Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 760/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 24 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną powyżej decyzję skarżąca Z. R. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia Skarżącej

i tak już drobnych środków finansowych uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości [...] zł miesięcznie, niezbędnych do bieżącego regulowania należności, w tym

m.in. ponoszenia kosztów utrzymania i opłat. Skarżąca jest emerytką, samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe, jest w separacji z mężem, nie posiada żadnych oszczędności. Z tej przyczyny zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych

do odwrócenia dla Skarżącej skutków w zakresie "stałego pozbawienia jej możliwości bytowych".

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302; dalej: "P.p.s.a."), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące,

że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd,

że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie

ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r.,

II OZ 752/14).

W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącą twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa

w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny

w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów

w tym zakresie obciąża stronę.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne

do odwrócenia skutki. Wskazać przede wszystkim należy, że w aktach sprawy brak jest informacji o sytuacji majątkowej i rodzinnej Skarżącej, popartych dokumentami źródłowymi. Ponadto, wskazywanie na niebezpieczeństwo natychmiastowego wykonania decyzji, a więc wszczęcia egzekucji ma czysto teoretyczny wymiar, bowiem z akt administracyjnych nie wynika czy postępowanie egzekucyjne zostało już wszczęte jak też nie wiadomo czy i jakie środki egzekucyjne zostały lub zostaną przez organ zastosowane.

Zauważyć przy tym należy, jak już wyżej wskazano, że co do zasady powołana przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania spornej decyzji okoliczność

w postaci możliwego wszczęcia egzekucji, może stanowić okoliczność wyczerpującą dyspozycję art. 61 § 3 P.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania przez stronę stosownym materiałem dowodowym możliwości jej zaistnienia. W rozstrzyganej sprawie konkretyzacji tych zagrożeń w materiale dowodowym zabrakło. Na stronie ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych

do odwrócenia skutków.

Przywołanie możliwych do wyobrażenia następstw ewentualnej egzekucji zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z wykazaniem zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody.

Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji

nie może zatem wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji. W niniejszej sprawie analiza wniosku i akt sprawy nie może dać pełnego obrazu sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca, jak wyżej wskazano, nie przedstawiła żadnych dokumentów, dzięki którym Sąd mógłby porównać jej możliwości zarobkowe

oraz majątek którym dysponuje wobec obciążenia publicznoprawnego, wynikającego

z zaskarżonej decyzji.

Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku

i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty,

bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty.

Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że Skarżąca nie wykazała, iż w niniejszej sprawie występują przesłanki do uwzględnienia jego wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, orzekł jak w sentencji.