Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 790/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. i R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1138/20 w sprawie ze sprzeciwu B. S. i R. S. od decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego legalności wzniesienia obiektu tymczasowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1138/20 oddalił sprzeciw B. S. i R. S. od decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego legalności wzniesienia obiektu tymczasowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli B. S. i R. S., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. art. 138 § 2 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, oddalił sprzeciw i zaakceptował bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo tego, że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, gdyż decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wskazanymi przez organ odwoławczy.

Stawiając powyższy zarzut, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, wraz z kosztami uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., oświadczyli, że zrzekają się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wskazać należy, że przedmiotem oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.). Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasatoryjnej, powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie były kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym tego rodzaju decyzji. Stosownie bowiem do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że zaistniały przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem na jego podstawie nie można dokonać ustaleń w zakresie daty rozpoczęcia budowy spornego obiektu budowlanego, co jest konieczne dla oceny prawidłowości dokonanego zgłoszenia, legalności obiektu oraz okresu, przez który obiekt może znajdować się na nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, zgłoszenie wpłynęło do Wydziału Administracji Architektoniczno - Budowlanej Starostwa Powiatowego w M. w dniu 25 października 2019 r. i w tym samym dniu wydano zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec planowanej inwestycji. W zgłoszeniu inwestor nie określił dnia rozpoczęcia budowy. Z kolei z treści decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] października 2019 r. znak: [...], wynika, że w dniu 23 października 2019 r. przeprowadzona została przez upoważnionych przedstawicieli PPIS w T. kontrola obiektu budowlanego – hurtowni artykułów spożywczo-przemysłowych położonej w M. przy ulicy [...]. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał za zasadne ustalenie daty powstania spornego obiektu i prawidłowości dokonanego zgłoszenia budowy hali namiotowej – tymczasowego obiektu budowlanego na okres 180 dni, wskazując, że obiekt, który został wykonany przed dokonaniem zgłoszenia stanowi samowolę budowlaną. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, organ odwoławczy nie stwierdził, że ww. kontrola przeprowadzona przez przedstawicieli PPIS w T. w dniu 23 października 2019 r. potwierdza samowolę budowlaną. Organ odwoławczy nie wskazał, że kontrola dotyczyła spornego obiektu. Kwestia ta dopiero będzie podlegać wyjaśnieniu w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Zasadnie organ odwoławczy wskazał również na potrzebę dokonania przez organ I instancji oceny dotyczącej wybudowania obiektu zgodnie ze zgłoszeniem w zakresie wymiarów planowanych i rzeczywistych obiektu, a także sprawdzenia, czy zachodzi zgodność sposobu użytkowania hali magazynowej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, prawidłowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na wadliwość postępowania przed organem I instancji przejawiającą się w uniemożliwieniu stronom zajęcia stanowiska w sprawie na skutek tego, że w tym samym dniu zawiadomił strony o wszczęciu postępowania i wydał decyzję w sprawie.

Odnosząc się do twierdzenia skarżących, że złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spornego obiektu i pozwolenie takie następnie uzyskali, wskazać należy, że okoliczności te nie wynikały z akt sprawy, będą natomiast podlegać ocenie w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Stwierdzić zatem należy, że Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie wyjaśnienia wymagają kluczowe dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności, konieczne było zatem wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, uznając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut za niezasadny, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 p.p.s.a.