Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 758/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję II instancji w całości i I instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 par. 2, art. 152, art. 3 par. 1 i 2, art. 5 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37, art. 32 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. R. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 10 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 19 maja 2014 r. nr [...] w części orzekającej o cofnięciu dodatku funkcyjnego i przyznaniu dodatku służbowego; 2. odrzuca skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] na rzecz skarżącego P. R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie może być wykonany w części uchylonej.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia 19 maja 2014 r. nr [...] Komendant Miejski Policji, na podstawie art. 37 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 104 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w zw. z § 8 ust. 1 oraz § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732), powierzył podkomisarzowi P. R. - naczelnikowi wydziału, na okres od 21 maja 2014 r. do 20 maja 2015 r., pełnienie obowiązków na stanowisku asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji, z dotychczasowym uposażeniem zasadniczym. Jednocześnie na czas powierzenia obowiązków organ cofnął dodatek funkcyjny i przyznał dodatek służbowy w kwocie 1.300 złotych miesięcznie.

Organ wskazał w uzasadnieniu, że do wykonywania zadań na stanowisku naczelnika Wydziału Kryminalnego KMP wymagane jest posiadanie poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli: "ściśle tajne".

Z uwagi na fakt, iż wymieniony policjant aktualnie nie posiada dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą ściśle tajne, zaistniała konieczność powierzenia obowiązków na innym stanowisku służbowym, dla którego nie jest wymagany dostęp do tego rodzaju informacji. Powierzenie obowiązków podyktowane jest koniecznością zasilenia osobowego, celem poprawy funkcjonowania w zakresie realizacji zadań bieżących Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji . Cofnięcie dodatku funkcyjnego nastąpiło zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia w związku z zaprzestaniem pełnienia służby na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku.

Przeniesiony funkcjonariusz odwołał się od tego rozkazu twierdząc, że w istocie stanowi on zwolnienie z dotychczasowego stanowiska i powierzenie pełnienia obowiązków na niższym stanowisku służbowym.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 10 lipca 2014 r. nr 950, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", uchylił rozkaz organu niższej instancji w części dotyczącej okresu powierzenia nowych obowiązków, określając ten okres od dnia 21 lipca 2014 r. do dnia 20 lipca 2015 r., w pozostałej części utrzymał w mocy wskazany rozkaz.

Organ odwoławczy stwierdził, że istotą służby w Policji jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Funkcjonariusz podejmujący służbę w Policji godzi się z wynikającymi z tej służby ograniczeniami, a także kompetencjami przełożonych w zakresie pewnej dowolności w kształtowaniu stosunku służbowego.

Zgodnie z art. 37 ustawy o Policji policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Powierzenie pełnienia obowiązków jest instytucją o pośrednim skutku, mieszczącym się pomiędzy delegowaniem a przeniesieniem. Inaczej niż delegowanie, łączy się ze związaniem policjanta ze stanowiskiem służbowym o innej nazwie niż posiadane dotychczas. Tworzy dla organu upoważnienie do wskazania policjantowi niższego stanowiska niż stanowisko zajmowane w dniu wydawania rozkazu powierzającego pełnienie obowiązków, z pominięciem rygorystycznych przepisów o zakazach przenoszenia na stanowiska niższe (art. 38 ustawy o Policji).

Organ odwoławczy podkreślił, że okres powierzania obowiązków w rozkazie organu pierwszej instancji obejmuje 12 miesięcy, miejsce powierzenia obowiązków dotyczy miejscowości i jednostki, w której funkcjonariusz jest mianowany na stanowisko naczelnika wydziału. Składniki uposażenia również nie uległy zmianie, ponieważ przyznany dodatek służbowy wynosi tyle samo, co przed powierzeniem obowiązków.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie powierzenia policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym w oparciu o art. 37 ustawy o Policji nie jest decyzją administracyjną, zaś prawo do odwołania od takiego rozkazu nie powinno przysługiwać, gdyby dotyczył samego powierzenia obowiązków. Jedynie ze względu na fakt, że kwestionowany rozkaz obejmował cofnięcia dodatku funkcyjnego i przyznanie dodatku służbowego, można go uznać za decyzję administracyjną. Przesądza o tym brzmienie

art. 100 ustawy o Policji odczytywane łącznie z § 3 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644).

Odnosząc się do argumentacji odwołania wskazał, że istnieją zasadnicze różnice pomiędzy powierzeniem pełnienia obowiązków służbowych na podstawie art. 37 ustawy o Policji, a zwolnieniem z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko, które następuje w oparciu o art. 32 ust. 1 tej ustawy. Organ celowo skorzystał z uprawnień wynikających z tej pierwszej możliwości, mając na uwadze interes służby oraz interes strony. Funkcjonariusz zgodnie z poświadczeniem bezpieczeństwa nr [...] posiadał upoważnienie do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą ściśle tajne na okres do 10 marca 2014 r. W tych okolicznościach funkcjonariusz nie może dalej realizować zadań na stanowisku naczelnika Wydziału Kryminalnego KMP , gdyż w zakres obowiązków wchodzi m.in. nadzorowanie sporządzanej dokumentacji o klauzuli ściśle tajne. Działanie w interesie strony miało na celu zapewnienie możliwości realizowania funkcjonariuszowi zadań na stanowisku, gdzie nie jest wymagany dostęp do informacji oznaczonych ww. klauzulą.

Dalej organ drugiej instancji wskazał, że stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji dodatek funkcyjny przysługuje w momencie faktycznego realizowania zadań na stanowisku, na którym taki dodatek przysługuje. Zaprzestanie pełnienia służby na stanowisku służbowym uprawniającym do dodatku funkcyjnego jest podstawą do cofnięcia takiego dodatku, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Na nowo wyznaczonym stanowisku funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy.

Z uwagi na to, że organ pierwszej instancji nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie podlega ona wykonaniu z mocy ustawy oraz nie jest zgodna z żądaniem strony, uwzględniając dyspozycję art. 130 § 2 k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji uchylił ten rozkaz personalny w części dotyczącej okresu powierzenia pełnienia obowiązków i określił nowy okres powierzenia obowiązków, a także uregulował kwestię dodatków.

P. R. zaskarżył powyższy rozkaz personalny organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia, jak również uchylenia rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.

Zaskarżonemu rozkazowi (decyzji) zarzucił naruszenie:

1. art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie wobec niezasadnego uznania, iż rozkaz personalny nr 143 wydany przez Komendanta Miejskiego Policji nie stanowi decyzji administracyjnej;

1. art. 37, art. 38 ust. 1 i ust. 2 a contrario ustawy o Policji polegające na powierzeniu skarżącemu obowiązków na niższym stanowisku służbowym, a także zmianie uposażenia na niekorzyść;

2. naruszenie art. 139 k.p.a. poprzez niewłaściwe niezastosowanie wobec zmiany rozkazu personalnego nr 143 na niekorzyść skarżącego;

3. art. 8 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie wobec braku wykazaniu przez organ, że w zaistniałej sytuacji koniecznym było powierzenie skarżącemu wykonywania obowiązków na niższym stanowisku służbowym;

4. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego i wyczerpującego wyjaśnienia skarżącemu przesłanek faktycznych, którymi kierował się organ decydując się na powierzenie wykonywania obowiązków na niższym stanowisku służbowym;

5. art. 7 k.p.a., poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego;

6. § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe, poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na przyjęciu, że w właściwsze będzie powierzenie skarżącemu wykonywania obowiązków na niższym stanowisku wbrew wykształceniu, kwalifikacjom zawodowym i stażowi służby.

W uzasadnieniu skarżący kwestionował stanowisko organu odwoławczego, że rozkaz personalny o powierzeniu pełnienia obowiązków nie stanowi decyzji administracyjnej. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, charakteryzującego się podporządkowaniem i dyspozycyjnością. W judykaturze dominuje pogląd, że sprawy ze stosunku służbowego normowanego ustawą o Policji są rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym przez właściwe organy służby mundurowej. Wprawdzie przepis art. 32 ustawy o Policji wymienia wprost określone decyzje zaskarżalne w trybie administracyjnym (w sprawie mianowania, przenoszenia i zwalniania funkcjonariusza ), co jednak nie wyklucza wydawania decyzji administracyjnych również w innych przypadkach dotyczących tego stosunku służbowego i z niego wynikających. Znajduje to potwierdzenie

w orzecznictwie dotyczącym rozstrzygnięć w trybie art. 37 ustawy o Policji. Rozkazy wydane w sprawie mają wszelkie niezbędne elementy decyzji administracyjnej, tj. wskazanie organu, strony, rozstrzygnięcia oraz osoby wydającej decyzję. Wykazał nadto na niekonsekwencję w stanowisku organu odwoławczego. Skoro bowiem w treści uzasadnienia tego rozkazu personalnego, podano, że rozkaz personalny organu pierwszej instancji nie stanowi decyzji administracyjnej to nieuprawniona była zmiana rozkazu w trybie art. 130 § 2 k.p.a., i to na niekorzyść odwołującego. Wbrew dyspozycji art. 139 k.p.a. - został wydłużony termin powierzenia skarżącemu obowiązków na niższym stanowisku do dnia 20 lipca 2015 r.

Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest powierzenie w trybie art. 37 ustawy o Policji wykonywania obowiązków funkcjonariuszowi policji na niższym stanowisku. Można tego dokonać tylko na stanowisko równorzędne - wynika to a contrario z treści art. 38 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Organ odwoławczy w żaden sposób nie wykazał jakoby powierzenie wykonywania obowiązków na tym konkretnym niższym stanowisku stanowi realizację interesu Policji, który to przeważa nad interesem indywidualnym funkcjonariusza, czyli pozostawieniem go na dotychczas zajmowanym stanowisku.

Wbrew dyspozycji art. 37 ustawy o Policji zaskarżony rozkaz personalny w istocie prowadzi do pogorszenia sytuacji skarżącego w zakresie uposażenia, bowiem cele, funkcje oraz zasady przyznawania dodatku służbowego i funkcyjnego są inne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do każdego z zarzutów skargi i uznał je za chybione. Podkreślił, że rozkazy personalne wydane w sprawie są decyzjami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwaną "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 1 p.p.s.a. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art.3 § 3 p.p.s.a.).

Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 5 pkt 2 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi.

Spór pomiędzy skarżącym a organem dotyczy wydanego na podstawie art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm. – dalej zwanej " ustawą o Policji " ) rozkazu personalnego, którym powierzono mu z urzędu, na okres od 21 lipca 2014 r. do 20 lipca 2015 r., pełnienie obowiązków na stanowisku asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji, z dotychczasowym uposażeniem zasadniczym. Jednocześnie na czas powierzenia obowiązków organ cofnął funkcjonariuszowi dodatek funkcyjny i przyznał dodatek służbowy w kwocie 1.300 złotych miesięcznie.

W myśl art. 37 ustawy o Policji policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na rozkaz personalny z dnia 10 lipca 2014 r.

Z analizy przepisów ustawy o Policji wynika, że ustawodawca przewidział różne formy w jakich załatwiane są sprawy osobowe policjantów. Niektóre z nich są rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym organy wydają decyzje administracyjne, inne załatwiane są w formie rozkazu personalnego lub w formie pisma.

Jak wynika z treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji decyzje wydawane są w sprawach mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania ze stanowiska.

W ocenie Sądu, powierzenie funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków na podstawie art. 37 cyt. ustawy jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej pracownika i nie jest on decyzją administracyjną. Przy powierzaniu obowiązków wchodzi w grę uznanie przez właściwego przełożonego konieczności realizacji zadań ustawowych Policji, przy czym nie ulega zmianie status prawny funkcjonariusza, któremu powierzono obowiązki. Podkreślić należy, że granice dyspozycyjności policjanta określa ustawa o Policji i akty wykonawcze, ustanawiające pewną sferę praw podmiotowych policjantów, jako stron stosunków służbowych (podobnie por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2001r., sygn. akt II SAB 251/00, LEX 55004, wyrok WSA w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 583/12, LEX nr 1257657, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 841/12, LEX 1310233).

Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści cytowanego wyżej art. 32 ustawy o Policji, jak również § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644), zgodnie z którym nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby, zaś do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1 w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 18 ust. 1 cyt. rozporządzenia).

Jest to zatem jedynie akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej, niepodlegający kognicji sądu administracyjnego zgodnie z art. 5 pkt 2 p.p.s.a. Nie należy on również do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a.

W tym miejscu należy zauważyć, że wydający zaskarżony rozkaz personalny organ Policji miał świadomość, że brak jest w takim przypadku podstawy do wydania decyzji administracyjnej, jednak uznał, że ponieważ jednocześnie orzeka w przedmiocie uposażenia funkcjonariusza, daje to podstawę do objęcia zakresem rozstrzygnięcia w formie decyzji wszystkich ww. kwestii.

Takie stanowisko organu jest błędne. O formie załatwienia sprawy decydują wyłącznie przepisy prawa materialnego. Tylko w sytuacji gdy przepisy te przewidują, że sprawa winna być załatwiona w drodze decyzji organ jest uprawniony załatwić sprawę w tej formie. A contrario organ nie może załatwić sprawy wydając decyzję administracyjną wówczas, gdy nie wynika to z przepisu prawa.

Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że wniesiona przez P. R. skarga w części,

w jakiej odnosi się do kwestii powierzenia policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy (art. 37 ustawy o Policji), podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego ( pkt 2 sentencji wyroku).

W zaskarżonym rozkazie personalnym, poza powierzeniem pełnienia przez skarżącego obowiązków na innym stanowisku z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego, nadto orzeczono, że na czas powierzenia obowiązków zostanie mu cofnięty dodatek funkcyjny, w miejsce tego przyznano dodatek służbowy w kwocie 1.300 złotych miesięcznie.

Bezsporne jest w sprawie, że organy Policji ustalając prawo funkcjonariusza do uposażenia, orzekają w formie rozkazu personalnego od którego służy odwołanie oraz skarga do sądu administracyjnego. Zatem skarga w zakresie, w jakim odnosi się do kwestii zmiany uposażenia podlega rozpoznaniu przez Sąd.

Z brzmienia powołanego wcześniej art. 37 ustawy o Policji wynika, że można na jego podstawie powierzyć policjantowi pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku, jednak w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Dokonując wykładni tego przepisu należy zauważyć, że jakkolwiek na jego podstawie dochodzi do powierzenia policjantowi obowiązków na innym stanowisku, nie ulega jednak przy tym zmianie status prawny funkcjonariusza wynikający z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe. Jeżeli tak, to funkcjonariusz powinien otrzymywać niezmienione, jeżeli chodzi o wysokość i składniki, uposażenie.

Takie samo stanowisko prezentuje również organ odwoławczy, stwierdzając w uzasadnieniu rozkazu, że cyt.: "Z uwagi na fakt, że policjantowi zostały powierzone obowiązki na innym stanowisku ( a nie został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska) jego składniki uposażenia są wypłacane ze stanowiska na, którym jest mianowany, tj. Naczelnik Wydziału Kryminalnego KMP w 9 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.200 zł ustalonym przy zastosowaniu mnożnika 2,10 kwoty bazowej i dodatkiem 1.300 zł miesięcznie." Podobnie w odpowiedzi na skargę organ stwierdza, że powierzenie obowiązków w trybie art. 37 ustawy o Policji ma na celu skierowanie policjanta do realizacji zadań na innym stanowisku aniżeli dotychczas zajmowane, bez prawa do mianowania go na stanowisku, na którym będzie realizował te zadania oraz bez prawa do zmiany składników uposażenia.

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że brak było podstaw do zmiany składników uposażenia skarżącego, w tym cofnięcia dodatku funkcyjnego z powołaniem się na przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, bowiem w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego skarżący nadal pełnił służbę na stanowisku Naczelnika Wydziału Kryminalnego KMP . Przysługiwał mu zatem dodatek funkcyjny w dotychczasowej wysokości, co za tym idzie błędem ze strony organów było jego cofnięcie i przyznanie w jego miejsce dodatku służbowego.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z dnia 19 maja 2014 r. nr 143 w części orzekającej o cofnięciu dodatku funkcyjnego i przyznaniu dodatku służbowego ( pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – pkt 3 sentencji wyroku.

Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżony rozkaz personalny nie może być wykonany w części uchylonej ( pkt 4 sentencji ).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu.