Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1792/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 2 i 12, art. 2 pkt 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 24 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. G., T. G., E. G., O. G., P. G.- następców prawnych Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2125/13 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 27 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do lipca oraz za wrzesień, październik 2010 r. i marzec 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) odstępuje od zasądzenia od skarżących na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu I instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 20 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2125/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. G. (dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 27 czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od lutego do lipca, wrzesień i październik 2010 r. oraz marzec 2011 r.

2. Przedstawiony przez Sąd I instancji przebieg postępowania podatkowego.

2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (dalej organ I instancji) decyzją z 3 grudnia 2012 r. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 2010 r. i marzec 2011 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty, marzec i kwiecień 2010 r. i kwotę zwrotu różnicy VAT na rachunek bankowy za maj 2010 r.

Organ I instancji ustalił, że skarżący od 6 marca 1992 r., prowadził działalność gospodarczą polegającą na produkcji parapetów, oczek wodnych i zbiorników szambowych. Mimo zawieszenia działalności gospodarczej w okresie od 16 czerwca 2010 r. do 28 marca 2011 r. skarżący uzyskiwał przychody z prowadzonej działalności, których nie ewidencjonował. Przedmiotem niezaewidencjonowanych obrotów przeprowadzonych za pośrednictwem portalu internetowego allegro były dostawy zbiorników szambowych wraz z ich montażem. Organ I instancji ustalił, że skarżący zaniżył podatek VAT wynikający z tych transakcji przyjmując, że są opodatkowane stawką VAT - 7% zamiast odpowiednio 22 %, a od 2011 r. 23 %.

Organ I instancji podkreślił, że z analizy przepisów art. 41 ust. 12 - 12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) dalej ustawa o VAT wynika, że nie obejmują one swą treścią robót dotyczących infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu w rozumieniu art. 146 ust. 3 ustawy o VAT, skoro odnoszą się one do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy jedynie obiektów budowlanych (ich części) w rozumieniu art. 41 ust. 12a, z jednoczesnym wyłączeniem części tych obiektów, określonym w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT. Według organu I instancji sprzedaż z montażem zbiorników szambowych, stanowiących zewnętrzny wobec budynku element, należy zaliczyć do infrastruktury towarzyszącej, którego nie dotyczy preferencyjna stawka VAT.

2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (dalej także organ II instancji, organ odwoławczy) rozpoznając odwołanie wniesione przez skarżącego, decyzją z 27 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podkreślił, że z treści znowelizowanych przepisów ustawy o VAT wynika, że 7% stawka VAT nie dotyczyła budowy, remontów i konserwacji obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, co oznacza, że roboty te począwszy od 1 stycznia 2008 r., ze względu na utratę mocy przepisu przejściowego, jakim był w tym zakresie art. 146 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, podlegały opodatkowaniu według stawki podstawowej - 22% i 23%. Według organu II instancji usługa montażu zbiornika szambowego w stosunku do budowy budynku nie stanowi jednego nierozerwalnego świadczenia, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.

3. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie art. 41 ust. 2 i 12 ustawy o VAT, przez błędne przyjęcie, że sprzedaż zbiorników szambowych z montażem jest objęta stawką VAT 22 (23%) oraz naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej Kodeks postępowania administracyjnego), przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez nie zachowanie zasady dwuinstancyjności.

4. Wyrok Sądu I instancji.

4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano okoliczności faktyczne, które przemawiały za ustaleniem, że skarżący w chwili, gdy zawiesił działalność gospodarczą, nie ewidencjonując czynności dostawy oraz nie składając stosownych deklaracji podatkowych przyjął nieprawidłową stawkę podatkową VAT w odniesieniu do dostawy zbiorników szambowych wraz z montażem, dokonywanych za pośrednictwem aukcji internetowych.

4.2. Sąd I instancji powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 7/12, w której przyjęto, że obniżona stawka podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2008 r. oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336) i w § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799) nie może mieć zastosowania do robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego wykonywanych poza budynkiem. Sąd I instancji podkreślił, że był związany powyższą uchwałą, gdyż pozostawała ona w bezpośrednim związku z toczącym się postępowaniem.

4.3. Sąd I instancji wyjaśnił następnie, że kluczowym zagadnieniem w sprawie było ustalenie czy użyte w przepisach pojęcie "budynku" obejmuje także roboty wykonane poza nim, a dotyczące przyłączy kanalizacyjnych, jakie mieściły się w pojęciu "infrastruktury towarzyszącej" zdefiniowanym w art. 146 ust. 3 ustawy o VAT. Zwrócił uwagę, że przepisy art. 41 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT i art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w powiązaniu z § 37 rozporządzenia z 2009 r., (obowiązującego od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r.), jak i treści § 7 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia z 2010 r., wskazywały w stosunku do jakich obiektów budowlanych obniża się stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT do wysokości 7% czy odpowiednio 8%.

Ponieważ – jak wyjaśnił Sąd I instancji – przepisy powyższe nie zawierały definicji legalnej "budynku" zasadne było sięgnięcie do definicji słownikowej. Zgodnie ze "Słownikiem języka polskiego" (red. Mieczysław Szymczak, W-wa PWN 1978 r. Według Sądu I instancji, ponieważ słownikowe rozumienie pojęcia "budynek" oraz definicja zawarta w PKOB nie obejmuje swoim zakresem żadnych innych elementów i obiektów, a przede wszystkim nie obejmuje funkcjonalnie powiązanych z budynkiem urządzeń, w szczególności objętych pojęciem infrastruktury towarzyszącej, to organ odwoławczy prawidłowo przyjął w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie mógł zastosować preferencyjnej stawki podatkowej w wysokości 7% w 2010 r. i wysokości 8% w 2011 r. Organ odwoławczy działał bowiem zgodnie z prawem i przyjął prawidłową wykładnię przepisów ustawy o VAT oraz rozporządzeń wykonawczych z 2009 r. i 2010 r., stanowiących podstawę prawną tej decyzji.

5. Skarga kasacyjna.

5.1. Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc na podstawie art. 269 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o przedstawienie do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego: "Czy obniżona stawka podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2009 r., Nr 224, poz. 1799) i § 7 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2010 r., Nr 246, poz. 1649) może także znaleźć zastosowanie do robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, ale wykonywanych poza bryłą takich obiektów?".

5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 2 i 12 w związku z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, § 7 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 32 Konstytucji RP, przez ich błędną wykładnię, wedle której przepisy te nie mogą mieć zastosowania do robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego wykonywanych poza budynkiem, która to wykładnia pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa.

5.3. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez:

5.3.1. bezzasadne uznanie, że uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 7/12 wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny co do rozstrzygnięcia o całości przedmiotu niniejszej sprawy, podczas gdy uchwała ta nie dotyczyła rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem Sąd I instancji mógł samodzielnie zająć stanowisko odmienne niż w powyższej uchwale co do czynności podatnika podejmowanych od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 1 stycznia 2011 r.;

5.3.2. nieprzedstawienie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiedział się w sposób jednoznaczny, co do tego, czy podziela stanowisko zajęte w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2013r., sygn. akt I FPS 7/12.

5.4. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

6. Zawieszenie postępowania i wskazanie spadkobierców skarżącego – jako następców prawnych.

6.1. W związku ze śmiercią skarżącego postanowieniem z 10 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie.

Następnie postanowieniem z 30 stycznia 2017 r. stosownie do art. 128 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił podjąć postępowanie z urzędu. W miejsce zmarłego skarżącego wstąpili do toczącego się postępowania na podstawie wypisu aktu poświadczenia dziedziczenia jego następcy prawni: żona J. A. G., syn E. G., córka O. G., syn T. G. oraz syn P. G.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7.1. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

7.2. Ani w zarzutach skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu nie podważono w żaden sposób kluczowego dla sprawy ustalenia, że przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego za pośrednictwem portalu internetowego allegro była dostawa zbiorników szambowych wraz z ich montażem poza bryłą budynku, a więc infrastruktury towarzyszącej obiektom budownictwa mieszkaniowego.

7.3. W świetle przyjętych za podstawę rozstrzygnięć ustaleń faktycznych zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 2 i 12 w związku z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT oraz § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o VAT i § 7 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o VAT był nieuzasadniony.

Art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., pozwalał na zastosowanie preferencyjnej stawki 7% w odniesieniu do: dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, czyli głównie do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych (ust. 12a). W świetle definicji "obiektów budownictwa mieszkaniowego" zawartej w art. 2 pkt 12 ustawy o VAT przez obiekty takie należało rozumieć budynki mieszkalne jednorodzinne (z wyjątkiem z art. 41 ust. 12b), o dwóch mieszkaniach, wielorodzinne zbiorowego zamieszkania, a więc wszystkie sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (dalej PKOB) w dziale 11.

7.3. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 7/12 (dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – CBOSA), wobec rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczących stawki podatku VAT stosowanej do opodatkowania usług związanych z pojęciem "obiektów budownictwa mieszkaniowego", wyjaśnił, że "Obniżona stawka podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm., w brzmieniu od 1 stycznia 2008 r.) oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336) i w § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799) nie może mieć zastosowania do robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego wykonywanych poza budynkiem".

7.4. W uzasadnieniu powyższej uchwały skład powiększony wyjaśnił, że w pierwszym okresie członkostwa Polski w Unii Europejskiej, czyli w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2007 r., możliwe było stosowanie w odniesieniu do budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej stawki obniżonej 7%, co wynikało z art. 12 ust. 3 lit. a, pkt 9 zał. H VI Dyrektywy VAT. Natomiast upoważnienie do utrzymania do dnia 31 grudnia 2007 r., w drodze odstępstwa, stawki 7 % na dostawę usług budowy, remontu i modernizacji budynków mieszkalnych, nieświadczonych w ramach programu o charakterze socjalnym, wynikało najpierw z załącznika XII pkt 9 zatytułowanego "Podatki" Traktatu akcesyjnego, a od dnia wejścia w życie Dyrektywy 2006/112/WE z jej art. 128 ust. 5.

W następnych trzech latach na podstawie zmienionego art. 128 Dyrektywy 2006/112/WE Polska mogła do dnia 31 grudnia 2010 r. utrzymać stawkę obniżoną wynoszącą co najmniej 7% w odniesieniu do świadczenia usług związanych z budową, remontem i przebudową budynków mieszkalnych, które nie są wykonywane w ramach polityki społecznej. Taką też, jako obniżoną, mogła stosować do dostawy, budowy, remontu i przebudowy budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej na podstawie art. 98 Dyrektywy 2006/112/WE, jej załącznika III pkt 10.

Dalej Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym wyjaśnił, że art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 maja 2004r. do 31 grudnia 2007 r. przewidywał stawkę 7% dla obiektów budownictwa mieszkaniowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zdefiniowaną w art. 146 ust. 3 ustawy o VAT. W tym ostatnim przepisie ujęte zostały budynki mieszkalne, bez rozróżnienia na objęte i nieobjęte budownictwem społecznym.

Natomiast w następnym okresie obowiązywał art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, postanawiający, że stawkę 7% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, co stanowi powtórzenie postanowień art. 98 Dyrektywy 2006/112/WE, zał. III pkt 10, w zakresie możliwości stosowania stawki obniżonej.

Przepisy kolejnych rozporządzeń wykonawczych dopełniały zakres towarów i usług objętych obniżoną stawką w przedłużonym okresie przejściowym, na podstawie art. 128 ust. 4 Dyrektywy 2006/112/WE, wskazując, że stosuje się ją także do: robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy o VAT, jak i obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 - w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c tej ustawy.

7.5. Jak wynikało z powyższego przepisy ustawy o VAT, w pierwszym ponad trzyletnim okresie (od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2007 r.) uwzględniały infrastrukturę towarzyszącą jako opodatkowaną stawką 7% VAT. Natomiast w kolejnym okresie tj. od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2010 r. ją pomijały.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym podkreślił, że fakt takiego pominięcia, jak i wniosek, że w drugim ze wskazanych okresów zakres czynności opodatkowanych stawką 7 % nie obejmował infrastruktury towarzyszącej, oznaczał, że objętymi obniżoną stawką były jedynie prace dotyczące samego budynku, bez infrastruktury towarzyszącej.

7.5. Przedstawiona wyżej uchwała z 3 czerwca 2013 r., w sprawie o sygn. akt I FPS 7/12, została wydana na podstawie art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego" C. H. Beck Warszawa 2004, s. 221 i nast.).

7.6. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podzielając stanowisko zaprezentowane w powołanej wyżej uchwale, jako niezasadne ocenia podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

W szczególności Sąd I instancji nie naruszył art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez to, że nie przedstawił zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten daje bowiem składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę możliwość przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli skład ten nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro – jak wynikało z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – Sąd I instancji "podzielił stanowisko zajęte w uchwale", to oddalając skargę w oparciu o przyjętą w niej wykładnię art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w niczym nie uchybił art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

7.7. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku o podjęcie uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem kwestie podnoszone w sformułowanym wniosku, zostały już dostatecznie wyjaśnione w orzecznictwie i wykładnię art. art. 41 ust. 12 ustawy o VAT przyjętą w cytowanej już uchwale należy ocenić jako utrwaloną (por. wyroki z 18 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1633/16 i z 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1792/12; CBOSA).

7.8. Z powyższych względów skarga kasacyjna, jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 206 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle okoliczności tej sprawy następcy prawni skarżącego, którzy w postępowaniu sądowoadminstracyjnym korzystali z prawa pomocy nie powinni być obciążeni kosztami postępowania kasacyjnego.