Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1257/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia WSA del. Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 337/10 w sprawie ze skargi M. U. L. z siedzibą w W. (obecnie: S. P. S. U. L. z siedzibą w W.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie oprocentowania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2002 r. p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2. zarządzić zwrot od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 775 zł (słownie: siedemset siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M. z siedzibą w Wielkiej Brytanii uchylił zaskarżona decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 czerwca 2007 r. w przedmiocie oprocentowania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego W., a ponadto stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości i zasądził koszty.

Od powyższego wyroku została złożona skarga kasacyjna przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., w której wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z dnia 12 września 2011 r. (data wpływu do Sądu : 13 sierpnia 2011 r.) pełnomocnik działający w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej w W. oświadczył, że cofa skargę kasacyjną i wniósł o dokonanie zwrotu wpisu od skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.“), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej jest zdanie pierwsze art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a. Również zdanie drugie art. 60 p.p.s.a. ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym. Natomiast zdanie trzecie tego przepisu, traktujące o uznaniu cofnięcia skargi za niedpopuszczalne, nie może być stosowane w odniesieniu do skargi kasacyjnej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 572 – 573, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2009). Skoro bowiem NSA na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak“ skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, i to bez zgody strony przeciwnej.

W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.