Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 574/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Starosty [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - po ponownym (w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 260/14) rozpatrzeniu odwołania Starosty [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], nakazującej Staroście [...] dokonać rozbiórki obiektu budowlanego nr 4 "nieokreślonego przeznaczenia" o wymiarach zewnętrznych około 3 m x 4 m i wysokości około 2,8 m, położonego w południowej części działki nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, w odległości około 3,66 m od obiektu nr 3, wykonanego z betonowej kostki fundamentowej, z kominem, prowizorycznie doprowadzoną energią elektryczną kablem napowietrznym, pokrytego płatami blachy fałdowej i trapezowej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że sprawa dotycząca spornego obiektu była już przedmiotem postępowania przed organem II instancji, jak również podlegała badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 260/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Powiatu [...], uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazującą Powiatowi [...] dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego nr 4 "nieokreślonego przeznaczenia" o wymiarach zewnętrznych około 3 m x 4 m i wysokości około 2,8 m, położonego w południowej części działki, w odległości około 3,66 m od obiektu nr 3, wykonanego z betonowej kostki fundamentowej, z kominem, prowizorycznie doprowadzoną energią elektryczną kablem napowietrznym, pokrytego płatami blachy fałdowej i trapezowej, znajdującego się na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązany jest sprawę rozpoznać ponownie stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu ww. wyroku Sądu. Organ wskazał, że w uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd stwierdził, że "[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję organu pierwszej instancji i nakładając obowiązek rozbiórki na inny podmiot, który ponadto nie brał udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, dopuścił się zatem naruszenia art. 10 § 1 Kpa oraz zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 Kpa, pozbawiając adresata decyzji prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy. Zauważyć ponadto trzeba, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznając, że nakaz rozbiórki powinien być nałożony na Powiat [...], nie wyjaśnił, na czym oparł takie ustalenie. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w sposób bezsporny wynika, iż sporny obiekt został zrealizowany na działce o nr ew. [...], położonej w [...], gm. [...], która stanowi własność Skarbu Państwa, nie zaś Powiatu [...]. Jak natomiast wynika z treści art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.), organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Jeśli zatem nakaz rozbiórki spornego obiektu miał być nałożony na właściciela działki, na której obiekt ten został zrealizowany, winien być on skierowany do Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę [...]. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko organu, że w warunkach niniejszej sprawy adresatem nakazu rozbiórki winien być właściciel działki".

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, biorąc pod uwagę wytyczne Sądu, że jego obowiązkiem jest utrzymanie w mocy decyzji PINB w [...]. Stwierdził, że zarzuty Starosty [...] podnoszone w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, gdyż ich uznanie byłoby sprzeczne z wytycznymi WSA w Warszawie zawartymi w wyroku. Sąd podzielił bowiem stanowisko organu, iż nakaz rozbiórki w niniejszej sprawie winien być nałożony na właściciela działki, nie zaś na inwestora.

Organ podkreślił, że przedmiotowy obiekt budowlany nr 4 "nieokreślonego przeznaczenia" o wymiarach zewnętrznych około 3 m x 4 m i wysokości około 2,8 m, położony w południowej części działki, w odległości około 3,66 m od obiektu nr 3, wykonany z betonowej kostki fundamentowej, z kominem, prowizorycznie doprowadzoną energią elektryczną kablem napowietrznym, pokryty płatami blachy fałdowej i trapezowej, znajdujący się na terenie stanowiącej własność Skarbu Państwa działki nr ew. [...] w miejscowości [...], stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na budowę której niezbędne było uzyskanie, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że pozwolenia takiego nie uzyskano, a zatem organ powiatowy zasadnie zastosował w niniejszej sprawie tryb przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ust. 2 przewidziano możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych. Organ podkreślił, że w przypadku niespełnienia choćby jednej z przesłanek wskazanych w art. 48 ust. 2 organ nadzoru nakazuje rozbiórkę obiektu (art. 48 ust. 1), bez uprzedniego uruchomienia procedury legalizacyjnej, tj. bez wzywania inwestora do przedłożenia dokumentów w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy, bowiem sporny obiekt z racji wykorzystania przy jego powstawaniu niewłaściwych materiałów budowlanych oraz prowizorycznego sposobu jego wykonania narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednoczenie budowla ta stwarza zagrożenie bezpieczeństwa życia, zdrowia i mienia.

Z tych przyczyn, w ocenie organu, przedmiotowy obiekt jako sprzeczny z przepisami techniczno - budowlanymi nie może zostać zalegalizowany w ramach procedury przewidzianej przez Prawo budowlane, a zatem organ nadzoru budowlanego zobligowany był wydać decyzję nakazującą rozbiórkę, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił jednocześnie, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 260/14 wyraźnie wskazał, iż PINB w [...] zasadnie nałożył nakaz rozbiórki spornej budowli na Starostę [...]. Działka nr ew. [...], położona w [...], gm. [...], na której znajduje się obiekt, stanowi bowiem własność Skarbu Państwa, a jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Jeśli zatem nakaz rozbiórki spornego obiektu miał być nałożony na właściciela działki, na której obiekt ten został zrealizowany, winien być on skierowany do Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę [...].

Organ wskazał również, że jakkolwiek adresatem decyzji wydawanych na podstawie art. 48 ustawy może być w pierwszej kolejności inwestor, a dopiero potem właściciel obiektu budowlanego, to jednak w zaistniałym stanie faktycznym, w którym występuje zagrożenie życia, zdrowia oraz mienia, właściwym było nałożenie obowiązku na właściciela spornej nieruchomości, a tym samym obiektu budowlanego. Ze stanowiskiem takim zgodził się WSA w Warszawie, wskazując w uzasadnieniu orzeczenia, jakie zapadło w niniejszej sprawie, że wybór adresata decyzji o nakazie rozbiórki wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych w treści art. 52 ustawy, ale również od możliwości realizacji przez ten podmiot nałożonych na niego obowiązków. Co do zasady zatem nie można orzec nakazu rozbiórki adresując go wyłącznie do inwestora, jeśli w dacie orzekania nie posiada on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu.

Organ, odnosząc się ponownie do odwołania, wskazał, że w decyzji wydanej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nie określa się terminu wykonania rozbiórki, decyzja nakazująca rozbiórkę podlega wykonaniu z dniem, w którym stała się ostateczna. Organ odwoławczy wskazał również, iż podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcie miał na uwadze obowiązki organu, jakie wynikają z art. 10 Kpa, w szczególności okoliczności, w których można odstąpić od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie z art. 10 § 2 organ administracji publicznej może odstąpić od omawianej zasady tylko wówczas, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Organ podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany stwarza zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia, wydanie decyzji o rozbiórce spornego obiektu jest zatem szczególnie uzasadnione. Z tych przyczyn utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] z [...] października 2013 r.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] złożył Skarb Państwa – Starosta [...]. Wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji organu drugiej instancji w całości, a na wypadek uznania przez Sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:

- art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na przyjęciu, iż Starosta [...] ma przymiot strony w rozumieniu tego przepisu,

- art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonaniu oceny materiałów dowodowych w sposób dowolny,

- art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że organ w sposób dowolny może nakładać obowiązek rozbiórki na osoby wskazane w tym przepisie, z pominięciem ustawowej kolejności.

Strona skarżąca podniosła, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...], utrzymaną w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakazano Staroście [...] dokonać rozbiórki obiektu budowlanego nr 4, podczas gdy Starosta nie jest stroną w rozumieniu art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przymiot strony ma Skarb Państwa. Również WSA w Warszawie w rozstrzyganej sprawie wskazał, że nakaz rozbiórki powinien być skierowany do Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę [...].

Skarżący podkreślił ponadto, że wskazana w art. 52 ustawy Prawo budowlane kolejność podmiotów zobowiązanych do wykonania obowiązków związanych z popełnioną samowolą nie jest przypadkowa. W orzecznictwie podkreśla się wręcz, że w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej. Alternatywne wymienienie w art. 52 inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego nie oznacza dowolności w wyborze jednego z nich jako zobowiązanego do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego, orzeczonej na podstawie art. 48.

W ocenie skarżącego z zebranych w sprawie materiałów jednoznacznie wynika, że inwestorem jest M. K. zamieszkały w [...]. Nie wiadomo zatem, dlaczego to Starosta [...], a nie M. K., został zobligowany do wykonania rozbiórki obiektu.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Na wstępie przypomnieć należy, iż w sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 260/14. Wyrokiem tym Sąd, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Powiatu [...], uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], którą organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał Powiatowi [...] dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego nr 4 "nieokreślonego przeznaczenia" "nieokreślonego przeznaczenia" o wymiarach zewnętrznych około 3 m x 4 m i wysokości około 2,8 m, położonego w południowej części działki, w odległości około 3,66 m od obiektu nr 3, wykonanego z betonowej kostki fundamentowej, z kominem, prowizorycznie doprowadzoną energią elektryczną kablem napowietrznym, pokrytego płatami blachy fałdowej i trapezowej, znajdującego się na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Podkreślenia wymaga, że wyrokiem tym, na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego był związany. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie, dotyczyć może stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu jako podstawy do wydania decyzji. Obowiązek zastosowania się do oceny prawnej i wytycznych co do dalszego postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu orzeczenia sądu w sposób przewidzianym przepisami prawa.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], nakazującą Staroście [...] dokonać rozbiórki obiektu budowlanego nr 4 "nieokreślonego przeznaczenia" "nieokreślonego przeznaczenia" o wymiarach zewnętrznych około 3 m x 4 m i wysokości około 2,8 m, położonego w południowej części działki, w odległości około 3,66 m od obiektu nr 3, wykonanego z betonowej kostki fundamentowej, z kominem, prowizorycznie doprowadzoną energią elektryczną kablem napowietrznym, pokrytego płatami blachy fałdowej i trapezowej, znajdującego się na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Organ odwoławczy wskazując, że sporny obiekt objęty był obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a takiego pozwolenia nie uzyskano, za prawidłowe uznał zastosowanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] trybu określonego w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, że przy realizacji spornego obiektu zostały naruszone przepisy techniczno – budowlane w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. To zaś obligowało organ do nałożenia obowiązku rozbiórki, bez uprzedniego prowadzenia postępowania zmierzającego do legalizacji obiektu.

Kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku wydanym w sprawie VII SA/Wa 260/14 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając za prawidłowe nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela działki nr [...] w miejscowości [...], a zarzuty zawarte w odwołaniu złożonym przez Starostę [...] ocenił jako niezasadne. Przypomnieć należy, że w uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd stwierdził, że "[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznając, że nakaz rozbiórki powinien być nałożony na Powiat [...], nie wyjaśnił, na czym oparł takie ustalenie. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w sposób bezsporny wynika, iż sporny obiekt został zrealizowany na działce o nr ew. [...], położonej w [...], gm. [...], która stanowi własność Skarbu Państwa, nie zaś Powiatu [...]. Jak natomiast wynika z treści art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651 ze zm.), organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Jeśli zatem nakaz rozbiórki spornego obiektu miał być nałożony na właściciela działki, na której obiekt ten został zrealizowany, winien być on skierowany do Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę [...]. Jednocześnie Sąd podziela stanowisko organu, że w warunkach niniejszej sprawy adresatem nakazu rozbiórki winien być właściciel działki".

Mając zatem na uwadze treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 260/14 oraz wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związanie organu, jak również składu orzekającego w niniejszej sprawie, oceną prawną w nim zawartą, zarzuty skargi wskazujące na nieprawidłowy wybór adresata nakazu rozbiórki uznać należy za niezasadne.

Podkreślić należy, na co wskazywał już WSA w Warszawie w uzasadnieniu powołanego wyroku, że wybór adresata decyzji rozbiórkowej, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane, jest uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego, ale również od możliwości realizacji obowiązków nałożonych na dany podmiot. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obiektu powinien być obciążony inwestor, jednakże pod warunkiem, że posiada on w dacie orzekania uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu. Nie można natomiast, co do zasady, orzec nakazu rozbiórki adresując go wyłącznie do inwestora, który nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do obiektu, bowiem nałożenie na niego obowiązku doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem mogłoby okazać się niewykonalne.

Działka nr [...] w miejscowości [...], na której zrealizowany został bez pozwolenia na budowę sporny obiekt, stanowi własność Skarbu Państwa. Art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi natomiast, iż organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. W okolicznościach niniejszej sprawy nakaz rozbiórki spornego obiektu winien być zatem nałożony na Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę [...], jako właściciela działki, na której obiekt ten został zrealizowany. Zauważyć jednocześnie trzeba, że wprawdzie decyzją z dnia [...] października 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył obowiązek rozbiórki obiektu na Starostę [...], jednakże takie nieprecyzyjne określenie w sentencji decyzji adresata nakazu rozbiórki nie oznacza jeszcze, że decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika jednoznacznie, że Starosta [...] występuje w przedmiotowej sprawie jako organ reprezentujący Skarb Państwa, który jest właścicielem działki nr [...] w miejscowości [...], gm. [...], na której zrealizowano sporny obiekt. Uchybienie to nie stanowi zatem podstawy do uchylenia decyzji, a tym bardziej do stwierdzenia jej nieważności.

W świetle powyższych okoliczności stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013 r. są zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).