Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2951/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 § 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z [...] kwietnia 2013 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, tj. zbiorników na olej o pojemności większej niż 3 m3, garaży i parkingu samochodowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha w ramach etapowej budowy mieszkaniowo-biurowego kompleksu z funkcją gastronomiczną oraz niewielkimi placówkami handlowymi pn. "[...]", na działkach ewidencyjnych nr [...],[...], obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W., którego inwestorem jest B. Sp. z o. o. Planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 37 i pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397), a więc do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanawiając o odstępstwie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, rozważył informacje zawarte we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, karcie informacyjnej przedsięwzięcia, opiniach właściwych organów oraz dokonał stosownej oceny przedsięwzięcia, kierując się wskazaniami wynikającymi z art. 63 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008, Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: "ustawa"). Stwierdził, że biorąc pod uwagę rozważania wynikające z ww. informacji, uznać należy, iż oddziaływania jakie mogą powstać w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia, nie będą stanowić znaczącej uciążliwości dla środowiska.

Nadto organ I instancji wskazał, że stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nastąpiło stosownie do art. 85 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, z uwzględnieniem informacji zawartych we wniosku, karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz opinii właściwych organów i ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania, a także uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1, tj. o rodzaju i charakterystyce przedsięwzięcia, jego usytuowaniu oraz rodzaju i skali możliwego oddziaływania.

Od ww. decyzji odwołanie złożyła spółka L. Sp. z o. o. oraz spółka P. S.A.

Spółka L. zarzuciła:

naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 28 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267, dalej: “Kpa"), poprzez kierowane pism na nieaktualny adres odwołującej się spółki. Zmiana ta została ujawniona w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nr [...] z 2006 r.;

naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Dworca [...] przyjętego Uchwałą Rady W. Nr [...]. Planowana inwestycja znajduje się bowiem na obszarze oznaczonym symbolem MW(U), który jako przeznaczenie podstawowe przewiduje zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, a jako dopuszczalne - usługi. Na tym terenie nie dopuszcza się klasycznych biurowców, termin "zabudowa usługowa" nie jest bowiem jednoznaczny z terminem "zabudowa biurowa";

o niezgodności z planem, świadczy fakt, że z ekspertyzy dendrologicznej wynika konieczność usunięcia 90 drzew. Jest to sprzeczne z zapisami planu, bowiem w § 6 pkt 1 mpzp zapisano, że "ustala się utrzymanie istniejących zasobów zieleni oraz określa udział zieleni w zagospodarowaniu poszczególnych terenów";

nie jest również dotrzymany warunek minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, bowiem według projektu wynosi on mniej niż wymagane 25%;

w karcie informacyjnej brak informacji o projektowanych terenach zieleni rekreacyjnej i placach zabaw dla dzieci;

przyjęta przez inwestora liczba miejsc parkingowych jest zaniżona w stosunku do wymagań ,pzpmp;

nie jest dotrzymany warunek dojazdu do przedsięwzięcia od ul. [...], większość wjazdów na teren inwestycji zaprojektowano od strony ul. [...];

8. naruszenie art. 63 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy poprzez nieuwzględnienie wszystkich uwarunkowań wymaganych prawem oraz błędne uznanie, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podniosła, że planowana inwestycja spowoduje przekroczenie o 11 dB dopuszczalnych parametrów akustycznych wobec zabudowy mieszkaniowej. Wprowadzenie dodatkowego ruchu musi powodować kumulowanie się hałasu zarówno z istniejących hałasem komunikacyjnym jak i kolejowym. Nie wyjaśniono czy dokonano badania fizykochemiczne gruntu i wód gruntowych. Nie wiadomo zatem, czy występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń dla terenów pod przyszłą zabudowę mieszkaniową.

Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2013 r., złożyła również spółka P. S.A.

W odwołaniu wskazała, że teren lokalizacji przedsięwzięcia usytuowany jest pomiędzy ul. S. i linią kolejową nr [...], która prowadzi ruch o natężeniu 30 000 pociągów w ciągu roku. Jednocześnie ulica S. przebiega po drodze wojewódzkiej nr [...] (droga klasy G) i prowadzi ruch tranzytowy z południa na północ i ze wschodu na zachód, stanowiąc jedną z ważniejszych arterii miasta. Jednocześnie dla terenów na których planuje się przedmiotowe przedsięwzięcie, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ustalono funkcję zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z dopuszczeniem usług. W związku z planowanymi nowymi inwestycjami, wzrośnie ruch samochodowy na przedmiotowym terenie, przez co na teren lokalizacji planowanego przedsięwzięcia jest obszarem, na którym standardy jakości środowiska, zostały przekroczone. To zaś stanowi przesłankę do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2013 r. uchyliło w całości ww. decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2013 r. i orzekło o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

W ocenie Kolegium, pogląd wyrażony przez organ I instancji co do zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest błędny. Teren, na którym ma zostać usytuowana planowana inwestycja, położony jest na obszarze, oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu Dworca [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady W. z [...] stycznia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], dalej: "mpzp"), symbolem 3.2 MW(U). Zgodnie z zapisami zawartymi w § 29 mpzp, podstawowym przeznaczeniem dla tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Przeznaczeniem dopuszczalnym natomiast są usługi. Zdaniem Kolegium, analiza definicji pojęcia "usługi" zawartej w mpzp (§ 2 pkt 37), pozwala przyjąć iż zabudowa biurowa stanowi szczególny rodzaj zabudowy usługowej. Niemniej specyfika planowanej inwestycji polegająca na etapowej budowie 7 budynków, w tym 2 budynków biurowych i 5 mieszkalnych, wyklucza realizację tego przedsięwzięcia w obszarze oznaczonym w mpzp symbolem 3.2 MW(U). Wskazać bowiem należy, że § 29 pkt 3 ppkt 7 mpzp stanowi zapis szczególny dla definicji pojęcia "przeznaczenie dopuszczalne" zawartych w § 2 pkt 23 mpzp i jako taki wyklucza dopuszczenie zabudowy usługowej zlokalizowanej w sposób inny niż w nim przewidziany, tj. inaczej niż w parterach od strony ulic oraz pasażu pieszego w południowej części terenu wzdłuż granicy z terenem 3.3. U/MW.

Wskazało, że nie jest możliwa taka interpretacja ww. zapisu ustaleń szczegółowych mpzp, jaką proponuje organ I instancji, że zestawienie definicji pojęcia "usługi" zawartego w mpzp oraz ustaleń szczegółowych dla terenu 3.2 MW(U), pozwala przyjąć, że przepisy planu dopuszczają lokalizację usług w lokalach wbudowanych w budynki, niezależnie od tego na której to jest kondygnacji. W ocenie Kolegium, przepisy mpzp, w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 3.2 MW(U) nie tylko pozwalają na umieszczenie lokali usługowych w lokalach wbudowanych w budynki, ale wręcz, w razie intencji umieszczenia usług na tym obszarze, nakazują lokalizować owe funkcje usługowe w lokalach wbudowanych w budynki, a do tego wyłącznie w lokalach znajdujących się na parterze. Przyjęcie za organem I instancji, iż pojęcie "dopuszcza się lokalizację" oznacza opcję lokalizacji a nie nakaz lokalizacji, oznaczałoby, że ustalanie szczegółowe dla terenu o symbolu 3.2 MW(U), regulują zasady lokalizacji usług, w sposób nieodbiegający od regulacji zawartej w części ogólnej definiującej pojęcie "przeznaczenie dopuszczalne" Już bowiem z definicji tego pojęcia w § 2 pkt 23 mpzp, wynika możliwość lokalizowania funkcji dopuszczalnej bądź w parterach bądź na innych kondygnacjach, wymagając jedynie by powierzchnia tej funkcji nie przekraczała 40% maksymalnej możliwej do osiągnięcia powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków zlokalizowanych na działce inwestycyjnej. W ocenie Kolegium, zawarcie zapisu o takim znaczeniu w mpzp byłoby zbędne. Trudno natomiast przypuszczać, że ustalenia zawarte w planie, są czynione bez konkretnego celu.

Biorąc pod uwagę powyższe, skład orzekający Kolegium doszedł do wniosku że lokalizacja planowanego przedsięwzięcie, nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do pozostałych argumentów podniesionych w odwołaniach, stwierdziło, że nie zasługują na uwzględnienie argumenty dotyczące wycinki drzew, nie zachowania powierzchni biologicznie czynnej, braku ustaleń dotyczących placu zabawa, zbyt małej ilości miejsc parkingowych, ani też obsługi komunikacyjnej inwestycji. Kwestię, czy inwestycja jest zgodna z postanowieniami planu w powyższym zakresie, miałby rozstrzygać organ na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, nie zaś na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody.

Na powyższą decyzję B. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca") złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie bądź o stwierdzenie jej nieważności.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

art. 80 ust. 2 ustawy poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

§ 2 pkt. 23 w zw. z § 29 mpzp poprzez uznanie, że zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego narzucają skarżącej obowiązek wyłącznego lokalizowania usług w parterach od strony ulic w południowej części terenu wzdłuż granicy z terenem 3.3 U/MW;

art. 28 Kpa poprzez błędne oznaczenie stron niniejszego postępowania oraz skierowanie przedmiotowej decyzji do podmiotów, niebędących stroną w sprawie, w szczególności przyjęcie, że m. in. L. Sp. z o.o. jest stroną postępowania z uwagi na fakt, iż spółka ta jest jednym z użytkowników wieczystych działki o numerze [...] w obrębie [...] stanowiącego działkę sąsiednią dla inwestycji skarżącej, podczas gdy działka ta na mocy decyzji podziałowej uległa wydzieleniu pod drogę, która stała się drogą publiczną i z mocy prawa przeszła na jeden z podmiotów wymienionych w art. 2a ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. 1985 nr 14 poz. 60.) z dniem w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna i na dzień dzisiejszy nie jest drogą wewnętrzną a publiczną, wobec czego nie może być przedmiotem użytkowania wieczystego przez podmioty prywatne;

art. 2a i 6a ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez pominięcie istotnej okoliczności tj., że droga zlokalizowana na działce numer [...] w obrębie [...] ma charakter drogi publicznej oraz jej właścicielem jest podmiot publiczny zgodnie z art. 2a ustawy o drogach publicznych.

W opinii skarżącej wykładnia zapisów mpzp dokonana przez organ stanowi daleko idące ograniczenie praw skarżącej. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika w sposób jednoznaczny, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. tj. bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Plan miejscowy może być źródłem zakazów, a nie nakazów, co więcej ewentualne ograniczenia prawa inwestora jako właściciela terenu muszą być wyraźne i nie podlegają swobodnemu uznaniu.

Orzecznictwo sądów administracyjnych stoi także jednolicie na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej norm prawnych. Polega ona na ich odkodowaniu na podstawie znaczenia wyrazów i wyrażeń zawartych w treści aktu normatywnego (tak NSA w uchwale składu 7 sędziów z dnia 22 czerwca 1998 roku, sygn. akt FPS 9/97). Dokonując interpretacji tekstu prawnego należy przede wszystkim kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego. Jak wynika ze stanu faktycznego niniejszej sprawy kwestią kluczową dla zgodności planu inwestycyjnego skarżącej z Planem zagospodarowania przestrzennego jest interpretacja sformułowania "dopuszczać", ujętego w § 29 ust. 3 pkt. 7 planu. Zgodnie z definicją zaczerpniętą ze "Słownika języka polskiego" (Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1996, str. 403) dopuścić - oznacza "przystać na coś", "nie przeszkodzić czemuś", "uznać coś za możliwe". Z takiego sformułowania nie wynika w żaden sposób jakakolwiek powinność, a w szczególności w analizowanym przypadku nakaz (obowiązek) lokalizacji usług wyłącznie w parterach od strony ulic w południowej części terenu wzdłuż granicy z terenem 3.3 U/MW.

Wobec powyższego należy uznać, że inwestycja skarżącej w zakresie usług powinna być przede wszystkim zgodna z treścią § 2 pkt. 23 mpzp określającego definicję "przeznaczenia dopuszczalnego". W przedmiocie zgodności inwestycji z mpzp dotyczącego "przeznaczenia dopuszczalnego" nie wskazano żadnych zastrzeżeń, wobec czego należy uznać, że projekt skarżącej jest zgodny z mpzp.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2013 r. naruszała przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: "ustawa").

Zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących.

A zatem zgodnie z przytoczoną treścią art. 80 § 2 ustawy, tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząc oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 ustawy) uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy, od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. Stwierdzenie bowiem sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. G. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ­ Komentarz, wyd. Pressom, Wrocław 2009, str. 244).

W przedmiotowej sprawie planowane przedsięwzięcie polega na realizacji instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, tj. zbiorników na olej o pojemności większej niż 3 m3, garaży i parkingu samochodowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha w ramach etapowej budowy mieszkaniowo- biurowego kompleksu z funkcją gastronomiczną oraz niewielkimi placówkami handlowymi pn. "[...]", na działkach ewidencyjnych nr [...],[...], obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W.

Wskazać należy, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady W. z [...] stycznia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], dalej: "mpzp") teren, na którym ma powstać planowe przedsięwzięcie, oznaczony jest symbolem 3.2 MW(U).

W treści § 29 mpzp wskazano, że podstawowym przeznaczeniem dla ww. terenu oznaczonego symbolem 3.2 MW(U) jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Przeznaczeniem dopuszczalnym są natomiast usługi. W § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp sprecyzowano, że dopuszczalna jest lokalizacja usług w parterach od strony ulic oraz pasażu pieszego w południowej części terenu wzdłuż granicy z terenem 3.3 U/MW.

W treści § 2 pkt 37 mpzp wyjaśniono, że przez usługi należy rozumieć działalność prowadzoną w odrębnych budynkach lub w lokalach wbudowanych w budynki, służącą zaspokojeniu potrzeb ludności, w tym działalność obejmującą opiekę zdrowotną, usługi hotelowe i gastronomiczne, nie związaną z wytwarzaniem dóbr materialnych bezpośrednimi metodami przemysłowymi, nie wymagającą placów składowych i bazy transportowej, nie powodującą szkodliwego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi, a jej ewentualna uciążliwość musi się ograniczać do granic lokalu, obiektu lub działki w przypadku samodzielnego obiektu usługowego na wydzielonej działce budowlanej. Do usług nie zalicza się obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży większej niż 2000 m2.

Natomiast w § 2 pkt 23 mpzp wskazano, że przez pojęcie "przeznaczenie dopuszczalne" należy rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowe, dopuszczone na warunkach określonych planem, które na działce inwestycyjnej, o której mowa w pkt 7, nie przekracza 40% maksymalnej możliwej do osiągnięcia powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków zlokalizowanych na działce inwestycyjnej, chyba, że ustalenia szczegółowe dla terenu stanowią inaczej.

Mając zatem na uwadze ww. definicję "usługi" oraz pojęcia "przeznaczenie dopuszczalne" jak również treść § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp uznać należy, iż planowane przedsięwzięcie, które polega na budowie 7 budynków tj. 2 budynków biurowych i 5 mieszkalnych jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zauważyć należy, że § 2 pkt 23 mpzp wskazuje, jakie warunki należy spełnić, aby dopuszczono możliwość na inne niż podstawowe przeznaczenie terenu. Jednakże ww. zapis nie dotyczy szczegółowych ustaleń dotyczących innych niż w części ogólnej zapisów.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp stanowi zapis szczególny dla definicji pojęcia "przeznaczenie dopuszczalne" zawartej w ww. § 2 pkt 23 mpzp i jako taki wyklucza dopuszczenie zabudowy usługowej zlokalizowanej w sposób inny niż w nim przewidziany.

W ocenie Sądu w treści § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp tj. szczegółowych ustaleniach dla terenu oznaczonego symbolem 3.2 MW(U) wyraźnie wskazano, że na tym terenie zabudowa o przeznaczeniu usługowym dopuszczona jest jedynie w parterach od strony ulic oraz pasażu pieszego w południowej części terenu wzdłuż granicy z terenem 3.3 U/MW. Stwierdzić zatem należy, że przepisy mpzp, w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 3.2 MW(U) nie tylko pozwalają na umieszczenie lokali usługowych w lokalach wbudowanych w budynki, ale, w razie intencji umieszczenia usług na tym obszarze, wskazują, że owe funkcje usługowe w lokalach wbudowanych w budynki należy lokalizować jedynie w lokalach znajdujących się na parterze. Zapis § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp zawiera zatem warunki jakie powinny spełniać lokale aby móc je przeznaczyć na cele usługowe.tj. umiejscowienie ich na odpowiedniej kondygnacji budynku oraz w określonej części terenu.

Zgodzić należy się ze skarżącą, że dokonując interpretacji tekstu prawnego należy przede wszystkim kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego. W niniejszej sprawie kwestią kluczową dla zgodności planu inwestycyjnego skarżącej z mpzp jest interpretacja sformułowania "dopuszczać", ujęta w § 29 ust. 3 pkt. 7 mpzp. Zgodnie z definicją zaczerpniętą ze "Słownika języka polskiego" (Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1996, str. 403) dopuścić - oznacza "przystać na coś", "nie przeszkodzić czemuś", "uznać coś za możliwe". Jednakże, mając powyższe na uwadze, wbrew twierdzeniu skarżącej, uznać należy, że § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp umożliwia zlokalizowanie lokali usługowych w lokalach znajdujących się jedynie w parterach budynków od strony ulic oraz pasażu pieszego w południowej części terenu wzdłuż granicy z terenem 3.3 U/MW. Zapis w § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp wskazuje, gdzie inwestor ma możliwość umieszczenia lokali o charakterze usługowym. Inwestor może z tej możliwości skorzystać ale nie ma takiego obowiązku i może zrezygnować z umieszczania tam lokali usługowych. Jednakże nie może ich lokować w innym miejscu, niż umożliwia mu to § 29 ust. 3 pkt. 7 mpzp.

Podsumowując wskazać należy, że z treści § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp wyraźnie wynika, że ww. zapis umożliwia (a nie nakazuje) zlokalizowanie lokali usługowych jedynie w parterach od strony ulic oraz pasażu pieszego w południowej części terenu wzdłuż granicy z terenem 3.3 U/MW. Zatem inwestor nie może lokalizować lokali usługowych na wyższych kondygnacjach budynku oraz w innych częściach terenu niż w § 29 ust. 3 pkt 7 mpzp wskazano.

Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że nie można uznać, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj.z § 29 ust. 3 pkt. 7 mpzp.

Odnosząc się natomiast do zarzutu w zakresie błędnego ustalenia przez organ stron postępowania uznać należy, że jest on bezpodstawny.

Wskazać należy, że nie ma żadnych podstaw dla przyjęcia, że działka ewidencyjna nr [...] została wydzielona pod drogę publiczną. Zauważenia bowiem wymaga, że oznaczenie "4KD-Z(p) o którym mowa w § 65 ust. 4 mpzp nie dotyczy ul. B. zlokalizowanej na działce nr [...], a obejmuje ciąg komunikacyjny (wschód-zachód) graniczący z tą działką od strony północnej. Działka nr [...] została ujęta w § 65 ust. 15 mpzp, i została oznaczona symbolem 15KD-L(g).

Zgodzić należy się ze stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, decydujące znaczenie dla określenia, czy wydzielenie działki następuje pod drogę publiczną, mają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie podziału nieruchomości ma charakter raczej techniczny i nie można oczekiwać, że w jego ramach organ dokonywał będzie czynności planistycznych i wytyczał przebieg "planowanych" dróg publicznych. W tym zakresie rola organu administracyjnego jest wtóra wobec miejscowego planu zagospodarowania i podlega na zapewnieniu zgodności podziału z owym planem, co oczywiście obejmuje też tereny (działki), na których maja powstać drogi publiczne.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.