Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 222/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata (...) prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ul. (...) w (...) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Z. P. w piśmie z 26 czerwca 2007r. skierowanym do Wojewody (...), a następnie przekazanym według właściwości Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji, wniósł - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - o stwierdzenie nieważności:

1) decyzji Prezydenta Miasta O. z (...) października 2003r. o wymeldowaniu z pobytu stałego wnioskodawcy,

2) decyzji Wojewody (...) z (...) października 2004r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z (...) sierpnia 2004r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta O. z (...) października 2003r. o wymeldowaniu wnioskodawcy.

Strona uzasadniając punkt 2 wniosku podniosła, iż decyzja o odmowie wznowienia postępowania wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Takiego stopnia naruszenia prawa upatruje w działaniu Urzędu Miasta (O.), który zwrócił jej nierozpatrzony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z (...) października 2007r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z (...) października 2004r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z (...) sierpnia 2004r. o odmowie wznowienia postępowania, o którym mowa w punkcie 2 opisanego wniosku strony.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności następuje w przypadku konieczności ustalenia przesłanek zastosowania tej instytucji. Niedopuszczalnym jest jednak badanie przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji w przypadku rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. W tej bowiem sprawie decyzja Wojewody (...) z (...) października 2004r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta O. z (...) października 2003r. o wymeldowaniu Z. P. z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. (...) w O., była już przedmiotem oceny zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu

Administracyjnego. Postępowania sądowe o sygn. IV SA/Wa 894/05 i o sygn. II OSK 898/06 zostały zakończone wyrokami orzekającymi o oddaleniu skarg (w drugim przypadku skargi kasacyjnej).

Organ uznał, powołując się na treść art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż powaga rzeczy osądzonej wyklucza możliwość wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Oparł się w tej materii również na stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w wyroku z 30 września 2002r. (sygn. akt V SA 2257/01), który stwierdził niedopuszczalność prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, której zgodność z prawem została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego.

Podsumowując Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż skoro zarzuty podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) października 2004r. były już przedmiotem oceny sądów administracyjnych, to on nie jest uprawniony do ponownej ich analizy.

Ponadto Minister zauważył, że organem właściwym do rozpoznania wniosku w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta O. z (...) października 2003r. orzekającej o wymeldowaniu wnioskodawcy z pobytu stałego jest Wojewoda (...).

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - po rozpatrzeniu wniosku Z. P. o ponowne rozpoznanie sprawy - decyzją z (...) listopada 2007r. utrzymał w mocy decyzję własną z (...) października 2007r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z (...) października 2004r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Tym samym podtrzymał argumentację zaprezentowaną w decyzji z (...) października 2007r., wyjaśniając iż niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji, której zgodność z prawem została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Nadto wskazał, iż kwestie związane z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania dotyczącego wymeldowania były już przedmiotem oceny zarówno organów, jak i Sądów Administracyjnych.

Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z (...) listopada 2007r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa administracyjnego.

Jego zdaniem zaskarżona decyzja jest błędna, zaś decyzja Wojewody (...) z (...) października 2004r. jest dotknięta rażącymi wadami, które winny skutkować stwierdzeniem jej nieważność, tymczasem naruszenia te nie były w ogóle analizowane. Żadne organy "nie rozpatrywały rażącego naruszenia przepisów prawa, tj. art. 6, art. 7 , art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a., przez organ pierwszej instancji w kwestii przyjęcia jego wniosku o przywrócenie terminu i opatrzenia prezentatą Urzędu Miasta, a następnie zwrócenia z przekreśloną prezentatą". Ponadto tak Wojewoda (...)i, jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie odnieśli się do stanu faktycznego jaki został przedstawiony we wniosku do Wojewody (...) z 26 czerwca 2007r., (np. faktu, że ojciec skarżącego w chwili składania wniosku o wymeldowanie nie był i do dnia dzisiejszego nie jest właścicielem działki, na której znajduje się dom, z którego skarżący został wymeldowany). Nadmienił również, iż pod adresem, z którego go wymeldowano mieszka od urodzenia do dnia dzisiejszego, nigdy się z niego nie oddalał.

Pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, w piśmie procesowym z 27 sierpnia 2008r., podniósł iż zgodnie z art. 171 P.p.s.a. wyrok sądu administracyjnego ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie, tak w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym przedmiotem rozstrzygnięcia, jak i granicą związania wyrokiem, była jedynie kwestia odmowy wznowienia postępowania. Oba Sądy w swoich uzasadnieniach zajmowały się tylko i wyłącznie kwestią legalności odmowy wznowienia postępowania i oparły swe rozstrzygnięcia na tym, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu. Żaden z Sądów nie badał więc istnienia bądź nie przesłanek nieważności decyzji z art. 156 K.p.a., a zatem te kwestie nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - w odpowiedzi na skargę -wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie aplikant - działający z upoważnienia pełnomocnika skarżącego -oświadczył, iż z tego co mu wiadomo to postępowanie, które obecnie kontroluje Sąd Administracyjny jest jedynym postępowaniem prowadzonym z wniosku skarżącego z 26 czerwca 2007r. o stwierdzenie nieważności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.)), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z (...) listopada 2007r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Z. P. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta O. z (...) października 2003r. o wymeldowaniu wnioskodawcy z pobytu stałego w lokalu przy ul. (...) w O. Prezydent Miasta O. decyzją z (...) sierpnia 2004r. odmówił wnioskodawcy wznowienia postępowania. Z kolei akt ten -po rozpoznaniu odwołania - Wojewody (...) decyzją z (...) października 2004r. utrzymał w mocy. Decyzje wydane w trybie wznowieniowym były przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Najpierw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 marca 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 894/05, oddalił skargę na decyzję Wojewody (...) z (...) października 2004r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 898/06, oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie z 15 marca 2006r. stało się prawomocne od 14 czerwca 2007r. Wówczas Sąd pierwszej instancji podał, iż z akt sprawy wynika, że skarżący dowiedział się o decyzji, na mocy której go wymeldowano 14 czerwca 2004r., zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął 14 lipca 2004r. Tymczasem skarżący podanie o wznowienie nazwane "odwołaniem" wniósł 28 lipca 2004r., czyli z opóźnieniem 14 dniowym. Wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia tego podania. Ewentualne

zaś wniesienie wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem 25 sierpnia 2004r. było spóźnione, albowiem wniosek ten należało wnieść najpóźniej w dniu 28 lipca 2004r. (czyli wraz z podaniem o wznowienie postępowania). Dlatego, choć pracownik organu pierwszej instancji odmówił przyjęcia 25 sierpnia 2004r. wniosku o przywrócenie terminu, zwracając go skarżącemu, to uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż okoliczności związane z chęcią złożenia wniosku, w efekcie faktycznym go niezłożeniem nie mogą wywoływać skutków w sprawie dotyczącej żądania wznowienia postępowania. Brak bowiem w aktach sprawy wniosku o przywrócenie terminu nie pozwalał organowi na badanie przyczyn opóźnienia terminu, a Sądowi na uznanie wystąpienia rażącego naruszenia prawa z powodu nierozpoznania przez organ niezłożonego wniosku.

Okoliczność, iż decyzje wydane w trybie wznowieniowym były przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej miała miarodajne znaczenie dla oceny prezentowanej w niniejszej sprawie i ostatecznego jej rozstrzygnięcia. Kontrolowana przez Sądy Administracyjne decyzja Wojewody (...) z (...) października 2004r. stała się przedmiotem wniosku skarżącego z 26 czerwca 2007r. o stwierdzenie nieważności.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Innymi słowy istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że sąd i organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. W myśl zaś art. 170 powołanej ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie prawomocnym orzeczeniem sądu, o jakim mowa w art. 170 P.p.s.a. dotyczy każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy.

Zakres sprawowanej przez sąd kontroli aktu administracyjnego, w tym decyzji, wyznacza art. 145 § 1 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu sąd uwzględniając skargę na decyzję:

1) uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenia

przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przy tym kontrolę zgodności aktu z prawem sąd przeprowadza będąc niezwiązany granicami wniosków i zarzutów zawartych w skardze (granicami skargi).

Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że Sąd Administracyjny dokonując oceny zgodności decyzji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania z prawem, nawet niezależnie od treści skargi - badał ten akt, jak również akt utrzymany nim w mocy, w pełnym zakresie, tj. zarówno pod względem występowania wad kwalifikowanych powodujących stwierdzenie ich nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), jak i pod względem innych naruszeń prawa skutkujących ich uchyleniem (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Skoro wówczas Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok oddalający skargę i orzeczenie to utrzymał w mocy Naczelny Sąd Administracyjny - oddalając skargę kasacyjną, to znaczy że uznał, iż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie lub stwierdzenie nieważności. W tej sytuacji znaczenie powołanego wyroku Sądu Administracyjnego dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie polega na jego wiążącej mocy co do braku podstaw do zarzucania decyzji z (...) listopada 2007r., nie tylko wadliwości kwalifikowanej, ale jakiejkolwiek wadliwości tej decyzji, branej pod uwagę w ramach wyznaczonej sądowi administracyjnemu kognicji.

Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż oddalenie prawomocne przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzania nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2005r., str. 719; wyrok NSA z 18.12.1992r., sygn. akt I SAB 63/92, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z 10.11.2004r., sygn. akt IV SA 1894/03, publ. LEX nr 164517; wyrok WSA w Warszawie z 15.02.2006r., sygn. akt VII SA/Wa 956/05, publ. LEX nr 203679; wyrok

WSA w Warszawie z 2.06.2006r., sygn. akt I SA/Wa 1849/05, publ. LEX nr 219255). Wskazać też należy, że w wyroku z 23 kwietnia 2001 r. (sygn. akt II SA 517/00, publ. LEX nr 51228), jak i w postanowieniu z 19 lutego 2001 r. (sygn. akt II SAB 278/00-287/00, niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd (wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) jest w istocie niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu.

Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę poglądy wyrażone w przywołanych orzeczeniach sądów administracyjnych w pełni podziela. Zatem jeszcze raz podkreślenia wymaga, iż organ nie mógł podjąć się rozważenia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, która była już wcześniej przedmiotem kontroli sądu administracyjnego i w stosunku do której zapadł wyrok oddalający skargę.

Odnosząc się do treści skargi i zarzutów w niej sformułowanych pod adresem nie tylko organu, który wydał zaskarżoną decyzję - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, ale i Wojewody (...), należy jeszcze raz wyraźnie podkreślić, iż przedmiotem kontroli Sądu pod względem zgodności z prawem była tylko i wyłącznie decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z (...) listopada 2008r. utrzymująca w mocy decyzję własną z (...) października 2008r. Zatem skoro obie badane decyzje (z (...) listopada i z (...) października 2008r.) były wydane przez Ministra, to nie można skutecznie zarzucić Wojewodzie (...), jako organowi nieorzekającemu w sprawie, jakiegokolwiek naruszenia prawa. Również Sąd nie dopatrzył się w działaniu Ministra naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Prawidłowo organ ten rozpoznał punkt drugi wniosku skarżącego z (...) czerwca 2007r. o stwierdzenie nieważności.

Skarżący podnosi również, iż dotychczas żadne organy nie rozpatrywały rażącego naruszenia art. 6, art. 7 , art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a. przez organ pierwszej instancji, prawdopodobnie miał tu na myśli Prezydenta Miasta O., w zakresie przyjęcia jego wniosku o przywrócenie terminu, mianowicie najpierw opatrzenia go prezentatą Urzędu Miejskiego, a następnie zwrócenia z przekreśloną prezentatą. Otóż z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 czerwca 2007r. wskazał, iż skarżący chociaż chciał złożyć wniosek o przywrócenie terminu, to faktycznie go nie złożył. Natomiast Wojewódzki Sąd

Administracyjny w wyroku z 15 marca 2006r., uznał że okoliczności związane z podejmowaniem próby składania wniosku o przywrócenie terminu nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy wznowieniowej, albowiem nawet gdyby ów wniosek został skutecznie wniesiony to i tak byłby po terminie, jako że wniosek taki należało wnieść najpóźniej w dniu 28 lipca 2004r. wraz z podaniem o wznowienie, czego wymaga art. 58 § 2 K.p.a. Zaś zgodnie z art. 58 § 3 K.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne. Nadto skarżący mógł ówcześnie skorzystać z trybu skargowego unormowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu stosownym jest podkreślić, iż ani organy orzekające w trybie nieważnościowym, jak i wznowieniowym, ani Sądy Administracyjne kontrolujące wydane w tych trybach decyzje, nie badały decyzji Prezydenta Miasta O. z (...) października 2003r. o wymeldowaniu Z. P. z lokalu przy ul. (...) w O. w aspekcie przesłanek nieważnościowych z art. 156 K.p.a., w tym rażącego naruszenia prawa. Skarżący o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji wniósł w piśmie z 26 czerwca 2007r. (punkt 1 wniosku), zaś Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo stronie wyjaśnił, że do rozpoznania tej części wniosku organem właściwym jest Wojewoda (...). Z tego co oświadczył pełnomocnik reprezentujący skarżącego na rozprawie postępowanie kontrolowane przez Sąd było jedynym postępowaniem prowadzonym na skutek wniosku z 26 czerwca 2007r. o stwierdzenie nieważności. W tej sytuacji skarżący winien swoje działania skierować do Wojewody (...), mając możliwość skorzystania z takich środków prawych jak zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a w dalszej konsekwencji skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego.

Częściowo należy zgodzić się z twierdzeniami pełnomocnika skarżącego, sformułowanymi w piśmie procesowym z 27 sierpnia 2008r., mianowicie odnośnie zakresu powagi rzeczy osądzonej wyroku sądu administracyjnego, to znaczy że przedmiotem rozstrzygnięcia ówcześnie orzekających w sprawie Sądów Administracyjnych, jak i granicą związania wyrokiem, była jedynie kwestia odmowy wznowienia postępowania. Niemniej jednak nie można podzielić twierdzeń, że żaden z Sądów nie badał istnienia bądź nie przesłanek nieważności decyzji z art. 156 K.p.a., albowiem jak sam pełnomocnik wskazał, oba Sądy zajmowały się kwestią legalności decyzji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Zatem, w

świetle przytoczonej treści art. 145 § 1 P.p.s.a. i powyższych wywodów, kontrolowały decyzje wydane w trybie wznowieńiowym również w aspekcie przesłanek nieważnościowych z ar. 156 K.p.a. Z kolei oczywistym jest fakt, iż w sprawie nie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej, albowiem obecnie kontrolowane przez Sąd postępowanie nie jest postępowaniem toczącym się w tym samym przedmiocie co postępowanie zakończone wyrokami z 15 marca 2006r. i 14 czerwca 2007r. W przeciwnym bowiem razie zachodziłaby podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, albowiem wniesionej od tego samego aktu. I chociaż powołanie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na art. 171 P.p.s.a. i wyprowadzanie wprost z treści tego przepisu niedopuszczalności badania przesłanek nieważnościowych decyzji w przypadku rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego nie było prawidłowe - to uchybienie tego rodzaju nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Na marginesie należy wskazać, iż skoro skarżący twierdzi, że pod adresem, z którego go wymeldowano mieszka od urodzenia do dnia dzisiejszego i nigdy się z niego nie oddalał, to także może poczynić czynności celem zameldowania. Nadto, że w obecnym stanie prawnym ewidencja ludności (polegająca m. in. na rejestracji danych o miejscu pobytu osób), jest instytucją służącą odzwierciedlaniu stanu faktycznego; dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu danej osoby i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź budynku.

W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postanowiono w pkt 2 wyroku na zasadzie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.).