Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1878/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia NSA (del.) Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 342/08 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 342/08 oddalił skargę J. B. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] maja 2008r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Decyzją tą Wojewoda Świętokrzyski, działając na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane (t. j. Dz. U z 2006 r. nr 156 poz. 1118) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071) utrzymał w mocy decyzję Starosty Sandomierskiego z dnia [...] marca 2008 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie Sandomierz pozwolenia na budowę ulicy Obrońców Westerplatte w Sandomierzu, odcinek od km 0+737,00 do ulicy Mickiewicza: budowa jezdni, chodników i zjazdów na posesje, budowa oświetlenia ulicy, okablowanie i słupy oświetleniowe, na działkach o Nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] w Sandomierzu.

Rozstrzygnięcie Sądu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy:

W dniu 14 stycznia 2008 r. do organu l instancji wpłynął wniosek Gminy Sandomierz o pozwolenie na powyższą budowę. Do wniosku inwestor załączył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące w/w działki, podpisane przez Burmistrza Sandomierza oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. W dniu 11 lutego 2008r. do Starostwa Powiatowego w Sandomierzu wpłynęło pismo strony postępowania - J. B., w którym wniosła ona sprzeciw odnośnie planowanej inwestycji.

Po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, Starosta Sandomierski decyzją z dnia [...] marca 2008 r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Sandomierz pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła J. B., zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 77 oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa i podtrzymując stanowisko przedstawione w piśmie skierowanym do Starosty Sandomierskiego z dnia 11 lutego 2008 r. wniosła o uchylenie decyzji organu l instancji.

Skarżąca zarzuciła, że ulica Obrońców Westerplatte jest drogą lokalną, nie zaś drogą gminną, projektowany pas chodnika jak również jezdnia narusza prawne linie granic nieruchomości stanowiącej jej własność. Burmistrz Miasta Sandomierz powinien sprostować błędy geodezyjne na terenie objętym wnioskiem inwestora. Ponadto Burmistrz Miasta Sandomierz, Rada Miasta Sandomierz oraz Starosta Sandomierski powinni z urzędu sprostować w dokumentach i operatach geodezyjnych sporne linie granic jej działki Nr [...] ([...]) o powierzchni 0,1314 ha.

Skarżąca zażądała również wytyczenia w terenie przebiegu trasy projektowanej drogi, a także podniosła, że w związku ze sprawami toczącymi się przed sądami administracyjnymi organ wydający zaskarżoną decyzję powinien zawiesić postępowanie administracyjne do czasu orzeczenia i uprawomocnienia się wyroków.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Świętokrzyski wydał decyzję z dnia [...] maja 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazał, że dla terenu objętego inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "Mickiewicza" w Sandomierzu, zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Sandomierza z dnia 1 lipca 1999 r. Nr XIV/93/99. Teren objęty wnioskiem inwestora z dnia 14 stycznia 2008 r. oznaczony jest w w/w planie symbolem 01 KL ulica obrońców Westerplatte z możliwością lokalizacji urządzeń infrastruktury i uzbrojenia terenu pod warunkiem nienaruszania wymagań określonych w odrębnych przepisach dotyczących dróg publicznych, a także uzyskania zgody zarządcy drogi, z określonymi ustaleniami realizacyjnymi.

Organ odwoławczy dokonał analizy projektu zagospodarowania przedmiotowej inwestycji i stwierdził, że obejmuje ona, zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania przedmiotowej inwestycji, budowę nawierzchni jezdni, chodników i zjazdów na posesje w granicach pasa drogowego oraz budowę oświetlenia ulicznego w granicach pasa drogowego. Wskazał również szereg decyzji, opinii, pozwoleń, uzgodnień, zezwoleń i sprawdzeń niezbędnych do zatwierdzenia projektu budowlanego, które w przedmiotowej sprawie uzyskał inwestor.

W wyniku powyższych ustaleń organ II instancji stwierdził, że przedłożony projekt budowlany planowanej inwestycji pozostaje zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "Mickiewicza" w Sandomierzu oraz wymaganiami ochrony środowiska, zawartymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 2 marca 2007r. - stosownie do wymogu przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Dokonując analizy zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, tj. z Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, Wojewoda świętokrzyski wyjaśnił, że zaprojektowana ulica Obrońców Westerplatte (zaliczona do dróg gminnych - uchwałą Nr XXXVI 11/268/2001 Rady Miasta Sandomierza z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zaliczenia istniejących i projektowanych pasów drogowych do kategorii dróg gminnych) jest drogą klasy L - lokalną, jednojezdniową o dwóch pasach ruchu o szerokości 3,0 m każdy z pasów, z dwustronnymi chodnikami o szerokości 2,0 m każdy. W myśl przepisów art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych inwestycja obejmuje zarówno budowę drogi jak również zjazdów w granicach pasa drogowego. Projektowana jezdnia posiada przekrój poprzeczny daszkowy o spadku 2%, umożliwiający sprawny spływ wody, co pozostaje w zgodności z przepisami § 17 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. Projektowana droga wyposażona zostanie w urządzenia odwadniające oraz odprowadzające wodę objęte odrębnym pozwoleniem na budowę. Zgodnie z przepisami § 109 rozporządzenia droga zostanie wyposażona w urządzenia oświetleniowe.

Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu Wojewoda Świętokrzyski wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w postępowaniu prowadzonym z wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, nie jest uprawniony do kwestionowania przebiegu granic działek oraz prawidłowości mapy zasadniczej, przyjętej do Zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Sandomierzu w dniu 9 grudnia 2005r., na kopii której został opracowany projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto mapa ta zawiera klauzulę, iż dokonano aktualizacji jej treści, przy czym mapa ta jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie.

Organ odwoławczy podkreślił, że nie posiada uprawnień do egzekwowania od organów samorządowych sprostowań dotyczących ewidencji granic nieruchomości należącej do J. B..

Ponadto Wojewoda Świętokrzyski wskazał, że rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi SKO w Kielcach od wyroku WSA w Krakowie w przedmiocie opinii o zgodności projektu podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozpatrzenie przez WSA w Kielcach skargi J. B. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków, nie stanowią zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie w myśl przepisów art. 97 kpa.

Odnosząc się do żądania J. B. dotyczącego geodezyjnego wyznaczenia przebiegu trasy projektowanej drogi organ odwoławczy podkreślił, że geodezyjne wyznaczenie obiektów w terenie jest dokonywane w ramach prac przygotowawczych danej budowy, po tym jak decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna.

Organ odwoławczy wskazał, że pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącą w odwołaniu były przedmiotem rozprawy, która odbyła się w dniu 11 marca 2008 r. oraz korespondencji prowadzonej przez organ l instancji z inwestorem.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. B. wnosząc o uchylenie decyzji organu l jak i II instancji.

Skarżąca podniosła, że organy obu instancji w sposób stronniczy rozpatrują sprawę i wydają decyzje, zaś argumenty i dowody przedstawione przez nią w toku postępowania administracyjnego zostały pominięte.

J. B. zarzuciła, że dowody zebrane przez organ l i II instancji, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są fałszywe, a decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Wynikać ma to z kolei z faktu, że droga o nr ewid. 1163 nie jest własnością Gminy Sandomierz, lecz jej prywatną własnością.

Skarżąca stwierdziła, że "dziwi ją" twierdzenie Wojewody Świętokrzyskiego, iż nie posiada on uprawnień do egzekwowania od organów samorządowych sprostowań dotyczących fałszowania przez uprawnionych geodetów na zlecenie Burmistrza Miasta Sandomierza ewidencji w zakresie granic nieruchomości należącej do niej działki o nr ewid. [...] ([...]) na mapach zasadniczych i sytuacyjno -wysokościowych, gdyż Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Sandomierzu podlega pod Starostę Sandomierskiego, a nadzór nad tym organem pełni Wojewoda Świętokrzyski.

Skarżąca podkreśliła, że Gmina Sandomierz nie przejęła prawnie terenu działki oznaczonej nr [...] określonej jako ulica Obrońców Westerplatte, a droga ta stanowi jej własność i nie wyraża zgody na przekazanie Gminie terenu działki o szerokości 6,0 m na długości planowanej inwestycji.

Skarżąca wyjaśniła, że w czasie scalenia gruntów zakończonego decyzją PWRN w Kielcach z dnia 24 czerwca 1970 r., z nieruchomości należącej do jej rodziców o powierzchni 0,5620 ha położonej przy ulicy [...] w Sandomierzu objętej Księgą Wieczystą [...] i [...], zagarnięto bezprawnie przez geodetów Urzędu Miasta w Sandomierzu część nieruchomości o powierzchni 0,1680 ha, a na pozostałą część nieruchomości o powierzchni 0,3940 ha została założona Księga Wieczysta 12092, zaś działce nadany został numer ewidencyjny 526.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że decyzja podziałowa działki nr ewid. [...] o powierzchni 0,3940 ha na trzy nowopowstałe działki o numerach [...],[...][...], określona decyzją Nr [...] Urzędu Miejskiego w Sandomierzu w sprawie podziału nieruchomości z dnia [...] sierpnia 1975 roku oraz mapa sytuacyjna wykonana do wskazanego podziału działki położonej przy ul. [...], są niezgodne z aktami notarialnymi: z dnia [...] lipca 1976 r. o Nr rep. [...] – KW [...], Nr rep. [...] - KW [...], Nr rep. [...] - KW [...] i powierzchnią działek. Różnica między aktami notarialnymi a decyzją Nr 1 Urzędu Miejskiego w Sandomierzu polega na zmniejszeniu szerokości działek (0,3940 ha - 0,3241 = 0,0699 ha) o nr ewid. [...],[...] i [...].

Skarżąca zażądała, aby Burmistrz Miasta Sandomierza i Rada Miasta Sandomierza dokonali z urzędu "synchronizacji" numeracji działek o nr ewid. [...] i nr [...] położonej po drugiej stronie drogi wraz z ich powierzchniami. Przeprowadzona synchronizacja w przekonaniu skarżącej pozwoli ujawnić, skąd się wzięła działka o nr ewid. [...] i droga nr ewid. [...], a także zostanie uregulowany stan prawny w/w działek.

Podkreśliła także, że organ nie wziął pod uwagę wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt. l OSK 403/07 z dnia 29 stycznia 2008 r. dotyczącego wstępnego podziału nieruchomości [...],[...] oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie o sygn. akt. II SA/Ke 49/08 z dnia 20 marca 2008 r. w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków, które wydane zostały na korzyść J. B..

Skarżąca zażądała, aby Burmistrz Miasta Sandomierza i Rada Miasta Sandomierza oraz Starosta Sandomierski dokonali z urzędu sprostowania w dokumentach i w operatach geodezyjnych spornych prawnych linii granic jej działki oznaczonej nr 526/3 (682/3), domagała się także "przywrócenia" numeru ewidencyjnego 526/3 zgodnie posiadanym aktem notarialnym oraz "przywrócenia" księgi wieczystej nr 13346 "zamkniętej przez urzędników Urzędu Miejskiego w Sandomierzu". Wniosła o wytyczenie w terenie przebiegu trasy projektowanej budowy ulicy Obrońców Westerplatte wraz z jej infrastrukturą techniczną oraz uporządkowanie prawnych linii granic działki o nr ewid. [...] oraz [...],[...] i [...] po dokonanych podziałach.

Autorka skargi podtrzymała zarzuty i żądania zawarte w pismach kierowanych do Starosty Sandomierskiego z dnia 11 lutego 2008 r. i z dnia 11 marca 2008 r. oraz zawarte w odwołaniu z dnia 12 kwietnia 2008 r. od decyzji Starosty Sandomierskiego z dnia [...] marca 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że wszystkie warunki przewidziane w przepisach ustawy Prawo budowlane, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zostały w niniejszym przypadku spełnione. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie dają żadnych podstaw, aby kwestionować prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia. W szczególności, potwierdzają je zapisy w rejestrze gruntów, z których wynika, że Gmina Sandomierz jest właścicielem działek Nr [...],[...],[...],[...] i [...] ujawnionym w założonych dla nich księgach wieczystych. Działka nr [...] pozostaje we władaniu Skarbu Państwa, w zarządzie Zarządu Dróg Powiatowych w Sandomierzu i zgoda tych podmiotów (biorących zresztą udział w postępowaniu) na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia nie jest kwestionowana.

Złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 ustawy, ponadto sporządzony został i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi.

Przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, Gmina uzyskała decyzję -wydaną przez Burmistrza Miasta Sandomierza z dnia [...] marca 2007r. znak: [...] - o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 i 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.06.129.902 j.t. ze zm.). Projekt budowlany uwzględnia wszystkie warunki określone w tej decyzji, a wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w terminie określonym art. 46 ust. 4 b ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. przed upływem 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna (wedle brzmienia tego przepisu na datę orzekania przez organy obu instancji).

Ze znajdującego się w aktach wypisu z uchwały Nr XIV/93/99 Rady Miasta Sandomierza z dnia 1 lipca 1999r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego osiedla "Mickiewicza" w Sandomierzu wynika, że przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie oznaczonym 01 KL - ul. Obrońców Westerplatte, dla którego przyjęto następujące ustalenia realizacyjne: charakterystyka funkcji - lokalna, szerokość pasa ruchu - 3m, przekrój poprzeczny (liczba pasów ruchu), szerokość jezdni - 2 x 3m, szerokość chodników - 2 x 2m, uwagi - modernizacja (poszerzenie). Złożony przez inwestora projekt budowlany wszystkie powyższe warunki uwzględnia.

W ocenie Sądu, inwestor spełnił wszelkie wymagania, o których mowa w art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane.

Organy obu instancji dokonały kontroli złożonych przez inwestora dokumentów stosownie do treści zacytowanego wyżej przepisu i po stwierdzeniu, że spełnione zostały wszystkie określone tam wymogi - nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy).

Sąd I instancji stwierdził, że w złożonej przez J. B. skardze nie ma argumentów, które kwestionowałyby spełnienie przez inwestora warunków, o jakich mowa w art. 32 i 1 nast. ustawy. Podniesione przez nią zarzuty sprowadzają się do kwestii tytułu prawnego Gminy do terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. W ocenie Sądu poza gołosłownymi argumentami kwestionującymi prawidłowość dokonanego scalenia, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób podważyłyby aktualny tytuł prawny Gminy Sandomierz do działek objętych wnioskiem. J. B. nie zaprzeczyła, że nieruchomość ta ma urządzone księgi wieczyste, a z treści skargi wynika, że kwestionuje sposób, w jaki doszło do uzyskania tego tytułu przez inwestora. Jej zarzuty sprowadzają się zatem do przedstawienia istniejącego pomiędzy stronami sporu własnościowego, do rozstrzygnięcia którego nie są właściwe ani organy architektoniczno - budowlane przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ani też Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolujący w sprawie niniejszej legalność zaskarżonej decyzji. Inwestor wykazał prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, składając oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, którego prawdziwości nie ma podstaw kwestionować. Sąd podkreślił, że realizacja tego typu roszczeń nie może się odbywać w ramach postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Dlatego argumenty podnoszone w skardze nie mają wpływu na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.

Odnosząc się do kwestii granic działki nr [...] będącej własnością J. B. i zawartego w skardze wniosku o sprostowanie w dokumentach i operatach geodezyjnych spornych prawnych linii granic tej działki Sąd stwierdził, że właściwym do rozstrzygnięcia takiego żądania jest Burmistrz Miasta Sandomierza zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 nr 240 poz. 2027 ze zm.) i tam skarżąca winna je kierować. W sprawie niniejszej organ udzielający pozwolenia na budowę kieruje się liniami granicznymi działek ujawnionymi w ewidencji gruntów. Zgodnie z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy, a zwłaszcza złożonym przez inwestora projektem, planowana inwestycja nie wkracza w żaden sposób w teren będący własnością skarżącej. W celu wyjaśnienia zgłoszonych w tym zakresie zarzutów organ l instancji przeprowadził dnia 11 marca 2008r. na gruncie rozprawę administracyjną z udziałem geodety, w trakcie której obecna była także J. B.. Skarżąca kwestionowała wprawdzie wynikający z ewidencji gruntów przebieg linii granicznej swojej działki, jednak jak wynika z protokołu rozprawy "nie okazała własnych znaków granicznych twierdząc, że zostały one usunięte". Zarówno w toku postępowania jak i w skardze J. B. nie wskazała żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzać prawdziwość jej zarzutów, dlatego nie mogą one mieć wpływu na zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.

Odnosząc się do kwestii numerów ewidencyjnych działek i prawidłowości ich podziału Sąd stwierdził, że wszelkie sprawy związane prowadzeniem ewidencji gruntów skarżąca winna zgłaszać do właściwego organu, tj. starosty, który stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów. Prawidłowości dokonanych w ewidencji zmian nie można skutecznie kwestionować w niniejszym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Podobnie jest w przypadku dokonanego podziału działki ewidencyjnej. Nieruchomość należąca niegdyś - jak twierdzi J. B. - do jej rodziców, podzielona została na mniejsze działki ewidencyjne, a ich obecni właściciele, biorący udział w tym postępowaniu, nie zgłaszali żadnych roszczeń ani nieprawidłowości na które powołuje się skarga.

Jeśli chodzi o żądanie dotyczące "przywrócenie Księgi Wieczystej Nr [...] ", Sąd wyjaśnił, że księgi wieczyste są zakładane i prowadzone przez właściwe sądy rejonowe i wyłącznie one - a nie "urzędnicy Urzędu Miejskiego w Sandomierzu"- są władne do ich zamykania. Dlatego organy architektoniczno-budowlane nie były kompetentne do rozstrzygnięcia tego typu wniosku.

Co do powołanych w skardze wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie II SA/Kr 1919/03 i w Kielcach z dnia 20 marca 2008r. w sprawie II SA/Ke 49/08 Sąd wskazał, że zapadły one w zupełnie innych sprawach, nie związanych ze sprawą dotyczącą udzielenia pozwolenia na budowę, dlatego rozstrzygnięcia w nich zawarte nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Jeśli chodzi o zawarte w skardze żądanie "wytyczenia w terenie przebiegu trasy projektowanej budowy", Sąd podzielił stanowisko organu II instancji. Co do znajdującego się w odwołaniu twierdzenia, że droga oznaczona nr działki 1163 (ulica Obrońców Westerplatte) jest "drogą lokalną a nie gminną" - które, jak wynika ze skargi J. B. nadal podtrzymuje – Sąd wyjaśnił, że Rada Miasta Sandomierza uchwałą nr XXXVI 11/268/2001 z dnia 5 kwietnia 2001 r. zaliczyła te ulicę do kategorii dróg gminnych. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego nr 72 z 2001 r., poz. 771, a jej kserokopia znajduje się w aktach administracyjnych.

Od powyższego wyroku J. B. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, zasądzenie od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego (art.174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez jego błędną wykładnię tj. art.32 ust. 4 pkt 2 Prawa Budowlanego poprzez nieuwzględnienie, że w sytuacji, gdy oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone przez inwestora tj. Gminę Sandomierz zostało podważone przez skarżącą przez wskazanie konkretnych okoliczności tj. nieprawidłowości w przeprowadzeniu postępowania scaleniowego, zakończonego decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia [...] czerwca 1970 r. polegających na nie uwzględnieniu, że pomiary geodezyjne zostały przeprowadzone wadliwie, wobec czego działka Nr [...] winna stanowić własność skarżącej, a nie Gminy Sandomierz, to podlegało ono zbadaniu i wyjaśnieniu sprzeczności przez organ prowadzący postępowanie, a bez wyjaśnienia powyższego decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, nie mogła zostać wydana. art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa Budowlanego poprzez oparcie projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu) na mapach, przyjętych do Zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Sandomierzu w dniu 9 grudnia 2005 r., co do których skarżąca, podniosła zarzut niezgodności ze stanem faktycznym.

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) tj. art.133 § 1 i art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie przez sąd I instancji, że doręczenie skarżącej decyzji Starosty Sandomierskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę bez doręczenia projektu budowlanego, który stanowi integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego czyli pozwolenia na budowę nie mogło być doręczeniem skutecznym w rozumieniu art. 109 § 1 kpa., bowiem strona uzyskała tylko część decyzji, a co za tym idzie sąd l instancji nie wziął pod uwagę, że nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji organu II instancji.

- art.125 § 1 pkt 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie zawieszenie postępowania z urzędu, w sytuacji, gdy skarżąca wnosiła zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i w skardze na decyzję Wojewody szereg zastrzeżeń, dotyczących nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu scaleniowym, jak i niezgodności dokumentacji geodezyjno - kartograficznej ze stanem faktycznym i nie wyznaczenie jej terminów do wszczęcia postępowań administracyjnych w tych sprawach lub nie zwrócenie się do właściwych organów, w tych sprawach, a ponadto nie uwzględnienie przez sąd I instancji, że organy administracji nie zawieszając toczącego się postępowania administracyjnego, dopuściły się naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 i art.100 § 1 i 3 kpa.

W uzasadnieniu strona podniosła, że wobec błędów w postępowaniu scaleniowym, przeprowadzonym w 1970 r. działka ta winna stanowić jej własność, a nie Gminy Sandomierz i brak było podstaw do przyjęcia, że postępowanie to stanowić podstawę do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Powołała tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2007 r., VII SA/Wa 1851/06, zgodnie z którą "Jeśli oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało podważone przez stronę przez wskazanie konkretnych okoliczności, podlega ono zbadaniu i wyjaśnieniu sprzeczności przez organ prowadzący postępowanie".

W ocenie skarżącej Sąd l instancji nie wziął pod uwagę, że projekt budowlany (projekt zagospodarowania terenu), oparty został na przyjętych do powiatowego zasobu kartograficznego mapach, zawierających szereg niezgodności ze stanem faktycznym, a Sąd nie wziął pod uwagę tego, że skarżąca podniosła szereg zarzutów np. na mapie znajdują się dwie działki o numerze [...], nie uwidoczniono szeregu podziałów działki [...], które winny być rozpatrzone przez organy administracji.

Z akt sprawy nie wynika ponadto, aby skarżąca otrzymała decyzję Starosty Sandomierskiego z dnia [...] marca 2008 r. wraz z projektem budowlanym. W treści decyzji brak jest bowiem informacji, że załącznikiem do niej jest projekt budowlany oraz, że została ona wysłana stronom wraz z tym projektem. Skarżąca nie potwierdziła, że powyższa decyzja została jej doręczona wraz z projektem budowlanym. Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 Prawa Budowlanego). Na wniosek inwestora możliwe jest wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu lub o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Decyzja ta podlega rygorom postępowania administracyjnego ustalonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wobec powyższego, zarówno w przypadku gdy projekt budowlany jest zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i wtedy, gdy jest zatwierdzony w odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, stanowi on element decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie 8 czerwca 2006 r., sygn. akt SAB/Lu 19/2006, zgodnie z którym projekt budowlany stanowi integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego czyli decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącej oznacza to, że decyzja stanowi nierozerwalną całość tylko z projektem. Doręczenie więc stronie decyzji bez projektu budowlanego nie może być uznane za doręczenie skuteczne w znaczeniu art. 109 § 1 kpa, bowiem strona uzyskała tylko część decyzji. Sąd I instancji okoliczność nieskutecznego doręczenia decyzji administracyjnej winien uwzględnić w swoim rozstrzygnięciu, jako mieszczącą się w granicach sprawy. Fakt, że skarżąca miała możliwość zapoznania się z projektem budowlanym i wnosiła do niego zastrzeżenia, nie ma wpływu na bezskuteczność doręczenia decyzji administracyjnej.

Ponadto skarżąca powołała tezę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2005 r., sygn. akt I FZ 134/05, zgodnie z którą zawieszenie postępowania na podstawie przepisu art. 125 § 1 p.p.s.a. następuje z urzędu to jednak celowość podjęcia takiej decyzji pozostawiona została ocenie Sądu. Jak przy tym uznanie to nie może być dowolne. Stąd też obowiązkiem Sądu jest rozważenie, a w konsekwencji i wyjaśnienie przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Sandomierz wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Podniosła, że strona skarżąca nie uściśliła czy zarzucane Sądowi naruszenie przepisów prawa materialnego polega na błędnej ich wykładni czy na niewłaściwym zastosowaniu. Ponadto prawo strony do dysponowania gruntem na cele budowlane może w szczególności wynikać z prawa własności. Inwestor - Gmina Sandomierz jest właścicielem "spornej" działki nr [...], co potwierdza między innymi treść księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Sandomierzu. Zgodnie z ustawą o księgach wieczystych i hipotece księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Powyższe domniemanie można obalić jedynie w drodze powództwa z art. 10 powyższej ustawy. W sprawie niniejszej zarówno organy administracji jak i Sąd nie mogą badać kwestii związanych z powództwem z art. 10. Organ wskazał, że J. B., która kwestionuje prawo własności Gminy do dnia dzisiejszego nie wystąpiła z takim powództwem. Ponadto nie wskazała ona żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzić prawdziwość wskazanych przez nią zarzutów. Kwestie związane ze sporem o własność nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Co więcej jak wynika z orzecznictwa NSA, organ administracji rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma podstaw do -wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością jest kwestionowane w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Za pozbawiony podstaw organ uznał również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie organu zamierzona inwestycja niewątpliwie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla i nie narusza prawa własności skarżącej.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów kasacyjnych polegających na naruszeniu przez Sąd przepisów postępowania organ podkreślił, że zarzut naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas może odnieść zamierzony skutek, gdy wskazane naruszenie mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane jest załączenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt budowlany jest więc stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ przytoczył brzmienie art. 34 ust. 4 stwierdzając, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego stanowi element decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika wprost z załącznika nr 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Projekt budowlany nie jest natomiast doręczany wraz z decyzją administracyjną stronom postępowania o pozwolenie na budowę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd art. 125 § 2 i § 1 pkt 1 organ zauważył, że przepis ten reguluje podstawy fakultatywnego, a nie obligatoryjnego zawieszenia postępowania, o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe. Podkreślił, że podstawą orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy prawo budowlane dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wszystkie przewidziane w powyższej ustawie warunki, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zostały w niniejszym przypadku spełnione. Zawieszenie postępowania jedynie w oparciu o gołosłowne zarzuty dotyczące nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu scaleniowym, które toczyło się w latach 70-tych ubiegłego stulecia stanowiłoby naruszenie przez Sąd art. 125 p.p.s.a. i pogwałcenie zasady wynikającej z art. 7 p.p.s.a. Strona skarżąca na wyjaśnienie swoich wątpliwości związanych z przeprowadzonym postępowaniem scaleniowym i rzekomymi nieprawidłowościami w dokumentacji geodezyjno - kartograficznej miała ponad 30 lat, zaś do dnia dzisiejszego nie przedsięwzięła w tym kierunku żadnych środków, zatem zarzut naruszenia przez Sąd art. 125 § 2 i art. 1 pkt 1 p.p.s.a. należy uznać za pozbawiony podstaw i zmierzający jedynie do przeciągnięcia postępowania w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski i podstawy (wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania).

W pierwszym rzędzie odnieść się należy do podniesionego przez wnoszącą skargę kasacyjną zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym. Sprowadza się on do stwierdzenia, że w postępowaniu scaleniowym, zakończonym w 1970 r. zaistniały nieprawidłowości. Organy wydające decyzje w sprawie niniejszej w ocenie skarżącej nie uwzględniły, że pomiary geodezyjne zostały wówczas przeprowadzone wadliwie. Zdaniem skarżącej, w efekcie powyższego stanu rzeczy, działka nr 1163 winna stanowić jej własność a nie Gminy Sandomierz. Skarżąca zarzuca, że organ prowadzący postępowanie nie wyjaśnił tejże sytuacji, więc zaskarżona decyzja nie mogła zostać wydana. Ponadto skarżąca wniosła zastrzeżenia do map, na których oparto projekt budowlany (ich niezgodność ze stanem faktycznym), wskazując na naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego. Odnośnie prawidłowości dokonanych pomiarów geodezyjnych i innych czynności podejmowanych w toku postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, należy w całości zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji. Wszystkie warunki przewidziane w przepisach prawa budowlanego, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zostały w postępowaniu przeprowadzonym w niniejszej sprawie spełnione. Powyższe wyczerpująco wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzając, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie dają żadnych podstaw, aby kwestionować prawdziwość złożonego przez inwestora oświadczenia. W szczególności, potwierdzają je zapisy w rejestrze gruntów, z których wynika, że Gmina Sandomierz jest właścicielem spornej nieruchomości oraz w założonych dla niej księgach wieczystych. Zarówno Skarb Państwa, jak również Zarząd Dróg Powiatowych w Sandomierzu, biorące udział w postępowaniu, wyraziły zgodę na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia.

Złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 ustawy, ponadto sporządzony został i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Zostały do niego dołączone wymagane ustawą zaświadczenia, niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi.

Przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, Gmina uzyskała również decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projekt budowlany uwzględnia wszystkie warunki określone w tej decyzji, a wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w ustawowym terminie.

Złożony przez inwestora projekt budowlany uwzględnia wszystkie warunki wskazane w wypisie z uchwały Nr XIV/93/99 Rady Miasta Sandomierza z dnia 1 lipca 1999r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego osiedla "Mickiewicza" w Sandomierzu, znajdującym się w aktach sprawy.

Organy obu instancji dokonały kontroli złożonych przez inwestora dokumentów stosownie do treści zacytowanego wyżej przepisu i po stwierdzeniu, że spełnione zostały wszystkie określone tam wymogi - nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy).

Zarzut naruszenia przepisu art. 32 prawa budowlanego, wbrew stanowisku strony wnoszącej skargę kasacyjną nie mógł wobec powyższego zostać uwzględniony. Wskazać również należy, że podniesione przez skarżącą zarzuty sprowadzają się jedynie do kwestii tytułu prawnego Gminy do terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. W tym miejscu wskazać należy, że (na co wskazuje w skardze kasacyjnej sama skarżąca) postępowanie scaleniowe zostało już zakończone wydaniem decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 24 czerwca 1970 r. Niniejsza decyzja jest ostateczna, co – zgodnie z treścią art. 16 § 1 k.p.a. – oznacza, że nie służy od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji. Uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Tym samym dopóki decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym, Gmina Sandomierz posiada bezspornie tytuł prawny do nieruchomości objętej wnioskiem skarżącej. Wobec takiego stanu rzeczy, organ nie może, wbrew żądaniom skarżącej (które sprowadzają się de facto jedynie do kwestionowania sposobu, w jaki doszło do uzyskania tego tytułu przez inwestora) rozstrzygać sporu własnościowego. Z tytułu prawnego inwestora wynika zatem bezsprzecznie jego prawo do zabudowy spornej nieruchomości gruntowej.

Całkowicie pozbawiony podstaw był zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 133 § 1 i art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Skarżąca uznała za nieskuteczne doręczenie jej decyzji Starosty Sandomierskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 109 k.p.a. Skarżąca stwierdziła bowiem, że doręczona jej decyzja była niekompletna.

W sprawie niniejszej nie zaistniały naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów postępowania, niedostrzeżone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronie na piśmie. Wobec bezspornego w sprawie faktu doręczenia zaskarżonych decyzji stronom postępowania, naruszenie tego przepisu strona wnosząca skargę kasacyjną widzi w fakcie niezałączenia do doręczonej decyzji załącznika w postaci projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji.

Stwierdzić należy, że skarżąca w żaden sposób nie została pozbawiona możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu czy wypowiedzenia się, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca zatem, w toku postępowania administracyjnego, miała wielokrotnie możliwość zapoznania się z projektem budowlanym i załączonymi do niego dokumentami. Skarżąca kilkakrotnie zapoznawała się z aktami sprawy, wnosiła pisma, odwołanie i miała zapewnioną możliwość ustosunkowania się do treści zebranego w sprawie materiału. W tej sytuacji nawet gdyby uznać, że niedoręczenie jej projektu budowlanego stanowiło uchybienie proceduralne, to i tak nie uzasadniałoby to uchylenia zaskarżonej decyzji tym bardziej, że podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczą nie kwestii techniczno – budowlanych ale prawa własności. Naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, gdy stanowi podstawę do wznowienia postępowania albo mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. Żadna z takich sytuacji nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, co czyni niezasadnym również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanego przepisu. Z powyższym w żaden sposób nie da się również powiązać naruszenia art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a., dotyczących czasu i podstawy wyrokowania oraz granic orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Powoływane przez skarżącą w odwołaniu i w skardze wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie II SA/Kr 1919/03 i w Kielcach z dnia 20 marca 2008r. w sprawie II SA/Ke 49/08 zapadły w innych sprawach, nie związanych ze sprawą dotyczącą udzielenia pozwolenia na budowę, więc wynik toczącego się postępowania nie zależy od ich wyniku. Rozstrzygnięcia w nich zawarte nie mogą mieć zatem wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Brak jest więc przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Organy prowadzące postępowanie administracyjne również nie miały podstaw do jego zawieszenia, nie istniało bowiem zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie w myśl przepisów art. 97 k.p.a.

Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.