Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 547/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: wstrzymano wykonanie zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 28 lutego 2018 r., znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z 20 lipca 2017 r. na mocy którego nałożono na M. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w przesłanym tytule wykonawczym z 14 czerwca 2017 r.

M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący podał, że jest osobą bezrobotną, utrzymuje się ze świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W.. Sytuacja materialna w której się znajduje się nie pozwala mu na uiszczenie nałożonej grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 - zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej jako "CBOSA"), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Biorąc powyższe pod uwagę, uznano za zasadne wstrzymanie wykonania wymienionego na wstępie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Powodem dla przychylenia się do wniosku skarżącego jest jego zła sytuacja materialno-bytowa, która została przedstawiona w skardze, ale także w oświadczeniu złożonym na potrzeby prawa pomocy, o które skarżący ubiegał się w niniejszej sprawie. Z podanych w tym zakresie danych wynika bowiem, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samotnie. Utrzymuje się z zasiłku okresowego i celowego z MOPS w W. w łącznej wysokości ok. [...] zł . Jako koszty utrzymania wskazuje łącznie kwotę ok. 230 zł. Na żywność pozostaje mu ok. 280 zł miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności. Powyższe wskazuje na to, że brak uwzględnienia wniosku skarżącego niewątpliwie mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.