Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1696/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2, art. 176, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski, Joanna Runge-Lissowska (spr.), Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jana T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 maja 2004r. sygn. akt 3/II SA/Łd 1824/02 w sprawie ze skargi Jana T. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 18 listopada 2002 r. (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

OSK 1696/04

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 25.05.2004 r. 3/II SA/Łd 1824/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Jana T. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 18.11.2002 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 18.10.2002 r. (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Decyzjami tymi przyznano Janowi T. status osoby bezrobotnej od dnia 18.10.2002 r. i odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, bowiem spełnił on przesłanki do uzyskania statusu bezrobotnych, jednakże w ciągu 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji nie miał 365 dni zatrudnienia, w których osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. Wojewódzki Sąd oddalając skargę stwierdził, iż organy nie naruszyły przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 66 poz. 56 ze zm./, bowiem z okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania jako bezrobotny nie posiadał wymaganych 365 dni, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, gdyż z okresu od 17.04.2001 r. do 17.10.2002 r., tj. 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, którym był 18.10.2002 r. można zaliczyć tylko 30 dni z umowy o pracę w Zakładzie Ogólnobudowlanym Henryka M. od dnia 17.09.2002 r. do dnia 26.10.2002 r., oraz z okresu pracy w ramach odbywania kary pozbawienia wolności od 18.05.2001 r. do 22.04.2002 r. miesiące lipiec, sierpień, październik, grudzień 2001 r. i styczeń 2002 r. tj. 155 dni, gdyż tylko wówczas osiągnął wynagrodzenie nie niższe od kwoty 760 zł, stanowiącej najniższe wynagrodzenie od dnia 1.01.2001 r. Sąd orzekł, że w przypadku Jana T. nie ma zastosowania art. 23 ust. 4 tej ustawy, gdyż zarejestrował się w urzędzie pracy w ciągu 30 dni od zwolnienia z aresztu śledczego.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Jan T., reprezentowany przez adwokata z urzędu, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpatrzenia i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez nie uwzględnienie art. 23 ust. 1 pkt 2e cyt. wyżej ustawy oraz naruszenie prawa procesowego przez zaakceptowanie decyzji organu, która narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym podstawowe zasady postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie zgadza się z zastosowaną podstawę prawną, gdyż powinien mieć możliwość skorzystania z korzystniejszych przepisów, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2e tej ustawy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w dniu pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia, które spełnił, otrzymując wynagrodzenie przez 365 dni w okresie 18 miesięcy przed rejestracją w wysokości 380 zł. Ponadto zarzucono, że decyzja organu jest wadliwa, ale została zaakceptowana przez Sąd pomimo, iż skarżący nie brał czynnego udziału w postępowaniu, co narusza art. 10 par. 2 Kpa, gdyż nie zawiadomiono go o wszczęciu postępowania, ani nie miał wglądu do akt, a ponadto organy nie wyjaśniły zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, co narusza art. 11 Kpa.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Niezrozumiałym jest zarzut naruszenia prawa materialnego przez nie uwzlędnienie art. 23 ust. 1 pkt 2e ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, gdyż właśnie ten przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia przez organy wniosku skarżącego i zgodność z nim wydanego rozstrzygnięcia była przedmiotem oceny, której dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy korzystniejsze dla skarżącego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2e cyt. ustawy - tak wyjaśniono zarzut, stwierdzając, iż z przepisu tego wynika, że do prawa do zasiłku dla bezrobotnych powinny być brane okresy, w których podstawę wymiaru składki ubezpieczeniowej stanowiła kwota w wysokości co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia. Stwierdzić należy, że w dacie orzekania przez organy, zarówno I jak i II instancji, tj. 18.10.2002 r. i 18.11.2002 r. przepis ten brzmiał "prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia. Z akt sprawy wynika, że takie okresy pracy wykonywanej przed dniem zarejestrowania, tj. w czasie odbywania kary pozbawienia wolności i po zakończeniu kary, tj. w których składka wynosiła kwotę najniższego wynagrodzenia i powyżej, były brane pod uwagę przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ocena Wojewódzkiego Sądu, że decyzja organów odmawiająca przyznania tego zasiłku nie naruszała cyt. art. 23 ust. 1 pkt 2e jest prawidłowa.

Z przytoczonego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi raczej o art. 23 ust. 4 cyt. ustawy, jednakże jego niezastosowanie w sprawie nie stanowi przedmiotu rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż taki zarzut nie został przytoczony. Sąd ten związany jest granicami skargi kasacyjnej, co wynika z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 154 poz. 1270/ i wobec tego do żadnych uzupełnień, zmian ani interpretacji skargi kasacyjnej nie jest uprawniony. Podkreślić poza tym należy, że również w przepisie w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, jest mowa o okresach pracy, w których podstawę wymiaru składki stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia.

Zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można było uznać za usprawiedliwiony.

Jeżeli idzie o zarzut naruszenia prawa procesowego, to nie wskazano jaki przepis i jakiego aktu prawnego mającego zastosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi został naruszony.

W uzasadnieniu skargi przytoczone zostały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które, zdaniem skarżącego, zostały naruszone przez organy, a co zostało usankcjonowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Jednakże nawet w uzasadnieniu nie wskazano, tak jak i w podstawach skargi, jaki przepis i jakiego aktu Sąd ten naruszył w postępowaniu jakie się przed nim toczyło. Jak podkreślono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i wobec tego tak sformułowany zarzut naruszenia prawa procesowego, jako nie spełniający wymogów art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mógł być uznany za usprawiedliwiony.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.