Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 56/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 220  par. 3, art. 73
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, , , po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 954/14 w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 16 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r., I SA/Gl 954/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę P. K. (zwanego dalej skarżącym) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

w Katowicach z dnia 16 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że postanowieniem DIS odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUS. Skarżący na postanowienie wniósł skargę. Wezwano skarżącego do opłacenia wniesionej skargi. Przesyłka polecona z sądu z dnia 3 września 2014 r. zawierająca zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu została dwukrotnie awizowana – w dniu 9 września i w dniu 17 września 2014 r. W dniu 25 września została zwrócona do sądu z adnotacją "Nie podjęto w terminie". WSA stwierdził, że przesyłka została doręczona w dniu 23 września 2014 r.

Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpis upłynął bezskutecznie w dniu 30

września 2014 r. W związku z powyższym sąd pierwszej instancji nieopłaconą

skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 73 § 1 p.p.s.a., polegające na wadliwym przyjęciu, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu została dwukrotnie awizowana i w konsekwencji przyjęcie domniemania faktycznego doręczenia jej

w dniu 23 września 2014 r., co spowodowało zastosowanie niekorzystnego dla skarżącego zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a.,

2) art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: ord. pod.) poprzez brak przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sytuacji, kiedy uchybienie terminowi przez skarżącego do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy , ponieważ doręczenie decyzji NUS zostało przez organ dokonane do rąk osoby niebędącej domownikiem skarżącego,

3) art. 121 w związku z art. 122 ord. pod. poprzez przeprowadzenie postępowania

w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez brak podjęcia przez organ jakichkolwiek niezbędnych działań dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ nie zwrócił uwagi, że doręczenie decyzji NUS miało miejsce do rąk osoby niebędącej domownikiem skarżącego.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 176 i art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaiskrzonego postanowienia WSA w Gliwicach w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie oraz wydanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia WSA z dnia 20 października 2014 r., I SA/Gl 954/14, którym to postanowieniem sąd odrzucił nieopłaconą skargę. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że skarga, od której nie został uiszczony podlega odrzuceniu. Zarzuty skargi kasacyjnej przedstawione w punkcie 2) i 3), dotyczące prawidłowości doręczenia decyzji organu do rąk kuzynki skarżącego na tym etapie postępowania nie mogą zostać rozpatrzone. W skardze kasacyjnej można bowiem skutecznie podnosić zarzuty naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, a nie organy. Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę, od której – mimo wezwania – nie uiszczono wpisu.

Powołanie podstawy prawnej w zarzucie nr 1) jest nieprawidłowe. Skarżący powinien powołać podstawę prawną w postaci art. 73 § 1 z związku z § 4 p.p.s.a. Ponieważ sąd nie ma możliwości dopowiadania sobie prawidłowych zarzutów, zarzut ten jako niepełny należy uznać za nieuzasadniony.

Jak podniesiono w postanowieniu NSA z dnia 27 września 2012 r., II OZ 811/12, LEX nr 1240842: Ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki przez awizo ciąży na stronie skarżącej. Jednym ze sposób jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego. Pisemne oświadczenia świadków, że przebywali oni w domach w godzinach pracy poczty, nie obalą skutecznie domniemania płynącego

z prawidłowego pozostawienia awizo. Jednocześnie skarżący nie przedstawił sądowi pisma będącego wynikiem postępowania reklamacyjnego. Jak wskazał NSA

w postanowieniu z dnia 23 października 2013 r., I OZ 971/13, LEX nr 1429065 : Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło.

W zakresie poprawności awizowania NSA wypowiedział się w postanowieniu

I FSK 1610/13 z dnia 2 października 2013 r., LEX nr 1397065, w którym wskazał, że:

"To, czy wymogi awizowania zostały spełnione, podlega ocenie na podstawie treści zawartych przede wszystkim na kopercie i formularzu potwierdzenia odbioru, na których dokonywane są przez doręczyciela i pracowników poczty stosowne adnotacje obrazujące przebieg działań związanych z doręczaniem pisma. Sąd, badając, czy spełnione zostały przesłanki doręczenia z art. 73 p.p.s.a., musi być

w stanie - na podstawie posiadanych od poczty informacji - stwierdzić, czy adresat był zawiadomiony o miejscu przechowywania przesyłki i terminie, w którym można ją odebrać, a także to gdzie, kiedy i z jakiej przyczyny doręczyciel zostawił awizo, oraz czy doszło do powtórnego (i w odpowiednim odstępie czasowym) awizowania tejże przesyłki". W aktach sprawy (karta 27) znajduje się ksero koperty, na której znajdują się wszystkie wymagane adnotacje, podpisy listonosza, daty i pieczątki.

Z potwierdzenia odbioru wynika, kiedy awiza zostały wystawione (09.09.2014, awizo powtórne 17.09.2014), gdzie zostały umiejscowione (w oddawczej skrzynce pocztowej) i dlaczego (adnotacja "adresat nieobecny").

Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Brak jest natomiast podstawy prawnej do orzekania

o kosztach postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego

z zaskarżeniem wyroku, a nie – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – postanowienia.