Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 826/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 91
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 2,  art. 3a ust. 1,2
journal: Dz.U. 2019 poz 409
law: Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant St. Sekr. Sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 25 kwietnia 2019 r. nr VII/136/19 w przedmiocie statutu żłobka miejskiego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Katowice 25 kwietnia 2019r. podjęła uchwałę Nr VII/136/19 w sprawie nadania Statutu Żłobka Miejskiego w Katowicach.

Wojewoda Śląski pismem z 2 sierpnia 2019r. wniósł w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019r. poz. 506) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w oparciu o dyspozycje art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r, poz.2325, dalej: ppsa) wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Katowice z 25 kwietnia 2019r. Nr VII/136/19. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 3a ust. 1 pkt 1-7 ustawy z 4 lutego 2011r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 409 ze zm., dalej: ustawa) oraz art. 9 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej: RODO).

W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwała jest sprzeczna z prawem, gdyż zawiera uchybienia w zakresie realizacji delegacji ustawowej z art. 11 ust. 2 ustawy, stanowiącej podstawę do wydania zaskarżonej uchwały.

Przepis ten zawiera upoważnienia dla podmiotu, który stworzył żłobek lub klub dziecięcy do ustalenia jego statutu. Określa on zakres przedmiotowy takiego statutu wskazując niezbędne elementy, a w szczególności:

1. nazwę i miejsce prowadzenia placówki;

2. cele i zadania oraz sposób ich realizacji, z uwzględnieniem wspomagania indywidualnego rozwoju dziecka oraz wspomagania rodziny w wychowaniu dziecka, a w przypadku dzieci niepełnosprawnych – ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności;

3. warunki przyjmowania dziecka, z uwzględnieniem preferencji dla rodzin wielodzietnych i dzieci niepełnosprawnych;

4. warunki przyjmowania dzieci, o których mowa w art. 18b;

5. zasady ustalania opłat za pobyt i wyżywienie w przypadku nieobecności dziecka w żłobku lub klubie dziecięcym;

6. zasady udziału rodziców w zajęciach prowadzonych w żłobku lub klubie dziecięcym.

Przepis ten jest normą iuris cogentis, a niespełnienie któregokolwiek z wskazanych tam warunków skutkuje nieważnością aktu wydanego na jego podstawie. Jednocześnie użycie wyrażenia "w szczególności" pozwala na przyjęcie przez organ stanowiący gminy także innych warunków.

Tymczasem § 10 ust 2 statutu placówki ustala, że w pierwszej kolejności przyjmowane będą:

1. dzieci z rodzin na stałe zamieszkałych na terenie miasta;

2. dzieci wychowywane przez samotnego rodzica/opiekuna prawnego pracującego, uczącego się lub studiującego w systemie dziennym;

3. dzieci wychowywane przez rodziców/opiekunów prawnych pracujących, uczących się lub studiujących w systemie dziennym;

4. dzieci wychowywane przez rodziców/opiekunów prawnych wobec których obojga orzeczono znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności, bądź równoważny stopień niepełnosprawności;

5. dzieci, których jeden z rodziców/opiekunów prawnych ma orzeczony znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności, bądź równoważny stopień niepełnosprawności;

6. dzieci których jeden z rodziców/opiekunów prawnych pracuje, uczy się lub studiuje w trybie dziennym;

7. dzieci korzystające z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej lun innej instytucji posiadające opinie o konieczności objęcia opieką żłobkową;

8. dzieci korzystające z opieki powyżej 5 godzin dziennie;

9. dzieci, których rodzeństwo zamieszkujące wspólnie ma orzeczony znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności;

10. dzieci, które posiadają dwoje lub więcej rodzeństwa zamieszkującego wspólnie na stałe;

11. dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności;

12. dzieci, których co najmniej jedne rodzic lub opiekun prawny jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, których zeznanie roczne za ostatni rok podatkowy zostało złożone w I lub w II Urzędzie Skarbowym w Katowicach;

13. dzieci, które zostały poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym określonym w rozporządzeniu ministra zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych lub też zostały zwolnione z tego obowiązku z przyczyn zdrowotnych.

W ocenie skarżącego ustawodawca określił obligatoryjnie dwie sytuacje, w których dzieci posiadające określone cechy lub właściwości nabędą pierwszeństwo przyjęcia do placówki tj. dzieci niepełnosprawne i pochodzące z rodzin wielodzietnych. W ocenie skarżącego w § 10 ust. 2 statutu nie określono żadnych preferencji dla obu preferowanych grup, umieszczając je wśród 13 innych przypadków, nie wskazując reguł ich stosowania, tym samym statut został pozbawiony elementu obligatoryjnego wskazanego w art. 11 ust. 2 ustawy, co stanowiło istotne naruszenie prawa.

Wątpliwości skarżącego budził również § 10 ust. 2 pkt 13 statutu, a należało go uznać za naruszający art. 3a ust. 1 pkt 1-7 ustawy oraz art. 9 ust. 1 RODO. Dane osobowe opiekunów i rodziców dziecka wymagane przy rekrutacji zostały określone w art. 3a ust. 1 pkt 1-7 ustawy i zawierają imię, nazwisko, datę urodzenia lub PESEL dziecka, informację o ewentualne j niepełnosprawności dziecka, imiona i nazwiska oraz numery PESEL rodziców, a z ich braku daty urodzenia, informację o liczbie i wieku rodzeństwa dziecka, adres zamieszkania rodziców i dziecka, adres poczty elektronicznej i numer telefonu, miejsce pracy lub nauki rodziców, dane o stanie zdrowia, stosowanej diecie i rozwoju psychofizycznym dziecka, dane o wysokości dochodu rodziców w przypadku ubiegania się o całkowite lub częściowe zwolnienie z opłat. Nadto katalog informacji o zdrowi dziecka zawarty w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy nie zawiera informacji o obowiązkowych szczepieniach ochronnych. W zakres pojęcia "dane o stanie zdrowi dziecka" nie wchodzą informacje o obowiązkowym szczepieniu ochronnym, a nadto nie wchodzą w zakres zadań żłobka lub klubu

dziecięcego (art. 2 ust. 2 i art. 10 ustawy), zaś zbieranie danych o stanie zdrowia dziecka ma zapewnić prawidłową opiekę (uzasadnienie rządowego projektu ustawy- druk sejmowy Sejmu VII kadencji nr 1075, wyrok WSA w Gliwicach z 26.10.2015r. sygn. akt IV SA/Gl 749/15- dostępny na: orzeczeniansa.gov.pl).

W ocenie organu nadzorczego kwestionowany przepis jest sprzeczny z art. 9 ust. 1 RODO, który zabrania przetwarzania danych osobowych miedzy innymi dotyczących zdrowia, a przewidziane w tym przepisie wyjątki nie obejmują kwestionowanych danych.

Podkreślono, że organ stanowiący gminy wykonujący kompetencje prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym zobowiązany jest do ścisłej realizacji tegoż uprawnienia, a w konsekwencji stanowisko organu zawarte w skardze jest zasadne.

W odpowiedzi na skargę Miasto Katowice wniosło o jej oddalenie wskazując, że skarga jest bezzasadna. Podkreślono, że w § 10 ust. 1 pkt 10 i 11 statutu ustalono preferencje w przyjmowaniu do żłobka dzieci, które posiadają dwoje lub więcej rodzeństwa zamieszkujące wspólnie na stałe oraz dzieci legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności. Zwrócono uwagę, że Wojewoda Śląski w rozstrzygnięciu nadzorczym z 4 stycznia 2019r. nr NPII.4132.1.696.2018 stwierdził nieważność uchwały nr II/18/18 Rady Miasta Katowice z 29 listopada 2018r. w sprawie nadania Statutu Żłobka Miejskiego w Katowicach jako sprzecznej z art. 11 ust. 2 pkt 2, pkt 3a, pkt 4 i pkt 5 ustawy. Jednocześnie po uzyskaniu wyjaśnień Przewodniczącego Rady Miasta Katowice dotyczące zarzutu nie określenia warunków przyjmowania dzieci z uwzględnieniem preferencji dla rodzin wielodzietnych i dzieci niepełnosprawnych nie dopatrzył się naruszenia prawa. Takie procedowanie wprowadza dla organów jednostek samorządu terytorialnego niepewność w zakresie stanowienia prawa. Kierując się powołanym wyżej rozstrzygnięciem nadzorczym Rada Miasta Katowice przyjęła uchwałę z 8 marca 2019r. w sprawie nadania statutu, zaś przed złożeniem skargi do sądu Wojewoda Śląski wszczął postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta z 25 kwietnia 2019r., przy czym przyczyną wszczęcia tego postępowania nie był brak określenia preferencji w przyjmowaniu do żłobka dzieci z rodzin wielodzietnych i dzieci niepełnosprawnych.

Odnośnie pozostałych zarzutów wskazano, że zapis § 10 ust. 2 pkt 13 statutu odnosi się jedynie do ustalenia pierwszeństwa w przyjmowaniu do żłobka dzieci, które poddane były obowiązkowym szczepieniom ochronnym określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 18 sierpnia 2011r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2018r. poz. 753), co w praktyce oznacza tylko tyle, ze dzieci nie poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie będą korzystały z pierwszeństwa w przyjęciu do placówki. Podanie danych o odbyciu szczepień zależne jest od woli rodziców i skutkuje jedynie skorzystaniem z preferencji w przyjęciu do placówki lub rezygnacją z niej. Natomiast dane wymagane art. 3a ust. 1 ustawy obejmują katalog danych rodziców dziecka, zaś dane o szczepieniu nie wypełniają w żaden sposób normy art. 9 RODO.

Nadmieniono, że Wojewoda Śląski 21 maja 2019r. zawiadomił o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w części m.in. § 10 ust. 2 pkt 13 załącznika do uchwały. Po złożonych przez Przewodniczącego Rady Miasta wyjaśnieniach organ nadzoru decyzją z 24 czerwca 2019r. umorzył postępowanie nadzorcze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi, w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Stosownie do art. 147 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994, z późn. zm.), dalej: u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, konieczne jest zatem sięgnięcie do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102).

Podkreślić również należy, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko, jeżeli uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Natomiast w przypadku nieistotnego naruszenia sąd nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że akt taki wydano z naruszeniem prawa.

Dokonując oceny złożonej przez Wojewodę Śląskiego skargi zgodnie z opisanymi wyżej kryteriami należało stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie stoi w sprzeczności z powołanymi w skardze przepisami prawa.

Użycie przez ustawodawcę w art. 11 ust. 2 ustawy zwrotu "w szczególności" przesądza o tym, że katalog elementów kształtujących treść statutu nie jest zamknięty. Rada gminy posiada więc kompetencję do wprowadzenia innych treści, niż wymienione w tym przepisie, o ile mieszczą się one w granicach prawa. Należy zauważyć, że pkt 3 cytowanego artykułu wprost przewiduje kompetencję do ustalenia przez podmiot, który utworzył żłobek lub klub dziecięcy własnych przesłanek przyjęcia dziecka do utworzonego i prowadzonego przez siebie żłobka i klubu dziecięcego. Ponadto, przepis ten nie zawiera żadnych szczegółowych wytycznych w tym zakresie, poza nakazem ustalenia preferencji przyjmowania dzieci z rodzin wielodzietnych i dzieci niepełnosprawnych. Takie preferencje znalazły się w kwestionowanej jednostce redakcyjnej statutu żłobka.

W świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o opiece należało ocenić, czy warunek złożenia oświadczenia o odbyciu przez dziecko ubiegające się o miejsce w żłobku, obowiązkowych szczepień lub o ich długotrwałym odroczeniu, określonych w rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Tylko bowiem taki przypadek obliguje sąd do stwierdzenia nieważności przepisu uchwały organu gminy.

Powołany w skardze art. art. 3a ust. 1 ustawy zabezpiecza ustawowo i określa dane podlegające przekazaniu podmiotowi prowadzącemu żłobek lub klub dziecięcy, a zarazem stanowi realizację wymogu z art. 6 rozporządzenia 2016/679 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U.UE.L.2016.119.1). Zgodnie z tym przepisem cel przetwarzania danych musi być określony w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, albo musi być ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (zob. A. Olszewski, Ustawa o opiece nad dziećmi w wieku do lat trzech. Komentarz, Warszawa 2019; publ. LEX- el.2019).

Oceny prawidłowości wykładni zwrotu "dane o stanie zdrowia" zawartego w art. 3a ust. 1 pkt 6 ustawy o opiece, do podania których można zobowiązać w statucie żłobka rodziców/opiekunów prawnych dziecka, należy więc dokonać z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia nr 2016/679. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 15 tego rozporządzenia "dane dotyczące zdrowia" oznaczają dane osobowe o zdrowiu fizycznym lub psychicznym osoby fizycznej - w tym o korzystaniu z usług opieki zdrowotnej - ujawniające informacje o stanie jej zdrowia. Niewątpliwie realizowanie ustawowego obowiązku szczepień ochronnych, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239), mieści się w "korzystaniu z usług opieki zdrowotnej". Dodać można, że zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 7 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373) wykonywanie szczepień ochronnych jest wymienione wprost jako świadczenie opieki zdrowotnej, podejmowane na rzecz zachowania zdrowia, zapobiegania chorobom i wczesnego wykrywania chorób. Prezentowana w skardze zawężająca wykładnia pojęcia "danych o stanie zdrowia", ograniczająca "stan zdrowia" dziecka wyłącznie do podawanych według uznania rodziców/opiekunów prawnych, informacji dotyczących chorób, uczuleń i innych dolegliwości czy objawów, które występują u dziecka i mogą mieć znaczenie dla osób sprawujących nad nim opiekę, nie może być więc uznana za prawidłową. Z cytowanych przepisów wynika bowiem, że informacja o odbyciu przez dziecko ubiegające się o miejsce w żłobku, obowiązkowych szczepień lub o ich długotrwałym odroczeniu, określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, mieści się w ustawowej przesłance "danych o stanie zdrowia" dziecka, które mają obowiązek podać na etapie rekrutacji do żłobka, klubu dziecięcego lub przez dziennego opiekuna, zawartej w art. 3a ust. 1 pkt 6 ustawy o opiece.

Stosownie do art. 3a ust. 2 ustawy o opiece podmiot prowadzący żłobek lub klub dziecięcy oraz podmiot zatrudniający dziennego opiekuna przetwarzają dane, o których mowa w ust. 1, wyłącznie w związku z rekrutacją oraz w zakresie i w celu zapewnienia dziecku prawidłowej opieki. Organ prowadzący żłobek ma więc bezspornie prawo przetwarzania informacji o stanie zdrowia kandydata do żłobka (w tym danych o podaniu dziecka obowiązkowym szczepieniom lub o ich długotrwałym odroczeniu) we wskazanych wyżej celach. Zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska, zaś stosownie do art. 1 i art. 2 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 59) do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w celu zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych, przez m.in. prowadzenie działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska powołana jest Państwowa Inspekcja Sanitarna.

Ponadto, wskazać należy, że w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych rozstrzygnięto, że wprowadzenie oświadczenia o poddaniu dziecka obowiązkowym szczepieniom, jako kryterium dostępu do publicznego przedszkola, nie jest dyskryminujące dla dzieci, których rodzice nie złożyli stosownego oświadczenia (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 6.08.2019 r., sygn. akt III SA/Gl 489/19, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 29.08.2019 r., sygn. akt II SA/Gl 406/19). Wprawdzie kryteria przyjmowania dzieci do publicznych przedszkoli uchwalane są na zasadach określonych w odrębnej regulacji prawnej (ustawa z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe; Dz. U. z 2019 r. poz. 1148), to argumentację tam prezentowaną należało podzielić. Podkreślić przy tym należy, że żaden przepis prawa nie jest oderwaną jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym - jest częścią określonego aktu normatywnego, który jest elementem określonej gałęzi prawa należącej do systemu prawa polskiego. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz do przepisów zawartych w innych ustawach (wykładnia systemowa zewnętrzna). Przepisy Konstytucji, w szczególności art. 31 ust. 1-3 (zasada wolności i ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw), art. 32 ust. 1-2 (zasada równości oraz zakaz dyskryminacji), art. 39 (zakaz eksperymentów naukowych na ludziach bez ich zgody), art. 51 ust. 1-5 (prawo ochrony danych osobowych), art. 68 ust. 1-5 (ochrona zdrowia) i art. 8 (zasada nadrzędności Konstytucji i jej bezpośredniego stosowania), również należy interpretować nie jako pojedyncze regulacje, ale całościowo. Konstytucja określa bowiem zarówno prawa, jak i obowiązki. Nielogiczne zatem przy ocenie spornego w sprawie kryterium byłoby odwoływanie się wyłącznie do praw obywateli i obowiązków państwa z pominięciem obowiązków obywateli.

Oceniając przedmiotową kwestię trzeba mieć więc na uwadze, że obowiązek szczepień wynika bezpośrednio z przepisów prawa, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i art. 17 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2019, poz. 1239), a obowiązek szczepienia jest egzekwowany w trybie egzekucji administracyjnej i art. 115 Kodeksu wykroczeń. Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym realizuje wskazywane wyżej powinności państwa względem jednostki oraz ogółu społeczeństwa (zob. wyrok NSA z 7.02.2018 r., II OSK 934/16). Podzielić również trzeba wyrażony w powołanych wyżej wyrokach sądów administracyjnych wniosek, że rodzice (opiekunowie) odmawiający poddania dzieci ustawowemu obowiązkowi szczepień ochronnych niejako sami je różnicują, a tym samym dzieci zaszczepione i niezaszczepione nie posiadają identycznej cechy wspólnej, wobec czego rodzice, którzy odmawiają wykonania ustawowego obowiązku szczepień ochronnych dziecka nie mogą wymagać by były traktowane na równi z tymi, którzy przestrzegają obowiązków ustawowych.

Uwzględniając powyższe uchwała uwzględniająca w procesie rekrutacji do żłobka zarówno kryteria obligatoryjne wymienione w art. 11 ust. 2 ustawy ( preferencje dla dzieci z rodzin wielodzietnych i dzieci niepełnosprawnych) jak i kryteria ustalone przez radę miasta w stosownej uchwale (poddanie obowiązkowym szczepieniom ochronnym) nie jest sprzeczne z powołanymi w skardze przepisami prawa. Wobec powyższych wywodów należało stwierdzić, że zarzut naruszenia art. 9 RODO nie był zasadny.

Biorąc powyższe pod uwagę na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.