Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 17/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: par. 2 ust. 1, par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 918
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

SENTENCJA

Dnia 22 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz A.M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r., nr [...] zobowiązującą A.M. do zwrotu bezpodstawnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 3 lutego 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r. w kwocie 6.502,90 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w Ł. przyznał A.M. równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego w wysokości pełnej stawki dziennej ze względu na fakt nieposiadania lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby jak i w miejscowości pobliskiej i pozostawania z córką, D. M., urodzoną w dniu 3 lutego 1984 r., we wspólnym gospodarstwie domowym.

W dniu 4 czerwca 2012 r. A. M., po uprzednim wezwaniu pracownika Wydziału Gospodarki Materiałowo – Technicznej Komendy Miejskiej Policji w Ł., złożyła nowe oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego , z którego wynika min., że córka funkcjonariusza w dniu 3 lutego 2009 r. ukończyła 25 rok życia.

Decyzją z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w Ł. zobowiązał A. M. do zwrotu bezpodstawnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 3 lutego 2009 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r. w kwocie 6.502,90 zł. Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż z uwagi fakt ukończenia 25 roku życia przez córkę funkcjonariusza, jak również fakt niepoinformowania o powyższej okoliczności właściwego organu, pobrane świadczenie za okres od dnia 3 lutego 2009 r. do 30 kwietnia 2012 r. uznać należy za nienależne.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. M. podniosła, że nie kwestionuje zmiany wysokości należnego jej świadczenia. Kwestionuje natomiast decyzję o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia, która jej zdaniem wydana została z naruszeniem prawa. Podniosła, że nie wiedziała o konieczności poinformowania o ukończeniu przez córkę 25 roku życia. Informacja o dacie urodzenia córki znajduje się w aktach będących w dyspozycji organu. Ponieważ jest to wartość stała, to organ naliczając okresowo wypłacane jej świadczenie, winien kontrolować uprawnienia do jego otrzymania. Tym bardziej, że z notatki służbowej z dnia 23 lipca 2012 r., znajdującej się w aktach sprawy wynika, że pracownicy Wydziału Gospodarki Materiałowo – Technicznej Komendy Miejskiej Policji w Ł. posiadali wiedzę na temat wieku jej córki. To oznacza, że organ mógł wcześniej wszcząć postępowanie i niedoszło by do sytuacji wadliwego naliczania otrzymywanego świadczenia, a w następstwie do konieczności jego zwrotu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2011r. Nr 287 poz. 16897 ze zm.) policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

Członkami rodziny policjanta są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: małżonek, dzieci własne lub małżonka, dzieci przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej nie dłużej niż do ukończenia 25 roku życia, rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia, za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające (art. 89 ustawy).

Natomiast przepis art. 92 ustawy stanowi, iż policjantowi, który on sam lub członkowie jego rodziny, nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej , przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego.

Szczegółowe zasady przyznawania i wysokości równoważnika pieniężnego reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2002 r. Nr 100 poz. 918 ze zm.). Przepis § 5 rozporządzenia zobowiązuje funkcjonariusza do niezwłocznego zawiadomienia właściwego organu o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo jego wysokości. Natomiast z treści § 7 pkt 1 rozporządzenia wynika, iż w razie niedopełnienia przez funkcjonariusza ciążących na nim obowiązków, wydaje się decyzję o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia.

W ocenie organu ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy bezspornie wynika, że córka skarżącej – D. M. ukończyła w dniu 3 lutego 2009 r. 25 rok życia. W tej dacie przestała spełniać przesłanki uznania jej za członka rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Bezspornym pozostaje również, że obowiązkiem skarżącej było poinformowanie właściwego organu o fakcie osiągnięcia przez córkę wieku 25 lat, poprzez złożenie stosownego oświadczenia w tej kwestii. Powyższego obowiązku strona nie dopełniła. Z powyższych względów wypłacone świadczenie za okres od 3 lutego 2009 r. do 30 kwietnia 2012 r. uznać należy za nienależne i podlegające zwrotowi.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącej zawartej w odwołaniu Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że wypacane funkcjonariuszowi świadczenie nie jest naliczany okresowo. Okresowo jest dokonywana jedynie jego wypłata. Natomiast jego przyznanie, jak również obliczanie jego wysokości następuje jednorazowo w drodze decyzji. Nie znajduje również w ocenie organu odwoławczego żadnego prawnego uzasadnienia twierdzenie skarżącej, jakoby to obowiązkiem organu było weryfikowanie oświadczeń funkcjonariusza pod względem aktualności i poprawności zawartych w nich danych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. M.wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz powtórzyła argumentację przedstawioną w uzasadnieniu odwołania od decyzji I instancji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 270 z 2012r,) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepis prawa materialnego a mianowicie § 7 pkt.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100 poz.918 z późn. zm.)

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. nr 743 z 2007r. poz.277 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 100 poz.918 z późn. zm.)

Zgodnie z treścią art.92 ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

W myśl art.89 pkt.2 wymienionej ustawy członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia;

Zgodnie z treścią § 2 ust.1 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. wysokość równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wynosi:

1) dla policjanta posiadającego członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji - 9,50 zł dziennie,

2) dla policjanta - 4,75 zł dziennie.

W myśl § 3 wymienionego rozporządzenia ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości dokonuje się na podstawie oświadczenia mieszkaniowego, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia.

Zgodnie z treścią § 5 rozporządzenia policjant jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe, o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość.

W myśl § 7 rozporządzenia decyzję o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku:

1) nienależnego pobrania na skutek niepoinformowania o wystąpieniu zmian lub podania nieprawdziwych danych w oświadczeniu, o którym mowa w § 3, mających wpływ na istnienie uprawnienia do tego równoważnika lub na jego wysokość,

2) uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu równoważnika.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. A. M. nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej i mieszkała wraz z córką D. (urodzoną 3 lutego 1984r.) pozostającą na jej utrzymaniu. W związku z czym decyzją z dnia 5 kwietnia 2004r. Komendant Miejski Policji w Ł. przyznał jej równoważnik za brak lokalu od dnia 1 grudnia 2001r. w wysokości pełnej stawki dziennej. Równoważnik ten był wypłacany do dnia 30 kwietnia 2012r.

Jako przyczynę zobowiązania skarżącej do zwrotu pobranego równoważnika za okres od 3 lutego 2009r. do 30 kwietnia 2012r. (6 502,90 zł) organy podały okoliczność, że nie poinformowała ona o ukończeniu przez córkę 25-go roku życia.

Przede wszystkim należy podnieść, iż A. M. nie została pouczona o okoliczności powodującej ustanie prawa do równoważnika w pełnej stawce dziennej a mianowicie o tym, że równoważnik w takiej wysokości przysługuje do ukończenia przez córkę 25-go roku życia oraz o obowiązku powiadomienia organu w razie powstania takiej okoliczności. Oświadczenia mieszkaniowe z 18 września 2002r. i z 8 stycznia 2003r. (k.1-2 akt administracyjnych) nie zawierają takiego pouczenia. Również w formularzu takiego oświadczenia, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 28 kwietnia 2002r., brak jest takiego pouczenia.

W demokratycznym państwie prawnym obowiązującym standardem winno być, że w przypadku przyznania przez organ konkretnej osobie jakiegoś świadczenia pieniężnego osoba ta winna być pouczona o okolicznościach powodujących ustanie prawa do jego pobierania. Osoba taka winna wiedzieć w jakich sytuacjach traci prawo do takiego świadczenia i jakie obowiązki ciążą na niej w przypadku powstania takiej okoliczności. Przypadek taki został uregulowany w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 69 z 2008r. poz. 415 z późn. zm.) gdzie za nienależnie pobrane z urzędu pracy świadczenie pieniężne uznaje się świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach (art.76 ust.2 pkt.1 ustawy z 20 kwietnia 2004r.). Podobna regulacja znajduje się w ustawie z dnia 13 października 1990r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. nr 205 z 2009r. poz. 1585 z późn. zm.) gdzie za nienależnie pobrane świadczenia uważa się świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania (art.84 ust.2 pkt. 1 ustawny z 13 października 1998r.). Takie samo uregulowanie znajduje się w ustawie z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. nr 153 z 2009r. poz. 1227 z późn. zm) gdzie za nienależnie pobrane świadczenia uważa się świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania (art.138 ust.2 pkt1 ustawy z 17 grudnia 1998r.). Rozwiązania przyjęte w wymienionych ustawach są zrozumiałe i nie wymagają szerszego uzasadnienia. Jest rzeczą oczywistą, że aby postawić konkretnej osobie zarzut nienależnie pobranego świadczenia to najpierw należy ją pouczyć o okolicznościach powodujących ustanie prawa do jego pobierania i o obowiązku poinformowania organu o tych okolicznościach. Jest to rozwiązanie standardowe obowiązujące w każdym demokratycznym państwie prawnym a Rzeczypospolita Polska jest takim państwem co wynika z treści art.2 Konstytucji. W przekonaniu Sądu nie może być tak, że organ przyznaje konkretnej osobie jakieś świadczenie pieniężne, nie pouczając jej o okolicznościach skutkujących utratą prawa do jego pobierania, osoba ta w dobrej wierze wydatkuje te świadczenie na własne utrzymanie lub inne potrzeby a następnie organ nakazuje jej zwrócić to świadczenie za kilka lat wstecz, co stanowi zazwyczaj wysoką sumę, bo zaistniały okoliczności powodujące utratę prawa do jego pobierania. Tego rodzaju praktyki są możliwe w państwie gdzie zasada praworządności nie jest podstawą jego funkcjonowania ale nie w kraju będącym członkiem Unii Europejskiej.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie została pouczona o okolicznościach skutkujących utratą prawa do równoważnika za brak lokalu ani o obowiązku poinformowania o tych okolicznościach organu administracji. Skoro A. M. nie została o tym pouczona to trudno uznać za zasadny zarzut stawiany skarżącej, że nie poinformowała ona o ukończeniu przez córkę 25-go roku życia. Zarzut taki byłby uzasadniony gdyby organy najpierw pouczyły skarżącą o okolicznościach powodujących utratę prawa do równoważnika w pełnej stawce dziennej oraz o obowiązku poinformowania organu o takiej okoliczności. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie.

Organy administracji oparły swoje rozstrzygnięcia na treści § 7 pkt.1 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. gdyż doszło do nienależnego pobrania równoważnika na skutek niepoinformowania przez skarżącą o wystąpieniu zmiany danych w oświadczeniu mieszkaniowym. Pomijając już kwestię niepouczenia skarżącej o okolicznościach skutkujących utratą prawa do świadczenia oraz o obowiązku poinformowania organu o takich okolicznościach, należy zaznaczyć, że organ administracji posiadał informację o wieku córki A. M. W oświadczeniach mieszkaniowych z 18 września 2002r. i z 8 stycznia 2003r. znajduje się data urodzenia D. M.j. Organ wiedział zatem kiedy córka skarżącej ukończyła 25 lat życia i miał możliwość wstrzymania dalszej wypłaty równoważnika. Mimo to równoważnik był wypłacany do 30 kwietnia 2012r. a wynikało to z wadliwej organizacji pracy organu. Pracownik właściwej komórki organizacyjnej organu nie dopilnował bowiem, że córka skarżącej ukończyła 25-y rok życia a tym samym ustało uprawnienie skarżącej do otrzymywania równoważnika w wysokości pełnej stawki dziennej. Do wypłaty równoważnika w pełnej wysokości doszło zatem w wyniku zaniedbania pracownika organu zaś konsekwencje tego zaniedbania ma obecnie ponosić skarżąca przy czym kwota pieniężna do zwrotu jest stosunkowo wysoka (6 502,90 zł).

Z przepisu § 7 pkt.1 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. wynika, że przesłanką wydania decyzji o zwrocie wypłaconego równoważnika jest niepoinformowanie organu przez policjanta o zmianie danych w oświadczeniu mieszkaniowym. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie miała miejsce zmiana danych w oświadczeniu. Z chwilą ukończenia przez córkę skarżącej 25-go roku życia przestała być ona członkiem rodziny w rozumieniu art.89 pkt.2 ustawy z 6 kwietnia 1990r. a tym samym nie powinna być ona uwzględniana przy obliczaniu wysokości równoważnika za brak lokalu. Można zatem uznać, iż z uwagi na ukończenie przez D. M. 25-go roku życia doszło do zmiany danych w oświadczeniu mieszkaniowym. Sąd w obecnym składzie stanął jednak na stanowisku, że użyte w § 7 pkt.1 sformułowanie "o wystąpieniu zmiany danych w oświadczeniu" odnosi się do sytuacji gdy doszło do zmiany danych, o których organ nie miał wiedzy. Dotyczy to zatem sytuacji przykładowo gdy funkcjonariusz policji kupił lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej bądź nabył go w drodze darowizny lub spadkobrania. W takich przypadkach organ administracji nie wie, że doszło do nabycia lokalu przez policjanta i funkcjonariusz ma obowiązek poinformowania organ o takim fakcie. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca gdyż organ administracji wiedział kiedy urodziła się córka skarżącej a zatem wiedział także kiedy ukończyła ona 25-y rok życia. Skoro organ miał wiedzę w tym zakresie to, w ocenie Sądu, nie można uznać, że do wypłaty równoważnika po 3 lutym 2009r. doszło na skutek niepoinformowania go przez skarżącą o zmianie danych w oświadczeniu mieszkaniowym. Sąd w obecnym składzie uznał zatem, że przepis § 7 nie dotyczy sytuacji jaka miała miejsce w niniejszej sprawie. To nie wskutek niepoinformowania przez skarżącą o zmianie danych w oświadczeniu mieszkaniowym doszło do wypłaty równoważnika po 3 lutym 2009r. w pełnej wysokości lecz w wyniku zaniedbania odpowiedniego pracownika organu, który posiadał wiedzę o stanie cywilnym i rodzinnym A. M.oraz o wieku jej córki a taka sytuacja nie jest objęta hipotezą przepisu § 7 pkt.1 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r.

Reasumując Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż A. M. nie została pouczona o okolicznościach powodujących ustanie prawa do równoważnika za brak lokalu w pełnej wysokości ani o obowiązku poinformowania organu o wystąpieniu takiej okoliczności. Organ administracji posiadał wiedzę o dacie urodzenia córki skarżącej a zatem wiedział także kiedy ukończyła ona 25-y rok życia. Do wypłaty równoważnika po 3 lutym 2009r., nie doszło wskutek niepoinformowania organu o tym, że D. M. ukończyła 25 lat życia lecz w wynika zaniedbania odpowiedniego pracownika organu, który posiadając wiedzę odnośnie wieku córki skarżącej, nie podjął działań zmierzających do wstrzymania wypłaty równoważnika w dotychczasowej wysokości. Sytuacja taka nie jest objęta hipotezą przepisu § 7 rozporządzenia z 28 czerwca 2002r. W ocenie Sądu organy administracji naruszyły wymieniony przepis co miało wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c.) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]

Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 p.p.s.a., Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

e.o.