Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 446/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.178 w zw.  art.180
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska NSA Roman Ciąglewicz Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 750/08 w sprawie ze skargi H. Ż. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia i odszkodowania za nieruchomość postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Wa 750/08) oddalono skargę H. Ż. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r., [...], wydaną w przedmiocie wywłaszczenia i odszkodowania za nieruchomość. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.

Wojewoda Świętokrzyski, decyzją z dnia [...] września 2004 r., wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej orzekł, że nieruchomość położona w K., oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,0992 ha oraz działka nr [...] o pow. 0.0053 ha została przeznaczona pod rozbudowę ul. [...] na odcinku od ul. [...] do granic miasta w ciągu drogi krajowej nr [...].

Następnie, wnioskiem z dnia 20 września 2006 r., Prezydent Miasta Kielce wystąpił do Wojewody Świętokrzyskiego o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego wspomnianej nieruchomości, w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., [...], Wojewoda Świętokrzyski orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w K., obręb 0030 (oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. 0,0992 ha oraz nr [...] o pow. 0,0053 ha) stanowiącej współwłasność kilku współwłaścicieli oraz ustalił odszkodowanie za dokonane wywłaszczenie w kwocie [...] zł, a także termin wydania nieruchomości i termin wypłaty odszkodowania.

Po rozpatrzeniu odwołania H. Ż., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], uchylił decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] maja 2007 r. w zakresie pkt 4 i orzekł o zobowiązaniu Prezydenta Miasta Kielce do wypłaty ustalonego w pkt 2 odszkodowania jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu podlega wykonaniu, a także uchylił pkt 5 i 7 decyzji organu I instancji i w tym zakresie umorzył postępowanie. Jednocześnie, decyzją z dnia [...] marca 2008 r., Minister Infrastruktury uchylił pkt 6 decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] maja 2007 r. i określił termin wydania przedmiotowej nieruchomości Prezydentowi Miasta Kielce na dzień przypadający po upływie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Organ odwoławczy wskazał m. in., że postępowanie wywłaszczeniowe zostało wszczęte i przeprowadzone prawidłowo. Dla potrzeb postępowania administracyjnego został sporządzony operat szacunkowy określający wartość wywłaszczanej nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0992 ha oraz nr [...] o pow. 0,0053 ha. Wartość wywłaszczanej nieruchomości określono na kwotę [...] zł i w tej wysokości Wojewoda Świętokrzyski przyznał odszkodowanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. Ż. zarzuciła organom orzekającym w sprawie naruszenie art. 129 i art. 131 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Wa 750/08) oddalił skargę H. Ż. wniesioną od decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r.

Sąd I instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 16 grudnia 2006 r.), mają na celu stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych.

Przywołując konkretne regulacje stanowiące podstawę prawną orzeczeń administracyjnych wydawanych w tego typu sprawach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych pod pasy drogowe, następuje na wniosek GDDKiA, po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 13 ust. 1 tej ustawy - wyznaczonego przez wojewodę na piśmie właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tych nieruchomości. Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia otrzymania przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości pisemnej oferty GDDKiA dotyczącej zawarcia umowy. Stosownie zaś do treści art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy, postępowanie wywłaszczeniowe wszczynane jest na wniosek, a decyzje w jego toku wydaje wojewoda. Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, poza elementami określonymi w przepisach odrębnych, określa termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali lub innych pomieszczeń. Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia doręczenia decyzji właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Według zaś art. 18 ust. 1 i 2 tej ustawy wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według jej stanu na dzień wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Wartość nieruchomości oceniają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Stwierdzając spełnienie w kontrolowanym postępowaniu zasad wynikających z wyżej wymienionych przepisów prawa Sąd I instancji wskazał, że wywłaszczenie działek nr [...] i nr [...] nastąpiło na cel publiczny, co wynika z ostatecznej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2004 r. W decyzji tej lokalizacja została przewidziana m. in. na działkach nr [...] i [...]. Miejski Zarząd Dróg w Kielcach przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego przedstawił współwłaścicielom działek ofertę nabycia nieruchomości w drodze umowy (pisma z dnia [...] listopada 2005 r. i z dnia [...] czerwca 2006 r.), a po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy (pismo Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 26 września 2006 roku, w którym wyznaczono jako ostateczny termin zawarcia umowy 31 października 2006 r.), organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do działek nr [...] oraz nr [...] (zawiadomienie z dnia 23 lutego 2007 roku). W dniu 10 marca 2007 r., po przeprowadzeniu w dniu 24 lutego 2007 r. wizji lokalnej, rzeczoznawca majątkowy sporządził wycenę przedmiotowych działek. W dniu 24 kwietnia 2007 roku Wojewoda Świętokrzyski przeprowadził rozprawę z udziałem skarżącej H. Ż. oraz współwłaścicieli Z. K. i A. Ż.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za prawidłowe stanowisko organów, zgodnie z którym, w rozpatrywanej sprawie wycenę nieruchomości przeprowadzono z poszanowaniem wymogów określonych w art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, szacując grunt przeznaczony pod drogi publiczne w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej, a więc z zachowaniem reguł określonych w art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i zasad sporządzania operatu szacunkowego. Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż rzeczoznawca do porównań przyjął - z rynku właściwego ze względu na położenie szacowanej nieruchomości - dwadzieścia cztery nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których były znane ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości.

W ocenie Sądu I instancji, cena przedmiotowych działek została określona na kwotę 68,16 zł/m2, która jest wyższa od średniej ceny nabywanych działek, określonej na kwotę 62,30 zł/m2. Nieścisłość w sporządzonym operacie szacunkowym polegająca na określeniu, że działki będące przedmiotem wywłaszczenia (wg Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Kielce, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Kielce z dnia 26 października 2000 r.) znajdują się na terenach zabudowy mieszkalnej o niskiej intensywności o określonej wysokości z usługami podstawowymi, podczas gdy w rzeczywistości te działki położone są w liniach rozgraniczających drogi krajowej nr [...], nie ma wpływu na uznanie jego prawidłowości.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rzeczoznawca majątkowy prawidłowo uwzględnił fakt, że wg wypisu z rejestru gruntów i księgi wieczystej przedmiotowa nieruchomość to grunty rolne klasy IVa oraz prawidłowo określił sposób użytkowania nieruchomości i funkcje terenów sąsiednich. Te fakty mają wpływ na wysokość oszacowania, gdyż cena nieruchomości zależy od jej przeznaczenia i jest różna dla nieruchomości budowlanych, inna dla nieruchomości rolnych a jeszcze inna dla nieruchomości drogowych. Sąd I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie uwzględniono rodzaj nieruchomości, jej położenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, a także jej stan i przeznaczenie.

W konkluzji uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że kwestie związane z przyznaniem działki zamiennej, ewentualnie wykupu części działki zabudowanej w trybie art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, będą mogły być podnoszone w postępowaniu dotyczącym wywłaszczenia działek nr [...] i [...], nie mogą być zaś przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Pismem z dnia 13 lutego 2009 r. pełnomocnik H. Ż., adwokat J. W., wniósł skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2008 r. (sygn. akt I SA/Wa 750/08), żądając na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenia na rzecz H. Ż. kosztów procesu.

Dodatkowo autor skargi kasacyjnej wniósł o spowodowanie (w razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania), aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednocześnie rozpoznał niniejszą sprawę odnoszącą się do działek niezabudowanych, oznaczonych nr [...] i [...] i sprawę odnoszącą się do działek [...] i [...], wskazując przy tym na tożsamość skarżących w obydwu sprawach.

Uzasadniając żądanie skargi kasacyjnej, pełnomocnik H. Ż. podał, że zarówno wielkość działek [...] i [...] jak i ich położenie wskazuje na to, że są to działki budowlane na terenie miasta i tak powinny być potraktowane przy szacowaniu nieruchomości. Tymczasem potraktowano je jako działki przeznaczone pod drogi publiczne. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, nie jest miarodajne określenie ustalonej wartości terenu wartością rynkową, bowiem w tym samym rejonie, ten sam inwestor nabył 24 działki, grożąc właścicielom - podobnie jak skarżącej - wywłaszczeniem. W ocenie kasatora, nie cel inwestycyjny powinien decydować o wartości gruntu, lecz cena wolnorynkowa ustalona na podstawie umów kupna - sprzedaży między osobami prywatnymi.

Zdaniem pełnomocnika H. Ż. takie działanie narusza zasadę równości wszystkich podmiotów wobec prawa, a zasada ta zapisana jest nie tyko w Konstytucji, ale także w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

Mec. J. W. wskazał, że stosując wobec Skarbu Państwa taryfę ulgową - podmiot wywłaszczany - część wartości terenu daruje Skarbowi Państwa, przy czym darowizna ta jest wymuszona przez niekonstytucyjne przepisy prawa i wydane na ich podstawie decyzje administracyjne. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, faktyczna cena niezabudowanego terenu w tym rejonie miasta waha się od 114 zł. do 213 zł. za metr kwadratowy. Ceny takie stosuje w praktyce Urząd Miasta w zależności od tego, czy działkę chce nabyć, czy się jej pozbyć.

Autor skargi kasacyjnej dodatkowo wskazał, że działki nr [...] i [...] wraz z sąsiednią działką nr [...] przewidziane są w planie zagospodarowania przestrzennego na zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności z usługami podstawowymi. W takiej sytuacji można - w ocenie kasatora - zmienić przeznaczenie terenu i tam, gdzie miały być mieszkania może być droga, ale zapłacić trzeba jak za plac budowlany.

W wywodzie stanowiącym uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazano również, że wniosek o ewentualne zawieszenie postępowania uzasadniony jest tym, że odnośnie działek nr [...] i nr [...] toczy się postępowanie wywłaszczeniowe, a H. Ż. może być tytułem ekwiwalentu przyznany lokal mieszkalny albo nieruchomość zamienna, co ułatwiłoby kompleksowe rozliczenie finansowe stron. Dodano, że o odszkodowaniu w postaci mieszkania lub nieruchomości zamiennej może zdecydować sąd administracyjny zmuszając organy administracyjne, aby przerwały na ten temat zmowę milczenia.

W konkluzji wywodu autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że Prezydent Miasta Kielce zajął w tym przedmiocie stanowisko negatywne w piśmie z dnia 9 maja 2006 r. Dodał, iż poza negatywnym stanowiskiem Prezydenta Miasta Kielce wszystkie organy decyzyjne (Prezydent, Wojewoda, Ministerstwo) nie konkretyzują rozwiązania tego problemu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna odpowiadać określonym wymaganiom formalnym i materialnym. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymagania ogólne, przewidziane dla wszystkich pism w postępowaniu sądowym - wymienione w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Do drugiej grupy należą wymagania szczególne, stanowiące o istocie skargi kasacyjnej, które jak podkreśla się w doktrynie - mają charakter materialny (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, str. 466-467).

Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o sformalizowanym charakterze. Z tego też względu jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.). Opiera się on przede wszystkim na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Zgodnie z powszechnie uznanymi poglądami, wywodzącymi się zarówno z piśmiennictwa, jak też orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, od profesjonalnego pełnomocnika procesowego, jakim w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być m. in. adwokat lub radca prawny, można oczekiwać znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym. Obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez prawnika posiadającego odpowiednie kwalifikacje (np. adwokata), związany jest z wymaganiami formalnymi stawianymi skardze kasacyjnej, których niezachowanie grozi jej odrzuceniem bez merytorycznego rozpoznania. Jednym z podstawowych zadań pełnomocnika strony odwołującej się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie kasacyjnym jest uchronienie strony od takiego niebezpieczeństwa (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 416 oraz przytoczone tam orzecznictwo NSA).

Do szczególnych wymagań skargi kasacyjnej należy zaliczyć: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 3) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, 4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Brak jednego z tych istotnych elementów sprawia, iż wniesione pismo nie może być uznane za skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna powinna bowiem być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów tego środka odwoławczego, gdyż ich sprecyzowanie należy do obowiązków wnoszącego skargę kasacyjną. Brak przytoczenia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 p.p.s.a. oraz jej uzasadnienia - jest wadą, która uniemożliwia traktowanie takiego pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 173 § 1 p.p.s.a i czyni ją niedopuszczalną (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2004 r., sygn. akt GSK 20/04, Przegląd Podatkowy z 2004 r. nr 5, str. 53).

Dopuszczalne podstawy kasacyjne określa art. 174 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi ma zatem wskazać, jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez orzekający sąd i na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd. Podobnie przedstawia się sytuacja, gdy chodzi o naruszenie prawa procesowego. Zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie powinno wykazywać istotny wpływ uchybienia procesowego na wynik sprawy.

Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może pomijać dyspozycji przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy skargi kasacyjnej. Konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy - oznaczone określonymi jednostkami redakcyjnymi (artykuł, paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Jak wspomniano, warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera jedynie ogólne wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa kasator miał na uwadze - przepis ten musi być bowiem wskazany wyraźnie.

W piśmie z dnia 13 lutego 2009 r. zatytułowanym "skarga kasacyjna", pełnomocnik H. Ż., adwokat J. W., powołał jedynie art. 185 p.p.s.a., który to przepis stanowi podstawę prawną działania Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej, prowadzącego do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał poza tym - tak w komparycji, jak też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - żadnego przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, tj. przepisu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy przepisu prawa materialnego, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa kasacji nie została przytoczona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., sygn. akt FSK 258/04, Przegląd podatkowy 2004/7/53, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05 - niepublikowane).

W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, nawet przy wykazaniu daleko idącego liberalizmu odnośnie wykładni przepisów dotyczących skargi kasacyjnej, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, którego przepisu dotyczy ten środek odwoławczy. A zatem warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera jedynie ogólne wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r., sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec niewskazania jej podstaw kasacyjnych - nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Powyższe braki skargi kasacyjnej są brakami istotnymi i nieusuwalnymi. Brak tych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.