Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 par. 1 i 2, art. 33, art. 134 w zw. z art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 134 w związku

z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 t. j.) dalej: "k.p.a.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez G. S. (dalej określanego także jako: "strona" lub skarżący") odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] orzekającej o odmowie wydania prawa jazdy kategorii AB.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, iż doręczenie

ww. decyzji nastąpiło na adres N. B. osoby upoważnionej do odbioru m. in. prawa jazdy (upoważnienie z dnia 12 grudnia 2017 r.- k. 1 akt organu I instancji). Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

W decyzji strona została pouczona o sposobie i terminie wniesienia odwołania.

Na podstawie przedłożonych dokumentów SKO uznało, iż decyzja Prezydenta Miasta S. została doręczona stronie w dniu 4 września 2018 r., a zatem zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. początkiem biegu 14-dniowego terminu do złożenia odwołania był dzień następny, tj. 5 września 2018 r., zaś jego koniec przypadł na dzień 18 września 2018 r. (wtorek).

Dalej organ wskazał, iż stosownie do treści art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Początkiem przepisanego terminu jest dzień następny po dniu, w którym stronie doręczono zaskarżoną decyzję, a jego upływ następuje z upływem ostatniego dnia wyznaczonego terminu (art. 57 § 1 k.p.a.).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy jest wydawane przez starostę, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. W ocenie organu, upoważnienie do odbioru prawa jazdy w kontekście powołanego przepisu jest jednoznaczne z upoważnieniem do odbioru decyzji w sprawie wydania prawa jazdy, której niekwestionowaną konsekwencją jest czynność materialno-techniczna wydania dokumentu prawa jazdy.

W toku postępowania o wydanie prawa jazdy zainicjowanego przez

G. S. wnioskiem złożonym dnia 6 grudnia 2017 r., po złożeniu przez niego upoważnienia z dnia 12 grudnia 2017 r., wszelka korespondencja kierowana była na adres osoby upoważnionej, tj. N. B. (zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie z dnia 12 lipca 2018 r. - k. 32 akt; zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2018 r.- k. 51 akt).

Odwołujący nie kwestionował przyjętego przez organ I instancji sposobu doręczenia przesyłek.

Zdaniem organu odwoławczego, w zaistniałych okolicznościach nie ma podstaw do uznania za uprawnione zaprezentowane w odwołaniu stanowiska pełnomocnika strony, iż datą odbioru zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta S. jest data jej odbioru przez ustanowionego w dniu 9 października 2018 r., (po zakończeniu postępowania przed organem I instancji), pełnomocnika w osobie adwokata J. M.. tj.17 października 2018 r.

Przyjmując zatem, iż termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 5 września 2018 r. i upłynął w dniu 18 września 2018 r., odwołanie G. S. złożone przez adwokata J. M. w dniu 21 października 2018 r. uznać należało za spóźnione.

W zaistniałej sytuacji, koniecznym stało się wydanie w oparciu o art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez G. S. , działającego przez pełnomocnika adw. J. M., skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który ww. postanowieniu zarzucił:

1/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:

- N. B. była upoważniona przez skarżącego do odbioru decyzji z dnia [...]., kiedy z upoważnienia z dnia 12 grudnia 2017r. wynika,

że ww. osoba upoważniona była do ściśle określonych czynności, w zakresie których nie mieścił się odbiór ww. decyzji,

- doręczenie ww. decyzji nastąpiło w dniu 5 września 2018 r., a termin do złożenia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu 18 września 2018 r.,

- nastąpiło uchybienie terminu do złożenia odwołania,

2/ naruszenie przepisów:

- art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności ww. upoważnienia udzielonego przez skarżącego N. B., prowadzącą do nieuprawnionego twierdzenia,

że ww. osoba była upoważniona m.in. do odbioru decyzji, oraz że decyzja ta doręczona została w dniu 5 września 2018 r., termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 18 września 2018 r., a odwołanie złożone zostało z uchybieniem terminu przewidzianego na tę czynność,

- art. 40 § 2 k.p.a.- na skutek doręczenia pism w sprawie osobie nieuprawnionej,tj. N. B.,

- art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie tj. w sytuacji kiedy ww. decyzja nie została doręczone skarżącemu w dniu 05.09.2018r., a zatem w tej dacie nie rozpoczął biegu termin do złożenie odwołania od tej decyzji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wywiódł, iż skarżący upoważnił N. B. do złożenia określonych dokumentów w wiadomej sprawie i odbioru prawa jazdy, tj. dokumentu potwierdzającego te uprawnienia, co wprost wynika z upoważnienia z dnia 12.12.2017r.

Z dokumentu tego wynika więc, że N. B. nie była umocowana do dokonywania innych czynności, w tym odbierania korespondencji prowadzonej przez organ ze skarżącym, a w szczególności decyzji z dnia [...].

W tej sytuacji doręczanie w toku postępowania wskazanych przez organ II instancji dokumentów N. B. nie konwalidowało popełnionych błędów, albowiem doręczanie następowało do rąk osoby nieuprawnionej.

W aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na to, że strona wiedziała o kierowanej do niej korespondencji i godziła się na to, aby była ona doręczana ww. osobie. Nie może więc być mowy o tym, że odwołujący się nie kwestionował tak przyjętego przez organ sposobu doręczania przesyłek.

Powyższe twierdzenia organu pozostają bez jakiegokolwiek znaczenia, albowiem to treść pełnomocnictwa decyduje o zakresie upoważnienia. Pełnomocnik oświadczył też, że skarżący nie miał żadnej wiedzy o przebiegu postępowania.

Zdaniem pełnomocnika – "W tym stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości,

że organu I instancji kierował korespondencję w sprawie do osoby nieuprawnionej, w tym także wiadomą decyzję, a zatem w dniu 5 września nie rozpoczął biegu termin 14 dni do złożenia odwołania od wiadomej decyzji i nie upłynął on w dniu 18 września 2018 r. W tej sytuacji odwołanie od decyzji złożone została z zachowaniem " terminu ".

W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że organ II instancji wydając zaskarżone postanowienie nie tylko popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, ale naruszył obowiązujące Przepisy prawa".

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o:

- uchylenie w całości skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia,

- zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej zwrotu poniesionych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych i opłaty od pełnomocnictwa.

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna. W sprawie niniejszej sporna jest kwestia,

czy doręczenie decyzji o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy N. B.,

co nastąpiło w dniu 4 września 2018 r. można uznać za prawnie skuteczne,

co determinuje ocenę, czy odwołanie od tej decyzji zostało wniesione w terminie.

Z akt postępowania wynika, iż w niniejszej sprawie skarżący złożył organowi, prowadzącemu z jego wniosku postępowanie o wydanie prawa jazdy, pismo z dnia

12 grudnia 2017 r. zatytułowane "Upoważnienie", w którym upoważnia p. N. B. wskazując jej adres i nr dowodu osobistego, do złożenia niezbędnych dokumentów i do odbioru numeru Profilu Kandydata na Kierowcę oraz prawa jazdy. Wraz z tym upoważnieniem skarżący złożył dokument zatytułowany "Oświadczenie osoby nie zameldowanej w S. na pobyt stały", wskazując swój adres zamieszkania w S. przy ul. [...].

Z akt wynika też, że skarżący jest obywatelem [...], gdzie na stałe zamieszkuje. Adresu zamieszkania w [...] nie wskazał, jak też nie wskazał żadnej innej osoby upoważnionej do odbioru korespondencji, w tym decyzji, która winna być wydana po przeprowadzeniu postępowania, ani żadnego innego adresu na który korespondencja, w tym decyzja, winna być doręczana.

Organ korespondencję dotyczącą postępowania wysyłał zatem na adres osoby upoważnionej, gdzie była odbierana, choć nie były to dokumenty, o których mowa w upoważnieniu. Osoba ta, ani skarżący, nie zakwestionowali tych doręczeń.

W tej sytuacji doręczenie przez organ, wydanej w wyniku prowadzonego postępowania w sprawie wydania skarżącemu prawa jazdy, decyzji o odmowie jego wydania osobie upoważnionej przez niego "do odbioru (...) prawa jazdy", uznać należy za prawnie skuteczne w rozumieniu art. 40 § 1 k.p.a. Wprawdzie organ odwoławczy niezasadnie powołał się w tym zakresie na art. 40 § 2 k.p.a., który mówi o pełnomocniku, a upoważnienia do odbioru korespondencji czy określonych dokumentów nie można uznać za pełnomocnictwo w rozumieniu art. 33 k.p.a., jednakże nie ma to wpływu na to ocenę prawną skuteczności przedmiotowego doręczenia. Osoba upoważniona jest w tym wypadku przedstawicielem strony, o którym mowa w § 1 art. 40 k.p.a., zatem organ prawidłowo doręczył decyzję przedstawicielowi, skoro skarżący nie wskazał innego adresu dla doręczeń.

W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO, iż upoważnienie do odbioru prawa jazdy, które miałoby być wydane w wyniku przeprowadzonego postępowania, stanowi też upoważnienie do odbioru decyzji o odmowie wydania prawa jazdy, wydanej w wyniku tego postępowania.

Zauważyć też należy, iż okoliczności wskazywane w niniejszej skardze mogłyby ewentualnie stanowić argumentację dla wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od wydanej decyzji odmawiającej wydania prawa jazdy, a nie do uznania skarżonego postanowienia za nieodpowiadające prawu, tj. treści art. 134 k.p.a.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, tj. treści art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. wobec czego wniesiona skarga, zgodnie z dyspozycją art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), podlega oddaleniu.