Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1433/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1, art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 83 ust. 2-3
journal: Dz.U. 2013 poz 1442
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 1, art. 115 ust. 1, art. 118 ust. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1440
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - tekst jednolity.
article: art. 1, art. 2 par. 1, art. 476 par. 3-4
journal: Dz.U. 2014 poz 101
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie prawa do emerytury postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. R. wniósł do Sądu skargę na Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie prawa do emerytury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Nie oznacza to jednak, że sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w tym przedmiocie w stosunku do wszystkich decyzji administracyjnych.

Skarżący zakwestionował decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie prawa do emerytury. Jak wynika z akt, Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z [...] września 2014 r. oddalił wniesione przez Skarżącego odwołanie od tej decyzji.

Zgodnie z art. 115 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o FUS", decyzje w sprawach świadczeń (w tym emerytury) wydają organy rentowe właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej.

Zgodnie z art. 118 ust. 7 ustawy o FUS od decyzji organu rentowego przysługują osobie zainteresowanej środki odwoławcze określone w odrębnych przepisach.

Tym odrębnym przepisem jest art. 83 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych", przy czym ust. 2 art. 83 odnosi się do zaskarżenia decyzji organu rentowego, zaś ust. 3 - zaskarżenia bezczynności organu rentowego w wydaniu decyzji. I tak: zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych od decyzji organu rentowego przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Stosownie zaś do art. 83 ust. 3 tej ustawy odwołanie do sądu przysługuje również w razie niewydania decyzji w terminie 2 miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia wniosku o świadczenie.

Powyższe wskazuje, że w sprawie o prawo do emerytury - i to zarówno przy kwestionowaniu legalności decyzji (art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, jak i przy zaskarżeniu bezczynności w jej wydaniu (art. 83 ust. 3 powyższej ustawy) - przewidziano drogę postępowania przed sądem powszechnym, a nie administracyjnym.

Powyższą konkluzję potwierdzają uregulowania art. 1, art. 2 § 1, art. 476 § 3 i § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.), zwanej dalej "K.p.c.". Stosownie do art. 1 K.p.c. ustawa ta normuje postępowanie sądowe m. in. w sprawach ze stosunków z zakresu ubezpieczeń społecznych (sprawy cywilne). Zgodnie z art. 476 § 2 pkt 2 K.p.c. przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczących emerytur. Podobnie rzecz się zresztą ma w przypadku niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie (art. 476 § 3 K.p.c.). Stosownie zaś do art. 476 § 4 K.p.c. przez organy rentowe rozumie się jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określone w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, właściwe do wydawania decyzji w sprawach świadczeń. Do rozpoznawania zaś spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych (co nie ma miejsca w niniejszej sprawie), oraz Sąd Najwyższy (art. 2 § 1 K.p.c.).

Wyłączona jest więc kognicja sądów administracyjnych w sprawie ze skargi zarówno na decyzję organu rentowego w przedmiocie emerytury, jak i na jego bezczynność w wydaniu takiej decyzji.

Wobec tego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.