Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2803/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 1 pkt 1 ust 3 i ust 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 46 ust 1 ust 1a i ust 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2410
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
article: art. 33
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c art. 188 art. 203 pkt 1 art. 200 art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 302/21 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 11 grudnia 2020 r. nr IFXIV.7840.12.2.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Kłobuckiego z dnia 11 sierpnia 2020 r. nr AB.6740.9.041.2019.G; 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) kwotę 1707 (tysiąc siedemset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 3 września 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 302/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej P.p.s.a.), oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca lub Spółka) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 11 grudnia 2020 r. nr IFXIV.7840.12.2.2020 w przedmiocie pozwolenia na budowę dla stacji bazowej transmisji danych P. Sp. z o.o., w skład której wchodzą: wieża antenowa [...] (całość wieży), anteny nadawczo- odbiorcze, urządzenia techniczne oraz utwardzenie ternu na działce nr [...] w miejscowości P..

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca Spółka 6 sierpnia 2019 r. wystąpiła do Starosty Kłobuckiego o udzielenie jej pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Postanowieniem z 30 września 2019 r. wezwano skarżącą do usunięcia nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego poprzez przedłożenie opracowania przedstawiającego analizę zachowania kryteriów ekologicznych oraz braku innej możliwości lokalizacji planowanej inwestycji – zgodnie z § 57 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P.. Organ uznał, że pomimo informacji o wykonaniu wymaganego opracowania, inwestor nie wywiązał się z nakazów postanowienia i w konsekwencji decyzją nr AB.6740.9.041.2019.G z 4 grudnia 2019 r. odmówił mu udzielenia pozwolenia na budowę w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wobec braku podstaw do uznania wnioskowanej inwestycji za zgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Wojewoda Śląski decyzją z dnia 8 kwietnia 2020 r. nr IFXIV.7840.5.1.2020 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia było nieaktualne oznaczenie stron tego postępowania wobec wejścia w życie nowego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, co spowodowało konieczność ustalenia na nowo stron tego postępowania.

Starosta Kłobucki ponownie rozpatrując sprawę dokonał powtórnej merytorycznej oceny wniosku i w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia występujących w projekcie budowlanym nieprawidłowości. W jego wykonaniu Spółka przedłożyła 4 projekty budowlane uwzględniające nowy obszar oddziaływania inwestycji oraz opracowanie w zakresie zasięgu obszarów pól elektromagnetycznych sporządzone na podstawie powołanego przez Wojewodę rozporządzenia oraz wymagane oświadczenia. W trakcie postępowania strony złożyły do organu liczne sprzeciwy wobec planowanej inwestycji, w których wyrażono obawy co do skutków jej użytkowania.

Decyzją z 11 sierpnia 2020 r. nr AB.6740.9.041.2019.G Starosta Kłobucki, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej transmisji danych.

Organ mając na uwadze zapisy § 57 i § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia 25 lutego 2013 r., opis planowanej inwestycji oraz zgłoszone zastrzeżenia, stwierdził, że planowana inwestycja nie jest zgodna z planem, bowiem nie spełnia kryteriów ekologicznych z uwagi na położenie na terenie zieleni chronionej rzeki P. (występowanie siedlisk ptaków oraz walory estetyczne). Organ zauważył, że uchwała nie zawiera zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności - tak jak przedmiotowa baza. Zatem w kontekście ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usługi i sieci telekomunikacyjnych można przyjąć, że regułą jest, iż na całym terenie objętym planem istnieje możliwość lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z wyjątkiem ograniczeń lub zakazów ustanowionych w tym planie. Zatem w ocenie organu istniała możliwość innej lokalizacji planowanej stacji bazowej oraz uzasadniona była obawa stron postępowania przed narażeniem bezpieczeństwa i życia z uwagi na brak możliwości ogrodzenia wieży antenowej (wobec dostosowania do zapisów planu). Organ uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego a inwestor nie przedstawił alternatywnego rozwiązania.

W odwołaniu Spółka zarzuciła, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ nie miał prawa odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bowiem wskazane przez organ wady projektu budowlanego zostały usunięte.

Wojewoda Śląski po rozpoznaniu odwołania decyzją z 11 grudnia 2020 r. nr IFXIV.7840.12.2.2020 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja nie spełnia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. przyjętego uchwałą Rady Gminy P. z dnia 25 lutego 2013 r. Nr [...].

Organ wskazał, że przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne dla terenu oznaczonego symbolem 1-11ZN - terenu zieleni chronionej doliny rzeki P. określa § 57 tego planu. Wśród przeznaczenia dopuszczalnego przepis ten przewiduje sieci i urządzenia infrastruktury technicznej w przypadku braku innej możliwości lokalizacji, pod warunkiem zachowania kryteriów ekologicznych oraz wykazania ekonomicznej opłacalności planowanej trasy lub lokalizacji, zgodnie z przepisami szczególnymi.

Z kolei stosownie do treści § 7 pkt 1 planu dla terenu oznaczonego ZN ustala się zasady ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego o treści: obejmuje się ochroną powierzchnię wodną, meandrowe ukształtowanie koryta oraz zieleń doliny rzeki P., wraz z warunkami siedliskowymi, oznaczoną na rysunku planu symbolem ZN, stanowiącą lokalny korytarz ekologiczny.

Analizując treść ww. przepisów planu organ odwoławczy uznał, że wynika z nich, iż tereny oznaczone symbolem ZN, czyli także teren 1ZN - planowanej inwestycji - to tereny o szczególnej wartości przyrodniczej, dla których przewiduje się w ramach przeznaczenia dopuszczalnego możliwość realizacji m.in. sieci i urządzeń infrastruktury technicznej jednakże pod pewnym warunkiem, a mianowicie pod warunkiem braku innej możliwości lokalizacji, przy jednoczesnym spełnieniu wymogu zachowania wskazanych w tym przepisie kryteriów. Organ stwierdził, że realizacja takiej inwestycji na terenach zieleni chronionej rzeki P. wymaga jednoznacznego wykazania przez inwestora braku możliwości wykonania jej w innej lokalizacji, niż tereny objęte ochroną w myśl § 7 pkt 1 planu. Zgodnie z postanowieniami planu realizacja przedsięwzięć polegających na budowie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej jest dopuszczona na innych terenach objętych miejscowym planem, dla których nie zostały wprowadzone podobne obwarowania. Organ doszedł do wniosku, że teren ZN określony jako teren zieleni chronionej doliny rzeki P. - to teren o szczególnych walorach przyrodniczych i szczególnej ochronie.

W ocenie organu, przedłożone przez inwestora do akt sprawy opracowanie pod nazwą "Analiza zachowania kryteriów ekologicznych. Instalacja stacji bazowej" wynika, zawiera argumenty przemawiające za zasadnością realizacji przedmiotowej inwestycji na terenie miejscowości P., jednak w żaden sposób nie odnosi się ono do kwestii zasadności lokalizacji przedmiotowej inwestycji konkretnie na działce nr [...] położonej na terenie ZN- czyli na terenie zieleni chronionej doliny rzeki P..

Według organu, z przedstawionej analizy wynikało, że inwestor ma wiedzę, że na obszarze, dla którego planuje świadczyć usługi głosowe i transmisji danych, znajdują się inne miejsca, na których przedmiotowa inwestycja może powstać. Przedstawienie w przygotowanej analizie zasięgu sieci P. bez planowanej inwestycji i odpowiednio z uwzględnieniem planowanej inwestycji nie jest argumentem przemawiającym za wyjątkowością danej lokalizacji, gdyż ulokowanie inwestycji na działce nr [...] nadal prowadzi do sytuacji występowania obszarów ze słabym zasięgiem. Także argument, że "inna lokalizacja byłaby nieuzasadniona ze względów ekonomicznych i radiowych..." nie może stanowić podstawy do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja określona w § 57 prawa miejscowego - tzn. dopuszcza się realizację sieci i urządzeń technicznych w przypadku braku innej możliwości lokalizacji, gdyż lokalizacja ich jest dopuszczona na innych terenach ustalonych w miejscowym planie, a nie tylko jak wskazał inwestor na terenach rolniczych oraz na terenie 1ZN.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż uchwala Rady Gminy P. nie zawiera zakazu lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jaką jest przedmiotowa baza. W kontekście przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usługi i sieci telekomunikacyjnych można przyjąć, że regułą jest, iż na całym terenie objętym planem miejscowym istnieje możliwość lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności z wyjątkiem ograniczeń lub zakazów lokalizacji inwestycji celu publicznego ustanowionych w planie. Obowiązek uwzględnienia przez organy art. 46 wymienionej ustawy nie może jednak prowadzić do pominięcia przez organy administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna, precyzyjna i nie wymagająca jakiejkolwiek interpretacji. Organ jest bowiem zobowiązany do stosowania przepisów prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy, jako, że jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego i wiążącego organy.

Organ uznał, że właściwym było wezwanie Spółki w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a po bezskutecznym upływie terminu zasadnie organ pierwszej instancji odmówił zatwierdzenia tego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę projektowanej stacji bazowej.

Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając jej naruszenie licznych przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Spółki, uznając, że zaskarżona decyzja nie naruszała wymogów prawa.

Sąd przywołał treść art. 35 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane, wskazując na kompetencję organu prowadzącego postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę do oceny zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji a następnie wskazał na związanie organu przepisami prawa miejscowego (planu) skutkującym obowiązkiem badania i analizowania treści zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak aby przedłożony projekt budowlany ocenić w aspekcie zgodności z tymi regulacjami prawnymi.

Mając na uwadze przedmiot skargi Sąd stwierdził, że z zapisów obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego gminy P. wynika, że działka inwestora znajduje się w granicach terenu oznaczonego symbolem 1ZN - tj. zieleni chronionej doliny rzeki P.. Przeznaczenie tego terenu reguluje § 57 planu - stanowiąc, iż dla terenu zieleni chronionej doliny rzeki P., oznaczonego na rysunku symbolem 1-11 ZN ustala się przeznaczenie podstawowe - dolina rzeki P. z zielenią i ukształtowaniem terenu, a wśród przeznaczenia dopuszczalnego przewiduje się m.in. sieci i urządzenia infrastruktury technicznej w przypadku braku innej możliwości lokalizacji, pod warunkiem zachowania kryteriów ekologicznych oraz wykazania ekonomicznej opłacalności planowanej trasy lub lokalizacji, zgodnie z przepisami szczególnymi. Sąd podkreślił, że w planie ustalono także zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, gdzie w § 7 stwierdzono, że obejmuje się ochroną powierzchnię wodną, meandrowe ukształtowanie koryta oraz zieleń doliny rzeki P., wraz z warunkami siedliskowymi, oznaczoną na rysunku planu symbolem ZN, stanowiącą lokalny korytarz ekologiczny. Wobec tego zdaniem Sądu nie może być wątpliwości, że teren oznaczony symbolem ZN - zieleni chronionej doliny rzeki P., podlega w postanowieniach tego planu szczególnej ochronie i traktowany jest jako szczególny teren - korytarz ekologiczny.

Wobec powyższego organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 30 września 2019 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia opracowania przedstawiającego analizę zachowania kryteriów ekologicznych oraz braku możliwości innej lokalizacji planowanej inwestycji, w celu wykazania spełnienia zapisu § 57 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. Nadto wobec uchylenia poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia zaktualizowanego opracowania dotyczącego przedmiotowej inwestycji w zakresie zasięgu oddziaływania obszarów pól elektromagnetycznych oraz określającej obszar oddziaływania inwestycji.

Sąd zauważył, że inwestor za pośrednictwem pełnomocnika przedłożył m.in. opracowanie zatytułowane "Analiza zachowania kryteriów ekologicznych. Instalacja stacji bazowej", w której zawarł informacje odnoszące się do powyższych aspektów, przedstawiając aspekty ekonomiczne przemawiające za wyborem przedmiotowej lokalizacji. Oceniając przedłożone opracowanie, Sąd zgodził się z oceną organów, że inwestor nie wykazał, iż w niniejszym przypadku nie ma możliwości realizacji spornej stacji bazowej w innym miejscu.

Sąd wskazał, że zgodnie z § 57 miejscowego planu, odnoszącym się do terenu planowanej inwestycji - czyli 1ZN zieleni chronionej doliny rzeki P. (bo na tym terenie znajduje się przewidziana na lokalizację stacji działka nr [...]) w dopuszczalnym przeznaczeniu tego terenu przewidziano sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, jednak tylko w przypadku braku innej możliwości lokalizacji, pod warunkiem zachowania kryteriów ekologicznych oraz wykazania ekonomicznej opłacalności planowanej trasy lub lokalizacji. Oznacza to, że realizacja przedmiotowej inwestycji na terenie zieleni chronionej doliny rzeki P. wymaga jednoznacznego wykazania przez inwestora braku możliwości wykonania tej inwestycji w innej lokalizacji. Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że obowiązujący plan dopuszcza realizację przedsięwzięć polegających na budowie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na innych terenach objętym tym planem, dla których to terenów nie wprowadzono wskazanych powyżej obwarowań. Tylko bowiem teren zieleni chronionej doliny rzeki P. został w zapisach planu potraktowany szczególnie i ujęty w rozdziale 3 planu - Zasady ochrony środowiska przyrody i krajobrazu kulturowego jako teren o szczególnych walorach przyrodniczych i krajobrazowych.

Sąd zwrócił uwagę na wynikające z art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kompetencje organu gminy do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej gminy poprzez uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gdzie organy te zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy, poprzez kształtowanie, wraz z innymi przepisami, sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości.

Sąd stwierdził, że w uchwalonym planie miejscowym Rada Gminy P. szczególną ochroną objęła dolinę rzeki P.. Nie oznaczało to jednak, że plan zawiera zakaz lokalizacji na terenie gminy inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Taką inwestycją jest planowana stacja bazowa.

Z kolei według art. 46 ust. 2 tej ustawy jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeśli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Sąd zauważył, że powyższa regulacja odnosi się jednak tylko do stanów faktycznych, gdy w planie miejscowym brak jest specjalnie wyznaczonego terenu lub terenów pod inwestycję z zakresu łączności publicznej. W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku miejscowy plan gminy P. nie zawierał zakazu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - stacji bazowej telefonii. W kontekście` zapisów wymienionej powyżej ustawy Sąd przyjął, iż z treści planu miejscowego gminy P. wynika, iż na całym terenie nim objętym istnieje możliwość lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z tym, że na terenie 1-11ZN - w dolinie rzeki P. tylko w przypadku wykazania przez inwestora braku innej możliwości lokalizacji.

Sąd uznał, że w przygotowanym przez inwestora opracowaniu nie wykazano, iż jest to jedyna możliwa lokalizacja tej inwestycji. Inwestor zwrócił uwagę, że inwestycja na wskazanej działce w znacznym stopniu poprawi jakość oferowanych usług oraz zwiększy bezpieczeństwo mieszkańców - jednak nie są to argumenty odnoszące się do zasadności lokalizacji tej inwestycji w tym konkretnym miejscu- na działce nr [...] położonej w terenie szczególnie chronionym - doliny rzeki P.. Zdaniem Sądu, zasadnie organ odwoławczy wskazał, że z treści opracowania wynika, że inwestor ma wiedzę, że na obszarze, dla którego planuje świadczyć usługi głosowe i transmisji danych znajdują się inne miejsca, na których przedmiotowa inwestycja może powstać, o czym świadczą m.in. stwierdzenia inwestora typu m.in. "wybrana lokalizacja (...) jest najlepsza z możliwych". Zdaniem Sądu, nie przekonuje także twierdzenie inwestora, że ta konkretnie lokalizacja jest wyjątkowa i najlepsza dla zapewnienia "w pełni pokrycia zasięgiem terenu" i umożliwienia połączenia z innymi stacjami - gdyż z dołączonych do opracowania rysunków można wyczytać, że lokalizacja stacji bazowej na działce nr [...] nadal prowadzi do występowania obszarów ze słabym zasięgiem (na łączeniu nowoprojektowanej przedmiotowej stacji bazowej a już istniejącej stacji [...]). Sąd uznał, że także podniesiona w opracowaniu argumentacja, że "inna lokalizacja inwestycji byłaby nieuzasadniona ze względów ekonomicznych i radiowych - środek terenów rolniczych, brak dojazdu, brak zasilania) nie może stanowić podstawy do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja określona w § 57 miejscowego planu.

Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w sprawie, że obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej zapisu przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może prowadzić do pominięcia zapisów planu, których treść jest jasna, precyzyjna i nie wymagająca jakichkolwiek interpretacji. Organy te są bowiem obowiązane do stosowania przepisów prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy.

Tym samym za nie są zasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 87 ust. 2 czy art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej czy art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia przepisów dotyczących wolności działalności gospodarczej (art. 20, art. 22 , art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne).

Uwzględniając powyższe Sąd przyznał, że organ pierwszej instancji, mając na uwadze zapis § 57 w związku z § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadnie wezwał inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym w celu doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z zapisami planu, a następnie po upływie wyznaczonego terminu i braku wymaganego uzupełniania, zasadnie odmówił jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej w miejscowości P. na wskazanej działce.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego przemawiających za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy stosownie do przewidzianej w ustawie procedury, przy jednoczesnym zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 tego Kodeksu).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (od 13 lipca 2021 r. następca prawny P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.), zaskarżając go w całości. Spólka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie:

a. art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) oraz § 2 w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienie w wyniku:

o niezastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i zaakceptowanie utrzymania w mocy decyzji organu II instancji, pomimo iż nie odpowiadała ona prawu;

o błędnego zastosowania art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaakceptowanie zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności pominięcia, iż objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycja stanowi "inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej", w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co czyni koniecznym zastosowanie do ustalenia jej zgodności z porządkiem planistycznym przepisów art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("Ustawa o wspieraniu");

o zaakceptowania błędnego zastosowania art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. polegającego na zaniechaniu wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: braku wyjaśnienia, z jakich powodów uznano, iż § 57 Uchwały nr [...] Rady Gminy P. z dnia 25 lutego 2013 toku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. dla miejscowości P., zwanego dalej "MPZP" może stanowić przeszkodę dla realizacji przedmiotowej inwestycji, pomimo iż objęta wnioskiem inwestycja spełnia warunki przewidziane w tym przepisie MPZP, a nawet gdyby uznać, iż ich w jakiejś mierze nie spełnia - zastosowanie ww. postanowienia MPZP winno być wyłożone z uwzględnieniem art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy o wspieraniu, a więc przy założeniu, że w ogóle istnieje jakakolwiek sprzeczność przedmiotowej inwestycji z ww. przepisem MPZP, w takiej sytuacji winien być on przy wydawaniu pozwolenia na budowę pominięty, jako że jego zastosowanie oznaczałoby w praktyce zakaz lokalizowania "inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami", pomimo iż "jest zgodna z przepisami odrębnymi".

Natomiast naruszenia przepisów prawa materialnego Spółka upatruje w naruszeniu:

a. art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("ustawa o wspieraniu") oraz § 57 MPZP poprzez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnej z wnioskiem skarżącej, pomimo że planowana przez Skarżącą inwestycja jest zgodna z postanowieniami MPZP, w szczególności uwzględniając konieczność ich pogodzenia z przepisami ustawy o wspieraniu oraz przepisami odrębnymi;

b. § 57 MPZP w związku z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy o wspieraniu, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, że zlokalizowanie stacji bazowej przewidzianej wnioskiem skarżącej nie jest dopuszczalne na terenie 1-11 ZN, ponieważ może być ona zlokalizowana na innych obszarach planu, a nadto ponieważ skarżąca nie wykazała ekonomicznej opłacalności tej lokalizacji, a nadto zastosowanie ww. postanowienia MPZP jest sprzeczne z ustawą o wspieraniu, jako że nie dopuszcza ona wprowadzania w MPZP zupełnie dowolnych "zakazów lub ograniczeń" w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - a w razie stwierdzenia przez organ takich postanowień MPZP - winien on bezpośrednio zastosować przepis art. 46 ust.1a i 2 ustawy o wspieraniu;

c. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("Ustawa o PIZP") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt. 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 10 ustawy o PIZP, poprzez dokonanie interpretacji postanowień MPZP, w szczególności § 57 MPZP z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, a dotyczących zasad interpretacji aktów prawa miejscowego oraz pominięciem intencji ustawodawcy dotyczących znaczenia infrastruktury telekomunikacyjnej dla społeczności lokalnych;

d. art. 20, 22 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 oraz 64 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne poprzez niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne byłoby ograniczenie na obszarze objętym MPZP rozwoju sieci telekomunikacyjnych bezprzewodowych, z jednoczesnym praktycznym zakazem lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej [w razie zastosowania ograniczenia wynikającego z § 57 MPZP w sposób dokonany przez organy obu instancji], co w rezultacie powodowałoby bezprawne ograniczenie skarżącej możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie dostatecznych usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne za pomocą już istniejących stacji bazowych.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zapadłych w sprawie decyzji organów I i II instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Spółka wniosła o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym wobec zrzeczenia się przez nią prawa do przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej kasacyjnie przedstawił argumentację, która w jego ocenie czyni uzasadnionymi postawione zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Wobec faktu, że skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a., skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez T. z siedzibą w W. ma usprawiedliwione podstawy.

Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie czy § 57 i § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia 25 lutego 2013 r. (dalej miejscowy plan lub uchwała) można uznać za postanowienia, które wprowadzając ograniczenia odnośnie do budowy inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej, przy czym inwestycja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Stosownie do treści § 7 pkt 1 miejscowego planu dla terenu oznaczonego ZN ustala się zasady ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego o treści: obejmuje się ochroną powierzchnię wodną, meandrowe ukształtowanie koryta oraz zieleń doliny rzeki P., wraz z warunkami siedliskowymi, oznaczoną na rysunku planu symbolem ZN, stanowiącą lokalny korytarz ekologiczny. Działka objęta inwestycją nr [...] położona jest na terenie ZN czyli na terenie zieleni chronionej rzeki P..

Natomiast zgodnie z § 57 ww. uchwały, odnoszącym się do terenu planowanej inwestycji - czyli 1ZN zieleni chronionej doliny rzeki P. w dopuszczalnym przeznaczeniu tego terenu przewidziano sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, jednak tylko w przypadku braku innej możliwości lokalizacji, pod warunkiem zachowania kryteriów ekologicznych oraz wykazania ekonomicznej opłacalności planowanej trasy lub lokalizacji. Słusznie zatem zauważył Sąd I instancji, że zapis ten oznacza, że realizacja przedmiotowej inwestycji na terenie zieleni chronionej doliny rzeki P. wymaga jednoznacznego wykazania przez inwestora braku możliwości wykonania tej inwestycji w innej lokalizacji. Słusznie też Sąd zauważył, że obowiązujący plan dopuszcza realizację przedsięwzięć polegających na budowie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na innych terenach objętych tym planem, dla których to terenów nie wprowadzono wskazanych powyżej obwarowań. Zatem Sąd doszedł do prawidłowych wniosków, że teren zieleni chronionej doliny rzeki P. został w zapisach planu potraktowany szczególnie i ujęty w rozdziale trzecim planu - Zasady ochrony środowiska przyrody i krajobrazu kulturowego jako teren o szczególnych walorach przyrodniczych i krajobrazowych.

Z powyższego wynika również taki wniosek, że miejscowy plan w istocie zawiera regulacje, które bez wątpienia ograniczają, a w okolicznościach sprawy, uniemożliwiają podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych jak skarżąca Spółka, uzyskanie pozwolenia na budowę inwestycji celu publicznego w zakresie łączności tj. stacji bazowej transmisji danych. Z planu wynika bowie, że lokalizacja tego rodzaju inwestycji na terenie wybranym przez inwestora jest uzależniona od spełnienia określonych w miejscowym planie wymogów tj. zachowania kryteriów ekologicznych oraz wykazania ekonomicznej opłacalności planowanej trasy lub lokalizacji. Przy braku ich spełnienia organy odmawiają wydania pozwolenia na budowę bowiem uznają, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu należy przywołać art. 46 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2410 ze zm., dalej ustawa o wspieraniu), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

O ile regulacja ta odnosi się do miejscowych planów uchwalonych po dniu wejścia w życie ww. ustawy (17 lipca 2010 r.), to nie zmienia to faktu, że obowiązujące wcześniej plany miejscowe powinny zostać dostosowane do obecnie obowiązujących przepisów. Na ten obowiązek organów planistycznych wskazuje wprost art. 33 ustawy z 27 marca 2002 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), gdzie stwierdza się, że jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian.

Organy gminy stanowiące prawo miejscowe, w tym plany zagospodarowania przestrzennego, związane są zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, co oznacza, że mają obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. Wraz ze zmianą przepisów ustaw akty prawa miejscowego powinny ulegać stosownym zmianom, stosownie do art. 33 u.p.z.p.

Skoro tak to organ planistyczny powinien zmodyfikować istniejący zapis planu, który uniemożliwia realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, w niniejszej sprawie stacji bazowej transmisji danych.

Organ uchwałodawczy nie uczynił tego od dnia wejścia w życie ustawy o wspieraniu (17 lipca 2010 r.) co skutkuje tym, że organy architektoniczno-budowlane oceniając zgodność danej inwestycji z postanowieniami przedmiotowego planu miejscowego w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę odmawiają jego wydania wskazując na niezgodność inwestycji z planem.

Działanie takie jest pozbawione podstaw prawnych bowiem to organ uchwałodawczy ponosi winę za brak dostosowania przepisów planu do obowiązujących ustaw. Należałoby zatem oceniać zgodność inwestycji z planem miejscowym przy uwzględnieniu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu.

W przypadku, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został zaktualizowany w trybie art. 33 u.p.z.p., w wyniku czego powstał stan sprzeczności zapisów planu miejscowego z przepisami ustawy, które weszły w życie w okresie późniejszym niż data uchwalenia planu, instrumentem służącym do eliminacji tych niezgodności jest stosowanie nowych regulacji ustawowych, jako regulacji prawnych wyższego rzędu.

Ustawodawca dostrzegł problem w tym zakresie i dokonał nowelizacji art. 46 ustawy o wspieraniu na mocy art. 1 pkt 16 z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r, poz. 1815), która weszła w życie 25 października 2019 r., poprzez dodanie ust. 1 a, który stanowi jednoznacznie, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji niezasadnie uznał, że organy miały podstawy do odmowy wydania pozwolenia na budowę powołując się na postanowienia przedmiotowego planu miejscowego wprowadzającego ograniczenia przy lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie łączności z uwagi na konieczność zachowania kryteriów ekologicznych i wykazania ekonomicznej opłacalności danej lokalizacji.

W ocenie NSA, art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu powinien zostać zastosowany przy ocenie zgodności planowanej inwestycji celu publicznego z obowiązującym planem i jego postanowienia, w szczególności § 57 nie powinny zostać zastosowane a wręcz powinny zostać pominięte przy ocenie zgodności lokalizacji inwestycji z tym planem miejscowym. Skoro tego zaniechano to ustalenia organów w wydanych decyzjach odmownych odnośnie braku zgodności inwestycji z planem na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane były pozbawione podstaw a zaskarżone decyzje podlegały uchyleniu.

Zasadny zatem jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 poprzez oddalenie skargi gdy podlegała ona uwzględnieniu z uwagi na błędne ustalenia faktyczne i ocenę materiału dowodowego skutkujące pominięciem okoliczności, że objęta wnioskiem o pozwolenia na budowę inwestycja to inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej i przy ocenie jej zgodności z planem należało zastosować art. 46 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 ustawy o wspieraniu usług, a także powiązany z nim zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 ustawy o wspieraniu.

Gdyby organy uwzględniły przy dokonywaniu oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem na potrzeby wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) regulację z art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu, to nie stwierdziłyby niezgodności z planem bowiem przepisy planu de facto uniemożliwiające realizację ww. stacji bazowej nie miały zastosowania i powinny były zostać pominięte.

Na marginesie NSA zauważa, że ustalenia organów odnośnie do wykazania lub niewykazania przez Spółkę w przekazanym do akt sprawy opracowaniu niezbędności lokalizacji inwestycji na terenie podlegającym szczególnej ochronie ZN-1 i ekonomicznej opłacalności lokalizacji ww. inwestycji nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem istotne dla sprawy (wydania pozwolenia) było jedynie to czy w zw. z treścią art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu zastosowanie w sprawie mogły mieć § 7 i § 57 miejscowego planu.

Zasadność powyższych zarzutów, zdaniem NSA, przesądziła o uwzględnieniu skargi kasacyjnej i uchyleniu zaskarżonego wyroku stosownie do art. 188 P.p.s.a. a także o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.

W ocenie NSA, istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona bowiem przyjmując, że organy wadliwie dokonały oceny braku zgodności inwestycji z miejscowym planem bezpodstawnie pomijając art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu, nie było podstaw do zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i zobowiązania Spółki do przedłożenia dokumentacji, z której wynikałoby spełnienie warunków przewidzianych w planie miejscowym. Nie miał zatem również zastosowania art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przewidujący odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie nie wywiązania się z obowiązku nałożonego postanowieniem organu na podstawie art. 35 ust. 3 ww. ustawy. W tym stanie rzeczy należało uchylić zaskarżone decyzje bowiem nie było podstaw prawnych do ich wydania.

Organy ponownie rozpatrując wniosek Spółki o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji celu publicznego w zakresie łączności, bo taką jest przedmiotowa budowa stacji bazowej transmisji danych, w skład której wchodzą: wieża antenowa [...] (całość wieży), anteny nadawczo- odbiorcze, urządzenia techniczne oraz utwardzenie ternu na działce nr [...] w miejscowości P., wezmą pod uwagę ocenę prawną NSA i wskazania odnośnie do dalszego postępowania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a.