Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2713/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 14 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 153, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie NSA Maciej Dybowski del. NSA Jacek Hyla Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 507/14 w sprawie ze skargi B.U. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję 2) zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz B.U. kwotę 657 (słownie: sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 507/14 oddalił skargę B.U. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi B.U. na przetwarzanie jej danych osobowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) i art. 12 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm., dalej w skrócie u.o.d.o.), odmówił uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu decyzji podał, że zdarzenie, które miało miejsce z domniemywanym ujawnieniem danych osobowych B.U., związane było z kontrolami nieruchomości w C. W trzy godziny po przeprowadzeniu kontroli, właściciel posesji przy ul. [...] zaczepił B.U. na ulicy i użył w stosunku do niej słów obelżywych. Zdaniem skarżącej, źródłem informacji o jej danych osobowych był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], wykonując wezwanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 27 października 2010 r., w piśmie z dnia 5 listopada 2011 r. wyjaśnił, że przetwarza dane skarżącej na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., gdyż jest to niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Dane osobowe skarżącej są przechowywane w zbiorach korespondencyjnych postępowań skargowych i naprawczych organu nadzoru budowlanego w [...] i są udostępniane tylko i wyłącznie w przypadkach prowadzonych postępowań administracyjnych na zasadach określonych wyżej wymienionymi ustawami. Ponadto podał szczegółowe informacje o prowadzonych postępowaniach. Jednocześnie poinformował, że z korespondencji prowadzonej przez B.U. (załączone do skargi pisma) wynika, że kierowała ona zarzuty wobec w/w Inspektoratu nie tylko do organów Nadzoru Budowlanego różnego szczebla, ale również do innych instytucji.

W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, brak jest podstaw do uznania, że dane osobowe B.U. zostały udostępnione osobom nieupoważnionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Organ nie dysponuje żadnymi dowodami na potwierdzenie okoliczności przedstawionych w skardze. Skarżąca oparła skargę jedynie na własnych przypuszczeniach i nie przedstawiała żadnych dowodów na ich potwierdzenie. Z wyjaśnień Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wynika, że inspektorzy nadzoru budowlanego, podczas wykonywania czynności kontrolnych, o podjęcie których wniosła skarżąca, nie udostępnili jej danych osobowych właścicielom kontrolowanych nieruchomości, gdyż nie była ona stroną postępowania. Nie można jednak wykluczyć, że osoby wobec których przeprowadzano czynności kontrolne, pozyskały informację, że są one dokonywane na wniosek skarżącej z innych źródeł niż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. Ponadto organ wskazał, że każdy, kto ma poczucie naruszenia jego dóbr osobistych, może dochodzić swoich praw na drodze postępowania cywilnego.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po rozpoznaniu wniosku B.U. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 12 pkt 2 , art. 22 u.o.d.o., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 6 – 8, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 K.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2710/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podał, że organ zaniechał zebrania pełnego materiału dowodowego, gdyż obie w/w decyzje zostały wydane wyłącznie na podstawie informacji udzielonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia 5 listopada 2010 r. i nie zostały w żaden sposób przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zweryfikowane. Zaskarżone decyzje zostały wydane bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez zebrania i rozważenia materiału dowodowego, co narusza w szczególności art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ, ponownie rozpoznając sprawę, jest zobowiązany usunąć stwierdzone uchybienia, przeprowadzić postępowanie dowodowe w pełnym zakresie i załatwić sprawę w formie prawem przewidzianej.

Na skutek wniesienia przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych od powyższego wyroku skargi kasacyjnej sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1982/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku podał, że zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy, jak również złożone na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyjaśnienia, pozwalają stwierdzić, że w wyniku obywatelskich doniesień B.U. organy nadzoru budowlanego były zobowiązane wszczynać postępowania wyjaśniające z urzędu. B.U. nie była stroną tych postępowań. Były nimi osoby, których dotyczyły składane przez skarżącą doniesienia i które mając dostęp do akt sprawy miały możliwość powziąć informację, z czyjej inicjatywy organy podejmują przeciwko nim postępowania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych powyższą okoliczność ustalił na podstawie pism wyjaśniających przesłanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji zarzucił Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych "zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego", nie określił jednak, jakie dowody organ powinien dodatkowo przeprowadzić. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wykazano także, jak naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a. wpłynęło na wynik sprawy.

B.U. w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2014 r. podtrzymała dotychczasowe zarzuty i wnioski.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał treść art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) i wskazał, że jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wyjaśnił, że stosownie do treści art. 12 pkt 1 i 2 u.o.d.o., do zadań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych należy w szczególności kontrola zgodności przetwarzanych danych z przepisami o ochronie danych osobowych oraz wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonywania przepisów o ochronie danych osobowych. Przedstawił zasadnicze środki, a zarazem kompetencje, z jakich korzysta Generalny Inspektor, jego zastępca i – odpowiednio – inspektorzy przy wypełnianiu postawionych ustawą zadań w zakresie ochrony danych osobowych (art. 14 u.o.d.o.). Wskazał również sposoby rozstrzygnięć Generalnego Inspektora, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych w drodze decyzji administracyjnej (art. 18 ust. 1 u.o.d.o.). Ponadto podał, że ustawodawca w art. 22 u.o.d.o. wprowadził zasadę subsydiarności przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie o ochronie danych osobowych, stanowiąc, że postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przedstawiona regulacja prawna prowadzi do wniosku, że Generalny Inspektor, wykonując zadania określone w art. 12 pkt 1 i 2 u.o.d.o., w pierwszej kolejności winien korzystać z zamkniętego katalogu uprawnień określonych w art. 14 u.o.d.o.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych skorzystał ze wskazanych uprawnień, rozpoznając skargę B.U. na przetwarzanie jej danych osobowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], polegające na bezprawnym ich udostępnieniu na rzecz właścicieli nieruchomości w [...], w stosunku do których, na jej wniosek, podmiot ten przeprowadził czynności kontrolne. Organ na podstawie art. 14 pkt 2 u.o.d.o. zażądał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] złożenia pisemnych wyjaśnień co do okoliczności przedstawionych przez skarżącą. Z przedłożonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wyjaśnień wynika, że dane osobowe skarżącej są przez niego przetwarzane na podstawie art. 23 ust.1 pkt 2 u.o.d.o. w związku z postępowaniami toczącymi się przed organem, tj.:

- postępowaniem naprawczym wobec skarżącej dotyczącym istotnych odstępstw skarżącej przy realizacji domu jednorodzinnego od uzyskanej decyzji – pozwolenia na budowę i zatwierdzonego tą decyzją projektu, w którym stroną postępowania jest sąsiad skarżącej – p. [...],

- postępowaniem wyjaśniającym wobec p. [...], wdrożonym na wniosek B.U., dotyczącym niewłaściwego stanu technicznego obiektu sąsiada na działce nr [...], przylegającej bezpośrednio (w granicy) do działki skarżącej (w wyniku podjętych czynności sprawdzających nieprawidłowości nie stwierdzono, o czym skarżącą poinformowano pismem z dnia 27 marca 2009 r.),

- postępowaniami wyjaśniającymi wobec właścicieli kilkunastu działek na terenie [...], podjętymi z wniosku B.U.. W piśmie z dnia 28 września 2008 r. zawiadomiła o przypuszczalnym przekroczeniu na tych działkach zabudowy, a tym samym zmniejszono powierzchnię biologicznie czynną. Z uwagi na to, że skarżąca nie jest stroną tych postępowań, zawiadomienia o wizji obiektów przez nią wyszczególnionych wysłano jedynie do właścicieli tych działek bez powiadamiania, z czyjego wniosku prowadzi się czynności kontrolne, a zatem zostały zachowane procedury dotyczące ochrony danych osobowych. W czasie czynności kontrolnych na wskazanych działkach ich właściciele byli jednak zorientowani, z czyjego wniosku są one prowadzone, gdyż skarżąca robiła tym działkom zdjęcia, o czym informowali inspektorów. Dodatkowo podał, że skarżąca zarzuty wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na nierówne traktowanie obywateli kierowała nie tylko do organów nadzoru budowlanego różnego szczebla, ale także do innych instytucji oraz mediów.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zasadnie uznał, że przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło zasadności zarzutów skarżącej wobec Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Twierdzenia skarżącej opierają się jedynie na przypuszczeniach i domniemaniach. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że nie sposób uznać, aby w małym środowisku, jakim jest [...], osoba spoza niego, która w dodatku "z rozgłosem" prowadzi projekt inwestycyjny, nie wzbudzała zainteresowania i pozostawała osobą anonimową.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ nie naruszył określonych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o ochronie danych osobowych. Działał w oparciu o powszechnie obowiązujące wyżej wymienione przepisy prawa (art. 6 K.p.a.), wyjaśnił w sposób należyty stan faktyczny sprawy i załatwił ją mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 K.p.a.). Załatwienie sprawy niezgodnie z żądaniem skarżącej nie oznacza naruszenia w/w przepisu. Ocena sposobu prowadzenia przez organ postępowania nie daje podstaw do uznania, aby została naruszona, określona w art. 8 K.p.a., zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa. Ponadto przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe nie daje podstaw do przyjęcia, że wystąpiło naruszenie art. 75 § 1 K.p.a. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał jego prawidłowej oceny (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Nie sposób również uznać, aby skarżąca została pozbawiona możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 K.p.a.) – wręcz przeciwnie, bardzo aktywnie brała udział w postępowaniu i miała pełną możliwość wypowiedzi także w tym zakresie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art.107 § 3 K.p.a., organ wskazał, które fakty uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, podając konkretne przepisy prawa. Natomiast zarzucane naruszenie zasady szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie naruszenie prawa procesowego może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że nie sposób odnieść się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 12 pkt 1 i 2 oraz art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, gdyż skarżąca, poza przytoczeniem treści tych przepisów, nie określiła, na czym, w jej ocenie, miałoby ono polegać.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B.U., reprezentowana przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 153 w związku z art. 134 i art. 3 § 1 w związku z art. 190 p.p.s.a., poprzez:

- niezastosowanie się do wykładni przepisów prawa zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1982/12, tj. poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu, iż przepisy art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art.107 K.p.a. nie zostały naruszone, przytoczenie treści tych norm, lecz bez odniesienia do przyjętego przez Sąd stanu faktycznego.

- niedokonanie weryfikacji niezgodnego ze stanem faktycznym sprawy poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1982/12.

2. art. 141 § 4 w związku z art. 190 p.p.s.a., poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego w istocie wyłącznie na podstawie wyjaśnień Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, z pominięciem stanowiska skarżącej, przez co uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sformułowane nazbyt ogólnikowo.

3. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 151, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 153, w związku z art. 190 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. oraz bezzasadne oddalenie skargi, mimo iż w/w decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 K.p.a., poprzez zaakceptowanie ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ drugiej instancji w sytuacji, gdy z akt sprawy wynikało, iż zebrany materiał dowodowy nie jest pełny – to jest nie zweryfikowano i nie skonfrontowano dowodu przedstawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z innymi materialnymi dowodami oraz wyjaśnieniami skarżącej, tym samym nie dopełniono prawidłowo obowiązku kontroli działalności organu administracji publicznej.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przy czym z podniesionych w niej zarzutów wynika, że w rozpoznawanej sprawie istota sporu prawnego, w której przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli stanowiła decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie ochrony danych osobowych, dotyczy tego, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, nie naruszył art. 190 p.p.s.a., tj. uwzględnił fakt związania wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1982/12 oraz czy zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie stan faktyczny został prawidłowo ustalony i oceniony przez Generalnego Inspektora Danych Osobowych, w tym zwłaszcza z punktu widzenia stwierdzenia braku podstaw do uznania, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] udostępnił dane osobowe B.U. osobom nieupoważnionym, tj. właścicielom nieruchomości, w stosunku do których na wniosek wyżej wymienionej podmiot ten przeprowadził czynności kontrolne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty, z uwagi na sposób ich sformułowania, mogły być w sprawie rozważane.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 153 w związku z art. 134 i art. 3 § 1 w związku z art. 190 p.p.s.a. zauważyć należy, iż autor skargi kasacyjnej w jej petitum podał, że Sąd pierwszej instancji nie zastosował się do wykładni przepisów prawa zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1982/12 oraz nie dokonał weryfikacji niezgodnego ze stanem faktycznym poglądu zawartego w uzasadnieniu tego wyroku. Natomiast przedstawiając argumentację mającą na celu wykazanie trafności tego zarzutu stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu w/w wyroku nie przedstawił wskazań dla Sądu pierwszej instancji oraz nie wyjaśnił podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia. W konsekwencji autor skargi kasacyjnej, poprzez tego rodzaju sformułowanie zarzutu i jego uzasadnienie, podważył prawidłowość powołanego prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego mającego w tej sprawie moc wiążącą przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z kolei zarzut naruszenia art. 134 i art. 3 § 1 p.p.s.a. nie został uzasadniony.

Przypomnieć należy, iż dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie jest wystarczające powołanie w zarzucie naruszonych przepisów postępowania. Niezbędne jest ich uzasadnienie, a więc w tym przypadku wyjaśnienie, na czym polegało ich naruszenie oraz jaki mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w odniesieniu do powołanego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym polegało naruszenie w/w przepisów.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że z jednej strony sprzeczność przedstawionego zarzutu z jego uzasadnieniem, a z drugiej strony brak uzasadnienia naruszenia art. 134 i art. 3 § 1 p.p.s.a., nie pozwala na dokonanie jego merytorycznej oceny. Nie jest rolą Sądu drugiej instancji korygowanie, czy też uzupełnianie treści skargi kasacyjnej, bądź też stawianie hipotez i domyślanie się, jakie były intencje jej autora. Skarga kasacyjna powinna być tak sformułowana przez profesjonalnego pełnomocnika, aby nie wymagała zabiegów interpretacyjnych.

Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł odnieść, również z uwagi na sposób jego sformułowania, zarzut drugi – naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 190 p.p.s.a. Skarżąca uchybienie przepisu dotyczącego wymogów, które winno spełniać uzasadnienie zaskarżonego wyroku, upatruje w jego ogólnikowości, poprzez pominięcie jej stanowiska w sprawie. Stwierdzić należy, iż zarzut ten, wbrew wymogom określonym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a., nie został uzasadniony. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał również, iż następstwa podniesionej wadliwości postępowania miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Wyjaśnić należy, iż z faktu, że skarżąca nie zgadza się z ustaleniami Sądu pierwszej instancji, nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia.

W związku z powyższym jedynie ubocznie wyjaśnić należy, iż art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich określonych w nim elementów lub nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, a wada ta uniemożliwia dokonanie przez Sąd drugiej instancji kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Czyni to zarzut naruszenia tego przepisu nieskutecznym.

Odnosząc się do trzeciego zarzutu – naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 151, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 153 w związku z art. 190 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 K.p.a., wskazać należy, iż skarżąca naruszenie tych przepisów upatruje w nieuchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w/w przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym wyjaśnić należy autorowi skargi kasacyjnej, iż nie można akceptować odwoływania się w zarzutach do całej grupy przepisów zawartej w danej części aktu prawnego, bez wykazania, w odniesieniu do poszczególnych przepisów (biorąc pod uwagę ich treść), naruszenia określonej w konkretnym przepisie normy prawnej i braku ich uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie powyższa uwaga dotyczy części przepisów podanych jako naruszone (pkt 3 skargi kasacyjnej).

W związku z powyższym, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 190 p.p.s.a. jedynie ubocznie wyjaśnić należy, iż ocena prawna wiążąca w tej sprawie zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1982/12 sprowadza się do tego, że Sąd pierwszej instancji, zarzucając Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych "zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego" nie wskazał, jakie dowody organ ten powinien przeprowadzić. Jednocześnie zauważyć należy, iż wyrok ten nie przesądza, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione. Nie jest także elementem wiążącej wykładni prawa (art. 190 p.p.s.a.) stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu tego wyroku, że "osoby których dotyczyły składane przez skarżącą doniesienia i które mając dostęp do akt sprawy miały możliwość powziąć informację z czyjej inicjatywy organy podejmują przeciwko nim postępowania".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a. jest trafny. Skutecznie podważa on zasadność i trafność stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że kontrolowana decyzja została wydana bez naruszenia prawa.

Z postawionego zarzutu oraz z jego uzasadnienia wynika, że skarżąca kasacyjnie niezgodności z prawem kontrolowanego wyroku upatruje w niepełności zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji wadliwości ustaleń faktycznych, które w rozpoznawanej sprawie zostały przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę wyrokowania. Stanowisko o wadliwości tych ustaleń faktycznych autor skargi kasacyjnej odnosi do tego aspektu spornego zagadnienia, który wiąże się z pominięciem, a także błędną oceną przez organ konkretnie wskazywanych w uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia okoliczności, które powinny były zostać uwzględnione w procesie rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy, lecz uwzględnione nie zostały. Powyższe dotyczy w szczególności kwestii niewyjaśnienia przez Generalnego Inspektora Danych Osobowych, czy skarga B.U. z dnia 28 września 2008 r., skierowana w ramach postępowania skargowego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w której zawiadomiła o przypuszczalnym przekroczeniu na kilkunastu działkach na terenie [...] zabudowy, a tym samym zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej, na skutek której wszczęto z urzędu postępowania wyjaśniające wobec właścicieli tych nieruchomości, została dołączona do akt postępowania kontrolnego w sposób mogący prowadzić do udostępnienia jej danych osobowych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, dla ustalenia i oceny tej okoliczności z punktu widzenia nieprawidłowości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych B.U., niezbędne było przeprowadzenie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych dowodu z akt postępowania kontrolnego oraz wyjaśnień pracowników, którzy byli zaangażowani w to postępowanie.

Odnosząc się do przedstawionego zarzutu wskazać należy, iż uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ze skargi B.U. nie toczyło się na podstawie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych i wynikającej z art. 22 tej ustawy zasady subsydiarności przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, przesłanie kopii skargi skarżącej do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], stosownie do art. 14 pkt 2 u.o.d.o., miało na celu pozyskanie wyjaśnień w sprawie, do której wskazany podmiot, jako strona postępowania, miał prawo się ustosunkować.

Uwzględniając przedstawioną w niniejszej sprawie kwestię sporu prawnego, która zarysowała się na tle oceny prawidłowości stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że decyzja wydana w sprawie ze skargi B.U. na przetwarzanie jej danych osobowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], nie jest niezgodna z prawem, w punkcie wyjścia wskazać należy, iż w świetle art. 18 ust. 1 u.o.d.o., przesłanką nakazania przez Generalnego Inspektora Danych Osobowych przywrócenia stanu zgodnego z prawem jest stwierdzenie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, tj. z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego musi wynikać, że administrator swoim działaniem lub zaniechaniem naruszył przepisy prawa. Przy czym stwierdzony przez organ stan naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych powinien istnieć w dacie wydania decyzji. Oznacza to, że realizacja przez organ orzekający w sprawie przetwarzania danych osobowych podanego wymogu, stanowi podstawowe kryterium oceny zgodności z prawem decyzji wydanej w tym przedmiocie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, błędnie uznał, że organ, korzystając z instrumentu prawnego wymienionego w art. 14 pkt 2 u.o.d.o., ograniczając się jedynie do odebrania od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] pisemnego wyjaśnienia co do okoliczności przedstawionych w skardze B.U. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na przetwarzanie jej danych osobowych oraz dowodach w postaci 12 zawiadomień o kontroli obiektów budowlanych wskazanych w piśmie wyżej wymienionej z dnia 28 września 2008 r., podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), dokonał jego prawidłowej oceny (art. 80 K.p.a.) w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

W związku z podnoszonymi przez skarżącą zarzutami ujawnienia niepożądanym osobom jej danych osobowych (zdarzenie z dnia [...] kwietnia 2010 r. dotyczące właściciela nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]), organ, korzystając ze środka określonego w art. 14 pkt 2 u.o.d.o., w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego, nie mógł poprzestać na otrzymanym od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] pisemnym wyjaśnieniu. Stosownie do art. 14 pkt 3 u.d.o., Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych powinien także dokonać wglądu do wszelkich dokumentów i wszelkich danych mających bezpośredni związek z przedmiotem kontroli, a więc powinien sprawdzić, czy w aktach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], w sprawach, w których na skutek skargi B.U. z dnia 28 września 2008 r. wszczęto postępowania wyjaśniające i przeprowadzono czynności kontrolne u właścicieli nieruchomości, ujawniono jej dane osobowe, a jeśli tak, to ocenić, czy nastąpiło to zgodnie z prawem. Jak już wyżej wskazano, ocena prawna zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1982/12 nie przesądza, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uwagi na fakt, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, możliwe stało się zastosowanie w sprawie art. 188 p.p.s.a., tj. uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.

Omówione wyżej naruszenia przepisów prawa, które dotyczą nie tylko zaskarżonego wyroku, ale także zaskarżonej w sprawie decyzji, uzasadniały jej uchylenie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych ponownie rozpoznając sprawę uwzględni dokonaną wykładnię powołanych przepisów i potrzebę usunięcia dostrzeżonych naruszeń przepisów postępowania.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).