Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2636/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przywrócono termin do uzupełnienia braków formalnych skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi przez skarżącą


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2014 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi złożonej w jej imieniu przez M. G. poprzez podpisanie jej przez skarżącą w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.,poz. 270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a.. Wezwanie zostało doręczono skarżącej w dniu 4 lutego 2014 r. (k-20 akt sądowych), a więc termin do uzupełnienia braku formalnego minął z dniem 11 lutego 2014 r.

Skarżąca w dniu 14 lutego 2014 r. złożyła osobiście podpisaną skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków.

Pismem z dnia 11 marca 2014 r. zwrócono się do skarżącej w przedmiocie złożonego przez nią wniosku i jednocześnie poinformowano skarżącą, iż M. G. nie może być jej pełnomocnikiem w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

W dniu 15 marca 2014 r. wpłynęło pismo skarżącej, w którym wskazała, iż przebywa od wielu lat, ze względów zawodowych i osobistych poza Polską, obecnie przebywa w USA i Ameryce Środkowej i kontakt z nią jest wybitnie utrudniony, gdyż wiele tygodni z powodów zawodowych spędza poza zasięgiem sieci telefonicznych i internetowych. Wskazała, iż korespondencję w Polsce odbierają jej rodzice i bez zbędnej zwłoki wysyłają mailem scany na jej skrzynkę pocztową. Podniosła, że realizuję z mężem zlecenia w rejonach świata, w których uruchamiana jest dopiero nowoczesna łączność. Wskazała, iż nawet jak jest w stanie odczytać przesłaną pocztę, to w tych rejonach, w których pracuję nie istnieje "poczta kurierska".

Podkreśliła, iż z tego powodu polecenia sądu może wykonać dopiero po powrocie do Los Angeles w Kalifornii, USA. Zaznaczyła, iż w każdym kraju, w którym pracowała ma ustanowionego pełnomocnika w sprawach zawodowych.

Wskazała, iż po wykonaniu polecenia sądu pismo wysłała pełnomocnikowi aby je złożył w sądzie. Podkreśliła, iż czas od momentu, w którym miała możliwość podpisania pisma - skargi i dostarczenia go do Polski jest zawsze dużo dłuższy niż określone przez sąd 7 dni. Z tych też powodów wniosła o przywrócenie terminu na doręczenie podpisanej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 ww. ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.).

Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu bada czy wnioskodawca wniósł go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a..

Sąd uznał, iż wnioskodawczyni zachowała termin o którym była mowa powyżej.

Rozpatrując niniejszy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi przez skarżącą Sąd uznał, iż przedstawione w nim argumenty przemawiają za jego uwzględnieniem.

Na marginesie sąd zauważa, iż z skarżąca ze względu na prowadzoną działalność zawodową w kraju jaki i za granicą w sytuacji gdy toczą się postępowania sądowe z uwagi na złożone przez nią skargi powinna rozważyć ustanowienie pełnomocnika np. rodziców, którzy jak wynika z wniosku pośredniczą w przekazywaniu korespondencji lub osoby spełniającej wymogi z art. 35 p.p.s.a., czyli może to być adwokat lub radca prawny, rodzic, małżonek, rodzeństwo lub zstępny strony oraz osoba pozostającą ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inna osoba, jeżeli przewidują to przepisy szczególne - w niniejszej sprawie może to być doradca podatkowy.

Ponadto skoro skarżąca wskazała w skardze jako miejsce zamieszkania Polskę nie można w tej sytuacji uznać, że sytuacja zawodowa skarżącej każdorazowo będzie usprawiedliwiać uchybianie przez nią terminów związanych z dokonaniem pojawiających się w sprawie terminów czynności procesowych.

Mając na powyższe orzeczono jak sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.