Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 407/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 8.12.35 par. 1 i 3, 36 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi K. L. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 26 lipca 2010 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. [...] - w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz K. L. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. L. pismem z dnia 8 lipca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. jako "[...]".

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy przedmiotowa nieruchomość, na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie w 1950 r. stała się własnością Skarbu Państwa.

Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] marca 1959 r. nr [...] odmówiło następcom prawnym byłych właścicieli przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1960 r. nr [...].

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1960 r. Następnie wyrokiem z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1066/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. L. na decyzję z dnia [...] maja 2008 r.

Wobec powyższego wnioskiem z dnia 26 lipca 2010 r. K. L. wystąpił do Urzędu W. o przyznanie, na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.

Pismami z dnia 2 grudnia 2010 r. organ wystąpił do Urzędu W. w [...] o nadesłanie akt własnościowych ww. gruntu, mapy z zaznaczonymi granicami hipotecznymi nieruchomości i granicami aktualnych działek oraz wydruku informacji z ewidencji gruntów. Akta własnościowe nieruchomości wpłynęły do organu w dniu 11 stycznia 2011 r., natomiast pozostałe żądane dokumenty w dniu 24 lutego 2011 r.

Pismem z dnia 20 października 2011 r. organ ponownie wystąpił do ww. Urzędu z prośbą o nadesłanie akt lokalizacyjnych dotyczących sposobu zagospodarowania gruntu. W tym samym dniu organ poinformował pełnomocnika skarżącego, że decyzja wydana zostanie do dnia 28 lutego 2012 r. Żądane akta lokalizacyjne wpłynęły do Urzędu W. w dniu 17 listopada 2011 r.

Z uwagi na brak aktywności organu, pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. K. L. wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie.

Pismem z dnia 19 marca 2013 r. organ przedłużył termin rozpoznania sprawy do dnia 30 czerwca 2013 r.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin załatwienia sprawy do dnia 28 czerwca 2013 r. Akta administracyjne wraz z powyższym orzeczeniem zwrócono do Urzędu W. w dniu 2 kwietnia 2013 r.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 8 lipca 2013 r. skarżący wskazał, że pomimo upływu terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...], jak również terminu wyznaczonego przez sam organ, do dnia wniesienia skargi nie wydano rozstrzygnięcia kończącego niniejsze postępowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w toku postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Prezydent W. wskazał ponadto, że pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. poinformował strony o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym termie jej zakończenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej jako "k.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od dnia 30 lipca 2010 r., kiedy to do organu wpłynął wniosek skarżącego z dnia 26 lipca 2010 r. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Od momentu złożenia ww. wniosku minęło więc ponad 3 lata. Zdaniem Sądu był to czas aż nadto wystarczający dla ustalenia, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ nie zastosował się również do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 k.p.a., bowiem pierwsze pismo informujące o przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosowano do skarżącego w dniu 20 października 2011 r., pomimo że pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. ponaglał on organ do wydania decyzji i podania przyczyn niezałatwienia sprawy w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Kolejne zaś takie pismo wystosowano do skarżącego w dniu 19 marca 2013 r. w związku z wniesionym do Wojewody [...] zażaleniem na bezczynność organu, a trzecie i ostatnie w dniu 8 sierpnia 2013 r., na skutek skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W., nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa, a to ze względu na długość prowadzonego postępowania, brak realnych i skutecznych prób jego zakończenia oraz znaczne przekroczenie terminów załatwienia sprawy wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wszelkie czynności organu podejmowane były w odstępach kilku lub kilkunastomiesięcznych, a nawet kilkuletnich. Wskazać bowiem należy, że pierwsze próby zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego organ podjął dopiero po upływie 4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku skarżącego z dnia 26 lipca 2010 r., bowiem w dniu 2 grudnia 2010 r. wystąpił do właściwych komórek organizacyjnych Urzędu W. o nadesłanie akt własnościowych, mapy oraz informacji z ewidencji gruntów dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Akta własnościowe nieruchomości wpłynęły do organu w dniu 11 stycznia 2011 r., natomiast pozostałe żądane dokumenty w dniu 24 lutego 2011 r. Pomimo tego organ przez następne 8 miesięcy nie podjął w sprawie żadnych czynności, choć w dniu 26 kwietnia 2011 r. do Urzędu wpłynęło ponaglenie skarżącego do zakończenia sprawy. Organ jednak dopiero pismem z dnia 20 października 2011 r. wystąpił ponownie Urzędu W. w [...] o przesłanie akt lokalizacyjnych dotyczących sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości. Żądane dokumenty nadesłano w dniu 17 listopada 2011 r. Od tej jednak daty, do dnia wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tj. 8 lipca 2013 r.), organ nie tylko nie wydał decyzji rozpoznającej wniosek skarżącego z dnia 26 lipca 2010 r., ale również nie podjął żadnej czynności wskazującej na jakąkolwiek jego aktywność w niniejszej sprawie, prócz poinformowania w dniu 19 marca 2013 r. stronę o kolejnym przedłużeniu terminu załatwienia sprawy.

Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, wskazują w sposób jednoznaczny, że brak rozstrzygnięcia sprawy decyzją merytoryczną było wynikiem niepodejmowania przez Prezydenta W. działań zmierzających do zakończenia postępowania w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z tych też względów Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było z rażącym naruszeniem art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.