Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1245/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 217 par. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 233 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 229/08 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 229/08, oddalił skargę S. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 12 pkt 2 i art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku w sprawie ze skargi S. S. na udostępnienie jego danych osobowych przez P. S.A. w Warszawie, Oddział w S. Sądowi Rejonowemu w S.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że wymieniona Spółka złożyła do Prokuratury Rejonowej w S. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez skarżącego oraz D. G. i K. M., w wyniku czego przeciwko tym osobom został wniesiony akt oskarżenia. Kopię tego aktu, zawierającego dane osobowe oskarżonych, pełnomocnik Spółki przedłożył Sądowi Rejonowemu w S. jako dowód w sprawie z powództwa K. M. przeciwko Spółce. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, dokonując oceny stanu faktycznego sprawy, wskazał, iż Spółka udostępniła Sądowi dane osobowe skarżącego w oparciu o przesłankę przetwarzania danych z art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, realizując swoje uprawnienia wynikające z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, dotyczących postępowania dowodowego.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek S. S. , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, bowiem nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych wskazane w art. 23 ust. 1 ustawy mają charakter autonomiczny i co do zasady są równoprawne. Przetwarzanie danych osobowych może być zatem uznane za zgodne z prawem nie tylko wówczas, gdy osoba, której dane dotyczą wyrazi na to zgodę, ale również wtedy, gdy administrator danych wykaże się spełnieniem choćby jednej z pozostałych przesłanek wskazanych w powołanym przepisie. Podkreślił, że Kodeks postępowania cywilnego nie reguluje zasad przetwarzania danych, zaś z przepisów tych wynika, że udostępnienie danych osobowych skarżącego w sposób opisany w skardze było niezbędne do zrealizowania uprawnienia Spółki, a zatem spełniona została przesłanka przetwarzania danych określona w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uznał, że prawa i wolności skarżącego - w tym prawo do ochrony jego prywatności - muszą ulec ograniczeniu z uwagi na prawo Spółki do obrony swojego interesu prawnego jako strony pozwanej w toczącym się postępowaniu sądowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję S. S. powtórzył zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. wskazał na naruszenie przepisów art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz naruszenie art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu organu konstytucyjnego prawa do ochrony prawnej życia prywatnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, wbrew podniesionym w niej zarzutom zaskarżona decyzja nie została oparta na błędnej interpretacji wskazanych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Z art. 1 ust. 2 ustawy wynika, iż przysługujące każdemu prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych nie ma charakteru absolutnego, bowiem przetwarzanie danych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych zostały określone w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne wtedy, gdy:

1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę;

2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa;

3) jest to konieczne dla realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą;

4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego;

5) jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

Powyższe przesłanki mają charakter autonomiczny i niezależny. Wystarczy zatem wystąpienie jednej z nich, by przetwarzanie danych mogło być uznane za usprawiedliwione. Oznacza to także, że zgoda osoby, której dane dotyczą, nie jest wyłączną przesłanką przetwarzania danych osobowych. Oceniając legalność przetwarzania danych osobowych skarżącego przez P. S.A. w Warszawie, Oddział w S. w świetle przesłanek z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, Sąd wskazał, że wyczerpuje ono podstawę z punktu 2 tego przepisu, według którego przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. P. S.A. przetwarzał zatem dane osobowe skarżącego legalnie, realizując swoje uprawnienie jako strony w sprawie z powództwa K. M. przeciwko wymienionej Spółce o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę. Stanowisko skarżącego, że aby działać zgodnie z prawem Spółka powinna była uzyskać jego zgodę na przetwarzanie dotyczących go danych osobowych albo usunąć z przedmiotowego aktu jego dane osobowe (zanonimizować) bądź w ostateczności zrezygnować z takiego dowodu, uznane zostało przez Sąd za nietrafne.

Akt oskarżenia został złożony jako dowód w sprawie z powództwa K. M. przeciwko P. S.A. w Warszawie, Oddział w S. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w S. Akt ten dotyczył powoda K. M. oraz innych pracowników [...]oddziału P. S.A., w tym skarżącego S. S. Wszystkim im, jako działaczom związkowym, zarzucono czyny popełnione wspólnie i w porozumieniu. Nieujawnienie tego faktu poprzez usunięcie z aktu oskarżenia jakichkolwiek informacji, w tym także danych osobowych skarżącego, zasadniczo zmieniałoby obraz zarzucanych czynów i okoliczności ich popełnienia. Nie bez znaczenia mogła być w sprawie pracowniczej okoliczność, czy czynów tych powód dopuścił się samodzielnie, czy też działając z innymi osobami. Już z tych względów ujawnienie danych skarżącego w przedstawionym sądowi dowodzie z aktu oskarżenia było zgodne z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych.

Ponadto Sąd podkreślił, że usunięcie jakichkolwiek elementów omawianego dokumentu stanowiłoby zmianę jego treści, a więc podważałoby jego wiarygodność, czego w ogóle skarżący nie bierze pod uwagę. Przedmiotem badania Sądu w zakresie mocy dowodowej dokumentu, oprócz jego treści, jest również jego forma, wygląd zewnętrzny. Wszelkie zatem przekreślenia, usunięcia z dokumentu jego treści spowodowałyby, iż mógł on stracić swój walor dowodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ prawidłowo rozpatrzył wniosek skarżącego i podniósł, że organ zasadnie argumentuje, iż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie regulują bezpośrednio dopuszczalności przetwarzania danych osobowych, natomiast określają sposób prowadzenia postępowania cywilnego, w tym w zakresie przeprowadzania dowodów. Z takim procesem wiąże się sposób oczywisty przetwarzanie danych osobowych. Zaznaczono też, że jak słusznie zauważył uczestnik postępowania - Prezes Sądu Rejonowego w S. w piśmie z dnia 4 kwietnia 2008 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, odpis aktu oskarżenia nie jest dokumentem sporządzonym z wyłączeniem jawności podobnie, jak inicjowane nim postępowanie karne. Dowód ten był przedmiotem oceny Sądu jedynie w toczącym się postępowaniu w sprawie sygn. akt [...]. Skoro przesłanki zawarte w przepisie art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych są równorzędne, niezależne od siebie i dla przesądzenia o tym, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne wystarczy wykazanie zaistnienia jednej z nich Sąd stwierdził, że rozważania o wystąpieniu, poza przesłanką z pkt 2, także przesłanki z pkt 5 powołanego przepisu, były w niniejszej sprawie zbędne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.

Od powyższego wyroku S. S. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w ocenie skarżącego rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydano z naruszeniem przepisu prawa materialnego, a to art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polega w tym przypadku na błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu we wskazanej wyżej normie prawnej. Podniesiono, że zgodnie z art. 1 ustawy każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych. Prawo do ochrony danych osobowych, jako jeden z elementów prawa do ochrony własnej prywatności, ma też swoje źródło w przepisach Konstytucji RP, a zwłaszcza art. 47 ("Każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego") oraz art. 51 ust. 1 ("Nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby"). Dodatkowo art. 31 ust. 3 stanowi, iż "ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw" (tzw. zasada proporcjonalności).

W rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (art. 6 ust. 1). Zgodnie zaś z art. 7 pkt 2 ustawy przez przetwarzanie danych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie. W ocenie skarżącego udostępnienie przez P. S.A. w Warszawie Oddział w S. jako administratora danych w sprawie sądowej z powództwa K. M. przed Sądem Rejonowym w S. szeregu danych osobowych S. S. (data urodzenia, imiona i nazwiska rodziców, adres zamieszkania, stan cywilny, stan rodzinny, osiągane zarobki, dokładny stan majątkowy, dane o karalności) zawartych w akcie oskarżenia stanowiło niewątpliwie przetwarzanie jego danych osobowych w rozumieniu ustawy. Brak było jednak ku temu podstawy prawnej jako że S. S. nie był stroną postępowania toczącego się przed sądem pracy, a Spółka przetwarzała w rozumieniu przepisów ustawy dane osobowe S. S. , mimo braku jego zgody w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, jak również mimo braku pozostałych ustawowych materialnych przesłanek legitymizujących to przetwarzanie, w szczególności tej określonej w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Przechodząc do polemiki z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesiono, że nietrafnym jest wskazanie na art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy jako okoliczności legalizującej udostępnienie danych osobowych S. S. przez Spółkę. Zgodnie z tym przepisem przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne wtedy, gdy jest to "niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa". Wskazana norma prawna jest sformułowana bardzo ogólnie, a jej interpretacja, a w konsekwencji zastosowanie w praktyce, nie może tracić z pola widzenia podstawowej zasady na jakiej opiera się cała ustawa, oraz przywołane wyżej normy konstytucyjne, iż każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a wszelkie ograniczenia tego prawa nie mogą naruszać jego istoty. Zauważono, że akt oskarżenia nie przesądza jeszcze o niczyjej winie lub jej braku, stąd też nie można twierdzić, iż sam akt oskarżenia jako dokument, niezależnie od tego w jakiej konfiguracji zostali przedstawieni oskarżeni (wspólnie i w porozumieniu) mógł być istotnym dowodem w sprawie. Nie mógł mieć kluczowego znaczenia w sprawie, skoro niczego jeszcze nie przesądzał w kwestii odpowiedzialności prawnokarnej objętych nim osób, ponadto dane osobowe S. S. zawarte w treści przedmiotowego aktu oskarżenia były zupełnie irrelewantne i zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy K. M. vs Spółka. Ich ujawnienie nie było legitymowane w myśl zasady z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Mimo, iż WSA nie analizował czy w przedmiotowej sprawie zachodzą także przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z ostrożności procesowej podniesiono, że przetwarzanie danych osobowych S. S. przez Spółkę w realiach przedmiotowej sprawy sądowej nie było niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez spółkę, a przetwarzanie to naruszyło prawa i wolności osoby, której dane dotyczą.

Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że normy konstytucyjne regulujące omawianą problematykę, zwłaszcza art. 47 oraz art. 51 ust. 1 ustanawiają konkretne prawa i wolności obywatelskie i wobec zasady bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji mają zastosowanie także w przedmiotowej sprawie. Z norm tych wynika stanowczy nakaz ochrony prawnej życia prywatnego obywateli RP. Wszelkie odstępstwa od tych norm ustanowione ustawą, w tym analizowane wyżej przepisy art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, należy interpretować ściśle, a ograniczenia te - co wielokrotnie akcentował Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie - muszą być stosowane w sposób proporcjonalny, tak by nie naruszać istoty wolności i praw. Mogą one być stosowane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. W realiach przedmiotowej sprawy trudno uznać by konieczność przedłożenia przez Spółkę przed Sądem wątpliwego w swej mocy dowodowej dowodu z dokumentu mogła uchylić ochronę danych osobowych skarżącego. W ustalonym stanie faktycznym sprawy przetwarzanie danych osobowych S. S. nie było dopuszczalne, gdyż nie było one niezbędne (lub inaczej mówiąc - było zbędne) dla zrealizowania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa. Uprawnienie to (inicjatywna dowodowa w procesie cywilnym) mogło być zrealizowane bez przedkładania spornego dokumentu, który - jak wykazano - nie miał kluczowego, istotnego znaczenia w sprawie.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie, stwierdzając, że podniesione w niej zarzuty są oczywiście bezzasadne. W ocenie Spółki przedłożenie Sądowi przedmiotowego aktu oskarżenia było niezbędne z punktu widzenia jej interesu prawnego. Sąd włączając ten dokument w poczet materiału dowodowego oparł się na przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Podniesiono, że Spółka przedkładając Sądowi dokumenty nie miała prawa ingerencji w ich treść i usunięcie danych osobowych skarżącego. Akt oskarżenia stanowi jako dokument pewną całość, jego poświadczenie za zgodność z oryginałem nie byłoby możliwe, gdyby na kopii dokonano skreśleń czy zaciemnień danych osobowych skarżącego. Generalny Inspektor zasadnie uznał, że Spółka udostępniła Sądowi dane skarżącego w oparciu o przesłanki wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy.

Uczestnik postępowania Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. w Warszawie, Oddział w Sanoku wnosiło o oddalenie skargi kasacyjnej w całości z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) zwanej dalej ustawą przez jego niewłaściwe zastosowanie jest nieuzasadniony.

Zgodnie z powołanym przepisem przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W niepodlegających sporowi okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zastosował powyższy przepis, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie doszło do jego naruszenia.

W tym miejscu zauważyć należy, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia wniosku S. S. powołując się na przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy, natomiast Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że wystąpiła w sprawie przesłanka zawarta w art. 23 ust. 1 pkt 2 uznał za zbędne rozważanie czy zaistniała także przesłanka, o której mowa w pkt 5 tego przepisu.

Przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych określone w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych mają charakter autonomiczny i niezależny. Wystarczy wystąpienie jednej z nich, by można było uznać przetwarzanie tych danych za usprawiedliwione. Skoro skarga kasacyjna dotyczyła tylko zastosowania przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, to Naczelny Sąd Administracyjny- będąc związany z mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. granicami skargi kasacyjnej - nie mógł rozważać innych kwestii, w tym także dotyczących przesłanki wskazanej w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Podzielić należało pogląd, że zgłoszenie przez P. S.A. jako dowód w sprawie z powództwa K. M. przeciwko tej Spółce o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenie umowy o pracę aktu oskarżenia dotyczącego powoda K. M. i innych pracowników [...] Oddziału Spółki, w tym skarżącego S. S. mieściło się w przesłance dopuszczalności przetwarzania danych osobowych zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przetworzenie tych danych nastąpiło bowiem niewątpliwie w ramach realizacji uprawnień Spółki jako strony pozwanej w procesie cywilnym.

Stosownie bowiem do art. 217 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego strona może aż do zamknięcia rozprawy przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie innych wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej, a zgodnie z art. 232 tego Kodeksu, strony są obowiązane wskazać dowody potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do przedstawionej w skardze kasacyjnej oceny znaczenia wskazanego aktu oskarżenia jako dowodu w sprawie z powództwa K. M. i wyrażonego przekonania, że dokument ten nie miał kluczowego, istotnego znaczenia w sprawie stwierdzić trzeba, że poza zakresem postępowania w sprawie niniejszej leżą wszelkie rozważania w przedstawionym przedmiocie. Kwestie te bowiem podlegają wyłącznie ocenie Sądu rozpoznającej sprawę cywilną. W myśl art. 217 § 2 K.p.c. Sąd pominie środki dowodowe, jeżeli okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione lub jeżeli strona powołuje dowody jedynie dla zwłoki. Jeżeli zaś - tak jak we wspomnianej sprawie - dowód powołany przez stronę nie został pominięty, to wyłącznie Sąd prowadzący sprawę oceniać może wartość i znaczenie poszczególnych dowodów, kierując się regułami zawartymi w Kodeksie postępowania cywilnego (art. 233 § 1 K.p.a.), a ocena ta może być zweryfikowana przez Sąd drugiej instancji.

Jak słusznie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przedmiotowy akt oskarżenia dotyczył powoda K. M. i innych pracowników Spółki, w tym skarżącego, którym jako działaczom związkowym zarzucono czyny popełnione wspólnie i w porozumieniu. Niewątpliwie nieujawnienie tego faktu, poprzez usunięcie z aktu oskarżenia jakichkolwiek informacji w tym względzie, a także danych osobowych skarżącego zasadniczo zmieniłoby treść tego dokumentu, który stanowi pewną całość.

Ponadto przedstawiając ten dowód Spółka nie była uprawniona do jakiejkolwiek ingerencji w jego treść. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji kopia aktu oskarżenia z wykreślonymi danymi osobowymi skarżącego nie mogłaby być poświadczona za zgodność z oryginałem, a zatem straciłaby cechy dokumentu stanowiącego dowód.

Żądana przez skarżącego ingerencja, polegająca na anonimizacji jego danych osobowych zawartych w akcie oskarżenia stanowiącym materiał dowodowych sprawy cywilnej leży poza zakresem kompetencji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Dokument ten stanowiący część materiału dowodowego sprawy cywilnej, pozostaje w dyspozycji Sądu rozpoznającego tę sprawę, a Kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje tego rodzaju działań, jakich żądał skarżący.

Niezależnie od tego stwierdzić należy, że zasadnie uznano, że w rozpoznawanej sprawie nie została naruszona zasada proporcjonalności. Gwarantowana w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ochrona prawna życia prywatnego nie ma charakteru bezwzględnego. Jak podniesiono w skardze kasacyjnej ograniczenia w tym zakresie, również odstępstwa ustanowione w art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, należy interpretować ściśle i mogą być one ustanowione tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. (art. 31 ust. 3 Konstytucji).

Prawa Spółki jako strony pozwanej w procesie cywilnym do obrony swojego stanowiska i przedstawienia, zgodnie z regułami zawartymi w Kodeksie postępowania cywilnego, dowodów na jego uzasadnienie - wbrew twierdzeniom skarżącego - odpowiadały przesłance przetwarzania danych określonej w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.