Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2037/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. H. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (CKL) orzeczeniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] na podstawie 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 481); zwanej dalej ustawą o komisjach lekarskich, po rozpatrzeniu odwołania M. H., utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (RKL) w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...].

Komisja Lekarska I instancji na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. 2014 r., poz. 1898) rozpoznała u M. H., jako schorzenia powodujące niezdolność do służby (kat. C), zaburzenia adaptacyjne w przebiegu zespołu uzależnienia od alkoholu (§ 83 pkt 1 kat. C). Jako schorzenia współistniejące rozpoznała przebyty epizod depresji łagodny (§ 81 pkt 1 kat. B) i łuszczycę pospolitą w okresie remisji (§ 2 pkt 1 kat. A).

CKL rozpoznając odwołanie, po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną,

w tym z Poradni Zdrowia Psychicznego NZOZ "[...]" w [...] i kartą informacyjną

z Oddziału Psychiatrycznego [...] Szpitala Wojewódzkiego im. [...]

w [...] Centrum Psychiatryczne w [...] z pobytu w dniach od [...] maja 2017 r. do dnia [...] czerwca 2017 r., konsultacją psychiatryczną i wynikami badania komisyjnego przeprowadzonego w dniu [...] września 2018 r., utrzymała w mocy orzeczenie Komisji Lekarskiej I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdziła, że istniejące u badanego zaburzenia adaptacyjne nawet w okresie remisji czynią badanego niezdolnym do służby w Policji, która wymaga od funkcjonariusza pełnej sprawności psychicznej i podejmowania szybkich decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. H. wniósł o uchylenie orzeczenia CKL z [...] września 2018 r. oraz orzeczenia komisji lekarskiej pierwszej instancji, uznając je za krzywdzące, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1) naruszenie art. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 481, z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie polegające na braku współdziałania organu z jednostką organizacyjną służby medycyny pracy: NZOZ [...] Podstawowa Opieka Zdrowotna w [...], w zakresie w jakim organ całkowicie i w sposób nieuzasadniony pominął wydane [...] stycznia 2018 r. przez NZOZ [...] Podstawowa Opieka Zdrowotna w [...] orzeczenie lekarskie nr [...] zawierające ważne do [...] stycznia 2020 r. ustalenie o braku przeciwwskazań do jego pracy w Policji oraz wydane [...] listopada 2017 r. i [...] czerwca 2018 r. zaświadczenia lekarskie potwierdzające brak przeciwwskazań do pracy w Policji,

2) błędną ocenę jego dokumentacji medycznej, prowadzącą do utrzymania przez organ w mocy orzeczenia RKL w [...] z [...] lipca 2018 r., które jest sprzeczne w swej treści w zakresie, w jakim organ pierwszej instancji w części A pkt 12 orzeczenia uznał go za trwale niezdolnego do służby w Policji przy jednoczesnym uznaniu w części C pkt II. 1 i II.2 orzeczenia, że może on wykonywać każdą pracę oraz, że nie istnieją żadne przeciwwskazania dotyczące jego zatrudnienia,

3) naruszenie przepisu art. 32 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 3 powołanej ustawy, poprzez jego niezastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu badań specjalistycznych lub badań dodatkowych z jego udziałem w wyznaczonym terminie, czy też nieskierowaniu go na obserwację w podmiocie leczniczym w celu zweryfikowania, czy u niego faktycznie występują zaburzenia adaptacyjne w przebiegu zespołu uzależnienia od alkoholu, a jeśli tak, to czy stanowią one przeciwwskazania do pełnienia służby w Policji,

4) naruszenie przepisu art. 39 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 47 ust. 3 i w zw. z art. 4 powołanej ustawy oraz w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niezastosowanie powołanych norm prawnych skutkujące brakiem szczegółowego uzasadnienia, nie wyjaśniono przesłanek faktycznych jakimi kierował się organ,

5) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że jest on trwale niezdolny do pracy w Policji, podczas gdy, w jego ocenie, jest zdolny do pracy w Policji.

Skarżący wskazał, że brak podjęcia przez organ współdziałania z jednostkami organizacyjnymi służby medycyny pracy, które wcześniej dokonały wiążących ustaleń dotyczących jego stanu zdrowia, doprowadziło do podważenia innych, ważnych dokumentów medycznych (orzeczenie lekarskie, zaświadczenia lekarskie), a w konsekwencji do błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, skutkującego wydaniem wadliwego orzeczenia. Podkreślił, że okoliczność jego uczestniczenia w spotkaniach z lekarzem specjalistą (w tym np. w dziedzinie psychiatrii) nie dyskwalifikuje i nie może dyskwalifikować go do pełnienia służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Powyższe orzeczenie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 481 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. poz. 1898 ze zm.).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: (1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; (2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; (3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: (1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; (2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; (3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; (4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; (5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby (art. 6 ust. 2 ustawy).

Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Komisje te orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3).

Rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza Policji do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 ustawy).

W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich

i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i 5).

Zgodnie z art. 40 ust. 1, rejonowe komisje lekarskie orzekają w składzie co najmniej dwuosobowym. Orzeczenie wydane przez komisję lekarską podpisują wszyscy członkowie komisji. Komisja podejmuje rozstrzygnięcie zwykłą większością głosów. W razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego składu.

Orzeczenie doręcza się niezwłocznie na piśmie wraz z uzasadnieniem osobie badanej albo osobie zainteresowanej oraz podmiotowi kierującemu do komisji lekarskiej (art. 41 ust. 1).

Stosownie do art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia przysługuje odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej. W myśl art. 44 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska przesyła odwołanie, również wniesione po terminie, wraz z dokumentacją medyczną do Centralnej Komisji Lekarskiej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania.

Jak stanowi art. 45 i art. 46 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w składzie trzyosobowym w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów.

Zgodnie z art. 47 ww. ustawy, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w procedurze określonej w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. Jednakże, stosownie do art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy K.p.a. Brzmienie ww. przepisu wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że przepisy K.p.a. nie znajdą zastosowania w sytuacjach, w których ustawodawca sformułował przepisy odrębne, które w sposób odmienny i wyczerpujący regulują daną instytucję w ustawie o komisjach lekarskich. Natomiast w pozostałych przypadkach rozwiązania prawne przyjęte w K.p.a. znajdą zastosowanie wprost, bez zmian w zakresie ich dyspozycji.

Zaznaczyć należy, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami powołanej wyżej ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz rozporządzenia wykonawczego.

Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne. Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące regulacje prawne.

W ocenie Sądu postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem zostało przeprowadzone zgodnie z powołanymi wyżej przepisami.

Orzekająca w I instancji Komisja Lekarska była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie w myśl art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy, Komisja orzekała w składzie dwóch lekarzy i przewodniczącego, którzy podpisali ww. orzeczenie. Komisja dokonała oceny stanu zdrowia skarżącego na podstawie wskazanych badań lekarskich, w tym specjalistycznych z dziedziny psychiatrii i psychologii, badania własnego, dokumentacji medycznej w tym: z Poradni Zdrowia Psychicznego NZOZ "[...]" w [...] i dokumentacji medycznej i karty informacyjnej z Oddziału Psychiatrycznego [...] Szpitala Wojewódzkiego im. [...] w [...] Centrum Psychiatryczne w [...] z pobytu w dniach od [...] maja 2017 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. W następstwie powyższego Komisja rozpoznała u skarżącego, jako schorzenia powodujące niezdolność do służby (kat. C), zaburzenia adaptacyjne w przebiegu zespołu uzależnienia od alkoholu, kwalifikując to rozpoznanie - w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu - do § 83 pkt 1 kat. C. Jako schorzenia współistniejące rozpoznała przebyty epizod depresji łagodny (§ 81 pkt 1 kat. B) i łuszczycę pospolitą w okresie remisji (§ 2 pkt 1 kat. A).

Centralna Komisja Lekarska, orzekająca w składzie trzech lekarzy, również działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl art. 16 pkt 2, art. 17 ust. 3 pkt 1 oraz art. 45 ww. ustawy. Orzeczenie Komisji II instancji zostało poprzedzone badaniem psychiatrycznym oraz badaniem komisyjnym, stosownie do art. 46 ww. ustawy. Wyniki tych badań zostały utrwalone na kartach 13 i 44 akt administracyjnych. Konsultację psychiatryczną przeprowadził lekarz konsultant służby zdrowia MSWiA w dziedzinie psychiatrii.

Centralna Komisja Lekarska podzieliła stanowisko Komisji I instancji w zakresie rozpoznania u skarżącego, jako schorzenia powodującego niezdolność do służby: zaburzenia adaptacyjne w przebiegu zespołu uzależnienia od alkoholu z kwalifikacją do § 83 pkt 1 kat. C ww. wykazu do wskazanego wyżej rozporządzenia, a ponadto, jak wynika z protokołu badania, rozpoznała również zaburzenia adaptacyjne w okresie remisji z kwalifikacją do § 79 pkt 2 kat. C wykazu. Komisja potwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji (kat. C).

Powyższa kwalifikacja została dokonana prawidłowo w oparciu o wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności funkcjonariusza do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu.

Rozpoznane choroby powodujące niezdolność do służby zostało umiejscowione w załączniku nr 2 rozporządzenia – Dział XV – Stan psychiczny. Według objaśnień szczegółowych do § 83 przez zespół uzależnienia od alkoholu należy rozumieć stan charakteryzujący się: 1. nieodpartym wewnętrznym przymusem ciągłego lub okresowego spożywania alkoholu 2. występowaniem objawów zespołu odstawienia po przerwaniu picia 3. zmienionym sposobem reagowania na alkohol (utratą kontroli nad piciem, zmianami w jego tolerancji, lukami pamięciowymi i innymi 4. postępującym przebiegiem, prowadzącym do nieodwracalnych następstw psychicznych i fizycznych. Przy czym rozpoznanie na podstawie tego § ustala się na podstawie dokumentacji medycznej z poradni przeciwalkoholowej lub poradni zdrowia psychicznego. W przypadkach wątpliwych należy kierować na badania specjalistyczne. W zakresie kwalifikacji do pkt 1 § 83 orzeczenie wydaje się na okres roku. Proces wymaga długotrwałego leczenia i terapii, świadomości choroby i chęci pacjenta do leczenia. Jest wymagane utrzymywanie uczestnictwa w programach odwykowych potwierdzone dokumentacją medyczną. Kontrola skuteczności leczenia lub terapii – badanie komisyjne za rok.

Natomiast według objaśnień do § 79 pkt 2, odnosi się on do przypadków, w których leczenie i wszelkie oddziaływanie dezadaptacyjne trwają powyżej 30 dni. Przy czym objaśniono, że reakcja sytuacyjna: 1) ostre niepsychotyczne zaburzenia przebiegające najczęściej pod postacią np. napadów histerycznych, ucieczek, samouszkodzeń, zaburzeń wegetatywnych; 2) występująca pod wpływem trudnych sytuacji; 3) występująca u osób zdrowych psychicznie lub z anomaliami charakterologicznymi.

Wymaga podkreślenia, że odpowiednia kalifikacja stanu zdrowia orzekanego na podstawie wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik nr 2 do powołanego rozporządzenia, jest tą częścią procesu orzeczniczego, która opiera się na wiedzy medycznej wyłączonej spod kontroli sądów administracyjnych.

Należy zauważyć, że rozpoznania u skarżącego zespołu uzależnienia od alkoholu w okresie abstynencji (§ 81 pkt 1), przebytego epizodu depresji łagodnej (§ 81 pkt 1) oraz zaburzeń adaptacyjnych w okresie remisji (§ 79 pkt 2) dokonał lekarz Konsultant Służby Zdrowa MSWiA w dziedzinie psychiatrii konsultujący skarżącego w dniu [...] września 2018 r. na zlecenie Przewodniczącego składu orzekającego Centralnej Komisji Lekarskiej w [...]. Również takie samo rozpoznanie wynika z badania specjalistycznego przeprowadzonego [...] kwietnia 2018 r. na zlecenie Przewodniczącego [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] przed wydaniem rozstrzygnięcia w I instancji.

Zgodzić się należy z organem, że istniejące u badanego zaburzenia adaptacyjne nawet w okresie remisji są przeszkodą w pełnieniu służby w Policji, która wymaga od funkcjonariusza pełnej sprawności psychicznej i podejmowania szybkich decyzji. Niewątpliwie zaburzenia te są niepożądane w służbach umundurowanych ze względu na specyficzny charakter pełnienia służby związany z posługiwaniem się bronią palną, częstym jej pełnieniem w dużym napięciu psychicznym, itp. Z tych względów daleko posunięty rygoryzm orzeczniczy jest uzasadniony. Osoba uzależniona od alkoholu, choćby w fazie zdrowienia, nie daje gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych.

W świetle powyższego uznać należało, iż Komisja I i II instancji dokonały prawidłowej kwalifikacji rozpoznanych schorzeń do § 83 pkt 1 i § 79 pkt 2 załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami do służby w Policji, co z kolei skutkowało zaliczeniem skarżącego do kategorii C – jako trwale niezdolnego do służby w Policji.

W ocenie Sądu uzasadnienie wydanego orzeczenia w zaskarżonej części tj. w zakresie zdolności do służby w Policji, zostało uzasadnione w sposób wystarczający. Z akt sprawy wynika, że orzeczenia zostały wydane w oparciu o zebraną w sprawie dokumentację oraz po przeprowadzeniu dodatkowych badań. Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich oraz ustaleń Komisji w zakresie stwierdzonych schorzeń. Natomiast rozpoznane u skarżącego schorzenia, dawały podstawę do zaliczenia skarżącego do kategorii C – trwale niezdolny do służby w Policji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.