Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 764/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1, art. 40, art. 46 par. 1 pkt 4, par. 2 pkt 2 lit. b, par. 3, art. 49 par. 1, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 1, 3, art. 230 par. 1, 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 4 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Adwokat J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w imieniu S. S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 21 czerwca 2019 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w łącznej wysokości 96 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Zarządzeniami z 29 sierpnia 2019 r. wezwano adwokata S. S., jako pełnomocnika strony skarżącej, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1 920 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i wskazania numeru PESEL skarżącego.

Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwanie do usunięcia jej braków formalnych została doręczona adwokatowi J. B. 6 września 2019 r.

Wskazane wyżej braki nie zostały usunięte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku skarżącego, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego.

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajdują zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. W przepisach tych ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył pełnomocnictwa przed sądem, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 37 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, publik. OSP 2006/5/63; postanowienia NSA z: 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14 i 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14). Sąd nie posiada kompetencji do uznania, że nieuzupełniony, istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 25 listopada 2010 r., I FSK 916/10; 12 czerwca 2014 r., I FSK 426/14).

W rozpoznawanej sprawie adwokat J. B., wnosząc skargę w imieniu skarżącego, nie załączył do niej pełnomocnictwa do jego reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z uwagi na to, że w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo szczególne udzielone przez skarżącego adwokatowi J. B. w postępowaniu administracyjnym wyjaśnić należy, że sądów administracyjnych nie można utożsamiać z organami administracji publicznej. W postanowieniach z 4 stycznia 2007 r. II FSK 31/06, II FSK 32/06 i II FSK 33/06 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w literaturze przedmiotu wskazuje się na odrębność postępowań: administracyjnego i sądowoadministracyjnego (zob. K. Zaorski, pełnomocnictwo procesowe w świetle ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Przegląd Podatkowy z 2006 r., nr 6, s. 43-44). Każde z nich ma bowiem określone cechy charakterystyczne (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 95-96 i s. 98). Doktryna operuje pojęciem postępowania administracyjnego w szerokim i ścisłym tego słowa znaczeniu. Przez postępowanie administracyjne sensu largo rozumie się całokształt przepisów proceduralnych prawa administracyjnego, stosownie do których działają organy administracji. Postępowanie administracyjne sensu stricte jest rozumiane jako kompleks przepisów prawnych, regulujących działalność administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej (K. Jandy-Jendrośka, J. Jendrośka [w:] T. Rabska, J. Łętowski (red.), System prawa administracyjnego, t. III, Wrocław 1978, s. 130). Z kolei postępowanie sądowoadministracyjne to postępowanie toczące się przed sądami administracyjnymi, które objęte jest odrębną regulacją. W postępowaniu przed sądem administracyjnym nawiązuje się między stronami tego postępowania (skarżącym i organem) stosunek prawny, który w doktrynie określany jest mianem stosunku spornoadministracyjnego. Jego cechą jest zrównanie pozycji prawnej podmiotów występujących w tym stosunku. Postępowanie sądowoadministracyjne jest z reguły następstwem działania (bezczynności) organów administracji. Dopiero po zakończeniu postępowania przed organami administracji publicznej możliwe jest złożenie skargi do sądu administracyjnego. W systemie ochrony prawa podmiotowego sąd administracyjny działa tylko na wniosek (wskutek skargi) strony, której prawo podmiotowe zostało przez czynność administracji publicznej naruszone. W powołanych postanowieniach z 4 stycznia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że postępowanie administracyjne i postępowanie sądowoadministracyjne to dwa odrębne postępowania. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest też "kolejną instancją postępowania administracyjnego". Zgodnie z art. 40 p.p.s.a. zakres, czas trwania i skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36, ocenia się według treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego. Stanowisko to sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Pełnomocnictwo wskazujące, że umocowanie zostało udzielone w granicach postępowania administracyjnego, nie stanowi legitymacji do reprezentacji strony w postępowaniu sądowym (por. postanowienia: WSA w Lublinie z 20 lutego 2006 r., III SA/Lu 14/06; WSA w Łodzi z 7 kwietnia 2016 r., III SA/Łd 161/16; z 12 stycznia 2017 r., III SA/Łd 979/16).

Wskazać także należy, że do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowiący, że gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązami do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.

W rozpoznawanej sprawie w skardze nie wskazano numeru PESEL skarżącego, będącego osobą fizyczną.

Tego rodzaju brak oraz brak pełnomocnictwa stanowią braki formalne skargi, które podlegają uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie wywołuje skutek w postaci jej odrzucenia, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Skarga jest też pismem wszczynającym postępowanie sądowe, od którego na podstawie art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., pobiera się wpis sądowy. Według art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej nie został uiszczony należny wpis sądowy od skargi w wysokości 1 920 zł.

Z uwagi na powyższe braki zarządzeniami z 29 sierpnia 2019 r. wezwano adwokata J. B., jako pełnomocnika skarżącego, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1 920 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie: pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz do wskazania numeru PESEL skarżącego.

6 września 2019 r. doręczono adwokatowi J. B. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwanie do usunięcia wyżej wymienionych braków formalnych. W związku z tym siedmiodniowy termin do usunięcia braków skargi zakończył swój bieg 13 września 2019 r. (w piątek). Braki te nie zostały jednak w terminie tym usunięte.

Stosownie do powołanych art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi oraz nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi w zakreślonym terminie jest jej odrzucenie.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

a.k.