Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1318/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32a; art. 32b ust. 2; art. 32f ust. 3; art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 5 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 6;
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. B. i E. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w całości mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, którym cofnął P. B. oraz E. P. (dalej "Skarżący") na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu [...] z licencji wspólnotowej nr [...] uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawiesił wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 256), dalej "k.p.a.", a także art. 4 pkt 22 lit. e), art. 32a, art. 32b, art. 32f ust. 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140), dalej "u.t.d." oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L. z 2009 r. nr 300, poz. 72 ze zm.), dalej "rozporządzenie nr 1072/2009".

Do wydania skarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktyczno-prawnym.

W kwietniu 2016 r. GITD udzielił Skarżącym, jako wspólnikom spółki cywilnej, licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego, ważnej do [...] kwietnia 2021 r. (dalej "Licencja").

Na podstawie tej licencji, w dniu [...] grudnia 2018 r., Skarżący dopuścili się wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, bowiem przewóz ten był wykonywany przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Za to naruszenie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej "WITD") decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nałożył na Skarżących karę pieniężną w łącznej wysokości 5.450 złotych, w tym 5.000 złotych za popełnienie naruszenia określonego w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Decyzja ta, wobec nie złożenia od niej odwołania, stała się ostateczna, a kara uiszczona została w marcu 2019 r.

W październiku 2019 r. GITD z urzędu wszczął wobec Skarżących postępowanie w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców, o czym ich zawiadomił i pouczył o przysługujących prawach oraz ciążących obowiązkach, a także o treści art. 32f u.t.d. GITD w zawiadomieniu wskazał, że naruszenie, za które WITD wymierzył Skarżącym karę 5.000 złotych, stanowi bardzo poważne naruszenie w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz.UE.L. z 2016 r. nr 74, str. 8), dalej "rozporządzenie 2016/403", tj. naruszenie polegające na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. braku świadectwa kierowcy, jego sfałszowaniu, wycofaniu, utracie ważności itp.).

W toku postępowania Skarżący wskazując, że za stwierdzone naruszenie, które było jednorazowe, została już na nich nałożona kara pieniężna, wnieśli o umorzenie postępowania. Podnieśli, że za to samo naruszenie nie mogą zostać ukarani dwukrotnie, tj. pierwotnie przez WITD, a obecnie przez GITD. Nadto oświadczyli, że podjęli dodatkowe starania i działania, aby prowadzona przez nich działalności przewozowa była zgodna z prawem.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. GITD cofnął Skarżącym na okres 6 miesięcy wypis o nr blankietu [...] z licencji i zawiesił wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Z zachowaniem trybu i terminu Skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wnieśli o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Podnieśli, że zostali podwójnie ukarani za to samo naruszenie, a poza tym wymierzona obecnie kara jest niewspółmierna do wagi popełnionego – nieumyślnie, naruszenia. Skarżący stwierdzili także, że to pierwsze bardzo poważne naruszenie, którego się dopuścili i było ono jednorazowe. Nadto stwierdzili, że kierowca posiadał świadectwo kierowcy, które jedynie utraciło ważność.

Jednocześnie Skarżący wyrazili pogląd, że przepisy regulujące zatrudnienie obywateli spoza UE są dyskryminujące.

GITD w uzasadnieniu skarżonej decyzji, przywoławszy treść art. 4 pkt 22 lit. e), art. 32a, art. 32b ust. 1 i art. 32f ust. 3 u.t.d., a także art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, wskazał, że świadectwo kierowcy jest wydawane przewoźnikowi posiadającemu licencję wspólnotową i legalnie zatrudniającemu kierowcę, albo w sposób legalny korzystającemu z usług kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi. Pozostałe warunki, jakie przewoźnik jest zobowiązany spełnić, aby otrzymać świadectwo kierowcy dla zatrudnianego przez siebie kierowcy spoza Unii lub współpracującego z nim kierowcy spoza Unii, określają zaś przepisy ustawy o transporcie drogowym. Z kolei art. 32f ust. 3 u.t.d. zawiera sankcję, jaką organ ma obowiązek zastosować wobec przedsiębiorcy wykonującego międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy z naruszeniem przepisów dotyczących świadectw kierowcy. Przepis ten przewiduje cofnięcie wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. GITD wyjaśnił, że sankcja ta stosowana jest w przypadku popełnienia przez przedsiębiorcę bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. m.in. brak świadectwa kierowcy, sfałszowanie takiego świadectwa, jego wycofanie lub utrata ważności itp.

Mając na uwadze powyższe przepisy, w tym związany charakter art. 32f ust. 3 u.t.d., GITD przypomniał, że Skarżący, wykonując międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na podstawie udzielonej im licencji naruszyli przepisy ustawy o transporcie drogowym, tj. przewóz ten był wykonywany przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, co zostało stwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją WITD wymierzającą im za to naruszenie karę 5.000 złotych. Zatem, skoro brak ważnego świadectwa kierowcy – zgodnie z pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, stanowi bardzo poważne naruszenie (BPN), to taki stan rzeczy obligował do zastosowania wobec Skarżących sankcji przewidzianej w art. 32f ust. 3 u.t.d.

Odmawiając zasadności zarzutom i wyjaśnieniom Skarżących GITD wskazał, że skoro bezsporny był fakt popełnienia przez Skarżących naruszenia - wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego na dzień kontroli świadectwa kierowcy, zatem organ nie mógł nie zastosować w sprawie sankcji administracyjnej przewidzianej w takiej sytuacji. GITD wyjaśnił przy tym, że w niniejszym postępowaniu badane były jedynie przesłanki określone w art. 32f ust. 3 u.t.d., które nie pozwalają w sposób dowolny stosować sankcji wynikającej z tegoż przepisu. Sformułowanie "organ cofa" oznacza obowiązek wydania przez organ rozstrzygnięcia wynikającego z art. 32f ust. 3 u.t.d. w razie popełnienia przez adresata tej normy bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. Niewątpliwie utrata ważności świadectwa kierowcy jest równoznaczna z brakiem świadectwa.

Organ nie zgodził się także z zarzutem dotyczącym podwójnego karania Skarżących za to samo naruszenie. Wyjaśnił, że popełnienie przez nich naruszenia z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, będącego jednocześnie naruszeniem w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 lub rozporządzenia (WE) 1071/2009, skutkować mogło zastosowaniem sankcji ograniczających, bądź uniemożliwiających prowadzenie działalności transportowej. Działalność transportowa stanowi bowiem działalność regulowaną, która wymaga od ustawodawcy, krajowego i unijnego, stosowania ograniczeń w dostępie do niej dla podmiotów, które uchybiają przepisom w stopniu mającym negatywny wpływ na rynek transportowy.

Reasumując GITD stwierdził, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów procesowych. W aktach zgromadzono dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Dowody zostały wszechstronnie ocenione i przeanalizowane, a następnie - w oparciu o nie, wydano rozstrzygnięcie, którego uzasadnienie odpowiada wymaganiom normy art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący niezgadzając się z decyzją GITD, w terminie, zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

• art. 2 Konstytucji RP w zw. art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.pa. poprzez nałożenie na nich drugiej kary administracyjnej za to samo naruszenie, co w konsekwencji przekłada się na brak ich zaufania do organów państwowych oraz naruszenie zasady proporcjonalności;

• przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik przedmiotowego postępowania, tj. art 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niewłaściwe przeanalizowanie zebranego materiału dowodowego.

Skarżący, wnosząc o uchylenie w całości obu decyzji GITD wskazali, że nałożenie kary cofnięcia wypisu z licencji i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowcy stanowi drugą – obok nałożenia na nich uprzednio kary pieniężnej 5.000 złotych, niezależną karę za to samo naruszenie. Odwołując się do rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R 1/(91), przyjętej 13 lutego 1991 r. w sprawie sankcji administracyjnych, podnieśli, że jednym z minimalnych standardów nakładania kar administracyjnych jest pryncypium, że osoba nie może być karana administracyjnie dwukrotnie za to samo zachowanie na podstawie tej samej normy prawnej, albo norm chroniących ten sam interes społeczny (rules protecting the same social interest). Zasadę ne bis in idem należy rozumieć jako zakazującą także karania za ten sam czyn na podstawie przepisów umieszczonych w różnych aktach prawnych, ale chroniących ten sam interes społeczny.

Skarżący przyznali, że do naruszenia polegającego na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy doszło jednakże fakt, że był to jednorazowy incydent, za który kara została uiszczona, powinien zostać uwzględniony. Wyjaśnili przy tym, czym skutkować może zastosowana wobec nich kara cofnięcia wypisu z Licencji i zawieszenia wydawania nowych świadectw, zwłaszcza przy obecnych trudnościach, jakie występują na rynku przewoźników międzynarodowych.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skażonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zarówno skarżona decyzja, jak i utrzymania nią w mocy, odpowiadają prawu.

W obowiązującym stanie prawnym, do kierowcy, niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a zatrudnionego przez Skarżących – przedsiębiorców mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonujących na podstawie udzielonej im licencji międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy, a to zgodnie z art. 32a u.t.d.

Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową (art. 32b ust. 2 u.t.d.).

Od 4 grudnia 2011 r. do świadectw kierowcy stosuje się bezpośrednio przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009, gdzie w art. 3 przewidziano, że wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Świadectwo takie - zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który jest posiadaczem licencji wspólnotowej (a); albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (13), albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (i) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach, (ii) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim (b).

Świadectwo kierowcy jest wydawane przy tym przez właściwe organy państwa członkowskiego podług siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009).

Zgodnie z art. 32f ust. 3 u.t.d. w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy (BPN), określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

W rozpoznawanej sprawie, w sferze faktów, bezspornym jest, że Skarżący od 4 kwietnia 2016 r. posiadają - udzieloną im przez GITD, licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, ważną do 4 kwietnia 2021 r. Nie kwestionowanym jest także to, że w ramach tej licencji w dniu [...] grudnia 2018 r., Skarżący wykonywali przewóz międzynarodowego rzeczy (z Włoch do Polski), w czasie którego kierowca nie miał i nie okazał do kontroli ważnego świadectwa kierowcy (v. znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja WITD z [...] stycznia 2019 r.). Za to naruszenie, decyzją WITD, na Skarżących została nałożona kara pieniężna w kwocie 5.000 złotych. Decyzja ta, wobec braku odwołania, stała się ostateczna i prawomocna, a sama kara 5.000 złotych została przez Skarżących uiszczona w marcu 2019 r. (v. znajdujące się w aktach administracyjnych pismo WITD z [...] sierpnia 2019 r.).

Reasumując, Skarżący bezsprzecznie dopuścili się, w ramach przewozu zorganizowanego w oparciu o posiadaną licencję, do naruszenia polegającego na wykonywaniu tego przewozu przez kierowcę (obywatela Ukrainy) nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy – jak sami wskazali świadectwo utraciło ważność.

Zgodnie zobowiązującym prawem, w grupie 10 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, jako bardzo poważne naruszenie (BPN) dotyczące świadectw kierowcy wskazano przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy. Zgodnie zaś z przywołanym już powyżej art. 32f ust. 3 u.t.d., który to przepis jest normą związaną, w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Sąd stwierdza, że w tym stanie rzeczy, tj. mając na uwadze ustalony w sposób bezsporny stan faktyczny sprawny oraz świadomość związania normą art. 32f ust. 3 u.t.d., GITD zobligowany był do cofnięcia Skarżącym jednego wypisu z Licencji na okres 6 miesięcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw na okres roku. W art. 32f ust. 3 u.t.d., w sytuacji zaistnienia bardzo poważnego naruszenia (BPN) dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, prawodawca ustanowił w normie związanej powinność - konkretnie wskazanego działania GITD, stanowiąc expressis verbis, że jeżeli takie naruszenie ziści się, to – w drodze decyzji administracyjnej, następuje cofnięcie jednego wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Tym samym ustawodawca, czego nie dostrzegają Skarżący, nie pozostawił GITD żadnego wyboru co do sposobu działania – rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z powyższej normy. Przeciwne działanie byłoby naruszeniem przez GITD przepisów prawa, a mianowicie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 32f ust. 3 u.t.d.

W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do podwójnego ukarania Skarżących, tj. naruszenia zasady ne bis in idem. Prawidłowo GITD uznał, że popełnianie przez przedsiębiorców transportowych naruszeń z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, będących jednocześnie naruszeniami w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 lub rozporządzenia (WE) 1071/2009, może skutkować zastosowaniem sankcji ograniczających, bądź uniemożliwiających przedsiębiorcom transportowym prowadzenie działalności transportowej. Działalność transportowa stanowi bowiem działalność regulowaną, która wymaga od ustawodawcy, krajowego i unijnego, stosowania ograniczeń w dostępie do niej dla podmiotów, które uchybiają przepisom w stopniu mającym negatywny wpływ na rynek transportowy.

Wypada dodać, że kara pieniężna 5.000 złotych została na Skarżących nałożona decyzją WITD, w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d. i lp. 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w związku z wykonywaniem przez nich przewozu drogowego bez wyposażenia kierowcy w ważne świadectwo kierowcy, zaś kara cofnięcia na okres 6 miesięcy wypisu o nr blankietu TW [...] z licencji i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku, została wymierzona decyzją GITD podjętą w oparciu o art. 32f ust. 3 u.t.d., a to w związku ze stwierdzeniem, że naruszenie - jakiego w 2018 r. dopuścili się Skarżący, wypełniało dyspozycję tego przepisu - bardzo poważnego naruszenia (BPN) dotyczącego świadectwa kierowcy.

Niezależnie warto także zauważyć, że racjonalny ustawodawca dysponuje znaczną swobodą regulacyjną w zakresie wyboru form, metod oraz drogi prawnego sankcjonowania tych nielegalnych zachowań adresatów norm, które ze względu na przyjęte założenia i cele polityki państwa oraz zasady i wartości konstytucyjne wymagają odpowiedniej i nierzadko skumulowanej reakcji prawodawczej (por. np. rozważania Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12, OTK ZU 9A/2015, poz. 148, uzasadnienie: pkt 7.2 i n.).

W konsekwencji powyższych ustaleń niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez GITD przepisów postępowania. Organ zgromadził dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dokonał wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego i wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu jej stanu faktycznego, a to zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Skarżący mieli możliwość czynnego uczestniczenia w każdym stadium postępowania, z czego skorzystali. Przeprowadzone zatem postępowanie administracyjne odpowiadało wymogom prawa, w tym zasadzie przeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W świetle powyższego, decyzja I instancji została wydana zgodnie z prawem, co uzasadniało utrzymanie w mocy skarżonej decyzji.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.