Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 842/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 149 par. 1-2, art. 151 par. 1 pkt 1-2 i par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2017 poz 1851
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. B. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 października 2017 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 maja 2017 r. Nr [...] w pkt 1. uchylającą decyzję z 1.07.2016 r. przyznającą J. B. świadczenie wychowawcze w wysokości 500zł na okres od 2016.04.01. do 2017.09.30 na dziecko K. B.; w pkt 2. przyznającą świadczenie wychowawcze na dziecko: K. B. w wysokości 500zł miesięcznie na okres od 1.06.2016r. do 31.07.2016r. oraz w okresie od 1.02.2017r. do 30.04.2017r. i w okresie od 1.06.2017r. do 30.09.2017; w pkt 3 odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko: K. B. w wysokości 500zł miesięcznie na okres od 1.04.2016r. do 31.05.2016r. oraz w okresie od 1.08.2016r. do 31.01.2017r. i w okresie od 1.05.2017r. do 31.05.2017r.

Z materiału dowodowego wynika, że decyzja organu I instancji została wydana po wznowieniu postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego J. B. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wyjaśniono, że w dniu 10.05.2016r. J. B. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K. B.. Decyzją z dnia 01.07.2016r. przyznano świadczenie wychowawcze w wysokości 500zł miesięcznie na okres od 01.04.2016r. do 30.09.2017r. Następnie decyzją z dnia 4.01.2017r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy uchylił ww. decyzję z dnia 01.07.2017r. Na skutek wniesionego odwołania przez J. B. Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10.05.2017r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji uznając, że zgromadzone dowody w sprawie nie dają podstaw do zastosowania art. 27 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2016. poz. 195), w trybie którego decyzję przyznającą świadczenie stronie można uchylić w każdym czasie. Przyznanie J. B. statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych nie nastąpiło bowiem w trakcie wypłaty świadczenia (wydania decyzji), ale już w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie, co pozwala Kolegium na uchylenie w całości kwestionowanej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji jako bezprzedmiotowego z uwagi na brak możliwości zastosowania wspomnianego art. 27 ust. 1.

Postanowieniem z dnia 30.05.2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 1.07.2016 r. wskazując, że w dacie składania wniosku organ wiedział, iż J. B. figuruje w ewidencji Powiatowego Urzędu Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, jednak nieznana była kwota netto zasiłku dla bezrobotnych za miesiąc czerwiec 2016 r. oraz data wypłaty tego zasiłku. Zdaniem organu, uzyskanie w powyższym zakresie informacji stanowi nowe okoliczności i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał, co uzasadnia wznowienie postępowania.

Po ponownym przeliczeniu dochodu rodziny J. B. organ I instancji ustalił, że:

1) K. B. (mąż) w 2014r. pracował zawodowo i z tego tytułu uzyskał dochód w wysokości 22.271,24 zł, tj. 1.855,94 zł miesięcznie. Natomiast J. B. po ustaniu zatrudnienia pobierała zasiłek macierzyński z ZUS od dnia 09.05.2015r. i z tego tytułu za miesiąc czerwiec 2015r. uzyskała dochód w wysokości 991,10 zł. Po doliczeniu dochodu uzyskanego w wysokości 991,10 zł miesięczny dochód rodziny stanowiła kwota 2.847,04 zł, a w przeliczeniu na osobę w rodzinie 949,01 zł.

2) J. B. otrzymywała zasiłek macierzyński do dnia 05.05.2016r. zatem dochody z tego tytułu zostały utracone. W związku z tym od miesiąca czerwca 2016r. miesięczny dochód rodziny stanowiła kwota 1.855,94 zł, tj. na osobę w rodzinie 618,65 zł.

3) J. B. od dnia 10.05.2016r. uznana została na osobę bezrobotną z prawem do zasiłku. Zasiłek dla bezrobotnych za miesiąc czerwiec 2016r. otrzymała w dniu 08.07.2016r. w kwocie 583,06 zł .Po doliczeniu dochodu uzyskanego za miesiąc czerwiec 2016r. od miesiąca sierpnia 2016r., miesięczny dochód rodziny stanowiła kwota 2.439,00 zł, tj. na osobę w rodzinie 813 zł.

4) K. B. pracował zawodowo do dnia 31.01.2017r. (świadectwo pracy). W związku z tym Jego dochody z roku 2014 zostały utracone i od miesiąca lutego 2017r. miesięczny dochód rodziny stanowiła kwota 583,06 zł z tytułu zasiłku dla bezrobotnych, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosiło 194,35 zł.

5) K. B. od dnia 01.02.2017r. uzyskał zatrudnienie i z tego tytułu za miesiąc marzec 2017r. otrzymał wynagrodzenie w wysokości 2.002,09 zł. Po doliczeniu dochodu uzyskanego za miesiąc marzec 2017r. od miesiąca maja 2017r. miesięczny dochód rodziny stanowiła kwota 2.585,15 zł, tj. na osobę 861,72 zł.

6) J. B. do dnia 9.05.2017r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, a od dnia 10.05.2017r. pozostaje w ewidencji PUP jako bezrobotna bez prawa do zasiłku. W związku z powyższym od miesiąca czerwca 2017r. miesięczny dochód rodziny stanowi kwota 2.002,09 zł, co w przeliczeniu na osobę daje kwotę 667,36 zł.

Wobec, powyższego organ ustalił, że w okresie od 01.06.2016r. do 31.07.2016r., w okresie od 01.02.2017r. do 30.04.2017r. oraz od 01.06.2017r. do 30.09.2017r. rodzina spełnia kryterium dochodowe niezbędne do przyznania świadczenia wychowawczego. Natomiast w okresie od 01.04.2016r. do 31.05.2016r. oraz od 01.08.2016r. do 31.01.2017r. i od 01.05.2017r. do 31.05.2017r. rodzina nie spełnia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania świadczenia wychowawczego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

W odwołaniu od w/w decyzji J. B. podnosiła, że nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, na które wskazuje organ, a mianowicie, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, dokonując błędnej oceny materiału dowodowego w zakresie ustalenia, że w dniu wydania decyzji o przyznaniu świadczenia nie dysponował informacją o wysokości netto oraz dacie wypłaty zasiłku dla bezrobotnych za miesiąc czerwiec 2016r. Posiadał pełną dokumentację dotyczącą osiąganego dochodu przez członków rodziny, w tym min. kiedy przyznano zasiłek dla bezrobotnych, albowiem osobiście dostarczyła do organu I instancji decyzję o przyznaniu jej statusu bezrobotnej wraz z wysokością zasiłku dla bezrobotnych.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji stwierdził, że okoliczność na którą powołuje się Burmistrz Miasta i Gminy nie przemawiała za wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, albowiem organ I instancji o uzyskaniu przez J. B. statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych wiedział już na etapie postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie w dniu 01.07.2016r. decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze, co znajduje potwierdzenie w dołączonym do akt sprawy zaświadczeniu Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 01.07.2016r. Mimo to podstawa do wznowienia istnieje i jest to oświadczenie J. B. z 3.01.2017 r. wraz z zaświadczeniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10.05.2016r. o wypłaconym zasiłku macierzyńskim od dnia 9.05.2015r. do 5.05.2016 r. po ustaniu zatrudnienia oraz o jego wysokości (k.23-k.27). Jest to nowa okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję. Z tego względu Kolegium za prawidłowe uznało wznowienie postępowania.

Dokonując ponownego przeliczenia dochodu trzyosobowej rodziny z uwzględnieniem zasiłku macierzyńskiego i zasiłku dla bezrobotnych Kolegium stwierdziło, że świadczenie wychowawcze za miesiąc lipiec 2016 r. i kwiecień 2017 r. J. B. nie przysługuje. Jednakże z uwagi na korzystniejsze w tym zakresie rozstrzygnięcie organu I instancji, Kolegium nie mogło orzekać na niekorzyść strony.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła J. B., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, w zw. z art. 149 § 2 Kpa wobec błędnego uznania, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy wobec wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, podczas gdy organ wydający posiadał wiedzę co do ówczesnego pobierania przez skarżącą zasiłku macierzyńskiego – co znalazło odzwierciedlenie w decyzji Kolegium z 10.05.2017 r. znak [...], a z ostrożności także w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, który obliguje organy do uzyskiwania z urzędu informacji niezbędnych do ustalania faktów mających istotne znaczenie dla obliczania dochodu.

b) naruszenie przepisu art. 149 § 2 Kpa w zw. z art. 48 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zw. z art. 2 pkt 19 w zw. z art. 2 pkt 1 oraz 7 ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędne doliczenie do dochodu rodziny kwoty zasiłku dla bezrobotnych, pomimo tego, że organ II instancji słusznie uznał, że okoliczność ta nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, bowiem nie stanowi nowej okoliczności w sprawie, nieznanej organowi przy wydawaniu decyzji. A z ostrożności nie uwzględnienia obniżenia tego zasiłku w miesiącach kolejnych po uzyskaniu świadczenia – co stanowi o utracie dochodu w dotychczasowej wysokości.

c) dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego w postaci art. 48 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zw. z art. 2 pkt 19 i 20 w zw. z art. 2 pkt 1 oraz 7 ust. 1 i 2 tej ustawy w zw. z art. 3 ust. 1 lit a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez dokonanie ich błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że nie stanowi utraty dochodu w myśl przepisów ustawy o wychowywaniu dzieci, zakończenie pobierania zasiłku macierzyńskiego przez skarżącą w dniu 5.05.2016 r. – w wyniku tego doszło do bezpodstawnego doliczenia do dochodu rodziny kwoty zasiłku macierzyńskiego jako dochodu uzyskanego. Z ostrożności, gdyby zaliczyć zasiłek macierzyński, który w okresie na który ustalone zostało świadczenie wychowawcze – czyli od. 1.04.2016 r. – to miesiącem następującym po miesiącu, który można brać pod uwagę, jest maj 2016 r., kiedy świadczenie macierzyńskie wynosiło 174,85 zł.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko prezentowane w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Powszechnie przyjmuje się, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. Wszczynając postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu w pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji bada, czy istnieją ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa. Spełnienie wskazanego wymogu skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 kpa).

Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, które może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 kpa. W oparciu o ten przepis organ może wydać decyzję: 1) odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (art. 151 § 1 pkt 1 kpa), albo 2) uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i orzec na nowo co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa), albo 3) stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdy występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 kpa wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 2 kpa).

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji jako podstawę wznowieniową w postanowieniu z dnia 30.05.2017r. wymienił art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postepowanie, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu przyjął, że pobranie przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych za miesiąc czerwiec 2016 r., w sytuacji, gdy organowi nie była znana ani kwota netto tego zasiłku, ani data jego wypłaty, stanowiło istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Natomiast SKO stwierdziło, że niniejsza podstawa wznowieniowa jest niewłaściwa, albowiem w przypadku braku dokumentów potwierdzających wysokość zasiłku dla bezrobotnych za miesiąc czerwiec 2016 r. organ I instancji zobowiązany był do uzupełnienia w tym zakresie postępowania, zaś data wypłaty zasiłku nie ma znaczenia dla sprawy i z tych względów na dzień wydania decyzji nie była to nowa okoliczność, co oznacza brak podstaw do wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko jest prawidłowe, o ile weźmie się pod uwagę drugi etap postępowania w sprawie o wznowienie, w którym to organ, jak już wyżej podniesiono, bada przyczynę wznowienia, a następnie w zależności od wyniku badania, wydaje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych art. 151 kpa. W rozpoznawanej sprawie organ II instancji słusznie zauważył podając właściwą argumentację, że wskazana w postanowieniu z dnia 30.05.2017 r. przyczyna wznowienia nie była nową okolicznością. Takie stanowisko oznacza więc, że ani brak wiedzy organu o wysokości zasiłku dla bezrobotnych za miesiąc czerwiec 2016 r. ani data jego wypłaty za ten miesiąc, nie mogły doprowadzić do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa (uchylenia dotychczasowej ostatecznej decyzji i wydania nowej rozstrzygającej o istocie sprawy).

Sąd nie podziela jednak stwierdzenia organu odwoławczego odnośnie istnienia innej nowej okoliczności, nieznanej organowi, która uzasadniała wznowienie postępowania z przyczyn ujawnienia dodatkowych nieznanych organowi I instancji dochodów w postaci zasiłku macierzyńskiego pobieranego przez skarżącą w okresie od 9.05.2015 r. do 5.05.2016 r. Trzeba bowiem podnieść, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z 12.12.2017 r. sygn. akt II OSK 766/17).

Warunek znaczenia nowych okoliczności, "nowych dowodów", należy rozważać na gruncie przepisów materialnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. 2017.1851), uzależniają przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko od spełnienia przesłanki w postaci kryterium dochodowego, tj. jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800zł (art. 5 ust. 3). Kwestia ustalenia dochodu rodziny ma zatem pierwszorzędne znaczenie dla przyznania omawianego świadczenia.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dacie składania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego (10 maja 2016 r.), skarżąca nie pobierała zasiłku macierzyńskiego, ponieważ zgodnie z zaświadczeniem z ZUS z dnia 10 maja 2016 r. zasiłek ten był wypłacany skarżącej w okresie od 9 maja 2015 r. do 5 maja 2016 r. (k. nr 24 akt adm.).

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. 2017.1851), w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód nie uwzględnia się dochodu utraconego.

Zgodnie z ust. 2 cyt. przepisu, w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny (...) w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny (...), osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego.

Zgodnie z ust. 3 cyt. przepisu, w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny (...) po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny (...), powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego.

Zdaniem Sądu, ujawnienie informacji o uzyskaniu przez skarżącą zasiłku macierzyńskiego w okresie od 9.05.2015 r. do 5.05.2016 r. tj. tylko przez część okresu na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego tj. od 1.04.2016 r. do 30.09.2017 r. nie świadczy o zaistnieniu przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, mimo, że organ I instancji w dacie wydawania decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze (1.07.2016 r.) o tej okoliczności nie wiedział. Prawidłowo organ I instancji przyjął, że wystąpił przypadek utraty dochodu w rozumieniu art. 2 pkt 19 lit. f cyt. ustawy, zgodnie z którym utrata dochodu oznacza m.in. utratę dochodu spowodowaną utratą zasiłku macierzyńskiego. Wskazana wyżej informacja nie stanowiła więc – w świetle powołanych wyżej przepisów art. 7 ust. 1, 2, 3 cyt. ustawy istotnej dla sprawy, nowej okoliczności faktycznej, lub nowego dowodu (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa), która wpłynęłaby na zmianę sytuacji faktycznej skutkującej koniecznością ponownego rozpoznania i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Nie miała bowiem wpływu na ustalenie dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę w rozumieniu art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Zatem w efekcie nieprawidłowego odczytania art. 7 ust. 1,2,3 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci organ błędnie stwierdził, że przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31.05.2017 r. uchylającej ostateczną decyzję tego organu z dnia 1.07.2016 r. przyznającą skarżącej świadczenie wychowawcze na okres od 1.04.2016 r. do 30.09.2017 r. na dziecko K. B.. Powyższe oznacza, że organ naruszając art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 149 § 2 Kpa w sposób nieuprawniony wyeliminował z obrotu prawnego decyzję przyznającą skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji powinien dokonać analizy stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w niniejszej sprawie, a następnie na podstawie art. 151 § 1 Kpa, wydać stosowne rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 Ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.