Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 5428/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 155
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Syndyka Masy Upadłości S. Spółka z o.o. w upadłości z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1139/20 w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości S. Spółka z o.o. w upadłości z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Klimatu z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz Syndyka Masy Upadłości S. Spółka z o.o. w upadłości z siedzibą w [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1139/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Syndyka Masy Upadłości S. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...] (skarżący) na decyzję Ministra Klimatu z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] Marszałek Województwa [...], udzielił B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w procesie R3 polegającym na wykorzystaniu odpadów w ramach prac związanych z zamknięciem składowiska odpadów paleniskowych P. S.A. [...] w [...] przy ulicy [...], określając termin obowiązywania zezwolenia do dnia [...] lutego 2017 r. (pkt 6 decyzji). Spółka wnosiła natomiast o wydanie zezwolenia na 10 lat.

Wnioskiem z [...] września 2015 r. Spółka B. zwróciła się do Marszałka o zmianę decyzji w części dotyczącej jej obowiązywania do dnia [...] lutego 2019 r. Decyzją z [...] listopada 2015 r. Marszałek odmówił zmiany zezwolenia w zakresie terminu jego obowiązywania.

Z decyzją tą nie zgodziła się Spółka i wniosła odwołanie, na skutek którego [...] stycznia 2016 r. Minister Środowiska decyzją o nr [...], uchylił decyzję Marszałka z [...] listopada 2015 r. i orzekł termin obowiązywania zezwolenia do dnia [...] lutego 2019 r.

Decyzją z [...] lutego 2019 r. znak: [...] Marszałek w związku z wnioskiem Spółki o przedłużenie terminy obowiązywania zezwolenia do dnia [...] lutego 2020 r., przedłużył termin obowiązywania zezwolenia, jednak wyłącznie do dnia [...] września 2019 r.

Decyzją z [...] marca 2017 r. Marszałek przeniósł w całości prawa i obowiązki wynikające z opisanego wcześniej zezwolenia z firmy B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Spółki S. z siedzibą w miejscowości [...], dalej: "Spółka".

[...] lipca 2019 r. Spółka złożyła wniosek dotyczący zmiany decyzji Marszałka z [...] lutego 2015 r., znak: [...], w zakresie terminu obowiązywania zezwolenia do dnia [...] marca 2020 r. Marszałek decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówił zmiany zezwolenia

Spółka [...] września 2019 r. wniosła do Ministra odwołanie od decyzji Marszałka, zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz jej zmianę w części dotyczącej terminu obowiązywania zezwolenia.

Po rozpoznaniu odwołania Minister Klimatu decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] września 2019 r. decyzji Marszalka Województwa [...] z [...] lutego 2015 r., znak: [...] ze zm., stanowiącej zezwolenie na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w procesie R3 polegającym na wykorzystaniu odpadów w ramach prac związanych z zamknięciem składowiska odpadów paleniskowych P. S.A. [...] w [...].

W uzasadnieniu Minister wskazał, że wniosek o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej może być rozpoznany i ewentualnie uwzględniony jedynie wówczas, gdy decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, a więc do upływu ostatniego dnia terminu określającego jej obowiązywanie. Wyjaśnił, iż decyzja Marszałka utraciła swoją moc obowiązywania z [...] września 2019 r. W tej sytuacji, w ocenie Ministra, żaden organ, na żadnym etapie postępowania, nie może przedłużyć terminu obowiązywania wygasłej już decyzji.

Z powyższą decyzją nie godził się skarżący i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił jej naruszenie 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 48 pkt 1 ustawy - Prawo o odpadach, dalej: "u.o."; art. 15 k.p.a. i 20 k.p.a., w zw. z art. 162 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 u.o.; art. 155 k.p.a. z w zw. z art. 48 pkt 1 u.o.; art. 155 k.p.a. w zw. z art. 6, 8 k.p.a. i 12 k.p.a., a także art. 7, 77 oraz art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 155 k.p.a. i wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z [...] września 2019 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że podzielił stanowisko organu, iż postępowanie wszczęte na podstawie art. 155 k.p.a. jest nadzwyczajnym postępowaniem, które nie może prowadzić do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnił, iż ewentualna weryfikacja decyzji ostatecznej może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy za jej zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, co z kolei możliwe jest wówczas, gdy zmiany lub uchylenia nie wykluczają przepisy szczególne. Reasumując stwierdził, że zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć tylko takiego orzeczenia, które obowiązuje w dacie dokonywania zmiany, a więc oddziałuje w jakimkolwiek zakresie na sferę praw lub obowiązków adresatów decyzji.

Dalej podniósł, iż za takim jak organ rozumieniem art. 155 kpa przemawia wykładnia celowościowa, bowiem o zniesieniu, zawężeniu, rozszerzeniu lub zmodyfikowaniu w inny sposób oddziaływania ostatecznej decyzji administracyjnej na sferę praw lub obowiązków jej adresatów, można mówić wyłącznie w odniesieniu do decyzji obowiązującej. Zauważył, że obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę w trybie art. 155 k.p.a. jest oprócz badania legalności decyzji objętej wnioskiem strony, badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego tej sprawy.

Następnie Sąd wskazał, że podziela stanowisko organu że po [...] września 2019 r. skarżący nie może już realizować uprawnień płynących z zaskarżonej decyzji, bowiem przestała ona bowiem funkcjonować w obrocie prawnym. Wyjaśnił, iż określenie w decyzji administracyjnej terminu jej ważności powoduje, że taka decyzja wygasa z upływem terminu, na który została wydana, czyli w konsekwencji przestaje kształtować jakiekolwiek prawa i obowiązki administracyjne, czy też wywoływać jakiekolwiek inne skutki prawne. Po wygaśnięciu decyzji, czyli upływie terminu jej ważności, zmiana jest niedopuszczalna.

Zdaniem Sądu sytuacji tej nie zmienia regulacja wprowadzona przepisami ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 t.j.) (art. 48). Wyjaśnił także, że powyższych skutków prawnych nie znosi okoliczność, iż w sprawie kolejny wniosek o zmianę decyzji, co do terminu ważności zezwolenia określonego na dzień [...] września 2019 r., złożony został przez skarżącego jeszcze przed dniem jej wygaśnięcia (pismo z dnia [...] lipca 2019 r.), bowiem wniosek o zmianę terminu obowiązywania decyzji administracyjnej nie powoduje skutku w postaci przerwania biegu tego terminu, czy też jego przedłużenia do czasu rozpatrzenia wniosku przez organ.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 48 pkt 1 u.o. poprzez oddalenie skargi skarżącego, w sytuacji w której zarzucał on brak podstawy prawnej (a co za tym idzie nieważność skarżonej decyzji) w części w jakiej Minister Klimatu stwierdził wygaśnięcie zezwolenia, podczas gdy wskazany przepis materialnoprawny nie może stanowić podstawy prawnej dla wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 20 k.p.a., w zw. z art. 162 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 u.o., poprzez oddalenie skargi skarżącego, w sytuacji w której stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia nastąpiło z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości organu, co w efekcie spowodowało naruszenie zasady dwuinstancyjności, gdyż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest decyzją wydaną na nowej podstawie prawnej i w nowej sprawie, od której stronie przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania, a co na tym etapie postępowania zostało skutecznie stronie uniemożliwione;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. w zw. z art. 48 pkt 1 u.o. poprzez oddalenie skargi, pomimo iż skarżący zarzucał brak podstaw prawnych dla weryfikacji zezwolenia pod kątem przesłanek wygaśnięcia decyzji zawartych w przepisie prawa materialnego, gdy podstawę prawną orzekania stanowił art. 155 k.p.a., co wpływało również na przebieg postępowania i czas jego trwania;

4. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art 41 u.o. poprzez powielenie błędnego stwierdzenia organu, jakoby zezwolenie nakładało na skarżącego obowiązek a nie uprawnienie do przetwarzania odpadów w określonym w zezwoleniu procesie;

5. art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do wskazanych w pkt 1-4 powyżej zarzutów podniesionych w skardze, za wyjątkiem ich przytoczenia, oraz brak odniesienia się do wskazywanej w uzasadnieniu skargi linii orzecznictwa, która dopuszcza dokonanie zmiany decyzji pomimo upływu terminu jej obowiązywania w sytuacji, w której wniosek w przedmiocie dokonania zmiany został złożony ze stosownym wyprzedzeniem, a to organ ponosi odpowiedzialność za wydanie aktu administracyjnego po upływie terminu obowiązywania decyzji;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 48 pkt 1 u.o. w zw. z art. 155 k.p.a. oraz ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której wniosek o zmianę terminu obowiązywania zezwolenia został złożony przed upływem terminu wygaśnięcia zezwolenia, a wyłącznie działania organu I instancji (i stosowana konsekwentnie praktyka) doprowadziły do wydania decyzji merytorycznej w I instancji w przededniu upływu terminu obowiązywania zezwolenia.

W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji w części dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z dniem [...] września 2019 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że organy konsekwentnie uniemożliwiały każdoczesnemu uprawnionemu z zezwolenia jakąkolwiek kontrolę instancyjną wydawanych przez siebie decyzji w przedmiocie zmian terminu obowiązywania, wydając niemal wszystkie decyzje tuż przed wygaśnięciem terminów obowiązywania decyzji poprzednich, oraz niezgodnie z treścią składanych wniosków (tj. na terminy krótsze niż wnioskowane), przez co kontrola instancyjna wydawanych decyzji stała się iluzoryczna, a rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach strony, ograniczone zostało całkowicie do "poziomu lokalnego" tj. organów I instancji. Zauważył, że w jedynej decyzji, w ramach której możliwa była kontrola instancyjna, Minister Środowiska w ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. wskazał na te nieprawidłowości i uchylił analogiczną decyzję w zakresie odmowy zmiany terminu zgodnie z wnioskiem strony, uznając taką odmowę za niezgodną z prawem. Wskazał, iż możliwość merytorycznego rozpoznania przez organ sprawy prawidłowo wszczętej nie może być uzależniona od długości trwającego postępowania, a więc od okoliczności bliżej nieokreślonych i niepewnych, na które strona nie ma żadnego wpływu. Długość trwającego postępowania administracyjnego jest okolicznością w znacznej mierze od strony niezależną i nie może w tak niekorzystny sposób wpływać na jej prawa i obowiązki, aby pozbawiać ją możliwości rozpoznania sprawy.

W ocenie skarżącego, do istoty skargi w tym zakresie Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przez co nie sprostał wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu wskazującym na wnikliwe rozpatrzenie zarzutów skargi.

Dalej podniósł, że w lipcu 2019 r. złożył wniosek o przedłużenie terminu obowiązywania zezwolenia (obowiązującego do [...] września 2019 r.) ze stosownym wyprzedzeniem, miesiąc po otrzymaniu od organu I instancji decyzji z [...] czerwca 2019 r. aprobującej technologię w wydanym zezwoleniu na zamknięcie składowiska (dla którego zezwolenie dotyczące przetwarzania odpadów ma charakter następczy i wykonawczy). Natomiast organ I instancji nie tylko wydał rozstrzygnięcie sprzeczne z wydanym przez siebie w czerwcu 2019 r. zezwoleniem na zamknięcie, ale prowadził postępowanie w taki sposób, aby trwało wystarczająco długo dla wydania decyzji w przededniu upływu terminu wygaśnięcia decyzji poprzedniej, całkowicie uniemożliwiając skarżącemu weryfikację instancyjną podjętego rozstrzygnięcia w sprawie w trakcie obowiązywania zezwolenia. Między innymi podejmując takie czynności, które nie są charakterystyczne dla trybu określonego w art. 155 k.p.a., ale dla procedury wydawania nowego zezwolenia. Podniósł, iż organ I Instancji oparł wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie tyle o art. 155 k.p.a., ale o "częściowo" przytoczone przesłanki merytoryczne wskazane w art. 46 u.o., a wręcz przeprowadził odrębne postępowanie w rozpoznawanej sprawie w oparciu o powołany wprost w uzasadnieniu decyzji art. 41 ust. 6a u.o. występując o wydanie do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów łub przetwarzania odpadów, opinii stanowiących podstawę wydania lub odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Prowadził też szereg innych czynności nie znajdujących oparcia w normach prawnych, jak m.in. ponowne oględziny. Tymczasem zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa i poglądami doktryny, o ile art. 155 k.p.a. może stanowić podstawę do zmiany terminu udzielonego w sprawie zezwolenia, o tyle nie może już być podstawą rozpoznania merytorycznego sprawy w jej całokształcie, niejako w kolejnej instancji.

Podkreślił, iż złożył wniosek ze stosownym wyprzedzeniem oraz tuż po wydaniu zezwolenia na zamknięcie (w którym w postępowaniu opartym o materialnoprawne przesłanki potwierdzona została technologia rekultywacji), a organ I instancji w miejsce prawidłowo zastosowanego art. 155 k.p.a. poprowadził postępowanie "hybrydowe" częściowo oparte o przesłanki wydania wniosku o nowe zezwolenie a częściowo w oparciu o art. 155 k.p.a., naruszając przepisy postępowania tak co do terminów jak i podstaw prawnych orzekania. Dalej podniósł, że organ II instancji miał za zadanie zbadać prawidłowość orzekania przez organ I instancji w trybie przepisów art. 155 k.p.a. i w razie dostrzeżenia tych uchybień - wyraźnie je wskazać. Tak samo powinna przebiegać kontrola sądowoadministracyjna.

Zwrócił uwagę, iż dyspozycja normy prawnej wskazanej w 162 § 1 pkt 1 k.p.a. expressis verbis wskazuje, iż organem właściwym do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest organ administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji przez Ministra Klimatu narusza tak zasadę dwuinstancyjności orzekania jak i normy kompetencyjne.

W piśmie z [...] lutego 2021 r. skarżący kasacyjnie oświadczył, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej "p.p.s.a.",, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należało dokonać oceny najdalej idącego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób opisany w petitum i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I FSK 1002/11). Uchybieniem, nie pozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym Sąd I instancji nie zajął stanowiska co do zarzutów skargi mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że art. 141 § 4 p.p.s.a. nie nakłada na Sąd obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., FSK 2633/04, wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13).

W rozpoznawanej sprawie oceną Sądu I instancji nie zostały objęte zarzuty skargi mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zwrócić należy bowiem uwagę, że skarżący kasacyjnie złożył wniosek o zmianę, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2015 r. stanowiącej zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówił zmiany przedmiotowej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania Syndyka Masy Upadłościowej S. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...] Minister Klimatu decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] września 2019 r. decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r. stanowiącej zezwolenie na przetwarzanie odpadów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wskazywała na naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 162 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 u.o. wywodząc, że doszło do wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do tak istotnych zarzutów skargi. Z uwagi na charakter tych zarzutów naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym należy, że rozważania Sądu I instancji dotyczą oceny zastosowania w sprawie art. 155 k.p.a., gdy tymczasem sentencja zaskarżonej decyzji wskazuje na zastosowanie w sprawie art. 162 k.p.a.

Należy więc przyznać rację stronie skarżącej kasacyjnie, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. został naruszony przez brak stanowiska Sądu I instancji co do okoliczności podniesionych w skardze, które to okoliczności nie pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Konfrontując więc treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany kierunek jego wykładni i konsekwencje jego obowiązywania z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji należy stwierdzić, że uzasadnienie to nie spełnia, określonych przywołanym przepisem, warunków uznania go za prawidłowe.

Skoro zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to przedwczesne było wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 481/14 i wyrok NSA z 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I GSK 465/15, CBOSA).

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokona ponownej oceny legalności zaskarżonej decyzji i przedstawi swoje stanowisko w sposób zgodny z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.