Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1610/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej ["A."] sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 39/21 w sprawie ze skargi ["A."] sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w przedmiocie przyznania pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw, po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od ["A."] sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 39/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 poz. 2325, obecnie: Dz. U. 2022 poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej też: "strona", "spółka", "skarżąca") na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej też: "Prezes ARiMR", "organ") z 23 października 2020 r. nr 57/19/20 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z 12 marca 2014 r. o numerze 9003/6700-05/14, Dyrektor Lubelskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej też: "Dyrektor Oddziału") przyznał Spółce z o.o. P. z siedzibą w R. pomoc finansową dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r. w wysokości 1.946.652,85 zł, w tym: na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 5.551,00 zł oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 1.960.125,00 zł.

Postanowieniem z 15 listopada 2016 r. Dyrektor Oddziału wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją własną z dnia 12 marca 2014 r. Po przeprowadzeniu wznowieniowego postępowania, decyzją z dnia 6 sierpnia 2019 r. o numerze 9003/6700-8/19, Dyrektor Oddziału – działając na podstawie art. 151 § 2, art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) – stwierdził, że jego decyzja z dnia 12 marca 2014 r. o numerze 9003/6700-05/14 została wydana z naruszeniem prawa.

Dyrektor Oddziału podniósł, że po przeprowadzeniu w trybie wznowienia postępowania z wniosku Spółki z dnia 27 września 2013 r. o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 01-01-2013 do 30-06-2013, należało odmówić przyznania wnioskowanej kwoty pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 1.960.125,00 zł oraz na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 5.551,00 zł, jednakże z uwagi na dyspozycję art 151 § 2 k.p.a., organ ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 października 2020 r. Prezes Agencji utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału z dnia 6 sierpnia 2019 r. w całości podzielając stanowisko wyrażone w jej uzasadnieniu.

Prezes Agencji stwierdził, że w sprawie ziściła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem Dyrektor Oddziału nie był w dniu wydania decyzji z dnia 12 marca 2014 r. w posiadaniu dowodów, że Spółka nie zasila budynku sortownio-pakowni energią elektryczną pobieraną ze stacji transformatorowej o dofinansowanie, której się ubiegała. Zatem w sprawie zaistniały nowe okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania, ponieważ dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, czyli wpływ na zmianę treści decyzji w zasadniczych kwestiach.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując w podstawie prawnej art. 151 p.p.s.a. uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że prowadzone przez organy postępowanie administracyjne toczyło się w ramach nadzwyczajnego postępowania w trybie wznowienia. W uzasadnieniu przywołał treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję oraz art. 75 § 1 zd. 2 k.p.a. stanowiący o tym, że dowodem mogą być w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. Jednocześnie zaznaczył, że podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy zaistnieją łącznie wszystkie przesłanki, wymienione w tym przepisie, tj.: po pierwsze, ujawnione muszą zostać nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, po wtóre, muszą one istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne, a po trzecie, dowody te bądź okoliczności nie mogły być znane organowi administracji publicznej, wydającemu decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organów, że w sprawie ujawniły się "nowe okoliczności" istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 12 marca 2014 r., a nieznane organowi, polegające na tym, że zasilenie budynku sortownio-pakowni w energie elektryczną nie nastąpiło do dnia 30 czerwca 2013 r. z przyłączenia wykonanego w ramach zaplanowanej w PDU inwestycji, lecz z innych przyłączeń. Inwestycja nr 2 polegała nie tylko na wykonaniu przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową, ale również na zasileniu budynków z tego przyłącza, a nie z jakiegokolwiek inne źródła (przyłączą), w tym z innych przyłączy należących do członków grupy. Okoliczność ta istniała w dacie wydania decyzji o przyznaniu pomocy, jednakże nie była znana Dyrektorowi Oddziału, bowiem ujawniła się dopiero na skutek informacji P. zawartej w protokole z dnia 18 czerwca 2014 r. o numerze 264/2014, którym dokonano odbioru stacji transformatorowej.

Natomiast Sąd pierwszej instancji nie podziela stanowiska organów, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w odniesieniu do Inwestycji nr 1. Zdaniem WSA, organy nie wskazały na takie nowe okoliczności bądź nowe dowody, które istniały w dacie wydania decyzji, a które nie byłyby znane organowi. Należy zauważyć, że fakt budowy sortownio-pakowni został stwierdzony w postępowaniu zwykłym protokołem, który to dowód nie został następnie uznany za dokument sfałszowany. Zatem okoliczność wykonania tej inwestycji była okolicznością badaną w trybie zwykłym i jak wynika z akt tamtego postępowania została udowodniona protokołem odbioru tego budynku. Tym samym nie można przyjąć, by była to okoliczność, której organ nie brał pod uwagę w dniu wydania decyzji, a więc okoliczność nieznana, co najwyżej zaś była to okoliczność niedostatecznie zweryfikowana przez organ.

Niemniej jednak, Sąd pierwszej instancji mając na względzie, że decyzja z dnia 12 marca 2014 r. o przyznaniu pomocy finansowej odnosiła się do realizacji wszystkich inwestycji objętych PDU za okres rozliczeniowy od dnia 1 stycznia do 30 czerwca 2013 r., w tym Inwestycji nr 2, to wykazanie ziszczenia się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w odniesieniu choćby do jednej z tych inwestycji – stanowiło podstawę do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. (z uwagi na upływ 5-letniego okresu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a.).

P. sp. z o.o. w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 23 października 2020 r. Nr 57/19/20 oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 sierpnia 2019 r. Nr 9003/6700-8/19, względnie uchylenie zaskarżonego Wyroku WSA w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Jednocześnie zrzekła się rozprawy.

Zaskarżonemu w całości Wyrokowi zarzucono:

I. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które - w każdym z poniższych przypadków z osobna - mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi Spółki mimo naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie wystąpiły "nowe okoliczności" stanowiące podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor Oddziału", "organ I instancji") nr 9003/6700-05/14 z dnia 12 marca 2014 r. podczas, gdy informacja od P. (dalej: "P."), zawarta w protokole z dnia 18 czerwca 2014 r. o nr 264/2014, stanowiąca zdaniem Sądu I instancji podstawę wznowieniową (zdaniem organów przesłankę wznowieniową stanowiło pismo P., które wpłynęło do Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 15 września 2016 r.), nie stanowi "nowej okoliczności" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż za taką przesłankę nie może być uznana odmienna ocena tego samego stanu faktycznego czy inna ocena materiału dowodowego w stosunku do dokonanej w postępowaniu zwykłym, a w rezultacie brak było podstaw do podjęcia decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez błędy w ustaleniach faktycznych polegające na:

- pominięciu Protokołu odbioru robót z dnia 26 czerwca 2013 r., potwierdzającego wykonanie przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową oraz zasilenie budynków ETAP I, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że wskazana inwestycja nie została zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym Planem dochodzenia do uznania (dalej "PDU"),

- błędnym przyjęciu, że inwestycja dotycząca wykonania przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową "polegała nie tylko na wykonaniu przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową, ale również na zasileniu budynków z tego przyłącza, a nie z jakiegokolwiek inne źródła (przyłączą), w tym z innych przyłączy należących do członków grupy", podczas gdy taki warunek nie wynikał ani z wniosku Spółki o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2013 r., tj. za I półrocze 2 roku realizacji planu dochodzenia do uznania (dalej: "wniosek o przyznanie pomocy finansowej") ani z PDU, przy jednoczesnym zagwarantowaniu zasilania budynku sortownio - pakowni,

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na nie wyjaśnieniu w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności:

- podstaw przyjęcia, że informacja P. zawarta w protokole z dnia 18 czerwca 2014 r. o nr 264/2014 (w którym dokonano odbioru stacji transformatorowej) pełni rolę przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, gdy ani z PDU ani z wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie wynika, że zasilenie budynku sortownio - pakowni ma odbywać się z tego przyłącza od dnia 30 czerwca 2013 r., jak również informacja ta nie przesądza, że inwestycja polegająca na wykonaniu przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową oraz zasilenie budynków ETAP I nie została zrealizowana zgodnie z PDU w okresie jego realizacji, najpóźniej do dnia 30 czerwca 2013 r.,

- podstaw objaśnienia odmiennego podejścia do inwestycji objętych wnioskiem o dofinasowanie, tj. stwierdzenia w odniesieniu do budowy budynku sortownio - pakowni braku wystąpienia przesłanki wznowieniowej spełniającej wymóg z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, z racji badania wykonania tej inwestycji w trybie zwykłym, zaś wystąpienie takiej przesłanki Sąd stwierdził w przypadku inwestycji polegającej na wykonaniu przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową oraz zasilanie budynków (etap I), której fakt wykonania również został potwierdzony Protokołem odbioru robót spisanym w dniu 26 czerwca 2013 r.,

- podstaw przyjęcia, że "powołany przez organ brak pozwolenia na użytkowanie budynku sortownio-pakowni mógłby ewentualnie stanowić podstawę nieważności decyzji o przyznaniu pomocy (jako wady tkwiącej w samej decyzji), nie zaś być podnoszony w trybie wznowieniowym (jako wada postępowania prowadzonego w trybie zwykłym)",

- brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi, a w szczególności dotyczących pominięcia stanowisk i wytycznych zawartych w decyzjach Organu Nr 44/17/18 z dnia 7 marca 2018 r. i Nr 80/18/19 z dnia 3 stycznia 2019 r., podjętych w tej konkretnej sprawie i jednoznacznie stwierdzających, że samo wykonanie robót (na podstawie protokołu odbioru) bez pobierania energii spełnia wymogi realizacji inwestycji, a późniejsza dostawa energii przez przedsiębiorstwo energetyczne nie jest równoznaczna z brakiem wykonania zaplanowanych prac związanych z wykonaniem przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową oraz zasileniem budynków etap I i budową sortownio - pakowni,

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 2 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia wyroku przez Sąd I Instancji w zakresie podstaw do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. i braku oceny wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a.,

5) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 150 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak oceny czy w sprawie nie wystąpiła podstawa do zastosowania art. 150 § 2 Kpa, gdyż jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji to o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2 k.p.a.;

II. w ramach postawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego:

1) art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 2 Kpa, poprzez:

- błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że "w sprawie ujawniły się "nowe okoliczności" istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 12 marca 2014 r., a nieznane organowi", tj. ujawnione "na skutek informacji P. zawartej w protokole z dnia 18 czerwca 2014 r. o numerze 264/2014, którym dokonano odbioru stacji transformatorowej", podczas gdy wspomniane informacje nie są okolicznościami nowymi w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa i nie mogły stanowić przesłanki wznowienia postępowania, ponieważ dokument ten nie istniał w dniu 12 marca 2014 r. (tj. w dacie wydania decyzji Nr 9003/6700-05/14), a stanowi jedynie nową ocenę materiału dowodowego zebranego przed wydaniem decyzji z dnia 12 marca 2014 r., a prawidłowa wykładania tego przepisu winna prowadzić do wniosku, że w sprawie nie wystąpiła "nowa okoliczność" istniejąca w dniu wydania decyzji z dnia 12 marca 2014 r., a nieznana Organowi,

- niewłaściwe jego zastosowanie, stanowiące wynik błędnego uznania przez Sąd I instancji, że inwestycja polegająca na wykonaniu przyłącza energetycznego ze stacją transformatorowy oraz zasilenie budynków ETAP I "polegała nie tylko na wykonaniu przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową, ale również na zasileniu budynków z tego przyłącza, a nie z jakiegokolwiek inne źródła (przyłączą), w tym z innych przyłączy należących do członków grupy", a tym samym przyjęcie, że w sprawie ziściła się przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w odniesieniu do tej inwestycji, podczas gdy w przedmiotowej nie znajduje zastosowania omawiana przesłanka wznowieniowa.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Jednocześnie oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa procesowego oraz prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego łączą się one jednak w rozpatrywanej sprawie w sposób uzasadniający wspólną ich ocenę. W gruncie rzeczy zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest bowiem uznanie przez orzekające w sprawie organy, co następnie zostało zaakceptowane w zaskarżonym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że informacja P. zawarta w protokole z dnia 18 czerwca 2014 r. o numerze 264/2014, którym dokonano odbioru stacji transformatorowej stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zgodnie z tzw. Planem dochodzenia do uznania przygotowanym przez Grupę P. sp. z o. o. jedną z inwestycji było wykonanie przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową oraz zasilenie budynku. Inwestycja ta została przez spółkę podzielona na dwa etapy. Zakres pierwszego etapu obejmował wykonanie przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową o mocy ok 400 kW wraz z zakupem i montażem stacji transformatorowej oraz zasilenie budynku sortownio - pakowni i miał zostać wykonany w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca 2013 r. Spółka uzasadniała w toku postępowania, że inwestycja ta jest niezbędna dla funkcjonowania obiektów kompleksu przechowalniczo-magazynowego.

Z akt administracyjnych wynika ponadto, że w toku prowadzonego postępowania dotyczącego wniosku o przyznanie pomocy finansowej złożonego przez spółkę za kolejny okres od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 21 grudnia 2014 r. (drugie półrocze trzeciego roku realizacji planu), w którym Grupa wnioskowała m.in. o dofinansowanie inwestycji polegającej na wykonaniu przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową oraz zasilanie budynku - etap II (podłączenie do prądu budynku przechowalni) organ otrzymał z P. pismo z dnia 9 września 2016 r., z którego wynika, że dostawy energii m.in. do budynku sortownio-pakowni trwają dopiero od dnia 25 listopada 2015 r. Wraz z tą informacją P. przekazała organowi protokół nr 264/2016 z dnia 18 czerwca 2014 r. (data wpływu 15 wrzesień 2016 r.) potwierdzający dokonanie odbioru technicznego stacji transformatorowej.

Na marginesie należy również zaznaczyć, że informacje przekazane w toku postępowania wyjaśniającego zostały potwierdzone przez samą spółkę, która w piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. wskazywała, że podłączenie stacji do napięcia nastąpiło w dniu 25 listopada 2015 r. Ponadto z przedstawionych wyjaśnień wynika, że do budynku sortownio-pakowni energia elektryczna była dostarczana od dnia rozpoczęcia jego budowy, a więc od dnia 13 kwietnia 2013 r. z przyłącza należącego S. P. oraz od dnia 14 czerwca 2013 r. z przyłącza należącego do M. P. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi to dodatkowe potwierdzenie istotnej okoliczności sprawy, że na dzień 30 czerwca 2013 r. inwestycja dotycząca wykonania przyłącza elektrycznego ze stacją transformatorową oraz zasilania budynku sortownio-pakowni nie została zrealizowana w zakresie objętym wnioskiem.

Ustaleń tych nie zmienia fakt, że w aktach sprawy znajduje się protokół odbioru robót z dnia 26 czerwca 2013 r. spisany przez zamawiającego i wykonawcę, z którego wynika, że roboty zostały wykonane zgodnie z zamówieniem. Wskazać bowiem należy, że w aktach sprawy znajdują się dwa rozbieżne w swojej treści protokoły. Jeden został złożony w dniu 28 października 2013 r., z kolei drugi w dniu 19 grudnia 2016 r. Sama zaś strona wskazuje, że służyły one zakończeniu procesu inwestycyjnego oraz rozliczeniom finansowym między stronami. W tym kontekście należy przyznać rację organowi, że przedłożenie do akt sprawy dwóch dokumentów dotyczących tej samej inwestycji, a odbiegających od siebie treścią może powodować wątpliwości odnośnie potwierdzonych w nich okoliczności.

W tym świetle w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zgodnie z którym w sprawie ujawniły się "nowe okoliczności" istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 12 marca 2014 r., a nieznane organowi, polegające na tym, że zasilenie budynku sortownio-pakowni w energie elektryczną nie nastąpiło do dnia 30 czerwca 2013 r. z przyłączenia wykonanego w ramach zaplanowanej w PDU inwestycji, lecz z innych przyłączeń. Inwestycja nr 2 polegała nie tylko na wykonaniu przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową, ale również na zasileniu budynków z tego przyłącza, a nie z jakiegokolwiek inne źródła (przyłączą), w tym z innych przyłączy należących do członków grupy. Okoliczność ta istniała w dacie wydania decyzji o przyznaniu pomocy, jednakże nie była znana Dyrektorowi Oddziału, bowiem ujawniła się dopiero na skutek informacji P. zawartej w protokole z dnia 18 czerwca 2014 r. o numerze 264/2014, którym dokonano odbioru stacji transformatorowej.

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo również uznał, że decyzja z dnia 12 marca 2014 r. o przyznaniu pomocy finansowej odnosiła się do realizacji obu inwestycji objętych Planem za okres rozliczeniowy od dnia 1 stycznia do 30 czerwca 2013 r. (wykonania przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową i zasilenie budynków – etap I oraz budowy sortownio-pakowni), a zatem wykazanie ziszczenia się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w odniesieniu choćby do jednej z tych inwestycji – stanowiło uzasadnioną podstawę do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. z uwagi na upływ 5-letniego okresu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a..

Okoliczność ta została prawidłowo ustalona przez organy w toku postępowania administracyjnego i oceniana przez Sąd I instancji, co doprowadziło do oddalenia skargi. Tym samym chybiony okazał się zarzut naruszania art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a, jak bowiem wspomniano informacja P. zawarta w protokole z dnia 18 czerwca 2014 r. o numerze 264/2014 stanowiła "nową okoliczność" w rozumieniu art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Stąd też nie mogły również zostać uwzględnione zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. jako odnoszące się w gruncie rzeczy do tego samego zagadnienia.

Wynikającym z protokołu z dnia 18 czerwca 2014 r. faktom, dodatkowo popartym informacjami zawartymi w piśmie P. z dnia 9 września 2016 r. oraz w wyjaśnieniach samej spółki z dnia 7 grudnia 2016 r., nie może w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skutecznie zaprzeczać protokół odbioru robót z dnia 26 czerwca 2013 r. spisany przez zamawiającego i wykonawcę w zasadzie na potrzeby wzajemnych rozliczeń. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się co prawda do tej kwestii, ale jednoznacznie stwierdził, że uwzględnia jako "nową okoliczność" dającą podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.) informacje wynikające z protokołu nr 264/2016 z dnia 18 czerwca 2014 r. potwierdzającego dokonanie odbioru technicznego stacji transformatorowej. Tym samym Sąd I instancji przedstawił precyzyjne stanowisko w sprawie. Ocena prawna i faktyczna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest zatem prawidłowa, zaś sam fakt, iż Sąd doszedł na podstawie akt sprawy do odmiennych wniosków niż podnosi skarżąca kasacyjnie, nie może być poczytywane za wadliwość konstrukcyjną orzeczenia. W związku z tym za pozbawione usprawiedliwionej podstawy uznano zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., jak również art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 2 k.p.a. zawarte w punktach 2-4 petitum skargi kasacyjnej.

Za chybiony należy ponadto uznać zarzut naruszania art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 150 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak oceny czy w sprawie nie wystąpiła podstawa do zastosowania art. 150 § 2 k.p.a., ponieważ przyczyną wznowienia postępowania nie była działalność organu wymienionego w art. 150 § 1 k.p.a., ale ujawnienie się nowych okoliczności w postaci informacji zawartych w protokole nr 264/2016 z dnia 18 czerwca 2014 r.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).