Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 288/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 2 a
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 czerwca 2012 r. Prezydent Miasta określił, że M. I., prowadząca Prywatny Zespół Szkół w S., w skład którego wchodzą szkoły: Szkoła Policealna dla Dorosłych Nr 1, I Prywatna Zasadnicza Szkoła Zawodowa, Zasadnicza Szkoła Zawodowa Nr 1 dla Dorosłych, Technikum Zawodowe Nr 1, Prywatne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, I Prywatne Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w S. jest obowiązana zwrócić do budżetu Miasta dotację niewykorzystaną do końca roku 2009 w kwocie 113.783,54 zł, dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w 2009 roku w kwocie 45.000 zł oraz dotację pobraną w nadmiernej wysokości w okresie od maja 2009 r. do sierpnia 2010 r. w kwocie 22.409,20 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Decyzją z dnia 8 sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 czerwca 2012 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji, że w toku postępowania nie zbadał wnikliwie, czy istniały okoliczności uzasadniające określony w decyzji zwrot, nie ustalił wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób nie budzący wątpliwości. Kolegium wskazało na niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego niektórym dowodom organ odmówił mocy dowodowej i wiarygodności, a także zwróciło uwagę na błędy rachunkowe oraz niezbadanie, czy na pewno zachodzą przesłanki określone w art. 251 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 157, poz. 1241) – (dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku) oraz z art. 252 ww. ustawy, zgodnie z którym dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

W wyniku ponownie rozpoznanej sprawy i przeprowadzenia dodatkowego postepowania, Prezydent Miasta decyzją z dnia 15 lipca 2013 r. określił M. I. do zwrotu dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 16.000 zł, pobraną w nadmiernej wysokości w kwocie 21.828,40 zł, kwotę 606,94 zł jako nierozliczoną do końca roku wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

Organ I instancji odstąpił od żądania zwrotu kwoty 45.000 zł jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem stanowiącej wydatek na wynagrodzenie właściciela-dyrektora szkół za okres od maja do grudnia 2009 r. Organ I instancji uznał w tym zakresie argumenty przedstawione przez stronę przyjmując, iż mimo zasady, że dotacja nie może być przeznaczona na wynagrodzenie organu prowadzącego, to jednak skoro właściciel szkoły będący jednocześnie dyrektorem realizuje faktycznie zadania, o których mowa w art 39 ust, 1 ustawy o systemie oświaty, uzasadnione jest odstąpienie od żądania zwrotu ww. kwoty, tym bardziej, że kwoty wypłacone w ramach wynagrodzenia odpowiadały nakładowi pracy dyrektora szkół i nie zostały określone w nadmiernej wysokości. Jednocześnie organ przeprowadził postępowanie w zakresie ustalenia, czy kwota 16.000 zł wydana na remont budynku (jego docieplenie) pominięta w poprzedniej decyzji, winna zostać zakwalifikowana jako kwota dotacji wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Po analizie dokumentów zgromadzonych w sprawie dotyczących tej kwestii organ ustalił, iż powyższy wydatek jest wydatkiem inwestycyjnym i jako taki nie może być rozliczony z dotacji, albowiem stosownie do zapisu art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) o systemie oświaty dotacje przyznawane przez właściwy organ samorządu terytorialnego szkołom i placówkom niepublicznym, mogą być przeznaczane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki, w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Strona nie sprzeciwiła się decyzji organu I instancji w tym zakresie.

Od niniejszej decyzji strona odwołała się zaskarżając wskazaną decyzję w części dotyczącej obowiązku zwrotu kwoty 21.828,40 zł jako dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami, zarzucając organowi naruszenie szeregu przepisów prawa, wskazując jednocześnie, iż rozliczenie dotacji winno uwzględniać faktyczną liczbę uczniów/słuchaczy.

Decyzją z dnia 28 listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o systemie oświaty niepubliczne szkoły podstawowe specjalne i gimnazja specjalne oraz szkoły ponadgimnazjalne o uprawnieniach szkół publicznych, w tym z oddziałami integracyjnymi, otrzymują dotacje z budżetu powiatu. Dotacje dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na jednego ucznia danego typu i rodzaju szkoły w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego, o której mowa w ust. 1 i 2, pod warunkiem, że osoba prowadząca szkołę poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji (ust.2a ww. artykułu). Z ustępu 3 wynika, że dotacje dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych niewymienionych w ust. 2a przysługują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, w wysokości nie niższej niż 50% ustalonych w budżecie odpowiednio danej gminy lub powiatu wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia, pod warunkiem że osoba prowadząca szkołę niepubliczną poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji, z zastrzeżeniem ust. 3h oraz 3i. W przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju. Dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej.

W ocenie SKO, dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Dotacje przyznawane przez organy jednostek samorządu terytorialnego na podstawie art. 90 przywołanej ustawy mają charakter dotacji podmiotowych i należy ich udzielić na każdego ucznia. W trakcie roku budżetowego faktyczna liczba uczniów może ulegać zmianie i odbiegać od liczby uczniów wskazanej we wniosku o udzielenie dotacji, dlatego też niewątpliwie rozliczenie dotacji winno być dokonane w oparciu o faktyczną liczbę uczniów w poszczególnych miesiącach dotowanego roku, a nie liczbę uczniów wskazaną we wniosku o dotację. W konsekwencji beneficjent powinien się rozliczyć z liczby uczniów. Z akt sprawy nie wynika, aby strona składała jakiekolwiek informacje, korekty, wyjaśnienia o liczbie uczniów w związku ze zmianą liczby osób faktycznie uczęszczając do szkół prowadzonych przez odwołującą się w stosunku do liczby wskazanej we wniosku. Wedle organu I instancji comiesięczne informacje o liczbie uczniów składane przez organ prowadzący Zespołu Szkół, nie dawały podstaw do skorygowania sposobu naliczania dotacji. Organ I instancji ustalił, że organ prowadzący nie składał żadnych korekt, z których wynikałaby większa niż podana w skontrolowanym okresie do dotacji ilość uczniów. Dopiero po skorzystaniu przez organ I instancji z przysługującego mu prawa kontroli rozliczenia dotacji, i zapoznaniu się z dokumentacją w postaci dzienników lekcyjnych i ksiąg uczniów ustalono, że istnieją rozbieżności pomiędzy faktyczną liczba uczniów uczęszczających do szkół w roku szkolnym 2008/2009 w miesiącach maj-sierpień i w roku szkolnym 2009/2010 od miesiąca września do sierpnia, a liczbą uczniów zgłaszanych do dotacji.

Zdaniem organu odwoławczego, organ l instancji zasadnie przyjął, że brak jakichkolwiek korekt przy składaniu informacji miesięcznych, nie dawał organowi podstawy do wypłaty większej kwoty dotacji, zaś pismo z dnia 15 września 2009 r., w którym organ prowadzący wskazuje, że błędnie podano liczbę uczniów w trzech zawodach w miesiącach lipiec i sierpień, wnosząc jednocześnie o wyrównanie kwoty dotacji, winno być potraktowane jako wezwanie do wypłaty należnej, a niewypłaconej dotacji. Wyjaśnienie strony złożone na żądanie organu wskazywało na to, iż powyższe wynikało z błędu rachunkowego, nie wyjaśniając jednak co dokładnie ma na myśli, ani nie przedstawiając na powyższe żadnego dowodu. Skoro zatem wyjaśniania strony sprzeczne były z protokołem kontroli sporządzonym po zbadaniu liczby uczniów zgłaszanych na potrzeby otrzymania dotacji, a faktycznie uczęszczających uczniów w przedmiotowych okresach, organ prowadzący nie składał zaś korekt przy okazji informacji miesięcznych, to ww. żądanie należało potraktować jako zgłoszenie roszczenia o zapłatę należnej a niewypłaconej dotacji. Organ uznał, że nie było podstaw potrącenia kwoty dotacji niewypłaconej z dotacją pobraną w nadmiernej wysokości. Zdaniem Kolegium czynności organu polegające na wyliczeniu dotacji dla konkretnej szkoły niepublicznej to czynności stricte techniczne o charakterze księgowo-rachunkowym, zaś dochodzenie roszczeń o należną, lecz niewypłaconą dotację winno odbywać się na drodze sądowej w postępowaniu cywilnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku M. I., zarzucając zaskarżonej decyzji:

1/ naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 90 ust.3 ustawy o systemie oświaty (Dz. U z 2004 r. nr. 256 poz. 2572),

2/ brak wskazania podstawy prawnej wskazującej możliwość dochodzenia przez stronę roszczeń o dotację na drodze cywilnoprawnej, czym naruszono dyspozycję art. 7 kpa i art. 9 kpa,

3/ brak rozpatrzenia w sposób wnikliwy argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu tj. naruszenie przepisu art. 7 kpa

4/naruszenie przepisu art. 12 kpa poprzez opieszałe i niczym nie uzasadnione długotrwałe rozpatrywanie sprawy i brak dotrzymywania terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przez sam organ odwoławczy,

5 /naruszenie przepisu art. 8 kpa poprzez podawanie błędnych dat wydania zaskarżonej decyzji, co podważyło zaufanie do skarżącej do tego organu,

wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu 1-szej instancji w całości.

W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, ze w jej ocenie brak jest prawnych podstaw by kwestionować wysokość pobranej przez stronę dotacji stosownie do liczby uczniów, a także brak podstaw prawnych by kierować działania strony na drogę postepowania cywilnego.

Dodatkowo, strona zarzuciła organowi odwoławczemu przewlekłe prowadzenie postępowania, czym organ naruszył zasadę zaufania obywateli do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga M. I. nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) niepubliczne szkoły podstawowe specjalne i gimnazja specjalne oraz szkoły ponadgimnazjalne o uprawnieniach szkół publicznych, w tym z oddziałami integracyjnymi, otrzymują dotacje z budżetu powiatu. Dotacje dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na jednego ucznia danego typu i rodzaju szkoły w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego, o której mowa w ust. 1 i 2, pod warunkiem, że osoba prowadząca szkołę poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji (ust.2a ww. artykułu). Z ustępu 3 wynika, że dotacje dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych niewymienionych w ust. 2a przysługują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, w wysokości nie niższej niż 50% ustalonych w budżecie odpowiednio danej gminy lub powiatu wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia z zastrzeżeniem ust. 3h oraz 3i. W przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju. Dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

W ocenie Sądu, organ zasadnie skonstatował, że dotacje przyznawane przez organy jednostek samorządu terytorialnego na podstawie art. 90 przywołanej ustawy mają charakter dotacji podmiotowych i należy ich udzielić na każdego ucznia. W trakcie roku budżetowego faktyczna liczba uczniów może ulegać zmianie i odbiegać od liczby uczniów wskazanej we wniosku o udzielenie dotacji, dlatego też niewątpliwie rozliczenie dotacji winno być dokonane w oparciu o faktyczną liczbę uczniów w poszczególnych miesiącach dotowanego roku, a nie liczbę uczniów wskazaną we wniosku o dotację. W konsekwencji beneficjent powinien się rozliczyć z liczby uczniów.

Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organu, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca składała jakiekolwiek informacje, korekty, wyjaśnienia o liczbie uczniów w związku ze zmianą liczby osób faktycznie uczęszczając do szkół przez nią prowadzonych, w stosunku do liczby wskazanej we wniosku. Według organu I instancji comiesięczne informacje o liczbie uczniów składane przez skarżącą, nie dawały podstaw do skorygowania sposobu naliczania dotacji. Organ I instancji ustalił, że skarżąca nie składała żadnych korekt, z których wynikałaby większa niż podana w skontrolowanym okresie do dotacji ilość uczniów. Dopiero po skorzystaniu przez organ I instancji z przysługującego mu prawa kontroli rozliczenia dotacji i zapoznaniu się z dokumentacją w postaci dzienników lekcyjnych i ksiąg uczniów ustalono, że istnieją rozbieżności pomiędzy faktyczną liczbą uczniów uczęszczających do szkół w roku szkolnym 2008/2009 w miesiącach maj-sierpień i w roku szkolnym 2009/2010 od miesiąca września do sierpnia, a liczbą uczniów zgłaszanych do dotacji.

Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, że brak jakichkolwiek korekt przy składaniu informacji miesięcznych, nie dawał podstawy do wypłaty większej kwoty dotacji. W ocenie Sądu, pismo z dnia 15 września 2009 r., w którym skarżąca wskazała, że błędnie podano liczbę uczniów i wniosła o wyrównanie kwoty dotacji, nie było korektą dotyczącą faktycznej liczby uczniów, w rozumieniu przywołanych regulacji, a jego złożenie było wynikiem przeprowadzonej kontroli. Wyjaśnienie skarżącej złożone na żądanie organu wskazywało na to, iż powyższe wynikało z błędu rachunkowego. Strona nie wyjaśniła jednak co dokładnie ma na myśli, ani nie przedstawiła na powyższe żadnego dowodu.

Skoro wyjaśniania skarżącej sprzeczne były z protokołem kontroli sporządzonym po zbadaniu liczby uczniów zgłaszanych na potrzeby otrzymania dotacji, a faktycznie uczęszczających uczniów w wymienionych wyżej okresach - skarżąca jako organ prowadzący nie składała zaś korekt przy okazji informacji miesięcznych - to żądanie należało potraktować jako zgłoszenie roszczenia o zapłatę należnej a niewypłaconej dotacji. Zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że przedmiotowe pismo z dnia 15 września 2009 r. powinno być potraktowane jako wezwanie do wypłaty należnej, a niewypłaconej dotacji.

W ocenie Sadu organ prawidłowo przyjął, że nie było podstaw potrącenia kwoty dotacji niewypłaconej z dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Zdaniem Sądu czynności organu polegające na wyliczeniu dotacji dla konkretnej szkoły niepublicznej to czynności stricte techniczne o charakterze księgowo-rachunkowym, zaś dochodzenie roszczeń o należną, lecz niewypłaconą dotację winno odbywać się na drodze sądowej w postępowaniu cywilnym. Powyższe znajduje poparcie w licznym orzecznictwie m.in. w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 98/10 Naczelnego Sądu Administracyjnego(www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a także Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt IV CSK 204/08: "Roszczenie o dotację należną szkole (także placówce) niepublicznej zgodnie z przepisami art. 90 ustawy o systemie oświaty może być dochodzone przed sądem powszechnym.". Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 903/07 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że ,,(...)w chwili obecnej nie może już ulegać żadnej wątpliwości, że dochodzenie roszczeń o należną lecz nie wypłaconą dotację odbywa się na drodze sądowej w postępowaniu cywilnym. Z art. 90 ustawy o systemie oświaty wynika bowiem norma, kreująca pomiędzy Skarbem Państwa lub jednostką samorządu terytorialnego, właściwymi do wypłaty dotacji, a osobami prowadzącymi szkoły lub placówki niepubliczne, uprawnionymi do żądania ich otrzymania, stosunek prawny odpowiadający cechom zobowiązania w rozumieniu art. 353 § 1 k.c. Skoro zaś w przepisach ustawy nie przewidziano szczególnego trybu dochodzenia tego rodzaju roszczeń na drodze postępowania administracyjnego, uprawniony może poszukiwać ochrony prawnej tylko przed sadem powszechnym w postępowaniu cywilnym (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 stycznia 2007 r., sygn. akt IV CSK 312/06, publ. LEX nr 277299)".

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje zaprezentowane stanowisko.

W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a także w trakcie przeprowadzonego postepowania nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów kodeksu postepowania administracyjnego oraz wynikających z nich zasad postepowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do rażącego naruszenia art. 12 kpa. Podkreślić należy, że o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie wraz z podaniem przyczyny zwłoki strona była informowana, co potwierdza materiał dowodowy. Nadmienić przy tym należy, że sprawa nie została załatwiona w wyniku ponaglenia lecz rozpatrzenia sprawy w postępowaniu.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Reasumując należało zatem uznać, że sytuacja skarżącej została oceniona w sposób prawidłowy, a wyciągnięte wnioski nie wychodzą poza granice zakreślone w art. 80 k.p.a. Organ zbadał sprawę wszechstronnie, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy. Podjęte rozstrzygnięcie uzasadnił stosownie do wymogów zawartych w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

W toku postępowania zapewniono stronie czynny udział oraz umożliwiono zapoznanie się ze zgromadzonych materiałem dowodowym.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.