Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 446/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92 a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi Ł. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Ł. W. F. w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzają jej wydanie decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. z dnia [...].01.2016 r., nr[...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Ł. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Ł. W. F. w P. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] o nałożeniu Ł. W. (zwanemu dalej: "skarżącym") kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł w związku z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące oraz umorzeniu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywaniu zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Decyzję tę organ podjął w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] września 2015 r. w miejscowości R. na drodze krajowej Nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej zespół pojazdów składających się z pojazdu marki R. o nr rej. [...] oraz naczepy marki S. o nr rej. [...],kierowanym przez K. K. oraz L. J.

W trakcie kontroli ustalono, że przedsiębiorca Ł. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: "F." wykonywał przewóz handlowy na potrzeby własne, oczyszczalnie ścieków w miejscowości P. (miejsce działalności gospodarczej) do miejscowości R. i B. (zgodnie z dokumentami przewozowymi- faktury). W trakcie kontroli strona wykonywała przewóz drogowy zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, który nie był wyposażony w tachograf.

Te ustalenia uzasadniały wszczęcie postępowania i wydanie decyzji

o wymierzeniu kary pieniężnej za naruszenie zasad przewozu międzynarodowego stosownie do art. 92 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013, poz. 1414, zwanej dalej: "u.t.d.") oraz lp. 6.1.1 załącznika Nr 3 do tej ustawy.

Odwołania skarżącego organ II instancji nie uwzględnił i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że materiał dowodowy, tj. protokół kontroli, protokół przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, dokumentacja fotograficzna, jak również kopia dowodów rejestracyjnych pojazdu

i naczepy zawarte w aktach niniejszej sprawy w pełni potwierdzają fakt naruszenia przez stronę przepisów. W chwili kontroli strony wykonywała przewóz drogowy zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowite przekraczającej 3,5 t, który nie był wyposażony w tachograf.

Organ odwoławczy nadmienił, że skarżący w odwołaniu wskazał, iż przewóz odbywał się w promieniu poniżej 100 km od bazy przedsiębiorstwa. Natomiast

z analizy zebranego materiału dowodowego, tj. faktury VAT nr [...] wynika, że załadunek oczyszczalni miał miejsce w Ł. natomiast rozładunek

w miejscu R. Z protokołu przesłuchania świadka wynika z kolei, że załadunek miał miejsce w miejscowości P. do miejscowości R. i B. Organ odwoławczy podniósł, że między tymi miejscowościami jest odległość 110 km

i dlatego nie może mieć tutaj zastosowanie zwolnienie przewidziane art. 3 pkt f rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., str. 1).

Odnośnie zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 3 pkt h rozporządzenia 561/2006 czyli pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 ton używanymi do niezarobkowego przewozu rzeczy, organ podniósł, że w dacie kontroli wykonywał zarobkowy przewóz rzeczy, bowiem przewożona nim była oczyszczalnia. Organ wskazał, że z wpisu

z KRS wynika, że podstawowym celem przedsiębiorstwa jest wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych, wobec czego

w chwili kontroli wykonywany był zarobkowy przewóz rzeczy.

Reasumując, organ II instancji stwierdził, że organ I instancji słusznie uznał, iż strona wykonywała przewozy drogowe pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej pow. 3,5 tony niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, gdyż ze wskazanych uprzednio w uzasadnieniu niniejszej decyzji powodów w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) 561/2006. Zatem pojazd podlegał przepisom rzeczonego aktu prawnego, a w konsekwencji również rozporządzenia (EWG) 3821/85 i powinien być wyposażony w tachograf. Zdaniem organu odwoławczego zasadnym więc było nałożenie na stronę kary pieniężnej

w wysokości 3.000 zł z tytułu naruszenia Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do ustawy.

Organ stwierdził, że nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 ust. 1 u.t.d.

Za bezzasadny organ uznał także zarzut naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a.

W skardze na decyzję opisaną na wstępie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji przepisów:

1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez nieprawidłową kwalifikację stwierdzonych podczas kontroli naruszeń oraz wadliwą ocenę stanu faktycznego;

2) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz rozporządzenia Rady Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r, w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98.

II. naruszenie prawa procesowego, poprzez naruszenie:

- art. 138 § 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty

sprawy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas, gdy decyzja organu l instancji

została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych a materiał dowodowy

wymagał uzupełnienia w znacznym stopniu;

- art. 6 k.p.a., gdyż decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego

prawa,

- art. 7 k.p.a., ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia

wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego;

- art. 8 k.p.a., ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ

wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej.

- art. 10 k.p.a., gdyż strona nie mogła wypowiedzieć się w pełni co do zebranych

dowodów i materiałów.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się do dowodów przesłanych wraz z odwołaniem oraz wniesionych przez niego wyjaśnień. Wskazał, że nie otrzymał wraz z protokołem kontroli protokołu przesłuchania świadka. Zdaniem strony skarżącej zapoznanie jedynie kierowcy

w trakcie kontroli z ww. dokumentami nie stanowi wypełnienia dyspozycji art. 9 k.p.a.

Skarżący zaznaczył również, że organy dokonały nieprawidłowej subsumcji przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 15 marca 2006 r. Nadmienił, że ww. rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 7,5 t używanymi do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, które to pojazdy są używane wyłącznie w promieniu 100 km.

Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] września 2015 r. w trakcie kontroli drogowej doszło do pomyłki przy kwalifikacji naruszenia. Wskazał, że jest producentem oczyszczalni- elementu instalacji wodno-kanalizacyjnego. Zakład produkcyjny znajduje się w miejscowości P. natomiast magazyny, w których przechowane są produkty znajdują się w różnych miejscach w Polsce m. in. w I., Z. czy L. Są to miejsca bazowe, rozszerzające sieć sprzedaży. Kierowca rusza

z P. na pusto lub częściowo załadowany (bez przyczepki) i doładowuje się lub załadowuje w najbliższym miejscu bazowym, tak aby promień odległości między miejscem bazowym, a klientem nie przekroczył 100 km. Strona skarżąca podniosła, że organ I instancji potraktował odległość między bazami jako odległość zgodnie

z mapą, a nie jak przepis wskakuje w linii prostej od bazy. Stąd wynikła różnica

w wyliczeniach między złożonymi przez stronę wyjaśnieniami, a uznanym dowodem przez organ l instancji. Zdaniem skarżącego odległość należy wyliczyć zgodnie

z art. 3 lit. aa rozporządzenia nr 561/2006. Podniósł, że istotne dla sprawy jest ustalenie odległości między bazami, gdyż ma to decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Ponadto, w ocenie skarżącego, organ odwoławczy uznał błędnie fakturę VAT jako dokument potwierdzający miejsce załadunku. Faktura vat nie jest dokumentem wydania z magazynu, czy też dokumentem przewozowym świadczącym o miejscu załadunku czy dostawy, lecz określa strony umowy kupna - sprzedaży usługi (produktu).

Skarżący zaznaczył również, że organ II instancji błędnie zastosował jako podstawę prawną, do wyłączenia z obowiązku stosowania urządzeń rejestrujących przez stronę, treść art 3 lit. h rozporządzenia nr 561/2006. Skarżący podniósł, że prawidłową podstawę prawną stanowiącą o braku podstaw do nałożenia na stronę kary pieniężnej jest treść art. 45 dodającego do ww. rozporządzenia w art. 3 lit. aa, zawartego w rozporządzeniu nr 165/2014

W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób nienasuwający wątpliwości wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje:

Skargę należy uznać za uzasadnioną, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne.

W sprawie poza sporem pozostaje fakt, że w zespole pojazdów składającym się z pojazdu marki R. o nr rej. [...] oraz naczepy marki S. o nr rej. [...] zatrzymanym do kontroli drogowej w dniu [...] września 2015 r. i kierowanym przez K. K. o L. J. stwierdzono brak urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego.

Skarżący utrzymuje, że z uwagi na fakt, iż kontrolowany pojazd nie przekraczał masy całkowitej 7,5 ton i wykonywał przewóz w promieniu nie przekraczającym 100 km od bazy zgodnie z art. 3 lit. a.a rozporządzenia (WE) NR 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady nie miał obowiązku wyposażenia tego pojazdu w urządzenie rejestrujące.

Skarżący zarzuca, że organ przy określeniu miejsca załadunku błędnie oparł się na fakturze VAT, która jest tylko dokumentem kupna sprzedaży a nie miejscem załadunku przewożonego towaru od którego należy liczyć promień odległości.

W skardze co prawda skarżący nie określa z jakiej miejscowości rozpoczął przewóz, jednakże w odwołaniu wskazywał, że był to przewóz z I. do R. wyjaśniając, że jest to jedna z baz zlokalizowanych w ten sposób aby promień odległości pomiędzy miejscem bazowym a klientem nie przekraczał 100 km.

Należy przyznać rację skarżącemu co do okoliczności, że faktura VAT jest tylko dokumentem sprzedaży i nie zawsze na jej podstawie należy przyjąć miejsce załadunku towaru.

W przedmiotowej sprawie organ co prawda wskazał na dokument VAT

z którego by wynikało, że miejscem załadunku była Ł., ale też wskazał na zeznania świadków z których wynikało, że miejscem załadunku było P. Tak określone miejsce załadunku było przyjęte dla potrzeb wskazania iż w obu przypadkach odległość pomiędzy nimi m a miejscem docelowym wyniosła 110 km.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przewożone oczyszczalnie zostały załadowane w P. co przyjęto na podstawie zeznań świadków - kierowców dokonywanego przewozu.

Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem, że przewóz był dokonywany na trasie P. – R. Nie ma bowiem żadnego dowodu wskazującego, że przewóz był wykonywany na trasie I. – R.

Przy prawidłowo przyjętym przewozie z P. do R. organ winien był w sposób jednoznaczny wskazać na podstawie jakich ustaleń i dokumentów przyjął, że promień pomiędzy tymi miejscowościami przekracza 100 km. Tymczasem

w argumentacji obu organów co do tego faktu wskazuje się na odległość pomiędzy miejscowościami lub też na promień, co nie daje Sądowi możliwości skontrolowania czy faktycznie nie został naruszany art. 3 lit. aa Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady na podstawie którego należałoby przyjąć, że kontrolowany pojazd podlegał wyłączeniu spod obowiązku zamontowania i używania urządzenia rejestrującego.

Nie znajdują natomiast uzasadnienia zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów kpa w zakresie braku możliwości uczestnictwa

w prowadzonym postępowaniu, ustosunkowania się do zebranych dowodów. Przepisy postepowania nie nakładają na organ obowiązku doręczania kserokopii sporządzonych w postępowaniu dokumentów, a możliwość zapoznania się z nimi

i ustosunkowania do zebranych dowodów jest realizowana w trybie art. 10 kpa i tego obowiązku organy w postepowaniu nie naruszyły zawiadamiając skarżącego

o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego

i udzielając na dokonanie tej czynności stosowanego terminu, z której to możliwości skarżący nie skorzystał.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien zatem ustalić jaki jest faktycznie promień od bazy P. do miejscowości R. jako docelowej i na tej podstawie ustalić czy istotnie ma lub nie ma zastosowanie wyłączenie określone wskazywanym powyżej przepisem art. 3 lit. aa Rozporządzenia spod obowiązku zamontowania

i używania urządzenia rejestrującego podczas dokonywanego przewozu.

Z tych więc względów na podstawie art. 145 § 1 lit a i c ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 135 tejże ustawy o uchyleniu decyzji organu I instancji, jednocześnie orzekając o zwrocie kosztów postępowania w myśl art. 200 powyższej ustawy.