Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1106/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 321,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1499/07 w sprawie ze skargi M.J. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej w Warszawie z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawie wykonywania zawodu lekarza oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...], z dnia [...] maja 2005 r., Okręgowa Rada Lekarska w Katowicach na podstawie art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 57 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 204.):

- zawiesiła M. J. w prawie wykonywania zawodu lekarza na okres 2 lat tj. od dnia 18 maja 2005 r. do dnia 18 maja 2007 r.,

- nadała uchwale rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu Okręgowa Rada Lekarska podała, że na podstawie uchwały nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach z dnia [...] października 2004 r. powołano Komisję mającą na celu stwierdzenie zdolności M. J. do wykonywania zawodu lekarza. W dniu [...] kwietnia 2005r. Komisja wydała opinię, z której wynika, że M. J. cierpi na schizofrenię paranoidalną – obecnie w okresie samoistnej remisji i nie powinien zostać dopuszczony do wykonywania zawodu lekarza, z następujących przyczyn:

- schizofrenia spowodowała załamanie jego linii życiowej, co prawie 3-krotnie wydłużyło okres studiów,

- bezkrytycyzm w stosunku do przebytej psychozy i brak poczucia choroby psychicznej istotnie zmniejszają jego szanse na skuteczne leczenie zapobiegające zaostrzeniom psychotycznym i pogłębieniu defektu psychicznego,

- obserwowane objawy paralogii mają niekorzystny wpływ na myślenie i wnioskowanie; mogą sprzyjać popełnianiu błędów lekarskich.

Powyższe ustalenia Komisji dają podstawę do zawieszenia M. J. w prawie wykonywania zawodu na wskazany okres, a z uwagi na realne zagrożenie dla życia i zdrowia potencjalnych pacjentów uchwale nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Prezydium Narodowej Rady Lekarskiej uchwałą z [...] października 2005 r. nr [...]., na podstawie art. 34 ustawy z 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30, poz. 158 z późn. zm.), uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu wskazano, że uchwałą z [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] powołano komisję do dokonania oceny zdolności lekarza M. J. do wykonywania zawodu. Ponieważ w wyznaczonym przez komisję terminie strona nie stawiła się na badanie, brak było podstaw do zmiany uchwały organu pierwszej instancji o zawieszeniu lekarza w prawie wykonywania zawodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 marca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1499/07 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawie wykonywania zawodu lekarza, skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach, którą zawieszono prawo wykonywania zawodu lekarza przez skarżącego stanowi przepis art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli Okręgowa Rada Lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na jego stan zdrowia, ma obowiązek powołać komisję lekarską, która po przeprowadzeniu niezbędnych badań wyda orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Powołana przez Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w Katowicach Komisja Lekarska do oceny zdolności do wykonywania zawodu lekarza przez M. J. orzekła, że cierpi on na schizofrenię paranoidalną – "obecnie w okresie samoistnej remisji". Wydanie opinii poprzedzone zostało badaniem oraz analizą dokumentacji obejmującej m. in. wyniki poprzedniego badania, historię choroby ze Szpitala Psychiatrycznego w Lublinie oraz dokumentację lekarską z Poradni Zdrowia Psychicznego. Powyższe orzeczenie komisji lekarskiej stało się podstawą podjęcia uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres 2 lat.

Zaskarżoną uchwałą Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej utrzymało w mocy uchwałę okręgowej rady lekarskiej w Katowicach, wskazując, że powtórnie powołana przez organ II instancji komisja lekarska nie wydała orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza M. J. do wykonywania zawodu z uwagi na to, że skarżący nie stawił się na badanie.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 12 § 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności. Przekazując okręgowej radzie lekarskiej kompetencje w zakresie orzekania o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności, o którym mowa w art. 12 ust. 3 powołanej ustawy, ustawodawca pozostawił organowi wybór rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Decyzja organu nie jest związana treścią konkretnej normy prawnej, nie oznacza to jednak prawa organu do dowolnego działania. Uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności organ podejmuje na podstawie orzeczenia komisji złożonej z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. W sprawie takie orzeczenie zostało wydane i w ocenie Sądu uzasadniało podjęcie zaskarżonej uchwały.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

M. J. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na:

- naruszeniu art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 9 i 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie dopuściły się naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy przeczy powyższemu;

- co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku z naruszeniami Kodeksu postępowania administracyjnego, o których była mowa wyżej.

Na tych podstawach wnosił o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucał wadliwą ocenę Sądu co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Przy ocenie stanu faktycznego organy uwzględniły dokumentację medyczną z okresu sprzed 10 lat, nie uwzględniły okoliczności, że lekarz wydał w dniu [...] kwietnia 2005 r. – zaświadczenie o braku przeciwskazań do pracy w zawodzie, a komisja lekarska podjęła kilka dni później uchwałę o zawieszeniu w prawie wykonywania zawodu. Nie bez znaczenia są relacje pomiędzy stronami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyprowadzać podstaw kasacyjnych ani ich domniemywać.

Skargę kasacyjną oparto na ogólnym zarzucie naruszenia art. 3 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7,9,10 kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji naruszenie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 3 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie". Art. 3 § 1 nie stanowi samoistnej regulacji postępowania przed sądami administracyjnymi, a expressis verbis odsyła do stosowania w tym postępowaniu środków określonych w ustawie. Powołanie art. 3 § 1 tej ustawy mogłoby stanowić podstawę tylko gdyby Sąd uchylił się od przeprowadzenia kontroli. W sprawie Sąd wskazał na regulację materialnoprawną i regulację procesową w zakresie ustalania stanu faktycznego: stanu zdrowia. W skardze kasacyjnej nie wywiedziono naruszenia tych przepisów, powołując się wyłącznie na przepisy regulujące zasady ogólne w kodeksie postępowania administracyjnego. Wprowadzenie w regulacji materialnoprawnej rozwiązań szczególnych wyprzedza regulację ogólną. W skardze kasacyjnej postawienie ogólnych zarzutów naruszenia art. 7, art. 9, art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, z którego można wyprowadzić zarzut wadliwego ustalenia stanu faktycznego nie został powiązany z rozwiązaniami szczególnymi, które Sąd obowiązany był uwzględnić w ocenie zgodności z przepisami prawa zaskarżonej uchwały. Sąd obowiązany był uwzględnić znaczenie prawne orzeczenia powołanej komisji lekarskiej. Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 11, poz. 17) okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.