Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 50/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Andrzej lrla Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Wojewody-[...] z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A. L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody z dnia 3 listopada 2020 r., znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta N. S. z 7 września 2020 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta N. decyzją nr [...] z 6 maja 2014 r.

Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją nr [...] z 6 maja 2014 r., znak: [...] Prezydent Miasta N. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku garażowo - magazynowego oraz zmianę sposobu użytkowania na budynek handlowy - sklep materiałów hutniczych z instalacją wewnętrzną gazu, wod.-kan., c.o. z grzewczą kotłownią gazową i instalacją elektryczną na dz. nr [...] i [...] w obr. [...] przy ul. [...] w N. S./kategoria obiektu XVII/. Decyzja stała się ostateczna 10 czerwca 2014 r.

Pismem z 20 września 2016 r. A. L., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej "k.p.a.") zwrócił się do Prezydenta Miasta N. S. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją i wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji, powtórzenie całości postępowania dowodowego ze swoim udziałem, przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia kręgu osób, którym winien być przyznany status strony, zobowiązanie wnioskodawców do przedłożenia prawomocnej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie wyrażenia zgody na realizowane przedsięwzięcie z racji lokalizacji na terenie ochronnym zabytku: budynku "Domu [...]", wstrzymanie wykonania decyzji stosownie do art. 152 § 1 k.p.a. Jako powód wznowienia A. L. wskazał, iż jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej, położonej przy u. Zygmuntowskiej 15-17, która leży w obszarze oddziaływania inwestycji, a także ze względu na fakt, iż prowadzone prace na terenie ochronnym zabytku, korzystanie wzajemne z istniejących służebności gruntowych. Ponadto podniósł, iż wnioskodawcy inwestycji nie uzyskali prawomocnej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na planowaną inwestycję, a także wskazał, że z widocznego charakteru przeprowadzanych prac wynika, iż wniosek zmierza nie do rozbudowy i przebudowy istniejącego garażu, a jedynie do jego wyburzenia i posadowienia nowego budynku o charakterze niemieszkalnym (handlowo-usługowym), a planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec braku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych do rozmiaru inwestycji.

Postanowieniem z 7 września 2020 r., znak: [...] Prezydent Miasta N. S. orzekł, na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a., o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z 6 maja 2014 r., znak: [...] W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zapadło ono w wyniku realizacji wytycznych zawartych w uzasadnieniu postanowienia Wojewody z 1 lipca 2020 r., znak: [...], a także decyzji Wojewody z 11 czerwca 2019 r., znak: [...] oraz z 14 października 2019 r., znak: [...]

A. L. w zażaleniu zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wytycznych zawartych w decyzji Wojewody z 11 czerwca 2019 r., znak: [...] oraz brak weryfikacji stron postępowania, która skutkowała nie uznaniem G. L. za stronę postępowania,

- art. 110 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostaje postanowienie z 6 października 2016 r, znak: [...], którym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 wszczęto postępowanie na wniosek A. L.,

- art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w zakresie zaskarżonego rozstrzygnięcia, pomimo iż skarżący powołuje się na fakt pominięcia jego udziału w charakterze strony w postępowaniu w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę,

- art. 145 § 1 pkt 5 i 6 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez jego błędną wykładnię oraz zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy skutkującej odmową wznowienia postępowania w niniejszej sprawie pomimo że, z decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 1 września 2008 r., w szczególności z jej załącznika graficznego, wynika, iż inwestycja objęta wydanym w sprawie pozwoleniem na budowę była realizowana na działce częściowo wpisanej do rejestru zabytków jako otoczenie zabytku "Domu [...]" (linia wydzielająca A-B) - budowa w zakresie zapewnienia wymaganej obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest z nim niezgodna z uwagi na brak projektowania odpowiedniej do powierzchni obiektu ilości miejsc postojowym, zaprojektowanie miejsc postojowym na trasie "służebności drogowej", a nadto, niezgodna z właściwym dla lokalizacji miejsc postojowych normami techniczno-budowlanymi.

art. 7 z zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do rozpoznania przedmiotowej sprawy przejawiające się w braku jakichkolwiek ustaleń zmierzających do ustalenia obszaru wpisanego do rejestru zabytków jak też braku ustaleń w zakresie weryfikacji zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego,

art. 10 § 1 oraz 79a k.p.a. bowiem uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się w zakresie zebranego materiału dowodowego.

Wojewoda postanowieniem z 3 listopada 2020 r., znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta N. S. z 7 września 2020 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z 6 maja 2014 r., znak: [...]

Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie odmowa wznowienia postępowania wynika z przyczyn przedmiotowych. Wnioskodawca wznowienia, jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 była przedmiotem odrębnego badania przez organy). Z przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że samoistną podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi wydającemu decyzję. A. L. wskazał, że z widocznego charakteru przeprowadzonych prac wynika, iż wniosek w swojej istocie zmierza nie do rozbudowy i przebudowy istniejącego garażu, a jedynie do jego wyburzenia i posadowienia nowego budynku o charakterze niemieszkalnym (handlowo-usługowym). Odmienna interpretacja planowanego zamierzenia dokonana przez wnioskodawcę, nie stanowi nowej okoliczności, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Oznacza to, że analizowana przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie występuje w okolicznościach niniejszej sprawy.

W odniesieniu do drugiej przesłanki wznowienia, Wojewoda wskazał, że z treści art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wynika, że podstawą wznowienia jest ustalenie, że decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Wnioskodawca powołuje się w tym względzie na brak uzgodnienia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. W tym zakresie podstawa wznowienia jest również nietrafiona, bowiem inwestor uzyskał stanowisko Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, Delegatura w N. S. w piśmie z 3 marca 2014 r. znak: [...], w którym organ ten w sposób jednoznaczny wskazał, że budynek objęty pozwoleniem na budowę nie jest zabytkiem, jak również zlokalizowany jest poza obszarem wpisanym do rejestru zabytków. Zdaniem Konserwatora, nie było ponadto podstaw prawnych do wydawania uzgodnienia w formie decyzji administracyjnej bądź postanowienia przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Organ nie wniósł przy tym jakichkolwiek zastrzeżeń, czy uwag wobec planowanej inwestycji. Odmienna ocena, tej kwestii, wyrażona przez wnioskodawcę nie może stanowić wystarczającej podstawy do wznowienia postępowania, w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Wojewoda uznał, że nieuzasadnione pozostają również pozostałe zarzuty, w tym naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem w toku toczącego się postępowania odwoławczego nie został zebrany żaden nowy materiał dowodowy, o którym organ byłby zobowiązany zawiadomić stronę. Nie można ponadto, zarzucić organowi naruszenia art. 79a k.p.a., bowiem celem tego przepisu, jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Sytuacja taka nie miała miejsca w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem.

A. L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucił naruszenie: art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a., poprzez odmowę wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy z art. 149 § 2 k.p.a. wynika, że ustalenie wystąpienia podstaw do wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku wszczętego postępowania. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i 36 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, oraz naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, art. 79a k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia I i II instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga podlegała uwzględnieniu, chociaż Sąd nie podzielił wszystkich zarzutów w niej sformułowanych.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta N. S. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu, wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym postępowania administracyjnego, służącym weryfikacji decyzji ostatecznej, ze względu na wady kwalifikowane wskazane w art. 145 §1, art. 145a, art. 145aa, art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.). Postępowanie to stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) i z tego względu konieczne jest restrykcyjne podejście przy wykładni przepisów regulujących przebieg tego postępowania, w tym do przepisów regulujących dopuszczalność jego wszczęcia.

Przepisy regulujące to postępowanie dzielą je na dwie fazy: fazę wstępną, w której bada się formalne przesłanki wznowienia postępowania, tj. legitymację wnioskodawcy (art. 147 k.p.a.) oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 k.p.a.). Fazę tę kończy - w przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek formalnych - postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), zaś w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugi, merytoryczny etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2). W fazie wstępnej organ powinien ograniczyć się do badania przesłanek formalnych dopuszczalności wznowienia postępowania, nie może wyrażać ocen do meritum sprawy, czyli co do istnienia przesłanki wznowienia postępowania, tj. wady kwalifikowanej wskazanej w art. 145 §1, art. 145a, art. 145aa, art. 145b k.p.a. (por. przykładowo wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1814/19 oraz powołane tam orzecznictwo).

Jak wskazano wyżej, postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest skutkiem negatywnej weryfikacji formalnych przesłanek wznowienia określonych w art. 147 i 148 k.p.a., względnie ustalenia, że decyzja, co do której żąda się wznowienia, nie stała się ostateczna. Zgodnie z art. 147 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Analiza zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji doprowadziła Sąd do przekonania, że oba wydane zostały z naruszeniem art. 149 § 3 k.p.a., jako że nie zapadły w wyniku negatywnej weryfikacji przesłanek określonych w art. 147 lub art. 148 § 1 k.p.a., lecz w wyniku negatywnej oceny co do istnienia podstaw wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a.

Wskazać należy w tym miejscu, że postanowienie Prezydenta Miasta N. S. z 7 września 2020 r. o odmowie wznowienia nie odnosi się właściwie wcale do formalnych przesłanek wznowienia, tj. do zbadania legitymacji do żądania wznowienia, jak i do terminu dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej przesłankę wznowienia. Organ stwierdził wprawdzie, w nawiązaniu do art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, że postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku garażowo-magazynowego oraz zmianę sposobu użytkowania na budynek handlowy – sklep materiałów hutniczych z instalacją wewnętrzną gazu, wod.-kan., co.o. z grzewczą kotłownią gazową i instalacją elektryczną na dz. nr [...] i [...] w obr. [...] przy ul. [...] w N. S., zostało przeprowadzone w oparciu o prawidłowo ustalony krąg stron. Nie można jednak przyjąć, by to lakoniczne stwierdzenie realizowało obowiązek zweryfikowania legitymacji wnoszącego o wznowienie, stosownie do art. 147 k.p.a.

W pozostałym zakresie uzasadnienie postanowienia stanowi polemikę organu z zarzutami A. L. wskazanymi we wniosku o wznowienie postępowania, nawiązującymi do przywołanych tam podstaw wznowienia, której zwieńczeniem była konkluzja organu o braku zaistnienia nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, a także o braku konieczności uzyskania stanowiska innego organu – Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Błędy organu pierwszej instancji powielił Wojewoda. Organ ten wprawdzie prawidłowo przedstawił uwarunkowania wstępnego stadium postępowania w sprawie wznowienia postępowania, w tym okoliczności istotne ze względu na treść art. 147 i art. 148 § 1 k.p.a., jednak żadnych ustaleń w tym zakresie nie poczynił. Całość rozważań organu odwoławczego odnosi się wyłącznie do kwestii istnienia przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. Tymczasem w świetle przywołanych wcześniej regulacji, nie może budzić wątpliwości, że rozważania takie w postanowieniu o odmowie wznowienia postępowania były niezasadne. Jednoznacznie przesądza o tym treść art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że doszło w przedmiotowej sprawie do istotnego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 149 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania nie zostało bowiem poprzedzone zbadaniem przesłanek określonych w art. 147 oraz art. 148 k.p.a.

Stwierdzone powyżej naruszenie nie wyczerpuje jednak wymaganej w okolicznościach sprawy oceny prawnej. Należało bowiem ponadto dostrzec, że Prezydent Miasta N. S. postanowieniem z 6 października 2016 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta N. S. nr [...] z 6 maja 2014 r. o pozwoleniu na budowę. Z treści tego postanowienia wynika, że organ wznowił postępowanie, pozostając w przekonaniu, że dotyczy ono wyłącznie podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2020 r., II SA/Kr 1053/20 oddalającym skargę na postanowienie Wojewody z dnia 1 lipca 2020 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w zakresie podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Sąd stwierdził jednak, że przekonanie to było mylne. Wniosek o wznowienie, nawet jeśli oparty jest na różnych przesłankach, inicjuje jedno postępowanie, nie zaś tyle postępowań, ile przywołanych podstaw wznowienia. W konsekwencji takiego stanowiska Sąd wskazał, że: "po pierwsze, postępowanie z wniosku A. L. zostało wznowione, a zatem niedopuszczalna jest już odmowa wznowienia postępowania, po drugie, przesądzona została (na tle zgromadzonego materiału dowodowego) kwestia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4, po trzecie, nie zostały przesądzone obie kwestie formalne wymagane dla wznowienia postępowania na podstawie pozostałych przesłanek – zachowania przez wnioskodawcę terminu 1 miesiąca od daty dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, oraz ustalenia, czy w tym postępowaniu powinien mu przysługiwać przymiot strony."

Podzielając wyrażone w przywołanym wyroku stanowisko, należało przyjąć, że skoro postanowieniem z 6 października 2016 r. Prezydent Miasta N. S. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta N. S. nr [...] z 14 maja 2014 r., odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., była już na tym etapie niedopuszczalna, nawet gdyby została oparta na właściwych przesłankach, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego spełniającego wymogi art. 7 k.p.a.

Sąd podziela w pełni pogląd wyrażony w literaturze, zgodnie z którym brak potrzeby i prawnej możliwości rozstrzygania o istnieniu przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 stanowi podstawę do umorzenia wznowionego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Taka sytuacja może mieć miejsce wówczas, gdy "od początku nie zachodziła któraś z przesłanek uruchomienia trybu wznowienia postępowania, np. sprawa nie była zakończona decyzją ostateczną albo strona uchybiła terminowi do złożenia żądania. Jeśli właściwy organ nie dostrzegł tego przy rozstrzyganiu o samym wznowieniu, późniejsze naprawienie jego błędu może nastąpić już tylko przez wydanie decyzji przewidzianej w art. 105 § 1. Przyjąć należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia ani wzruszenia w trybach nadzwyczajnych, nie wyłącza możliwości późniejszego badania odnośnych przesłanek i nie obliguje bezwzględnie organu do wydania decyzji z art. 151 § 1 lub 2" (T. Kiełkowski, w: H. Knysiak-Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 1038-1039).

Wobec tego, prowadząc ponownie postępowanie, organ wnikliwie zbada, czy w zakresie odnoszącym się do przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. wniosek o wznowienie spełnia przesłanki określone w art. 147 i art. 148 § 1 k.p.a. Pozytywny wynik tej weryfikacji otworzy dopiero organowi możliwość ewentualnego prowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, po myśli art. 149 § 2 k.p.a. W przypadku zaś negatywnej weryfikacji formalnych przesłanek wznowienia organ rozważy umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., biorąc pod uwagę konieczność całościowego rozpatrzenia sprawy z wniosku A. L. o wznowienie postępowania, tj. z uwzględnieniem żądania odnoszącego się do podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Co się tyczy zarzutów skargi, Sąd uznał je za zasadne w zakresie, w jakim skarżący kwestionował nieprawidłowe zastosowanie art. 149 § 3 k.p.a. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a., merytoryczna wypowiedź Sądu byłaby przedwczesna, wobec stwierdzonej wcześniej konieczności zbadania formalnych przesłanek wznowienia.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postanowiono w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.