosownej analizie. Organ nie miał natomiast obowiązku zapoznawać się z protokołami wyjaśnień skarżącego, czy z protokołami zeznań świadków. Dla organu Policji wiążącym dokumentem, nadesłanym przez organ postępowania karnego, było w szczególności postanowienie o przedstawieniu zarzutów i zastosowaniu środka zapobiegawczego. Nie mógł on zatem oceniać wartości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zamierzonego przez L.F. skutku nie mogła odnieść również argumentacja, iż dla wyniku przedmiotowego postępowania administracyjnego decydujące znaczenie miała treść artykułów prasowych oraz postów internetowych, które pojawiły się w związku z zarzucanymi mu czynami przestępczymi. Jakkolwiek poprzez w/w publikacje prasowe i wpisy internetowe, niezależnie od ich treści, skutek w postaci uszczerbku wizerunku Policji został wywołany, to jednak nie miał on przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego wyjaśnił, że okolicznością która legła u podstaw zwolnienia skarżącego ze służby jest przedstawienie mu przez prokuratora zarzutów popełnienia wymienionych powyżej przestępstw. Ta właśnie okoliczność sprawiła, iż skarżący utracił przymioty niezbędne do pozostania w szeregach Policji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł L.F., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędne jego zastosowanie oraz przyjęcie, że interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji,

2) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ administracyjny art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ujawnionych w sprawie wątpliwości, w szczególności akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu, choć taką konieczność widział Komendant Wojewódzki Policji w [...], listu otwartego policjantów do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], protokołów przesłuchań podejrzanych i świadków, znajdujących się w aktach prowadzonego postępowania karnego, a także pisma Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów w [...] z dnia 22 października 2015 r., co skutkowało naruszeniem zasady prowadzenia postępowania z zachowaniem bezstronności i obiektywizmu oraz brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i w rezultacie przekroczenia granic uznania administracyjnego,

b) art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo nieprawidłowego zastosowania przez organ administracyjny art. 108 § 1 K.p.a. poprzez nadanie przez organ pierwszej instancji rozkazowi personalnemu, od którego służyło odwołanie, rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny, podczas gdy ze względu na wyjątkowy charakter omawianej instytucji i konieczność ścisłej wykładni jej przesłanek należy uznać, że w niniejszej sprawie nie występuje realne zagrożenie wymienionych w tym przepisie dóbr chronionych prawem.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzył dotychczasową argumentację przedstawioną w sprawie i podał m.in., że skarżący kasacyjnie w czasie pełnienia służby otrzymywał pozytywne opinie, które wskazywały na jego przydatność do służby. Powołując się na pismo Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...], w którym stwierdzono, że zwolnienie L.F. w trybie art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji jest działaniem przedwczesnym przyznał, że wprawdzie dla organu wydającego rozkaz personalny w przedmiotowej sprawie opinia organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów nie ma mocy wiążącej, to jednak nie można bagatelizować okoliczności, iż w/w organizacja negatywnie odniosła się do kwestii zwolnienia skarżącego ze służby.

Ponadto wskazał, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia L.F. ze służby zostało podjęte wyłącznie w oparciu o fakt, iż prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił mu zarzuty związane z pełnioną przez niego służbą w Policji. W toku prowadzonego postępowania nie zapoznano się jednak z aktami sprawy karnej, nie uwzględniono pism Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia 15 września 2015 r. oraz 6 października 2015 r. w których zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w [...] o przekazanie uwierzytelnionych kopii materiałów postępowania o sygn. [...], a więc widział konieczność zaznajomienia się z rzeczoną dokumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie tej nieprawidłowości organu nie dostrzegł.

Autor skargi kasacyjnej uzasadniając zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. podał, że organ nie uwzględniając wniosków dowodowych L.F., w szczególności nie przeprowadzając dowodu z akt prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej i znajdujących się w nich protokołów przesłuchań podejrzanych i świadków, listu otwartego policjantów do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a także pisma Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów w [...] z dnia 22 października 2015 r. dokonał wadliwych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. wskazał, że Sąd pierwszej instancji błędnie podzielił stanowisko organu, który nie uwzględnił słusznego interesu strony lecz dał prymat interesowi społecznemu. Pominął bowiem fakt, że skarżący kasacyjnie w trakcie pełnienia wieloletniej służby cieszył się pozytywną opinią i z zaangażowaniem wypełniał ciążące na nim obowiązki służbowe.

W piśmie procesowym z dnia 13 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, iż są one niezasadne oraz że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sentencji zaskarżonego wyroku błędnie podał, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest "decyzja", zamiast "rozkaz personalny". W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu, na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a., w sentencji zaskarżonego wyroku sprostował niedokładność i orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., to jednak istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stwierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przyjął, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie administracyjne prawidłowo, wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczące wystąpienia przesłanki "ważnego interesu służby", wskazały motywy rozstrzygnięcia, które w sposób wyczerpujący uzasadniły i zasadnie wykazały, że niezbędne było skorzystanie przez nie z możliwości zwolnienia L.F. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie należało rozważyć, czy fakt przedstawienia L.F. przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] zarzutów popełnienia przestępstw związanych z pełnioną służbą, stanowił wystarczającą podstawę do zwolnienia go ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz czy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie niezbędne było przeprowadzenie przez organ dowodu z całości akt sprawy karnej.

W sprawie jest niesporne, że [...] L.F. – referentowi Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...], prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił zarzuty popełnienia trzech czynów karalnych wyczerpujących znamiona przestępstwa z art. 231 § 1 i § 2 K.k. oraz z art. 246 K.k. Polegały one na przekroczeniu uprawnień i stosowaniu przymusu fizycznego i psychicznego wobec zatrzymanego, a ponadto stosowaniu wobec niego bezprawnych gróźb i znęcaniu się w celu uzyskania określonych zeznań, wyjaśnień, informacji lub oświadczenia. Zarzucane czyny były związane z wykonywaniem przez niego czynności służbowych i niewątpliwie rzutowały na wizerunek Policji. Tymczasem, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o Policji skarżący kasacyjnie jako policjant był uprawniony do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, a nie ewentualnego ich popełniania podczas wykonywania zadań służbowych.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaaprobował stwierdzenie organu, że samo podejrzenie wyżej wymienionego policjanta o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego skutkuje utratą przez niego przymiotu koniecznego do pozostania w szeregach Policji "nieposzlakowanej opinii" (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego jak i prywatnego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować – w konkretnych okolicznościach – znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Podejrzenie o popełnienie wymienionych na wstępie przestępstw, świadczy o niespełnieniu przez niego wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby w Policji. Przypisywane L.F. czyny karalne są naganne z punktu widzenia pełnionej przez niego służby oraz podważają jego wiarygodność jako policjanta niezbędną do wykonywania czynności służbowych oraz godzą w dobre imię Policji, w której pełnił służbę. Policjant aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe, musi pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. W związku z powyższym, w sprawie zasadnie uznano, że samo przedstawienie wyżej wymienionemu policjantowi zarzutów popełnienia podanych wyżej przestępstw stanowiło wystarczającą podstawę do zwolnienia go ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Okoliczność, że uprzednio dobrze wywiązywał się on z obowiązków służbowych nie mogła mieć w sprawie znaczenia, gdyż takie zachowanie powinno być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie przyjął, że powołany wyżej przepis został w sprawie zastosowany przez organy prawidłowo.

Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mogły odnieść również zarzuty naruszenia określonych przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że organy Policji dokonały oceny zaistnienia w sprawie przesłanki "ważnego interesu służby" jako podstawy zwolnienia L.F. ze służby w Policji na podstawie znajdującego się w aktach sprawy postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 7 września 2015 r. o przedstawieniu w/w zarzutów w sprawie o sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem. Dokument ten był w tym zakresie wystarczający. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż przedmiotowy dokument, a także protokół przesłuchania podejrzanego z dnia 9 września 2015 r. zostały przesłane do organu w odpowiedzi na pisma Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia 15 września 2015 r. i z dnia 6 października 2015 r. kierowane do Prokuratury Okręgowej w [...] o nadesłanie uwierzytelnionych kserokopii materiałów postępowania w sprawie o sygn. akt [...]. W związku z powyższym czynienie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zarzutu niedostrzeżenia faktu niezaznajomienia się przez organ odwoławczy z aktami sprawy karnej jest chybione. Ponadto podać należy, iż w aktach sprawy znajdują się również inne dokumenty m.in. wydruki artykułów zamieszczonych na portalach internetowych związanych z tą sprawą, kopia listu otwartego policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a także pismo Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów w [...] z dnia 22 października 2015 r. Okoliczność nieuwzględnienia przez Komendanta Głównego Policji podanych wyżej dokumentów na korzyść L.F. nie stanowiła naruszenia przepisów postępowania. Z tych względów zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. okazał się niezasadny.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że Komendant Główny Policji utrzymując w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który nadał temu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny wykazał, że w sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad słuszny interes strony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. podlega oddaleniu (punkt drugi sentencji wyroku).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).