Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 473/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 b ust. 1-2, art. 92 c ust.1, art. 92 a ust. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 32 ust. 3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] , działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm. dalej "utd") nałożył na "[...] " sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: "spółka", "strona") karę pieniężną w wysokości 5.500 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (5.000 zł) oraz naruszenie obowiązku wczytania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (500 zł). Powyższe naruszenia stwierdzono w dniu 26 listopada 2016 r. podczas kontroli drogowej w miejscowości G. na drodze powiatowej, pojazdu marki [...] o nr rej. [...] . Zatrzymanym pojazdem w imieniu spółki kierował W. M.. Pojazdem wykonywany był krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...] listopada 2016 r., a kierowca został przesłuchany w charakterze świadka.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka. Wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji, przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci pisemnego oświadczenia, złożonego przez ww. kierowcę w dniu 17 stycznia 2017 r.

W uzasadnieniu odwołania wskazała, że dokłada należytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowej organizacji pracy, w szczególności prawidłowy poziom szkolenia kierowców. Podniosła, że okoliczności niniejszej sprawy wyłączają jej odpowiedzialność za zaistniałe naruszenie. Kierowca w dniu kontroli znajdował się w złym stanie psychofizycznym, co w konsekwencji spowodowało, że rozpoczął pracę nie upewniwszy się czy wprowadził kartę kierowcy do tachografu. Wskazała, że kierowca w piśmie z 17 stycznia 2017 r. oświadczył, iż ponosi pełną odpowiedzialność za zaistniałe naruszenie, które nastąpiło wyłącznie z jego winy.

Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "GITD") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz 23 ze zm.; dalej: "kpa"), art. 4 pkt 22 lit. a, 92a, art. 92b, art. 92c utd, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006"), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U., UE.L.2010.168.16) rozdział l lit. s, załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołując przepisy mające w sprawie zastosowanie wskazał, że konsekwencją ich naruszenia jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje nierejestrowane za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 zł oraz treść l.p. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje naruszenie wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości 500 zł.

Według organu odwoławczego, analiza zgromadzonego materiału dowodowego, tj. protokołu kontroli drogowej oraz protokołu przesłuchania świadka z 26 listopada 2016 r., pisma spółki z 13 grudnia 2016 r. wraz z załącznikami, danych cyfrowych z karty kierowcy oraz danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego wskazuje, że niewątpliwie doszło do naruszenia o jakim mowa w ww. lp. 6.2.1 zał. nr 3 do utd. W dniu 26 listopada 2016 r. kierowca od godziny 6:26 do godziny 8:30 nie rejestrował za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom strony w zakresie złego stanu psychofizycznego kierowcy, który w jego ocenie nie uzasadnia popełnienia naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli. Wskazał, że twierdzenia spółki także nie znajdują odzwierciedlenia w zeznaniach kontrolowanego kierowcy. Nie dał wiary oświadczeniu kierowcy złożonemu w piśmie z 13 grudnia 2016 r. w zakresie podjęcia przez niego samodzielnej inicjatywy, naruszenia przepisu dotyczącego nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego wymaganych wskazań, które w ocenie GITD mają na celu wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia.

W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Z kolei odnośnie naruszenia o jakim mowa w ww. Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd GITD ustalił na podstawie przywołanego już wyżej materiału dowodowego, że ostatni odczyt danych cyfrowych z karty kierowcy miał miejsce w dniu 8 października 2016 r. W okresie od ostatniego odczytu danych do dnia kontroli na karcie kierowcy W. M. zostało zapisanych 35 dni zarejestrowanej aktywności. W związku z powyższym termin wczytania danych cyfrowych został przekroczony o 7 dni. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.

Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania z urzędu podstaw egzoneracyjnych zawartych w przepisach art. 92b i 92c utd. Nie zaistniały bowiem okoliczności stanowiące przesłanki do ich zastosowania. Wyjaśnił, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. Zauważył, że w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ww. ustawy, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazywać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. W niniejszej sprawie niezapewnienie przez przedsiębiorcę odpowiedniego nadzoru i organizacji pracy kierowcy, jednoznacznie pozwala przypisać spółce odpowiedzialność administracyjną za naruszenie opisane w protokole kontroli drogowej.

Organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za niedopełnienie obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem przez kierowców przepisów dotyczących transportu drogowego. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka (dalej jako "skarżąca") reprezentowana przez radcę prawnego zarzuciła powyższej decyzji GITD naruszenie:

- art 92b ust. 1 utd, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki egzoneracyjne, które zwalniałby skarżącą od odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku;

- art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały zaniechanie wszczynania postępowania o nałożenie kary pieniężnej, albowiem naruszenie przepisów prawa nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć;

- art. 80 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, tj. zeznań W. M. z 26 listopada 2016 r. oraz jego pisemnego oświadczenia z 17 stycznia 2017 r.; w konsekwencji przyjęcie, że naruszenie przepisów prawa przez pracownika spółki jest wynikiem okoliczności, za które skarżąca ponosi odpowiedzialność.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji GITD i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że ze względu na rozmiar działalność gospodarczej nie ma ona realnej możliwości sprawowania bieżącej kontroli nad każdym, pojedynczym kierowcą, którego zatrudnia. Wskazała również, że w związku z ustaleniem, iż w przedmiotowej sprawie naruszenie przepisów prawa było wyłącznym wynikiem działań kierowcy, uzasadnione było zastosowanie art. 92 utd. Skarżąca podniosła, że prowadząc swoją działalność gospodarczą w żaden sposób nie zachęca do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowemu. Pracownicy skarżącej nie mają żadnych korzyści w przypadku naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: ppsa) i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego, co do zasady, w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 ppsa).

Przeprowadzona kontrola legalności decyzji GITD z dnia [...] kwietnia 2017 r., w odniesieniu do zarzutów skargi, jak też w granicach rozpoznawanej sprawy nie doprowadziła do stwierdzenia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z kwalifikowanym uchybieniem przepisom proceduralnym czy też prawa materialnego, o jakich mowa w przywołanym art. 145 § 1 ppsa.

W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Niesporne było w niniejszej sprawie, że zatrzymany do kontroli drogowej w dniu 26 listopada 2016 r. W. M. (pracownik skarżącej) prowadził pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] , którym wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu skarżącej. Poza sporem pozostaje, że kierowca nierejestrował w ww. dniu w godzinach od 6:26 do 8:30 za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Bezspornym jest również, że w toku kontroli stwierdzono naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli, który został podpisany przez kierowcę bez uwag. Kierowca został też w jej toku przesłuchany w charakterze świadka.

Sporna zaś pozostaje odpowiedzialność skarżącej z tytułu ww. naruszeń. Spór pomiędzy skarżącą a orzekającymi w sprawie organami dotyczy oceny podstaw i zakresu odpowiedzialności przedsiębiorcy, czy stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie przepisów miało charakter niezależny od skarżącej, czy zachodzą podstawy do zwolnienia jej z odpowiedzialności, czy też nie. Skarżąca twierdzi bowiem, co neguje organ odwoławczy, że w rozpoznawanej sprawie występują okoliczności uwalniające ją od odpowiedzialności.

Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organowi odwoławczemu.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że brak jest w niniejszej sprawie możliwości zastosowania podstaw egzoneracyjnych zawartych w przepisach art. 92b i 92c utd. Nie zaistniały bowiem okoliczności stanowiące przesłanki do ich zastosowania.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 - 2 utd. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Zgodnie zaś z art. 92c ust. 1 utd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Wyjaśnić należy, że w dyspozycji ww. unormowania, nie mieszczą się takie sytuacje, które są wynikiem zachowań kierowców, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09; opubl. LEX 746376 oraz powołany tam wyrok TK z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie SK 75/06; opubl. OTK-A 2008/2/30). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie stwierdzał, że przedsiębiorca powinien tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby - przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym zakresie zastosowanie. Warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia. Dlatego też wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, prowadziłoby w istocie do każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, poglądy zaprezentowane w powyższych judykatach w pełni podziela.

Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., dotyczy okoliczności wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy. Wpływ przedsiębiorcy na pracę kierowców przezeń zatrudnionych nie polega tylko na odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń tych nie dochodziło (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/GI 104/13 dostępny pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2098/13).

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że w motywach rozstrzygnięcia wyjaśniono w sposób dostateczny powody braku podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd.

Stosownie zaś do art. 92a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 2 utd suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych.

Stosownie do art. 92a ust. 6 utd wykaz naruszeń - obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ww. ustawy.

Odnośnie naruszenia nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd zauważyć należy, że zgodnie z art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Zgodnie zaś z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i ruszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego oraz zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z rozdziałem I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nic jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku.

Stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców, rozporządzenie określa:

1. częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców przez podmioty wykonujące przewozy drogowe;

2. warunki przechowywania danych pobranych z tachografów cyfrowych i kart kierowców.

Zgodnie z § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, dane z karty kierowcy podmiot pobiera przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy, oraz, stosownie do ust. 3, przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe.

W myśl zaś z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:

a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;

b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Sankcją za naruszenie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 utd jest kara pieniężna w wysokości 500 zł sankcjonująca naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

Prawidłowo organ odwoławczy na podstawie protokołu kontroli drogowej i protokołu przesłuchania kierowcy z 26 listopada 2016 r., danych cyfrowych z karty kierowcy oraz danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego ustalił, że ostatni odczyt danych cyfrowych z karty kierowcy miał miejsce w dniu 8 października 2016 r. Tak więc, w okresie od ostatniego odczytu danych do dnia kontroli na karcie kierowcy zostało zapisanych 35 dni zarejestrowanej aktywności. Tym samym, termin wczytania danych cyfrowych został przekroczony o 7 dni. Z uwagi na ww. okoliczności faktyczne i prawne, w ocenie Sądu kara pieniężna w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd została nałożona na skarżącą zasadnie.

W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała wystąpienia okoliczności ujętych art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd - nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Takiej okoliczności nie może stanowić oświadczenie kierowcy z 17 stycznia 2017 r., z którego wynika, że w dniu kontroli która miała miejsce 26 listopada 2016 r. znajdował się on w złym stanie psychofizycznym, co w konsekwencji spowodowało, że rozpoczął prace nie upewniwszy się czy wprowadził kartę kierowcy do tachografu. Istotne bowiem jest, że w dniu kontroli, kierowca zeznał, iż "karty kierowcy nie włożył w dniu dzisiejszym do urządzenia rejestrującego, ponieważ stwierdził, że tak będzie dobrze". Dlatego też, należy uznać, że złożone w późniejszym czasie oświadczenie kierowcy stanowi jedynie linię obrony przyjętą przez skarżącą w celu uniknięcia jej odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń.

Skoro zaś wystąpienia tego rodzaju nadzwyczajnych zdarzeń, jak i braku wpływu na powstanie opisanych powyżej naruszeń nie wykazano w niniejszej sprawie, na skarżącej spoczywają konsekwencje materialnoprawne zaistniałego z winy kierowcy naruszenia.

Organy obu instancji, zgodnie z art. 7 i art. 77 kpa zebrały materiał dowodowy w sprawie, następnie dokonały jego prawidłowej oceny, nie naruszając przy tym wbrew zarzutowi skargi art. 80 kpa, w wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę.