Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 100/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-06-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2015r. wniosku C. N. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 100/15 w sprawie ze skargi C. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 19 marca 2015r., oddalił skargę C. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2015r. C. N. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia ww. wyroku. Skarżący podniósł, że nie był w stanie złożyć wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z uwagi na chorobę oraz odległość od Sądu, a także koszty dojazdu i niewłaściwe zrozumienie zawiadomienia o rozprawie i warunkach w nim zawartych. Jednocześnie w tym samym piśmie skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej ppsa (Dz. U. z 2012r., poz. 270) w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku.

Natomiast zgodnie z art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu,

w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (na mocy art. 87 § 1 i § 2 ustawy ppsa). Równocześnie ze złożeniem wniosku strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa ).

Natomiast odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy wskazać, że zgodnie

z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można się domagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2010 r. o sygn. akt II OZ 849/10, z dnia 2 października 2002 r. o sygn. akt V SA 793/02, publik. Monitor Prawniczy z 2002 r. Nr 23, poz. 1059).

Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 20 maja 1998r., I S.A./Ka 1718/96, niepubl.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002r., IISA/Ka 1977/00, niepubl.) Tak więc osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna.

W sprawie należało więc dokonać oceny, czy skarżący uchybił terminowi bez własnej winy, przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, którego można wymagać od każdej należycie dbającej o swoje interesy osoby. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby niezachowanie terminu, nastąpiło bez jego winy. Okoliczność, na którą powołuje się strona nie stanowi w ocenie Sądu przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Skarżący został prawidłowo poinformowany o terminie rozprawy (akta sądowe, k. – 15), która odbyła się 19 marca 2015r., a na której się nie stawił. Trzeba przy tym zauważyć, że skarżący wskazał, że nie mógł sporządzić wniosku o uzasadnienie wyroku ze względu na chorobę. Jednakże nie wskazał przy tym jakichkolwiek okoliczności, które by uprawdopodobniły, że wspomniana choroba miała taki charakter, że uniemożliwiła mu dokonanie tak prostej czynności, jaką jest sporządzenie i wysłanie rzeczonego wniosku. Ewentualnie w celu wysłania rzeczonego wniosku wnioskodawca mógł posłużyć się pomocą osób trzecich.

Ponadto warto dodać, że bez wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność nieobecności strony skarżącej (pomimo prawidłowego doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy) przy ogłaszaniu wyroku. Udział skarżących na rozprawie jest bowiem ich prawem, a nie obowiązkiem. W tym kontekście nie może być skutecznym argumentem prawnym, który przemawiałby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony, twierdzenie skarżącego o niezrozumieniu pisma zawiadamiającego o rozprawie. Ponadto nieobowiązkowe stawiennictwo na rozprawie nie oznacza, że strony nie mogą uzyskać informacji co do stanu sprawy.

W tym zakresie zaś strona skarżąca nie wykazała wystarczającej staranności. Dochowanie zaś stosownej staranności w dbałości o swoje sprawy sądowe pozwoliłoby skarżącemu na terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia.

Reasumując, według Sądu przedstawione przez skarżącego okoliczności w niewystarczającym stopniu uprawdopodabniają brak jego winy w uchybieniu terminu odnośnie do wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.