Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 437/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8, art. 41 ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. A spółka z o.o. z siedzibą w Ł. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentu uprawniającego wnioskodawcę do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla dokonanego eksportu bezpośredniego towarów.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. o doprecyzowaniu stanu faktycznego oraz w dniu 27 września 2013 r. o brakującą opłatę.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie mebli tapicerowanych. Dokonuje transakcji handlowych także z podmiotami mającymi swoje siedziby poza granicami Polski.

W styczniu 2011 r. zainteresowany dokonał eksportu towarów na rzecz firmy B mającej siedzibę na terytorium Nowej Kaledonii. Jest to terytorium Republiki Francuskiej, jednakże nie wchodzące w skład Unii Europejskiej. Odprawa towarów miała miejsce w D. - porcie położonym na terytorium Republiki Francuskiej,

Spółka otrzymała od francuskiej administracji celnej dokument potwierdzający wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Jednakże zdaniem Centrum Informacji Służby Celnej ww. dokument nie stanowi potwierdzenia wywozu towaru za granicę Wspólnoty, ponieważ jest to wewnętrzny dokument stosowany przez administrację celną Republiki Francuskiej. W związku z powyższym, dokument ten nie upoważnia do zastosowania stawki 0% podatku od towarów i usług w związku z eksportem towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Należy podkreślić, że Agencja Celna, która dokonała odprawy we Francji, twierdzi, że wnioskodawca nie może otrzymać innego dokumentu niż ten uzyskany od francuskiej administracji celnej w porcie w D.

W uzupełnieniu do wniosku zainteresowany poinformował, że dokonał eksportu towarów, o którym mowa w art. 2 ust. 8 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Spółka rozpoczęła procedurę wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Wnioskodawca nie otrzymał od administracji celnej Republiki Francuskiej innych dokumentów niż ten, który został wymieniony w opisie sprawy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w opisanej powyżej sytuacji dokumentem potwierdzającym wywóz towarów z terytorium Unii Europejskiej do Nowej Kaledonii - który powinien otrzymać zainteresowany od urzędu celnego wyjścia, aby być uprawnionym do zastosowania stawki 0% podatku od towarów i usług w związku z eksportem towarów do Nowej Kaledonii - powinien być komunikat IE-599?

Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: ustawa o VAT, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów pod warunkiem, że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty.

Powołując się na treść przepisu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r, o podatku od towarów i usług podkreślono, że materia dokonywania zgłoszeń celnych jest przedmiotem regulacji rozporządzenia Komisji Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r., które ustanawia przepisy mające na celu wykonanie rozporządzenia Rady Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253/1). Zgodnie natomiast z pkt. 14 preambuły rozporządzenia Komisji Nr 1875/2006 z 18 grudnia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie Nr 2454/93 (Dz. Urz. UE L 360/64), organy celne zostały zobowiązane do zastąpienia - m.in. w procedurze wywozu - dokumentów papierowych dokumentami w formie elektronicznej wymiany danych. Stosownie zaś do art. 796e rozporządzenia Nr 1875/2006 zmieniającego rozporządzenie Nr 2454/93 urząd celny wywozu potwierdza fizyczne wyprowadzenie towarów przesyłając zgłaszającemu komunikat "Potwierdzenie wywozu" - komunikat IE-599. Wzór ww. komunikatu zawiera załącznik IV rozporządzenia Nr 1875/2006.

Spółka podkreśliła, że zgodnie z art. 288 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE C 83/47), rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej.

Na podstawie wyżej przedstawionej analizy przepisów prawa podatkowego wnioskodawca podkreślił, że dokumentem potwierdzającym wywóz towarów z terytorium Unii Europejskiej do Nowej Kaledonii - który powinien otrzymać od urzędu celnego wyjścia (port – D.) - jest komunikat IE-599. W świetle przedstawionych powyżej przepisów dokument taki uprawnia do zastosowania stawki 0% podatku od towarów i usług w odniesieniu do eksportu towarów do Nowej Kaledonii. Ponadto Spółka otrzymała od administracji celnej Republiki Francuskiej dokument zawierający wszystkie elementy, które zawiera wzór komunikatu IE-599 znajdujący się w rozporządzeniu 1875/2006. Co więcej, pod względem redakcyjnym dokumenty te są do siebie podobne. Z formalnego punktu widzenia spełnia on zatem wymogi stawiane przez rozporządzenie 1875/2006 komunikatowi IE-599 i w związku z tym stwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, uprawniając zarazem do stosowania stawki 0% podatku od towarów i usług.

Dnia 27 maja 2011 r. pismem organ wydający interpretację wezwał zainteresowanego m.in. do przeformułowania zadanego pytania w zakresie podatku od towarów i usług oraz do jednoznacznego określenia własnego stanowiska w zakresie objętym tym pytaniem. W wezwaniu tym wskazano, że kwestia rodzaju dokumentu celnego, której dotyczy pytanie Spółki nie jest regulowana przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

W dniu 8 czerwca 2011 r. wpłynęła odpowiedź na wezwanie, w którym wnioskodawca nie sformułował zapytania podatkowego przyporządkowanego do przedstawionego stanu faktycznego oraz nie przedstawił jednoznacznego własnego stanowiska w zakresie objętym tym pytaniem.

W związku z powyższym - zgodnie z pouczeniem zawartym wezwaniu - Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał [...] r. postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A.

Pismem z 4 lipca 2011 r. (data wpływu 7 lipca 2011 r.) zainteresowany złożył zażalenie na postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

W dniu [...] r. w odpowiedzi na powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w P. po ponownej analizie sprawy wydał postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie nr [...].

W związku ze złożoną przez spółkę skargą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy wydał wyrok w dniu 5 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1272/11, w którym uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] r.

Pismem z 28 lutego 2012 r. Minister Finansów złożył skargę kasacyjną od wyżej powołanego wyroku WSA w Łodzi.

Wyrokiem z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 635/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Następnie w dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał zaskarżoną interpretację, w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.

Na wstępie wyjaśniono, że wątpliwości w niniejszej sprawie dotyczą rodzaju dokumentu potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej (do Nowej Kaledonii) i uprawniającego do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%.

Powołując się na art. 41 ust. 1, 4 i 6 ustawy o VAT wskazano, że z ww. przepisu wynika uwarunkowanie zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w eksporcie bezpośrednim towarów, od potwierdzenia przez urząd celny określony w przepisach celnych wywozu towarów poza terytorium Wspólnoty.

Zdaniem organu wydającego interpretację przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie określają, jakiego rodzaju dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty powinien posiadać podatnik, aby mógł skorzystać z prawa do zastosowania 0% stawki podatku, a zatem ustalając zakres zastosowania przepisów art. 41 ustawy należy się odwołać do przepisów prawa celnego.

Powołując się na stosowne regulacje rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L. Nr 253, poz. 1 ze zm.) i rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1875/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, wyjaśniono, że o d 31 sierpnia 2007 r. w Polsce zaczęła w pełni funkcjonować I faza Systemu Kontroli Eksportu (ang. Export Control System, ECS). Od tego momentu zmianie uległy zasady dokonywania zgłoszeń celnych do procedury wywozu, procedury uszlachetnienia biernego i powrotnego wywozu. System ECS pozwala na dokonywanie i obsługę zgłoszenia w formie elektronicznej, zarówno w urzędzie wywozu jak i wyprowadzenia. System ten opiera się na obiegu dokumentów pomiędzy urzędami a podmiotami dokonującymi zgłoszeń.

Podniesiono dalej, że w ramach tego systemu dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty jest komunikat IE-599 podpisany przez system ECS przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych. Komunikat ten zawiera dane zgłoszenia z momentu zwolnienia zgłoszenia do procedury wywozu oraz informacje o potwierdzeniu wywozu lub zatrzymaniu towaru na granicy. Komunikat IE-599 jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu.

Biorąc pod uwagę powyższe w opisanej sytuacji dokumentem potwierdzającym wywóz towarów z terytorium Wspólnoty do Nowej Kaledonii powinien być komunikat IE-599.

Organ wydający interpretacje podkreślił, że Spółka poinformowała, że z tytułu dokonanego eksportu towarów na rzecz firmy mającej siedzibę na terytorium Nowej Kaledonii (terytorium nie wchodzące w skład Unii Europejskiej) otrzymała od francuskiej administracji celnej dokument posiadający wszystkie elementy, które zawiera wzór komunikatu IE-599 znajdujący się w rozporządzeniu 1875/2006. Pod względem redakcyjnym dokumenty te są do siebie podobne. W opinii wnioskodawcy, z formalnego punktu widzenia dokument ten spełnia wymogi stawiane przez rozporządzenie 1875/2006 komunikatowi IE-599. Zainteresowany nie otrzymał od administracji celnej Republiki Francuskiej innych dokumentów niż opisany dokument.

Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że w niniejszej sprawie dokument celny, który Spółka otrzymała od francuskiej administracji celnej, nie uprawnia wnioskodawcy do zastosowania preferencyjnej stawki podatku 0% z tytułu dokonanej dostawy towarów. Dokument ten nie jest bowiem komunikatem IE-599, który zgodnie z obowiązującymi przepisami stanowi potwierdzenie wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Dlatego też stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżonej interpretacji indywidualnej spółka A zarzuciła naruszenie przepisów:

a) art. 120, 121 § 1, 181 i 187 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) i art. 46 ust. 6 i art. 2 pkt. 8 ustawy o VAT,

b) art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem w ocenie skarżącej spółki upłynął termin określony w art. 14d Ordynacji podatkowej skutkujący przyjęciem prawidłowości stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.

Podniesiono, że nie ulega wątpliwości, iż strona nie dysponuje dokumentem w postaci komunikatu IE-599, natomiast dysponuje fakturą, dokumentami przewozowymi, dokumentami odprawy celnej wystawionymi przez urząd celny portu w D., z którego odpływał statek wiozący przedmiotowe towary do Nowej Kaledonii, które zawierają takie same dane jak dokument nazwany komunikatem IE - 599. Strona skarżąca przy pomocy innych dowodów jest w stanie udowodnić, że wyprodukowany przez nią towar, został sprzedany - wyeksportowany na rzecz firmy B mającej siedzibę na terytorium Nowej Kaledonii.

W odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wyrokiem z 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 176/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił wydaną wobec A sp. z o.o. z siedzibą w Ł. interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Uchylił także jego postanowienie z [...] r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie tej interpretacji. Sąd uznał, iż organ podatkowy wydając w dniu [...] r. zaskarżoną interpretację uczynił to już po upływie ustawowego terminu, o jakim mowa w art. 14d Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż z akt sprawy nie wynika, by w okresie od 23 lipca 2013 r. do 23 września 2013 r. organ podatkowy podejmował jakiekolwiek inne czynności związane z tym postępowaniem, czy też istniały inne przeszkody uniemożliwiające wezwanie do opłaty i wydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d powoływanej ustawy. To z kolei skutkowało tym, że w dniu [...] r. organ ten nie miał już kompetencji do jej wydania. Skarżąca natomiast z mocy art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej uzyskała "milczącą interpretację" stwierdzającą prawidłowość jej stanowiska w pełnym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1380/14 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie sądu kasacyjnego uszło uwadze Sądowi I instancji, że zgodnie z postanowieniami art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Odczytanie łączne powyższych przepisów, przy uwzględnieniu wykładni językowej oraz zewnętrznej systemowej jednoznacznie wskazuje, że organ interpretacyjny uzyskuje ponownie trzymiesięczny termin do załatwienia sprawy, liczony od dnia doręczenia temu organowi akt administracyjnych tej sprawy przez sąd administracyjny. Taki sposób rozumienia powyższych unormowań został także potwierdzony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zwrócono uwagę, że w uchwale całej Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzono, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, nie oznacza braku jej doręczenia w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powoływanej ustawy. W uzasadnieniu tej uchwały podkreślano, że konsekwencja, z jaką ustawodawca używa odrębnych pojęć "wydanie" i "doręczenie", nie pozwala przyjąć, że w przypadku, o którym mowa w omawianych przepisach, utożsamił wydanie interpretacji z jej doręczeniem. Przez zwrot zatem "niewydanie interpretacji indywidualnej" należy rozumieć niesporządzenie i niepodpisanie tego aktu, gdyż stanowi on przeciwieństwo pojęcia "wydanie interpretacji" (zob. uchwała całej Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09, opublikowana w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, nie należy pomijać faktu, że postępowanie w sprawie udzielenia interpretacji jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne przepisy Ordynacji podatkowej, poza art. 14d, art. 14f, art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV, które stosuje się odpowiednio. Ustawodawca zdecydował, że interpretację wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej czyli terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Z akt rozpatrywanej sprawy należy wnosić, że odpis prawomocnego wyroku NSA wraz z aktami administracyjnymi organ interpretacyjny otrzymał 23 lipca 2013 r. Oznacza to, że interpretacja ta powinna zostać wydana do 23 października 2013 r. Interpretacja została wydana właśnie [...] r.

W tej sytuacji, mając na uwadze wyżej dokonaną wykładnię przepisów art. 14d oraz art. 14o § 1 O.p. w zw. z art. 286 § 2 P.p.s.a. W ocenie NSA uznać należy, iż organ interpretacyjny wydając zaskarżoną interpretację [...] r., uczynił to z zachowaniem ustawowego terminu, o którym stanowi art. 14d Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Spór jaki powstał między stronami na tle przedstawionego stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego , data wpływu do organu 18 marca 2011 r., opiera się na odmienności stanowisk w związku z wykładnią przepisów traktujących o eksporcie towarów , w szczególności tym jego elemencie , który związany jest z potwierdzeniem opuszczenia terytorium Wspólnoty. W ocenie skarżącej spółki dysponowanie przez nią dokumentem otrzymanym od francuskiej administracji celnej , który potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej ( dalej w skrócie "UE") jest wystarczające do stosowania stawki 0 % w eksporcie towarów, natomiast organ interpretujący uznaję stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe przyjmując ,że jedynie dysponowanie komunikatem z systemu ECS oznaczonym IE -599 stanowi potwierdzenie wywozu towaru w ramach procedury eksportu poza terytorium UE.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy ,że poddane sądowej kontroli zagadnienie wyłoniło się na tle interpretacji przepisów prawa podatkowego w postaci czy też formie wydanej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego Rozdziału 1A Interpretacje przepisów prawa podatkowego Działu II Organy podatkowe i ich właściwość . Jest to o tyle istotne albowiem jak stanowi art. 14b § 3 OP. w zw. z art. 14c § 1 i § 2 OP. ocenie organu poddany jest przedłożony przez wnioskodawcę wyczerpujący zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe wraz z własną jego ocena a rzeczą organu jest nie ingerując w opisane zdarzenie faktyczne lub zdarzenie przyszłe ocenić stanowisko wnioskodawcy jako prawidłowe lub odmówić mu takiej cechy, wskazując wówczas własne uznane za prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym . Oznacza to ,że element stanu faktycznego jest niewzruszalny w tym znaczeniu , że organ interpretujący jest nim związany , i nie może w żadnej mierze modyfikować jego opisu.

W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości , że miał miejsce eksport bezpośredni w rozumieniu art. 2 ust. 8 pkt a ustawy o VAT w opisie zaistniałego stanu faktycznego . W styczniu 2011 r. skarżący dokonał eksportu towarów ( mebli) do Nowej Kaledonii , odprawa miała miejsce na terytorium Francji w D., legitymuje się dokumentem potwierdzającym wywóz poza terytorium wspólnoty wystawionym przez właściwe służby francuskiej administracji celnej , oraz , że nie może otrzymać innego dokumentu niż uzyskany . Dokument ten zawiera wszystkie elementy , które posiada wzór komunikatu IE-599, a pod względem redakcyjnym dokumenty te są do siebie podobne. W uzupełnieniu zaznaczono ,że otrzymany dokument wywozu poza terytorium UE został oceniony przez Centrum Informacji Służby Celnej jako wewnętrzny dokument stosowany przez administrację celną Republiki Francuskiej.

Ażeby dokonać oceny prawidłowości stanowiska jednej ze stron koniecznym było przywołanie obowiązujących regulacji prawnych .

W polskiej ustawie o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2011 r. postanowiono w art. 2 pkt 8 , że określona czynność stanowi eksport towarów , gdy spełnione są następujące przesłanki : 1/ wywóz towarów musi nastąpić z terytorium kraju , 2/ wywóz musi nastąpić poza terytorium Wspólnoty ( obecnie Unii Europejskiej) , 3/ wywóz ten , poza terytorium Wspólnoty , musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych , 4/ wywóz towarów musi nastąpić w wykonaniu czynności określonych w art. 7 oraz , że musi być zrealizowany przez dostawcę lub na jego rzecz ( tzw. eksport bezpośredni ) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz ( tzw. eksport pośredni). Z kolei z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT wynika , że podatnik może skorzystać z preferencyjnej stawki 0 % , pod warunkiem ,że przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej. Z regulacji tych wywodzi organ ,że dla uznania dostawy za eksportową warunkiem sine qua non jest m. innymi dysponowanie dokumentami , które według prawa celnego , jednoznacznie potwierdzać będą , że doszło do wywozu towarów poza terytorium UE. Przy czym odwołując się do przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego - Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 X1992 r. oraz przepisów rozporządzenia Komisji ( WE) nr 1875/2006 z 18 XII 2006 r. zmieniającego poprzednie przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady ustanawiającego WKC tj. rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 uznaje ,że jedynym uprawniony dowodem wywozu towaru poza UE jest stosowany komunikat tzw. "Wynik kontroli w urzędzie wyprowadzenia" , którym urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towaru , przesyłając zgłaszającemu ( eksporterowi ) "Potwierdzenie wywozu" lub informując go w innej , określonej w tym celu przez ten urząd formie. W uzupełnieniu tych regulacji organ odwołuje się do obowiązującego od 31 sierpnia 2007 roku w Polsce systemu ECS , którego elementem jest dokument potwierdzający wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty w formie komunikatu IE-599, który jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu. Mając za podstawę prawną wskazane regulacje organ dowodzi , że skoro dokument , którym legitymuje się wnioskodawca nie jest Komunikatem IE -599, ten który otrzymał od francuskiej administracji celnej nie uprawnia wnioskodawcy do zastosowania preferencyjnej stawki podatku - 0%.

W ocenie sądu pogląd organu nie uwzględnia okoliczności stanu faktycznego i zasadza się na pewnej sytuacji wzorcowej , kiedy dochodzi do otrzymania komunikatu elektronicznego IE-599 . Tymczasem jak wynika z powołanych regulacji przepisy polskiej ustawy o VAT wiążą skutek w postaci zastosowania stawki preferencyjne z rzeczywistym zaistnieniem zdarzenia w postaci opuszczenia towaru poza granice UE . W tej sprawie nie ma wątpliwości ,że do wywozu towarów doszło , o czym zaświadczyła francuska administracja celna stosownym dokumentem , który przez polskie służby celne jak opisuje to wnioskodawca , potraktowany został jako dokument wewnętrzny służb francuskich , który nie potwierdza wywozu towaru poza granice Unii . Ten element stanu faktycznego w ogóle nie został przez interpretatora dostrzeżony i omówiony w sposób niezbędny do wypracowanego stanowiska. Zauważyć należy ,że organ nie odmówił racji stanowisku strony dlatego ,że z dokumentu na który się spółka powołuje nie wynika ,że towar został wywieziony lecz dlatego ,że nie jest to komunikat elektroniczny IE-599. W ocenie sądu odwołanie się do potwierdzenie wywozu towarów poza obszar terytorium UE przez urząd celny określony w przepisach celnych – art. 2 ust. 8 b ustawy o VAT nie oznacza ,że ma być to potwierdzenie w jednej dopuszczalnej tylko formie , tak jak przyjmuje to organ. Cytowany przepis mówi o urzędzie celnym, który ma potwierdzić wywóz. Ze stanu faktycznego wynika , czego nie kwestionuje organ ,że dokument otrzymany przez podatnika jest tym , który zaświadcza , że dokonano wywozy towaru do Nowej Kaledonii poprzez port w D. poza terytorium UE oraz ,że dokument ten jest traktowany jako wewnętrzny stosowny przez administrację celną Republiki Francji na okoliczność potwierdzenia wywozu. A zatem został wydany w granicach jego właściwości. Nawet gdyby przyjąć ,że podstawowym dokumentem wywozu jest komunikat IE-599 jak wskazuje organ , to nie można odmówić tej samej cechy dokumentowi otrzymanemu przez skarżącego od administracji celnej francuskiej, tym bardzie kiedy powołuje się on ,że dokument ten posiada wszystkie elementy komunikatu. Za słusznością stanowiska skarżącego , które podziela sąd , traktującego o tym ,że nie tylko komunikat IE-599 jest jedynym potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE przemawiają także poglądy wyrażane w piśmiennictwie , wskazujące , że potwierdzenie może być dokonane w każdy inny , jednoznaczny sposób ( por. J. Martini Komentarz VAT ; A. Artowicz , Sposób potwierdzenia faktycznego wywozu towarów eksportowanych , Dor. Pod. 2004 , nr 9 ; A. Bartosiewicz Komentarz do art. 41 ustawy o VAT LEX , 2015; Artur Ferlin Wybrane zagadnienia dotyczące eksportu towarów w zakresie podatku od towarów i usług Przegląd Podatkowy 5/2010 ) . Takie poglądy można także odnotować w judykaturze ( por. wyrok WSA w Białymstoku z 30 stycznia 2008 r. sygn. akt. I SA/Bk 569/07 ) , podzielane przez sąd rozpoznający przedmiotowa sprawę.

Dostrzegając pojawiające się wątpliwości na tle stosowania różnych możliwości dowodzenia wywozu towaru w ramach eksportu , w tym komunikatu IE-599 jako wyłącznego dowodu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Unii , jak dowodzi interpretator , ustawodawca z dniem 1 kwietnia 2013 r. postanowił wskazać na przykładowe dokumenty potwierdzające eksport ( wywóz ) towarów . Nastąpiło to w dodanym do art. 41 ust. 6a cytowanej ustawy o VAT , a wyliczenie tam zawarte ma charakter jedynie przykładowy ( ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw ). Z uzasadnienia do projektu zmiany ustawy Druk sejmowy nr 805 wynika , że z uwagi na to, iż w zależności od państwa, w którym nastąpi objęcie procedurą wywozu, mogą występować różne dokumenty, zaproponowany został katalog otwarty dokumentów, które mogą potwierdzać wywóz towarów poza UE. Umożliwi to stosowanie stawki 0% również w sytuacji, gdyby w innych państwach funkcjonowały zgodnie z przepisami tam obowiązującymi inne niż wymienione w tym przepisie dokumenty potwierdzające wywóz towarów poza terytorium UE.

Powyższe potwierdza tezę , iż mogły mieć miejsce sytuacje , kiedy urząd celny wywozu mógł nie stosować komunikatu elektronicznego generowanego przez system ECS , a tym samym podatnik tak jak spółka w niniejszej sprawie nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji tego stanu rzeczy , dlatego , iż nie mogła uzyskać komunikatu IE-599 , którego państwo wyprowadzenia towaru poprzez właściwe jego organy nie stosowało. Na ten element stanu faktycznego powołała się skarżąca spółka.

Wracając na chwilę do regulacji unijnych w poruszanej kwestii , wspomnianego rozporządzenia Komisji ( EWG) nr 2454/93 w zakresie przepisów , które określają zasady dokumentowania faktycznego wyprowadzenia towaru poza teren Unii Europejskiej , podzielić należy na tym tle pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z 2 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Po 531/15 , iż w sytuacji braku udokumentowania faktu wywozu towaru poza obszar celny Unii ( komunikat IE-599 – przypis sądu rozpoznającego sprawę ), dopuszczalne jest przedstawienie dowodów alternatywnych potwierdzających fakt wyprowadzenia danego towaru, wymienionych w art. 796da ust. 4 RWKC.

Co więcej , jak słusznie zauważył sąd w ww. sprawie wskazane przepisy mają charakter proceduralny , będąc przepisami wykonawczymi do WKC . Oznacza to , że zgłoszenie wywozu nawet potwierdzone w formie elektronicznej w formie odpowiedzi elektronicznymi komunikatami wymaganymi w systemie ECS nie stanowi o zwolnieniu towaru zgodnie z art. 162 WKC ( opuszczenia obszaru celnego wspólnoty ) , jeżeli nie został spełniony materialnie podstawowy wymóg zwolnienia , czyli wywóz towaru poza teren Unii Europejskiej.

Oznacza to , że podstawowe znaczenie związane z eksportem towarów a tym samym możliwość zastosowania stawki preferencyjnej należy łączyć z wyprowadzeniem towaru poza granice UE a potwierdzenie tego zdarzenia może mieć miejsc w każdej jednoznacznej i wiarygodnej formie , tym bardzie kiedy pochodzi , tak jak w stanie faktycznym podanym przez skarżącego , od francuskiej administracji celnej , która potwierdza odprawę i wywóz towarów spółki w porcie D. poza granice UE z przeznaczeniem do Nowej Kaledonii .

W tym stanie rzeczy organ interpretujący w sposób niewłaściwy dokonał prawnej oceny stanu faktycznego przedłożonego przez wnioskodawcę z punktu widzenia wskazanych norm prawa materialnego tj. art. 2 pkt 8 i art. 41 ust. 6 ustawy o VAT w powiązaniu z regulacjami unijnymi, powołanymi w rozważaniach sądu, co usprawiedliwia powołany w tym zakresie zarzut skargi.

Niezasadne okazały się natomiast zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego , co zostało przesądzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1380/14, który wiąże sąd pierwszej instancji po myśli art. 190 p.p.s.a. dokonaną w nim wykładnią prawa.

Rozpoznając sprawę ponownie organ wyda interpretację indywidualną z uwzględnieniem przedstawionych poglądów Sądu w niniejszym rozstrzygnięciu , wspieranych poglądami judykatury a także poglądami doktryny.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm. ) uchylił zaskarżoną interpretację. Podstawą orzeczenia o kosztach postępowania był art. 200 oraz art. 205 § 2 tej ustawy.

J.Z.