Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 25/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 113 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 114 ust. 2, art. 115
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2008 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" określił dla zakładu - skupu złomu, zlokalizowanego przy ul. D. w S., prowadzonego przez firmę "K." Sp. z o.o. z siedzibą w H., Oddział w S. dopuszczalny poziom hałasu przenikającego z terenu zakładu w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i zamieszkania zbiorowego na poziomie: LAeq D - 55dB (w godz. 600 - 2200). Jako podstawę prawną organ wskazał art. 115a ust. 1, 3 i 5, art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm.), oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz. 1841), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie wszczęto na podstawie otrzymanego sprawozdania Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z pomiarów natężenia dźwięku pochodzącego z instalacji przeładowującej złom na terenie firmy "K." Sp. z o.o. w H. - w S. przy ul. D. Wyjaśniono, iż Spółka prowadzi skup złomu na terenie dzierżawionym od P. S.A., w którego zasięgu oddziaływania znajduje się trzykondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny, zasiedlony przez "[...]" rodzin, zlokalizowany na działce nr 2/9. Nadto inwestycja sąsiaduje z działką nr 2/10 i uwzględniając sposób zagospodarowania i wykorzystania sąsiednich terenów przyjęto, że są to tereny z zabudową mieszkaniową i zamieszkania zbiorowego. Jako dominujące źródło dźwięku określono ładowarkę porządkową oraz załadunek wagonów kolejowych. Podczas pomiarów dokonanych w porze dziennej w dwóch wybranych punktach o największej ekspozycji na emisję hałasu odnotowano równoważny poziom dźwięku LAeq D - 62,1 dB(A) - w punkcie nr 1 na granicy działki funkcjonalnie związanej z chronionym budynkiem mieszkalnym na chodniku przed żywopłotem, oraz LAeq D - 61,6 dB(A) - w punkcie nr 2 zlokalizowanym w otwartym oknie mieszkania na pierwszym piętrze budynku mieszkalnego. Końcowo organ stwierdził, iż uwzględniając dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej, który wynosi 55 dB stosownie do zapisów załącznika rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz maksymalne wyniki dokonanych pomiarów, nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej dla danego terenu normy dziennej o 7,1 dB(A).

Od decyzji tej Spółka z o.o. "K." w H. złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Podjętemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1) naruszenie art. 114 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 113 ust. 1 pkt 2 tej ustawy;

2) naruszenie art. 114 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska;

3) naruszenie art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 114 ust. 2 tej ustawy;

4) naruszenie art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na wstępie odwołująca się zarzuciła, iż organ I instancji nieprawidłowo i niezasadnie zakwalifikował obszar, na który przenika hałas z zakładu prowadzonego przez Spółkę, jako teren z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i zamieszkania zbiorowego. Z uwagi na tę okoliczność naruszone zostały powołane wyżej przepisy prawa. Ponieważ dla przedmiotowego terenu nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tej sprawie ma zastosowanie art. 115 tej ustawy, który stanowi, iż w przypadku braku planu miejscowego oceny, czy teren należy do rodzajów terenu, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów. Spółka podniosła, iż jak wynika z przedstawionego na załączonych mapach stanu faktycznego budynek mieszkalny przy ul. D. 6 jest jedynym budynkiem mieszkalnym o takiej funkcji zabudowy na otaczającym terenie. Jest on otoczony ze wszystkich stron zabudową o funkcji przemysłowej i składowej, a więc przeważającą jest na tym terenie zabudowa przemysłowa, składowa, ewentualnie usługowa. Ta okoliczność powoduje, iż przy odpowiednim zastosowaniu art. 114 ust. 2 i art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla terenu budynku mieszkaniowego dopuszczalny poziom hałasu winien być ustalony jak dla przeważającej funkcji terenu, czyli przemysłowo - składowo - usługowej, dla których nie ustala się dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. Nadto podniesiono, iż doręczenie decyzji nastąpiło w sposób niezgodny z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podniesiono, że w zasięgu oddziaływania składowiska złomu znajduje się zasiedlony budynek wielorodzinny na działce nr 2/9, stąd prawidłowo działkę tę uznano za wykorzystywaną pod zabudowę mieszkaniową i teren ten tak faktycznie jest zagospodarowany. Zabudowa powyższa jest znacznie wcześniejsza niż prowadzona przez odwołującą się działalność gospodarcza. Wobec powyższego pomimo, że sąsiednie tereny są zagospodarowane i wykorzystywane na inne cele (przemysłowo-składowe), oddziaływanie na teren zabudowy mieszkaniowej poprzez instalacje składowiska, tj. ładowarkę porządkującą złom, ładowarkę ładującą wagony, samochody dostarczające złom, spawarka - jest ewidentne. Podkreślono, że wyniki wykonanych pomiarów hałasu nie zostały zakwestionowane w toku postępowania stanowiąc dowód, iż poza zakład prowadzący skup złomu emitowany jest hałas do środowiska także na teren zagospodarowany i wykorzystywany pod zabudowę mieszkaniową - budynek mieszkalny wielorodzinny usytuowany w odległości ok. 20 m od granicy zakładu. Wyjaśniono, iż teren zabudowy mieszkaniowej jest terenem chronionym, dlatego też pomiary hałasu były przeprowadzane tylko w odniesieniu do tego terenu, nie zaś pozostałych nie objętych ustawową ochroną.

Podkreślono, że ochrona przed nadmiernym hałasem, którego źródłem jest działalność Spółki z o.o. "K." - w S. przy ul. D., polega na zapewnieniu jak najlepszego, możliwego w tych warunkach stanu akustycznego środowiska, poprzez zmniejszenie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Stąd w ocenie Kolegium organ I instancji zasadnie wydał decyzję określającą dopuszczalny poziom hałasu na poziomie LAeq D - 55 dB. Decyzja organu I instancji wydana została w dniu "[...]", a więc w ostatnim dniu obowiązywania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Kolegium jednakże rozpatrując sprawę uwzględniło w tym zakresie zmianę stanu prawnego i do podjętego rozstrzygnięcia zastosowało przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Dopuszczalny poziom hałasu - LaeqD (przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym) wynosi dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego - 55 dB (identycznie jak w rozporządzeniu z 29 lipca 2004r.) - dla obiektów pozostałych (poza drogami lub liniami kolejowymi) i działalności będącej źródłem hałasu wg. załącznika do rozporządzenia - tabela 1 lp. 3 lit. a).

Organ odwoławczy podał, że w ustawowym terminie po upływie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna - decyzja ta wywołuje skutki prawne (art. 115a ust. 6 Prawa ochrony środowiska). Jest to okres, w którym prowadzący zakład winien podjąć działania dostosowawcze do dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego poza zakład w kierunku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

Na tę decyzję "K." Sp. z o.o. z siedzibą w H. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, albo

2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy;

3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego,

4) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W obszernej skardze Spółka powtórzyła zarzuty naruszenia przepisów wymienionych w odwołaniu, poszerzając katalog naruszeń prawa o przepisy rozporządzeń Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. oraz z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Spółki okoliczność, iż w zasięgu oddziaływania jej przedsięwzięcia gospodarczego znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny, który to budynek należy do zabudowy przedwojennej, został wybudowany i zasiedlony przed datą rozpoczęcia działalności przez Spółkę, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, bowiem data wybudowania i zasiedlenia budynku nie przesądza o charakterze terenu. Wskazuje natomiast jedynie na sposób faktycznego korzystania z jednej działki, będącej pozostałością istnienia budynków socjalnych na terenach przemysłowych. Nadto okoliczność wcześniejszego wybudowania i zasiedlenia budynku nie została w toku postępowania administracyjnego niczym udowodniona ani wykazana.

Skarżąca podniosła, iż uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów na spornym placu składowym w S. przy ul. D., co świadczy o tym, iż działalność ta nie powoduje zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, ponieważ w innym wypadku Prezydent Miasta winien był odmówić na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach wydania zezwolenia na prowadzenie takiej działalności, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami mógłby powodować wskazane zagrożenia. Wobec tego Spółka uznaje za niezgodną z prawem praktykę Prezydenta Miasta, który w pierwszej kolejności pozwala na prowadzenie spornej działalności uznając ją za zgodną z przepisami prawa ochrony środowiska, a następnie ją "sankcjonuje" uznając za niezgodną z tymi przepisami.

Po raz kolejny Spółka podniosła, iż na terenie oddziaływania składowiska złomu oraz w dalszym jego otoczeniu dominuje funkcja przemysłowo - składowo - usługowa, co jednoznacznie wynika z przedstawionych map terenu, jak też treści opracowania wyników pomiaru hałasu sporządzonego przez uprawniony organ. W tej sytuacji brak jest w ogóle podstaw do dokonania kwalifikacji spornego terenu jako przeznaczonego na cele wymienione w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska i brak jest podstaw prawnych do określenia Spółce dopuszczalnych poziomów hałasu. Wobec tej okoliczności wyniki pomiarów hałasu i argumenty powołane przez organy w obu decyzjach nie mają znaczenia z uwagi na brak podstaw do ochrony spornego terenu przed nadmiernym hałasem, wobec braku dopuszczalnego poziomu hałasu dla tego terenu. Spółka podniosła, iż ustawodawca przewidział sytuację, w której na terenach przemysłowych znajduje się zabudowa mieszkalna i zgodnie z art. 114 ust. 3 tej ustawy ochrona przed hałasem takiej zabudowy polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Przepis ten nie wskazuje jednak podmiotu do którego nakaz zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych jest skierowany, nie określa dopuszczalnego poziomu hałasu, przy którym rozwiązania te winny mieć zastosowanie, ani nie wskazuje do jakiego poziomu hałasu rozwiązania powyższe winny doprowadzić.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, iż poziom hałasu emitowany poza zakład w kierunkach terenów zagospodarowanych i wykorzystywanych na cele przemysłowe, bądź magazynowe nie był badany ani też nie stanowi przedmiotu niniejszej decyzji. Ponadto wbrew wywodom skargi organ uznał za istotne, że budynek mieszkalny wielorodzinny istniał i został zasiedlony na działce nr 2/9 znacznie wcześniej niż rozpoczęta przez zakład działalność w zakresie zbierania odpadów. Stanowisko to Kolegium uzasadniło tym, iż Spółka swoją działalnością wprowadziła do środowiska już wcześniej zagospodarowanego w określony sposób, hałas przewyższający swoim poziomem dopuszczalne normy w kierunku terenu prawem chronionego. Za bezsporne organ uznał, że hałas ów jest emitowany na teren zabudowy mieszkaniowej. Odnośnie decyzji Prezydenta Miasta z "[...]" zezwalającej na zbieranie odpadów o kodach klasyfikacyjnych, określonych w pkt 1 sentencji, z określeniem ich sposobu magazynowania wyjaśniono, że decyzja ta nie zawiera żadnych rozstrzygnięć dotyczących emisji hałasu do środowiska. Samo zaś zbieranie i składowanie odpadów, stanowiące przedmiot decyzji nie stanowi źródła hałasu - hałas ten wywołują bowiem urządzenia zakładu - ładowarka porządkowa oraz załadunek złomu do wagonów.

Postanowieniem z 3 marca 2008r. WSA w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniesione zaś zażalenie oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 maja 2008r. sygn. akt II OZ 527/08.

Na rozprawie w dniu 2 września 2008r. pełnomocnik skarżącej złożył do akt kserokopię pisma Urzędu Miejskiego z 30 lipca 2008r. wraz z wypisem ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - miasta uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej Nr "[...]" z "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może dokonywać tej kontroli na podstawie kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, czy stwierdzenie jej nieważności, ma miejsce tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad postępowania lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził takich wad czy uchybień w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]", utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]", którą określono dopuszczalny poziom hałasu przenikający z terenu zakładu Spółki w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową wielorodzinną. Istota sporu sprowadza się do kwestii poprawności zakwalifikowania przez orzekające organy działki nr 2/9 jako terenu z zabudową mieszkaniową wielorodzinną i zamieszkania zbiorowego, na który przenika hałas z zakładu prowadzonego przez Spółkę, w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie, że z tego powodu dla tego terenu chronionego niezbędne jest ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu, czemu oponuje skarżąca. Dopiero bowiem uznanie tego terenu za faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany na określony cel m.in. pod zabudowę mieszkaniową pozwala na określenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego poza zakład w kierunku spornego terenu.

Stosownie z art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu (...). Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład.

Przy czym wskazać należy, iż stosownie do art. 112a pkt 2 tej ustawy przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby:

a) LAeq D - równoważny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200),

b) LAeq N - równoważny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600).

Z powyższego wynika, że decyzją wydaną w trybie art. 115a ust. 1 powołanej ustawy następuje określenie norm dopuszczalnego hałasu mających źródło w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). Wskazać należy, iż wydając tego rodzaju decyzję właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi, określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem.

Jak wykazał organ I instancji pomiary wykonane w porze dziennej w dwóch wybranych punktach o największej ekspozycji na emisję hałasu odnotowały równoważny poziom dźwięku LAeq D - 62,1 dB (A) - w punkcie nr 1 na granicy działki funkcjonalnie związanej z chronionym budynkiem mieszkalnym na chodniku przed żywopłotem, oraz LAeq D - 61,6 dB (A) - w punkcie nr 2 zlokalizowanym w otwartym oknie mieszkania na pierwszym piętrze budynku mieszkalnego. Dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej dla terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego wynosi natomiast 55 dB stosownie do załącznika rozporządzenia Ministra Środowiska z 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz. 1841) tabela 1. Odnotować pozostaje, iż wartość dopuszczalnego poziomu hałasu dla tego terenu została niezmieniona również w obowiązującym w dacie orzekania przez Kolegium rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zatem wyniki przeprowadzonych pomiarów wskazują na przekroczenie dopuszczalnej dla tego terenu normy dziennej maksymalnie o 7,1 dB(A).

Wobec przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przez Spółkę organ I instancji zasadnie określił dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem Spółki w kierunku terenu z zabudową mieszkaniową na poziomie 55 dB.

Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi, iż organy nieprawidłowo i niezasadnie zakwalifikowały obszar, na który przenika hałas poza zakład prowadzony przez Spółkę, jako teren o zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego nie może być uznany za trafny. Poza sporem pozostaje okoliczność (nie kwestionowana przez skarżącą), iż dla całego terenu, na którym prowadzona jest działalność przez zakład Spółki, jak i terenu na który oddziałuje hałas nie ma sporządzonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zatem z art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska w takim przypadku oceny, czy teren należy do jednego z terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, przy czym przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Stąd jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (art. 114 ust. 2). Na mocy art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a do f tej ustawy w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zostały ustalone zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N m.in. dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz na cele mieszkaniowo-usługowe.

W oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa Spółka wywodzi, iż wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowany jest jej zakład w S. oraz terenów sąsiednich dla działań polegających na określeniu dopuszczalnych poziomów hałasu winno mieć znaczenie faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie tego oraz sąsiednich terenów. Mając zaś na uwadze okoliczność, że teren zakładu, jak i zdecydowana większość terenów sąsiednich jest wykorzystywana na cele przemysłowe i składowe, poza jedynym terenem stanowiącym enklawę, na którym zlokalizowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny, skarżąca wywodzi, że w takim przypadku nie istnieją żadne normy dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż takie tereny przemysłowo - składowo - usługowe nie zostały objęte szczególna ochroną, o której mowa w art. 113 ust. 2 ustawy. Sąd nie podziela zaprezentowanej przez Spółkę wykładni przepisów art. 114 ust. 2 w związku z art. 113 ust. 2 pkt 1 oraz art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem, okoliczności tej nie kwestionuje skarżąca, pozostaje ustalenie, iż na terenie bezpośrednio sąsiadującym z nieruchomością dzierżawioną przez skarżącą, na działce nr 2/9 w odległości ok. 20 m od granicy zakładu położony jest zasiedlony przez "[...]" rodzin budynek mieszkalny, jak również poza sporem pozostaje fakt stwierdzonego poza zakładem Spółki przekroczenia norm hałasu dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Sporna pozostaje natomiast okoliczność faktycznego wykorzystywania i zagospodarowania działki, na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny. Spółka twierdząc, iż cały teren przeznaczony jest na funkcję przemysłowo - usługową wywodzi, iż brak jest podstaw do określania jakiegokolwiek dopuszczalnego poziomu hałasu poza terenem zakładu, skoro dla całego tego terenu brak jest dopuszczalnych norm hałasu, a wobec braku dla terenu planu miejscowego o jego wykorzystaniu i przeznaczeniu decyduje stosownie do art. 114 ust. 2 tej ustawy przeważający sposób wykorzystywania terenów.

W tym miejscu wyjaśnić pozostaje skarżącej, iż przedstawiona przez nią interpretacja art. 114 ust. 1 i 2 powołanej ustawy jest nieuprawniona.

Po pierwsze wskazać należy, iż zapis art. 114 ust. 1 tej ustawy odnosi się do sytuacji sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Takie rozróżnienie jest dokonane z uwagi na okoliczność, iż tylko tereny określone w art. 113 ust. 2 pkt 1 zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i dla terenów tam wyszczególnionych określone zostały dopuszczalne poziomy hałasu. Ponieważ tereny tam wyszczególnione posiadają różny dopuszczalny poziom hałasu niezbędnym było dokonanie w planie miejscowym rozróżnienia tych właśnie terenów aby skutecznie móc je chronić. Z ust. 2 wynika natomiast, iż jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Z wykładni gramatycznej tego przepisu wynika jednoznacznie, że powyższa regulacja dotyczy jedynie terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, tj. terenów, które zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy, nie zaś wszystkich terenów, tak objętych ochroną, o której mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, jak i wszystkich innych terenów, w tym wykorzystywanych na cele przemysłowe, składowe czy magazynowe. Już tylko z tego powodu argumentacja skarżącej nie mogła zostać uwzględniona, gdyż w przywołanych wyżej przepisach art. 114 ust. 1 i 2 ustawy nie wspomina się o wszelkich terenach lecz jedynie o terenach objętych ochroną.

Kolejny argument, który należy podnieść w rozpoznawanej sprawie to okoliczność, iż gdyby prawidłowa była wykładnia wskazanych wyżej przepisów prawa w ujęciu zaprezentowanym przez skarżącą Spółkę, to zbędny - martwy byłby przepis art. 115a ust. 1 tej ustawy. Nie zaistniałaby bowiem nigdy sytuacja, kiedy organ zobowiązany byłby do zastosowania regulacji tam przewidzianej, natomiast w polskim systemie prawa funkcjonuje zasada racjonalności działania ustawodawcy, co oznacza, iż przewidziana art. 115 a ust. 1 ustawy regulacja ma zastosowanie w przypadkach tam wskazanych. Tym przypadkiem jest bowiem stwierdzenie na skutek pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu i wobec tego organ wydane decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Jak już wskazano wyżej w tym przypadku organ podejmuje działanie z urzędu w następstwie stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu poza zakładem.

Rację ma Spółka, iż dla działalności, którą prowadzi na dzierżawionym w S. od P. S.A. terenie przepisy prawa nie przewidują dopuszczalnych poziomów hałasu. Jednakże taka sytuacja ma miejsce jedynie wówczas, gdy hałas nie jest emitowany poza teren zakładu, z chwilą jednakże jego emisji poza teren zakładu na teren sąsiedni, jeżeli jest to teren, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, zakład musi się już liczyć z koniecznością przestrzegania dopuszczalnego poziomu hałasu, który na tych chronionym terenie nie może przekroczyć ustalonego decyzją wydaną w trybie art. 115 a ust. 1 poziomu dopuszczalnego hałasu.

Nie zmienia tego podnoszona w skardze argumentacja, iż na terenie oddziaływania składowiska złomu oraz w dalszym jego otoczeniu dominuje funkcja przemysłowo - składowo - usługowa, co potwierdzają przedstawione mapy terenu. Wskazany charakter pozostałych terenów sąsiadujących ze zakładem Spółki skutkował jedynie tym, iż pomiaru hałasu dokonano w odniesieniu do terenu o zabudowie mieszkaniowej, nie zaś pozostałych terenów.

Nie sposób także podzielić zarzutu skargi w zakresie niekonsekwencji Prezydenta Miasta, który najpierw zezwala na prowadzenie określonej działalności przez skarżącą, a następnie ją ogranicza. Podkreślić należy, że postępowanie w zakresie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na zbieraniu odpadów z metalu nie ma związku z postępowaniem w zakresie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego poza obszar zakładu Spółki. Kolegium w odpowiedzi na skargę zasadnie wskazało, iż Prezydent Miasta w decyzji z "[...]" zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, nie narzucił żadnych ograniczeń dotyczących emisji hałasu do środowiska. Dopiero sposób wykonywania przez Spółkę działalności spowodował bowiem, że organ ten określił dopuszczalny poziomu hałasu w odrębnym postępowaniu administracyjnym, do czego zobowiązują go przepisy powszechnie obowiązującego prawa - art. 115a ust. 1 ustawy .

Natomiast wynikający z art. 114 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska obowiązek ochrony przed hałasem m.in. zabudowy mieszkaniowej, polegający na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach, ustawodawca wprowadził nie wskazując jednoznacznie podmiotu, do którego należy realizacja tego nakazu. Jednak wątpliwości skarżącej w tym zakresie nie mają uzasadnienia, gdyż skoro nie wprowadzono tu żadnego zróżnicowania, to obowiązki te spoczywają na wszystkich podmiotach dopuszczających się przekroczenia określonego poziomu hałasu. Odnośnie zaś podnoszonego w skardze braku wskazania do jakiego poziomu hałasu winny doprowadzić rozwiązania techniczne zapewniające właściwe warunki akustyczne należy przypomnieć, iż poziom ten został określony przez Prezydenta Miasta w decyzji z "[...]" – z wyszczególnieniem terenu zakładu skarżącej jako źródła hałasu.

Jak już wskazano bowiem w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 3 marca 2008r. sygn. akt II SA/Ol 25/08, od zachowania się samej skarżącej w miejscu prowadzenia działalności zależeć będzie dalsze postępowanie, gdyż dopiero przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu może spowodować nałożenie kary pieniężnej z tego tytułu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu.

Wskazany także zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania poprzez brak jakiegokolwiek wykazania, iż budynek mieszkalny przy ul. D. 6 w S. u został zasiedlony wcześniej niż rozpoczęto prowadzenie działalności przez zakład skarżącej na dzierżawionym od P. S.A. terenie nie ma znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, skoro nie ma sporu co do faktu zlokalizowania na tym terenie takiego budynku oraz jego zamieszkiwaniu przez "[...]" rodzin. Okoliczność powyższa znajduje potwierdzenie chociażby w pismach tych osób kierowanych do organu w toku postępowania administracyjnego, jak również wypowiedzi uczestnika postępowania na rozprawie p. W.D. będącego właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. D. 6/5 w S.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.

W zakresie wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego o zasądzenie kosztów postępowania Sąd na podstawie art. 200 ustawy ppsa stwierdza, że na etapie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego. Nie jest zatem możliwe zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, z zastrzeżeniem art. 203 i art. 204 ustawy ppsa, które dotyczą skargi kasacyjnej.