Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 17/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124  ust. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S.A. w W. na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wystąpienia o wpis w księdze wieczystej ograniczenia korzystania z nieruchomości należącej do Grażyny i Szczepana Ż. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Bd 17/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 1998 r. m [...] wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) Wojewoda W. ograniczył sposób korzystania z będącej własnością Grażyny i Szczepana Ż. nieruchomości obejmującej działki m 24, 26 i 27 o powierzchni 7347 m2 położonej w B., gmina T. KW [...], poprzez udzielenie E. S.A. w W. zezwolenia na przeprowadzenie na powyższej nieruchomości podziemnego gazociągu tranzytowego DN 1400 wraz z kablem światłowodowym, według miejsca i granic lokalizacji oznaczonych w załącznikach do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia 14 grudnia 1994 r. m UA-III-7331-85/94. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr GN-5.1-0-1831/98.

W dniu [...] 2004 r. E. S.A. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w oparciu o art. 37 kpa, zażalenie na bezczynność Starosty L., polegającą m.in. na nie złożeniu wniosku o dokonanie wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości Grażyny i Szczepana Ż., dotyczącego ograniczenia na rzecz inwestora sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie wskazanej wyżej decyzji z dnia [..] 1998 r.

Postanowieniem z dnia [...] 2004 r. m [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie za nieuzasadnione stwierdzając, że złożenie tego rodzaju wniosku do sądu nie mieści się w dyspozycji art. 35 kpa, nie są to bowiem "sprawy", które organ powinien załatwiać w terminie w rozumieniu tego przepisu, lecz czynności podlegające procedurze cywilnej. Zdaniem SKO pismo strony zatytułowane jako zażalenie stanowi w powyższym zakresie w istocie skargę na nienależyte wykonywanie zadań w myśl art. 227 kpa i właściwą do jej rozpoznania zgodnie z art. 229 pkt 4 kpa jest Rada Powiatu w L.

W dniu 26 października 2004 r. E. S.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wystąpienia z wnioskiem o dokonanie wpisu w księdze wieczystej m KW [...] nieruchomości położonej w B., dotyczącego ograniczenia korzystania z tejże nieruchomości wynikającego z decyzji Wojewody W. W skardze zamieszczony został wniosek o zobowiązanie Starosty L. do wystąpienia w określonym terminie o dokonanie powyższego wpisu w księdze wieczystej nieruchomości Grażyny i Szczepana Ż., gdyż mimo wyczerpania środków zaskarżenia w trybie art. 37 kpa, inwestor bezskutecznie oczekuje na działania Starosty Lipnowskiego w wymienionym zakresie.

Skarżący nie zgodził się z argumentacją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zawartą w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] 2004 r., iż wystąpienie o wpis w księdze wieczystej jest czynnością podlegającą procedurze cywilnej, gdyż obowiązek ten wynika z art. 124 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.), zgodnie z którym o dokonanie przez sąd rejonowy wpisu o udzieleniu zezwolenia występuje starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Zdaniem skarżącego powyższy obowiązek należy zaliczyć do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlegających kontroli sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto w ocenie skarżącego, błędne jest stanowisko SKO, iż w odniesieniu do bezczynności Starosty L. nie ma zastosowania art. 37 kpa.

W odpowiedzi na skargę Starosta Lipnowski wniósł o jej oddalenie wywodząc, iż wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej nie jest sprawą w rozumieniu kpa, w której bezczynność zwalczana jest środkami przewidzianymi w art. 37 kpa i następnie skargą do sądu administracyjnego, a nadto, że nie wyklucza złożenia takiego wniosku, lecz rozstrzygnięcia wymaga, czy wniosek jest zasadny po zakończeniu inwestycji, dla której realizacji ograniczono właścicielowi prawo wykonywania własności.

W związku z wezwaniem Sądu, skarżący złożył w dniu 29 marca 2005 r. pismo, w którym podał, iż wielokrotnie domagał się od Starosty L. wystąpienia o dokonanie wpisu w księdze wieczystej nieruchomości Grażyny i Szczepana Ż., a przykładowo uczynił to w piśmie z dnia 24 czerwca 2003 r., lecz w odpowiedzi Starosta wydał w dniu [...] 2003 r. postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy odszkodowania, nie zajmując żadnego stanowiska w kwestii dotyczącej przedmiotowego wpisu do księgi wieczystej. Jednocześnie skarżący załączył kserokopie pisma z dnia 24 czerwca 2003 r. oraz postanowienia z dnia 17 lipca 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Środek dyscyplinujący organy administracji publicznej w zakresie terminowego załatwiania spraw administracyjnych w postaci skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, powiązany jest z kompetencjami tego sądu do rozstrzygania skarg na określone czynności z zakresu administracji publicznej.

Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że skarga na bezczynność służy w przypadkach określonych w pkt 1-4, to jest, gdy organ nie wydaje decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Przez bezczynność organu należy rozumieć brak działania ze strony organu administracji publicznej, jak i odmowę podjęcia czynności w sytuacji, gdy organ ma obowiązek działania.

Warunkiem wniesienia skargi, w tym także na bezczynność, jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (ali. 52 § 1 ustawy).

Bezczynność Starosty L. polegającą na nie wystąpieniu do sądu z wnioskiem o dokonanie wpisu w księdze wieczystej należy rozpatrywać na gruncie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), który odnosi się do nie podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

\V myśl art. 124 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) decyzja ostateczna ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na poprowadzenie m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, gazów, a także urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej, przy czym wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej.

Treść powyższego przepisu niewątpliwie wskazuje na obowiązek Starosty L. do wystąpienia z wnioskiem do sądu o dokonanie odpowiedniego wpisu w księdze wieczystej nr 13359. Nie wynika z niej jednak uprawnienie skarżącego do żądania od organu wystąpienia z takim wnioskiem. Nie można więc przyjąć, że uprawnienie skarżącego w zakresie domagania się złożenia przedmiotowego wniosku, znajduje podstawę w obowiązującym przepisie prawa.

Poza tym, zdaniem Sądu, przez czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. rozumieć należy konkretną czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, stanowiącą władcze rozstrzygnięcie organu w indywidualnej sprawie, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przykładowo czynnością taką może być czynność zameldowania lub czynność zarejestrowania z zakresu aktów stanu cywilnego. Wystąpienie o wpis w księdze wieczystej samo przez się natomiast nie stanowi władczego rozstrzygnięcia, z którego wynikałyby uprawnienia lub obowiązki skarżącego.

W związku z powyższym nie złożenie przez Starostę L. wniosku o dokonanie w księdze wieczystej wpisu, o którym mowa wali. 124 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest bezczynnością określoną w art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc podlegającą kognicji sądu administracyjnego.

Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., że niniejsza bezczynność może być przedmiotem skargi znajdującej unormowanie wart. 227 i następnych kpa.

Nietrafne jest także stwierdzenie skarżącego, iż do omawianej bezczynności ma zastosowanie art. 37 kpa, gdyż przepis ten dotyczy spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, do których to spraw odnosi się również alt. 52 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Dlatego wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia, jakim jest SKO we W. nie stanowiło spełnienia warunku wyczerpania przed wniesieniem do sądu skargi, środków zaskarżenia. Wymóg ten został natomiast zrealizowany poprzez wezwanie Starosty L. do zainicjowania wpisu w księdze wieczystej nieruchomości należącej do Grażyny i Szczepana Ż., pismem skarżącego z dnia 24 czerwca 2003 r., które w zakresie tym pozostało bez odpowiedzi (art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a.).

W myśl art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia skierowania wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Gdyby nawet uznać, że bezczynność w niniejszym przypadku podlega właściwości sądu administracyjnego, to skarga na tę bezczynność wniesiona została z uchybienie terminu określonego w art. 52 § 3 ustawy.

Z przedstawionych wyżej względów należało na mocy art. 58 § l pkt l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzec o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej .