Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SO/Gd 8/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny w trybie art. 55 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.55 par. 1 , art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. S. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta za nieprzekazanie skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 23 kwietnia 2014 r. nr [...] postanawia: wymierzyć Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 2.500 (dwa tysiące pięćset) złotych.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek wniosku K. S. o wymierzenie Prezydentowi Miasta grzywny za brak odpowiedzi na skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 23 kwietnia 2014 r. nr [...], do czego organ był zobowiązany w związku z wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zarządzeniem z dnia 21 maja 2014 r. znak akt III 62/27/14.

Ponieważ K. S. złożył skargę na ww. uchwałę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w wykonaniu zarządzenia z dnia 21 maja 2014 r., znak akt III 62/27/14 skarga została przesłana według właściwości wraz z pouczeniem, że w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia organ powinien przekazać sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Powyższe zarządzenie zostało doręczone w dniu 26 maja 2014 r.

Wniosek K. S. o ukaranie grzywną wpłynął do Sądu w dniu 11 sierpnia 2014 r.

W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta w piśmie z dnia 5 września wniósł o jego oddalenie.

Organ wyjaśnił, że po otrzymaniu skargi w maju 2014 r. przekazał ją do biura Rady Miasta celem udzielenia odpowiedzi na skargę, względnie podjęcie odmiennej decyzji w przypadku uwzględnienia jej podstaw. Równocześnie wdrożone zostały czynności kontrolne w zakresie funkcjonowania Strefy Płatnego Parkowania w G. pozostającej w strukturze organizacyjnej Zarządu Dróg i Zieleni. Czynności kontrolne zostały zakończone w początkach września 2014 r. Tym samym organ zobowiązał się, że odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy zostanie przekazana do Sądu w terminie 14 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że skarga K. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia 23 kwietnia 2014 r. nr [...] nie została przekazana do Sądu.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

W myśl przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Celem powołanego unormowania, jak podnosi się w orzecznictwie, jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków i zapobieganiu naruszeniom prawa na przyszłość (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II SO/Ol 42/09, opub. w LEX nr 560396). Innymi słowy celem jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w innych przepisach szczegółowych.

Należy podkreślić, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi w ustawowym terminie pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość (tak też: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 344/11, opub. w LEX nr 794904). Wyraźne zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2011 r, sygn. akt I OZ 996/10, opub. w LEX nr 742240).

Podzielając ten podgląd stwierdzić należy, że podejmując rozstrzygnięcie Sąd winien wziąć pod uwagę sam fakt naruszenia przepisu art. 54 § 2 P.p.s.a. Natomiast w kwestii wysokości grzywny należy wziąć pod uwagę okoliczności nieprzekazania skargi przez organ. W szczególności do okoliczności takich należy okres jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku w terminie, a także okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.

Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi, który wydał zaskarżony akt w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i udostępnienie akt. Za dzień wniesienia skargi przyjmuje się wówczas datę jej przesłania do organu przez Sąd.

W przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Sądu, została ona przesłana do organu w dniu 21 maja 2014 r. i od tej daty rozpoczął bieg wiążący organ na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. termin. Co ważne, organ w piśmie przewodnim z dnia 21 maja 2014 r. został wyraźnie pouczony przez Sąd o treści przepisów art. 54 i 55 ustawy p.p.s.a. Pomimo tego, w okresie od maja do września 2014 r. nie przekazał skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu. Podniesione w piśmie z dnia 5 września 2014 r. okoliczności, w tym wskazywany przez organ stopień skomplikowania sprawy, pozostają bez znaczenia dla oceny faktu, że skarga nie została przekazana przez organ w wymaganym przez prawo terminie.

Z art. 154 § 6 p.p.s.a. wynika, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Stosownie do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014r. (MP poz. 158), kwota przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku 2013 wyniosła 3 191.93 zł. Górną granicą grzywny jest zatem 31 913,90 zł.

Przy wymierzaniu kwoty grzywny Sąd uwzględnił, że organ został wyraźnie pouczony przez Sąd o konieczności przekazania skargi oraz znaczny upływ czasu, gdyż od maja do września 2014 r., tj. do momentu wydania niniejszego postanowienia, nie przekazano skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu. Podniesione w piśmie z dnia 4 września 2014 r. okoliczności nie mogą skutecznie usprawiedliwiać tak dużego opóźnienia organu. Jednak zostały uwzględnione przy określaniu wysokości grzywny, która została wymierzona w dolnych granicach.

Uznać zatem należy w okolicznościach niniejszej sprawy, że celowe jest wymierzenie grzywny w wysokości wskazanej w postanowieniu dla osiągnięcia celu dyscyplinującego wobec organu administracji publicznej i skłonienia go do realizowania w przyszłości obowiązku przekazania skargi sądowi administracyjnemu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.