Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 357/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Jolanta Rajewska Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. prowadzącego działalność gospodarczą "Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe J. J." i A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 1674/05 w sprawie ze skargi J. J. prowadzącego działalność gospodarczą "Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe J. J." i A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. J. i A. J. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 450zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem, sygn. akt VI SA/Wa 1674/05, z dnia 18 listopada 2005 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. J. prowadzącego działalność gospodarczą Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe – J. J. oraz A. J. (poprzednio prowadzących działalność gospodarczą "A." w [...]) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców.

Powyższe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...] Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. i J. J. karę pieniężną w wysokości 1 650 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku kierowcy przy wykonywaniu transportu drogowego oraz przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu.

Podstawę prawną decyzji stanowił art. 93 ust. 1 i 1 a, art. 92 ust. 1 pkt 2 i pkt 6, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2088), lp. 1. 11. 1, 1. 11. 4 załącznika do tej ustawy oraz art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (DZ. Urz. WE L370 z dnia 1 grudnia 1985 roku P. 0001 – 0007).

Organ ustalił, że w dniu 28 kwietnia 2004 roku na drodze krajowej nr 16 przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki Volvo nr rej. [...] z naczepą LAMBERT o nr rej. [...] stanowiącego własność A. i J. J. prowadzących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego "A." w [...]. W wyniku kontroli stwierdzono skrócenie w dniu 26 kwietnia 2004 roku dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego rzeczy o 6 godzin i 14 minut, skrócenie dziennego czasu odpoczynku w dniu 27 kwietnia 2004 roku o 2 godziny i 5 minut i przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 11 godzin i 55 minut przy wykonywaniu transportu drogowego.

W następstwie złożonego przez skarżących odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a., art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 92 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1. 11. 5, lp. 1. 11. 1 załącznika do ustawy, decyzją z dnia [...] utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Organ odwoławczy przyjął, że na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, każdy kto wykonuje transport drogowy naruszając obowiązki lub warunki wynikające z ustawy lub przepisów ustawy o czasie kierowców oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej od 50 do 15 tysięcy złotych. Wysokość kary za skrócenie dziennego odpoczynku określa lp. 1. 11. 1 i lp. 1. 11. 5 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Podkreślił także, iż przewoźnikiem w rozumieniu ustawy są A. i J. J. prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. W związku z wejściem w dniu 1 maja 2004 roku Rzeczypospolitej Polskiej do struktur Unii Europejskiej, prawo wspólnotowe stało się częścią obowiązującego prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. i J. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 3 600 złotych.

Skarżący zarzucili, iż decyzja narusza art. 2 Konstytucji RP poprzez nałożenie kary pomimo braku winy ukaranego, oraz że decyzję skierowano do osób nie będących stroną postępowania. Naruszono także, ich zdaniem, przepis art. 15 k. p. a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów odwołania. Podnieśli ponadto, że ustawodawca krajowy nie wypełnił obowiązku przyjęcia przepisów, jakie są konieczne do wdrożenia Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 i które mają obejmować m. in. kary nakładane w przypadku naruszenia rozporządzenia. Za uchybienia kierowcy będącego samodzielnym przedsiębiorcą strona skarżąca nie ponosi odpowiedzialności. Nie ponosi też winy, co jest konieczne dla nałożenia kary.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. A. i J. J. prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego byli podmiotem, który bezpośrednio korzystał z praw i podlegał obowiązkom zawartym w ustawie o transporcie drogowym, chociaż posługiwali się w tym celu inną osobą. Legitymowali się licencją, która ma charakter niezbywalny i jest wyrazem limitacji w wykonywaniu transportu drogowego. Sąd pierwszej instancji wskazał na surowe rygory nałożone na przedsiębiorców – przewoźników drogowych oraz szeroki zakres odpowiedzialności za osoby, którymi przewoźnik się posługuje bez względu na tytuł.

W toku postępowania nie zakwestionowano uchybień stwierdzonych podczas kontroli w zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku oraz przekroczenia maksymalnego dziennego prowadzenia pojazdu. Oznacza to, iż naruszone zostały przepisy art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Karę wyliczono prawidłowo w oparciu o lp. 1. 11. 5 i lp. 1. 11. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Rozporządzenie Rady nr 3820/85 stanowi część krajowego systemu prawnego i jest to okoliczność bezsporna. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m. in. zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Szczegółowe kwestie związane z obowiązkiem stosowania urządzeń i wykresówek regulują przepisy Rozporządzenia Rady nr 3820/85 oraz ustawy o czasie pracy kierowców.

Z zestawienia art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, że wykonujący transport drogowy ma obowiązek stosowania się do nakazów i zakazów opisanych w przywołanych przepisach. Z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej na mocy Traktatu Akcesyjnego prawo wspólnotowe stało się częścią prawa krajowego (art. 2 Traktatu).

Niezasadne są zatem zarzuty skarżących, iż w polskim porządku prawnym brak jest sankcji za naruszenie przepisów prawa wspólnotowego w niniejszej sprawie. Wdrożenie dyrektyw Wspólnot Europejskich mających zastosowanie do transportu drogowego, m. in. dyrektywy 88/599/EWG z dnia 23 listopada 1988 roku w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 oraz Rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, nastąpiło na mocy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polskę członkostwa w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 96, poz. 959). Na podstawie art. 65 tej ustawy, w ustawie o transporcie drogowym wprowadzono szereg zmian. Zmieniono tytuł ustawy i wprowadzono odnośnik informujący, iż ustawa dokonuje wdrożenia m. in. dyrektywy 88/599/EWG.

Za niezasadny Sąd pierwszej instancji uznał również zarzut, iż nakładając karę pieniężną pomimo braku winy skarżących, naruszona została podstawowa zasada państwa prawnego. Kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym stanowią regulację administracyjną a nie karną. Nałożenie kary nie jest uzależnione od zaistnienia winy ukaranego, lecz od faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków.

Od powyższego wyroku A. i J. J. wnieśli w dniu 19 stycznia 2006 roku skargę kasacyjną. Wyrok zaskarżyli w całości zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku merytorycznego stanowiska Sądu odnoszącego się do najistotniejszego z zarzutów zgłoszonych przez skarżących, a tym samym naruszenie art. 141 § 4 p. p. s. a., polegające na braku należytego uzasadnienia nieuwzględnienia zarzutów skargi;

2. naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1. 11. 1. oraz lp. 1. 11. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ administracji zasadnie przyjął, że na podstawie tych przepisów dopuszczalne jest nałożenie na skarżących kary pieniężnej za naruszenie art. 6 i art. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 poprzez:

- niewłaściwe zrozumienie treści (znaczenia) art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1. 11. 1 oraz lp. 1. 11. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym polegające na utożsamieniu naruszenia przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z naruszeniem wiążącej Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej, bądź

- zastosowanie rozszerzającej wykładni art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że hipoteza tego przepisu obejmuje również Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85;

3. naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1. 11. 1 oraz lp. 1. 11. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że organ administracji zasadnie przyjął, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

Nadto skarżący wnieśli o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 2 700 złotych. Wniosek o zasądzenie zwrotu sześciokrotności stawki minimalnej uzasadnili skomplikowanym stanem prawnym sprawy, który spowodował konieczność poniesienia istotnie zwiększonego nakładu pracy pełnomocnika oraz znacznej odległości dzielącej siedzibę kancelarii pełnomocnika (Poznań) i Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p. p. s. a.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia prawa materialnego, jako dalej idącego. Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i jednocześnie niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1. 11. 1 i lp. 1. 11. 2 załącznika do tej ustawy polegające na uznaniu, że dopuszczalne jest nałożenie na skarżących kary pieniężnej za naruszenie art. 6 i art. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Niewłaściwego zastosowania powyższych przepisów strona skarżąca upatruje w uznaniu przez Sąd I instancji, iż organ zasadnie przyjął, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę, jeżeli dostrzeże popełnione przez organ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Jeżeli zatem organ dopuści się do naruszenia prawa materialnego, które pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego. Przyjął, że organ zastosował właściwe uregulowania prawne.

Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Z ustaleń Sądu pierwszej instancji, które nie były przez stronę skarżącą kwestionowane, wynika że zdarzenie będące źródłem nałożenia na A. i J. J. kary pieniężnej nastąpiło w dniach 26 - 28 kwietnia 2004 roku. Wtedy skarżący wykonujący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego (przy pomocy kierowcy świadczącego przewóz na podstawie umowy zlecenia) dopuścili się przekroczenia norm czasu prowadzenia pojazdu. Bezsprzecznie miało to miejsce przed dniem 1 maja 2004 roku, a zatem przed dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Tymczasem, w tak ustalonym stanie faktycznym, organ zastosował przepisy prawa, których początek obowiązywania datuje się dopiero na dzień 1 maja 2004 roku.

W myśl przepisu art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. Urz. U. UE L 03.236.33) z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej rozpoczęły obowiązywać na terenie Polski akty prawa wspólnotowego, w tym – zastosowane przez organ Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820 regulujące dopuszczalne okresy prowadzenia pojazdu.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę nie zakwestionował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasadności zastosowania powyższych przepisów prawa. Jednakże pomimo tego faktu i w konsekwencji - częściowo błędnego uzasadnienia, zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.

W niniejszej sprawie, jak wyżej powiedziano, organy administracji bezpodstawnie zastosowały wobec skarżących przepisy nieobowiązującego jeszcze rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 1 grudnia 1985 roku P.0001 – 0007). W konsekwencji już z tej przyczyny błędne było przyjęcie, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 92 ust.1, pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym wraz z załącznikiem w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2003 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), jako sankcjonujący naruszenie prawa wspólnotowego przed dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej.

Przepisy nakładające karę na przewoźnika za naruszenie norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdu mają charakter sankcyjny. Dlatego też wobec przewoźnika, który dopuścił się owego naruszenia winny znaleźć zastosowanie przepisy, które obowiązywały w dniu, w którym złamał normę prawną opatrzoną sankcją. Jedną z zasad demokratycznego państwa prawnego jest zasada nieretroakcji. W szczególności reguła ta dotyczy przepisów o charakterze karnym, sankcyjnym. Wyjątki od niej może przewidywać ustawa. Jednakże w polskim systemie prawnym brak jest przepisów, które przewidywałyby wsteczne działanie przepisów wspólnotowych Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820, jak też przepisów ustawy o transporcie drogowym stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej, zastosowanych przez organy w niniejszej sprawie.

W dniach 26 – 28 kwietnia 2004 roku na terenie Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywała ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 roku o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1254 ze zm.) oraz ustawa z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Przepis art. 6 ust. 3 ustawy o czasie pracy kierowców w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzenia kontroli przewidywał, iż w każdym 24 - godzinnym okresie kierowca wykorzystuje co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Odpoczynek może być skrócony nie więcej niż do 9 godzin i nie częściej niż trzykrotnie w ciągu jednego tygodnia. Równoważny okres odpoczynku kierowca ma obowiązek wykorzystać przed upływem następnego tygodnia. Zgodnie z ustępem 4 tego przepisu odpoczynek, może być podzielony na dwie lub trzy części. Jedna z tych części powinna wynosić co najmniej 8 kolejnych godzin, a dzienny odpoczynek 12 godzin.

Artykuł 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym regulował sankcje za naruszenie przepisów powyższych norm, ustanawiając możliwość nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy. Za naruszenie przepisów ustawy o czasie pracy kierowców poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny, jak też za każdą rozpoczętą godzinę przewidziano możliwość nałożenia kary w wysokości 50 złotych (lp. 1. 11. 1 załącznika). Natomiast za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne – o czas do 1 godziny – 50 złotych oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę – 100 złotych (lp. 1. 11. 5 załącznika).

Z zestawienia powyższych przepisów oraz błędnie zastosowanych przez organy przepisów art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820 wynika, iż treść norm regulujących maksymalne okresy prowadzenia pojazdu oraz sankcjonujących naruszenia powyższych limitów, była zarówno przed jak i po dniu 1 maja 2004 roku tożsama. Innymi słowy – przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej nie tylko istniały takie same maksymalne normy prowadzenia pojazdu, ale również sankcje za ich naruszenie uregulowano w identycznej wysokości.

W konsekwencji, bez względu na fakt, iż w postępowaniu administracyjnym organy zastosowały częściowo błędną podstawę prawną – zarówno wyliczenia przekroczenia maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, jak też błędną podstawę nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej, wydana w sprawie decyzja nie podlegała wyeliminowaniu z obrotu. Wprawdzie treść decyzji narusza prawo materialne, jednakże naruszenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu zauważyć, iż organy I jak i II instancji wskazując podstawę prawną swych rozstrzygnięć, pośród szeregu przytoczonych przepisów wymieniały także przepis art. 92 ust.1, pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który winien stanowić podstawę prawną decyzji, jednakże w uzasadnieniach nie wyjaśniały dlaczego został on powołany, koncentrując się na przepisie art. 92 ust. 1, pkt 6 tej ustawy oraz przepisach prawa wspólnotowego.

Wobec powyższego, zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, choć zasadny, nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji, popełnione przez organ naruszenie przepisów prawa materialnego, nie miało wpływu na treść zaskarżonej do Sądu decyzji. Dlatego też uznać należy, iż zaskarżone orzeczenie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2004 roku, sygn. akt FSK 296/04, niepubl.)

Gdy chodzi o drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, to należy podnieść, że zarzut naruszenia przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli strona wykaże, iż podnoszone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku należytego uzasadnienia nieuwzględnienia istotnych zarzutów skargi. Zarzut ten nie jest uzasadniony.

W myśl art. 141 § 4 zdanie I p. p. s. a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten reguluje instytucję o charakterze porządkowym. Wskazuje, jakie trzy zasadnicze elementy winny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku; zobowiązuje Sąd do zrelacjonowania przebiegu procesu myślowego i wyjaśnienia stanowiska zajętego w sprawie. Przepis ten stanowi odzwierciedlenie konstytucyjnej zasady państwa prawnego, uregulowanej w art. 2 Konstytucji RP. Skonstruowanie zarzutu kasacyjnego opartego na naruszeniu art. 141 § 1 p. p. s. a. może w szczególności zmierzać do podważenia przyjętych w sprawie ustaleń stanu faktycznego. (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, niepubl.)

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji. Podnosi jedynie, iż uzasadnienie nie wyjaśnia stanowiska Sądu w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów skargi. Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera też wyjaśnienie podstawy prawnej. Strona nie wykazała, by uzasadnienie to było wadliwe w kwestionowanym zakresie. Tym bardziej zatem nie wykazała, iż uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p. p. s. a. okazał się zatem nietrafny.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p. p. s. a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).