Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 863/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 786/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 19 maja 2015 r. r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: zażalenie oddalić.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 786/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w odrzucił skargę W. G. (zwanego dalej "Skarżącym").

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga nie została opłacona wpisem.

Zgodnie z zarządzeniem z dnia 24 lipca 2015 r., pełnomocnik Skarżącego został pisemnie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Wezwanie zawierało zakreślenie ustawowego terminu na opłacenie skargi wpisem oraz pouczenie o rygorze odrzucenia skargi na wypadek pozostania bezczynnym. Wezwanie zostało doręczone w dniu 3 sierpnia 2015 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Wpis nie został uiszczony.

Pełnomocnik, który podpisał skargę złożył w zakreślonym terminie dokument umocowania, przy czym wezwania do uiszczenia wpisu oraz do złożenia dokumentu umocowania zostały mu doręczone jednocześnie.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.").

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o nadanie biegu skardze, zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie:

1) art. 220 § 3 w zw. z art. 65 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że strona skarżąca została skutecznie wezwana do opłaty od skargi i wobec braku uiszczenia opłaty w terminie skarga podlegała odrzuceniu;

2) art. 44 p.p.s.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że do skutecznego wezwania

pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia opłaty mogło dojść zanim pełnomocnik złożył dodatkowe pełnomocnictwo, którego od niego Sąd zażądał.

W uzasadnieniu pełnomocnik zanegował, jakoby doręczono mu wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi. W dniu 3 sierpnia 2015 r. doręczono mu wezwanie do przedstawienia dodatkowego pełnomocnictwa w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pominięcia czynności dokonanych w sprawie przez pełnomocnika oraz pominięcia udziału pełnomocnika w dalszym postępowaniu. W reakcji na to wezwanie, pełnomocnik Skarżącego przedstawił dodatkowe pełnomocnictwo ze wskazaniem sygnatury akt sprawy, której wezwanie dotyczyło. Ponieważ jednak przesyłka nie zawierała samego wezwania do uiszczenia opłaty od skargi, to opłata taka nie została dokonana. W ocenie autora zażalenia, przeciwnego dowodu na to twierdzenie nie stanowi znajdujące się w aktach zwrotne poświadczenie odbioru przez Kancelarię pełnomocnika, na którym odnotowano, że przesyłka miała zawierać zarówno wezwanie do złożenia dodatkowego pełnomocnictwa, jak i wezwanie do uiszczenia opłaty.

Autor zażalenia stwierdził, że nawet gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zwrotne poświadczenie odbioru stanowi dowód na doręczenie pełnomocnikowi wezwania do uiszczenia opłaty od skargi, to i tak nie można uznać, aby takie wezwanie było skuteczne, z uwagi na jego przedwczesność. Należy bowiem zauważyć, że art. 44 § 2 p.p.s.a. daje Sądowi uprawnienie do wyznaczenia terminu, w ciągu którego osoba, działająca bez pełnomocnictwa powinna je złożyć albo przedstawić zatwierdzenie swojej czynności przez stronę. W razie bezskutecznego upływu terminu Sąd pominie czynności procesowe tej osoby. Możliwość zatwierdzenia czynności na gruncie art. 44 § 2 p.p.s.a. dotyczy tylko czynności wykonanych już w toku postępowania, a nie wniesienia skargi. Oznacza to, że jeśli wątpliwość Sądu odnośnie działania pełnomocnika dotyczy wniesienia skargi, to wówczas Sąd nie może domagać się od niego potwierdzenia czynności, lecz złożenia pełnomocnictwa. Dopiero zatem skuteczne złożenie pełnomocnictwa umożliwiało Sądowi skuteczne wezwanie pełnomocnika do uiszczenia opłaty od skargi. Zachodzi bowiem tutaj sekwencja dwóch następujących po sobie czynności, po pierwsze tego, że złożenie pełnomocnictwa oznacza skuteczne wniesienie skargi, po drugie, to skuteczne wniesienie skargi warunkuje dalsze czynności z udziałem pełnomocnika, a w tym także obciążenie go powinnością uiszczenia opłaty od skargi.

Z momentem złożenia pełnomocnictwa sanowany jest brak samej skargi i dopiero z tym momentem można uznać ją jako skutecznie wniesioną. Co za tym idzie, dopiero począwszy od uzupełnienia braków, WSA w Lublinie mógł skutecznie wyzwać do usunięcia kolejnego braku, tj. opłaty od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie przedmiotowe wezwanie zostało odebrane, jak wskazuje autor zażalenia, przez Kancelarię pełnomocnika w dniu 3 sierpnia 2015 r. Zakreślony termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru odnotowano, że przesyłka miała zawierać zarówno wezwanie do uzupełnienia braków, jak i odpis zarządzenia o wpisie od skargi. Sam fakt dotarcia przesyłki nie był kwestionowany, a jedynie jej zawartość.

Gdyby nawet przyjąć, że przesyłka rzeczywiście nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, to wiedząc co powinna ona zawierać (a wiedza ta wynikała ze zwrotnego poświadczenia odbioru), pełnomocnik strony powinien podjąć czynności w celu dowiedzenia się jaki powinien być wpis sądowy i go uiścić.

Autor zażalenia wskazał na naruszenie art. 44 § 2 p.p.s.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że do skutecznego wezwania pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia opłaty mogło dojść zanim pełnomocnik złożył dodatkowe pełnomocnictwo, którego od niego Sąd zażądał. Artykuł ten przewiduje wyznaczenie przez sąd terminu, w ciągu którego osoba działająca bez pełnomocnictwa powinna je złożyć albo przedstawić zatwierdzenie swojej czynności przez stronę. Nie można jednak mówić o czynnościach procesowych, gdy postępowanie nie zostało jeszcze skutecznie wszczęte. Możliwość zatwierdzenia czynności przez stronę na gruncie art. 44 § 2 p.p.s.a. dotyczy tylko czynności wykonanych już w toku postępowania, a nie wniesienia skargi. Wniesienie skargi nie jest bowiem "czynnością naglącą" w rozumieniu art. 44 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z 22 stycznia 2006 r., sygn. akt I GSK 1278/06, wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 1552/05).

Wskazać należy, że w niniejszym przypadku skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego opatrzona była brakiem formalnym w postaci braku pełnomocnictwa. O jego uzupełnienie adwokat, który wniósł skargę jako pełnomocnik strony, został wezwany i brak ten uzupełnił w zakreślonym terminie.

W sprawie adwokat – T. P. podpisał skargę, do niego skierowane zostały wezwania, on też sporządził pismo z dnia 6 sierpnia 2015 r. zatytułowane "Pismo pełnomocnika strony", w którym zawarto informację o przesłaniu dodatkowego pełnomocnictwa upoważniającego do zastępstwa w niniejszym postępowaniu. Powyższe oznacza, że nie było w sprawie wątpliwości dotyczących tego, że adwokat – T. P. jest pełnomocnikiem strony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

[pic]