Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 83/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 5 ust. 6a
journal: Dz.U. 2007 nr 137 poz 968
law: Rozporzadzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z  dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi L spółki z o.o. na bezczynność Starosty w przedmiocie zmiany współwłaściciela w dowodzie rejestracyjnym pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

L sp. z o. o (dalej: skarżąca) pismem z [...] sierpnia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2014 r. o rejestrację pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na nowego współwłaściciela.

Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca wnioskiem z [...] kwietnia 2014 r. wystąpiła do Starosty o rejestrację pojazdu marki [...] nr rej. [...] na nowego współwłaściciela. We wniosku skarżąca wskazała, że dowodem rejestracyjnym i kartą pojazdu dysponuje R.Z. – współwłaściciel pojazdu. Z uwagi zaś, że nowy współwłaściciel nie ma kontaktu z drugim współwłaścicielem pojazdu, skarżąca wniosła, aby organ korzystając z uprawnienia zawartego w art. 50 k.p.a wezwał R.Z. do przedstawienia karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego.

16 kwietnia 2014 r. organ rejestrujący wezwał drugiego współwłaściciela do stawienia się w Wydziale Komunikacji. Nieodebrana korespondencja wróciła 23 kwietnia 2014 r. z adnotacją "adresat wyprowadził się".

Organ 24 kwietnia 2014 r. zwrócił się do Urzędu Miasta z wnioskiem o udostępnienie danych w celu ustalenia nowego adresu współwłaściciela pojazdu. Urząd 29 kwietnia 2014 r. potwierdził, że adres jest prawidłowy i nie zgłoszono zmiany danych o zameldowaniu.

5 maja 2014 r. informując skarżącą o braku odbioru korespondencji przez drugiego współwłaściciela organ rejestrujący na podstawie art. 64 § 2 k.p.a wezwał stronę do uzupełnienia swojego wniosku i przedłożenie w terminie 7 dni dowodu rejestracyjnego seria [...], karty pojazdu seria [...] oraz uiszczenia opłaty skarbowej. Organ poinformował w wezwaniu, że nie usunięcie braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

19 maja 2014 r w odpowiedzi na wezwanie skarżąca złożyła pismo z wnioskiem o dopisanie współwłasności do rejestrów i systemu informatycznego urzędu, wnosząc ponownie aby organ rejestrujący zobowiązał drugiego współwłaściciela do przedłożenia brakujących dokumentów. Skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków swojego wniosku.

23 maja 2014 r. organ podjął w oparciu o art. 39 k.p.a próbę osobistego doręczenia wezwania drugiemu współwłaścicielowi pojazdu. Pod adresem zameldowania nie zastano współwłaściciela, uzyskano natomiast nowy adres pod którym on przebywa. Ustalony adres okazał się identyczny z adresem drugiego współwłaściciela, który dokonał sprzedaży ½ pojazdu na rzecz skarżącej.

23 maja 2014 r. doszło także do próby wręczenia wezwania, jednak współwłaściciel po zapoznaniu się z jego treścią odmówił przyjęcia wezwania, zaznaczając jednocześnie, że pojazd jest w całości jego własnością i dodatkowo poinformował, że pojazd jest zabezpieczony przez prokuratora z zakazem jego sprzedaży w toczącym się postępowaniu przeciwko jego osobie.

Organ o powyższych faktach poinformował skarżącą w piśmie z [...] czerwca 2014 r. i ponownie wezwał stronę do uzupełnienia swojego wniosku, informując, że nie usunięcie braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

9 czerwca 2014 r. drugi współwłaściciel pojazdu stawił się w Wydziale Komunikacji i po zapoznaniu się z umową sprzedaży ½ pojazdu na rzecz skarżącej po raz kolejny stwierdził, że pojazd jest jego własnością i odmówił udostępnienia dowodu rejestracyjnego i katy pojazdu.

10 czerwca 2014 r. w związku z nieusunięciem braków w terminie organ poinformował skarżącą o pozostawieniu podania bez rozpoznania.

12 czerwca 2014 r. skarżąca wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zażaleniem na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] lipca 2014 r. nr [...] uznało złożone zażalenie na bezczynność za nieuzasadnione, bowiem organ rejestrujący prawidłowo wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego złożonego wniosku.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skardze z 21 sierpnia 2014 r. skarżąca wskazała, że jej wniosek z [...] kwietnia 2014 r. wywołał sprawę administracyjną, którą Starosta zobowiązany był zakończyć poprzez wydanie decyzji, nie później niż do 10 maja 2014 r. Tymczasem organ sprawę zakończył zwykłym pismem a w konsekwencji uniemożliwił skarżącej możliwość zbadania odmowy rejestracji poprzez kontrolę drugoinstancyjną bądź ewentualnie poprzez kontrolę sądowoadministracyjną. Zdaniem skarżącej Starosta nie jest uprawniony do załatwienia sprawy inaczej jak tylko poprzez wydanie decyzji, natomiast ponad trzymiesięczna zwłoka w wydaniu decyzji potwierdza, że organ ten tkwi dalej w swej bezczynności, co oznacza, że skarga jest konieczna i oczywiście uzasadniona.

Odpowiadając na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie i wskazał, że dla rejestracji pojazdu konieczne jest przedłożenie jego dowodu rejestracyjnego. Ponieważ skarżąca takiego dokumentu nie przedłożyła, nie było podstaw do załatwienia wniosku z rejestrację poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Nie można zatem stawiać organowi zarzutu bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a, a więc w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi, jak też w dacie jej rozpoznawania przez Sąd.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły opisane na wstępie przesłanki, uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty, polegająca na nierozpoznaniu wniosku skarżącej z [...] kwietnia 2014r. o rejestrację pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na nowego współwłaściciela.

Zasady rejestracji pojazdów reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: P.r.d) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2007 r., nr 137, poz. 968 ze zm. dalej: rozp. MI). Zgodnie z art. 72 ust. 1 P.r.d rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie m.in. karty pojazdu, jeżeli była wydana oraz dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Stosownie zaś do treści § 5 ust. 6a Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów, stanowiącej załącznik Nr 1 do rozp. MI, w przypadku zawiadomienia o zmianie w zakresie współwłasności pojazdu, jeżeli zmiana ta dotyczy współwłaściciela/współwłasności pojazdu określonej w rubryce "ADNOTACJE URZĘDOWE", organ rejestrujący w rubryce tej zamieszcza nową adnotację o współwłaścicielu/współwłasności albo skreśla dotychczasową adnotację. Dla skutecznej rejestracji pojazdu (także na nowego współwłaściciela) konieczne jest zatem przedłożenie dowodu rejestracyjnego (oraz karty pojazdu), jest to bowiem wymóg ustawowy. Zasadnie zatem Starosta, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego złożonego wniosku, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W wyznaczonym terminie skarżąca nie uzupełniła powyższych braków, tzn. nie przedłożyła dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Prawidłowo zatem organ pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Organ podjął również próbę uzyskania ww. dokumentów od drugiego współwłaściciela pojazdu. Trzeba jednak zaznaczyć, że organ na gruncie art. 50 k.p.a nie miał podstaw aby zmusić drugiego współwłaściciela pojazdu do przedłożenia dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, tym bardziej, że kwestionuje on współwłasność pojazdu.

W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, by organ administracji publicznej w dniu wniesienia skargi do Sądu, jak również w dniu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, pozostawał w zwłoce w załatwieniu wniosku skarżącej. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.