Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 2283/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Powołane przepisy: article: art.23 par.1
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: art.194 i art.122
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Małgorzata Buczkowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) nr (...) Dyrektor Urzędu Celnego w T. po wznowieniu postępowania uchylił w części dotyczącej kwoty długu celnego swoją decyzję z dnia (...) nr (...) uznającą zgłoszenie celne zawarte w dokumencie SAD nr (...) z dnia (...) za nieprawidłowe i orzekł co do istoty sprawy określając M. S. kwotę długu celnego. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że M. S. w dniu (...) w Oddziale Celnym w G. złożył zgłoszenie celne dotyczące objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego marki (...) rok produkcji 1998, nr nadwozia (...), w którym, w oparciu o załączoną fakturę i zadeklarowane koszty transportu poniesione za granicą zadeklarował wartość celną towaru. Po przeprowadzeniu kontroli tegoż zgłoszenia oraz dołączonych do niego dokumentów wydana została decyzja nr (...) z dnia (...) uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru. Następnie towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu i zwolniony. Następnie ww. fakturę nr (...) z dnia (...) wystawiona przez firmę C stanowiącą załącznik zgłoszenia przekazano belgijskiej administracji celnej w celu dokonania jej weryfikacji u sprzedawcy. Wskazując na postanowienia Protokołu nr 6 Układu Europejskiego, stanowiący jego integralną część, zawierający postanowienia o wzajemnej pomocy w sprawach celnych, organ stwierdził, że dochodzenie przeprowadzone przez belgijską administrację celną u sprzedawcy samochodu w firmie C potwierdziło podejrzenie organu celnego co do zaniżenia wartości celnej przedmiotowego towaru, co zostało poparte uwierzytelnionymi dokumentami w postaci faktury nr (...) z dnia (...). zaksięgowanej w dokumentacji księgowej firmy (...) oraz karty nr 3 zgłoszenia celnego EU 1 T 2 nr (...) z tego samego dnia, na podstawie którego samochód został wyeksportowany z Belgii. Z dokumentów tych wynika, że przedmiotowy samochód został stronie sprzedany za kwotę (...) a nie, jak zadeklarowała strona, za (...). W związku z tym Dyrektor Urzędu Celnego wznowił postępowanie uznając, że zachodzi przesłanka opisana w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania Dyrektor uznał za bezzasadny wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. M., gdyż jak wynika z dokumentów, wszelkich czynności związanych ze sprowadzeniem samochodu do Polski dokonała strona osobiście. Wskazując na ustęp 5 części A Postanowień wstępnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej i przepis § 1 tego aktu oraz art. 16 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego organ I instancji stwierdził, iż obniżone stawki celne stosuje się przy jednoczesnym spełnieniu warunków: 1) na towar ustanowiono obniżoną stawkę celną, 2) pochodzenie towaru z obszaru Unii Europejskiej zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem EUR l lub deklaracją na fakturze. Niezachowanie jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej, wobec czego do obliczenia należnej kwoty wynikającej z długu celnego zastosowano stawkę celną autonomiczną z uwagi na brak prawidłowego dokumentu uprawniającego do zastosowania stawki celnej obniżonej, z powodu zakwestionowania danych zawartych w fakturze dołączonej przez stronę do zgłoszenia celnego. Dyrektor zauważył, że sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego byłoby wystawienie przez sprzedawcę faktury na kwotę wyższą niż faktycznie zapłacono, gdyż powodowałoby to zwiększone obciążenie podatkowe wystawiającego, nie zapewniając równocześnie jednocześnie zapłaty w wysokości wynikającej z faktury. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy dokonującego wyceny samochodu organ I instancji stwierdził, że w świetle art. 23 § 1 Kodeksu celnego dysponuje już niezbędnym materiałem dowodowym tj. dokumentami nadesłanymi z Belgii, dzięki któremu jest w stanie określić prawidłową wartość celną towaru i wobec tego nie musi wykazywać niewiarygodności oceny technicznej, która zresztą na żadnym etapie postępowania nie była kwestionowana. W związku z powyższym organ uznał za uzasadnione twierdzenie, że dokumentem służącym do określenia wartości celnej towaru powinna być faktura zaksięgowana w dokumentacji finansowo – księgowej firmy C, zwłaszcza, że nadesłane wraz z nią przez belgijskie władze celne zgłoszenie celne w polu 22 zawiera taką samą informację co do ceny towaru. Uzasadniając decyzję w zakresie odsetek wyrównawczych Dyrektor wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposoby ich naliczenia (Dz. U. nr 143, poz. 958 z 1997 r. z późn. zm.)

W odwołaniu z dnia (...) złożonym w terminie przywróconym stronie decyzją Dyrektora Izby Celnej w T. nr (...) z dnia (...) pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił, że Dyrektor Urzędu Celnego bezzasadnie oparł się wyłącznie na kopii faktury nadesłanej z Królestwa Belgii, z góry zakładając, że dowód uzyskany z firmy, która sprzedała samochód ma większą wartość niż dowody zawnioskowane przez stronę. Ponowił wniosek o przesłuchanie K.M., wskazując, że to on sprowadził samochód z zagranicy i uiszczał za niego cenę oraz otrzymał oryginał faktury przekazany następnie skarżącemu. Faktura ta powinna być według odwołującego się okazana sprzedawcy celem ustalenia, czy on ją wystawił i wyjaśnienia dlaczego faktury mają różne ceny. Ponowiony został także wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w celu wykazania, jaka była rzeczywista wartość towaru, trudno bowiem przypuszczać, że samochód została nabyty za cenę wyższą niż rzeczywiście był wart. Polemizując ze stanowiskiem Dyrektora Urzędu Celnego odwołujący się podtrzymywał swój wniosek o zbadanie, czy sprzedawcy belgijskiemu służył zwrot podatku w przypadku sprzedaży samochodu poza granice Belgii, zwracając uwagę, że wobec faktu, iż cenę za towar uiszczono gotówką, chybione są rozważania organu dotyczące braku interesu sprzedawcy w zawyżaniu ceny samochodu.

Decyzją z (...) nr (...)Dyrektor Izby Celnej w T. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 23 § 1, art. 85 § l, art. 262 Kodeksu celnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że o fakcie, iż przedmiotowy pojazd został stronie sprzedany za wyższą cenę aniżeli zadeklarowana przez nią świadczy uwierzytelniona kopia faktury nadesłanej przez belgijskie władze celne, zarejestrowanej u sprzedawcy, oraz karta nr 3 belgijskiego zgłoszenie wywozowego z dnia (...) Uznał, że polskie organy celne nie mają powodu podważać autentyczności przesłanych dokumentów, gdyż zostały one ujawnione i przekazane w toku wykonywania przez władze belgijskie czynności sprawdzających. Dyrektor Izby podkreślił, że wynik weryfikacji władz belgijskich stosownie do art. 194 Ordynacji podatkowej stanowi dokument urzędowy i jako taki ma szczególną moc dowodową. Natomiast, jak wskazał m.in. NSA w wyroku z dnia 15 stycznia 1997 r. (sygn. akt. SA/Ka 2730/95, niepublikowany) to na stronie ciąży obowiązek przedstawienie dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Strona takich dowodów nie przedstawiła. Według organu odwoławczego powołującego się na treść wyroku NSA o sygn. akt V SA 3621/00 nie jest najważniejsze z punktu widzenia wymiaru cła wskazanie konkretnej osoby dokonującej płatności, przede wszystkim liczy się fakt zaniżenia wartości sprowadzonego towaru, a to wynika z dokumentów nadesłanych przez belgijskie władze celne. Co do wniosku o przesłuchanie świadka organ celny zwrócił uwagę, że jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi władz belgijskich sprzedawcy belgijscy nie dokonują sprawdzania tożsamości kupujących. Ponadto wobec dowodów zgromadzonych w sprawie nie ma znaczenia wynik przesłuchania osoby dokonującej zakupu, gdyż organ celny nie ma wątpliwości, że importerem jest M.S. Odnosząc się do zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności dokonania zwrotu podatku przez belgijskie urzędy skarbowe Dyrektor zauważył, iż konstrukcja podatku od towarów i usług powoduje, że kwota podatku (VAT) należnego jest równa kwocie podatku VAT podlegającego zwrotowi w związku z wywozem pojazdu. W obu przypadkach jest to kwota wynikająca z tej samej faktury zaksięgowanej u kontrahenta belgijskiego. Ujawnienie wyższej ceny za sprzedany towar powodowałoby powstanie obowiązku wykazania większego obrotu, zapłaty wyższego podatku VAT, w sytuacji faktycznego uzyskania niższej ceny za towar. W tym względzie Dyrektor powołał się na wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2000 r. (sygn. akt I SA/Gd 2521/98). Co więcej, działanie takie powodowałoby wyższe obciążenie sprzedającego z tytułu podatku dochodowego. Okoliczności te powodują brak potrzeby badania okoliczności zwrotu podatku przez belgijskie urzędy podatkowe. Co do przeprowadzenia dowodu na okoliczność ustalenia pochodzenia importowanego pojazdu Dyrektor powołując się na art. 16 Protokołu stwierdził, że obniżona stawka celna może być stosowana jedynie pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1 bądź deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub dokumencie handlowym opisującym towar. W przedmiotowej sprawie faktura opiewała na równowartość (...), co wyklucza możliwość wystawienia deklaracji eksportera na fakturze.

W skardze na decyzję organu II instancji strona skarżąca powtórzyła zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji i ich argumentację.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i jego argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istotą sporu w sprawie jest ustalenie wartości celnej towaru w postaci samochodu osobowego marki (...), importowanego z Belgii przez skarżącego oraz zasad dokumentowania pochodzenia preferencyjnego towaru dla potrzeb określenia stosowanej stawki celnej.

Skarżący dokonując zgłoszenia celnego w dniu (...) dołączył fakturę zakupu przedmiotowego auta wystawioną w dniu (...) przez sprzedającego – firmę C, z ceną zakupu (...). Organ celny zakwestionował wartość celną tego towaru i decyzją z tego samego dnia ustalił należności celne na podstawie art. 29 § 1 Kodeksu celnego, opierając się na cenach rynkowych i opinii rzeczoznawcy dotyczącej stanu technicznego samochodu. Następnie na skutek wątpliwości co do zadeklarowanej ceny transakcyjnej, korzystając z regulacji art. 83 Kodeksu celnego, zwrócił się w drodze pomocy prawnej do organów belgijskiej administracji celnej o przeprowadzenie stosowanego dochodzenia na okoliczność prawdziwości danych zawartych w przedłożonej fakturze.

Podstawą prawną dla organów celnych do wystąpienia z takim wnioskiem były postanowienia wielostronnej umowy międzynarodowej - Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie miedzy Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 20 października 1992 r. podał do powszechnej wiadomości, że Układ Stowarzyszeniowy został uznany za słuszny zarówno w całości jak i każde z postanowień w nim zawartych, jest przyjęty, ratyfikowany i zatwierdzony i będzie niezmiennie zachowywany. Ratyfikowane umowy międzynarodowe są źródłem powszechnie obowiązującego prawa w RP (art. 87 ust. 1 Konstytucji). W art. 91 ust. l Konstytucji zawarto przepis generalnie transformujący umowę międzynarodową do wewnętrznego porządku prawnego, co oznacza, iż jest ona bezpośrednio stosowana, chyba że stosowanie umowy uzależnione jest od wydania ustawy. Warunkiem transformacji jest jednak opublikowanie umowy w Dzienniku Ustaw, ten zaś wymóg - ogłaszania "w trybie wymaganym dla ustaw" Konstytucja ustanawia jedynie względem umów ratyfikowanych za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, odsyłając określenie zasad publikacji innych umów do ustaw (art. 88 ust. 3 Konstytucji RP). Umowy międzynarodowe, które są ratyfikowane przez Prezydenta za uprzednią zgodą parlamentu wyrażoną w ustawie (art. 89 ust. l Konstytucji RP) i które są ogłaszane w trybie wymaganym dla ustaw (art. 88 ust. 3 Konstytucji RP), mają moc prawną ustawy. Prezydent RP ogłosił powyższą umowę w załączniku do Dziennika Ustaw Nr 11, poz. 38 z dnia 27 stycznia 1994 r.

W art. 2 Protokołu 6 stanowiącego załącznik do powyższej Umowy zawarto zapis, że strony umowy udzielają sobie wzajemnie pomocy w sposób i na warunkach przewidzianych przedmiotowym Protokołem, w celu prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego, w szczególności przez zapobieganie, prowadzenie dochodzeń i wykrywanie naruszeń tego ustawodawstwa. Zgodnie z art. 3 Protokołu na prośbę władz występujących z wnioskiem, władze proszone o pomoc dostarczają wszystkie stosowne informacje umożliwiając właściwe stosowanie ustawodawstwa celnego, łącznie z informacjami dotyczącymi ujawnionych lub planowanych działań, które naruszają lub naruszą to ustawodawstwo (ust. 1) oraz informują, czy towary wywiezione z terytorium jednej z umawiających się stron zostały właściwie przywiezione na terytorium drugiej strony, wyszczególniając w razie potrzeby procedury celne zastosowane wobec tych towarów (ust.2).

W wyniku wykonania wniosku nr (...) o udzielenie pomocy prawnej, w którym wskazano, iż wśród przekazywanych do weryfikacji faktur jest także faktura złożona przez skarżącego, belgijska administracja celna nadesłała raport z dochodzenia, w którym stwierdziła, że część nadesłanych jej do porównania faktur nie jest prawdziwa. Do raportu dołączono potwierdzone za zgodność z oryginałem - kopie prawdziwych faktur oraz kopie dokumentów eksportowych. Wśród takich kopii załączonych do raportu znalazły się także uwierzytelnione dokumenty w postaci faktury z firmy C z dnia (..) określającej cenę pojazdu (...) na kwotę (...) o równowartości (...) oraz SAD będący w posiadaniu sprzedawcy potwierdzający wywóz towaru za granicę.

Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i 31 Kodeksu celnego. Dopiero niemożność przyjęcia wartości transakcyjnej za wartość celną z powodu zakwestionowania jej wiarygodności i dokładności informacji lub dokumentów (art. 23 § 7 Kodeksu celnego) może stanowić podstawę do ustalania wartości celnej na podstawie zasad określonych w przepisach art. 24 - 29 Kodeksu celnego. W przedmiotowej sprawie organy celne ustaliły wartość transakcyjną. Okoliczność, że jest ona inna niż wskazywał na to skarżący i powoływana przez niego opinia rzeczoznawcy nie zmienia charakteru tych ustaleń. Wartość transakcyjna jest kategorią obiektywną i odzwierciedla warunki dokonanej transakcji, co oznacza, że nie jest uzależniona od woli strony posłużenia się tą kategorią. Z tego tytułu nie mogły znaleźć w sprawie zastosowania reguły ustalania wartości celnej opisane w art. 25 - 29 Kodeksu celnego i tym samym nie zaistniała potrzeba odwoływania się do wyceny biegłego.

Zdaniem Sądu w celu ustalenia ceny transakcyjnej samo zestawienie dwóch dokumentów - faktur zawierających odmienne dane, bez dodatkowych argumentów przesądzających o prymacie jednego z nich niczego w sprawie nie przesądza. Okolicznością, która pozwala na ustalenie, że prawidłowe było zakwestionowanie przez organy celne wartości celnej towaru jest treść nadesłanego raportu, do którego dołączono sporne dokumenty. Z oficjalnego pisma w ramach wykonania wniosku o pomoc prawną wynika, że organy celne belgijskie, po przeprowadzeniu stosownego dochodzenia, tj. analizy dokumentacji księgowej sprzedawcy, stwierdziły, że nadesłane do weryfikacji faktury były w znaczącej większości dokumentami fałszywymi.

W uwzględnieniu powyższych rozważań należy stwierdzić, że raport belgijskiej administracji celnej z dnia (...) w świetle polskiego prawa jest zagranicznym dokumentem urzędowym, bowiem został sporządzony przez organ obcego państwa. Belgijskie Ministerstwo Finansów – Administracja Ceł i Akcyz jest organem powołanym (właściwym) do sporządzenia takich dokumentów i dokumenty te dotyczą zakresu (sfery) działania tego urzędu. Skoro zaś jest dokumentem urzędowym, przeto stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone dopóty, dopóki nie zostanie udowodnione, że dokument nie jest prawdziwy (autentyczny), albo że oświadczenia organu są niezgodne z prawdą (art. 194 Ordynacji podatkowej). Wartość dowodowa tego raportu jako dokumentu urzędowego zależy od prawa polskiego. Można obalić domniemanie prawdziwości przysługujące dokumentom urzędowym, przeprowadzając zarówno dowód przeciwko temu, iż dokument nie pochodzi od organu, który go wystawił, jak i przeciwko treści dokumentu. Póki jednak dowód taki nie zostanie przeprowadzony, dokumentowi urzędowemu przysługuje moc dowodu zupełnego. Zasada dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) nie jest regulatorem ciężaru dowodu. Skarżący nie zdołał przeprowadzić dowodu obalającego moc dowodową przedstawionego przez belgijską administrację celną raportu.

Wbrew poglądom skargi nie ma potrzeby szerszego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Granice postępowania dowodowego określone są celem danej czynności. Postępowania dowodowego nie prowadzi się "w nieskończoność". Przedstawiony raport władz belgijskich wraz z ujawnionymi przez te władze fakturą oraz zgłoszeniem celnym przedstawionym w Belgii są wystarczającymi dowodami. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego organy celne nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego). Skarżący nie posiada żadnego dowodu potwierdzającego zapłatę, co skarga skrupulatnie pomija. Dowód ten mógłby być przydatny, a zasady staranności i przezorności przemawiają za tym, aby otrzymać pokwitowanie za wpłacone pieniądze, Brak potwierdzenia dokonanej wpłaty przemawia za prawdziwością ustaleń dokonanych przez belgijską administrację celną. Organ celny zebrał materiał dowodowy wystarczający do podjęcia decyzji. Zebrany materiał dostatecznie wyjaśnia wszystkie okoliczności sprawy, istotne z punktu widzenia zastosowanej normy prawa materialnego. Nie doszło do naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej. Proponowane przez skarżącego czynności dowodowe nie są konieczne, są one luźno związane z przedmiotem dowodzenia przy uwzględnieniu wagi dokumentu, prowadzą raczej do wykazania, że istniał motyw fałszowania dokumentacji księgowej sprzedającego, a nie że sprzedający takiego fałszerstwa faktycznie dokonał..

Sąd podziela pogląd organów celnych, że kwota wynikająca z faktury ujawnionej przez belgijskie władze celne, jest ceną, jaką skarżący zapłacił. Jednym z motywów ludzkiego postępowania jest chęć zminimalizowania swoich obciążeń finansowych. To przede wszystkim skarżący miał interes faktyczny w zaniżeniu wartości celnej towaru. Sąd podziela pogląd organów celnych, że firma belgijska nie mogła czerpać korzyści materialnych z zawyżenia wartości sprzedanego samochodu. Przeczy temu konstrukcja podatku od towarów i usług.

Odnośnie zastosowanej stawki celnej Dyrektor Izby Celnej słusznie zwrócił uwagę na regulację zawartą w Protokole nr 4 Układu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 11 poz. 38 z późn. zm).

Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 16 i 21 tegoż protokołu w związku z art. 13 § 3 pkt 4 możliwość zastosowania obniżonych stawek celnych zachodzi w przypadku jednoczesnego spełnienia warunków:

a) towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego,

b) pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem pochodzenia EUR – 1 lub deklaracją na fakturze,

c) towar został bezpośrednio przywieziony do Polski.

Brak spełnienia którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek eliminuje możliwość zastosowania preferencyjnych stawek celnych w odniesieniu do importowanego towaru przy czym dokumentowanie pochodzenia towaru zostało określone ściśle postanowieniami Protokołu nr 4 i jakiekolwiek odstępstwa w tym zakresie niezależnie od faktycznego miejsca pochodzenia towaru również nie daje podstaw do zastosowania obniżonych stawek celnych.

Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący wnosząc o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej od importowanego samochodu przedłożył fakturę zakupu z adnotacją, że przedmiotowy samochód ma pochodzenie preferencyjne czyli pochodzi z obszaru Unii Europejskiej. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji faktury belgijskie służby celne nadesłały oryginał kopii faktury eksportera, na której nie było żadnej adnotacji co do świadectwa pochodzenia towaru. Stosownie do unormowania zawartego w artykule 28 § 2 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego eksporter jest zobowiązany do posiadania i przechowywania dokumentów dotyczących wystawionych świadectw pochodzenia towaru (kopia faktury z deklaracją). Skoro zatem w wyniku postępowania weryfikacyjnego nie został potwierdzony fakt autentyczności zapisów na fakturze zakupu przedstawionej przez skarżącego do odprawy celnej w przedmiocie świadectwa pochodzenia towaru to, w ocenie Sądu organy celne zasadnie i bez naruszenia prawa materialnego przyjęły, że brak było podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki celnej określając w konsekwencji wysokość należności celnej według stawki autonomicznej. Dla oceny zasadności rozstrzygnięcia organów celnych zdaniem Sądu nie ma znaczenia fakt, że z dokumentu przedłożonego przez skarżącego w toku postępowania sądowego wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany na terenie Niemiec, albowiem jak już zaznaczono wyżej dokumentować miejsce pochodzenia tylko wtedy i wyłącznie na zasadach i warunkach określonych w Protokole nr 4, a więc z wyłączeniem innych środków dowodowych.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) Sąd orzekł jak w wyroku.

Już tylko na marginesie należy podkreślić, iż rozstrzygnięcie sprawy stanowi kontynuację dotychczasowej linii orzecznictwa w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym (por. m.in. wyroki NSA z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1517/03, z dnia 24 listopada 2003 r. sygn. akt SA/Bd 2043/03 i z dnia 12 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bd 1959/03).

M. P.