Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 225/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 184 ust. 1; art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: WSA Jerzy Drwal WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi F. E., I. i W. N. T. z siedzibą w Z. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz F. E., I. i W. N. T. z siedzibą w Z. kwotę 2057 zł (dwa tysiące pięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Zarząd Województwa [...] – Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2014-2020, na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 z późn. zm.), art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431), zobowiązał F. E., I. i W. N. T. z siedzibą w Z., będącą beneficjentem projektu pod tytułem "[...] [...]", na podstawie zawartej w dniu [...]. Umowy o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014-2020, nr [...], zmienionej aneksem nr [...] z dnia [...] r., do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, w łącznej kwocie 5.978,19 zł, w tym:

- płatność ze środków europejskich w kwocie 5.348,91 zł;

- dotacja celowa z budżetu krajowego w kwocie 629,28 zł;

wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi dla kwoty 5.978,19 zł od dnia 12 września 2017 r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na następujący stan sprawy.

Beneficjent realizował w okresie od 1 lutego 2017 r. do 31 sierpnia 2018 r. projekt na podstawie zawartej i następnie zmienionej aneksem umowy o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2014 - 2020.

Zgodnie z treścią wniosku o dofinansowanie celem głównym projektu był rozwój przedsiębiorczości oraz podniesienie aktywności zawodowej osób fizycznych w wieku 30 lat i więcej z terenu województwa [...] pozostających bez pracy, poprzez udzielenie kompleksowego wsparcia (rozmowa z doradcą zawodowym, usługi doradczo - szkoleniowe, finansowe wsparcie bezzwrotne).

Na realizację założeń przyznano beneficjentowi dofinansowanie w łącznej kwocie nieprzekraczającej 1.800.012,48 zł i stanowiącej nie więcej niż 95,00% całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu, w tym płatność ze środków europejskich w kwocie 1.610.537,48 zł oraz dotacja celowa z budżetu krajowego w kwocie 189.475,00 zł. Beneficjent zobowiązał się do wniesienia wkładu własnego (środki prywatne) w kwocie 94.737,50 zł, stanowiącej 5,00% wydatków kwalifikowalnych projektu.

W dniu 3 września 2018 r. do Instytucji Zarządzającej wpłynął wniosek o płatność nr [...] za okres od [...] r. do [...] Po dokonaniu weryfikacji Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że wniosek wymaga poprawy, uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień, o czym poinformowano beneficjenta pismem z dnia 10 października 2018 r. Wskazano, że tabela Zwroty/korekty została błędnie sporządzona, gdyż wartość wydatków kwalifikowalnych to 0,00 zł, natomiast wartość dofinansowania to -5.978,19 zł. Ponadto zwrócono uwagę na konieczność zweryfikowania numeru wniosku o płatność, w ramach którego wykazana została korekta dotycząca wkładu własnego.

W odpowiedzi beneficjent wyjaśnił, że we wniosku o płatność nr [...] omyłkowo w podkategorii Zwroty/korekty zaznaczył numer wniosku o płatność, w ramach którego wydatek został rozliczony, jako [...] Beneficjent zwrócił się o skorygowanie i zaznaczenie numeru wniosku o płatność [...] Jednocześnie beneficjent stwierdził, że w części Zwroty/korekty po stronie wydatki kwalifikowalne winno być zaznaczone 0,00 zł, a po stronie dofinansowania -5.978,19 zł. Wskazana korekta dotyczy zmian źródeł dofinansowania, wobec czego beneficjent zwrócił się o skorygowanie i poprawienie wniosku o płatność.

W dniu 16 października 2018 r. do Instytucji Zarządzającej wpłynęła kolejna wersja wniosku nr [...] (po dokonaniu korekt numer wniosku został zmieniony na [...]), który został zweryfikowany i zatwierdzony. Jednakże, mając na uwadze korektę wykazaną w części Zwroty/korekty, wyjaśnienia beneficjenta oraz postanowienia umowy o dofinansowanie projektu odnoszące się do obowiązku wniesienia wkładu własnego (kwota wkładu własnego, udział procentowy wkładu własnego do wydatków kwalifikowalnych projektu, konsekwencje niewniesienia wkładu własnego w odpowiedniej wysokości), Instytucja Zarządzająca w piśmie z dnia 26 listopada 2018 r. poinformowała beneficjenta o uznaniu za nieprawidłowość kwoty w wysokości [...] zł, przedstawionej do rozliczenia w zatwierdzonym wniosku o płatność nr [...]

Instytucja Zarządzająca wezwała beneficjenta na podstawie art. 207 ust. 8 w zw. z ust. 1 ustawy o finansach publicznych do zwrotu kwoty [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W związku z brakiem zwrotu środków Instytucja Zarządzająca wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Po przeprowadzeniu postępowania zaskarżoną decyzją z dnia 13 marca 2019 r. Zarząd Województwa [...] zobowiązał beneficjenta do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w końcowym wniosku o płatność nr [...], w części Zwroty/korekty beneficjent wykazał korektę w kwocie -5.978,19 zł odnoszącą się do kosztów pośrednich, rozliczonych w zatwierdzonym wniosku o płatność nr [...] W polu uwagi beneficjent wskazał, że przedmiotowa korekta dotyczy zmniejszenia dofinansowania na rzecz wkładu własnego w ramach kosztów pośrednich. Powyższe beneficjent potwierdził także w piśmie z dnia [...] r., w którym wskazano, że korekta dotyczy zmiany źródeł dofinansowania. Instytucja Zarządzająca zaakceptowała korektę, zatwierdzając końcowy wniosek o płatność nr [...]

Organ podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 5 umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązał się do wniesienia wkładu własnego w kwocie 94.737,50 zł, co stanowi 5% wydatków kwalifikowalnych projektu, ze środków prywatnych w kwocie 94.737,50 zł. W przypadku niewniesienia wkładu własnego w wymienionej kwocie Instytucja Zarządzająca pomniejsza kwotę przyznanego dofinansowania, o której mowa w ust. 1 proporcjonalnie, z zachowaniem udziału procentowego określonego w ust. 1. Wkład własny, który zostanie rozliczony w wysokości przekraczającej wskazany powyżej procent wydatków projektu, może zostać uznany za niekwalifikowalny.

Po zatwierdzeniu końcowego wniosku o płatność, w którym wskazano uwzględniające korektę wykazaną przez beneficjenta dane finansowe dotyczące rozliczenia wniosku o płatność oraz szczegółowe rozliczenie środków dofinansowania w projekcie, Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że kwota przyznanego dofinansowania wyniosła 1.800.012,48 zł, łączna kwota przekazanych środków dofinansowania wyniosła 1.800.012,48 zł, kwota zatwierdzona od początku realizacji projektu (kwota wszystkich wydatków kwalifikowalnych, uwzględniająca bieżący wniosek o płatność, pomniejszona o korekty, nieprawidłowości) wyniosła 1.881.099,07 zł, w tym wkład prywatny w kwocie 94.737,16 zł oraz środki dofinansowania w kwocie 1.786.361,91 zł. Wobec tego udział procentowy wniesionego wkładu własnego do kwoty wydatków zatwierdzonej od początku realizacji projektu wynosi 5,04%, a więc przekracza udział procentowy określony w umowie o dofinansowanie projektu.

Instytucja Zarządzająca wskazała, że zgodnie z postanowieniem umowy o dofinansowanie projektu wkład własny, który zostanie rozliczony w wysokości przekraczającej podany powyżej procent wydatków projektu, może zostać uznany za niekwalifikowany. Jednakże organ w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw, aby to przekroczenie uznać za niekwalifikowalne. Kwota wkładu własnego rzeczywiście wniesiona do projektu nie jest zgodna z kwotą wskazaną w umowie o dofinansowanie projektu w brzmieniu nadanym aneksem nr 1, ale kwotę wkładu własnego należy odnosić do wydatków kwalifikowalnych projektu. Analiza wskazująca udział procentowy wniesionego wkładu własnego potwierdza, że wkład własny został wniesiony w sposób prawidłowy.

Natomiast w związku z wykazaniem przez beneficjenta kwoty korekty dotyczącej środków dofinansowania, w której pomniejszono kwotę rozliczonych środków dofinansowania na rzecz środków w ramach wkładu własnego, organ stwierdził, że środki te winny zostać zwrócone przez beneficjenta, gdyż w świetle § 30 ust. 5 umowy o dofinansowanie należy traktować je jako niewykorzystaną część otrzymanych transz dofinansowania. W związku z tym, że okres realizacji projektu zakończył się z dniem 31 sierpnia 2018 r., beneficjent miał obowiązek dokonać zwrotu niewykorzystanej części otrzymanego dofinansowania do dnia 30 września 2018 r. W dniu 11 września 2018 r. dokonano zwrotu niewykorzystanej części otrzymanego dofinansowania w kwocie 7.670,70 zł, natomiast kwota w wysokości 5.978,19 zł nie została zwrócona, co oznacza naruszenie § 30 ust. 5 umowy o dofinansowanie projektu.

Zdaniem organu opisane naruszenie, polegające na braku zwrotu niewykorzystanej części otrzymanego dofinansowania, wyczerpuje przesłankę naruszenia prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikającego z działania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca F. E., I. i W. N. T. w Z. wniosła o uchylenie decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r., zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na niezastosowanie się organu do wskazanego przepisu w sytuacji, w której braki w składzie organów skarżącej uniemożliwiały jej działanie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w dniu 10 grudnia 2018 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. trafiło pismo skarżącej z dnia 29 listopada 2018 r., w którym ówczesny członek zarządu skarżącej poinformował o rezygnacji z zajmowanej funkcji. Wobec skierowania do skarżącej pisma dotyczącego toczącego się postępowania, rada fundacji skarżącej pismem z dnia 28 lutego 2019 r. poinformowała o brakach w organie zarządu oraz działaniach zmierzających do uzupełnienia braków. Skarżąca wniosła o dopuszczenie na powyższe okoliczności dowodów z dokumentów dołączonych do skargi.

Skarżąca podkreśliła, że organ posiadał informację o brakach w zarządzie skarżącej, pomimo to nie zastosował przepisu art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a., ale prowadził postępowanie, pozbawiając skarżącą możliwości udziału w tym postępowaniu i ostatecznie wydał decyzję z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do dowodu z dołączonych do skargi dokumentów w postaci: pisma B. T. z dnia 29 listopada 2018 r. dotyczącego rezygnacji, oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu F. E., I. i W. N. T. oraz potwierdzenia wpływu w dniu 10 grudnia 2018 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. organ stwierdził, że wymienione dokumenty w postaci pisma i oświadczenia wpłynęły do Urzędu Marszałkowskiego i zostały przekazane pracownikowi - opiekunowi projektu "[...] [...]", realizowanego przez skarżącą. Na dzień 10 grudnia 2018 r. postępowanie administracyjne wobec skarżącej nie było wszczęte, a projekt był końcowo rozliczany. W ocenie organu w tym konkretnym, toczącym się postępowaniu administracyjnym skarżąca powinna poinformować organ o rezygnacji z funkcji członka zarządu F. , podobnie, jak w przypadku wymogu dołączenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy. Natomiast w przedmiotowej sprawie informacja o rezygnacji z funkcji członka zarządu Fundacji złożona przez skarżącą do postępowania administracyjnego znak: [...] wpłynęła do Instytucji Zarządzającej - Zarządu Województwa [...] dopiero w dniu [...] r. Natomiast w dniu [...]. Zarząd Województwa [...] wydał zaskarżoną decyzję zobowiązującą do zwrotu środków. Organ wszczynając i prowadząc postępowanie administracyjne, a także wydając zaskarżoną decyzję nie posiadał informacji o rezygnacji z funkcji członka zarządu Fundacji, wobec czego zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. jest w ocenie organu nieuzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją Inne, jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa L., zobowiązał skarżącą F. E., I. i W. N. T., będącą beneficjentem projektu pod tytułem "[...] [...]", do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły między innymi przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (aktualnie Dz. U. z 2019 r. poz. 869 z późn. zm.). Przepisy wymienionej ustawy przewidują, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy (art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych). Instytucja zarządzająca wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych). Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, właściwy organ, w tym organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2, oraz zawierającą pouczenie o sankcji wynikającej z ust. 4 pkt 3, z zastrzeżeniem ust. 7 (art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych).

Skarżąca zarzuciła, że w prowadzonym na podstawie powołanych przepisów postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis ten przewiduje zawieszenie postępowania przez organ administracji publicznej w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych. Jak wskazuje się w doktrynie prawa oraz orzecznictwie, przepis ten w przypadku osób prawnych ma odpowiednie zastosowanie do sytuacji braków w składzie organów uprawnionych do reprezentacji (por. Wojciech Chróścielewski (red.), Zbigniew Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz oraz Grzegorz Łaszczyca, Czesław Martysz, Andrzej Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, System Informacji Prawnej LEX, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2017 r., II OSK 3088/15).

Stwierdzić należy, że sytuacja braków w składzie organu uprawnionego do reprezentacji miała miejsce w przypadku skarżącej F. E., I. i W. N. T. w Z.. W świetle wpisów widniejących w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz postanowień statutu skarżącej F., organem uprawnionym do reprezentacji skarżącej jest zarząd. Oświadczenia woli w imieniu fundacji w przypadku, gdy zarząd jest wieloosobowy, składają łącznie dwaj członkowie zarządu, oświadczenia woli w imieniu fundacji, w przypadku gdy zarząd jest jednoosobowy, składa jeden członek zarządu. W dniu 19 marca 2015 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym jako jedynego członka zarządu skarżącej wpisano B. T.. Jak wynika jednak z dokumentów przedstawionych przez skarżącą w postępowaniu sądowym (k. [...]-[...] akt sądowych) oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych (k. [...] tych akt), w dniu 29 listopada 2018 r. B. T., będący jedynym członkiem zarządu skarżącej, skierował do rady fundacji oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu F. E., I. i W. N. T. z siedzibą w Z. ze skutkiem na dzień [...] r. Pismem z dnia [...] r., przesłanym do Urzędu Marszałkowskiego w L., B. T. działając w imieniu F. E., I. i W. N. T. w Z. poinformował o treści powyższego oświadczenia z dnia [...] r. Wskazał jednocześnie, że jest jedynym członkiem organu uprawnionego do reprezentowania Fundacji, w związku z czym od dnia 1 grudnia 2018 r. brak będzie osób uprawnionych do reprezentowania fundacji. W załączeniu do pisma zostało przesłane oświadczenie B. T. o rezygnacji z funkcji członka zarządu, wraz z potwierdzeniem doręczenia tego oświadczenia F.. Pismo wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego w L. w dniu 10 grudnia 2018 r. (k. [...] akt sądowych).

Zawieszenie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 97 § 1 k.p.a., polega na wstrzymaniu toku postępowania (czynności procesowych), do czasu ustąpienia przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania (art. 97 § 2 k.p.a.).

Powodem przerwania postępowania są – najogólniej rzecz ujmując – zdarzenia, których wystąpienie sprawia, że kontynuacja postępowania jest niecelowa lub w ogóle niemożliwa bez naruszenia zasad, które ustawodawca uznaje za obowiązujące w postępowaniu administracyjnym. W odniesieniu do przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych wart. 97 § 1 pkt 1-3 k.p.a. chodzi o zasadę czynnego udziału w postępowaniu (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 29 oraz Hanna Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, System Informacji Prawnej LEX).

Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Według tej zasady organ winien zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Tylko w wyjątkowych sytuacjach, przewidzianych w art. 10 § 2 i 3 k.p.a., organ może odstąpić od tej zasady. Zasada czynnego udziału stron w postępowaniu obejmuje wszystkie jego stadia. Naruszenie tej zasady i wystąpienie sytuacji, gdy strona bez własnej winy w ogóle nie uczestniczyła w postępowaniu, jak również gdy nie uczestniczyła w niektórych, istotnych jego fazach, skutkuje zaistnieniem przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawy uzasadniającej wznowienie postępowania (por. Grzegorz Łaszczyca, Czesław Martysz, Andrzej Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, System Informacji Prawnej LEX).

W ocenie Sądu tego rodzaju sytuacja ma miejsce w okolicznościach sprawy. Trzeba zauważyć, że już w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego przez Zarząd Województwa [...], jako Instytucję Zarządzającą, w składzie organu uprawnionego do reprezentacji skarżącej występowały braki uniemożliwiające działanie skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Wszczęcie postępowania nastąpiło bowiem w dniu [...] r., podczas gdy w dniu [...] r., ze skutkiem na dzień [...] r. jedyny członek zarządu skarżącej złożył oświadczenie o rezygnacji z tej funkcji. Z powodu braku w składzie organu uprawnionego do reprezentacji skarżąca nie mogła czynnie uczestniczyć w postępowaniu. Opisana sytuacja miała miejsce w okresie całego postępowania administracyjnego, w tym także w dniu wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej z [...] r. Dopiero po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wskazany brak w składzie zarządu skarżącej został uzupełniony.

W konsekwencji stwierdzić należy, że w sprawie zaistniała wymieniona wyżej przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego.

Bez wpływu dla powyższej oceny pozostaje zaprezentowana w odpowiedzi na skargę argumentacja organu. Wymaga podkreślenia, że skarżąca już przed wszczęciem postępowania administracyjnego poinformowała Instytucję Zarządzającą o brakach w składzie organu uprawnionego do reprezentacji strony potencjalnego postępowania administracyjnego. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez organ, który przyznał, że pismo skarżącej w tym przedmiocie wraz z załącznikiem w postaci oświadczenia B. T. zostało w dniu 10 grudnia 2018 r. doręczone przez pocztę do Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. i przekazane opiekunowi projektu realizowanego przez skarżącą. Stwierdzić zatem należy, że Instytucja Zarządzająca już w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego miała wiedzę o sytuacji skarżącej polegającej na braku możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu. Jeżeli organ w takich okolicznościach wszczął postępowanie, to z przyczyn wskazanych wyżej powinno ono podlegać zawieszeniu na mocy art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a.

Trzeba także zauważyć, że opisana sytuacja miała charakter obiektywny, a jej kwalifikacji, jako skutkującej wystąpieniem ustawowej podstawy wznowienia postępowania, w żadnym razie nie podważa brak ponownego powiadomienia organu, po wszczęciu postępowania administracyjnego, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji, o stanie zaistniałym w zarządzie skarżącej. Okoliczność, że po wszczęciu postępowania administracyjnego ponowne powiadomienie wpłynęło do organu już po wydaniu zaskarżonej decyzji (w dniu 15 marca 2019 r.), nie zmienia faktu wydania tej decyzji w warunkach przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawy wznowienia postępowania i jednocześnie wiedzy organu już przed wszczęciem postępowania administracyjnego o występującej w zarządzie skarżącej przeszkodzie uniemożliwiającej jej działanie i czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Mimo to organ wszczął i prowadził postępowanie, co skutkowało naruszeniem wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. prawa skarżącej do czynnego udziału w tym postępowaniu.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn., dalej powoływanej także jako p.p.s.a.) stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego skutkuje uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Z omówionych wyżej względów zachodziły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia 13 marca 2018 r., o czym Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. orzekł w punkcie I wyroku. Orzeczenie kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s., § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).