Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 35/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale IV w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. G.- J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] XI 2017 r., nr SKO [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej "organ"), po rozpatrzeniu zażalenia A. G.-J. (dalej "skarżąca"), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z [...] X 2017 r., nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w kwestii odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego.

W motywach postanowienia organ wyjaśnił, że organ pierwszej instancji, postanowieniem z [...] III 2014 r. ([...]), zawiesił na wniosek skarżącej postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania jej dodatku mieszkaniowego. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 13 IX 2017 r. o podjęcie zawieszonego postępowania, organ pierwszej instancji, postanowieniem z [...] IX 2017 r. ([...]), odmówił podjęcia zawieszonego postępowania wskazując, że z uwagi na upływ trzyletniego terminu zawieszenia, żądanie wszczęcia postępowania uznano za wycofane (art. 98 § 2 kpa). Dalej organ wyjaśnił, że skarżąca nie zakwestionowała zażaleniem powyższego postanowienia, natomiast wnioskiem z 5 X 2017 r. zwróciła się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej m.in. ostatecznym postanowieniem z dnia [...] IX 2017 r. ([...]), a więc odmawiającym podjęcia zawieszonego postępowania. Prośbę swoją uzasadniła tym, że "sama sobie nie poradzi [...] teraz kiedy Wysoki Sąd stwierdził dwa razy bezskuteczność rozwiązania Umowy Najmu - chcę się z Gminą rozliczyć, ale nie jestem w stanie zapłacić". Skarżąca zaznaczała przy tym, iż znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a także że jest osobą, która się leczy. W ocenie organu należało domówić wznowienia postępowania, bowiem z twierdzeń skarżącej w sposób oczywisty wynika brak związku przyczynowego pomiędzy wskazaną we wniosku okolicznością mającą służyć jako podstawa wznowienia, a treścią kwestionowanego postanowienia. Organ powołał przy tym fragmenty orzeczeń sądowych wskazujące, że brak jest podstaw do wznowienia, jeżeli strona we wniosku o wznowienie postępowania nie wskazała żadnej ustawowej podstawy wznowienia określonej w tych przepisach. Zdaniem organu skarżąca w sposób bardzo ogólny uzasadniła swoją prośbę o wznowienie postępowania. Nie przytoczyła żadnej okoliczności, która pozostawałaby rzeczywiście w związku z którąkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa. Skarżąca nie nawiązała wprost do którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, ani jej w istocie nie wykazała. Wnioskując o wznowienie postępowania skarżąca opisała wyłącznie swoją trudną sytuację finansową i zdrowotną, a także wskazała na bezskuteczność wypowiedzenia jej umowy najmu przez gminę Wrocław. Okoliczność ta, jak i wyrok z dnia 6 VII 2017 r., sygn. akt [...], ją stwierdzający, znane były organowi pierwszej instancji w dniu wydania postanowienia z dnia [...] IX 2017 r. ([...]), co wynika jednoznacznie z treści postanowienia odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania. Nie można zatem uznać, że wyszła na jaw okoliczność istotna dla sprawy odmowy podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. Sama zaś trudna sytuacja skarżącej nie uzasadnia wznowienia ww. postępowania.

W skardze na powyższe postanowienia skarżąca oświadczyła, że kwestionowane orzeczenia są dla niej krzywdzące, skoro w dniu 4 IX 2017 r. odebrała prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z 6 VII 2017 r., sygn. akt [...], stwierdzający bezskuteczność dokonanego wobec niej wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego i w tym samym dniu dostarczyła go do organu pierwszej instancji. W skardze zwrócono uwagę, że w dniu 11 IX 2017 r. i w dniu 11 IX 2017 r. skarżąca składała do organu pierwszej instancji wnioski o przyspieszenie i załatwienie sprawy. Skarżąca oświadczyła również, że ma już 80 lat i jest bardzo chora.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył motywy zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Jak bezsprzecznie wynika z art. 126 kpa, do postanowień, od których przysługuje zażalenie, stosuje się m.in. przepisy z art. 145 – 152 kpa, a więc przepisy o wznowieniu postępowania.

Postanowienie odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania, wydane na podstawie art. 101 § 3 kpa, jest niewątpliwie postanowieniem zaskarżalnym, tak więc istnieje możliwość wznowienia w takim przypadku postępowania.

Powyższe nie oznacza jednak, że żądanie wznowienia postępowania w powyższym przypadku zawsze będzie uwzględnione.

Sąd zwraca uwagę, że wznowienie postępowania administracyjnego, z uwagi na jego nadzwyczajny charakter, warunkowane jest wystąpieniem już na wstępnym etapie podstawowych przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Owe podstawowe przesłanki organ weryfikuje już w ramach czynności poprzedzających wydanie postanowienia o wszczęcie postępowania, zaś w przypadku negatywnego wyniku weryfikacji, organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa.

Sąd podziela wyrażane zresztą wielokrotnie w orzecznictwie stanowisko, że niedopuszczalność wznowienia postępowania wystąpi m.in. w przypadku, gdy już we wstępnej fazie postępowania można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją jakiekolwiek podstawy wznowienia (zob. np. wyrok NSA z 8 VII 1996 r., SA/Rz 606/96; wyrok NSA z 7 I 2009 r., II OSK 1747/07; wyrok WSA w Poznaniu z 20 VIII 2015 r. II SA/Po 407/15; wyrok WSA w Gdańsku z 6 VIII 2014 r. II SA/Gd 332/14; wyrok WSA w Warszawie z 11 II 2005 r., VI SA/Wa 291/04 – publ. CBOSA). Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim zasada prostoty i szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 kpa). Jednocześnie pogląd ten nie pozbawia strony środków procesowej ochrony, bowiem odmowa wznowienia postępowania następuje w formie zaskarżalnego postanowienia (art. 149 § 4 kpa). Pogląd ten nie koliduje również z dyspozycją z art. 149 § 2 kpa, wskazującą, że wznowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania m.in. "co do przyczyn wznowienia". Chodzi tu bowiem o sytuacje, gdy ustalenie przyczyn wznowienia wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych, które z oczywistych względów powinny zostać przeprowadzone w toku wszczętego już postępowania. Natomiast w sytuacji, gdy istnienie okoliczności powołanych przez stronę jako przyczyny wznowienia jest już potwierdzone, jednak z oczywistych względów nie można ich kwalifikować jako przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 kpa, organ powinien odmówić wznowienia.

Jak słusznie zauważył organ, skarżąca jedynej podstawy wznowienia upatruje w okoliczności prawomocnego rozstrzygnięcia sporu z gminą Wrocław o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu mieszkaniowego. Okoliczność ta była jednak znana organowi pierwszej instancji w dniu wydania postanowienia odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania, tak więc nie można uznać, że w grę wchodzi tu podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a więc wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych istotnych w sprawie a nieznanych organowi, który wydawał orzeczenie. Co więcej, Sąd zwraca uwagę, że prawomocne rozstrzygnięcie sądu powszechnego nie stanowiło również istotnej okoliczności w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Organ pierwszej instancji odmówił bowiem podjęcia zawieszonego postępowania wyłącznie z powodu upływu trzyletniego okresu zawieszenia procesu na wniosek skarżącej i związanego z tym skutku prawnego w postaci cofnięcia żądania przyznania dodatku mieszkaniowego (art. 98 § 2 kpa). W konsekwencji inne okoliczności nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania.

W konkluzji stwierdzić należy, że organ nie naruszył prawa odmawiając wznowienia postępowania w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego.

Jak wynika z art. 151 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji.