Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1360/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 a   ust. 1  pkt  1, 2, 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M. M., J. M. i A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...]; II. orzeka, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 9.281,00 (słownie: dziewięć tysięcy dwieście osiemdziesiąt jeden 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2011 r. (nr SKO [...]), działając w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO/Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 12 listopada 2010 r. (nr [...]), ustalającą M.M., J.M. i A.R. (dalej także: podatnicy/strona/skarżący) podatek od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 202.929 zł. Jako podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) a także art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1-2 i ust. 5, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b i pkt 3 oraz art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: u.p.o.l.).

Analiza akt sprawy potwierdza, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Prezydent Miasta W. skorygował dane ujęte przez podatników

w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2009 r., co znalazło potwierdzenie w w/w decyzji tego organu. Treść decyzji wskazuje, że tworząca przedmiot opodatkowania nieruchomość położona jest przy ul. [...] w W.. W skład przedmiotu opodatkowania wchodziły - stanowiące współwłasność podatników - budynki, grunty

i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dokonując wymiaru podatku, organ podatkowy zastosował stawki podatkowe określone w uchwale Rady Miejskiej W. z dnia 26 listopada 2008 r.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, powołaną na wstępie decyzją, SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W.

Kolegium stwierdziło, iż w sprawie dokonano prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości, przyjmując stawki dla gruntów, budynków i budowli związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podniosło, że maksymalne stawki opodatkowania należy stosować względem wszystkich współwłaścicieli nieruchomości o ile choćby tylko jeden z nich posiada status przedsiębiorcy. Pogląd ten organ wyprowadził z treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l. oraz wypracowanej na jego gruncie praktyki, także sądowej.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że za osobę prowadzącą w badanym okresie działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm. - dalej: u.s.d.g.), tj. działalność o charakterze zarobkowym, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, uznano nie tylko A.R. i J.M. z uwagi na posiadanie przez te podmioty wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (kryterium formalne), ale także M.M., która jakkolwiek takiego wpisu nie posiadała, to jednak de facto wykonywała czynności, potwierdzające tego rodzaju działalność. Organ II instancji wyraził pogląd, iż dla sprawy bez znaczenia pozostaje okoliczność, że M. M. nie dokonała zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej. Odnosząc te uwagi do ustaleń faktycznych organ odwoławczy wskazał, że w 2009 r. M.M. zawarła dwanaście umów najmu z różnymi przedsiębiorcami, wynajmując im pomieszczenia użytkowe, place parkingowe, magazyny etc. Dodał, iż tożsame usługi podatniczka świadczyła także w latach 2006, 2007 i 2008. O zawodowym charakterze prowadzonej przez M.M. działalności świadczyły - w ocenie organu - takie okoliczności jak: nadanie jej numeru REGON, rejestracja w Urzędzie Skarbowym, doliczanie do czynszu najmu podatku VAT, składanie deklaracji podatkowych VAT-7, prowadzenie ewidencji VAT.

Odpowiadając na zarzut, iż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej budynki nie nadawały się do użytkowania ze względu na zły stan techniczny, Kolegium podkreśliło, że przesłanka tzw. "względów technicznych", mająca wskazywać na niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej musi mieć charakter trwały. Wyłączenie od opodatkowania – na tej podstawie – możliwe jest jedynie w przypadku, gdy stan techniczny nieruchomości uniemożliwia wykorzystanie jej do działalności gospodarczej w chwili obecnej, jak i w przyszłości. Przy czym, jak podkreślił organ, brak możliwości wykorzystania budynku do działalności gospodarczej ze względów technicznych musi dotyczyć konstrukcji budynku, a nie przeszkód technicznych spowodowanych demontażem, remontem, modernizacją, adaptacją, czy wymianą instalacji wodno-kanalizacyjnej, elektrycznej, gazowej, cieplnej etc. W nawiązaniu do ustaleń faktycznych w sprawie, stwierdzając przy tym brak podstaw do wyłączenia z opodatkowania w oparciu o wskazane kryteria, organ podatkowy odwołał się do wniosków końcowych zawartych w opinii technicznej, sporządzonej przez biegłego A.H. (opinia z dnia 21 kwietnia 2006 r. zatytułowanej "Ocena stanu technicznego budynków wraz z kwalifikacją obiektów budowlanych dla celów podatkowych"), z których nie wynikało, by sporne obiekty budowlane znajdowały się w złym stanie technicznym. Odwołując się do stanowiska biegłego organ podkreślił, że "stan techniczny budynków (budowli) jest zadowalający lub średni, a ich konstrukcja nie jest naruszona i nie grozi zawaleniem, nie zachodzi zatem zagrożenie życia ludzkiego, środowiska lub bezpieczeństwa mienia".

W kwestii opodatkowania urządzeń sieci przesyłowych, usytuowanych wewnątrz i na zewnątrz budynków, organ II instancji podniósł, iż podatnik nie wykazał, aby urządzenia te zostały włączone przez organ I instancji do podstawy opodatkowania,

a nadto, odesłał do stanowiska wyrażonego w tym temacie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 10 marca 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 1638/07), w sprawie tego samego podatnika za 2003 r., podkreślając, że wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. (sygn. akt II FSK 1330/08).

Ustosunkowując się do problematyki zasadności opodatkowania działki nr [...] przy ul. [...] w W., która - według strony - jako znajdująca się w pasie drogowym drogi publicznej nie podlegała opodatkowaniu, organ odwoławczy, powołując się na wyniki postępowania wyjaśniającego, wskazał, że zgodnie z informacją uzyskaną m. in. z Zarządu Dróg i Komunikacji w W., działka ta nie leży w ciągu gminnej drogi publicznej. Ocenił, iż nie będąc drogą publiczną, w/w działka, oznaczona

w ewidencji gruntów i budynków jako "dr", stanowiła drogę wewnętrzną, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Odnośnie kwalifikacji do budynków, nie zaś budowli, pompowni i stacji transformatorowej, SKO podniosło, że sporna kwalifikacja stanowiła wynik przyjęcia ocen zawartych w opinii technicznej zawierającej charakterystykę i opis budynków wchodzących w skład nieruchomości położonej przy ul. [...] w W..

Oceniając zarzut pominięcia przez organ I instancji solidarnej odpowiedzialności podatników, Kolegium zauważyło, iż przepis tę zasadę wprowadzający, tj. art. 3 ust. 4 u.p.o.l., został powołany w podstawie wydania decyzji i że decyzja została skierowana do wszystkich podatników (współwłaścicieli).

W skardze na decyzję SKO strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie

w całości decyzji wydanej zarówno w I, jak i w II instancji. Zawnioskowała także

o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie błędnych podstaw opodatkowania budowli oraz nie wyłączenie z opodatkowania budowli sieci wewnętrznych usadowionych w budynkach, które to budynki podlegają odrębnemu opodatkowaniu;

2) art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. i art. 49 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. - dalej: KC) przez objęcie opodatkowaniem, jako budowli, sieci zewnętrznych (wodno - kanalizacyjnych i energetycznych), stanowiących własność dostawców mediów

i z tego tytułu niepodlegających opodatkowaniu u podatników;

3) art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 12 i 3 u.p.o.l. wskutek przyjęcia do opodatkowania, jako budynków, stacji transformatorowej i pompowni, które to obiekty, stanowiąc budowle, winny być opodatkowane według zasad właściwych dla budowli, tj. od ich wartości;

4) art. 1a ust. 1 pkt 2 in fine u.p.o.l. w wyniku zignorowania, że wskazany przez podatników przedmiot opodatkowania w znacznej części nie jest i nie może być wykorzystywany w prowadzonej działalności ze względów technicznych, a zatem nie podlega opodatkowaniu wyższą stawką podatkową;

5) art. 3 ust. 4 u.p.o.l. przez pominięcie solidarnej odpowiedzialności podatników;

6) art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. poprzez błędne (i wbrew opinii biegłego) uznanie, iż działka gruntu nr 57/5 nie posiadała statusu pasa drogowego drogi publicznej

w związku z czym podlegała opodatkowaniu według stawki najwyższej;

7) art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. oraz art. 2 u.s.d.g. przez przypisanie podatnikom cech przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, co skutkowało zastosowaniem najwyższych stawek podatku od nieruchomości;

8) art. 120-124, art. 180 § 1 i 2, art. 181, art. 187 § 1 i 3, art. 188, art. 210 § 1 pkt 6

i § 4 O.p. poprzez oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym, przy braku ustosunkowania się do wszystkich dowodów oraz twierdzeń istniejących

i znanych organowi (podniesionych przez stronę w toku postępowania), jak również przez nieprawidłowe określenie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości i zastosowanie błędnych stawek podatkowych.

Skarżący szeroko uzasadnili swoje stanowisko w sprawie.

W dodatkowym piśmie procesowym strona uzupełniła argumentację skargi

w kwestii niezasadnego przypisania M.M. cech podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą gdy tymczasem sprawowała ona tylko zarząd nad swoim majątkiem prywatnym. Strona zarzuciła ponadto, że będące podstawą wydania skarżonego rozstrzygnięcia - istotne dla sprawy - dowody zostały zgromadzone

w innym postępowaniu nie będąc włączonymi do akt niniejszej sprawy postanowieniem.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, chociaż nie wszystkie zarzuty nią objęte zasługiwały na uwzględnienie.

Dla przejrzystości rozważań Sądu pożądane jest przywołanie na wstępie wybranych przepisów u.p.o.l. (mających znaczenie dla kwestii podatkowych w sprawie), do których to regulacji Sąd wielokrotnie nawiąże w ustosunkowaniu się do poszczególnych zarzutów skargi.

Rozpoczynając od zakresu przedmiotowego ustawy należy przypomnieć, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części, o ile związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. Co jest budowlą w rozumieniu ustawy podatkowej ustawodawca próbuje zdefiniować w art. 1a ust. 1 pkt. 2) u.p.o.l. wyjaśniając, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zakres znaczeniowy gruntów i budynków nie wymaga szerszego komentarza, choć dla porządku można dodać, że ich definicje zawiera art. 1a ust. 1 u.p.o.l. w punkcie - odpowiednio 3) i 1).

Podmiotowy zakres zastosowania u.p.o.l. reguluje art. 3 u.p.o.l. Dla potrzeb rozważań w sprawie wystarczy nadmienić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w sprawie), a jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność, obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.

Zarzuty skargi dotyczyły zarówno przedmiotowego, jak i podmiotowego zakresu stosowania ustawy, prowadząc stronę skarżącą do wniosku, że w obu przypadkach, wykładnia przepisów prawa dokonana przez organy podatkowe nie była prawidłowa.

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów wymagających podmiotowej analizy ustawy (aczkolwiek o skutkach sięgających przedmiotu opodatkowania) Sąd zauważa, że wbrew argumentom skargi, nałożenie na współwłaścicieli nieruchomości zobowiązania podatkowego według stawek właściwych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie naruszało prawa.

Definicję nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiąc, iż za związane z tą działalnością uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Z przytoczonej definicji wynika właściwie jeden tylko warunek, jaki muszą spełniać - wymienione w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. - przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). W świetle tak brzmiącej definicji nie ma znaczenia, jaki status posiadają pozostali współposiadacze nieruchomości, skoro, jak stanowi art. 3 ust. 4 u.p.o.l.,

w przypadku współwłasności lub współposiadania, obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach.

Wyrażona opinia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym i poglądach doktryny, gdzie przyjmuje się jednolicie, że sam fakt posiadania budynku, budowli lub gruntu przez przedsiębiorcę, chociażby był on tylko jednym ze współwłaścicieli przedmiotów opodatkowania, przesądza o uznaniu tych przedmiotów za związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 160/10, dostępny na stronie: http://orzeczenia/nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo sądowe oraz

L. Etel "Podatek od nieruchomości, rolny, leśny", Podatkowe Komentarze Praktyczne, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 39).

Skoro zatem organy podatkowe przyjęły (prawidłowo, o czym niżej), że co najmniej bieżąca działalność M.M. w zakresie świadczonych usług wynajmu wyczerpywała znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 u.s.d.g., to - co do zasady - pozostająca z nią w stosunkach współwłasności nieruchomość kwalifikowała się w całości do opodatkowania według stawek wyższych, właściwych dla działalności gospodarczej. W ramach tej części rozważań Sądu przyznać należy rację stanowisku strony skarżącej co do powinności formalnego włączenia do akt sprawy pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 18 czerwca 2010 r. znak [...] (szczególności, że organ podatkowy powoływał się na treść tego pisma w uzasadnieniu oceny spełnienia przesłanek działalności gospodarczej) oraz pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 14 czerwca 2010 r., niemniej, uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, skoro okoliczności stwierdzone w/w pismami, przyznała sama skarżąca w toku postępowania w piśmie z dnia 20 maja 2010 r. (k. 10 akt administracyjnych). Odwołując się do treści tego pisma czytamy, że "[...] M.M. wyłącznie ze względu na okazjonalne wynajmowanie niektórych elementów nieruchomości przy ul. [...] (gruntów lub budynków) osobom trzecim, zgodnie z wymogami prawa podatkowego zmuszona była zaprowadzić księgę podatkową oraz ewidencjonować usługi najmu w ewidencji VAT. Nadto, M.M. zgodnie z ustawą o podatku VAT zobligowana jest do wystawienia najemcom faktur VAT oraz odprowadzania podatku VAT fiskusowi, bez względu na to, czy umowa najmu dotyczy osoby fizycznej, czy też podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą".

Odnosząc się do samej kwalifikacji aktywności M.M. w zakresie świadczonych przez nią usług najmu należy podkreślić, że jakkolwiek przypisaną jej cechę przedsiębiorcy M.M. usiłowała zwalczać w powołaniu się na takie kwestie, jak brak wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz okazjonalny charakter prowadzonej działalności, to słusznie organy przyjęły, że nie dopełnienie wymogów formalnych, jak i czasowe przerwy w wynajmie, pozostawały bez znaczenia w świetle definicji działalności gospodarczej, zawartej w u.s.d.g. W szczególności, trafnie - na gruncie art. 2 u.s.d.g. - zinterpretowano kluczowe znamiona działalności gospodarczej, takie jak - powtarzalność czynności (w tym przypadku, zawarcie przez M.M. w charakterze wynajmującego kilkunastu umów najmu) oraz ich zarobkowy charakter - niezależnie od skali działalności - także zorganizowany charakter (strona uzyskała numer Regon, zarejestrowała się w urzędzie podatkowym, rozliczała się podatkowo jak osoba prowadząca działalność gospodarczą, wystawiała faktury VAT, okres działalność wykraczał poza badany rok podatkowy). W/w czynności M.M. wykonywała również we własnym imieniu. W uzupełnieniu tej oceny Sąd odsyła do analizy przesłanek prowadzenia działalności gospodarczej zawartej w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2010 r. (sygn. akt II FSK 1486/09) oraz z 28 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 333/11; oba orzeczenia dostępne na stronie j/w).

Nie ma przy tym racji strona skarżąca twierdząc, iż opodatkowanie całej nieruchomości według tych stawek było nadużyciem administracji podatkowej i wymagało przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem wyjaśnienia, w jakiej części M.M. wykorzystywała nieruchomość do przypisywanej jej działalności gospodarczej. Wbrew argumentacji skargi, takiej wykładni prawa nie można znaleźć w powołanych w skardze wyrokach sądów administracyjnych.

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. W tym też kierunku zmierza, jak już to sygnalizowano, sądowa wykładnia tego przepisu, w której powszechnie aprobowany jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym, nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Uzasadnienie dla przyjętej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym - od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, iż opodatkowaniu tym podatkiem podlegać będzie samo posiadanie nieruchomości, bez względu na fakt, czy nieruchomość przynosi dochody, czy też nie.

Nie sposób przy tym przyznać racji stronie, która twierdzi, iż umowa najmu nie jest umową o świadczenie usług, a zatem nie mieści się w hipotezie art. 2 u.s.d.g. Argumentacja strony zupełnie pomija okoliczność, że u.s.d.g. jest ustawą systemową, co oznacza, iż ma w pewnym sensie zastosowanie uniwersalne, stąd, zawartego

w przepisie art. 2 u.s.d.g. zwrotu "działalności usługowej" nie można sprowadzać tylko do umów o cechach spełniających essentialia negotii umowy świadczenia usług regulowanej przepisami KC. Wskazując na powyższe, kierunek wykładni "działalności usługowej", w rozumieniu u.s.d.g., należy odnieść do każdego rodzaju działalności (nie będącej działalnością wytwórczą, budowlaną, handlową, ani nie polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż), którą cechuje pewna ciągłość oraz zarobkowy charakter.

Skoro o związaniu nieruchomości z prowadzeniem działalności przesądza ich posiadanie przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą), to bez znaczenia pozostaje, czy w sprawie - uznana za przedsiębiorcę – M.M. wynajmowała wszystkie składniki spornej nieruchomości, czy też tylko część

z nich. Przesądzające jest bowiem to, że sporna nieruchomość była w posiadaniu (nawet "biernym") przedsiębiorcy. Tym samym bez wpływu na wynik sprawy pozostaje, iż orzekające w sprawie organy nie ustaliły, jaka powierzchnia (gruntu, budynku) była przeznaczona pod wynajem.

Podkreślenia wymaga, że omawiana nieruchomość wchodziła w skład nabytego przez współwłaścicieli przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ KC.

Powyższe, jako chybione, nakazuje ocenić zarzuty traktujące o niezasadnym

- zdaniem strony - potraktowaniu M.M. jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Przy czym Sąd nie podziela wyrażonego w skardze poglądu, popartego orzecznictwem, iż warunkiem koniecznym dla uzyskania statusu przedsiębiorcy jest wpis do odpowiedniego rejestru (patrz wcześniejsze wywody Sądu).

Z uwagi na to, że w sprawie niewątpliwie ustalono, iż M.M. prowadziła działalność gospodarczą w przedmiocie najmu nieruchomości, za nieuzasadnione należało uznać stanowisko strony skarżącej, że ów najem działalności gospodarczej nie stanowił, będąc realizowany w ramach zarządu własnym majątkiem. Powołane natomiast w skardze orzeczenia sądów wyrażają w większości tezy, które bazują na założeniu, iż podatnik nie prowadził działalności gospodarczej prowadząc zarząd własnym majątkiem, co w rozpoznawanej sprawie wykluczono. Ponadto wypada zaznaczyć, że w powołanych wyrokach dokonano oceny konkretnej sytuacji faktycznej. Skład orzekający nie podziela także, co do zasady, wyrażonego w tych wyrokach poglądu, iż związanie nieruchomości z działalnością gospodarczą oznacza faktyczne zajęcie nieruchomości w celu prowadzenia tej działalności, o czym była mowa wyżej.

Reasumując, w sprawie zasadnie opodatkowano przedmiotową nieruchomość jako związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. oraz art. 2 u.s.d.g. (zarzut sformułowany w pkt 7 skargi).

W tym miejscu zauważenia wymaga, że z treści skarżonej decyzji nie wynika ostateczne stanowisko Kolegium odnośnie statusu pozostałych współwłaścicieli spornej nieruchomości, tj. A.R. i J.M. Z uzasadnienia decyzji można jedynie przypuszczać, że potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. pozostali współwłaściciele także uznani zostali za przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą. Powyższe, mimo iż narusza przepisy procesowe (m. in. art. 122 i art. 210 § 4 O.p.) nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż wystarczającym było ustalenie, że jeden ze współwłaścicieli nieruchomości, tzn. M.M., działalność gospodarczą w okresie badanym faktycznie prowadził, co przesądzono wyżej.

W podzbiorze zarzutów o charakterze podmiotowym zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut dotyczący pominięcia w sentencji decyzji zastrzeżenia o solidarnej odpowiedzialności podatników. Brak orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe stanowił niewątpliwie uchybienie organu I instancji (zignorowane przez organ odwoławczy). Uchybienie to nie ma jednak znaczenia dla finalnego rozstrzygnięcia gdyż w sprawie zrealizowano faktycznie dyspozycję art. 3 ust. 4 u.p.o.l., tj. w sentencji wydanych w sprawie decyzji powołano w/w przepis

i wymieniono, jako adresatów decyzji (podatników), wszystkich współwłaścicieli, tj. M. M., J.M. i A.R., czyli podmioty, na których ciążył solidarny obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

W wyniku powyższego Sąd nie stwierdził, aby w sprawie naruszono - w sposób mający wpływ na wynik sprawy - art. 3 ust. 4 u.p.o.l. przez pominięcie solidarnej odpowiedzialności podatników (zarzut sformułowany w pkt 5 skargi).

Przechodząc do zarzutów nawiązujących w swej wymowie do szeroko pojętego przedmiotu opodatkowania, Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, w myśl którego próby skarżących dotyczące obniżenia stawek w podatku od nieruchomości

w powołaniu na zły stan techniczny nieruchomości nie były trafione.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tych budynków - bezpośrednio - dochodów

w danym roku podatkowym (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, niepublikowany).

Samego pojęcia "względów technicznych" ustawodawca podatkowy nie definiuje, pozostawiając jego wyjaśnienie procesowi wykładni i stosowania prawa.

Z użytego w ustawie (w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) sformułowania "nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", można wyprowadzić wniosek, że warunkiem odstąpienia od wymierzenia podatnikowi, będącemu przedsiębiorcą, podatku od nieruchomości według najwyższych stawek, przewidzianych dla znajdujących się w jego posiadaniu budynków (budowli...), jest łączne wystąpienie dwóch warunków, tj. brak faktycznego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych (w roku podatkowym) oraz brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania z tych właśnie względów.

Sporządzona na potrzeby postępowania i znajdująca się w aktach sprawy opinia techniczna biegłego A.H. z dnia 21 kwietnia 2006 r. ("Ocena stanu technicznego budynków wraz z kwalifikacją obiektów budowlanych dla celów podatkowych") nie potwierdziła, iż obiekty budowlane znajdują się w złym stanie technicznym. W ocenie biegłego, stan techniczny tych obiektów jest zadowalający lub średni, podstawowe elementy konstrukcyjne budynków są w odpowiednim stanie przez co nie występuje zagrożenie życia ludzi, środowiska, lub bezpieczeństwa mienia (nie zachodzą przesłanki do zakazu użytkowania obiektów jednak przywrócenie zdolności eksploatacyjnej wymaga dokonania stosownych remontów; część budynków kwalifikuje się do remontu poprzez np. przeprowadzenie remontu elementów wykończenia, wyposażenia w instalację, uszczelnienie pokrycia dachowego. Istnieje zatem możliwość przywrócenia sprawności technicznej budynków, a konstrukcja budynków nie jest naruszona i nie grozi zawaleniem). Opisany stan techniczny potwierdza, że oceniana nieruchomość nie wykazywała oznak trwałej niemożności bycia wykorzystywaną (obecnie i w przyszłości) w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej.

Powyższy zarzut był także przedmiotem oceny dokonanej przez SKO w toku postępowania odwoławczego dotyczącego 2003 r., a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (wyrok z 10 marca 2008r., sygn. akt I SA/Wr 1638/07 oddalający skargę strony na decyzję Kolegium, utrzymany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1330/08).

Prawidłowości rozstrzygnięcia organu w omawianej kwestii nie przekreśla opinia rzeczoznawcy majątkowego J.J. z 2003 r. I tak, opinia ta dotyczyła stanu na 2003 r. Z treści w/w wyroków, odnoszących się do zobowiązania strony za 2003 r., wynika ponadto, że w tamtym okresie miały miejsce wyburzenia wchodzących w skład spornej nieruchomości budynków.

Słusznie zatem organy podatkowe przyjęły za przesądzający w sprawie dowód

z w/w opinii technicznej biegłego A.H. z 21 kwietnia 2006 r. Podatnicy natomiast nie wykazali, iż nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Jako chybiony należało tym samym ocenić zarzut sformułowany w pkt 4 skargi, tj. pominięcia, że wskazany przez podatników przedmiot opodatkowania w znacznej części nie jest i nie może być wykorzystywany w prowadzonej działalności ze względów technicznych. Co do kwalifikacji pompowni i stacji transformatorowej to za SKO wskazać trzeba, iż z dowodów zawartych w aktach sprawy, tj. z opinii sporządzonej w grudniu 2003 r. przez Biuro Planowania Przestrzennego w W. (biegłego J.J.) a także z opinii technicznej z 21 kwietnia 2006r., sporządzonej przez biegłego A.H., jednoznacznie wynika, że kwestionowane obiekty, tj. pompownia i stacja transformatorowa, są budynkami. I tak, np. w części 2.3 opinii technicznej pt. "Charakterystyka i opis budynków" zawarto następujące stwierdzenia:

- str. 12: "Pompownia - Nr 6: obiekt budowlany z każdej strony wydzielony przegrodami budowlanymi, posiadający niezależne fundamenty i dach, przez co kwalifikowany

w rozumieniu Prawa budowlanego jako budynek.(...) Przeznaczenie budynku związane z potrzebami technologicznymi pompowni pomp, po demontażu urządzeń możliwość innego przeznaczenia (np. magazyn, warsztat, itp.)";

- str. 13: "Stacja transformatorów - Nr 7: typowy budynek stacji wolnostojącej - stacji transformatorowej. (...) Wyposażenie budynku związane z urządzeniami energetycznymi dla stworzenia możliwości zasilania energetycznego kompleksu otaczającej zabudowy przesyłowej".

Sąd ocenił, że w sprawie nie naruszono art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.p.o.l. wskutek przyjęcia do opodatkowania, jako budynków, stacji transformatorowej i pompowni, które to obiekty, stanowiąc - według strony - budowle, winny zostać opodatkowane według zasad właściwych dla budowli, tj. od ich wartości (zarzut sformułowany w pkt 3 skargi).

Słusznie wskazało Kolegium, że zarzuty w powyższym zakresie były podnoszone przez pełnomocnika strony w toku postępowania odwoławczego od decyzji wymiarowej za 2003 r. i ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 10 marca 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 1638/07) oddalił skargę strony na decyzję Kolegium.

Sąd stwierdza, iż ustalenia w powyższym zakresie poprzedziło postępowanie,

w którym, wbrew zarzutom skargi, uczyniono zadość zasadom procesowym, określonym w art. 120-124, art. 180 § 1 i 2, art. 181, art. 187 § 1 i 3, art. 188, art. 210

§ 1 pkt 6 i § 4 O.p. (zarzuty sformułowane w pkt 8 skargi). I tak, nie dopatrzył się

w sprawie Sąd naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (także zasady informowania), ukonstytuowanej w art. 121 § 1 (odpowiednio w § 2) O.p. Zasady tej nie narusza w żadnym razie - przeprowadzone zgodnie z przepisami - postępowanie zakończone rozstrzygnięciem znajdującym oparcie w prawie procesowym

i materialnym, lecz sprzecznym z oczekiwaniami strony (adresata rozstrzygnięcia). W sprawie, jako dowód, zebrano i dopuszczono wszystko (poza wskazanym wyjątkiem), co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, realizując dyspozycję art. 180 § 1 i 2, art. 181, art. 187 § 1 i 3 i art. 188 O.p. Następnie zebrany - według Sądu - całościowo materiał dowodowy wyczerpująco rozpatrzono.

Organy dokonały również prawidłowej, logicznej i wszechstronnej oceny zabranego materiału dowodowego. Oceniły znaczenie i wartość poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy, doświadczenia życiowego i wewnętrznego przekonania oraz w ramach uznania administracyjnego. Rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody, ale także ich wzajemne powiązania. W sprawie znalazła zatem pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.).

Sąd wskazuje, iż zarówno strona, jak i jej pełnomocnik, mieli zapewniony udział w postępowaniu w każdym jego stadium (wykonanie dyspozycji art. 123 § 1 i art. 200

§ 1 O.p.), z którego to prawa chętnie korzystali.

Sąd uznał, że uzasadnienia wydanych w sprawie - w obu instancjach - decyzji zawierają wszelkie, przewidziane przez ustawodawcę w art. 210 § 1 (w tym uzasadnienie faktyczne i prawne) i 4 O.p., elementy. Wbrew stanowisku strony, uzasadnienia faktyczne tych decyzji zawierają wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, którym dały wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. Uzasadnienia prawne zaś zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Treść decyzji potwierdza poza tym, iż stronie wyjaśniono zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy, co stanowi o realizacji zasady przekonywania ustanowionej w art. 124 O.p. Z uzasadnienia decyzji wyraźnie wynika, że sprawa nie mogła być załatwiona inaczej.

Powyższe dowodzi, że orzekające w sprawie organy działały na podstawie przepisów prawa, czyniąc zadość regulacji art. 120 O.p.

Trafne okazały się natomiast zarzuty dotyczące sposobu opodatkowania budowli, jak również, dotyczące kwestii procesowych związanych z postępowaniem dowodowym prowadzonym na okoliczność statusu działki nr [...] rozważanej jako droga publiczna.

Odnośnie pierwszej grupy argumentów Sąd podzielił sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów procesowych, w tym w art. 120-124, art. 180 § 1 i 2, art. 181, art. 187 § 1 i 3, art. 188, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. (odpowiednio zarzut sformułowany w pkt 8 skargi) oraz zarzuty natury materialnej, tj. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 4 u.p.o.l. (zarzut sformułowany w pkt 1 i 2 skargi).

Jakkolwiek ta część skargi zmierzała do wyłączenia z opodatkowania takich urządzeń jak instalacja zewnętrzna i wewnętrzna, to jej zasadność należało oceniać nie tyle w kontekście zasadności objęcia w/w urządzeń opodatkowaniem w podatku od nieruchomości, co braku staranności organu w określeniu przedmiotu opodatkowania

w postaci budowli. W tym miejscu trzeba podkreślić, że u.p.o.l., wbrew temu co może sugerować jej nazwa, nie wprowadza ogólnego podatku od nieruchomości, ani też nie czyni przedmiotem swoich zainteresowań wyłącznie cywilistycznego rozumienia nieruchomości. Wprowadzenie w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowania budowli jest tego przykładem. Skomplikowana w interpretacji definicja budowli i wyłaniające się na tym polu trudności sposobu opodatkowania tzw. urządzeń budowlanych (jako osobnej budowli lub elementu całości techniczno - użytkowej) zostały w sprawie przez organy podatkowe zignorowane. Organy opodatkowały bowiem budowle w ogólności (niejako zbiorczo), nie różnicując, a tym samym nie analizując poszczególnych przedmiotów opodatkowania pod kątem spełnienia przez nie warunków, o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Poniekąd, pewne wskazówki można znaleźć w opinii biegłego szacującego ogólną wartość budowli, nie mniej, nie można jednocześnie przecież zapominać, że biegły nie ustala co powinno podlegać opodatkowaniu a co nie, a jedynie wypowiada się na temat wiedzy specjalnej jaką posiada, oczywiście w granicach zleconych mu zadań.

Właściwie zupełny brak odniesienia się w decyzji co do sposobu opodatkowania budowli (z wyjątkiem opodatkowania drogi przy działce nr [...]) czynił niemożliwą ocenę zarzutu skargi co do motywów opodatkowania instalacji zewnętrznych i wewnętrznych. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika zresztą, że sam organ ma kłopoty z zajęciem stanowiska, czy urządzenia te zostały opodatkowane czy nie. Raz bowiem organ ten uznaje za "gołosłowne" zarzuty skarżącej co do objęcia tychże urządzeń opodatkowaniem, po czym, niemalże w następnej linii, odwołuje się do stanowiska zajętego w sprawie podatników dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2003 r., gdzie urządzenia te zostały objęte podatkiem. Zaskakujące jest przy tym stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy, który w odpowiedzi na omawiany zarzut formułuje tezę, że strona nie udowodniła, iż w/w instalacje zostały włączone do opodatkowania przez orzekający w I instancji organ.

Odpowiedź organu budzi zastrzeżenia nie tylko z powodu odesłania w kwestii zakresu opodatkowania do akt innej sprawy, ale także (przede wszystkim) z powodu przedstawionej przez organ - zdumiewającej - koncepcji rozkładu ciężaru dowodu

w postępowaniu podatkowym, w myśl której, parafrazując wypowiedź organu, to podatnik ma udowodnić (zgadnąć), co organ opodatkował. Wypada w tym miejscu przypomnieć, iż organ podatkowy posiadając kompetencję władczego i jednostronnego orzekania o podatkowych obowiązkach strony winien tak sformułować wydawane przez siebie rozstrzygnięcie, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jakiej treści obowiązek i w oparciu o jakie reguły został na nią nałożony. Dokonane przez organ ustalenie prawa musi być precyzyjne, bez stwarzania możliwości różnej interpretacji. Strona nie może być zdana na domyślanie się intencji organu co do sposobu, w jaki zostało obliczone jej zobowiązanie podatkowe (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 507/10, LEX nr 747912 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 19 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Op 130/10, LEX nr 661208). Trzeba również zwrócić uwagę, że decyzji podatkowej nie można konstruować w taki sposób, iż jej istotne elementy miałyby być poszukiwane przez adresata w rozstrzygnięciu wydanym w odrębnym postępowaniu,

w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, czy ustalane w oparciu

o "wskazówki" nakreślone przez organ podatkowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 369/08, LEX nr 522580). Dotknięte takimi uchybieniami działanie organu narusza niewątpliwie m. in. wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych, jak również, pozostaje w sprzeczności z wymogiem z art. 210 § 4 O.p. Należy przy tej okazji podnieść, że brak jasności w zaskarżonej decyzji co do zakresu opodatkowania budowli uniemożliwiał Sądowi dokonanie - w tej części - jej ostatecznej oceny. Organ odwoławczy powinien był merytorycznie odnieść się do zarzutu stawianego przez podatnika, a w przypadku uznania działania organu I instancji za nieprawidłowe, bądź niepełne, orzec merytorycznie w ramach dopuszczalnych granic zasady dwukrotnego rozpoznania sprawy administracyjnej. Z uwagi na charakter dostrzeżonego uchybienia aktualna pozostaje teza wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 października 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 338/08, LEX nr 497630), w myśl której, nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie uzasadnienia dla stanowiska organu, skoro tenże uzasadnienia takiego nie przedstawił.

Na marginesie tych uwag trzeba dodać, że nie ma racji organ odwoławczy twierdząc, iż kwestia opodatkowania spornych instalacji została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 1638/07), wydanym w sprawie tych samych podatników w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2003 r. Jak wynika bowiem z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2010 r. (sygn. akt II FSK 1330/08), wydanego w odpowiedzi na skargę kasacyjną od w/w wyroku, problem opodatkowania urządzeń sieciowych Sąd I instancji w swych rozważaniach pominął, a konstrukcja skargi kasacyjnej (brak konkretnego w tym względzie zarzutu), nie pozwalała Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, oddalającemu skargę kasacyjną, na objęcie go merytoryczną oceną.

Wychodząc poza granice skargi Sąd stwierdził również naruszenie art. 4 ust. 7 u.p.o.l. przez przyjęcie za podstawę ustalania wartości rynkowej budowli opinii biegłego sporządzonej - należy podkreślić - według stanu na 2003 r. Lakoniczna aktualizacja tej opinii, poza sprostowaniem, nie zawierała żadnych nowych informacji, w tym nie odnosiła się do tego, czy wartość budowli przyjęta w opinii sporządzonej na rok 2003 odpowiada jej wartości na dzień orzekania w sprawie. Wprawdzie, do opinii biegłego

z 2003 r. nawiązała sama strona skarżącą, pytana przez organ o określenie wartości budowli, niemniej, w ocenie Sądu, tak jak po myśli art. 4 ust. 7 u.p.o.l., złożone przez stronę oświadczenie nie zwalnia organu od weryfikacji wartości rynkowej, tak w tym przypadku, mocy bezwzględnie wiążącej nie miało oświadczenie strony, złożone

w ramach procedury z art. 274a O.p.

Odnosząc się końcowo do trafnego również zarzutu prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie kwalifikacji drogi umiejscowionej na działce nr 57/5 jako drogi publicznej w oparciu o pisma - Zarządu Dróg i Komunikacji w W. z dnia 5 sierpnia 2010 r. oraz Starostwa Powiatowego Wydział Geodezji i Kartografii w W. z dnia 21 września 2010 r., które, wbrew wiążącej regule procesowej, nie zostały włączone do akt konkretnej sprawy, podnieść trzeba, że uchybienie to nie pozwoliło Sądowi na odniesienie się do tego rodzaju zarzutu strony, albowiem w tym zakresie postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia poprzez włączenie wymienionych pism do akt sprawy. Dopiero zatem formalne włączenie w/w pism w poczet materiału dowodowego sprawy pozwoli przede wszystkim stronie a następnie sądowi dokonać oceny zawartych tam informacji i ich wpływu na kwestię opodatkowania przedmiotowej drogi oraz działki na której ta budowla drogi jest posadowiona.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, organy podatkowe zobowiązane są uwzględnić wyrażone stanowisko Sądu, dopełniając wymogu staranności w określeniu przedmiotów opodatkowywanych jako budowle. Dopiero taka staranność pozwoli na pełną ocenę legalności działań w sprawie opodatkowania strony podatkiem od nieruchomości za 2009 r., co na tym etapie było niemożliwe (przedwczesne). Organ podatkowy zobowiązany jest nadto do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy poprzez włączenie w jego poczet pism - Zarządu Dróg i Komunikacji w W. z dnia 5 sierpnia 2010 r. oraz Starostwa Powiatowego Wydział Geodezji i Kartografii w W. z dnia 21 września 2010 r., których brak jest w aktach sprawy, a które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie, czy w sprawie mamy do czynienia z drogą publiczną.

Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów skargi, uznając ich ocenę za przedwczesną.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia art. 152 p.p.s.a. Zasądzoną na rzecz strony skarżącej - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego - kwotę 9.281 zł stanowi: 1) wartość wpisu od skargi - 2.030 zł (§ 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów

z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.); 2) koszty zastępstwa prawnego – 7.200 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.); 3) opłata za złożenie 3 dokumentów stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa - 51 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej - Dz. U. Nr 225, poz.1635).