Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 314/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3 w zw. z art. 139, art. 141 § 4, art. 151, art. 190, art. 3 § 1,art. 3 § 2 pkt 1, art.184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 134 ust. 1, art. 154 ust. 3, 4, 6, 7, art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1793
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7, art. 15, art. 104 § 1, art. 75, 77 § 1, art. 80, 107 § 3, art. 130 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 802/21 w sprawie ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od P.D. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w W. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 sierpnia 2021 r. (sygn. akt VI SA/Wa 802/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę P.D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie (dalej zwanego "Dyrektorem MOW NFZ") z 9 listopada 2017 r. (nr 152/2017/WPR) w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Dyrektor MOW NFZ ogłosił 9 czerwca 2017 r. postępowanie (kod postępowania 07-17-000838/REH/05/1/05.1300.207.02/01) w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej prowadzonego przez Narodowy Fundusz Zdrowia – Mazowiecki Oddział Wojewódzki z siedzibą w Warszawie (dalej zwany "MOW NFZ") w trybie konkursu ofert w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna na okres od 1 października 2017 r. do 30 czerwca 2022 r., wskazując na możliwość zawarcia maksymalnie jednej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej po przeprowadzeniu postępowania. Wartość postępowania wynosiła 16 498,17 zł.

Do konkursu zgłoszono dwie oferty: Skarżącego oraz S. (dalej zwanego "Uczestnikiem postępowania").

Komisja konkursowa, po dokonaniu analizy złożonych ofert pod kątem spełnienia przez oferentów kryteriów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. 2016 r., poz. 1372 z późn. zm.) tj. ciągłości, kompleksowości, jakości, dostępności oraz ceny, 8 sierpnia 2017 r. dokonała rozstrzygnięcia postępowania wybierając do udzielania świadczeń Skarżącego, którego oferta uzyskała najwyższą liczbę punktów.

11 sierpnia 2017 r. Uczestnik postępowania złożył odwołanie, w którym wskazał na wadliwość rozstrzygnięcia, polegającą na dokonaniu przez Komisję konkursową wyboru oferty, która powinna zostać odrzucona z uwagi na fakt niespełnienia przez nią szeregu wymagań przewidzianych przepisami prawa, w szczególności odnoszących się do braku dostępu dla niepełnosprawnych oraz innych wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 422, dalej zwanego "Rozporządzeniem z 2002 r."). W odwołaniu podniesiony został również zarzut naruszenia zasady równego traktowania poprzez dopuszczenie do sytuacji, w której pełnomocnikiem Skarżącego jest M.M., której matka jest pracownikiem MOW NFZ, co w ocenie Uczestnika postępowania mogło doprowadzić do powstania nieuczciwej konkurencji z uwagi na prawdopodobne ujawnienie danych dotyczących oferty odwołującego przez pracownika MOW NFZ.

W piśmie z 1 września 2017r. odwołujący wniósł o uwzględnienie dowodu w postaci oświadczenia lekarza E.R. wykazanej w harmonogramie personelu oferenta wybranego w kwestionowanym postępowaniu jako osoba udzielająca świadczeń opieki zdrowotnej, w którym dr E.R. wskazuje, że nie udostępniała swoich dyplomów w celu wykazania jej jako personelu udzielającego świadczeń.

W toku postępowania Dyrektor MOW NFZ przeprowadził także dowód z oświadczenia dr E.R. z 28 września 2017 r. złożonego w odpowiedzi na wezwanie przesłane w równolegle prowadzonym postępowaniu administracyjnym, z którego wynika, że nie wyrażała ona zgody na wykazywanie jej przez podmiot wybrany do udzielania świadczeń w ofertach składanych przez ten podmiot w postępowaniach w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej prowadzonych przez MOW NFZ w 2017 r. w rodzaju rehabilitacja lecznicza.

Decyzją z 11 października 2017 r. nr 80/2017ODW (dalej zwaną "Decyzją I") wydaną na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2016 r., poz. 1793 z późn. zm., dalej zwanej "ustawa o świadczeniach") w zw. z art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej zwaną "kpa") Dyrektor MOW NFZ uwzględnił odwołanie Uczestnika postępowania od rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że nieuzasadnione są zarzuty dotyczące niespełnienia przez Skarżącego wymogów lokalowych. W ocenie Dyrektora MOW NFZ, nie miał wpływu na wynik postępowania konkursowego również fakt, że pełnomocnikiem Skarżącego jest M.M., której matka jest pracownikiem MOW NFZ. Za uzasadnione Dyrektor MOW NFZ uznał natomiast zarzuty związane z oświadczeniem E.R. ujawnionym na etapie postępowania administracyjnego, że nie udostępniała ona Skarżącemu swoich dyplomów w celu wykazania jej jako personelu udzielającego świadczeń.

Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaprzeczył wszelkim twierdzeniom, jakoby pierwotne rozstrzygnięcie było wadliwe i obarczone błędami.

Decyzją z 9 listopada 2017 r. (dalej zwaną " Decyzją II") Dyrektor MOW NFZ utrzymał w mocy Decyzję I. Zdaniem Dyrektora MOW NFZ, żadne z oświadczeń złożonych przez E.R. nie zostało przez nią odwołane, a zatem brak jest podstawy do oceny tychże oświadczeń wbrew woli osoby je składającej.

Skarżący złożył skargę do WSA.

Wyrokiem z 18 maja 2018 r. WSA oddalił skargę na zaskarżoną decyzję.

WSA wskazał, że zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy.

WSA podzielił stanowisko Dyrektora MOW NFZ, że z oświadczenia dr E.R. wynika, że nie wyrażała ona zgody na podawanie i przetwarzanie jej danych osobowych oraz wykazywanie jej w charakterze personelu w żadnej ofercie złożonej przez Skarżącego. WSA podkreślił także, że wśród dokumentów przedstawionych przez Skarżącego nie było dokumentu świadczącego o zgodzie E.R. na wykorzystanie jej dyplomów w celu wykazania jej jako lekarza mającego udzielać świadczeń w ramach kontraktu z NFZ oraz na podawanie i przetwarzanie jej danych osobowych oraz wykazywanie jako personelu w ofercie złożonej przez Skarżącego.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem procesowym z 12 stycznia 2021 r., na podstawie art. 106 § 3 ppsa w zw. z art. 193 ppsa, wniósł także o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów obejmujących:

1) Pisemne oświadczenie z 31 marca 2014 r. lek. E.R., że od 31 marca 2014 r. pracuje w przychodni [...] zgodnie z harmonogramem pracy i wskazaniem, że nie będzie ona pracowała w innej placówce w wykazanych godzinach;

2) Dyplom E.R., z którego wynika, że uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie rehabilitacja medyczna;

3) Dyplom E.R. (dawniej: Cyran) o odbyciu studiów wyższych medycznych na kierunku lekarskim i uzyskaniu tytułu lekarza.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej – na podstawie art. 185 § 1 ppsa – wyrokiem z 26 stycznia 2021 r. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę WSA do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 141 § 4 ppsa i nie spełnia swych funkcji przede wszystkim dlatego, że WSA wbrew treści powołanych przez Dyrektora MOW NFZ przepisów przyjął jako podstawę uwzględnienia odwołania Uczestnika postępowania art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach. Natomiast zarówno w treści Decyzji I, jak również Decyzji II., jako przyczynę uwzględnienia odwołania Dyrektor MOW NFZ wskazał art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było wiadome, które dokładnie przepisy posłużyły WSA do skonstruowania wzorca kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Tym samym uznał, że dokonanie oceny, czy zastosowanie tego wzorca doprowadziło do prawidłowych wniosków byłoby przedwczesne.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że wobec uchylenia zaskarżonego wyroku do ponownego rozpoznania przez WSA, Sąd ten odniesie się do złożonych wniosków dowodowych.

Ponownie rozpoznając sprawę WSA, wyrokiem przywołanym na wstępie – powtórnie oddalając skargę Skarżącego na podstawie art. 151 ppsa – w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zgodnie z art. 190 ppsa jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu wyroku WSA – odnosząc się do zasadniczej kwestii, tj. podstawy uwzględnienia odwołania Uczestnika postępowania – wskazał, że istota problemu wynikająca z treści art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach sprowadza się do oceny czy Skarżący składając w konkursie ofertę podał w niej nieprawdziwe informacje, w związku z czym czy jego oferta powinna zostać odrzucona.

Zdaniem WSA, okoliczność ta niewątpliwie wynika z braku zgody E.R. na wykorzystanie jej dyplomów w celu wykazania jako lekarza mającego udzielać świadczeń w ramach kontraktu z NFZ oraz na podawanie i przetwarzanie jej danych osobowych, a także wykazywanie jej jako personelu mającego udzielać świadczeń w ramach postępowania konkursowego na lekarską ambulatoryjną opiekę rehabilitacyjną, w złożonej przez Skarżącego ofercie – co zostało wykazane na etapie odwołania od konkursu ofert i następnie potwierdzone przez Dyrektora MOW NFZ w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego.

WSA odniósł się do dowodów uzupełniających z dokumentów przedstawionych przez Skarżącego. Zdaniem WSA, wśród tych dokumentów nie było dokumentu jednoznacznie świadczącego o zgodzie lek E.R. na wykorzystanie jej dyplomów w celu wykazania ww. jako lekarza mającego udzielać świadczeń w ramach kontraktu z NFZ oraz na podawanie i przetwarzanie jej danych osobowych oraz wykazywanie jako personelu w ofercie złożonej przez Skarżącego do przedmiotowego konkursu.

W ocenie WSA, dowody, które wskazał Skarżący, nie mogły skutecznie podważyć złożonych oświadczeń o braku zgody E.R. na wykazanie jej – w ofercie Skarżącego – jako lekarza mającego udzielać świadczeń w ramach kontraktu z NFZ. Okoliczność, że Skarżący był w posiadaniu dokumentów dotyczących uprawnień zawodowych dr E.R., które zostały złożone za jej zgodą w innym (wcześniejszym od obecnego) postępowaniu konkursowym, nie oznacza automatycznie wyrażenia zgody na wykorzystanie tych danych także w nowym konkursie. WSA stanął na stanowisku, że istniejące w tym zakresie domniemanie zostało skutecznie obalone w wyniku złożenia przez E.R. oświadczeń woli o braku jej zgody na wykorzystywanie jej danych, jako lekarza udzielającego świadczeń zdrowotnych, w przedmiotowym konkursie. Tylko podważenie tego oświadczenia poprzez dowiedzenie, iż faktycznie E.R. była w tym zakresie związana ze Skarżącym umową ustną mogłoby powodować skutki prawne, czego można było dochodzić nie w postępowaniu administracyjnym, lecz przede wszystkim w postępowaniu cywilnym lub karnym.

W sytuacji zatem, gdy organ w ramach przeprowadzonego postępowania uzyskał złożone dwukrotnie oświadczenie woli E.R. o tożsamej treści, a Skarżący oświadczeń tych nie podważył w innym postępowaniu, należało uznać, że nie było intencją E.R. jej do oferty złożonej przez Skarżącego na prowadzone przez MOW NFZ przedmiotowe postępowanie konkursowe.

WSA odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, że Dyrektor MOW NFZ ponownie przeprowadził postępowanie w sprawie zawarcia umowy, zanim zostało zakończone postępowanie dotyczące złożonego przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją I oraz zanim została wydana Decyzja II. Zdaniem WSA, brak jest w tym obszarze istotnego naruszenia przepisów, zarówno prawa materialnego jak i postępowania. Dyrektor MOW NFZ działał w tym przypadku zgodnie z dyspozycją art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach, gdyż niezbędne było ogłoszenie kolejnego postępowania konkursowego, w sytuacji gdy w przedmiotowym postępowaniu konkursowym przewidziano zawarcie tylko jednej umowy. Dyrektor MOW NFZ był obowiązany z mocy prawa do podjęcia w tym zakresie działań, tylko ze względu na fakt uwzględnienia odwołania, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Dla wszczęcia nowego postępowania konkursowego nie mogła zatem mieć znaczenia okoliczność wniesienia przez Skarżącego środka odwoławczego w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, gdyż brak jest w takim przypadku przepisu wyłączającego działanie normy art. 154 ust. 7 ustawy o oświadczeniach. W ocenie WSA, pozostawałoby to w sprzeczności z zasadami prowadzenia postępowań konkursowych w przedmiocie realizacji świadczeń opieki zdrowotnej, gdyż powodowałoby trudne do przewidzenia opóźnienie w realizacji zawieranych w tym zakresie umów. Zdaniem WSA, nie znajdują w tym przypadku zastosowania w pełnym zakresie także przepisy kpa, dotyczące środków odwoławczych, gdyż przepis art. 154 ust. 7 ustawy o oświadczeniach należy uznać za normę o charakterze lex specialis, ze względu na odrębne uregulowanie w tej ustawie zasad prowadzenia postępowań konkursowych w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Skarżący na podstawie art. 173 § 1 i 2 ppsa, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3) zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 1) ppsa – naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

1) art. 149 ust 1 pkt 2) ustawy o świadczeniach, wskazującego że "odrzuca się ofertę: zawierającą nieprawdziwe informacje", poprzez niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do wydanej Decyzji II oraz poprzedzającej jej Decyzji I, co doprowadziło do tego, że WSA w wyroku nieprawidłowo uznał, że Skarżący składając w konkursie ofertę podał w niej nieprawdziwe informacje, w związku z czym jego oferta powinna zostać odrzucona, a także nieprawidłowo uznano, że Dyrektor MOW NFZ miał wystarczające powody, aby uwzględnić odwołanie Uczestnika postępowania;

2) art. 149 ust. 1 pkt 7) ustawy o świadczeniach, wskazującego że "odrzuca się ofertę, jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz w szczegółowych warunkach umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej", poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do wydanej Decyzji II oraz poprzedzającej jej Decyzji I, co doprowadziło do tego, że WSA nieprawidłowo uznał, że Skarżący składając w konkursie ofertę podał w niej nieprawdziwe informacje, w związku z czym jego oferta powinna zostać odrzucona, a także nieprawidłowo uznał, że Dyrektor MOW NFZ miał wystarczające powody, aby uwzględnić odwołanie Uczestnika postępowania. Powyższe naruszenie jest przedstawiane także w związku z art. 190 ppsa, wobec nieuwzględnienia przez WSA wykładni prawa dokonanej w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku NSA.

2. na podstawie art. 174 pkt 2) ppsa – naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

3) art 3 § 1 ppsa oraz art. 3 § 2 pkt 1) ppsa poprzez nienależyte sprawowanie kontroli w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 ppsa, polegające na braku należytego rozpoznania, wyjaśnienia i dokonania oceny prawnej w wyroku podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu sformułowanego w odniesieniu do Decyzji Dyrektora MOW NFZ, dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest zarzutu: ,,Naruszenia przepisów art. 154 ust 4 i 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 130 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 154 ust 7 ustawy o świadczeniach, w szczególności poprzez ponowne przeprowadzenie przez MOW NFZ postępowania w sprawie zawarcia umowy, zanim zostało zakończone postępowanie dotyczące złożonego przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją z 11 października 2017 r. oraz zanim została wydano Decyzja z 9 listopada 2017 r.", a także nieustosunkowanie się w należyty sposób, przez WSA w uzasadnieniu wyroku do tego zarzutu, w szczególności w sposób niezbędny do skonstruowania wzorca kontroli zgodności z prawem Decyzji II, a także poprzez pominięcie w tym zakresie zarzutów i argumentów istotnych, które należycie ocenione i zidentyfikowane mogłyby doprowadzić do innego rozstrzygnięcia niż aktualna treść wyroku, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe naruszenie jest przedstawiane także w związku z art. 190 ppsa, wobec nieuwzględnienia przez WSA wykładni prawa dokonanej w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku NSA;

4) art 3 § 1 ppsa oraz art. 3 § 2 pkt 1) ppsa poprzez nienależyte sprawowanie kontroli w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 ppsa, polegające na braku należytego rozpoznania, wyjaśnienia i dokonania oceny prawnej w wyroku podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu sformułowanego w odniesieniu do Decyzji Dyrektora MOW NFZ, dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest zarzutu: "Naruszenia przez MOW NFZ przepisów art. 154 ust 4 i ust 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z art. 154 ust 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 6 kpa, art. 7 kpa i art. 15 kpa, w szczególności poprzez brak zapewnienia należytej kontroli i weryfikacji prawidłowości Decyzji z 11 października 2017 r. w ramach prowadzonego postępowania dotyczącego złożonego przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez Organ nieprawidłowej Decyzji z 9 listopada 2017 r., a także poprzez naruszenie przez MOW NFZ zasad postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień Skarżącego oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego", a także nieustosunkowanie się w należyty sposób, przez WSA w uzasadnieniu wyroku do tego zarzutu, w szczególności w sposób niezbędny do skonstruowania wzorca kontroli zgodności z prawem Decyzji II, a także poprzez pominięcie w tym zakresie zarzutów i argumentów istotnych, które należycie ocenione i zidentyfikowane mogłyby doprowadzić do innego rozstrzygnięcia niż aktualna treść wyroku, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe naruszenie jest przedstawiane także w związku z art. 190 ppsa, wobec nieuwzględnienia przez WSA wykładni prawa dokonanej w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku NSA;

5) art. 3 § 1 ppsa oraz art. 3 § 2 pkt 1) ppsa poprzez nienależyte sprawowanie kontroli w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez wadliwe uzasadnienie Wyroku z 4 sierpnia 2021 r., nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 ppsa, polegające na braku należytego rozpoznania, wyjaśnienia i dokonania oceny prawnej w wyroku podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu sformułowanego w odniesieniu do Decyzji II Dyrektora MOW NFZ, dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest zarzutu: "Naruszenia przez MOW NFZ przepisów art. 154 ust. 4 i ust 6 ustawy o świadczeniach, opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 7 kpa, art. 75 kpa, 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, 107 § 3 w związku z art. 15 kpa, w szczególności polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez Organ całego materiału dowodowego, a także polegające na niepodjęciu przez MOW NFZ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w ramach prowadzonego postępowania dotyczącego złożonego przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez Organ nieprawidłowej Decyzji z 9 listopada 2017 r. i utrzymania w mocy nieprawidłowej Decyzji z dnia 11 października 2017 r.", a także nieustosunkowanie się w należyty sposób WSA w uzasadnieniu wyroku do tego zarzutu, w szczególności w sposób niezbędny do skonstruowania wzorca kontroli zgodności z prawem Decyzji II, a także poprzez pominięcie w tym zakresie zarzutów i argumentów istotnych, które należycie ocenione i zidentyfikowane mogłyby doprowadzić do innego rozstrzygnięcia niż aktualna treść wyroku, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe naruszenie jest przedstawiane także w związku z art. 190 ppsa, wobec nieuwzględnienia przez WSA wykładni prawa dokonanej w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku NSA;

6) art 3 § 1 ppsa oraz art. 3 § 2 pkt 1) ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 134 ust 1 ustawy o świadczeniach oraz art. 7 kpa, art. 75 kpa, art 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, polegające na oddaleniu w wyroku skargi, zamiast jej uwzględnienia, a w konsekwencji nieuchyleniu Decyzji II i poprzedzającej jej Decyzji I, pomimo że z okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i w odniesieniu do ww. wydanych decyzji, nie było zapewnione przez Dyrektora MOW NFZ równe traktowanie Skarżącego i Uczestnika postępowania, a w konsekwencji dowody i dokumenty przedstawiane przez Skarżącego były pomijane lub podważana była ich wartość procesowa przez Dyrektora MOW NFZ, a także nie została przez organ uwzględniona w prowadzonym postępowaniu kwestia istnienia konfliktu interesów lek. E.R. w stosunku do Skarżącego. Powyższe naruszenie jest przedstawiane także w związku z art 190 ppsa, wobec nieuwzględnienia przez WSA wykładni prawa dokonanej w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku NSA;

7) art. 3 § 1 ppsa oraz art. 3 § 2 pkt 1) ppsa w zw. z art 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 154 ust 4 i ust 6 ustawy o świadczeniach oraz art 7 kpa, art 75 kpa, art 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa w zw. z art 15 kpa, polegające na oddaleniu w wyroku skargi, zamiast jej uwzględnienia, a w konsekwencji nieuchyleniu Decyzji II i poprzedzającej jej Decyzji I pomimo że nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz nie zebrano oraz nie rozważono całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie rozważono należycie dowodów przeciwstawnych do oświadczeń lek. E.R. i nie rozważono tego, czy Skarżący miał prawo ją zgłosić w ramach postępowania przed MOW NFZ oraz nie rozważono kwestii istniejącego konfliktu interesów pomiędzy lek. E.R. a Skarżącym, co skutkowało wydaniem nieprawidłowej Decyzji II i utrzymaniem w mocy nieprawidłowej Decyzji I, a także nieprawidłową oceną wskazaną w wyroku. Powyższe naruszenie jest przedstawiane także w związku z art. 190 ppsa, wobec nieuwzględnienia przez WSA wykładni prawa dokonanej w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku NSA;

8) art. 3 § 1 ppsa oraz art. 3 § 2 pkt 1) ppsa w zw. z art 145 § 1 pkt 1) lit c) w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 7 kpa, art. 75 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa, polegające na oddaleniu w wyroku skargi, zamiast jej uwzględnienia, a w konsekwencji nieuchyleniu Decyzji II i poprzedzającej jej Decyzji I, pomimo iż nie zostało w nich jakkolwiek uprawdopodobnione, że rozstrzygniecie postępowania nr 07-17-000838/REH/05/1/05.1300.207.02/01 spowodowało naruszenie interesu prawnego Uczestnika postępowania, a mimo to MOW NFZ nieprawidłowo uznał za zasadne uwzględnienie odwołania Uczestnika postępowania i wydanie Decyzji I, a następnie nieprawidłowo uznane za zasadne podtrzymanie tego rozstrzygnięcia również w Decyzji II, a w konsekwencji doprowadziło to do nieprawidłowej oceny dokonanej przez WSA. Powyższe naruszenie jest przedstawiane także w związku z art. 190 ppsa, wobec nieuwzględnienia przez WSA wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku NSA.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor MOW NFZ (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach z art. 174 ppsa, w takiej sytuacji, z reguły w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane na podstawie z art. 174 pkt 2 ppsa zasadniczo zostały oparte na dwóch głównych twierdzeniach, po pierwsze – że w postępowaniu przed organem NFZ popełniono wadliwość polegającą na przeprowadzeniu przez MOW NFZ kolejnego postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczące tego samego zakresu oraz przedmiotu, zanim zostało zakończone postępowanie "odwoławcze" Skarżącego (dotyczące jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), tzn. zanim została wydana decyzja z 9 listopada 2017r. To miało doprowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa) oraz naruszało inne zasady i przepisy postępowania administracyjnego (art. 6,7,77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 i 130 § 1 i 2 kpa), przepisy postępowania zawarte w ustawie o świadczeniach (art. 154 ust. 4 i 6 w zw. z art. 154 ust. 7 ustawy oświadczeniach) oraz przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż Sąd pierwszej instancji wadliwie sprawując kontrolę sądowoadministracyjną (art. 3 § 1 i 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa) nie rozpoznał ich i nie ocenił należycie prawnie w zaskarżonym wyroku, nie uwzględniając wykładni dokonanej w tym zakresie przez NSA w wydanym w sprawie uprzednio wyroku, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy (zarzuty z pkt 3, 4, 5 petitum skargi kasacyjnej).

Ta grupa zarzutów nie jest zasadna.

Należy w tym miejscu zauważyć, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie słowa "wpływ" w art. 174 pkt 2 ppsa należy bowiem rozumieć w ten sposób, że pomiędzy wydanym orzeczeniem a błędem postępowania musi zachodzić związek przyczynowy. W skardze kasacyjnej należy zatem wykazać zarówno fakt naruszenia przepisów procesowych, jak i uprawdopodobnić istnienie potencjalnego związku.

Podkreślenia też wymaga, że WSA wydając kontrolowany wyrok, orzekając w sprawie ponownie był związany stanowiskiem wyrażonym w sprawie przez NSA w wyroku z 26 stycznia 2021 r. Zgodnie z art. 190 zd. pierwsze ppsa, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przypomnieć również trzeba, że ustawodawca w art. 141 § 4 ppsa określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna bowiem umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, że wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku, wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 ppsa, nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16).

Uwzględniając te uwagi zauważyć trzeba, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA realizuje ww. wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez WSA, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego.

Ponadto zarzut oparty na naruszeniu art. 141 § 4 ppsa, nie mógł służyć do merytorycznego zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, z którym Skarżący się nie zgadza.

Wbrew twierdzeniom kasatora Naczelny Sąd Administracyjny (w wyroku z dnia 26 stycznia 2021r.) nie zajął też wcześniej stanowiska odnośnie do wykładni art. 154 ust. 4,6 i 7 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 15 i 130 § 1 i 2 kpa, a tylko mając na uwadze deficyty uzasadnienia kontrolowanego przez siebie wyroku i brak takiego jasnego, poddającego się kontroli instancyjnej stanowiska sądu pierwszej instancji, uznał, że wyrok, z tych właśnie przyczyn podlegał uchyleniu. Wskazał, że "Biorąc pod uwagę, że Sąd I instancji w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku (...) nie odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów w szczególności dotyczących naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 jest na tyle istotne, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku."

Przy ponowny rozpatrzeniu sprawy – w obecnie ocenianym wyroku – WSA takie stanowisko już zajął, nie naruszając tym samym ani art. 190 ppsa (gdyż żadną, wiążącą wykładnią w tym zakresie nie był związany), ani 141 § 4 ppsa (gdyż wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku motywy swojego stanowiska poddające się kontroli kasacyjnej).

Drugim z twierdzeń, na którym oparto zarzuty skargi kasacyjnej o charakterze procesowym jest twierdzenie, że WSA, wbrew treści art. 190 ppsa i wyrażonemu przez NSA stanowisku, ponownie zaakceptował wadliwe rozstrzygnięcie organu, nie uwzględniając, że w postępowaniu administracyjnym pomijano przeciwne do Uczestnika stanowisko Skarżącego oraz zgłaszane przez niego dowody i składane dokumenty. Tym samym błędnie utrzymano decyzje wydane w sprawie mimo, że nie została wyjaśniona należycie kwestia przeciwstawnych oświadczeń E.R. Nie zostało również uprawdopodobnione, że w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w jakikolwiek sposób spowodowano naruszenie interesu prawnego S. (zarzuty 6 – 8 petitum skargi kasacyjnej). To stanowiło o naruszeniu przez WSA art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, w zw. z art. 7, 75, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 §3 kpa oraz w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach (zarzuty 6 i 8) oraz art. 154 ust 4 i 6 ustawy o świadczeniach (zarzut 7).

Przede wszystkim, również i w odniesieniu do tej grupy zarzutów nie jest zasadne zarzucanie Sądowi pierwszej instancji uchybienie treści art. 190 ppsa, gdyż i w tym przypadku NSA nie wyraził wiążącej oceny co do podnoszonych przez Skarżącego kwestii, związanych z oceną dowodów, a tylko wskazywał na nieustosunkowanie się do nich, co także było przyczyną uchylenia poprzedniego wyroku WSA i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. NSA wypunktował deficyty uzasadnienia kontrolowanego wyroku, wskazując na tamtym etapie sprawy wprost, że w tej sytuacji sam nie może się odnieść merytorycznie do zarzutów skargi kasacyjnej podważających prawidłowość stanowiska Sądu pierwszej instancji co do dokonanych przez organ ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek odrzucenia oferty Skarżącego. Konkludując zatem, nie mogło dojść do naruszenia art. 190 ppsa przez wyrażenie, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez WSA stanowiska w kwestiach poruszanych w omawianych zarzutach skargi kasacyjnej, skoro Sąd ten żadną oceną prawną nie był związany.

W zarzutach tych autor skargi kasacyjnej w istocie kwestionuje dokonaną ocenę, powtarzając nieuwzględnione już w toku dotychczasowego postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego argumenty. Zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji wyczerpująco i jednoznacznie skontrolował stanowisko organu oraz uzupełnił swoje rozważania (zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z 26 stycznia 2021 r.) o ocenę wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącego na etapie postępowania sądowego. Sąd niewadliwie przyjął i uzasadnił, że dowody, które wskazywał Skarżący nie mogły skutecznie podważyć oświadczeń o braku zgody dr E.R. na wykazanie jej w ofercie Skarżącego, złożonej w kontrolowanym konkursie – jako lekarza mającego udzielać świadczeń w ramach kontraktu z NFZ. Sąd wskazał, że okoliczność, iż Skarżący był w posiadaniu dokumentów dotyczących uprawnień zawodowych E.R., które zostały złożone za jej zgodą w innym (wcześniejszym) postępowaniu konkursowym nie oznacza automatycznie wyrażenia zgody także na udział w nowym konkursie, a istniejące w tym zakresie domniemanie zostało skutecznie obalone przez złożenie przez E.R. oświadczeń woli o braku zgody na wykorzystywanie jej danych jako lekarza udzielającego świadczeń – w przedmiotowym konkursie. Z kolei treści tych oświadczeń E.R. nie zostały przeciwstawione żadne niepodważalne dowody, świadczące, że była ona związana ze Skarżącym ustną, czy zawartą w jakiejkolwiek innej formie umową, zobowiązującą ją do udzielania tych świadczeń. W takiej sytuacji – braku dowodu jednoznacznie świadczącego o zgodzie E.R. na wykazanie jej jako personelu w ofercie złożonej przez Skarżącego oraz w sytuacji złożenia przez nią dwóch niepodważonych oświadczeń o niewyrażaniu takiej zgody, ocenie zawartej w zaskarżonym wyroku nie sposób zarzucić wadliwości i nie zmienia tego powoływanie się na ewentualny konflikt interesów u składającej oświadczenia dr E.R.

Ocena materiału dowodowego – logiczna i poparta przekonującymi argumentami, ale przeciwna stanowisku strony skarżącej, nie może tym samym stanowić o naruszeniu zasady równego traktowania świadczeniodawców, zagwarantowanej w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach. W konsekwencji nie może też być mowy o naruszeniu interesu prawnego Skarżącego, natomiast pierwotne rozstrzygniecie przedmiotowego konkursu, z uwzględnieniem, że Skarżący podał nieprawdziwe dane w ofercie, zatem jego oferta powinna zostać odrzucona, naruszało właśnie interes prawny Uczestnika, gdyż w takim wypadku nie miało już znaczenia ile punktów w konkursie uzyskała jego oferta, co trafnie wykazał WSA w zaskarżonym wyroku ( str. 15 uzasadnienia wyroku).

Przyjmując zatem, że kontrola sądowoadministracyjna nie doprowadziła do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania skutkujących ewentualnym wzruszeniem zaskarżonej decyzji, a kontrola kasacyjna nie wykazała, aby stanowisko WSA był wadliwe, należy uznać, że ustalony w sprawie stan faktyczny jest miarodajny dla zastosowania w sprawie odpowiednich przepisów.

W rezultacie nie można też podzielić zarzutów skargi kasacyjnej powołanych w jej pkt 1 – 2.

Odnośnie do pierwszego zarzutu nie można nie zauważyć, że Skarżący wskazując na treść art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, który był podstawą prawną kontrolowanego w sprawie rozstrzygnięcia organu administracji – opiera zarzut jego niewłaściwego zastosowania – nie na stanie faktycznym ustalonym w sprawie, tj. z uwzględnieniem okoliczności, że E.R. nie wyrażała zgody na wykazywanie jej w ofercie składanej do NFZ w przedmiotowym konkursie, lecz na kreowanym przez siebie, kwestionując tę okoliczność, co nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika także, aby Sąd pierwszej instancji dokonywał wykładni ww. przepisu odbiegającej od jego brzmienia. Zatem brak podstaw do twierdzenia, że uznając za zgodne z prawem decyzje stwierdzające, że oferta Skarżącego podlegała odrzuceniu ze względu na podanie w niej nieprawdziwych informacji, WSA naruszył art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przez jego błędną wykładnię lub zastosowanie.

Nie jest również zasadny zarzut sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, brak bowiem wystarczających podstaw do przyjęcia aby Sąd pierwszej instancji ponownie, wbrew stanowisku NSA wiążącym go z mocy art. 190 ppsa, uznał, że podstawą prawną decyzji był również art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach. Wydając skarżony wyrok WSA co prawda zacytował treść art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach, jednak z całokształtu wywodów uzasadnienia nie wynika, aby uznał ten przepis za podstawę rozstrzygnięcia, przeciwnie stwierdzając jaki problem jest kluczowy dla rozpatrzenia sprawy jednoznacznie podał, że "istota problemu sprowadza się zatem do uznania, czy Skarżący składając w konkursie ofertę podał w niej nieprawdziwe informacje w związku z czym jego oferta powinna zostać odrzucona", następnie zaś zauważył, że "wystarczająca ilość punktów konkursowych jego oferty (...) nie mogła mieć w tej sprawie znaczenia, wobec podania przez Skarżącego nieprawdziwych informacji". Tak więc, mimo, że WSA zbędnie zacytował art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach nie ma wątpliwości, że nie przyjmował tego przepisu i nie rozważał jako podstawy prawnej, lecz oceniał podstawę z art.149 § 1 pkt 2 podaną w decyzjach organu.

Z tych wszystkich względów, uznając, że wyrok WSA odpowiada prawu, a skarga kasacyjna jest niezasadna, na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzona kwota 360 zł stanowi zwrot kosztów za sporządzenie w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie, który występował przed Sądem I instancji.