Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 111/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi T. F. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzających ją decyzji: Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] (Nr [...]), Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] (Nr [...] ), Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] (Nr [...]), Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] (Nr [...]), Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] (Nr [...]) oraz postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia [...] (Nr [...]); 2/ zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz T. F. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie


UZASADNIENIE

III SA Łd 111/12

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. nr 98 poz. 634 ze zm.), art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów (Dz. U. z 2007 r. nr 64, poz. 427 ze zm.) [dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich], § 2, § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. nr 68, poz. 448 ze zm.) [dalej: Rozporządzenie ONW] w zw. § 15, § 16 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętego Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40, poz. 329), art. 22, art. 51 ust. 1, art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 18—58) [dalej: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004], art. 2, art. 16 ust. 3 akapit drugi, ust. 6 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 368 z 23.12.2006, str. 74— 84) [dalej: Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1975/2005] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. T. z dnia [...] r. uchylającą decyzję tego organu z dnia [...] r. w sprawie przyznania T. F. płatności ONW na rok 2007 w łącznej wysokości 1.432,00 zł oraz odmawiającą wnioskodawczyni przyznania płatności ONW za 2007 r. i nakładającą sankcje w wysokości 1.385,46 zł.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, w dniu 24 kwietnia 2007 r. T. F. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w P. T. wniosek o przyznanie pomocy finansowej ONW do powierzchni 8,02 ha.

W dniu [...] r. Kierownik BP ARiMR w P. T. wydał decyzję nr [...] przyznającą T. F. płatność ONW w łącznej wysokości 1.432,00 zł.

W dniu 30 sierpnia 2010 r. K. F. złożył w ARiMR "Oświadczenie przejmującego posiadanie działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW", z którego wynikało, że w dniu 9 listopada i [...] r. przejął posiadanie działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa T. F.. Do wniosku załączył umowę darowizny nieruchomości rolnej zawartą z rodzicami T. F. i K. F. z dnia [...] r. (akt notarialny rep. [...] nr [...]) oraz umowy dzierżawy z dnia [...] r. zawarte z K. O. i K. F. Z powyższych dokumentów wynikało, że działki ewidencyjne zadeklarowane przez T. F. w złożonym w kampanii 2007 wniosku o przyznanie płatności zostały przekazane K. F.

W dniu 16 lutego 2011 r. Kierownik BP ARiMR w P. T. wydał na podstawie art. 149 § 1 w związku art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 150 § 1 k.p.a. postanowienie nr 9005-2010-002415 o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie o przyznanie płatności z tytułu ONW na rok 2007, ze względu na ujawnienie nowych okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie w sprawie.

W dniu 22 lutego 2011 r. T. F. złożyła oświadczenie o zapoznaniu się z materiałem dowodowym oraz dołączyła umowę darowizny zawartą między K. F. a K. F. z dnia [...] r. (akt notarialny rep. [...] nr [...]) dotyczącą pozostałych działek wchodzących w skład gospodarstwa oraz umowę dzierżawy z dnia 8 grudnia 2004 r. zawartą między K. F. a T. F.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik BP ARIMR w P. T. orzekł o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] r. w całości oraz o odmowie przyznania T. F. płatności ONW na rok 2007 i orzekającą o nałożeniu sankcji w wysokości 1.385,46 zł.

Wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że po złożeniu wniosku o przyznanie płatności ONW, a przed wydaniem decyzji w sprawie Wnioskodawca przekazał gospodarstwo, tym samym płatność przyznana w dniu [...] r. jest płatnością przyznaną niezgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)". Strona nie dostosowała w wymaganym terminie wniosku do rzeczywistej sytuacji, znała zasady przyznawania płatności bezpośrednich, a pomimo tego nie zawiadomiła ARiMR o niezgodności złożonej deklaracji ze stanem faktycznym.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. F. wskazywała, że ustnie informowała pracowników Biura Powiatowego ARiMR o przekazaniu [...] r. gospodarstwa rolnego synowi w zamian za emeryturę rolniczą, ale nie została poinformowana o tym, że musi to uczynić na piśmie. Ponadto jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie dopłat była z synem w Biurze Powiatowym aby wypełnić dokumenty potwierdzające przekazanie synowi całego inwentarza, tym samym niejako przy okazji ponownie poinformowała o przeniesieniu gospodarstwa na syna.

Podnosiła ponadto, że decyzja z dnia [...] r. (Nr [...]) o uchyleniu po wznowieniu postępowania decyzji dotychczasowej w całości oraz o odmowie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i nakładająca na nią sankcje za nienależnie pobrane płatności ONW na rok 2007 jest dla niej niezrozumiała, skoro rok wcześniej Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego działając z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję z dnia [...] r. Nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego w P. T. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. dotyczące m.in. płatności ONW na rok 2007. Do odwołania strona załączyła decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] r. (Nr [...]), z której wynika, że organ ustalił, że strona przekazała zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej K. F. ( decyzja w aktach administracyjnych oraz k- 26 akt sądowych).

PO rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] r. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o uchyleniu w całości decyzji nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika BP ARiMR w P. T. wskazując na konieczność poczynienia dodatkowych ustaleń, gdy chodzi o posiadanie przez T. F. dwóch działki H i części działki E położonych na działce ewidencyjnej nr 223/2 o łącznej powierzchni 0,28 ha oraz gdy chodzi o informowanie pracownika Biura o zaprzestaniu prowadzenia działalności rolniczej.

W dniu [...] r., Kierownik BP ARiMR w P. T. wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił stronie przyznania płatności ONW na rok 2007 i nałożył sankcje w wysokości 1.385,46 zł.

W dniu 27 września 2011 r. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR , po rozpoznaniu odwołania T. F., wydał decyzję nr [...] o uchyleniu w całości decyzji nr [...] z dnia [...] r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika BP ARiMR w P. T. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że decyzja organu I instancji zapadła z takim naruszeniem prawa, które nie może być konwalidowane w postępowaniu przed organem II instancji. Organ I instancji nie powołał bowiem podstawy prawnej wznowienia postępowania administracyjnego, a ponadto rozstrzygnął wyłącznie o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007 i nałożeniu sankcji, pozostawiając w obrocie prawnym decyzję ostateczną o przyznaniu tych płatności.

W dniu [...] r. Kierownik BP ARiMR w P. T. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu w całości decyzji nr [...] z dnia [...] r. oraz o odmowie przyznania T. F. płatności ONW na rok 2007 i nałożeniu sankcji w wysokości 1.385,46 zł.

W odwołaniu od tej decyzji, tak jak w poprzednich, strona podnosiła przede wszystkim, że składała ustne informacje o fakcie przeniesienia posiadania gruntów rolnych wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego. Podnosiła także, że nie zmieniła się w żadnym stopniu sytuacja na obszarze rolnym, na którym wcześniej gospodarowała, albowiem nadal są przestrzegane, teraz już przez syna, zasady dobrej praktyki rolnej.

W dniu 28 listopada 2011 r. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR zwrócił się do Kierownika BP z prośbą o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność złożenia przez T. F. ustnego oświadczenia o przeniesieniu posiadania gruntów rolnych wchodzących w skład prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego.

Kierownik BP ARiMR w P. T. w piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. wyjaśnił w związku z tym, że nie ma możliwości zweryfikowania faktu obecności Tertesy F. w Biurze Agencji we wskazanych przez nią dniach, albowiem "Ewidencja wejść i wyjść do strefy zamkniętej pomieszczeń biurowych" została założona w BP ARiMR w P. T. w sierpniu 2008 r. Ponadto stwierdził, iż skarżąca w okresie wskazanym w odwołaniu, tj. styczeń-luty 2008 r. nie składała żadnych dokumentów w Biurze Powiatowym ARiMR w P. T. W sprawie istnieje tylko korekta wniosku złożona przez T. F. w dniu [...] r.

W tym stanie faktycznym Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł.., rozpoznając po raz trzeci sprawę w dniu [...] r. wydał zaskarżoną decyzję (Nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że z treści § 2 Rozporządzenie ONW nie wynika wprost, w jakim momencie postępowania należy badać spełnienie przez producenta przesłanki posiadania gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Kierując się natomiast tym, iż płatności są przyznawane w relacji do danego roku kalendarzowego, zdaniem organu, należało przyjąć, iż okres posiadania połączonego z utrzymywaniem gospodarstwa zgodnie z normami, powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem o płatności. Natomiast ocena stanu posiadania powinna być dokonana według stanu na dzień wydania decyzji nie później jednak, niż według stanu na koniec danego roku kalendarzowego. W tym zakresie odwołał się do z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 19.12.2008 r., sygn. akt II GSK 559/08 oraz wyrok dnia 03.02.2011 r., sygn. akt II GSK 221/10).

Stąd też, biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że strona przed zakończeniem roku kalendarzowego 2007, utraciła posiadanie większej części deklarowanych do płatności działek rolnych, położonych na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Wobec czego, w odniesieniu do powyżej wymienionych działek nie spełniła warunku przyznania płatności do gruntów rolnych określonego w § 2 Rozporządzenie ONW.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych to wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za merytoryczną treść wniosku. Podkreślił, że producent rolny już na etapie wnioskowania o płatność był poinformowany o zobowiązaniach, jakie musi podjąć celem uzyskania płatności. Jednym z nich było niezwłoczne informowanie organu na piśmie o przeniesieniu posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego (zobowiązanie zamieszczone na str. 4 wniosku). W aktach sprawy, co podkreślił organ, brak jest natomiast stosownego powiadomienia.

W tej sytuacji organ skonstatował, że składając wniosek T. F. oświadczyła, że zna zasady przyznawania płatności do gruntów rolnych na rok 2007, przyjąć zatem należało, że strona znała treść § 2 Rozporządzenie ONW, zatem organu nie obciąża obowiązek informowania strony o treści powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Następnie przedstawiając zasady obowiązujące w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności ONW na mocy ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich organ wskazał, że regulacja art. 21 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wymienionej w art. 7 k.p.a. Organy ARiMR zostały zobowiązane do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w miejsce wynikającego z k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązek przedstawienia dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich). Organ nie ma zatem obowiązku, tak jak na gruncie k.p.a. podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Także zasada czynnego udziału strony w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań określona w art. 10 § 1 k.p.a., w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego została wyraźnie ograniczona. W art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich wskazano, iż organ prowadzący postępowanie zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, przy czym nie stosuje się art. 81 k.p.a. (wyłączono stosowanie tzw. domniemania faktycznego). Tym samym organ został zwolniony z obowiązku zapewnienia stronie, która nie składa takiego żądania, czynnego udziału w sprawie, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Dalej organ wskazał na brzmienie art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 stwierdzając, iż strona nie spełnia warunków określonych w powołanym przepisie, tj. nie udowodniła, że nie ponosi winy stwierdzonych nieprawidłowości oraz nie udowodniła, że przed wydaniem decyzji poinformowała organ na piśmie o przeniesieniu posiadania działek rolnych zadeklarowanych do płatności. Podkreślił, że prawodawca wspólnotowy w sposób wyraźny wskazał, że obowiązek wykazania braku winy ciąży na stronie.

Strona natomiast składając pisemne oświadczenie użyła stwierdzenia, iż wielokrotnie informowała ustnie pracownika ARiMR o fakcie przekazania gospodarstwa nie wskazując przy tym żadnej konkretnej daty przekazania tych informacji ani też konkretnego pracownika, wobec którego złożyłaby oświadczenie. Zatem, jak skonstatował organ, brak jest podstaw do odstąpienia od odmowy przyznania żądanych płatności i odstąpienia od nałożonych sankcji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. F. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako naruszających prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podnosiła argumenty podobne jak w odwołaniach od decyzji przede wszystkim wykazując, iż składała ustne informacje o fakcie przeniesienia posiadania gruntów rolnych wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego. Zarzuciła w związku z tym organom naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. Podnosiła także, że działania organu II instancji naruszyły art. 10 § 1 k.p.a., albowiem nie umożliwiono jej czynnego udziału w postępowaniu, przede wszystkim na etapie odwoławczym, w sytuacji przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenia faktu ewentualnego informowania organów przez stronę o fakcie przekazania gospodarstwa rolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Skarga T. F. jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji czy postanowienia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała rozstrzygnięcie strona skarżąca.

W myśl art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ administracji stwierdza nieważność decyzji która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 30 czerwca 2010 roku Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydał decyzję nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) (k. 33 -36 akt sądowych). Z treści decyzji wynika jednoznacznie, iż dotyczyła ona m.in. płatności przyznanych w ramach kampanii 2007 roku, tj. orzeczonych decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) w kwocie 1432 zł i była wydana w związku z zaniechaniem przez Stronę, zdaniem organu, prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych objętych zobowiązaniem ONW.

Skoro zatem kwestia zwrotu pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za rok 2007 z powodu przekazania gospodarstwa przez skarżącą synowi w listopadzie i grudniu 2007 r. była już rozstrzygana i ostatecznie Prezes ARi MR nie znalazł podstaw do żądania zwrotu i ostateczną decyzją uchylił decyzję z [...] roku i umorzył postępowanie pierwszej instancji, brak było podstaw prawnych do ponownego orzekania w tym samym przedmiocie.

W obu postępowaniach zakończonych decyzjami organy rozstrzygały zatem o tych samych świadczeniach i w oparciu o te same okoliczności faktyczne. Oznacza to, iż organy wydały decyzje w tym samym przedmiocie. W istocie Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. (decyzją z dnia [...] r.) ponownie rozstrzygnął sprawę mimo że została ona już wcześniej rozstrzygnięta merytorycznie ostateczną decyzją. Oznacza to, w ocenie Sądu, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją orzeczenia organów I i II instancji dotknięte są wadą określoną w art.. 156 § 1 pkt 3 k.p.a, co uzasadniało stwierdzenie ich nieważności.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji, jak również postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 16 lutego 2011 roku (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 2 sentencji wyroku).

A. B.