Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 509/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61,  art. 71,  art. 77,  art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2016r. sprawy ze skargi "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r., Nr "[...]" w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 marca 2015 r. (uzupełnionym w dniu 13 marca 2015 r.) A. Sp. z o. o. w O. (dalej jako A., Przedsiębiorstwo, Spółka) wystąpiło do Prezydenta O. (dalej jako Prezydent) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania frakcji palnej powstałej w wyniku przetwarzania odpadów komunalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach - będących własnością Przedsiębiorstwa - nr: [...], [...], [...], obręb [...] oraz nr: [...], [...] i [...], obręb [...] w O. przy ul. [...]. Do wniosku załączyli m. in. kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej, wypis z rejestru gruntów.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią sanitarną z dnia 15 kwietnia 2015 r. ustalił, że raport o oddziaływaniu na środowisko dla w/w przedsięwzięcia należy sporządzić w pełnym zakresie określonym w art. 66 ust. 1 pkt 1-20 oraz ust. 3-6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016, poz. 353 j.t.- dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji).

Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako RDOŚ w O.) postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r. ustalił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko rzeczonego przedsięwzięcia w pełnym zakresie, o którym mowa w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji.

W rezultacie powyższych stanowisk Prezydent postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. nałożył na Przedsiębiorstwo obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia w pełnym zakresie określonym w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji.

Po opracowaniu raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia (wraz z jego uzupełnieniem) RDOŚ w O. postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2015 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia zamierzonego przez Spółkę oraz określił warunki jego realizacji.

Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. opinią sanitarna z dnia 12 listopada 2015 r. pozytywnie zaopiniował realizację przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Prezydent obwieszczeniem z dnia 19 listopada 2015 r. zawiadomił społeczeństwo o możności zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania wniosków i uwag w terminie od 20 listopada 2015 r. do 10 grudnia 2015 r. w siedzibie Wydziału Środowiska Urzędu Miasta O.

Następnie decyzją z dnia 22 grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji oraz § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016, poz. 71 t.j. – dalej jako rozporządzenie) ustalił na rzecz Spółki środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie instalacji termicznego przekształcania frakcji palnej powstałej w wyniku przetworzenia odpadów komunalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w O. przy ul. [...], działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i jednocześnie określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi we zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych oraz wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko. Uzasadniając podał, że działki planowanego zamierzenia inwestycyjnego są zlokalizowane w jednostce planistycznej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. symbolem CEO – tereny zabudowy i urządzeń ciepłownictwa i elektroenergetyki oraz gospodarki odpadami. Nadmienił, że instalacja termicznego przekształcania frakcji palnej odpadów powstałej w wyniku przetworzenia odpadów komunalnych, zapewniającej odzysk energii i dostawy ciepła dla mieszkańców [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, została zaprojektowane w celu zagospodarowania frakcji palnej odpadów komunalnych w optymalny sposób poprzez odzysk ciepła na potrzeby miejskiej sieci ciepłowniczej i energii elektrycznej. W instalacji termicznego przekształcania frakcji palnej będzie produkowane ciepło na potrzeby centralnego ogrzewania oraz przygotowywania ciepłej wody. Nowa instalacja będzie również produkowała energię elektryczną. W obiekcie Spółka przewiduje także budowę wodnej kotłowni rezerwo-szczytowej wykorzystyjącej jako paliwo gaz ziemny i/lub olej opałowy lekki. Planowana instalacja będzie układem kogeneracyjnym, czyli będzie wytwarzała równocześnie ciepło i energię elektryczną. Dalej szczegółowo opisał przebieg przemian energetycznych. Nadmienił, że obszar realizacji (eksploatacji po oddaniu do użytkowania) znajduje się poza formami ochrony przyrody wymienionymi w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Towarzystwo B. (dalej jako Towarzystwo, B.), jako organizacja społeczna (stowarzyszenie), ekologiczna, której głównym cele statutowym jest "zachowanie, ochranianie i odtwarzanie dziedzictwa przyrodniczego", która może być stroną w takich postępowaniach na podstawie art. 44 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podniosła zarzutów przeciwko skarżonemu orzeczeniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. |(dalej jako Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 80 i art. 82 ustawy o dostępie do informacji, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania. W pierwszej kolejności Kolegium analizując legitymację procesową Towarzystwa do zaskarżenia kwestionowanej decyzji uznało, że takowa organizacji ekologicznej przysługuje na podstawie art. 44 ustawy o dostępie do informacji publicznej dodając, że nie ma konieczności wydawania osobnego postanowienia w przedmiocie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Uznało, że organ pierwszej instancji określił przeanalizował oraz dokonał, zgodnie z art. 62 ust. 1 stawy o dostępie do informacji publicznej, oceny bezpośredniego oraz pośredniego wpływu przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji termicznego przekształcania frakcji palnej powstałej w wyniku przetworzenia odpadów komunalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na środowisko oraz zdrowie i warunki życia, dobra materialne, krajobraz, zabytki, a także wzajemne oddziaływanie pomiędzy wskazanymi powyżej czynnikami oraz możliwości i sposoby zmniejszenia negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wymagania w zakresie monitoringu. Organ wziął również pod uwagę i uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz uzgodnienia i opinię właściwego organu. Powyższe – jak konkludowało Kolegium – znalazło odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu organu I instancji, gdyż oprócz określenia rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia dokonano również określenia warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, uwzględniając konieczność ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Określone zostały również wymogi dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie nie nałożono obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko ani postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Gospodarka odpadami będzie monitorowana stosownie do wymagań prawa, tj. w odniesieniu do posiadaczy odpadów zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U.2013., poz. 21 z zm.). Budowa obiektu nie spowoduje również fragmentacji siedlisk przyrodniczych, teren planowanego przedsięwzięcia nie jest zlokalizowany w obrębie parku narodowego, leśnego kompleksu promocyjnego, obszaru ochrony uzdrowiskowej, nie występują tu pomniki historii wpisane na listę dziedzictwa światowego. Przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na zabytki oraz stanowiska archeologiczne podlegające ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Przedsięwzięcie nie wpłynie na stan i potencjał ekologiczny wód powierzchniowych i podziemnych oaz go nie pogorszy, nie będzie też oddziaływać na cele ochronne wód, przy uwzględnieniu wskaźników oceny stanu wód, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 22 października 2014 r. w sprawie sposobu kwalifikacji stanu jednolitych części wód powierzchniowych oraz środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych (Dz.U.2014., poz. 1482). W wyniku realizacji inwestycji nie nastąpi zmiana stosunków wodnych, likwidowanie naturalnych zbiorników wodnych (zbiornik nr 10 przeznaczony do zachowania i ochrony), starorzeczy i obszarów wodno-błotnych. W raporcie dokonano także analizy wpływu inwestycji na zmianę klimatu. Kolegium przeanalizowało wpływ oddziaływania inwestycji w trakcie eksploatacji poprzez emisję: ścieków, zanieczyszczeń do powietrza, odpadów i hałasu.

W skardze Towarzystwo rozstrzygnięciu Kolegium zarzuciło naruszenie:

1/ art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016, poz. 23 j.t. – dajek jako k.p.a.) poprzez brak powiadomienia o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem skarżonej decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, tym bardziej, że Kolegium pismem z dnia 4 lutego 2016 r. powiadomiło skarżącego, że przewidywany termin załatwienia przedmiotowej sprawy to 14 kwietnia 2016 r., a tymczasem rzeczoną decyzję wydało już 10 lutego 2016 r.

2/ brak właściwego powiadomienia społeczeństwa o prowadzonym postępowaniu, gdyż wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpłynął do organu I instancji w dniu 5 lutego 2015 r., zaś powiadomienie o możności zapoznania się z aktami sprawy wywieszono dopiero w dniu 19 listopada 2015 r., bezpośrednio przed wydaniem decyzji, co pozbawiło Towarzystwo i inne organizacje społeczne możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym i procedurze (oceny oddziaływania na środowisko od samego początku. Ponadto stwierdzono brak publikacji w/w obwieszczenia na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta O.,

3/ prawidłowości sporządzania raportu oceny oddziaływania na środowisko (dalej jako raport) poprzez:

a/ sporządzenie raportu w wersji elektronicznej w dniu 5 maja 2015 r., a zatem przed wydaniem przez Prezydenta postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu i jego zakresu, co miało miejsce w dniu 21 maja 2015 r.,

b/ raport został wykonany dla inwestycji zlokalizowanej w innym miejscu, niż planowana spalarnia, jako, że w decyzji Prezydenta jako działki planowanej inwestycji wskazano m. in. nr: [...] i [...], natomiast w raporcie działki nr: [...], [...], zaś w uzupełnieniu do raportu działki nr: [...] i [...],

4/ sprzeczność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż w uzupełnieniu raportu wskazano działki m. in. nr: [...] i [...] planowanej realizacji inwestycji, które są zlokalizowane poza jednostką planistyczną oznaczoną w planie symbolem 1CEO,

5/ brak w raporcie jakichkolwiek informacji o oporze społecznym wobec inwestycji,

6/ raport nie odnosi się do sytuacji unormowanej w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo wodne, tj., że teren planowanego przedsięwzięcia znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego, obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Podał, że skoro planowane przedsięwzięcia należy do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (określone w § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko –DZ.U. Nr 13, poz. 139 ze zm.), to z góry było wiadomym, że istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, zaś inwestor wniósł o ustalenie zakresu raportu. Nadto Prezydent zadośćuczynił wynikającemu z art. 33 ustawy o dostępie do informacji obowiązkowi podania do publicznej wiadomości informacji wskazanych w tejże regulacji i zakreślił 21 dniowy termin składania wniosków i uwag (obwieszczenie z dnia 19 listopada 2015 r.). Decyzja organu I instancji została wydana w dniu 22 grudnia 2015 r., a zatem po upływie terminu zakreślonego do składania uwag i wniosków. Dodało, że raport spełnia wymagania określone w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Oceniając skargę w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą wydanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, a także rozporządzenia. Zgodnie z art. 72 ust. Tej ustawy przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji wymienionych w tym przepisie (m.in. decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę) konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację i prowadzenie inwestycji (to następuje na etapie m.in. uzyskiwania decyzji w wyżej przywołanych sprawach). Postępowanie to dotyczy - co należy podkreślić - planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (zob. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 696/09 oraz z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 988/09 - dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Szczególny cel postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którym jest określenie wymagań i parametrów planowanej inwestycji w zakresie ochrony środowiska powoduje, że decyzja powyższa musi zawierać szczególne elementy, określone w art. 82 ust. 1 u.o.u.i.ś.

W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy środowiskowej. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (ust. 2).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie bezsporna pozostaje okoliczność, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt. 2 u.o.u.i.ś., w związku z treścią § 2 ust. 1 pkt. 46 Rozporządzenia. Wyżej wskazany § 2 ust. 1 pkt. 46 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznego przekształcania odpadów, krakingu odpadów, fizykochemicznej obróbki odpadów (proces D9 unieszkodliwiania odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.) o wydajności nie mniejszej niż 100 ton dziennie, z wyłączeniem instalacji spalających odpady będące biomasą w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji określonych w art. 72 ust. 1 tej ustawy. (m. in. decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego). Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73). Organem właściwym do wydania takiej decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia, a w jej ramach dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, jest Prezydent (art. 75 ust. 1 pkt 4).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.u.i.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (...); 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...) (ust. 2). Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu tym regionalny dyrektor ochrony środowiska: 1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji; 2) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 (ust. 3 i 4). W stanowisku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, regionalny dyrektor ochrony środowiska lub Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 18a, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności określone w ust. 5 pkt 1-3. W myśl art. 77 ust. 6 i 7 ustawy środowiskowej uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje się oraz opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Do uzgodnienia i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 u.o.u.i.ś. jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że statuowane art. 80 u.o.u.i.ś wymogi przedmiotowej sprawie zostały dochowane. Prezydent, po uprzednim zasięgnięciu opinii co do zakresu sporządzenia raportu, zobowiązał Przedsiębiorstwo do sporządzenia raportu w pełnym zakresie, który następnie został poddany uzgodnieniu i pozytywnie zaopiniowany. Wyniki uzgodnienia i opinii organ I instancji w pełni uwzględnił inkorporował do treści decyzji z dnia 22 grudnia 2015 r., a w konsekwencji także ustalenia zawarte w raporcie (także jego uzupełnieniu) o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko będącym przedmiotem oceny przez organy współdziałające.

Odnosząc się do zarzutu braku należytego zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału wskazać należy, że ustawa o udostępnianiu informacji niezwykle szczegółowo reguluje, w Dziale III, kwestię udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu. Zasady powyższe, jako lex specialis, modyfikują ogólne zasady udziału społeczeństwa w postępowaniu określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W ramach prowadzonego postępowania szczególne znaczenie ma przy tym art. 33 tej ustawy który wprost zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podania do publicznej wiadomości informacji o prowadzonym postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji wymagających udziału społeczeństwa. Obowiązek określony w powyższym artykułem ma charakter bezwzględny i oznacza konieczność powiadomienia społeczeństwa o każdej czynności w nim wymienionej. Wspomniana ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku precyzuje przy tym, w art. 3 ust. 1 pkt 11, że przez podanie informacji do publicznej wiadomości uznaje się w rozumieniu ustawy udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu.

Analiza akt sprawy wskazuje, że w ramach prowadzonego postępowania powiadomiono strony m. in. o wszczęciu postępowania, o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu w pełnym zakresie, organach właściwych do wydania opinii i organie uzgadniającym, jak również o możności zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania uwag i wniosków (obwieszczenie Prezydenta z dnia 19 listopada 2015 r., które zamieszczone zostało na tablicy ogłoszeń wydziału Urzędu Miasta O. w okresie od 19 listopada 2015 r. do 11 grudnia 2015 r., jak również ogłoszone było w BIP Urzędu Miasta O. w okresie od 19 listopada 2015 r. do 10 grudnia 2015 r.). Z wykorzystaniem wskazanych powyżej sposobów organ I instancji powiadomił społeczeństwo o wydaniu decyzji z dnia 22 grudnia 2015 r. (wywieszona informacja na tablicy ogłoszeń Wydziału Urzędu w okresie od 23 grudnia 2015 r. do 8 stycznia 2016 r. i publikowane w BIP od 23 grudnia 2015 r. do 5 stycznia 2016 r. W tym też zakresie przywołane fakty dyskredytują zarzuty odwołania o braku należytego zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Faktem pozostaje, że Kolegium pismem z dnia 4 lutego 2016 r. (doręczonym w dniu 9 lutego 2016 r.) poinformowało m. in. Towarzystwo o rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta z dnia 22 grudnia 2015 r. w terminie do 14 kwietnia 2016 r., zaś skarżoną decyzję wydało w dniu 29 lutego 2016 r. Jednak powyższe w niczym nie utrudniło skarżącemu możności wzięcia udziału w postępowaniu odwoławczym, składania wniosków i uwag, prezentacji własnego (społecznego) stanowiska. Co istotne ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku nie zawiera normy prawnej, która wskazywałaby, iż naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu winno skutkować bezwzględną eliminacją z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć. Oznacza to, iż ewentualne naruszenie zasad postępowania musi podlegać ocenie, pod kątem ustalenia, czy owe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a ewentualnie na takowy wpływ Towarzystwo nawet się nie powołuje. W sprawie jednak najistotniejsza pozostaje okoliczność, że pomiędzy wskazaną powyżej sygnalizacją, a wydaniem skarżonej decyzji Towarzystwo miało możność prezentacji interesu prawnego, które reprezentuje. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi zawarte w pkt 1 i 2 nie zasługują na uwzględnienie, identycznie jak zarzut z pkt 5 skargi, jako, że zgoda społeczeństwa na realizację środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest warunkiem koniecznym (ustawowo zagwarantowanym) do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty z pkt 3b/ i 4 skargi, które jako wewnętrznie powiązane podlegają wspólnej ocenie. Otóż nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że działki planowanej inwestycji m. in. nr: [...] i [...] są zlokalizowane miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w jednostce planistyczne oznaczonej symbolem 1CEO, co prima facie wynika z porównania linii rozgraniczających rzeczone działki uwidocznionymi na kopii mapy ewidencyjnej załączonej do wniosku (uzupełnienia) Przedsiębiorstwa przy piśmie z dnia 2 marca 2015. z granicami wskazanej jednostki planistycznej określonymi na wyrysie z rysunku planu. Różnice zaś w numeracji tychże działek tj. nr [...], obręb [...] przywołane w raporcie były oczywiście błędne, jako że opierały się ta takowej numeracji rzeczonych działek planowanej inwestycji wskazanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie uwzględniały faktu podziału tychże działek, w następstwie którego to podziału powstały m. in. działki nr [...] i [...], obręb [...], co też uwzględnia uzupełnienie raportu, zaś Przedsiębiorstwo w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2016 r. szczegółowo powyższe zagadnienie przedstawiło. Z kolei zgodność działek (wszystkich) planowanej inwestycji z ustaleniami planu, powyżej zdefiniowanymi, jest wprost oczywista i nie wymaga pogłębionej analizy.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut z pkt 3a/ skargi z przyczyny podanej w odpowiedzi na skargę, nie jest zasadny również zarzut 6 skargi, co wnika nawet z jej treści.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał działanie organów administracji w niniejszej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego, nie dopatrzył się też naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.