Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 464/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30b ust. 1, art. 30c ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 30e, art. 37
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 58 §1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na pozostawienie przez Zarząd Województwa Opolskiego bez rozpatrzenia protestu na odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013 z dnia 18 czerwca 2010r., Nr DPO.VIII.MŻ.02182-1-64/10 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M.M. prowadząc działalność gospodarczą [...] M. M. złożył w dniu 29 marca 2010 r. w trybie przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712) w Opolskim Centrum Rozwoju Gospodarki (OCRG)– Instytucji Pośredniczącej II stopnia wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Inwestycje na potrzeby rozwoju firmy [...] M.M."

Wskutek formalnej oceny wniosku przeprowadzonej przez pracowników Instytucji Pośredniczącej II stopnia pismem z dnia 18 maja 2010 r. poinformowano stronę o odrzuceniu powyższego wniosku złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 z przyczyn formalnych, tj. z uwagi na niedostarczenie skorygowanego wniosku i brakujących załączników w wyznaczonym uprzednio terminie.

W dniu 9 czerwca 2010r. złożony został do Instytucji Zarządzającej protest dotyczący odrzucenia wniosku o dofinansowanie, który z uwagi na stwierdzone uchybienie terminu do jego wniesienia został w dniu 18 czerwca 2010r. pozostawiony bez rozpatrzenia ( nr sprawy DPO.VIII.MŻ.02182-1-64/10)

W rozstrzygnięciu protestu zawarte zostało ponadto pouczenie o treści: "na podstawie art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712) informuję, iż wnioskodawca w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego rozstrzygnięcia może wnieść skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie oraz informację w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o której mowa w art. 30b ust 4 Ustawy, tj. informacji o wynikach procedury odwoławczej. Skarga podlega opłacie sądowej".

W dniu 6 lipca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący złożył skargę na powyższe rozstrzygnięcie protestu, wnosząc o jego uchylenie ( anulowanie), wskazując , że dochowany został termin do złożenia protestu,

Do skargi skarżąca dołączyła: rozstrzygnięcie protestu z dnia 18 czerwca 2010r. nr. DPO.VIII.MŻ.02182-1-64/10, oraz pismo Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarki z dnia 18 maja 2010 r. informujące o odrzuceniu wniosku złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 z przyczyn formalnych. Dodatkowo też załączono dokumenty związane z dokonywanymi doręczeniami poszczególnych pism.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi z punktu widzenia kryterium określonego w art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o z.p.p.r. (przeprowadzenie oceny projektu w sposób nienaruszający prawa) Sąd administracyjny obowiązany jest badać jej dopuszczalność według przesłanek opisanych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.], który nie został wyłączony przepisem art. 30e ustawy o z.p.p.r.

Powoduje to konieczność ustalenia, czy nie występuje jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Jednym z warunków skutecznego złożenia skargi jest zatem złożenie tej skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Dodatkowo, w myśl art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Ustawą taką jest powołana na wstępie ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z której przepisów wynika przedmiot kontroli sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dofinansowania projektów. Stwierdzić należy, że przedmiotem tym jest ocena projektów wyłonionych w trybie konkursu, dokonana przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą). Wynika to z unormowania zawartego w art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o z.p.p.r., który stanowi, że sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Celem doprecyzowania przedmiotu tej kontroli należy także uwzględnić przepisy normujące procedury odwoławcze. I tak w myśl art. 30c ust. 1 ustawy o z.p.p.r., po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo według art. 30b ust. 1 ustawy o z.p.p.r. środki odwoławcze w postępowaniu odwoławczym przysługują tylko w przypadku negatywnej oceny projektu.

W systemie realizacji RPO WO na lata 2007-2013, do którego w zakresie określenia środków odwoławczych odsyła wyżej wskazany art. 30c ust. 1 ustawy o z.p.p.r. przewidziano, że w ramach procedury konkursowej dopuszcza się złożenie przez wnioskodawcę jednego środka odwoławczego – protestu, który może być wniesiony na każdym etapie oceny wniosku po otrzymaniu informacji o wynikach jego weryfikacji. W przypadku negatywnego rozstrzygnięcia protestu wnioskodawca ma możliwość wniesienia skargi do WSA w Opolu. Równocześnie w rozdziale 2 pkt 2.1 zdefiniowano, że protest to zakwestionowanie przez wnioskodawcę oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach RPO WO wyrażające się w żądaniu ponownej weryfikacji przeprowadzonej oceny pod kątem jej zgodności z kryteriami wyboru projektów Protest może być złożony po każdym etapie oceny wniosku; może go złożyć jedynie wnioskodawca, który otrzymał informację o negatywnej ocenie jego projektu, przy czym w punkcie 2.2. Wytycznych zdefiniowano tę "negatywną ocenę" jako tego rodzaju ocenę, której wyniki nie pozwalają na zakwalifikowanie projektu do dofinansowania (bądź skierowanie projektu do dofinansowania).

Przedstawione regulacje prowadzą do wniosku, że przesłanką wniesienia skargi do sądu jest negatywny wynik procedury odwoławczej (nieuwzględnienie środka odwoławczego) w odniesieniu do negatywnej oceny projektu.

Zatem negatywna ocena projektu stanowi przesłankę dopuszczalności środka odwoławczego i w konsekwencji dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na tą ocenę.

Z powyższego wynika, że pozostawienie środka odwoławczego (tutaj: protestu) bez rozpatrzenia z uwagi na jego złożenie, jak wywodziła Instytucja Zarządzająca, z uchybieniem terminu, ma charakter rozstrzygnięcia "proceduralnego", które nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, gdyż nie stanowi ono "negatywnej oceny projektu".

Pozostawienie protestu bez rozpatrzenia nie należy również do kategorii aktów lub czynności (bezczynności) wymienionych w punktach 1-3, 4a-8 artykułu 3 § 2 p.p.s.a., gdyż w myśl art. 37 ustawy o z.p.p.r. w postępowaniu dotyczącym ubiegania się oraz udzielania dofinansowania nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a w myśl art. 30g ustawy o z.p.p.r. informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku a także w trakcie trwania procedury odwoławczej nie stanowią decyzji administracyjnej. Ponadto, na co zwrócił uwagę WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17.02.2010 r., III SA/Gl 369/10, potwierdzeniem niemożności zaskarżania tego typu rozstrzygnięć "proceduralnych" jest także to, że w przepisie art. 30b ust. 5 ustawy o z.p.p.r. ustawodawca nie wskazał na obowiązek pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego - odmiennie niż uczynił to w art. 30b ust. 4 tej ustawy.

Omawiane rozstrzygnięcie "proceduralne" nie może być również zaskarżone do sądu administracyjnego na podstawie odesłania zawartego w art. 30e ustawy o z.p.p.r., gdyż nie ma ono charakteru aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przedmiotem skargi skarżącą mogła uczynić wyłącznie ocenę projektu, jako że z zapisów art. 30c ust. 1, ust. 3 pkt 1 i 30b ust. 1 omawianej ustawy wynika, iż wolą ustawodawcy było zapewnienie sądowej kontroli jedynie w przypadku merytorycznej oceny wniosku o dofinansowanie.

W świetle treści skargi nie budzi wątpliwości, że skarżąca jej przedmiotem objęła nie samą ocenę merytoryczną projektu, ale rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej z dnia 18 czerwca 2010 r. nr DPO.VIII.MŻ.02182-1-64/10 o pozostawieniu jej protestu bez rozpatrzenia domagając się jego uchylenia ( anulowania). Przedmiotem skargi mogłaby być wyłącznie sama negatywna ocena projektu.

Nadto w tym miejscu trzeba też wskazać, iż odrzuceniu skargi nie sprzeciwia się mylne pouczenie przez Instytucję Zarządzającą o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż, jak to wskazano w wyroku NSA z dnia 10.02.2010 r. II GSK 47/10 oraz w postanowieniu z dnia 18.02.2010 r. II GSK 92/10, błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie czyni skargi dopuszczalną.

Uwzględniając przedstawione powyżej rozważania stwierdzić należy, że zachodzą podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, albowiem przedmiotem swej skargi skarżący uczynił rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającą (Zarządu Województwa Opolskiego) o pozostawieniu wniesionego protestu bez rozpatrzenia, która to czynność nie podlega zaskarżeniu w myśl art. 30c ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i art. 30b ust. 1 ustawy o z.p.p.r. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów skargę jako niemieszczącą się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.) na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy należało odrzucić.