Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 496/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61a § 1- 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr SKO.4150.157.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 marca 2022 roku, nr DPRG-UA-X.144.2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz strony skarżącej O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zwraca z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stronie skarżącej O. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu 18 maja 2022 roku pod poz.1878. dc


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2022 r., nr SKO.4150.157.2022 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 61a § 1- 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 marca 2022 r., nr DPRG-UA-X.144.2022 o odmowie wszczęcia, na wniosek O. Sp. z o.o. z siedzibą w W., postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz zjazdami z ulicy, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na terenie obejmującym fragment działki o nr ew. [...] i cześć działek drogowych nr [...] i [...], w obrębie geodezyjnym [...].

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji skarżąca spółka, reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika, wystąpiła wnioskiem z dnia 4 marca 2022 r. W wyniku przeprowadzonej analizy wniosku, w tym przedłożonego przez spółkę załącznika graficznego organ I instancji stwierdził, iż wyznaczona granica terenu planowanej inwestycji nie pokrywa się z granicami działki ewidencyjnej o nr [...]. Zgodnie bowiem z wnioskiem inwestora powierzchnia terenu inwestycji (podlegająca przekształceniu) wynosi 13.420 m2, zaś cała powierzchnia wskazanej działki wynosi 32.349 m2.

Mając powyższe na uwadze, Prezydent Miasta Łodzi postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, argumentując, iż zgodnie z dominującym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, zasadą planowania przestrzennego jest ustalanie warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość działki ewidencyjnej, nie zaś jedynie do jej części.

Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem spółka wniosła zażalenie, w którym wskazując na brak podstaw do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wnosiła o jego uchylenie. Dalej odnosząc się do argumentacji, co do braku możliwości ustalenia warunków zabudowy jedynie na części działki wskazała, iż wbrew stanowisku organu jest to dopuszczalne i praktykowane, co potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Strona przyznała, iż znane są jej reprezentowane w tym przedmiocie dwa odrębne poglądy orzecznicze sądów administracyjnych. Jednakże przeprowadzona nowelizacja przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, w następstwie której ustawodawca ujednolicił terminologię, posługując się jedynie terminem "teren", rezygnując natomiast z terminu "działka", w ocenie skarżącej spółki pozwala na swobodne, określanie zakresu wniosku o ustalenie warunków zabudowy przez wnioskodawcę, poprzez wskazanie części terenu, na którym planuje realizację danej inwestycji. Ponadto strona wskazała, że objęcie jej wnioskiem jedynie fragmentu działki o nr ew. [...] stanowi część planowanego przez nią przedsięwzięcia, które z uwagi na jego wielkość i związane z tym uwarunkowania formalno-administracyjne, jak również ekonomiczne będzie realizowane na pozostałej części działki na początku roku 2023. Końcowo strona podkreśliła, że w roku 2021 dla innej inwestycji, przewidzianej do realizacji na części działki o nr ew. [...], Prezydent Miasta Łodzi ustalił warunki zabudowy.

Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wskazało, iż wydawane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. rozstrzygnięcie stanowi następstwo dokonanej wstępnej, obligatoryjnej oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie pod kątem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przeprowadzając analizę w powyższym zakresie organy nie dokonują ustaleń faktycznych, jak również nie gromadzą i nie oceniają materiału dowodowego niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Dalej Kolegium wskazało, iż podziela wyrażone w kwestionowanej odwołaniem decyzji stanowisko organu I instancji odnośnie braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji jedynie na części działki ewidencyjnej. W tym zakresie, przywołując treść art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wypracowanego na tle wskazanych wyżej przepisów, Kolegium podkreśliło, iż "terenem" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy jest obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku działek ewidencyjnych, jako całość w rozumieniu § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Tylko w drodze wyjątków, zdaniem organu odwoławczego dopuszczalnym jest ustalenie warunków zabudowy jedynie na części działki ewidencyjnej, w szczególności gdy wynika to z konkretnych unormowań faktycznych lub prawnych. Ewentualnie planując inwestycje na części działki ewidencyjnej inwestor winien uprzednio dokonać jej podziału geodezyjnego. Odmienna wykładnia przepisów mogłaby prowadzić, w ocenie Kolegium, do obejścia przez inwestorów przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jak również innych ograniczeń prawnych. W niniejszej sprawie zdaniem organu odwoławczego, inwestor nie wykazał, iż wystąpił wyjątkowy stan faktyczny uzasadniający ustalenie warunków zabudowy jedynie dla części działki ew. nr [...], odwołując się w tym zakresie jedynie do kwestii natury ekonomicznej. Kolegium podkreśliło również, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie regulują kwestii kręgu stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w którym co do zasady udział biorą inwestor, podmioty posiadające tytuł prawny do działki inwestycyjnej oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości sąsiednich. W pozostałym zakresie przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy określany jest na zasadach ogólnych na podstawie art. 28 k.p.a. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium w przypadku objęcia wnioskiem jedynie części działki istnieje prawdopodobieństwo pominięcia podmiotów, na nieruchomości których inwestycja będzie wpływać. Co więcej, zgodnie z wyjaśnieniami inwestora zawartymi w piśmie z dnia 15 marca 2022 r., planowane przez spółkę, docelowe przedsięwzięcie obejmuje zabudowę mieszkaniową na całej powierzchni działki ew. nr [...], tym samym objęcie przedmiotowym wnioskiem jedynie części działki mogłoby prowadzić do obejścia przez inwestora ograniczeń prawnych związanych np. z koniecznością uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji , czy też opinii właściwego konserwatora zabytków w związku z istniejącymi na nieruchomości obiektami po dawnej zajezdni tramwajowej. Odnosząc się natomiast do argumentacji spółki, co do zmiany obowiązujących przepisów prawnych, umożliwiających ustalenie warunków zabudowy jedynie dla części działki Kolegium wskazało, iż nowy wzór wniosku o ustalenie warunków zabudowy, stanowiący załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego albo warunków zabudowy, nie stanowi o możliwości procedowania dla części działki.

Wobec powyższego, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 61a § 1 k.p.a. "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie. Kolegium wskazało również, iż nawet gdyby uznać, że wniosek inwestora był kompletny, w wyniku jego rozpoznania nie można byłoby wydać innej decyzji niż o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym z punktu widzenia skutków wydane rozstrzygniecie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem zawartym w niniejszym postanowieniu.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucała naruszenie art. 61a § 1 i § 2 k.p.a., a w konsekwencji art. 4 i art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności dla sprawy, jak również pozbawienie strony możliwości składania dowodów, wniosków oraz wyjaśnień w sprawie. Ponadto skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie może zostać wydana dla terenu stanowiącego cześć działki ewidencyjnej. Z uwagi na powyższe spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, a nadto o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.

Uzasadniając podniesione zarzuty strona skarżąca ponowiła argumentacje, co do braku podstaw do wydania w sprawie rozstrzygnięcia w poparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a. oraz, co do możliwości ustalenia warunków zabudowy jedynie dla części działki ewidencyjnej, odwołując się w tej drugiej kwestii do orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i do przeprowadzonej nowelizacji przepisów, które w jej ocenie stanowią wystarczający dowód na zamiar ustawodawcy zakończenia istniejącego w orzecznictwie sadów dualizmu w tym przedmiocie. Spółka podniosła także, że wbrew stanowisku organów jej działanie nie ma na celu obejście jakichkolwiek prawnych ograniczeń. Decyzja o etapowej realizacji planowanego przedsięwzięcia zapadła po wstępnych uzgodnieniach z Zarządem Dróg i Transportu w Ł., spółka pozostaje w stałym kontakcie z konserwatorem zabytków sprawującym nadzór nad zlokalizowanym na nieruchomości budynkiem po dawnej zajezdni tramwajowej, a ponadto wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Teren inwestycji nie leży na terenach rolnych i leśnych, a kwestia zapewnienia udziału wszystkim stronom postępowania, związana jest nie z rozmiarem terenu na którym inwestor planuje przedsięwzięcie, lecz z charakterem inwestycji. Ponadto w ocenie spółki żądane z obowiązujących przepisów nie wymaga uprzedniego dokonania podziału geodezyjnego działki przed wystąpieniem z wnioskiem o wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a charakter tej decyzji, to jest przysługująca każdemu informacja, czy na danym terenie możliwym jest zrealizowanie konkretnej inwestycji, czynni kwestionowane skargą rozstrzygnięcie przedwczesnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga wniesiona przez O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi spółka uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 marca 2022 r., nr DPRG-UA-X.144.2022 o odmowie wszczęcia, na wniosek O. Sp. z o.o. z siedzibą w W., postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczna oraz zjazdami z ulicy, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na terenie obejmującym fragment działki o nr ew. [...] i cześć działek drogowych nr [...] i [...], w obrębie geodezyjnym [...].

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735.)- dalej: k.p.a.

Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do treści art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.).

Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, wskazać na wstępie należy, iż z treści przywołanego wyżej art. 61a § 1 k.p.a. wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania, do których należą: wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną lub niemożność wszczęcia postępowania z jakichkolwiek innych przyczyn. Przy czym przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, co oznacza, ze ich ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to w takich sytuacjach organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, bądź orzec merytorycznie, co do zasadności wniosku, bądź też, w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z 20 grudnia 2020 r., II OSK 2579/20; z 14 października 2020 r., II OSK 1622/20; wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2020 r., VII SA/Wa 714/20; wyrok WSA w Szczecinie z 18 marca 2021 r., II SA/Sz 324/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać również należy, iż zawarte w analizowanym przepisie pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednakże w orzecznictwie sądów ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym pod pojęciem tym należy rozumieć również sytuacje, gdy w tej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 25 maja 2022 r.a, II SA/Gl 25/22; II SA/Gl 289/22; wyrok WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2022 r., II SA/Kr 1625/21 z www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Sąd po przeprowadzonej analizie załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy uznał, iż w sprawie nie zostały spełnione warunki do wydania, w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a., postanowienia odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez stronę skarżącą inwestycji. Skoro bowiem, co już wcześniej wskazano, charakter postanowienia podejmowanego w trybie art. 61a § 1 k.p.a. wyklucza prowadzenie przed jego wydaniem jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego zarówno co do faktów, jak i co do przepisów prawa, gdyż postępowanie takie może się toczyć dopiero w ramach wszczętego postępowania administracyjnego, to dokonywanie w sprawie ustaleń faktycznych przez organ przez pryzmat przepisów prawa materialnego, poza ramami postępowania, należy ocenić jako działanie wadliwe (por. wyrok NSA z 10 maja 2022 r., I OSK 911/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem jak wynika z akt sprawy, po wniesieniu przez skarżącą spółkę wniosku z dnia 4 marca 2022 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a przed wydaniem postanowienia z dnia 10 marca 2022 r. organ I instancji dokonywał de facto, z naruszeniem zasady pisemności, dodatkowych ustaleń faktycznych, w tym co do zakresu planowanego przedsięwzięcia. Powyższe potwierdza treść załączonego do akt pisma wyjaśniającego spółki z dnia 15 marca 2022 r., na które zresztą powołuje się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Co więcej, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy przedstawiając i uzasadniając obszernie swoje stanowisko, co do braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji na części działki ewidencyjnej nr [...], odwołując się w tym zakresie do regulacji ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 503) oraz wydanego na tle jej przepisów orzecznictwa sądów administracyjnych, w rzeczywistości formułowały wnioski i oceny dotyczące meritum żądania skarżącej spółki. Tym samym rozpoznały sprawę co do jej istoty, co jak już wcześniej wskazano nie może nastąpić w drodze postanowienia wydawanego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Podkreślić również należy, że zastosowanie przywołanego wyżej przepisu art. 61a § 1 k.p.a. w przypadkach, gdy na podstawie obowiązującej regulacji prawnej są podstawy do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, narusza prawo w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 r., II OSK 2575/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, iż pomimo istniejącej w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżności, co do interpretacji przepisów art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej przez inwestora na wydzielonym liniami rozgraniczającymi terenie stanowiącym cześć działki ewidencyjnej, żaden z obowiązujących powołanej wyżej ustawy nie wyłącza możliwości merytorycznego rozpatrzenia takiego wniosku. Uzasadnienia dla przeciwnego w powyższym zakresie stanowiska organów administracji nie stanowi powoływana okoliczność, iż obowiązujący aktualnie wzór wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w szczególności jego pkt 7.2), stanowiący załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz.U. z 2021 r. poz. 2462), a więc aktu rangi podustawowej, nie przewiduje możliwości procedowania dla części działki. Tym bardziej, w świetle znowelizowanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, która to nowelizacja weszła w życie przed datą złożenia przez skarżąca spółkę wniosku z dnia 4 marca 2022 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Za zastosowaniem w sprawie art. 61a § 1 k.p.a. nie przemawiają także podnoszone przez organ obawy, co do możliwości obchodzenia przez inwestorów ograniczeń prawnych związanych między innymi z ochroną środowiska, ochroną zabytków, czy też możliwością pozbawienia przymiotu strony postępowania właścicieli nieruchomości, na które oddziaływać będzie planowana inwestycja. Powyższe okoliczności nie stanowią bowiem "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania administracyjnego.

Za chybioną w ocenie Sądu uznać również należy argumentację organu odwoławczego, zgodnie z którą cyt: "Podkreślić należy, że nawet gdyby uznać, iż wniosek inwestora był kompletny, to w wyniku jego rozpoznania nie można byłoby wydać decyzji innej niż o odmowie ustalenia warunków dla planowanej inwestycji. Jak bowiem podkreśla się w powołanym wyżej orzecznictwie, ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej nie jest dopuszczalne. Z punktu widzenia skutków, rozstrzygnięcie takie byłoby zatem tożsame z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym postanowieniu". Zasadniczą różnicą pomiędzy rozstrzygnięciem o charakterze merytorycznym, a procesowym jest to, iż pierwsze rozstrzyga sprawę co do istoty, drugie zaś dotyczy pewnych incydentalnych kwestii o charakterze proceduralnym. Brak jest zatem podstaw do jakiegokolwiek równania skutków obu tych rozstrzygnięć. Co więcej, ewentualne stwierdzenie, iż wniosek skarżącej spółki był niekompletny, a zatem obarczony brakiem formalnym, winno skutkować wezwaniem strony do jego uzupełnienia w zakreślonym prawem terminie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Reasumując Sąd stwierdza, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do oczywistego naruszenia przez organy obu instancji art. 61a § 1 k.p.a. Podkreślenia raz jeszcze bowiem wymaga, że instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest dla wstępnego etapu oceny wniosku. Zatem odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy, prowadzenia ustaleń faktycznych, co do treści, czy zakresu żądania strony wnioskującej, czy też co do obowiązujących przepisów prawa, a istnienie braku podstawy do prowadzenia postępowania jest możliwe do stwierdzenia "na pierwszy rzut oka", po wstępnej analizie wniosku. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano powyższe przesłanki nie wystąpiły, co czyni niniejszą skargę zasadną.

Prowadząc ponownie postępowanie organy administracji publicznej zobowiązane będą do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Rozpatrując merytorycznie żądanie skarżącej spółki, zawarte we wniosku z dnia 4 marca 2022 r., organy odnosząc się do kwestii możliwości ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji na terenie stanowiącym cześć działki o nr ew. [...] uwzględnią znajdujące zastosowanie w sprawie, znowelizowane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r., jak również zapadłe na tle znowelizowanych przepisów orzecznictwo sądów administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. O kosztach postępowania sadowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. O zwrocie nadpłaconego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 225 p.p.s.a.

is