Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 746/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 14c par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 28 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie przepisów o podatku od czynności cywilnoprawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12.07.2011 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą we W. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów, o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów o podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania dopłat wnoszonych do spółki komandytowo – akcyjnej.

We wniosku spółka przedstawiła, że zamierza w celu upublicznienia i pozyskania kapitałów na dalszy rozwój, chcąc równocześnie zachować pełną kontrolę nad działalnością operacyjną – powołać spółkę komandytowo-akcyjną (dalej: SKA), w której obejmie funkcję komplementariusza. Do grona akcjonariuszy SKA chce zaprosić osoby fizyczne będące jej udziałowcami, zaś po powołaniu, w celu pozyskania kapitału zewnętrznego rozważa wprowadzenie spółki na giełdę papierów wartościowych i zaoferowanie akcji w publicznym obrocie.

Statut SKA będzie przewidywał, związany z posiadanymi przez akcjonariuszy akcjami imiennymi, obowiązek wnoszenia dopłat do spółki. Dopłaty każdorazowo przekazywane będą na kapitał zapasowy spółki, chyba, że walne zgromadzenie wskaże w tej uchwale inny fundusz z wyłączeniem kapitału zakładowego i kapitału podstawowego pochodzącego z wkładów komplementariuszy. Uchwalone dopłaty w każdym przypadku będą zwrotne, o ile nie będą potrzebne na pokrycie strat bilansowych. Zwrot będzie dokonywany równomiernie wszystkim wspólnikom (akcjonariuszom).

Wnioskodawca jako przyszły komplementariusz spółki będzie posiadał, zgodnie z jej statutem, wyłączne prawo reprezentacji i prowadzenia spraw spółki.

Na tym tle spółka A sformułowała pytanie, czy w związku z wniesieniem przez akcjonariuszy dopłat do SKA, powstanie po stronie tej spółki (SKA) obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zdaniem spółki, dopłaty wnoszone przez akcjonariuszy do SKA nie będą opodatkowane podatkiem od czynności cywilnoprawnych, ponieważ z dniem 1 maja 2004 r., tj. z chwilą akcesji do Unii Europejskiej, Rzeczpospolita Polska utraciła prawo do utrzymywania podatku kapitałowego od tego rodzaju zdarzeń, które na gruncie prawa krajowego kwalifikowane były jako "zmiana umowy spółki".

Uzasadniając zajęte stanowisko strona podniosła, że kwalifikacja podmiotu jako spółki kapitałowej dokonywa się z poziomu Dyrektywy Rady 69/355/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, a z ywagi na obiektywną możliwość oraz zamiar wnioskodawcy wprowadzenia akcji do obrotu giełdowego – planowana SKA zaliczana być powinna do spółek kapitałowych, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) Dyrektywy, gdzie wskazano na spółkę, przedsiębiorstwo, stowarzyszenie lub osobę prawną, których udziały w kapitale lub majątku mogą być przedmiotem transakcji na giełdzie.

Jakkolwiek Państwa Członkowskie, na podstawie art. 3 ust. 2 Dyrektywy miały swobodę w uznawaniu podmiotu za spółkę kapitałową, to uprawnienie to dotyczyło wyłącznie tzw. innych podmiotów ukierunkowanych na osiągnięcie zysku, czyli o których mowa w tymże art. 2 ust. 2. Uprawnienie to nie dotyczyło więc spółek, wymienionych w ust. 1 art. 3 Dyrektywy.

Z uwagi na powyższe, uzasadnione jest stwierdzenie, że krajowy ustawodawca nieprawidłowo implementował Dyrektywę uznając spółkę komandytowo-akcyjną za spółkę osobową (art. 1a pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych). W tym zakresie bez znaczenia pozostawało, że także Kodeks spółek handlowych uznaje spółkę komandytowo-akcyjną za spółkę osobową.

Skoro zatem SKA winna być traktowana jak spółka kapitałowa, to zgodnie z art. 7 Dyrektywy Państwa Członkowskie miały zwolnić od podatku kapitałowego operacje, inne niż operacje określone w art. 9, które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione od podatku lub opodatkowane stawką 0,5% lub niższą. Jednakże w przypadku Polski, która przystąpiła do Unii Europejskiej po tej dacie, miarodajny był stan prawny w tym zakresie, obowiązujący na dzień 1.05.2004 r. (czy czynności były zwolnione od podatku lub opodatkowane stawką 0,5% bądź niższą). Tymczasem obowiązująca na dzień 1.05.2004 r. stawka podatku przewidziana dla wszystkich zdarzeń kwalifikowanych jako "umowa spółki" bądź jej "zmiana" wynosiła właśnie 0,5%.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia [...].03.2011 r. (nr [...]) uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

Organ podniósł, że kwestia sporną jest zgodność polskich przepisów o podatku od czynności cywilnoprawnych z Dyrektywą Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r., która zastąpiła Dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału. Według Dyrektora Izby Skarbowej, polska spółka komandytowo-akcyjna nie spełnia żadnego z wymogów, określonych w art. 2 ust. 1 Dyrektywy 2008/7/WE (odpowiednika art. 3 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG). Natomiast w stosunku do szeroko ujętego zakresu podmiotów wymienionych w ust. 2 art. 2 Dyrektywy, Państwa Członkowskiego upoważnione zostały bezterminowo i bezwarunkowo do wyłączenia wobec nich przepisów Dyrektywy (na podstawie art. 9 tej Dyrektywy)..

Dalej organ zauważył, że czynność wniesienia dopłat do spółki nie mieści się w definicji "wkładów" w rozumieniu art. 3 Dyrektywy, a niezależnie od tego Państwo Członkowskie – na podstawie art. 7 ust. 1 Dyrektywy – które w dniu 1 stycznia 2006 r. naliczało podatek od wkładów kapitałowych, może go w dalszym ciągu naliczać pod warunkiem, że jest on zgodny z art. 8-14. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej krajowe przepisy odpowiadają tym wymogom, gdyż stawka podatku od czynności cywilnoprawnych z tyłu umowy spółki bądź jej zmiany jest jednolita i wynosi 0,5%.

Organ zrekapitulował, że wniesienie do spółki komandytowo-akcyjnej dopłat stanowi – w świetle art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych – zmianę umowy spółki, która będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Spółka A, pismem z dnia 20.03.2012 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a po uzyskaniu jego odpowiedzi (pismo Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19.04.2012 r.), podtrzymującej dotychczasowe stanowisko – wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucając naruszenie: (1) art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k), art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust. 3 pkt 1, art. 1a pkt 1 i 2, art. 4 pkt 9 in fne, art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. c) oraz art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z art. 1 lit. a), art. 2 ust. 1 lit. b) i lit. c) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału – poprzez błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, iż dyrektywa nie ma zastosowania w odniesieniu do spółki komandytowo-akcyjnej, podczas gdy jest ona spółką kapitałową w rozumieniu Dyrektywy, ze wszystkimi tego konsekwencjami na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych; (2) art. 3 i art. 5 ust. 1 Dyrektywy kapitałowej – poprzez przyjęcie, że dopłaty do spółki komandytowo-akcyjnej nie stanowią czynności objętej zakresem regulacji Dyrektywy kapitałowej, podczas gdy jest to czynność objęta regulacją Dyrektywy, szczególnie w świetle celów Dyrektywy wskazanych w jej motywach 2 do 9; (3) art. 14c § ustawy Ordynacja podatkowa – poprzez wskazanie w interpretacji, wydanej w związku z negatywną oceną stanowisk wnioskodawcy, stanowiska i uzasadnienia sprzecznego z prawem, w szczególność nieuwzględniającego prawa Unii Europejskiej.

W uzasadnieniu skargi strona ponowiła argumentację zaprezentowaną we wniosku, z tym że stwierdziła, iż za uznaniem SKA za spółkę kapitałową w rozumieniu Dyrektywy przemawia nie tylko możliwość wprowadzenia akcji do obrotu giełdowego ale też możliwość zbycia akcji bez potrzeby uzyskania zgody oraz odpowiedzialność akcjonariuszy do wysokości udziałów. Zwrócono uwagę na niekonsekwencje organu, który z jednej strony odmawia uznania SKA za spółkę kapitałową, co samo w sobie przesądzałoby brak odniesienia do jej sytuacji w przepisach Dyrektywy, a z drugiej strony wywodzi, iż Dyrektywa nie ma zastosowania do instytucji dopłat akcjonariuszy. Poza tym w zakresie braku umiejscowienia dopłat w zakresie przedmiotowym Dyrektywy organ przytoczył same przepisy bez próby wyjaśnienia ich znaczenia, która mogłaby uzasadnić jego pogląd.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

W procesie sądowej kontroli interpretacji podatkowej wydawanej w indywidualnej sprawie Sąd na wstępie ocenia, czy objęty skargą akt spełnia niezbędne wymogi formalne, o jakich mowa w treści art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej dalej "OP"). Przeprowadzana na tym etapie kontrola legalności zaskarżonej interpretacji podatkowej obejmuje przede wszystkim badanie, czy wydana interpretacja zawiera ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy (wymóg z art. 14c § 1 OP), a w przypadku uznania tego stanowiska za błędne, czy przedstawiono w niej stanowisko (uznane przez organ podatkowy za prawidłowe) wraz z jego wyczerpującym uzasadnieniem prawnym (wymóg z art. 14c § 2 OP).

Trzeba przeto stwierdzić, że zaskarżona interpretacja nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Kontrolowany akt nie zawiera bowiem w istocie ani pełnej oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, ani też, co wymaga szczególnego podkreślenia, uzasadnienia prawnego dla poglądu wyrażonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów.

Sygnalizowane zastrzeżenia prowadzą do wniosku, że w stanie faktycznym sprawy w ogóle nie doszło do wydania interpretacji podatkowej w znaczeniu przypisywanym tej instytucji (w sensie merytorycznym). Rozwijając dostrzeżony problem, szczegółowe rozważania nad oceną zaskarżonej interpretacji należy poprzedzić przypomnieniem zasadniczych funkcji, jakie w zamyśle ustawodawcy ma spełniać instytucja interpretacji podatkowych wydawanych w indywidualnych sprawach, a mianowicie: funkcji informacyjnej oraz gwarancyjnej. Istotę tych funkcji trafnie, a przy tym wyczerpująco oddaje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29.03.2012 r. (sygn. akt I SA/Wr 117/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie: "CBOSA").

Zgodnie z tym odesłaniem trzeba podkreślić, że prawo do informacji należy we współczesnych systemach podatkowych do podstawowych praw podatnika. Przewidziana prawem możliwość wydawania interpretacji podatkowych w indywidualnych sprawach z założenia stanowić ma pewną sformalizowaną instytucję udzielania informacji zainteresowanemu w rozumieniu art. 14b § 1 OP na temat sposobu wykładania i stosowania przepisów prawa podatkowego na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotę udzielania interpretacji podatkowych w indywidualnych sprawach podatników trafnie ujął także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15.01.2010 r. (sygn. akt I FSK 1796/08, dostępny w CBOSA) stwierdzając, że "[...] celem instytucji indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika czy płatnika praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych, zwłaszcza obowiązku samoobliczenia i wpłacenia należnego podatku. Występując o interpretację, podmiot [...] chce uzyskać odpowiedź na pytanie, jaka norma jest właściwa dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Jest to swego rodzaju pomoc prawna, która spełnia zarówno funkcję gwarancyjną, jak i ochronną. Wydana interpretacja spełnia swój cel jedynie wtedy, gdy osoba pytająca uzyskuje wiedzę o prawidłowości bądź nieprawidłowości przedstawionego przez siebie stanowiska". Przy czym, jak podkreślono w wymienionym orzeczeniu, w sprawach z zakresu interpretacji podatkowych szczególnego znaczenia nabiera zasada zaufania z art. 121 § 1 OP, realizowana poprzez prawo strony tego postępowania do uzyskania pełnej odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z zaprezentowanego przez nią stanu faktycznego, czy to już istniejącego, czy też przyszłego. Prawo podatnika do informacji należy w tym przypadku postrzegać nie tylko w kontekście możliwości poddania weryfikacji organu podatkowego sposobu rozumienia prawa podatkowego przedstawionego przez podatnika we wniosku, ale w równym stopniu, jako prawo podatnika do uzyskania pełnej, rzetelnej informacji o motywach wykładni przepisów tego prawa dokonanej przez organ podatkowy, co ma znaczenie w szczególności w przypadku rozbieżności obu stanowisk (podatnika i organu podatkowego).

Przedstawione uwagi o charakterze ogólnym, wskazują na rolę uzasadnienia interpretacji, które jest podstawową, obligatoryjną (z zastrzeżeniem wyjątku z art. 14c

§ 1 OP zdanie drugie) a zarazem jedyną formą wypowiedzi organu podatkowego o wykładni prawa podatkowego w zakresie objętym treścią wniosku. Stwierdzić przy tym trzeba, że w przepisach OP, regulujących tę materię, brak jest, poza wymienionym art. 14c § 1 i 2 OP, szczegółowych unormowań dotyczących treści uzasadnienia poprawnie - pod względem formalnym - sporządzonej interpretacji podatkowej.

Podstawowe standardy w tym zakresie formułuje orzecznictwo sądowe (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15.06.2011 r., sygn. akt III SA/Po 274/11; publ. LEX nr 895909), potwierdzając konieczność uwzględnienia przy jej wydawaniu następujących kwestii:

- wymogu przytoczenia przepisów prawnych adekwatnych do wskazanego we wniosku stanu faktycznego,

- konkluzji dotyczącej prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawnopodatkowego oraz motywów, na których opiera się taka konkluzja,

- obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, ocena prawna zawierać musi wyjaśnienie, dlaczego takie, a nie inne stanowisko zostało zajęte,

- organ powinien dokonać wykładni przepisu wskazanego przez wnioskodawcę oraz sposobu jego zastosowania w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego,

- stanowisko organu musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p.),

- wadliwa argumentacja prawna wnioskodawcy, przy prawidłowo wywiedzionym skutku prawnym, winna skutkować uznaniem stanowiska podatnika za nieprawidłowe,

- obowiązek oceny stanowiska pytającego nie zostaje wyczerpany poprzez wskazanie, że jest ono prawidłowe, czy też nieprawidłowe, ale konieczne jest również uzasadnienie dokonanej oceny poprzez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy,

- jeżeli ocena stanowiska wnioskodawcy lub uzasadnienie własnego stanowiska organu wymaga posłużenia się przepisami innymi niż podatkowe, rzeczą organu jest dokonać ich wykładni; nie czyni to wprawdzie z tych przepisów przedmiotu interpretacji indywidualnej, jednak są one wówczas jej elementem.

Jak podkreśla się przy tym, szczególna dbałość o wyczerpującą analizę podatkowoprawnego stanu faktycznego wymagana jest przede wszystkim w sytuacji uznania za nieprawidłową interpretacji przepisów prawa jaką we własnym zakresie przedstawił wnioskodawca.

Konfrontując powyższe ze sposobem udzielenia interpretacji w niniejszej sprawie stwierdzić trzeba, że zaskarżony akt, jakkolwiek został wydany w trybie art. 14b § 1 OP oraz nosi formalną nazwę interpretacji z zakresu prawa podatkowego, wymogu tego rodzaju aktu nie spełnia, albowiem brak w nim niezbędnych elementów treściowych, właściwych dla każdej interpretacji indywidualnej, tj. pogłębionej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, w tym także, wykładni przepisów prawa, jaką należało zastosować zdaniem organu wydającego interpretację.

W kontekście powyższego stwierdzenia, trudno uznać za wystarczającą wypowiedź organu, który zasadniczo ograniczył się do przytoczenia treści wybranych przepisów ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649 ze zm.) oraz Dyrektywy 2008/7/WE.

Należy przypomnieć, że objęte zakresem zapytania wniosku zagadnienie podatkowe dotyczyło istnienia obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu wnoszonych przez (przyszłych) akcjonariuszy spółki komandytowo-akcyjnej dopłat do tej spółki z przeznaczeniem na kapitał zapasowy. Spółka sformułowała stanowisko, że czynność nie będzie podlegała opodatkowaniu, gdyż spółka komandytowo-akcyjna jest spółką kapitałową w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) Dyrektywy Rady 69/355/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. (odpowiednika art. 2 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2008/7/WE, którą należało powołać w tym zakresie – prawidłowo), zaś Rzeczpospolita Polska utraciła z dniem 1.05.2004 r. prawo opodatkowania tego rodzaju czynności, gdyż na ten dzień były opodatkowane stawką podatku kapitałowego (od czynności cywilnoprawnych) 0,5%. Tę ostatnią tezę spółka postawiła wywodząc, że przewidziane w art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/335/EWG obowiązkowe zwolnienie dotyczy wszystkich czynności objętych zakresem tej dyrektywy, które w dniu 1.05.2004 r. były w Polsce – na gruncie obowiązującego na ten dzień prawa krajowego, zwolnione od podatku kapitałowego lub które były opodatkowane tym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,5% lub niższej.

Innymi słowy, zdaniem spółki dopłaty do spółki komandytowo-akcyjnej nie podlegają opodatkowaniu ze względu na zwolnienie podatkowe, określone w art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/355/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. – które to stanowisko miało być przedmiotem oceny organu interpretującego.

Tymczasem w zaskarżonej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się należycie do tego stanowiska, gdyż wyraził jedynie (w przedmiotowym zakresie) pogląd, iż spółka komandytowo-akcyjna nie należy do spółek kapitałowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2008/7/WE, odstępując od przedstawienia jakichkolwiek argumentów przemawiających za taką tezą. Przy tym w ogóle nie odniósł się do kwestii zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/355/EWG, tak że nie wiadomo, czy organ aspekt ten uznał za nieistotny, czy też z jakichś (innych) konkretnych powodów uważał, ze unormowanie Dyrektywy nie mogło mieć w sprawie zastosowania.

Mając na uwadze powyższe, jako trafny należało ocenić zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 14c § 2 OP. Dotknięta stwierdzonym uchybieniem procesowym interpretacja podatkowa naruszała jednocześnie jedną z naczelnych zasad procedury podatkowej, jaką jest wyrażona w treści art. 121 § 1 OP zasada pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Jej realizacja sprowadzała się, podobnie jak w przypadku dyspozycji art. 14c § 1 i 2 OP, do wypełnienia przez organ podatkowy obowiązku wyjaśnienia podatnikowi dlaczego nie podzielił on stanowiska podatnika przedstawionego we wniosku oraz na czym oparł odmienną wykładnię przepisów prawa aniżeli prezentowana przez zainteresowanego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że wobec powyżej przedstawionych mankamentów interpretacji, ocena zasadności tego zarzutu jest przedwczesna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sąd administracyjny nie jest władny dokonywać interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy od tego obowiązku uchylił się organ podatkowy. W sądowej kontroli aktów administracyjnych sąd nie jest bowiem uprawniony do zastępowania organu podatkowego w jego roli organu stosującego prawo na poziomie administracji publicznej. Obowiązkiem sądu jest wytknąć błąd wykładni, który doprowadził do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Krakowie z 10.09.2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1076/10, publ. LEX nr 603366). Jeśli zatem na podstawie uzasadnienia prawnego interpretacji prawa podatkowego nie można przeprowadzić kontroli merytorycznej poprawności wykładni przepisów prawa podatkowego, z uwagi na praktyczny brak tej wykładni (jak już podkreślono, wymogu tego nie spełnia samo przytoczenie przepisów prawa), to interpretacja taka obarczona jest wadą procesową uzasadniającą jej uchylenie.

Ponownie wydając interpretację indywidualną, organ podatkowy obowiązany będzie ustosunkować się w pełni do stanowiska spółki przedstawionego we wniosku o interpretację. Dopiero bowiem ocena stanowiska wnioskodawcy w połączeniu ze stanowiskiem organu podatkowego stanowić będzie, w sensie materialnoprawnym, interpretację przepisów prawa podatkowego, co jasno wynika z treści art. 14c § 1 i 2 OP.

Wskazując na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, zaś postanowienie o zwrocie kosztów postępowania oparł na przepisie art. 200 tej ustawy.