Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 430/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 220 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2019 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., zwana dalej Op), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 03.01.2019 r., od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...].122018 r. nr [...] określającej J. J. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...] zł, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] - orzekł - utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzja została wydana na podstawie ustaleń faktycznych i oceny prawnej.

W dniu 02.04.2014 r. do [...] Urzędu Skarbowego w [...] wpłynęło zeznanie podatkowe PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 . Od podatku obliczonego odliczono kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości [...] zł oraz odliczenia wykazane w PIT/O dotyczące ulgi z tytułu wychowywania dziecka w kwocie [...] zł, wykazując podatek należny w wysokości [...] zł. Po uwzględnieniu sumy pobranych przez płatników zaliczek w kwocie [...] zł, strona wskazała nadpłatę w wysokości [...] zł.

W wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. ustalono, że J. J. odliczyła ulgę z tytułu wychowywania małoletniego dziecka — J. J., urodzonego [...].07.2009 r. w pełnej wysokości, tj. w kwocie [...] zł. Ponadto ustalono, że ojciec dziecka – T. J. w złożonej w Urzędzie Skarbowym w [...] w dniu 21.12.2017 r. korekcie zeznania podatkowego PIT-37 za 2013 r. również dokonał odliczenia ulgi w pełnej wysokości, tj. w kwocie [...] zł, a następnie w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] dokonał odliczenia wobec T. J. ulgi w kwocie odpowiadającej 50% możliwego odliczenia, tj. w kwocie [...] zł.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...].12.2018 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] określił J. J. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że strona nie może skorzystać z ulgi z tytułu wychowywania dziecka w pełnej wysokości, gdyż wspólnie z ojcem dziecka sprawują władzę rodzicielską, a żadne z rodziców nie zostało tej władzy pozbawione. Ponadto wskazał, że pomimo, iż ojciec dziecka nie wykonywał władzy rodzicielskiej w równym stopniu jak strona, to jednak nie sposób przyjąć, że w 2013 r. w ogóle nie brał udziału w wychowaniu dziecka i nie wykonywał władzy rodzicielskiej.

Ponieważ między rodzicami nie zostało zawarte porozumienie o proporcji odliczenia ulgi, zdaniem organu pierwszej instancji, należało przyjąć odliczenie ulgi w równej proporcji.

Wysokość zobowiązania podatkowego określono zatem uwzględniając odliczenie ulgi z tytułu wychowywania dziecka przez stronę w wysokości [...] zł.

W dniu 03.01.2019 r. strona złożyła odwołanie z dnia 03.01.2019 r., uzupełnione pismami z dnia 03.01.2019 r. i 15.02.2019 r., od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...].12.2018 r. nr [...], w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zgodnie z obowiązującym prawem.

Zaskarżonej decyzji strona zarzucała naruszenie:

1. przepisów prawa podatkowego, tj.:

- art. 27f ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., zwanej dalej - updof) poprzez nieprawidłową wykładnię tych przepisów, tj. uznanie, iż brak porozumienia pomiędzy rodzicami uprawnionymi do ulgi, skutkuje podziałem ulgi w równych częściach, tj. po 50%;

Strona wskazała przy tym, że wykładnia art. 27f updof oraz ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, winny być każdorazowo dokonywane przez pryzmat konstytucyjnej zasady działania na rzecz dobra rodziny (w sposób prorodzinny), jak stanowi art. 18, art. 47, art. 48 i art. 71 ust. 1 zdanie 1 Konstytucji RP;

2. przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 210 ust. 1 pkt 6 Op poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

. - art. 122 Op w zw. z art. 191 Op w zw. z art. 187 Op poprzez oparcie rozstrzygnięcia o decyzję wydaną dla T. J. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] i uznanie, że jej wydanie przesądza o zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że w latach 2013-2015 dokonała odliczenia całego przysługującego limitu w wysokości [...] zł tzw. ulgi prorodzinnej na dziecko, które sama wychowuje, ponosząc koszty utrzymania. Nadmieniła, iż fakt ten był znany ojcu dziecka – T. J..

W rozliczeniach za ww. okres T. J. nie skorzystał z prawa do proporcjonalnego odliczenia od podatku części limitu. Tym samym na dzień złożenia zeznań podatkowych za 2013 r., oświadczenia rodziców małoletniego J. J. były zgodne i zostały zaakceptowane przez organy podatkowe ([...] Urząd Skarbowy w [...] i Urząd Skarbowy w [...]). Dopiero w drodze korekty T. J. skorzystał z prawa odliczenia 50% ulgi, nie ustalając tego faktu ze stroną, która brak zgody na zmianę proporcji odliczenia ulgi wskazała w oświadczeniu z dnia 29.04.2018 r. Ponadto wskazała, że T. J. we wspólnym rozliczeniu podatkowym za 2010 r. korzystał z ulgi na dziecko. Zatem ojciec dziecka składając zeznania podatkowe za następne lata, świadomie nie korzystał z ulgi prorodzinnej.

Wobec powyższego, zdaniem strony, niezgodne z prawdą są zeznania T. J. z dnia 26.09.2018 r., zgodnie z którymi nie posiadał wiedzy o przysługującej mu uldze na dziecko.

W ocenie J. J., w świetle przepisów zawartych w podatkowym prawie materialnym oraz przyjętej linii orzeczniczej, to stronie przysługiwało prawo do skorzystania z całego limitu ulgi prorodzinnej w kwocie [...] zł, ponieważ faktycznie zajmuje się dzieckiem. Organ podatkowy winien zatem wydać decyzję, uwzględniając faktyczny zakres wykonywania przez stronę władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem. Ponadto strona podkreśliła, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż proporcja, o której mowa w art. 27f ust. 1 updof, została ustalona bez uzgodnienia ze stroną, przy czym organ podatkowy pominął dowód z oświadczenia ojca dziecka w zakresie rezygnacji z prawa do ulgi prorodzinnej w złożonym przez niego zeznaniu podatkowym za 2013 r., w związku z ustaleniami obojga rodziców. Stąd, zdaniem strony, jednostronna korekta zeznania dotycząca prawa do ulgi, dokonana tylko przez T. J., była nieuprawniona na podstawie tego przepisu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, co następuje: Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności określenia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., w wysokości [...] zł w miejsce wykazanego w zeznaniu podatkowym PIT-37, w wysokości [...] zł. W spornej kwestii organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż w 2013 r. władzę rodzicielską względem małoletniego syna J. wykonywała strona oraz małżonek T. J..

Artykuł 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa W art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

1) wykonywał władzę rodzicielską;

2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;

3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Na mocy ust. 2 odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do:

1) jednego małoletniego dziecka — kwota [...] zł, jeżeli dochody podatnika:

a) pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000,00 zł,

b) niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56.000,00 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego

w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a);

2) dwojga małoletnich dzieci — kwota 92,67 zł na każde dziecko;

3) trojga i więcej małoletnich dzieci — kwota:

a) 92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,

b) 139,01 zł na trzecie dziecko,

c) 185,34 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.

Według art. 27f ust. 4 updof, odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

Na podstawie art. 95 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 788 z późn. zm., zwana dalej krio) władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw. Zgodnie natomiast z § 3 władza rodzicielska powinna być wykonywana tak, jak tego wymaga dobro

dziecka i interes społeczny. Stosownie do art. 96 § 1 krio rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień. W świetle art. 97 § 1 krio jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. Warunkiem koniecznym skorzystania z ulgi jest zatem rzeczywiste wykonywanie władzy rodzicielskiej, a nie jedynie jej posiadanie. Wskazuje na to wykładnia literalna przepisu art. 27f ust.1 updof. W przeciwnym bowiem razie ustawodawca posłużyłby się zwrotem, że ulga przysługuje podatnikom, którym w roku podatkowym przysługiwała władza rodzicielska. Również wykładnia celowościowa przemawia za faktycznym

aspektem wykonywania władzy rodzicielskiej, ponieważ przedmiotowa ulga ma za zadanie zrekompensowanie podatnikom części kosztów ponoszonych w związku z wychowywaniem dzieci. Z projektu do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r., Nr 217, poz. 1588), która wprowadziła do systemu prawnego przedmiotową ulgę wynika, że celem jej wprowadzenia było wspieranie rodziny przez system podatkowy.

W złożonym odwołaniu strona zarzucała naruszenie art. 27f ust. 1, 2, 3 i 4 updof.

Naruszenie to polega, w ocenie strony, na błędnym uznaniu, iż brak porozumienia pomiędzy rodzicami uprawnionymi do ulgi, skutkuje podziałem ulgi w równych częściach, tj. po 50%.

Strona podnosiła, iż w 2013 r. to jedynie jej przysługiwało prawo do ulgi prorodzinnej, gdyż to ona sama wychowywała syna, ponosząc koszty jego utrzymania. Jak wynika z akt sprawy, w 2013 r. J. J. i T. J. pozostawali w związku małżeńskim, posiadając pełnię praw rodzicielskich względem małoletniego J. J.. Strona wspólnie zamieszkiwała z dzieckiem. Ponadto w 2013 r. zarówno kontakty z dzieckiem jak i sprawy finansowe, zostały ustalone pomiędzy samymi rodzicami, bez udziału sądu.

Z akt sprawy wynika, że w 2013 r. T. J. wykonywał władzę rodzicielską poprzez realizowanie kontaktów z dzieckiem, uczestniczenie we wspólnym wyjeździe wakacyjnym, przekazywanie stronie środków pieniężnych, dokonywanie opłat za przedszkole i zajęcia dodatkowe, zakup różnych przedmiotów dla syna (np. basen, okulary do pływania, zabawki).

Natomiast strona wykonywała względem syna władzę rodzicielską poprzez uczestniczenie w jego życiu codziennym (opieka podczas chorób, zaprowadzanie dziecka na wizyty lekarskie oraz do przedszkola i na dodatkowe zajęcia, uczestniczenie w zebraniach rodzicielskich, przygotowywanie posiłków), jak również ponosiła cześć kosztów utrzymania (zeznania T. J. z dnia 19.01.2018 r., zeznania J. J. z dnia 01.02.2018 r. oraz wyjaśnienia strony z dnia 10.01.2017 r. i 30.10.2018 r.)

W tych okolicznościach Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, że stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, w kwestii wykonywania władzy rodzicielskiej względem małoletniego syna J. w roku podatkowym 2013 zarówno przez J. J. jak i małżonka T. J., jest zasadne.

W świetle przepisów podatkowych w celu skorzystania z ulgi prorodzinnej na małoletnie dziecko nie ma znaczenia to, z kim dziecko zamieszkuje, z którym z rodziców ma bliższy kontakt jak też, to kto ewentualnie faktycznie opiekuje się małoletnim dzieckiem. Znaczenie z punktu widzenia analizowanych przepisów ma, to czy rodzic wykonuje władzę rodzicielską wobec małoletniego dziecka.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż ojciec dziecka nie wykonywał władzy rodzicielskiej w równym stopniu jak strona. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] zauważył jednak, iż nie sposób przyjąć, że w 2013 r. ojciec dziecka w ogóle nie brał udziału w jego wychowaniu i nie wykonywał władzy rodzicielskiej. Tymczasem faktyczne wykonywanie tej władzy, nawet w ograniczonym zakresie uprawnia do ulgi na dziecko. Dla skorzystania z ulgi wystarczy bowiem wykazanie, że podatnik wykonywał władzę rodzicielską wobec swojego dziecka w jakimkolwiek stopniu.

W tych okolicznościach podnoszony zarzut polegający na błędnej wykładni art. 27f ust. ust. 1, 2, 3 i 4 updof uznać należało za bezzasadny.

W złożonym odwołaniu strona zarzucała także naruszenie art. 27f ust. 1, 2, 3 i 4 updof poprzez nieuprawnione przyjęcie równego podziału ulgi prorodzinnej za 2013 r. Podkreśla, że jednostronna zmiana proporcji, w jakiej podatnik chce skorzystać ze swojego prawa do ulgi prorodzinnej dokonana po upływie ustawowego terminu do złożenia zeznania podatkowego, nie upoważnia organów podatkowych do przyjęcia równego podziału ulgi. Odnosząc się do podnoszonej kwestii zauważyć należało, iż z przepisów podatkowych wynika jednoznacznie, że jeżeli rodzice nie porozumieli się co do proporcji przysługującego im obliczenia, to ulga przysługuje każdemu z rodziców w częściach równych.

Na etapie prowadzonego postępowania zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji, strona nie przedłożyła żadnego dowodu, z którego wynikałoby jednoznacznie, że tylko strona miała prawo do skorzystania w całości z ulgi na syna J. za 2013 r.

Ponadto z akt sprawy wynika, że T. J. korzystając z przepisów art. 81 § 1 i § 2 Op złożył korektę zeznania podatkowego za 2013 r. w dniu 21.12.2017 r. w której dokonał odliczenia kwoty [...] zł, tj. pełnej wysokości przysługującej ulgi na syna J., który był osobą małoletnią. Następnie z uwagi na fakt, iż złożona w dniu 21.12.2017 r. korekta zeznania podatkowego budziła wątpliwości, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, dokonał odliczenia wobec T. J., ulgi w kwocie odpowiadającej 50% możliwego odliczenia, tj. w kwocie [...] zł (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 08.03.2018 r. nr [...]).

Z powyższego wynikało zatem, że T. J. nie wyraził jednoznacznej zgody na odliczenie ulgi prorodzinnej przez stronę w pełnej wysokości.

Dopiero bowiem wykazanie przez obojga podatników, którym przysługuje łączna ulga na dziecko, zgodnej proporcji ulgi przypadającej na każdego z nich, wyłącza możliwość dokonania przez organ podatkowy jej podziału w częściach równych, gdyż jest on dopuszczalny jedynie wówczas, gdy dokonany przez podatników podział ulgi, przekroczy jej łączny limit. Ponadto w art. 27f updof nie ograniczono, poprzez zakreślenie terminu lub w inny sposób, możliwości podjęcia lub zmiany przez jednego z rodziców dziecka decyzji w zakresie ulgi prorodzinnej.

Zatem podatnik ma prawo korygować zeznanie podatkowe w tym zakresie do momentu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Z akt sprawy wynika, że strona z tytułu ulgi prorodzinnej na syna J. odliczyła kwotę [...] zł, tj. całą kwotę przysługującej rocznej ulgi, natomiast w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego wobec ojca T. J. dokonano odliczenia kwoty [...] zł, tj. połowy przysługującej ulgi na małoletniego syna J.. Zauważyć zatem należało, że w niniejszej sprawie konsekwencją braku porozumienia między rodzicami dziecka było odliczenie kwoty [...] zł, tj. przekroczenie kwoty odliczenia ulgi prorodzinnej w roku podatkowym 2013, która powinna wynosić [...] zł łącznie na oboje rodziców. Tym samym doszło do przekroczenia kwoty ulgi możliwej do odliczenia przez oboje rodziców..

Na gruncie dokonanych ustaleń należało zatem stwierdzić, że podjęta decyzja jest zgodna z prawem oraz, że nie doszło do naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 27f ust. l, 2, 3 i 4 updof.

Odnosząc się do podniesionych w złożonym odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187, art. 191 i art. 210 § 6 Op poprzez uznanie przez organ podatkowy, że zebrany materiał dowodowy uzasadnia wydanie zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, że przedstawione zarzuty są niezasadne. W niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny został ustalony zgodnie z wymogami zawartymi w Op, a dokonana ocena materiału dowodowego nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Op.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w niniejszej sprawie wypełnione zostały obowiązki nałożone na organ pierwszej instancji dotyczące wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Zebrany materiał dowodowy pozwolił dokonać oceny wszystkich zebranych dowodów z punktu widzenia ich wiarygodności, znaczenia i wartości dla toczącego się postępowania. Pozwolił także dokonać oceny poszczególnych dowodowo odrębnie, jak i wszystkich we wzajemnej ze sobą korelacji. Organ wskazał jakim dowodom dał wiarę, a jakim odmówił wiarygodności, jakie wnioskowania logiczne i doświadczenie życiowe wziął pod uwagę. Ocena zebranego materiału dowodowego oraz jego skutki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto na każdym etapie postępowania strona miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonych dowodów i z tego prawa skorzystała.

Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione wart. 210 §1 Op, a jej uzasadnienie jest wyczerpujące i spełnia wymogi określone w art. 210 § 6 Op.

Wobec przedstawionej argumentacji organ odwoławczy nie stwierdził, aby w toku

postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji doszło do naruszenia wskazanych przepisów Op. Odnosząc się do powołanych w odwołaniu wyroków sądów administracyjnych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] zauważył, że w. wyroki wydane zostały w indywidualnych sprawach i nie mogą być źródłem prawi obowiązków w innych sprawach.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa (zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów) i doprowadziła do poprawnych ustaleń i wniosków.

Wobec przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

Skargę od Decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2019r. nr [...] wniosła J. J..

Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucała naruszenie:

Przepisów prawa materialnego, tj:

- art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, iż sposób sprawowania władzy rodzicielskiej przez T. J. nad małoletnim synem uzasadnia przyznanie mu uprawnienia do odliczenia części ulgi z tytułu wychowania dzieci. Niniejsze naruszenie skutkowało uznaniem, iż ojcu dziecka przysługuje prawo do odliczenia połowy tzw. ulgi na dziecko, pomimo, iż to skarżąca faktycznie wykonywała w całości władzę rodzicielską nad małoletnim synem, a w konsekwencji decyzja organu administracyjnego spowodowała konieczność zwrotu połowy odliczonej ulgi wraz z odsetkami.

- art. 27f O.p. poprzez niewłaściwą subsumpcję tego przepisu do stanu faktycznego sprawy i wadliwą interpretację oświadczeń złożonych zarówno przez ojca dziecka, jak i matkę dziecka za 2013 r., które powinny być uznane za ważnie złożone oświadczenia woli tych stron w zakresie w jakim korzystają lub nie korzystają z ulgi prorodzinnej i na tej podstawie matce dziecka przysługiwało pełne prawo do odliczenia ulgi prorodzinnej, a ojciec dziecka z tego uprawnienia zrezygnował, co pominęły organy podatkowe obu instancji interpretując dowody w postaci deklaracji podatkowych tych podatników za 2013 rok. Biorąc pod uwagę treść zeznania podatkowego T. J. za 2013r. z którego wynika chęć rezygnacji z ulgi rodzinnej, które przez ponad 3 lata nie były przez niego kwestionowane i jednoczesne dopuszczenie do możliwości jednostronnego korygowania przez ojca małoletniego wcześniejszego oświadczenia o proporcji w jakiej chce skorzystać ze swojego prawa do ulgi, nin. działa w sposób krzywdzący wobec dobra dziecka i osoby, faktycznie sprawującej opiekę nad małoletnim.

Podatniczka nie miała wpływu na złożoną korektę deklaracji rocznej przez T. J., nie miała także możliwości uchronienia się od negatywnych następstw zmiany przez T. J. sposobu rozliczenia ulgi. Decyzje Organów Podatkowych w przedmiotowej sprawie całkowicie pominęły cel ustanowienia nin. regulacji, a także wadliwie uznały, iż wiążące oświadczenie o sposobie rozliczenia ulgi przez ojca małoletniego może zostać zmienione dowolnie i w każdym czasie przez drugiego z rodziców z pokrzywdzeniem de facto małoletniego.

- naruszenie przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 187 § 1 w zw. z art 123 § 1 O.p., polegające na wyłączeniu z akt postępowania podatkowego:

- decyzji z dnia [...] lutego 2018r. otrzymane z Urzędu Skarbowego w [...], wydane dla T. J. i dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2013-2015,

- analizy za 2011r. i 2012r. sporządzone przez Urząd Skarbowy w [...] i dotyczące T. J., a skutkujące pozbawieniem skarżącej prawa do obrony i uniemożliwieniem skarżącej dostępu do wskazanego dokumentu, mimo ze jego treść dotyczyła wspólnej dla strony i T. J. sytuacji procesowej;

- art. 210 ust 1 pkt ( Ordynacji Podatkowej (dalej O.P) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą wydania przedmiotowej decyzji i jej pobieżne uzasadnienie, poprzez uznanie, iż ojciec małoletniego J. J. ma prawo do odliczenia ulgi na dziecko, mimo, iż z materiału dowodowego załączonego do sprawy wynika, iż kontaktuje się on z dzieckiem jedynie sporadycznie, a nadto nie przejawia zainteresowania losem chłopca, nie wpływa na jego edukację, rozwój, a zatem nie wykonuje władzy rodzicielskiej. Nin. ustalenie stoi w oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. Organy podatkowe nie wskazały przyczyn odmówienia wiary zeznaniom świadków, przesłuchiwanych w nin. sprawie oraz obszernym wskazaniom podatniczki oraz zgłaszanym przezeń wnioskom dowodowym wskazującej na brak wykonywania władzy rodzicielskiej przez T. J.;

- art. 122 Ordynacji Podatkowej w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 187 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na treści decyzji wydanej dla T. ]. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] i uznanie, że jej wydanie przesądza o zaskarżonym rozstrzygnięciu;

- art. 122, art 180 5 1, art 181, art 187 5 1 O.p., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy, przez niewypełnienie dyspozycji tych przepisów, skutkujące sprzecznością ustaleń organu podatkowego ze zgromadzonym materiałem dowodowym sprawy, w tym m.in. oparciem skarżonej decyzji na wybiórczo przedstawionych dowodach przez ojca dziecka, a pominięcie kompleksowej dokumentacji przedłożonej przez podatniczkę, mimo że zawierała szczegółowe imienne dane, potwierdzające, że jest matką samotnie wychowującą dziecko i faktycznie samodzielnie wykonywała władzę rodzicielską nad małoletnim synem, natomiast ojciec dziecka władzy tej nie wykonuje i nie wykonywał w 2013 r., a jedynie sporadycznie realizował kontakty z dzieckiem, czego jednak nie można utożsamiać z wykonywaniem władzy rodzicielskiej; w konsekwencji czego organ podatkowy wadliwie uznał, że ulga rodzima za rok 2013 winna być podzielona pomiędzy oboje rodziców, mimo że wówczas ojciec dziecka widział się z synem jedynie kilkanaście dni w roku, nie interesował się jednak jego zdrowiem, edukacją, rozwojem, a nadto zrezygnował z zastosowania ulgi rodzinnej w 2013r. w sposób świadomy i uzgodniony z podatniczką.

Wnosiła o uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, poprzez uznanie, iż zastosowana ulga z tytułu wychowania dziecka przez skarżąca została zgodnie z przepisami, a nadto zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podnosiła, że strona skarżąca nie zgadza się w całości z przedmiotową decyzją.

W ocenie skarżącej, organy podatkowe błędnie ustaliły stan faktyczny w części w jakiej uznały, iż T. J. wykonywał władzę rodzicielską wobec swojego syna J. J. w roku podatkowym 2013. Konsekwencją tak przyjętych ustaleń było nadanie uprawnienia skorzystania z ulgi na dziecko przez jego ojca - mimo, iż w danym roku podatkowym podatnik nie wykonywał władzy rodzicielskiej wobec syna w sposób pozwalający na skorzystanie z ulgi na dziecko.

Podatniczka podkreślała, iż małoletni syn - . od urodzenia zamieszkuje z nią oraz przez cały czas przebywa pod jej opieką. T. ]. od momentu urodzenia syna nie brał udziału w jego procesie wychowawczym. Wszystkie czynności związane z opieką, prawidłowym rozwojem, karmieniem, utrzymaniem higieny osobistej, edukacją, w tym również z rozrywką spoczywały na podatniczce. Ojciec dziecka nie wykazuje bowiem w tym zakresie żadnego zainteresowania. T. J. nie posiadał szczegółowych informacji dotyczących zdrowia dziecka, jego edukacji. Nie jest w ogóle zainteresowany tymi okolicznościami. Podatniczka zaś od zawsze sprawuje bezpośrednią opiekę nad synem, przejawia ogromne zaangażowanie w jego sprawy, ponosząc codziennie trudy i starania przy jego wychowaniu. J. J. samotnie troszczy się o zaspokajanie potrzeb dziecka zarówno materialnych, jak i duchowych i psychicznych. Jej zdaniem uwypuklenia wymaga, iż ulga na dzieci przysługuje temu podatnikowi, który w danym roku podatkowym nie tylko posiadał, ale także wykonywał władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem. Prawidłowa wykładnia przepisu art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. powinna uwzględniać nie tylko jego znaczenie językowe, ale również cel ulgi prorodzinnej, którym jest pomoc rodzicom związana z ciążącymi a nich obowiązkami w zakresie wychowywania dzieci i łożenia na ich utrzymanie. Zatem dla nabycia prawa do odliczenia ulgi prorodzinnej niezbędne jest posiadanie władzy rodzicielskiej, ale też faktyczne uczestnictwo rodzica w realizacji powinności rodzicielskich. Konieczne jest zatem wykonywanie władzy rodzicielskiej, tj. wychowywanie przez podatnika swojego dziecka, sprawowanie pieczy nad nim i jego majątkiem. Jej zdaniem, aby ocenić zasadność skorzystania z ulgi na dziecko, naczelną czynnością, którą należy w pierwszeństwie ocenić, jest odniesienie konkretnych zachowań rodziców wobec dzieci, czyli ustalić czy i w jaki sposób rodzice sprawowali taką władzę. Istotne przy tym jest jej faktyczne wykonywanie, a nie jedynie jej formalny aspekt.

Organy podatkowe oceniając nin. sprawę zupełnie pomijają tę kwestię. Biorąc zaś pod uwagę obszerność materiału dowodowego, w tym również jego jednoznaczność w zakresie oceny roli ojca małoletniego — Organy podatkowe uznały, iż ojciec miał prawo do odliczenia ulgi na dziecko, mimo, iż jego rola w codziennym wychowaniu dziecka jest właściwie niedostrzegalna. Ojciec chłopca nie angażował się w życie chłopca, jego aktywności życiowe, preferencje. Był nieobecny w jego życiu.

W ocenie skarżącej przyznanie prawa ojcu odliczenia ulgi na dziecko, który nie przejawia podstawowego zainteresowania losem chłopca, jest w świetle zasad współżycia społecznego wysoce niesprawiedliwe i krzywdzące.

Organy podatkowe przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego całkowicie pominęły także fakt, iż ojciec dziecka dopiero pod koniec

2017 roku dokonał korekty deklaracji rocznych. Pierwotne zaś roczne deklaracje podatkowe nie zawierały w swojej treści woli skorzystania z ulgi na dziecko.

Logiczny zatem wniosek jest taki, iż nie żądając przyznania podatnikowi spornej ulgi w jakimkolwiek zakresie, nie zamierzał z niej korzystać z uwagi na istniejący stan faktyczny. To zaś że w korektach deklaracji podatkowych wyraził wolę skorzystania z tego prawa nie świadczy o tym, iż takie uprawnienie posiadał. W ocenie podatniczki nin. okoliczność powinna być potraktowana jako świadoma rezygnacja podatnika z tego uprawnienia. Zmiana zaś stanowiska podatnika w tej części mogła być spowodowana odmiennymi, niż podanymi przez niego okolicznościami, nie związanymi z faktycznym wykonywaniem władzy rodzicielskiej. Organy podatkowe dokonując oceny stanu faktycznego całkowicie pominęły nin. okoliczność, co skutkowało brakiem prawidłowej, rzetelnej i dogłębnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Niniejsze naruszenie, w myśl art. 191 O.p. przyczyniło się do dowolnej, nie zaś swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego. Organy podatkowe zupełnie dowolnie także uznały, iż ojciec dziecka kupował na rzecz dziecka różne przedmioty, opłacał zajęcia dodatkowe (basen, okulary do pływania, zabawki). Strona skarżąca wykazywała, iż nin. nie miało miejsca, a opłacanie zajęć dodatkowych (ok. [...]zł miesięcznie ) czy dokonywanie opłat na przedszkole ( 5 miesięcy na 11 miesięcy uczęszczania małoletniego J. do przedszkola) miało spełniać funkcję alimentów, gdyż T. J. nie przekazywał wówczas żadnych innych środków pieniężnych na utrzymane syna czy też produktów materialnych. Samo zaś takie przekazywanie środków pieniężnych na utrzymanie chłopca trudno uznać za wystarczające dla uznania, iż ojcu dziecka przysługuje ulga na dziecko. W jej ocenie tak skonstruowany wywód organów podatkowych razi swoją dowolnością i niesprawiedliwością patrząc na nin. regulację prawną interesem dziecka. To bowiem pryzmat dobra dziecka powinien wieść prym przy dokonywaniu interpretacji instytucji "ulgi na dziecko". Organy podatkowe rozstrzygające w nin. sprawie zupełnie ten pryzmat zatraciły. Interpretują zaś nin. regulację prawną sztywno i z pokrzywdzeniem interesu dziecka, dla którego ta instytucja ma służyć.

Skarżąca jako matka — wnosiła o wnikliwszą, mniej instrumentalną, bardziej ludzką, ocenę jej sytuacji osobistej i dziecka, które na skutek działań ojca, znajdzie się w trudnej sytuacji materialnej. W jej ocenie — trudno znaleźć pozytywne uzasadnienie dla promowania postawy rodzicielskiej T. J. i ograniczenia prawa do ulgi na dziecko deklarowane przez jedyną osobę, która opiekę nad chłopcem sprawowała. Umożliwienie zaś skorzystania z ulgi na dziecko przez osobę, która nie angażuje się w sprawy syna w odczuciu społecznym, ale i moralnym — uznać należało za niesprawiedliwe i niezrozumiale. Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej i uznanie, iż ulga na dziecko przysługuje tylko jej w pełnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, nie uznając podnoszonych zarzutów, podtrzymywał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami ordynacji podatkowej według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób rozliczenia ulgi prorodzinnej przypadającej na obojga rodziców w 2013 roku, z tytułu wychowania syna J. J.. Istotą sprawy jest wykładnia art. 27f ust.1 updof dotyczącej ulgi z tytułu wychowywania dzieci.

Każdemu z rodziców zgodnie z art. 27 ust.1 pkt 1 updof, o ile wykonywał swoją władzę rodzicielską – przysługuje prawo do tzw. ulgi prorodzinnej. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy skarżąca wykonywała władzę rodzicielską w sposób wyłączny, a w związku z tym, czy tylko jej przysługuje prawo do skorzystania z ulgi podatkowej.

Należy zauważyć, iż ustawodawca w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zdefiniował pojęcia wykonywanie władzy rodzicielskiej. Mając na względzie zasadę autonomii prawa podatkowego należy przyjąć, że tylko w ramach wykładni systemowej zewnętrznej można posiłkować się przepisami ustawy kodeks rodzinny i opiekuńczy w którym wymienione są składniki ,, władzy rodzicielskiej ‘’. Władza rodzicielska z zasady przysługuje obojgu rodzicom i obejmuje w szczególności obowiązek i prawo do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka( art. 93, art. 95 krio). Stosownie do art. 96 § 1 krio rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotowywać je do pracy dla dobra społeczeństwa. Zatem do nabycia ulgi prorodzinnej niezbędne jest zarówno posiadanie władzy rodzicielskiej nad dzieckiem, jak i rzeczywiste uczestnictwo rodzica w realizacji powinności wynikających ze stosunków prawnorodzinnych w stosunku do dziecka.

W sytuacji gdy oboje rodzice podejmują czynności składające się na wykonywanie władzy rodzicielskiej nie ma podstaw oceniania zakresu i poprawności faktycznego wykonywania tejże władzy. W przypadku zaś sporu rodziców, co do zakresu odliczania, to przepis art. 27f ust.4 updof stanowi podstawę do rozdzielenia ulgi podatkowej w równych częściach, niezależnie od tego w jakim stopniu każde z nich wykonywało władzę rodzicielską( por. wyroki NSA 26 lipca 2016 roku, syg. akt II FSK 1420/15 i II FSK 447/16, z dnia 5 kwietnia 2017 roku, syg. akt II FSK 623/15).

Możliwość skonsumowania ulgi przez rodziców w inny sposób niż w proporcji pół na pół, należy traktować w kategorii przywileju( wyjątek od generalnej zasady), która ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy zgodę na ustalenie dowolnej proporcji kwoty odliczenia wyrażają oboje rodzice. Zatem brak stosownego porozumienia pomiędzy rodzicami dziecka oznacza, że gdy każdy z rodziców spełnia warunki do zastosowania przedmiotowego odliczenia, przysługującą rodzicom wspólną kwotę ulgi na dzieci rodzic dzieli z drugim rodzicem w częściach równych( wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 grudnia 2015 roku, syg. akt I SA/Lu 606 – 609/15).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż organ podatkowy dokonał niewadliwych ustaleń faktycznych i na ich podstawie zastosował przepisy prawa materialnego.

Skarżąca zarzucała zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów postępowania – art. 122 w związku z art. 191 w związku z art. 187 O.p poprzez oparcie rozstrzygnięcia na treści decyzji wydanej w stosunku do T. J. oraz art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 O.p, które to normy obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego poprzez niewypełnienie dyspozycji tych zapisów, skutkujące sprzecznością ustaleń organu podatkowego ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym na oparciu skarżonej decyzji na wybiórczo przedstawionych dowodach przez ojca dziecka, a pominięcie kompleksowej dokumentacji przedłożonej przez skarżącą.

Odnosząc do zarzutów podniesionych w skardze w zakresie naruszenia zasad postępowania dowodowego oraz zasad ogólnych postępowania podatkowego należy zauważyć, iż zgodnie z art. 122 Op w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza dla organu obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistym stanem. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 O.p nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego przepisu prawa materialnego.

W myśl art. 191 O.p organ ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dane okoliczności zostały udowodnione. Wynikająca z tego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów sprowadza się do całościowej oceny zebranych dowodów i to we wzajemnym ich powiązaniu. Organ podatkowy w ramach tej zasady, według swojej wiedzy, doświadczenia, praw logiki oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych. W tym względzie realizacja swobodnej oceny dowodów wymaga uwzględnienia określonych reguł tej oceny, a także norm procesowych dotyczących środków dowodowych, tak by nie przekształciła się w ocenę dowolną, nie dającą się logicznie uzasadnić w świetle całości materiałów zebranych w sprawie.

Zdaniem Sądu zarzuty procesowe stawiane kontrolowanej decyzji organu podatkowego nie zasługują na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy w zakresie wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem stron J. jest prezentowany zupełnie inaczej przez skarżącą i świadków zgłoszonych przez nią oraz inaczej przez ojca dziecka. W takiej sytuacji organ aby sprostać regułom dowodowym wyrażonym w wyżej przywołanych przepisach ordynacji podatkowej, winien uwzględnić całość zgromadzonego materiału, w tym zaprezentowany przez T. J.. Stanowisko skarżącej zmierzające do dyskwalifikacji twierdzeń ojca dziecka o wykonywaniu przez niego władzy rodzicielskiej wymagałoby zakwestionowania faktów podawanych przez niego. Nawet sama skarżąca przyznaje, iż w jakimś, choć niewspółmiernym do niej stopniu ojciec uczestniczył w życiu ich syna ( pokrywał opłaty za przedszkole, utrzymywał kontakty, w roku 2012 i 2913 był z dzieckiem na wyjeździe wakacyjnym ( zeznania – k 297 -298 akt administracyjnych ). Mama skarżącej H. P. wskazywała, że w 2013 roku T. J. przychodził do syna, choć nieregularnie, a w okresie późniejszym kontakty były ustalane przez sąd( zeznania karta 623 akt administracyjnych). W materiale dowodowym znajduje się zestaw kilkudziesięciu zdjęć obrazujących wyjazdy wakacyjne syna J. z jego ojcem( ksero zdjęć k- 158 -169 akt administracyjnych)

Z ustaleń w sprawie wynika, że przez cały rok 2013 strony same regulowały sposób wykonywania władzy rodzicielskiej i dopiero wniesienie w lutym 2014 roku pozwu o rozwód spowodowało, iż Sądy wielokrotnie wydawały rozstrzygnięcia związane z alimentami, kontaktami ojca z dzieckiem, ich wykonywaniem. W rozstrzygnięciach sądowych wskazywano, iż obie strony angażują w konflikt małżeński syna J., co może mieć negatywny stosunek dla jego rozwoju. Były przeprowadzane opinie psychologiczne, które wskazywały na głęboki konflikt pomiędzy małżonkami J., ale jednocześnie wskazywały na związanie emocjonalne dziecka z ojcem i potrzebę utrzymywania kontaktów dziecka z ojcem dla dobra dziecka( opinia nr [...] i następne akt administracyjnych, opinia sądowo – psychologiczna k- 806 i nast. akt administracyjnych). Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie toczyło się gdy pomiędzy stronami trwał konflikt i sprawa wykonywania władzy rodzicielskiej winna być oceniana przez pryzmat istniejącego konfliktu, co nie sprzyjało obiektywnemu spojrzeniu na problem wykonywania władzy rodzicielskiej przez strony.

W sytuacji gdy dziecko zamieszkuje z matką, to w naturalny sposób więcej czynności opiekuńczo – wychowawczych spoczywa na matce dziecka. Niewątpliwie dominującą rolę w wykonywaniu władzy rodzicielskiej nad ich synem J. spełniała matka dziecka. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej, iż w 2013 roku ojciec dziecka T. J. zupełnie nie uczestniczył w wykonywaniu władzy rodzicielskiej nie zasługuje na uwzględnienie. W tym roku podatkowym strony same kwestie regulowały i nie wynika aby ojciec władzy rodzicielskiej nie wykonywał.

Zdaniem Sądu treść zebranych dowodów nie pozwala stwierdzić, że ojciec dziecka w 2103 roku faktycznej władzy rodzicielskiej w żadnym zakresie nie wykonywał, a tylko to byłoby podstawą do negacji prawa ojca do przedmiotowej ulgi podatkowej.

Sąd zauważa, że zgodnie z art. 81 § 1 O.p, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Ojciec dziecka wykonując władzę rodzicielską miał prawo złożenia korekty zeznania podatkowego i wykazania ulgi. Wykazanie całości ulgi przez jednego z rodziców nie może automatycznie znosić uprawnienia drugiego z rodziców. Jedynym kryterium ustawowym, kształtującym podmiotowo do ulgi jest wykonywanie władzy rodzicielskiej. Sąd nie może oceniać praw ojca do skorzystania z ulgi podatkowej przez pryzmat możliwych motywów złożenia korekty oraz relacji istniejących obecnie pomiędzy rodzicami.

Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a orzeczono jak na wstępie.