Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 85/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006r. przy udziale sprawy ze skargi M.I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w zakresie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego na okres 184 dni od dnia 21 lipca 2004r.; 2) przyznaje adwokatowi R.M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 270 kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierająca podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi R.M. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 71, art. 72, art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), przyznał M.I. status osoby bezrobotnej od dnia zgłoszenia się do PUP w celu rejestracji tj. od dnia 26 lutego 2004r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego na okres 184 dni od dnia 21 lipca 2004r., tj. od dnia przedstawienia wyroku Sądu Rejonowego w sprawie oddalenia odwołania przeciwko ZUS o prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu podniesiono, iż z przedłożonych przez M.I. dokumentów wynika, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy udokumentowała 365 dni okresów wymienionych w art. 71 ust. 1 i 2 i jednocześnie spełnione zostały warunki art. 2 ust. 1 pkt 2, a ogólny udokumentowany okres uprawniający do zasiłku wynosi 21 lat.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M.I., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 71 ust. 1-2 i ust. 6, art. 73 ust. 1, art. 139 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zarówno z treści art. 13 ust. 1a obowiązującej do dnia 31 maja 2004r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jak i art. 33 ust. 2 aktualnie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Podał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, a warunkiem nabycia prawa do zasiłku jest przedłożenie przez osobę posiadającą status bezrobotnego, w dniu rejestracji, kompletu dokumentów niezbędnych do ustalenia jej uprawnień. Organ podniósł, iż w przypadku nieprzedłożenia w dniu rejestracji wymaganych dokumentów, prawo do zasiłku ustalane jest na podstawie art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, a w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy pojęcie "bezrobotny" oznacza m.in. osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, bądź, jeśli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy. Wojewoda [...] podniósł, iż M.I. składając odwołanie od decyzji w sprawie odmowy przyznania świadczenia rehabilitacyjnego podważyła swoją zdolność do pracy i kwestia ta została rozstrzygnięta dopiero wyrokiem Sądu, przedłożonym w PUP w dniu 21 lipca 2004r. Wobec powyższego, zdaniem organu, dopiero w dniu 21 lipca 2004r. możliwe było ustalenie, iż skarżąca spełnia warunki niezbędne do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a w dalszej kolejności ocena uprawnień skarżącej do zasiłku i dlatego też prawo do zasiłku przysługuje skarżącej od dnia 21 lipca 2004r. w oparciu o przepis art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ podał, iż przepisy art. 73 ust. 1 powołanej wyżej ustawy weszły w życie od dnia 1 czerwca 2004r., w związku z czym osoby, które nabyły prawo do zasiłku po tym dniu, uzyskały je już na "nowych" zasadach, określonych w tych przepisach. Za słusznością takiej wykładni przepisów przemawia, w ocenie organu, treść art. 139 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiący, iż zasady wypłacania zasiłków określone w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, obowiązują tylko w odniesieniu do zasiłków przyznanych przed dniem 1 czerwca 2004r.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.I. podniosła, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o odmowie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, które skarżąca pobierała przebywając na zwolnieniu lekarskim przez okres 9 miesięcy. W dniu 13 lutego 2004r. skarżąca odwołała się od tej decyzji do Sądu Rejonowego w Ł.. W dniu 26 lutego 2004r. skarżąca zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr II w Ł. w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. W Urzędzie uzyskała informację, iż w związku ze złożonym odwołaniem od decyzji ZUS zachodzi konieczność zawieszenia postępowania w sprawie przyznania statusu bezrobotnego i przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Równocześnie została zapewniona, iż w przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia w sprawie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego postępowanie przez Urzędem Pracy zostanie podjęte i zostanie jej wypłacony zasiłek od daty rejestracji, tj. od 26 lutego 2004r.

Decyzja Prezydent Miasta Ł. z dnia [...] orzekająca o przyznaniu zasiłku od dnia 21 lipca 2004r. tj. od dnia przedłożenia w Urzędzie Pracy wyroku Sądu Rejonowego oddalającego odwołanie w Urzędzie Pracy, na okres 184 dni była dla skarżącej zaskakująca. M.I. podniosła, że gdyby w dniu rejestracji nie okazała odwołania do Sądu Rejonowego wówczas otrzymałaby zasiłek dla bezrobotnych i nie była zmuszona żyć przez 5 miesięcy za pożyczone pieniądze. Dodała, iż jej rodzina znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 lutego 2005r. oddalił skargę M.I..

Sąd podzielił stanowisko organów, iż rozstrzygnięcie kwestii uprawnień skarżącej do świadczenia rehabilitacyjnego stanowi zagadnienie wstępne wobec sprawy przyznania jej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku.

Sąd oparł powyższą ocenę na treści obowiązującego do dnia 31 maja 2004r., art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), zgodnie z którym przez "bezrobotnego" należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 , niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli spełnia warunki wymienione od lit. a) do j) tego przepisu. Dlatego też uznał, że podjęcie zawieszonego postępowania mogło nastąpić po zakończeniu sprawy w sądzie powszechnym i przedłożeniu wyroku Sądu Rejonowego, co nastąpiło w dniu 21 lipca 2004r.

Sąd ocenił, iż informacje udzielone skarżącej w dniu zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w lutym 2004r., mogły obejmować swoim zakresem jedynie obowiązujący stan prawny, ponieważ trudno było przewidywać w tym okresie, że od dnia 1 czerwca 2004r. wejdzie w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), która uchyli ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a swoimi regulacjami uniemożliwi stosowanie przepisów dotychczasowych w sprawach wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy.

Opierając się na treści art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Sąd stwierdził, że z uwagi na to, iż przed dniem wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. przed dniem 1 czerwca 2004r., nie został skarżącej przyznany zasiłek dla bezrobotnych, jak również nie zostało wszczęte w jej sprawie postępowanie odwoławcze, organ zatrudnienia nie miał podstaw, by zastosować w sprawie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, czego skarżąca się domagała.

Zdaniem Sądu, organy zatrudnienia prawidłowo przyznały skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 21 lipca 2004r., tj. od dnia przedłożenia przez skarżącą w Powiatowym Urzędzie Pracy wyroku Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalającego odwołanie od decyzji ZUS w sprawie odmowy przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż art. 71 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie stanowi, iż w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Skoro, wyrok Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. z dnia [...] potwierdzający fakt braku uprawnień skarżącej do świadczenia rehabilitacyjnego wpłynął do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 21 lipca 2004r., dopiero od dej daty można było uznać, iż skarżąca udokumentowała prawo do uzyskania zasiłku. Organ nie mógł przyznać skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnego na okres dłuższy niż 6 miesięcy, gdyż sprzeciwiłoby się to treści art. 73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, iż okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekracza 125% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Zgodnie natomiast z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 25 września 2003r. (M.P. Nr 47, poz. 703) przeciętna stopa bezrobocia na obszarze Powiatowego Urzędu Pracy Nr 2 w Ł. w dniu 30 czerwca 2003r. wynosiła 19,3 % i nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M.I. zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w wyniku pominięcia, iż skarżąca spełniała wszystkie przesłanki z tego przepisu, a nadto przez uchylenie się od rozróżnienia pojęć zarejestrowania się bezrobotnego i wydania decyzji o przyznaniu statusu bezrobotnego i prawa do świadczenia, a nadto przez błędną ocenę daty od której należy się świadczenie; art. 2 ust. 2 ww. ustawy w związku z art. 365 K.p.c. w zakresie skutku prawomocnego wyroku i daty od jakiej przesłanki wyroku obowiązują; art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w drodze błędnej wykładni przez przyjęcie, iż zapis rozszerzający stosowanie starej ustawy należy uznać jako rozszerzający stosowanie nowej ustawy, w sytuacji gdy przemawia przeciwko temu zasada ochrony praw nabytych; art. 33 ust. 1 i 2 ww. ustawy przez błędną wykładnię; art. 71 ww. ustawy przez uchylenie się od rozróżnienia pojęć zarejestrowania się bezrobotnego i wydania i wydania decyzji o przyznaniu statusu i prawa do świadczenia, a nadto faktu iż strona spełniała przesłanki tego przepisu; 2) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 365 K.p.c. w wyniku pominięcia, iż wyrok sądu pracy nie ustalał stanu faktycznego i prawnego na dzień swego uprawomocnienia się, lecz skutek wynikający z tego wyroku obowiązuje wstecz od samego początku postępowania; art. 9 K.p.a. w drodze uchylenia się od oceny prawnej negatywnych skutków błędnego pouczenia strony przez organ.

Mając na uwadze wyżej przedstawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W dniu 16 grudnia 2005r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie oznaczonej sygn. akt I OSK 645/05 uchylił wskazany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Sąd II instancji uznał, iż na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie NSA przepis ten nie może być rozumiany jako rozszerzający stosowanie przepisów nowej ustawy do spraw, w których przed dniem wejścia w życie wszczęto postępowanie administracyjne w I instancji. "Skoro nawet w stosunku do postępowania odwoławczego i postępowania przed sądem administracyjnym stosuje się przepisy dotychczasowe, to zgodnie z wykładnią celowościową, przepisy te mają zastosowanie także do wcześniejszych etapów tego postępowania. W przeciwnym przypadku strona, która zataiłaby fakt złożenia odwołania do sądu powszechnego, dotyczący jej stanu zdrowia, znajdowałaby się w lepszej sytuacji niż osoba, która przedstawiła w toku postępowania administracyjnego wszystkie okoliczności sprawy".

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w dniu 26 lutego 2004r. tj. w dniu zarejestrowania się skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. oraz w dacie zawieszenia postępowania obowiązywały przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Sąd administracyjny II instancji uznał za zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 pkt 2 ww. ustawy w związku z art. 365 Kodeksu postępowania cywilnego wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył, czy wyrok Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. z dnia [...] sygn. akt [...] oddalający odwołanie skarżącej od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych skutkował uznaniem, iż w chwili zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy skarżąca była osobą zdolną do pracy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony był również, podniesiony w skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 23 ww. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podzielając jego ów zarzut Sąd wskazał na konieczność rozważenia, czy skarżąca w dniu rejestracji tj. w dniu 26 lutego 2004r. spełniała warunki nie tylko do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, ale również do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, iż w myśl art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Mając na uwadze wykładnię prawa, której Naczelny Sąd Administracyjny dokonał w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku, skargę należy uznać za uzasadnioną , a za punkt wyjścia dalszych rozważań należy przyjąć, że sprawa niniejsza winna być oceniana z punktu widzenia przepisów obowiązujących w dacie rejestracji skarżącej w PUP. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 26 lutego 2004r. tzn. w dniu zgłoszenia się i zarejestrowania skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. jako osoby bezrobotnej, zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.).

Ponieważ zaś organy zatrudnienia, odmiennie aniżeli Naczelny Sąd Administracyjny przyjęły, iż przepis art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nakazuje przedmiotowe postępowanie kontynuować w oparciu o przepisy tej ustawy, uznać należało, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wspomnianego przepisu, a tym samym z naruszeniem prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Organ administracji winien również mieć na uwadze, że prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. z dnia [...] oddalający odwołanie M.I. od decyzji ZUS w Ł. oznacza, że w chwili zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. skarżąca była osobą zdolną do pracy . Zgodnie zaś z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej /.../. Konsekwencją tego jest uznanie, że skarżąca w dniu 26 lutego 2004 r. spełniała przesłanki z art. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do uznania jej za bezrobotną tj. m.in. była zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Oznacza to konieczność dokonania oceny, czy M.I. spełniała w tym dniu warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określone w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit a i ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę organ zatrudnienia winien dokonać oceny prawnej stanu faktycznego sprawy i podjąć rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia prawa skarżącej do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o przepisy ustawy

z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w szczególności art. 23 tej ustawy. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a, ust. 2 pkt 3 przywołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy, po upływie

7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy. Do okresu 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy pobierania zasiłku chorobowego.

Wskazane wyżej naruszenie przepisów prawa materialnego wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią tego przepisu, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w zakresie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego na okres 184 dni od dnia 21 lipca 2004 r. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej przez adwokata wyznaczonego na zasadzie prawa pomocy, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. Z uwagi na brak przymiotu wykonalności, orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za bezprzedmiotowe.