Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 233/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 127
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. M. kwotę 177 zł (słownie: sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy M. na podstawie art. 21 §1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (zwaną dalej także jako "O.p.") oraz art. 1c, art. 2 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) a także uchwały Rady Gminy Michałowice nr XX/189/2012 z dnia 22 października 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 r. (Dz.Urz. Woj. Maz. Z 2012 r., poz. 8008) decyzją z dnia [...] stycznia 2013 ustalił A.M. (zwanej dalej jako "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2013 rok w kwocie 144.985,00 złotych. Jako przedmiot opodatkowania wskazał nieruchomość położoną w miejscowości O. przy ulicy [...]. Podatek od nieruchomości naliczono od następujących powierzchni: Inne tereny zabudowane-3.813,10 m2, Budynki z działalnością gospodarczą-6.298 m2, Grunty z działalnością gospodarczą- 8.486,90 m2. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż podatku od nieruchomości dokonano na podstawie rejestru ewidencji gruntów i budynków lub złożonego wykazu od nieruchomości, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach.

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie wskazując, iż Gmina M. zajęła część wymienionych w odwołaniu działek należących do Skarżącej, tym samym nie jest ona posiadaczem części nieruchomości. Skarżąca podniosła kwestię podpisania umowy służebności na część nieruchomości oraz uzgodnienia wynagrodzenia za korzystanie z nich. Wniosła o dokonanie korekty zobowiązania podatkowego dotyczącego powierzchni gruntu z odliczeniem powierzchni zajętych na potrzeby organów jednostek samorządowych.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Organ wskazał, iż z przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku.

W ocenie SKO przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu.

Organ stwierdził, iż dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Wskazał, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dane w nim ujawnione nie zostały podważone w toku postępowania, w szczególności poprzez powoływanie się na akty notarialne będące podstawą nabycia nieruchomości.

W ocenie SKO Organ podatkowy prawidłowo w oparciu o złożoną przez podatnika deklarację podatkową opodatkował podatkiem od nieruchomości grunty i budynki zajęte pod działalność gospodarczą oraz pozostałe tereny zabudowane.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu podniósł, iż kwestia podpisania umowy służebności na część nieruchomości oraz uzgodnienie wynagrodzenia za korzystanie z nich nie może być przedmiotem postępowania podatkowego. W zakresie podniesionej w odwołaniu konieczności korekty zobowiązania podatkowego, SKO podtrzymując wskazaną wyżej argumentację podkreśliło, że organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z ewidencji gruntów.

Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki, od których zależy wystąpienie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), (zwanym dalej także jako "KPA") polegającego na niewzięciu pod uwagę całości materiału dowodowego przedstawionego w sprawie, zaniechaniu podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz pominięciu przy wyjaśnieniu sprawy słusznego interesu strony, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 144.985 zł (słownie: sto czterdzieści cztery tysiące dziewięćset osiemdziesiąt pięć złotych),

- art. 8 KPA, poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, tj. decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. na mocy której Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] stycznia 2014 r., numer [...], w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2014, za nieruchomość zlokalizowaną w O., przy ul. [...] i przekazało przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

- art. 107 § 3 KPA, poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało pominięciem przez Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia, dlaczego nie wziął pod uwagę tego, iż część nieruchomości za którą Gmina obciążyła skarżącą zobowiązaniem podatkowym znajduje się w posiadaniu Gminy, a nie w posiadaniu skarżącej, jak również całkowitego braku odniesieniu się co do kwestii niezwolnienia przez Gminę z częściowego obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości, z uwagi na fakt, iż cześć gruntów skarżącej znajduje się w posiadaniu Gminy,

- art. 210 O.p., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do tego, iż decyzja wydana przez Wójta Gminy M. w żaden sposób nie odpowiada obowiązującym przepisom prawa, gdyż nie podano w niej numerów działek ewidencyjnych, które wchodzą w skład nieruchomości skarżącej, a zatem nie ma możliwości skontrolowania prawidłowości obliczenia wysokości podatku od nieruchomości, brak jest uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji, w szczególności brakuje odniesienia się przez organ podatkowy do tego, na których dowodach oparł swoje rozstrzygniecie i ewentualnie wskazania przyczyn dla których innych dowodów nie uznał w sprawie,

- podstawowych zasad sformułowanych w Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., a mianowicie:

a) art. 32, tj. równości wobec prawa, zgodnie z którą wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne i nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, podczas gdy skarżąca została zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości z całkowitym pominięciem faktu, iż części tej nieruchomości od której został naliczony podatek, w ogóle nie posiada,

b) art. 64 § 2 - stanowiącego o tym, iż własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, a tymczasem skarżąca wydaną decyzją została zobowiązana do zapłaty podatku za nieruchomość która została jej bezprawnie odebrana i której nie posiadała w okresie za który zostało ustalone zobowiązanie podatkowe,

c) art. 77 § 1, zgodnie z którym każdy, komu została wyrządzona szkoda wskutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej, ma prawo do jej wynagrodzenia,

- art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r., prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego błędne zastosowanie i nie wzięcie pod uwagę tego, że skoro dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, to a contrario należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów, jak również niewzięcie pod uwagę dowodów przemawiających za tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi faktycznemu sprawy.

W uzasadnieniu wskazała, iż SKO rozpatrzyło także odwołanie od decyzji ustalającej podatek od nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją na rok 2014. Pomimo identycznych stanów faktycznych obydwu spraw, SKO wydało całkowicie odmienne decyzje. Podniosła, iż w dniu 3 lipca 2014 r. Wójt Gminy M. skierował do Urzędu Miasta [...] zapytanie, czy miasto jest zainteresowane uregulowaniem stanu prawnego ulicy [...] i wykupem części nieruchomości skarżącej, co zdaniem Skarżącej wskazuje na fakt, iż doskonale orientuje się w istniejącym stanie faktycznym sprawy.

W ocenie Skarżącej, SKO w ogóle nie odniosło się do faktu braku prawidłowego uzasadnienia decyzji wydanej przez Wójta Gminy M., jak również nie odniosło się do braku określenia podstaw prawnych i faktycznych na których ta decyzja została oparta. W przedmiotowej decyzji Wójt Gminy M. nie podał numerów działek wskazujących na nieruchomość, której dotyczy zobowiązanie podatkowe.

Skarżąca zarzuciła, iż Organy obu instancji nie odniosły się do okoliczności, iż wysokość podatku od nieruchomości została naliczona w części od nieruchomości, której skarżąca już od wielu lat nie posiada. Co więcej SKO wydaną decyzją dopuściła się naruszenia przepisu art. 107 § 3 KPA, które skutkowało brakiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia, dlaczego nie został wzięty pod uwagę fakt, że część nieruchomości za którą Gmina obciążyła skarżącą zobowiązaniem podatkowym, znajduje się w posiadaniu Gminy, a nie w posiadaniu Skarżącej, jak również całkowitym pominięciem kwestii braku zwolnienia (przyznania ulgi podatkowej) przez Gminę z częściowego obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości, z uwagi na fakt, iż cześć gruntów skarżącej znajduje się w posiadaniu Gminy. Skarżąca została zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości z całkowitym pominięciem faktu, iż części tej nieruchomości od której został naliczony podatek, w ogóle nie posiada.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Jednocześnie zauważyć trzeba, że na podstawie art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie niewskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Sąd, biorąc pod uwagę powyższe kryteria stwierdził, że zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, choć zasadniczo z innych powodów, niż wskazanych w skardze (do czego uprawnia, a jednocześnie obliguje przywołany przepis art. 134 p.p.s.a.) a mianowicie dlatego, iż Organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy dokonał kontroli decyzji organu pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia A.M. zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2013r.

Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 233 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 127 O.p. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że w wyniku złożenia zwyczajnego środka prawnego sprawa podatkowa będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Tworzy to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Inaczej mówiąc, Organ odwoławczy ponownie rozpatruje sprawę, rozstrzygniętą już przez organ pierwszej instancji i wydaje w tej sprawie własne rozstrzygnięcie, tym samym dokonując jednocześnie kontroli prawidłowości postępowania i rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. Wynikająca z zasady dwuinstancyjności dwukrotność rozstrzygnięcia sprawy oznacza więc konieczność pokrywania się zakresu rozstrzygnięć i postępowań w obu instancjach. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 maja 2012r. (sygn. akt I FSK 1114/11 - dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) z zasady dwuinstancyjności wynika więc, że "organy podatkowe mają obowiązek rozstrzygnąć dwa razy to samo".

Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia tej właśnie podstawowej zasady, wyrażonej w art. 127 O.p.

Jak wskazano już wcześniej, obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie. Tymczasem w decyzji SKO, będącej przedmiotem orzekania w sprawie, stan faktyczny będący podstawą m. innymi procesu subsumcji, nie tylko został pobieżnie przywołany za organem I instancji (ograniczając się do konstatacji, iż "organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów") ale – jak słusznie zauważyła Skarżąca w odwołaniu z dnia 9 marca 2010r. – nie zawiera, praktycznie biorąc, jakichkolwiek ustaleń co do danych ewidencyjnych stanowiących podstawę wymiaru podatku. Co należy także podkreślić, ustaleń takich nie zawiera również decyzja I-instancyjna, na mocy której ustalono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 144.985 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania "inne tereny zabudowane", "budynki z działalnością gospodarczą" oraz "grunty z działalnością gospodarczą". Zamiast tego, tj. wszechstronnego wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym, także w aspekcie zarzutów wskazanych w odwołaniu, Organ odwoławczy uznał, że ustalenia te można zastąpić powołując się na moc wiążącą art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W ocenie Sądu, stanowisko takie jest oczywiście błędne albowiem nie można "zastępować" ustaleń faktycznych nie dookreślonymi w realiach sprawy "danymi wynikającymi z ewidencji gruntów", gdyż Organ odwoławczy w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego w tym zakresie. W tym stanie rzeczy uzasadnionym jest także przyjęcie, że Organ odwoławczy, za organem I instancji, uchybił zasadzie prawdy obiektywnej, określonej w art. 187 § 1 O.p. albowiem nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.

Powyższe potwierdza również analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które nie wyjaśnia na jakiej podstawie dokonano ustaleń faktycznych co do przedmiotu opodatkowania oraz, w szczególności, czy wskazane przez Skarżącą w odwołaniu działki o nr "725,587/1,587/12,13,14 i 15 oraz 726 zostały włączone do opodatkowania czy też nie. Sąd zwraca uwagę, że ustaleń w tym zakresie nie można przeprowadzić na podstawie znajdującego się w aktach sprawy "wypisu z rejestru gruntów" z dnia 15 kwietnia 2013r., a tym bardziej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2013r. gdyż, jak już podano wcześniej, decyzja ta, praktycznie biorąc, w ogóle nie zawiera uzasadnienia faktycznego ani prawnego.

Skoro zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrywało sprawę w jej całokształcie, to trudno w zaskarżonej decyzji odnaleźć stanowisko tego organu odnośnie chociażby co do prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ pierwszej instancji, a zaaprobowanych – jak wynika z sentencji decyzji – przez organ drugiej instancji. W zasadzie decyzja SKO odnosi się jedynie do kwestii podnoszonej w odwołaniu a mianowicie "zajęcia" przez Gminę M. części wymienionych w odwołaniu działek należących do Podatniczki oraz wnioskowanej przez Skarżącą korekty zobowiązania podatkowego, co w świetle powyższych uwag poczynionych na gruncie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 O.p. nie może być uznane za wystarczające. Zauważyć przy tym należy, że również w tej kwestii, jak stwierdzono to już wcześniej, Organ odwoławczy nie poczynił jakichkolwiek ustaleń, "zastępując" je ogólnikowym stwierdzeniem, że "ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów". Tymczasem uwadze Samorządowego Kolegium Odwoławczego uszło, że w decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] stycznia 2013r. brak jest podstawowych danych dotyczących przedmiotu opodatkowania, a więc brak: numerów działek ewidencyjnych, wchodzących w skład opodatkowanej nieruchomości, brak numeru księgi wieczystej oraz wskazania na jakiej podstawie ustalono stan faktyczny. Jedynie zdawkowo organ pierwszej instancji wskazał, że wymiaru dokonano na podstawie rejestru ewidencji gruntów i budynków lub złożonego wykazu nieruchomości. Brak jest wobec tego ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy.

Co również istotne z punktu widzenia sądowej kontroli legalności aktów administracyjnych, wskazane wyżej elementarne braki w zakresie ustaleń faktycznych oraz uzasadnienia prawnego decyzji administracyjnej ustalającej wysokość podatku od nieruchomości powodują, że zaskarżona decyzja uchyla się od takiej kontroli.

Ubocznie Sąd zwraca także uwagę, iż w aktach sprawy znajduje się jedynie niepodpisany "dokument" pt. "wypis z rejestru gruntów", sporządzony na dzień 15 kwietnia 2013r., podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji pochodzi z dnia [...] stycznia 2013r. Powyższe oznacza, że w aktach sprawy brak jest kluczowego – według treści zaskarżonej decyzji SKO – dokumentu w postaci rejestru ewidencji gruntów i budynków. Wymieniony powyżej, nie podpisany ani nie oznaczony w żaden sposób ‘dokument" nie może stanowić dowodu w sprawie.

Podsumowując, sąd stwierdza, że z zaskarżonej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wywiązało się z obowiązków organu drugiej instancji, a kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji była pobieżna i nierzetelna.

Ponadto Sąd - na tle podnoszonego przez Skarżącą zarzutu "opodatkowania działek", które "znajdują się w posiadaniu Gminy" (co, jak wskazano wcześniej, wobec braku ustaleń faktycznych w tym zakresie, uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tej kwestii) - zwraca uwagę na zapis art. 187 § 3 O.p., a mianowicie, iż fakty powszechnie znane, albo znane organowi podatkowemu z urzędu – nie wymagają dowodu. Powyższe w realiach sprawy oznacza, że jeżeli twierdzenia Skarżącej mają oparcie w stanie faktycznym, to Wójt Gminy M., jako Organ podatkowy, nie może "przejść do porządku dziennego" nad sprawą faktycznego użytkowania przez Gminę części nieruchomości zajętych na potrzeby Gminy. Dodać też należy, że – jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2014r. w sprawie II FSK 158/12 – nie można przyjąć, iż jedynym sposobem wykazania nieprawidłowości wpisów do ewidencji będzie doprowadzenie do ich zmiany w innym, niż podatkowe postępowaniu, gdyż postępowanie podatkowe charakteryzuje się otwartym systemem środków dowodowych (art. 180 O.p.). Tym samy Organ podatkowy winien w postępowaniu dowodowym zweryfikować twierdzenia Skarżącej, a nie "zastępować" ustaleń faktycznych "poglądami doktryny i orzecznictwa (...)" odnośnie wiążącego charakteru danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 194 § 1 O.p.

Reasumując dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu, badanej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności do naruszenia art. 127 O.p., co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Badając ponownie sprawę, Organ odwoławczy jest związany przedstawioną oceną prawną, w następstwie czego zobowiązany jest w szczególności do ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, biorąc pod uwagę również wskazane przez Sąd uchybienia w zakresie ustaleń co do stanu faktycznego.

Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w postępowaniu podatkowym przepisy te nie znajdują zastosowania. Skoro organy podatkowe nie stosowały tych przepisów, to również nie mogły dopuścić się ich naruszenia.

Na obecnym etapie postępowania oraz wskazanych przyczyn powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, nie ma potrzeby odnoszenia się do wskazywanych przez Skarżącą naruszeń przepisów Konstytucji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit i c) P.p.s.a należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 P.p.s.a.