Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 69/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1, art. 54 par. 2, art. 154 par. 6, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 30 stycznia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta m.st. Warszawy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt VII SO/Wa 17/08, wymierzające grzywnę w kwocie 5000 zł z tytułu nieprzekazania skargi T. K. na bezczynność postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt VII SO/Wa 17/08, wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w kwocie 5000 zł z tytułu nieprzekazania skargi T. K. na bezczynność.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że T. K. złożyła w dniu 28 marca 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie nierozpoznania jej wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 1983r. Nr [...] wyrażającą zgodę na przeniesienie innej decyzji tego organu o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na inną osobę fizyczną. Organ nie przekazał do Sądu akt administracyjnych wraz z odpowiedzią na skargę na bezczynność.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Prezydent m. st. Warszawy podniósł, że w związku z wnioskiem T. K. dotyczącym wznowienia postępowania przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę nieruchomości przy ul [...], akta nieruchomości zostały przesłane w dniu [...] lipca 2007 r. do Wojewody Mazowieckiego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. przekazał Prezydentowi m. st. Warszawy wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 1983 r. Nr [...]. Ze względu na brak akt nieruchomości, o czym była wielokrotnie informowania T. K., sprawa wznowienia postępowania nie mogła być rozpatrzona w terminie. Skargę na bezczynność potraktowano jako pismo "do wiadomości" gdyż zgodnie z art. 54 P.p.s.a. skargę składa się bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po wyczerpaniu trybu wskazanego w art. 37 K.p.a.

T. K. wniosła do Wojewody Mazowieckiego skargę dopiero w dniu [...] kwietnia 2008 r., który pismem z dnia [...] listopada 2008 r. nie uznał bezczynności organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenia nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Zatem powołane przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie takiej grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny.

Zważywszy zaś, że w niniejszej sprawie Prezydent m. st. Warszawy niewątpliwie uchybił określonemu wyżej trzydziestodniowemu terminowi, a strona złożyła wymagany wniosek, możliwe było wymierzenie stosownej grzywny w trybie cytowanych przepisów.

Podkreślić należy, że przy zaistnieniu przesłanek do zastosowania instytucji wymierzenia grzywny, tj. uchybieniu przez organ trzydziestodniowemu terminowi oraz złożeniu przez stronę wniosku, ocena czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest wyłącznie uznaniu Sądu. Zważywszy zaś, że w niniejszej sprawie wymienione przesłanki zostały spełnione, nie można stwierdzić, aby Sąd I instancji, poprzez wymierzenie grzywny organowi, naruszył jakiekolwiek przepisy prawa, co pozwoliłoby na uwzględnienie zażalenia. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stąd też wynika obowiązek organu przekazania skargi sądowi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, o czym stanowi § 2 art. 54 P.p.s.a. Dlatego też organ administracji publicznej nie jest uprawniony do kwalifikowania skargi wnoszonej do sądu administracyjnego jako "pisma do wiadomości".

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak wyżej.