Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2099/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2017r. po rozpoznaniu wniosku adwokata A. S. w sprawie ze skargi J. Ś. i G. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi A. S. kwotę 240,00 złotych (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 złotych (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) - stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016r. przyznał G. J. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pismem z dnia 5 lutego 2016r. poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. R. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie

w dniu 17 listopada 2016r. stawił się w imieniu skarżącego adwokat A. S. – pełnomocnik z urzędu. Pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł

o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczył, że nie zostały one opłacone w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 listopada 2016r. uchylającym zaskarżonym decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata.

W niniejszej sprawie zważono co następuje:

Stosownie do art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) - dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków.

Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia

3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz.1714). Zgodnie jednak z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Przepisami stosowanymi przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia

3 października 2016r. były przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801) – dalej jako rozporządzenie z 2015r., obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016r. zawierające również przepisy przejściowe dotyczące stosowania przepisów dotychczasowych.

W niniejszej sprawie postępowanie sądowe w I instancji, za czynności

w którym pełnomocnik ubiega się o wynagrodzenie, wszczęte zostało przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia z dnia 2015r. tj. przed dniem 1 stycznia 2016r. (skarga inicjująca to postępowanie została wniesiona w dniu 9 sierpnia 2015r.). Skoro zatem postępowanie sądowe w I instancji rozpoczęło się przed dniem wejścia

w życie Rozporządzenia z 2015r i nie zostało zakończone przed tym dniem do przyznania kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej zastosowanie znajduje uprzednio obowiązujący w tym zakresie akt tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), zwany następnie Rozporządzeniem z 2002r.

W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia z 2002r. Stosownie do jego treści stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł.

W myśl natomiast § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów

i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów

i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 20 Rozporządzenia z 2002r., powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie. Na rozprawie

w dniu 17 listopada 2016r. został złożony wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części.

W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające przyznanie adwokatowi A. S. wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu

w postępowaniu przed Sądem I instancji, według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej Rozporządzenia z 2002r. (240 zł), podwyższonego

o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania (23%).

Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a postanowiono jak w sentencji.