Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 825/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6299 Inne o symbolu podstawowym 629
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 129 i   art. 130
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant starszy referent Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2008r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...). nr (...) w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) z dnia (...)., 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza na rzecz skarżącej od Wojewody (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę (...)


UZASADNIENIE

Wojewoda S. decyzją z dnia [...] r. znak [...] sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] stwierdził, że Skarb Państwa z dniem [...] r. na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), nabył z mocy prawa własność nieruchomości drogowej o powierzchni [...] – ha, objętej księgą wieczystą Nr [...], która to nieruchomość do dnia [...] r. stanowiła własność A. C..

Wnioskiem z dnia [...] r. A. C. zwróciła się do Starosty Z. o wypłatę odszkodowania z tytułu wywłaszczenia.

Starosta Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...] z powołaniem się na art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 5 i art. 130, art. 132 ust. 1a, art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) ustalił należne skarżącej A. C. odszkodowanie w wysokości [...] zł ( [...] złotych ) za nieruchomość zajętą pod drogę krajową nr [...].

Decyzja Starosty Z. została doręczona w dniu [...] r., Pani A. C. w dniu [...] r. złożyła odwołanie od decyzji Starosty Z. zarzucając zaskarżonej decyzji :

1. oparcie jej na podstawie sporządzonego na zlecenie Starosty Z. operacie szacunkowym bez przeprowadzenia negocjacji stron;

2. przyjęcie w trakcie wyceny niewłaściwej powierzchni nieruchomości zajętej pod drogę tj. powierzchnię tylko pasa drogowego, podczas gdy winna być uwzględniona powierzchnia działki nr [...], z której wydzielono nieruchomość drogową;

3. zbyt niską wartość gruntu, ustaloną na podstawie operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego.

Na podstawie ww. zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda S., na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie ( Dz. U. z 2001 r. nr 80, poz. 872 z późn. zm.) oraz art. 73 ustawy z 13 października 1998 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż decyzja Starosty Z. z dnia [...] r. znak: [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a to art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 5 i art. 130, art. 132 ust. 1a, art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.).

Odnosząc się do zarzutów skarżącej Wojewoda S. stwierdził, co następuje.

Ustalenie wysokości odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną następuje przy zastosowaniu przepisów o odszkodowaniach za wywłaszczenie nieruchomości. Tym samym, w niniejszej sprawie, organ prowadzący postępowania stosuje normy prawne zawarte w rozdziale 5 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia

1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), które to nie przewidują możliwości ustalania odszkodowania w drodze negocjacji, a jedyną drogą ustalenia odszkodowania jest opinia rzeczoznawcy majątkowego ( art. 130 ust. 2 ustawy ).

Odnosząc się do drugiego zarzutu skarżącej, odnośnie powierzchni nieruchomości będącej przedmiotem wyceny przez rzeczoznawcę majątkowego, Wojewoda S. podniósł, iż kwestia powierzchni nieruchomości nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, a to z uwagi na to, że kwestia ta była już przedmiotem postępowania Wojewody S. zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. znak [...], w trakcie którego skarżąca nie kwestionowała powierzchni nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.

W przedmiocie trzeciego zarzutu skarżącej tj. przyjęcie za podstawę do wyliczenia należnego odszkodowania zbyt niskiej wartości gruntu organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut ten także nie może się ostać. Za podstawę do wyliczenia odszkodowania przyjęto operat szacunkowy sporządzony przez biegłego rzeczoznawcę J. B., który został sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Rzeczoznawca sporządzając operat oparł się na cenach transakcyjnych stosowanych w obrocie gruntami przeznaczonymi pod budownictwo mieszkaniowe na tym terenie o takim samym przeznaczeniu, jakie miała wydzielona działka, zajęta pod drogę publiczną. Organ stwierdził, iż brak podstaw dla przyjęcia jako podstawy wyceny wartości nieruchomości cen ofertowych sąsiednich działek, czego domagała się skarżąca, a to z uwagi na fakt, iż oszacowanie wartości nieruchomości następuje na podstawie danych transakcji dokonanych a nie cen ofertowych.

Decyzja Wojewody S. z dnia [...] r. nr [...] została doręczona skarżącej w dniu [...] r.

Od decyzji Wojewody S. A. C. w dniu [...] r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze skarżąca ponownie zarzuciła nieprawidłowe ustalenie wysokości odszkodowania poprzez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności związanych z bezprawnym, jej zdaniem, wydzieleniem nieruchomości pod drogę oraz ustalenie wysokości odszkodowania wyłącznie w oparciu o sporządzony operat szacunkowy, którego rzetelność była przez skarżącą kwestionowana w toku postępowania.

Postanowieniem Wojewody S. z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Wojewody S. z dnia [...] r. znak [...] do czasu rozpatrzenia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż sporządzony przez biegłego operat szacunkowy, będący podstawą wydania decyzji organu pierwszej instancji, spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisami prawa, a tym samym wysokość odszkodowania orzeczona na podstawie tego operatu odpowiada prawu.

W dniu [...] r. wpłynęło do tut. Sądu pismo pełnomocnika skarżącej, w którym precyzując żądanie skargi wniesiono o uchylenie decyzji Wojewody S. z dnia [...] r. znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzję Starosty Z. z dnia [...] r. znak [...] oraz zasądzenia od Wojewody S. na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty [...] zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. rażące naruszenie przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów 2 Konstytucji, art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez zaprzeczenie podstawowym fundamentom państwa prawa oraz zasadom postępowania administracyjnego;

2. rażące naruszenie przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów art. 7, 10, 77, 79, 80 i 81 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności kwestii spornych między stronami, niezawiadomienie skarżącej o czynnościach oględzin nieruchomości przez biegłego, a tym samym pozbawienie możliwości dokonania bezpośrednich uzgodnień, niezapewnieniu skarżącej czynnego udziału w postępowaniu;

3. naruszenie art. 89 w zw. z art. 10 i 11 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej;

4. rażące naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do kwestii merytorycznych odwołania przez organ II instancji;

5. oparcie rozstrzygnięcia na formalistycznym rozumieniu dowodów zebranych w sprawie, tj. operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę, bez uwzględnienia całokształtu zaistniałej sytuacji i okoliczności spornych między stronami, a tym samym naruszenie normy art. 80 k.p.a..

6. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji;

7. oparcie rozstrzygnięcia na operacie szacunkowym sporządzonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.), a w szczególności § 36 powołanego Rozporządzenia, które z uwagi na brzmienie art. 154 i art. 159 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) wydane zostało z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zdaniem składu orzekającego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

W tym miejscu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 z zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa) i jest zobowiązany do zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji – jak stwierdzono na wstępie – narusza prawo.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było przyznanie przez organy orzekające skarżącej odszkodowania za nieruchomość oznaczoną nr [...] o pow. [...] m2 położoną w Gminie L., zajętą pod drogą publiczną, które to odszkodowanie zostało ustalone na kwotę [...] zł.

Powyższe rozstrzygnięcie było poprzedzone ostateczną decyzją Wojewody S. z dnia [...] roku, sprostowana postanowieniem z dnia [...] roku, stwierdzająca nabycie przez Skarb Państwa własności spornej działki z mocy prawa z dniem [...] r. W decyzji tej działka ta została zindywidualizowana, określono jej położenie i numer. W tej sytuacji nie mogą być uwzględnione żadne zastrzeżenia co do powierzchni tej działki, które w sposób oczywisty determinują wysokość odszkodowania.

Odszkodowanie za nieruchomość, która przeszła na własność jednostki samorządowej lub Skarbu Państwa, zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. z 1998 r., nr 133, poz. 872 z zm.), ustala się i wypłaca według zasad i trybu określonego w przepisach o odszkodowaniu za wywłaszczone nieruchomości, a więc przepisów Rozdziału 5 Działu III i Rozdziału I Działu IV ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podstawę obliczenia odszkodowania stanowi stan nieruchomości na dzień wejścia w życie ustawy, czyli 29 października 1998 roku. Odesłanie do przepisów regulujących sprawy odszkodowań za nieruchomości wywłaszczone oznacza, że stosownie do art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w przypadku gdy właściwy organ wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu ( ale według jej stanu z dnia 29 października 1998 roku ), wysokość odszkodowania ustala się na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu. Określenie wartości nieruchomości stanowiące podstawę ustalenia odszkodowania, następują zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego ( Dz. U. nr 207, poz. 2109 z zm.), wydanego w oparciu o delegacje ustawową z art. 159 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Opinia sporządzona przez rzeczoznawcę majątkowego jest jednym z dowodów w sprawie ustalenia odszkodowania i podlega ocenie organu orzekającego, który ma też obowiązek zapewnić stronie postępowania możność zapoznania się z tą opinią i wypowiedzenia w jej zakresie.

Artykuł 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, szacującego wartość nieruchomości. Z kolei z art. 73 ust. 5 ustawy z 13 października 1998 roku wynika, że obliczając wartość nieruchomości według jej stanu na dzień wejścia w życie tej ustawy nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntami.

Uwzględnienie tych wszystkich elementów odszkodowania wymaga więc przeprowadzenia oględzin nieruchomości oraz postępowania dowodowego co do jej stanu z dnia wejścia w życie ustawy, a także przeprowadzenia rozprawy administracyjnej ( wyrok NSA z 18 lipca 2007 roku, sygn. akt I OSK 1212/06), co jednak – zdaniem składu orzekającego – powinno mieć miejsce po złożeniu operatu szacunkowego przez biegłego.

Dla określenia wartości nieruchomości lub ich części w celu ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku – zgodnie z § 36 ust. 5 powołanego rozporządzenia z dnia 21 września 2004 roku – stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 § 36.

Ust. 1 § 36 znajduje zastosowanie w sytuacji gdy znane są ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów zajętych pod drogę.

W przypadku braku takich cen wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni z tym, że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak ustaloną wartość powiększa się o 50 % ( ust. 2 pkt 2 § 36 w związku z jego art. 5).

Kontrolowaną decyzją organy ustaliły odszkodowanie w wysokości [...] zł, wynikającej z operatu szacunkowego z dnia [...] roku, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego mgr inż. J. B. uznając, że został on sporządzony w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami i rozporządzeniem z dnia 21 września 2004 roku. Zawiera on opis nieruchomości drogowej, określa wartość rynkową w/g stanu na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. przy uwzględnieniu poziomu cen w dniu wykonania operatu szacunkowego. Wycena nieruchomości została dokonana w oparciu o transakcje porównywalne na rynku nieruchomości, a mianowicie dotyczące nieruchomości położonych w L. i przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. To ostatnie twierdzenie organów orzekających, a także brak wskazania w decyzjach na § 36 ust. 1 lub § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 roku przy braku w tym zakresie jednoznaczności operatu szacunkowego czynią niemożliwym, na obecnym etapie uznania za niezasadny podstawowy zarzut skarżącej, a mianowicie zaniżenia odszkodowania.

Nie wyjaśnienie w decyzji sposobu ustalenia odszkodowania, o którym mowa w § 36 ust. 5 rozporządzenia stanowi także naruszenie art. 107 § 3 kpa.

Z operatu szacunkowego, który stał się podstawą ustalenia odszkodowania wynika, że działka nr [...] o powierzchni [...] m została wydzielona z większej działki obecnie oznaczonej nr [...], stanowiącej własność skarżącej. Wydzielona działka przylega do drogi krajowej relacji B. – Z.

Na stronie 6 operatu biegły stwierdził "że w przypadku braku cen gruntów zajętych pod drogi, wartość gruntu określa się jak za działkę z której została wydzielona, co zostało zastosowane w sprawie".

To twierdzenie pozwala na przyjęcie, że biegły obliczał wartość nieruchomości zajętej pod drogę publiczną w sposób przewidziany w § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, chociaż wyżej przytoczone sformułowanie autora operatu nie odpowiada ściśle regulacji zawartej w wyżej przytoczonym przepisie.

Warunkiem obliczenia wartości gruntów zajętych pod drogę publiczną w oparciu o

§ 36 ust. 2 pkt 2 jest bowiem ustalenie przeznaczenia gruntów przyległych i wskazanie wśród tych gruntów przeważającego przeznaczenia. Oznacza to, że w operacie powinny zostać zindywidualizowane grunty przyległe i ich przeznaczenie, bowiem wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1m2 tych gruntów i ich powierzchni.

Z operatu wynika natomiast, iż dla obliczenia wartości rynkowej spornego gruntu biegły przyjął [...] transakcji dokonanych w latach [...], [...] na terenie Gminy L., a dotyczących gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe.

Natomiast w operacie stwierdzono, że działka nr [...] zajęta pod drogę publiczną

( zatokę autobusową ) przylega do terenów budownictwa mieszkaniowego i usług, które to grunty na terenie Gminy L. uzyskiwały ceny wyższe ( str. 7 operatu), niż grunty budowlane.

Skoro więc biegły nie ustalił na rynku lokalnym ( Gmina L. ) transakcji dotyczących sprzedaży gruntów zajętych pod drogi publiczne, a w związku z tym możliwości określenia wartości rynkowej działki nr [...] w oparciu o § 36 ust. 1 rozporządzenia, co stanowi zasadę, winien wykazać elementy faktyczne to jest : przeznaczenie przeważające gruntów przyległych i ich ceny transakcyjne, niezbędne do obliczenia wartości spornego gruntu w sposób przewidziany § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia.

Okoliczności tych nie dostrzegły organy orzekające w sprawie stojąc na stanowisku iż przyjęcie jako podstawy obliczenia ceny średniej 1m2 gruntu o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jest zgodne z prawem. Organy te nie ustosunkowały się do zarzutów skarżącej, że taką podstawę powinny stanowić ceny 1 m2 gruntu przeznaczonego pod budownictwo i usługi, które według niej są wyższe. Wątpliwości w tym zakresie nie usuwa także pismo biegłego z dnia [...] roku ( k. 20 akt administracyjnych ) zawierające odpowiedź na zarzuty skarżącej pod adresem operatu zgłoszone w piśmie z dnia [...] roku ( k. 18 akt administracyjnych ).

Za zasadny należy więc uznać zarzut skargi niewłaściwego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności ( w tym przyjętych współczynników korygujących ) co stanowi naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, braku ustosunkowania się do zarzutów odwołania – naruszenie art. 107 § 1 kpa, a w konsekwencji art. 130, art. 151 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i § 36 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku. W sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, które to regulacje prawne gwarantują odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w wysokości wartości rynkowej zajętego gruntu.

Nie podzielił natomiast Sąd zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 10 kpa oraz oparcia rozstrzygnięcia o § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r., które to rozporządzenie wydane zostało z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Skarżąca była zawiadomiona przez organ o wszystkich czynnościach w tym o rozprawie z dnia [...] roku, zapoznała się z operatem do którego złożyła uwagi do których ustosunkował się biegły, doręczono jej decyzję organu I i II instancji, skorzystał z prawa odwołania. Zupełnie inną sprawą jest, już sygnalizowana wyżej w ocenie Sądu, że rozprawa administracyjna, której celem jest m.innymi wyjaśnienie sprawy powinna zostać przeprowadzona po zgromadzeniu dowodów w sprawie, a w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją po sporządzeniu operatu szacunkowego.

Jeżeli chodzi o rozporządzenie z dnia 21 września 2004 roku to Sąd nie podziela zarzutu by przekraczało ono zakres delegacji wynikającej z art. 159 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a sama delegacja nie odpowiadała wymogom art. 92 ust. 1 Konstytucji. Co najwyżej można dopatrywać się niespójności między art. 159 i 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co jednak – zdaniem składu orzekającego – nie uzasadnia zarzutu niekonstytucyjności samego rozporządzenia.

W postępowaniu ponownym organy orzekające powinny dokonać oceny złożonego operatu w kontekście uwag Sądu dotyczących tego operatu, co może nastąpić przez zlecenie dotychczasowemu biegłemu jego uzupełnienia czy też sporządzenie nowego operatu. Następnie należy zapoznawać skarżącą z uzupełnionym lub nowym operatem, a nadto wyznaczyć rozprawę administracyjną

( po uzupełnieniu lub sporządzeniu nowego operatu ) z udziałem biegłego, której celem byłoby wyjaśnienie ewentualnych zastrzeżeń skarżącej co do sposobu obliczania należnego jej odszkodowania.

Jeżeli natomiast chodzi o odszkodowanie za bezumowne korzystanie ze spornego gruntu przed dniem 1 stycznia 1999 roku to skarżąca ze stosownym roszczeniem może wystąpić do sądu powszechnego.

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 maja 2006 roku sygn. akt III CZP 19/06 stwierdził, że art. 73 nie wyłącza roszczeń byłych właścicieli o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości przed dniem 1 stycznia 1999 r.

Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c, art. 135 i art. 152 ppsa, orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 i 205 § 1 ppsa

( wpis opłata skarbowa od pełnomocnika + wynagrodzenie pełnomocnika ).

su.