Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2376/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Stanisław Nitecki ( spr.) Protokolant st. sekret. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2004 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nagrody jubileuszowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. z [...] r. Nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz D. P. kwotę [...] zł ( [...] zł ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ) przyznał D. P. nagrodę roczną za [...] r. w wysokości 80 % podstawy. Jako uzasadnienie podał, że D. P. w [...] r. został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej i z tego powodu nastąpiło ograniczenie wysokości przyznanej nagrody.

Od rozkazu tego odwołanie wniósł skarżący i nie zgodził się z obniżeniem przyznanej nagrody rocznej do 80 % podstawy i uznał, że z uwagi na zatarcie orzeczenia dyscyplinarnego jest osoba niekaraną i winien otrzymać nagrodę roczną w pełnej wysokości. Zarzucił wydanemu rozkazowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez nie zamieszczenie w nim właściwego uzasadnienia.

Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten wskazał, że wydana została ona z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, w wyniku czego organ pierwszej instancji winien ponownie przeprowadzić stosowne postępowanie, zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu i w sposób wyczerpujący wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy i uzasadnić je w podjętym rozstrzygnięciu.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Główny Policji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. Nr [...] uchylającej rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w R., a następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydana na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził nieważność wskazanej powyżej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podniósł, że decyzja ta nie zawiera rozstrzygnięcia o istocie sprawy, a tym samym z tego powodu jest nieważna.

W wyniku stwierdzenia nieważności decyzji Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. wskazaną powyżej decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. Ś. Komendant Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ ten wskazał, że rozkazowi personalnemu organu pierwszej instancji brak jest uzasadnienia faktycznego, a okoliczność ta ma istotne znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia, ponadto organ ten nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu czym dopuścił się do naruszenia przepisów prawa.

W następstwie wskazanej powyżej decyzji Komendant Miejski Policji w R., a w rzeczywistości Pierwszy Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg ( Dz. U. Nr 66, poz. 747 ) przyznał D. P. nagrodę roczną w wysokości 80 % podstawy. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że stosownie do postanowień § 4 ust. 1 pkt 2 wskazanego powyżej rozporządzenia nagrodę obniża się od 20 do 50 % w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym policjant został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Obniżenie nagrody jest obligatoryjne, natomiast wysokość obniżenia podlega uznaniu organu administracji. Organ administracji pierwszej instancji wskazał, że niedociągnięcia za które skarżący został ukarany karą dyscyplinarną zostały usunięte i od czasu ukarania należy do wyróżniających się policjantów i z tego powodu ograniczenie wysokości nagrody rocznej nastąpiło tylko o 20 % podstawy. Dodatkowo organ ten wskazał, że zapewnił skarżącemu czynny udział w prowadzonym postępowaniu i udostępnił mu wszystkie posiadane dokumenty na podstawie których podejmował rozstrzygnięcie.

Odwołanie od tego rozkazu wniósł skarżący i podniósł, że przywołany przez organ pierwszej instancji przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 lipca 1999 r. nie może stanowić podstawy do obniżenia mu wysokości nagrody rocznej, gdyż jego zdaniem nastąpiło zatarcie skazania i nie ma żadnych dowodów potwierdzających ukaranie go karą dyscyplinarną. Z tego też powodu uznaje, że uzasadnienie faktyczne wydanego rozkazu personalnego nie spełnia wszystkich wymogów wynikających z treści art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo podnosi, że orzeczenie nr [...] o ukaraniu go karą dyscyplinarną nie stanowi dowodu w tej sprawie i nie może być uzasadnieniem faktycznym decyzji obniżającej wysokość nagrody rocznej. W tej sytuacji skarżący uznaje, że wydany rozkaz nie spełnia wymogów formalnych stawianych prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej i z tego powodu winien być uchylony.

Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten w pierwszej kolejności przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania a następnie stwierdził, że skarżący w okresie od [...] do [...] r. w sposób niedokładny i niestaranny oraz nieterminowy realizował zadania w wyniku czego orzeczeniem dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Organ ten uznał, że co prawda wymierzona kara uległa zatarciu, jednakże orzeczenie to pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Organ odwoławczy podniósł, że zacierana jest kara nie sam fakt naruszenia dyscypliny służbowej w czasie pełnienia służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, który jest potwierdzony orzeczeniem. Z tego też powodu Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. podzielił pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji, że skarżącemu winna być obniżona nagroda roczna, jednocześnie organ ten uznał, iż przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja o jej obniżeniu o 20 % jest prawidłowa i znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Skargę na powyższą decyzję D. P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej podniósł analogiczne zarzuty jakie formułował w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. W szczególności podniósł, że przywołany przepis wskazanego przez organy administracji rozporządzenia z 28 lipca 1999 r. nie może być podstawą do obniżenia przyznania mu nagrody rocznej z uwagi na zatarcie ukarania karą w ramach postępowania dyscyplinarnego. Zasadnicza część skargi poświęcona została wykazaniu, że skarżącemu nie można obniżyć wysokości nagrody rocznej z uwagi na zatarcie ukarania w ramach postępowania dyscyplinarnego. Z tego faktu skarżący wywodzi, iż zaskarżona decyzja nie posiada uzasadnienia faktycznego i prawnego, a z tego powodu jako wadliwa winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Ś. Wojewódzki Komendant Policji w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczne motywy jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ ten odwołał się do zasady równości obywateli wobec prawa i wskazał, że nie można podejmować wobec policjantów odmiennych rozstrzygnięć i jednym obniżać nagrodę roczną z tytułu ukarania karą dyscyplinarną a innym za takie samo ukaranie nie obniżać jej, tylko z tego powodu, że w innym okresie została ta kara wymierzona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej działań, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga musiała zostać uwzględniona, jednakże z innych powodów niż przywołała je strona skarżąca. Sąd bowiem podziela stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę, że strona skarżąca nie przywołała żadnych argumentów uzasadniających jej żądanie.

W pierwszej kolejności Sąd zobligowany jest przywołać treść art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem decyzja administracyjna powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, przywołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja administracyjna zawierająca wszystkie te elementy jest decyzją prawidłową pod względem formalnym, natomiast w przypadku braku któregoś z wyżej wymienionych elementów mamy do czynienia z wadą decyzji, przy czym wada ta może mieć istotne znaczenie dla wydanej decyzji bądź też wada ta nie będzie miała większego znaczenia dla jej prawidłowości. W literaturze prawniczej wskazuje się, że do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracyjny akt jest jedynie projektem decyzji i nie wchodzi jeszcze do obrotu prawnego ( B. Adamiak . Wadliwość decyzji administracyjnej. Wrocław 1986 r. s. 50), a wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa występuje wówczas, gdy m.in. decyzja jest wydana przez osobę nie posiadającą do tego upoważnienia organu ( J. Borkowski ( w ) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Beck 2004 r. s.729).

Powyższe rozważania są konieczne i istotne, ponieważ Sąd otrzymał akta administracyjne, co prawda nie oryginały lecz zawierające potwierdzenie za zgodność z oryginałem, a w aktach tych znajduje się decyzja organu pierwszej instancji, która jest podpisana przez Pierwszego Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w R. nadkomisarza J. M. Jak wynika z pisma Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] r. wyżej wskazany nadkomisarz J. M. w dniu [...] r., czyli w dniu podpisania przez niego decyzji z upoważniania Komendanta Miejskiego Policji w R., nie posiadał takiego upoważnienia od pełniącego wówczas obowiązki Komendanta Miejskiego Policji w R.

Stosownie do przedstawionych powyżej rozważań decyzja organu pierwszej instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ podpisana została przez osobę nie posiadającą upoważnienia organu do jej podpisania, a zatem organ odwoławczy, podejmując własne rozstrzygnięcie nie mógł tego faktu pominąć i w ramach przysługujących uprawnień wyeliminować ją z obrotu prawnego. Takiego rozstrzygnięcia organ ten nie podjął, lecz wręcz przeciwnie utrzymał w mocy ten rozkaz. W tej sytuacji skoro organ pierwszej instancji podjął rozstrzygnięcie z rażącym naruszeniem prawa, to okoliczność ta wyczerpuje przesłankę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do stwierdzenia jej nieważności, przy jednoczesnym braku wystąpienia przesłanek negatywnych przewidzianych treścią art. 156 § 2 tego Kodeksu.

Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a okoliczność ta po myśli art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) wyczerpuje znamiona stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. [...] r.

Z uwagi na fakt, że mocą decyzji administracyjnych, w których Sąd stwierdził nieważność, organy administracji przyznały skarżącemu nagrodę roczną w wysokości 80 % podstawy uwzględnienie skargi wpływa na jej wykonanie. Z tego powodu Sąd po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącego po myśli art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 oraz art. 210 § 1 cytowanej ustawy.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej powyżej ustawy stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. z [...] r. Nr [...].

su.