Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 114/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust.4 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.53ust.4 pkt 6 i ust.5, art.60 ust.1 w zw. z art. 92 ust.2
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
article: art.1 , art. 2 ust.1 , art. 5 ust.1 , art.7
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art.134 par.1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] Burmistrz P. w sprawie [...] działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm., dalej u.p.z.p.) w zw. z art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) zwrócił się do Starosty [...] o uzgodnienie projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego i wiaty na terenie działek o nr ewid.[...] w obrębie miejscowości L., gmina P., na rzecz J. M.. Do pisma dołączono projekt decyzji w przedmiotowej sprawie, załącznik graficzny w postaci mapy ewidencyjnej, załącznik w postaci części tekstowej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...], w sprawie [...], działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5, art. 60 ust. 1 p.z.p. w zw. z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm. dalej u.g.n.), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, dalej u.o.g.r.l.), art. 106 i art. 124 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza P. z dnia [...] w sprawie [...] o uzgodnienie, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego i wiaty na terenie działek o nr ewid.[...], [...] w obrębie miejscowości L., gmina P. postanowił odmówić uzgodnienia w powyższym zakresie.

W uzasadnieniu postanowienia Starosta [...] wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust.3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust.4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest, aby teren objęty inwestycją nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. stanowi natomiast, że Nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Z ustaleń Starosty [...] wynika, że według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz zgodnie z posiadaną mapą glebowo-rolniczą działki ewidencyjne nr [...] położone w obrębie [...] gmina P., stanowią grunt rolny oznaczony użytkiem rolnym Rlllb wytworzonym z gleb pochodzenia mineralnego, który w świetle przepisów art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. podlega ochronie. Przedmiotowy grunt rolny nie spełnia warunku określonego w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Organ stwierdził zatem, że zgodnie z załączoną dokumentacją oraz ww. bazą ewidencji gruntów i budynków teren objęty przedmiotową inwestycją wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. W związku z tym postanowiono o odmowie uzgodnienia decyzji we wnioskowanym zakresie.

Pismem z dnia "1.10.2014 r." J. M. wniosła zażalenie na postanowienie Starosty [...].

Żaląca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego. Wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazała, że wszystkie warunki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. są spełnione, co pozwala na pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Żaląca podniosła, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym postanowieniu przedmiotowy grunt rolny spełnia wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. Z mapy ewidencyjnej wynika bowiem, że odległość od drogi publicznej działek nr [...] oscyluje w granicach 35-38 m, co mieści się w granicy 50 m wyznaczonej przez powyższy przepis. Ponadto, zgodnie z pkt 2 ppkt 2.4 lit. A projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że dostęp do drogi publicznej będzie odbywał się przez teren działki nr ewid.[...], istniejącym zjazdem z drogi powiatowej na działce nr [...], która to droga jest drogą publiczną. Żaląca podała, że przed podjęciem inwestycji zostanie ustanowiona służebność gruntowa przechodu i przejazdu do dz. Nr [...] poprzez działkę nr [...], której inwestorzy są współwłaścicielami. Dojazd przez działkę drogową nr [...] jest obecnie niemożliwy, ponieważ działka została zabudowana obiektami i ogrodzona przez kilku właścicieli działek sąsiednich. Nadto, w aktach notarialnych nie wskazuje się dojścia i dojazdu przez działkę drogową nr [...] do przedmiotowych działek nr [...]

Po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) w sprawie [...], działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 7 ust. 1, 2, 2a u.o.g.r.l. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu SKO w całości powtórzyło i podzieliło argumentację Starosty [...] przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. SKO zauważyło, że budowa obiektu budowlanego na gruncie rolnym może legalnie mieć miejsce jedynie w ramach tzw. zabudowy ogrodowej tj. zabudowy w postaci budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych czy innych urządzeń służących prowadzeniu gospodarstwa rolnego przez rolnika indywidualnego. SKO wskazało, że wprawdzie z akt postępowania wynika, że działki nr [...] przylegają do drogi publicznej w odległości mniejszej niż 50 m, niemniej działki gruntu znajdują się jako całość w odległości większej niż 50 m od tej drogi (odległość ok. 74 m). Pod pojęciem gruntu położonego w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej należy bowiem rozumieć, iż nie wystarczy, że grunt bezpośrednio przylega do drogi publicznej, ale cała powierzchnia gruntu musi znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od tej drogi (tak wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 532/16). SKO na marginesie zauważyło, że właśnie w tego typu sprawach uwypukla się różnica pomiędzy wartością ekonomiczną gruntów rolnych i budowlanych, gdzie nieprzypadkowo te ostatnie pozostają znacznie droższe od gruntów rolnych, w stosunku do których zachodzi brak możliwości realizacji większości ewentualnych inwestycji budowlanych. Mając na uwadze okoliczność, iż nie została spełniona przesłanka z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Na powyższe postanowienie pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. J. M. wniosła do tut. Sądu skargę wnosząc o jego uchylenie, jak również postanowienia Starosty [...] z dnia [...] wydanego i przekazania spray do ponownego rozpoznania temu organowi. Skarżąca wniosła też o zasądzenie na swoją rzecz od SKO zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu SKO skarżąca zarzuciła:

1) rażącą obrazę przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. poprzez błędne przyjęcie przez SKO, że działki

nr [...] pomimo tego, że przylegają do drogi publicznej w odległości mniejszej niż 50 m, to jako całość znajdują się w odległości większej niż 50

m od tej drogi (ok. 74 m), co przesądza o braku możliwości uzgodnienia przedłożonego projektu o warunkach zabudowy;

b) art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez SKO, że cała powierzchnia działki znajdować się powinna w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, gdy tymczasem wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że jeżeli granica drogi publicznej znajduje się w odległości nie większej niż 50 m od linii granicznej określonej działki ewidencyjnej, w skład której wchodzą grunty sklasyfikowane jako użytki rolne III klasy to tym samym oznacza to, że został spełniony warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., a w konsekwencji została spełniona przesłanka pozwalająca na odstąpienie od uzyskiwania zgody ministra właściwego ds. rozwoju wsi;

c) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu w sposób niezgodny z przepisami prawa;

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji słusznego interesu inwestora.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że ma wątpliwość, czy zaskarżone postanowienie SKO rzeczywiście dotyczy sprawy i czy organ rozpatrzył stan faktyczny dotyczący tej sprawy. SKO wskazało bowiem w uzasadnieniu postanowienia, że "planowana budowa hali magazynowej nie stanowi w żaden sposób działalności rolniczej wykonywanej w ramach zagrody". Skarżąca wskazała, że nie planuje budowy żadnej hali magazynowej, a inwestycja dotyczy budowy budynku garażowego i wiaty na terenie działek nr [...] w obrębie L., gmina P.. Nadto zdaniem skarżącej SKO przyznało jej rację, że działki nr [...] przylegają do drogi publicznej w odległości mniejszej niż 50 m, ale w zupełnie niezrozumiały sposób stwierdził, że ww. działki jako całość znajdują się w odległości większej niż 50 m od tej drogi (odległość ok. 74 m). Bez szerszego komentarza organ skwitował, że jego zdaniem okoliczność ta przesądza o braku możliwości uzgodnienia przedłożonego projektu o warunkach zabudowy. Stanowisko organu skarżąca uważa za absurdalne, bo aby spełniać wymagania z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., działka nie mogłaby mieć długości większej niż 50 m. Przy uwzględnieniu art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., który stanowi o tym, że działka nie może mieć powierzchni większej nić 0,5 ha skarżąca wskazała, że mało która działka o powierzchni 0,5 ha będzie mieć długość mniejszą niż 50 m. Zdaniem skarżącej celem regulacji art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. było umożliwienie zabudowy małych użytków rolnych bez konieczności przeprowadzania procedury zmiany przeznaczenia gruntów na nierolnicze. W ocenie skarżącej wyjątki powinny być interpretowane ściśle, a przepis art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. nie wymaga, aby cały obszar działki znajdował się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej.

Postanowieniem z dnia [...] w sprawie [...] SKO sprostowało oczywistą omyłkę pisarską zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 5 grudnia 2018 r. poprzez wykreślenie zdania dotyczącego "budowy hali magazynowej", które pozostało w uzasadnieniu na skutek oczywistej omyłki komputerowej.

W odpowiedzi na skargę z dnia 6 lutego 2019 r. (znak w sprawie [...] SKO wniosło ojej oddalenie.

W uzasadnieniu SKO podtrzymało dotychczasową argumentację. Dodało, że art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. stanowi wyjątek od zasady, iż zmiana przeznaczenia gruntów rolnych niezwiązana z budową zaplecza rolniczego może mieć miejsce jedynie w planie miejscowym. Przepisów takich nie można interpretować rozszerzająco, a taka wykładnia musiałaby mieć miejsce, aby zadowolić skarżącą. Okoliczność, że w treści uzasadnienia postanowienia znalazło się błędne sformułowanie dotyczące rodzaju wnioskowanej inwestycji (sprostowane stosownym postanowieniem) wcale jeszcze nie oznacza, że wydane postanowienie jest wadliwe, bądź, co sugeruje skarżąca, dotyczy innej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według kryterium legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ocenie Sądu podlegało postanowienie SKO z dnia [...] w sprawie [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego i wiaty, z uwagi na niespełnienie przesłanek wynikających z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Teren, na którym inwestor ma zamiar realizować przedsięwzięcie stanowi grunty klasy Rlllb i z tego względu wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

j Stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. w przypadku gruntów rolnych klasy III przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W przepisie tym ustawodawca zawarł jednak zastrzeżenie, odsyłając do ustępu 2a powołanego artykułu, zgodnie z którym nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782, ze zm.);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r" poz. 460, 774 i 870);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

W przedmiotowej sprawie w ocenie organów grunt objęty wnioskiem nie spełnia warunku wynikającego z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., albowiem nie jest w całości położony w odległości do 50 m od drogi publicznej, mimo iż granica gruntu przylega do drogi publicznej, co nie jest jednak wystarczające dla uznania, iż spełniony został wymóg zawarty w powołanym wyżej przepisie.

W ocenie Sądu ustalenia stanu faktycznego przez organ nie budzą wątpliwości.

Dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działki nr [...] położone w miejscowości L., gmina P. stanowią grunty orne klasy Rlllb o pow. 0,0500 ha każda i są położone są w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej. Na kopii mapy w skali 1: 1000, znajdującej się w aktach administracyjnych w sposób czytelny oznaczono żółtym kolorem działki nr [...] objęte wnioskiem i oznaczono czerwonym kolorem odległości od drogi publicznej: 50 m., która to odległość kończy się mniej więcej w połowie długości każdej z działek, oraz 74 m, która to odległość dzieli drogę publiczną od najdalej wysuniętego w stosunku do niej punktu (wierzchołka) działki nr [...].

Ustalenia te nie były kwestionowane przez skarżącą. Osią sporu w niniejszej sprawie był sposób rozumienia treści przepisu art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., który stanowił główną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Mianowicie, zdaniem organu konieczne było, aby cała powierzchnia analizowanej działki znajdowała się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, natomiast zdaniem skarżącej wystarczające jest, aby w takiej odległości znajdowała się jedynie najbliżej położona względem drogi publicznej granica działki.

W powyższym zakresie tut. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organ. W ocenie Sądu to, że granica nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w najbardziej wysuniętej części w kierunku drogi publicznej posiada odległość mniejszą niż 50 m nie oznacza, że spełniony jest warunek położenia gruntu w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, będącej w niniejszej sprawie drogą powiatową (działka nr [...]). Wszakże w analizowanym przepisie ustawodawca nie posługuje się pojęciem położenia "granicy działki" względem drogi publiczne - ustawodawca zamiast tego posługuje się pojęciem "działki". Takie rozumienie wynika z posiadającej co do zasady bezwzględne pierwszeństwo wykładni gramatycznej przepisu art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., w którego treści brak jest sformułowania "granica (działki)" - zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l., w którym to przepisie mowa jest o odległości "nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej (...)". Zatem mając na uwadze paradygmat racjonalności ustawodawcy Sąd nabrał przekonania, że gdyby ustawodawca pragnął, aby odległość 50 m od drogi publicznej, o której mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. mierzona była od granicy danej działki rolnej (tak jak zażyczył sobie w art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l. w przypadku mierzenia odległości działki rolnej od granicy działki budowlanej), to w treści art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. zawarłby takie właśnie sformułowanie. Skoro jednak w analizowanej podstawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji brak jest wskazania, iż odległość do drogi publicznej należy mierzyć od drogi publicznej do granicy działki rolnej, to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całej długości działki. Cały obszar, którego przeznaczenie ma zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy powinien znajdować się w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. To grunt ma być położony w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, a nie linia graniczna określonej działki w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej.

Należy stwierdzić, że wykładnia art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. dokonana przez skarżącą pozostawałoby w wyraźnej sprzeczności z celami tej ustawy. Nie prowadziłaby do ograniczenia przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o którym jest mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l. na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów, jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z nieużytkiem, lecz z chronionym przez omawianą ustawę użytkiem rolnym wytworzonym z gleb pochodzenia mineralnego.

Uwzględnienie toku rozumowania skarżącej prowadziłby w skutkach do możliwości zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III poprzez stopniowe przesuwanie obszaru zwartej zabudowy i granic działek budowlanych, co pozostaje w sprzeczności z celami ustawy. Ma co prawda rację strona skarżąca twierdząc, że mało która działka o powierzchni 0,5 ha będzie miała taką konfigurację, że cała jej powierzchnia będzie położona w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Taki jednak był cel i zamiar ustawodawcy.

Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem organ dokonał prawidłowej wykładni art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l.

W konsekwencji bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p., albowiem z uwagi na stwierdzenie, że teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie było możliwe.

Sąd kontrolując legalność wydanego postanowienia SKO z dnia [...] wydanego w sprawie [...] i poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z dnia [...] wydanego w sprawie [...] działając na podstawie art. 134 p.p.s.a. nie dostrzegł z urzędu żadnych wad przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.