Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 620/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2, art. 85
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2014 r. sprawy ze skargi F. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Burmistrza C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], 2. stwierdza, że wymienione decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej F. w K. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2012 r. W. Sp. z o.o. w W. wystąpiła do Burmistrza C. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie pojedynczej elektrowni wiatrowej o mocy do 3,2 MW, z pełną infrastrukturą wraz

z podziemnymi urządzeniami do przesyłania energii elektrycznej, przewidzianego do realizacji w miejscowości R. K. gmina C., na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] oraz [...]. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej oraz wypis z ewidencji gruntów.

Burmistrz C., w postępowaniu wszczętym wyżej wymienionym wnioskiem, uzyskał opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w W. M. (dalej: PPIS) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: RDOŚ), w których nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Burmistrz C. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wskazanego przedsięwzięcia, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez SKO w Ł. decyzją z dnia [...] maja

2012 r.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Burmistrz C. postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nałożył na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określając jednocześnie jego zakres.

Inwestor po przedłożeniu wymaganego raportu oraz jego uzupełnieniu

i przedstawieniu go PPIS oraz RDOŚ organ uzyskał pozytywne opinie tych organów uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia. Raport został również wyłożony do publicznego wglądu, a swoje uwagi zgłosiło Stowarzyszenie E. – K. W. W. i P. P. B. z siedzibą w K. M.

Organ w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. wezwał Spółkę do przedłożenia uzupełnienia do raportu zawierającego m.in. ustosunkowanie się do zgłoszonych uwag.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Burmistrz C. ustalił W. Spółce z o.o. w W. środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia i określił:

I. rodzaj i miejsce przedsięwzięcia - pojedyncza elektrownia wiatrowa o mocy do 3,2 MW, na działkach [...] i [...] w obrębie miejscowości R. K.

w gminie C. Turbina o maksymalnej mocy akustycznej 45dB (A) w porze nocnej, osadzona na wieży o wysokości do 165 m, o długości pojedynczej łopaty wirnika do 65 m. Ustalono, że w ramach przedsięwzięcia planuje się również budowę abonenckiej stacji elektroenergetycznej (GPZ), drogi dojazdowej, placów manewrowych, zjazdów i przejazdów w sąsiedztwie wieży elektrowni oraz przyłączeniowej podziemnej linii energetycznej;

II. warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji;

III. wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia

w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o warunkach zabudowy

i pozwolenia na budowę;

IV. nie ustalono wymagań dotyczących przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych z uwagi na to, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku albo o dużym ryzyku awarii przemysłowej;

V. nie ustalono wymagań przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko z uwagi na charakter, skalę

i odległość przedsięwzięcia od granic państwa;

VI. stwierdzono konieczność monitowania emitowanego przez turbinę hałasu (okresowe pomiary, pierwszy pomiar w okresie miesiąca od uruchomienia, obowiązek przekazania danych do PPIS, RDOŚ, Urzędu Miejskiego

w C.);

VII. nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania;

VIII. nałożono obowiązki: przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko

w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz przedłożenia mapy spełniającej kryteria opisane w art. 66 ust. 1 pkt 14 ustawy, obrazującej w sposób graficzny skalę oddziaływań inwestycji oraz przewidywaną infrastrukturę związaną z jej lokalizacją, a także zobowiązano do przedstawienia innych szczegółowo opisanych w decyzji danych, w szczególności związanych ze współoddziaływaniem na siebie kilkunastu planowanych na terenie gminy C. turbin.

IX. nałożono obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej, w tym m.in.: prowadzenia monitoringu akustycznego, ornitologicznego, chiropterologicznego, którego zasady określono w punktach 1 – 13;

X. sporządzono charakterystykę przedsięwzięcia stanowiącą załącznik do decyzji.

W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Organ wydał postanowienie o obowiązku sporządzenia stosownego raportu, a następnie – na skutek złożonych uwag – wzywał inwestora do uzupełnienia jego braków, czego jednak w pełnym zakresie nie uczyniono. Mimo to organ był zobowiązany do wydania decyzji w oparciu o materiał zgromadzony

w aktach (wniosek, karta informacyjna przedsięwzięcia, raport). Ustalono na tej podstawie, że inwestycja nie będzie negatywnie wpływała na środowisko, nie będzie położona na obszarach w jakikolwiek sposób chronionych przyrodniczo. Największą uciążliwością wywoływaną przez elektrownię będzie hałas, jednakże zobowiązano inwestora do zachowania dopuszczalnego poziomu hałasu 55 dB w porze dziennej, 45 dB w porze nocnej.

Obwieszczenie o wydaniu decyzji było wywieszone na tablicy ogłoszeń od dnia 10 kwietnia 2013 r.

Odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. złożyły Stowarzyszenie E. – K. W. W. i P. P. B. w Kr. M. oraz Fundacja M. E. w K..

Stowarzyszenie E. – K. zarzuciło zaskarżonej decyzji, że została wydana w oparciu o niewiążące opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. M. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz niekompletny raport o oddziaływaniu na środowisko. Nadto zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 kpa poprzez nie podjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W ocenie stowarzyszenia w raporcie nie podano żadnych danych, infradźwięków emitowanych przez planowaną turbinę. Stwierdzenie zawarte w nim, że emisja dźwięków i infradźwięków elektrowni wiatrowej na najbliższe siedlisko można uznać za nieistotne z punktu jakiejkolwiek szkodliwości jest sprzeczne z polskimi badaniami, opracowaniami i zaleceniami. Brak w nim również odniesienia do poważnych zagrożeń dla krajobrazu środowiska naturalnego i ludzkiego zdrowia. Przy opracowaniu raportu bazowano jedynie na literaturze opisującej analizowany teren. Nie była wykonana żadna inwentaryzacja przyrodnicza, np. inwentaryzacja ptaków w obrębie planowanych inwestycji.

F. M. E. zarzuciła decyzji Burmistrza C. naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 3. października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa, w tym naruszenie:

– art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego, bo niezawierającego inwentaryzacji przyrodniczych, raportu;

– art. 66 ust. 6 ustawy poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego, bo nieuwzględniającego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raportu;

– art. 37 ust. 1 i 2 ustawy poprzez nieuwzględnienie wniosków społeczeństwa i brak uzasadnienia takiego postępowania.

Zarzuciła również naruszenie: art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie nierzetelnej i nieuzupełnionej przez inwestora dokumentacji, art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i niepodanie w sposób rzetelny motywów decyzji, art. 11 k.p.a. poprzez brak dążenia do przekonania strony o zasadności wydania decyzji. W uzasadnieniu odwołania Fundacja podkreśliła, że organ wydał decyzję mimo nieprawidłowości, w szczególności w obliczeniach poziomu hałasu oraz mimo braku inwentaryzacji przyrodniczej terenu, co jest głównym uchybieniem raportu, a w konsekwencji i wydanej decyzji. Fundacja wskazała, że prowadzone postępowanie powinno zapewniać udział społeczeństwa, zatem ma ona prawo – ze względu na swoje cele statutowe - wniesienia odwołania na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy, mimo że nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję Burmistrza C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] oraz ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia opisanego we wniosku.

SKO w swojej decyzji, składającej się z dziewięciu punktów, ustaliło:

I. rodzaj i miejsce przedsięwzięcia – pojedyncza elektrownia wiatrowa o mocy do 3,2 MW, zlokalizowana na działkach nr [...] i [...] w miejscowości R. K. gmina C., o maksymalnej mocy akustycznej 105dB (A) w porze nocnej, osadzona na wieży wysokości do 165 m, o długości pojedynczej łopaty wirnika do 65 m. Ustalono, że w ramach przedsięwzięcia planuje się również budowę abonenckiej stacji elektroenergetycznej (GPZ), drogi dojazdowej, placów manewrowych, zjazdów i przejazdów w sąsiedztwie wieży elektrowni oraz przyłączeniowej podziemnej stacji energetycznej. Wskazało, że na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego;

II. warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, w tym m.in. wskazano, że odległość elektrowni od zabudowy mieszkaniowej lub innej przeznaczonej na stały pobyt ludzi nie może być mniejsza niż 770 m, określono zasady organizacji pracy w trakcie realizacji inwestycji, dopuszczalny poziom hałasu w tej fazie, warunki wykorzystania sprzętu budowlanego, warunki składowania materiałów i prowadzenia prac ziemnych oraz wymaganie, aby uciążliwość przedsięwzięcia zamykała się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny;

III. wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia

w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę, w tym: m.in. konieczność projektowania inwestycji z zachowaniem wymagań prawnych, warunki nocnego i dziennego oznakowania inwestycji, warunki niwelowania hałasu i zabezpieczenia otoczenia przed ingerencją w środowisko;

IV. nie ustalono wymagań dotyczących przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych z uwagi na to, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii zakładów

o zwiększonym ryzyku albo o dużym ryzyku awarii przemysłowej;

V. nie ustalono wymagań przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko z uwagi na charakter, skalę

i odległość przedsięwzięcia od granic państwa;

VI. nałożono obowiązek monitowania emitowanego przez turbinę hałasu (okresowe pomiary, pierwszy pomiar w okresie miesiąca od uruchomienia, obowiązek przekazania danych do PPIS, RDOŚ, Urzędu Miejskiego w C.);

VII. nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania;

VIII. stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę;

IX. nałożono obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej, w tym: prowadzenia monitoringu ornitologicznego i akustycznego (w sposób szczegółowo

w decyzji określony) wraz ze sporządzaniem stosownych sprawozdań przedkładanych RDOŚ w B.

SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreśliło, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie jednej turbiny wiatrowej, zatem nie można mówić o inwestycji w postaci farmy wiatrowej i tylko w zakresie jednej turbiny należało oceniać środowiskowe uwarunkowania jej realizacji. Organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował postępowanie pierwszoinstancyjne i wytknął Burmistrzowi szereg uchybień m.in. brak dowodów na informowanie inwestora o przygotowywanym wezwaniu do ponownego uzupełnienia raportu (na której powołuje się organ

I instancji) oraz twierdzenie, że miał on obowiązek wydać pozytywną decyzję środowiskową. Zdaniem Kolegium, a wbrew twierdzeniom organu I instancji, przedłożony i dwukrotnie uzupełniany raport jest wszechstronny i spełnia wymagania postanowienia wzywającego do jego przedłożenia, a odwołujący się nie przedstawili żadnych dowodów podważających jego ustalenia.

SKO stwierdziło następujące wady uzasadniające wydanie w instancji odwoławczej decyzji reformatoryjnej: ustalenie w błędny sposób maksymalnej mocy akustycznej pojedynczej turbiny – do 45dB, a nie jak wskazano we wniosku do

105dB; błędy dotyczące użytych w poszczególnych punktach decyzji sformułowań ("nałożenie obowiązku", "stwierdzenie obowiązku"). Zdaniem Kolegium wymienione wady można było wyeliminować w drodze wydania decyzji reformatoryjnej.

Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że istniały podstawy do nałożenia obowiązku przeprowadzenia powtórnej oceny oddziaływania na środowisko (przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę) oraz przeprowadzenia analizy porealizacyjnej, bowiem faktycznie: nie określono precyzyjnie lokalizacji inwestycji

i jej elementów, nie przeprowadzono kontrolnych pomiarów hałasu, nie przedłożono inwentaryzacji przyrodniczej, a oddziaływanie inwestycji oceniono na podstawie danych z raportu. Uwzględniło również, że zasadne jest zbadanie wystąpienia oddziaływania skumulowanego. W ocenie Kolegium zachowano procedurę udziału społeczeństwa, a wobec liczby stron przekraczającej liczbę 20 dokonano publicznych ogłoszeń. Zdaniem Kolegium przedłożony raport, dwukrotnie uzupełniany, jest spójny i wyczerpujący oraz spełnia ustawowe wymagania z art. 66 ustawy, a nadto część zapisów, których brak odwołujący się zarzucają, nie została przez niech dostrzeżona. Kolegium wyjaśniło jednocześnie, że w Polsce nie ma przepisów regulujących normy związane z problemem migotania cienia oraz określonych dopuszczalnych poziomów infradźwięków w środowisku, a więc organ I instancji nie mógł nałożyć na inwestora obowiązku przedstawienia sumarycznego czasu migotania cienia od wszystkich turbin na terenach wokół farmy wiatrowej. W ocenie SKO organ I instancji mógł co najwyżej postulować o wyciągnięcie stosownych wniosków na podstawie regulacji obowiązujących w Danii i Szwecji.

W ocenie Kolegium nałożenie obowiązku sporządzenia raportu oraz przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko świadczy

o zachowaniu maksymalnej troski o ochronę środowiska przy realizacji inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2013 r. złożyła do sądu administracyjnego Fundacja M. i E. w K. zarzucając naruszenie:

- art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez wydanie decyzji środowiskowej pomimo niezgodności z ustaleniami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 3 pkt 13 i art. 59 w/w ustawy poprzez ich błędną wykładnię i ocenę inwestycji jako niezależnej od pozostałych, planowanych 17 turbin wiatrowych na terenie gminy C.;

- art. 66 ust. 6 ustawy poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego raportu oddziaływania na środowisko (zawierające braki w ustaleniach dotyczących oceny oddziaływania na środowisko);

- art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niekompletną dokumentację, mimo niezgodności z uchwalonym planem miejscowym oraz w sposób podważający zaufanie stron do organów;

- art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego

i nieprzekonujące przedstawienie motywów zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że organ pominął fakt objęcia działki inwestycyjnej prawie w całości nowouchwalonym planem miejscowym gminy Czyżew (uchwała z dnia 25 kwietnia 2013 r.), który wszedł w życie w dniu 1 czerwca 2013 r. Zdaniem skarżącego organ powinien był, jak wymaga tego art. 80 ust. 2 ustawy, ocenić zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu, czego nie uczynił, twierdząc, że obszar planu nie obejmuje terenu działki inwestycyjnej. Tymczasem

w treści planu wprowadzono zakazy lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej, z punktu widzenia którego to ustalenia nie oceniono wniosku inwestora, podczas gdy niezgodność parametrów inwestycji z takim zakazem mogłaby prowadzić do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Skarżący, identycznie jak

w odwołaniu, wskazał, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy nie dawała podstaw do wydania decyzji środowiskowej, zwłaszcza że raport nie spełniał wymagań art. 66 ustawy. W skardze szczegółowo, w kilkunastu punktach, wskazano okoliczności, których nie przeanalizowano przy okazji wydawania decyzji środowiskowej, jak również po raz kolejny podkreślono nieuwzględnienie skumulowanego, negatywnego oddziaływania (w tym akustycznego) inwestycji, co świadczy – zdaniem skarżącej Fundacji - o braku wszechstronnego zbadania sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że podtrzymuje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium fakt wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje automatycznie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem południowo -wschodnia część działki nr [...] i wschodnia część działki [...], na których planowana jest inwestycja, znajduje się poza granicą obszaru objętego planem, tj. poza obszarem objętym zakazem realizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast ze względu na konieczność respektowania obowiązującej

w procedurze administracyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania zachodziły podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego również decyzji pierwszoinstancyjnej.

Przedmiotem skargi jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na budowę pojedynczej elektrowni wiatrowej o mocy do 3.2 MW. Postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa.

Jak wskazuje się w literaturze, postępowania w których następuje ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia charakteryzują się znaczną autonomią rozwiązań procesowych. Wyrazem tej autonomii jest m.in. regulacja art. 80 ustawy (vide K. Gruszecki, komentarz do art. 80 ustawy, LEX). Wskazany przepis określa, jakimi kryteriami powinien kierować się organ administracji przy wydawaniu decyzji środowiskowych. Szczególnie istotna w sprawie niniejszej jest regulacja art. 80 ust. 2 ustawy, zgodnie z którą właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Z powyższego wynikają następujące konsekwencje.

Jeżeli doszło do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to zgodność zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się

o wydanie decyzji środowiskowej z ustaleniami tego planu jest podstawowym elementem podlegającym ocenie przez organ wydający decyzję środowiskową.

Jeżeli stwierdzono sprzeczność lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu, to organ pozostaje zwolniony od przeprowadzenia wszechstronnego postępowania, wyjaśniającego możliwość lokalizacji inwestycji,

w tym od obowiązku uzyskania uzgodnień. Jeśli wskazana sprzeczność jest na tyle istotna, że np. wyklucza realizację inwestycji, to organ powinien odmówić wydania decyzji środowiskowej. Ostatnio wskazany pogląd, prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, skład orzekający w całości podziela (vide: wyrok NSA

z dnia 29 listopada 2012 r., II OSK 1363/11 oraz wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., II OSK 829/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

Nie ulega również wątpliwości, że wszechstronna ocena zgodności treści planu i zamierzeń inwestycyjnych powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie

w uzasadnieniu decyzji środowiskowej lub decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań, zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Co prawda w art. 85 ust. 2 ustawy wskazano jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie decyzji środowiskowej, jednak również wyraźnie wskazano w nim, że są to elementy "niezależne od wymagań wynikających

z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego". Stąd też konieczność wszechstronnego wyjaśnienia stronie procesu rozumowania, który doprowadził organ do wydania lub odmowy wydania decyzji środowiskowej, także ze względu na ustalenia uchwalonego planu miejscowego, pozostaje aktualna.

Przenosząc powyższe uwagi i wnioski do stanu faktycznego sprawy niniejszej stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy w swojej ocenie w ogóle nie uwzględnił okoliczności uchwalenia przez Radę Miejską w Czyżewie w dniu

25 kwietnia 2013 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czyżew oraz w ogóle nie ocenił wpływu treści planu na możliwość wydania decyzji zawnioskowanej przez inwestora. Doszło zatem w tym zakresie do naruszenia powoływanego wyżej art. 80 ust. 2 ustawy, ale także do naruszenia zasady legalności oraz reguł związanych z właściwym wyjaśnieniem strony motywów decyzji. W tym zakresie zarzuty skargi są zatem trafne.

Odnośnie naruszenia zasady legalności to wskazać trzeba, że uchwalenie planu, jak i jego wejście w życie w dniu 1 czerwca 2013 r. (po opublikowaniu

w Dz. Urz. Woj. Podl. z dnia 17 maja 2013 r. pod pozycją 2231) nastąpiło

w postępowaniu międzyinstancyjnym. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] kwietnia 2013 r., a decyzja zaskarżona w dniu [...] czerwca 2013 r. Zanim więc rozpoznano odwołanie to na skutek wejścia w życie planu miejscowego zmienił się stan prawny sprawy i tę zmianę organ odwoławczy miał obowiązek uwzględnić. Zgodnie bowiem z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. organy mają obowiązek działania na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania (zasada legalności). Zatem organ odwoławczy powinien był uwzględnić nie tylko nowy stan prawny, ale i wszelkie skutki prawne, jakie są jego konsekwencją, a do których zaliczyć należy wymaganie zawarte w art. 80 ust. 2 ustawy i konieczność wszechstronnej oceny zgodności zamierzeń inwestycyjnych inwestora z treścią nowego planu miejscowego. Tymczasem rozstrzygnięcie SKO zostało wydane tak, jakby organ w ogóle nie zauważył powyższej zmiany stanu prawnego. Świadczy o tym chociażby ostatnie zdanie punktu I decyzji Kolegium, w którym znajduje się ustalenie, że na terenie przeznaczonym na realizację przedsięwzięcia nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie to, jak wyżej wskazano, nie jest zgodne

z rzeczywistością. Nie dość, że od dnia 1 czerwca 2013 r. taki plan obowiązuje, to z regulacji § 12 ust. 3 planu wynika, że na wszystkich terenach objętych planem zakazuje się lokalizacji źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW. Z ust. 2 tego paragrafu wynika z kolei, że ustalono strefy ochronne od źródeł wytwarzania energii odnawialnej o mocy przekraczającej 100 kW, zlokalizowanych poza obszarem planu, w granicach których to stref musi się zamknąć zasięg oddziaływań źródeł, w tym zasięg ich oddziaływań akustycznych. Już nawet z pobieżnego porównania treści wniosku inwestora i wskazanej w nim lokalizacji turbiny wiatrowej na ww. działkach wynika, iż lokalizacja ta budzi wątpliwości, co do jej zgodności z ustaleniami planu (vide: wyrys z planu na k. 2 akt administracyjnych Kolegium oraz mapy dołączone do wniosku o wydanie decyzji akt organu I instancji).

Z akt organu odwoławczego wynika natomiast, że Kolegium zorientowało się w kwestii uchwaleniu planu prawdopodobnie dopiero po rozpoznaniu odwołania, o czym świadczy wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrazujący teren, na którym położone są ww. działki i noszący datę [...] czerwca 2013 r. - wpięty w aktach administracyjnych Kolegium za jego decyzją. Postępowanie SKO budzi o tyle wątpliwości, że w stosunku do wnioskodawcy (W. Spółka z o.o.) toczy się kilkanaście, różnych postępowań dotyczących realizacji turbin wiatrowych na terenie gminy C.

i w postępowaniach tych wielokrotnie pojawiała się informacja o trwających, zaawansowanych pracach zmierzających do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i mających wprowadzać regulacje dotyczące możliwości realizacji turbin wiatrowych na terenie gminy C. Również SKO posiadało na ten temat wiedzę, bowiem kilkakrotnie rozpoznawało zażalenia na przewlekłość postępowania Burmistrza C. (vide np. postanowienia wydane w sprawach II SAB/Bk 62-65/12, II SAB/Bk 70-72/12, II SAB/Bk 74/12 dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci turbin wiatrowych mających być zlokalizowanymi na terenie gminy C.).

Nieuwzględnienie faktu wejścia w życie planu miejscowego oraz jego rozwiązań odnośnie możliwości lokalizacji na terenie gminy C. turbin wiatrowych, którym to uchybieniem dotknięta jest decyzja zaskarżona, nie odnoszą się do treści decyzji organu I instancji, bowiem na dzień jej wydania plan jeszcze nie obowiązywał. Sąd ocenił jednak, że zasada dwuinstancyjności nakazuje, by ponowna, wszechstronna ocena zgodności planu z założeniami inwestycyjnymi nastąpiła od etapu pierwszoinstancyjnego. Tylko w ten sposób zostanie stronie zagwarantowana możliwość poddania jej sprawy ocenie dwóch merytorycznych instancji administracyjnych. Stąd też uchylono również decyzję organu I instancji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią regulację

art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz przeprowadzą ocenę możliwości wydania decyzji środowiskowej w sprawie niniejszej. W szczególności dokona organ analizy konkretnych rozwiązań inwestycyjnych w kontekście regulacji § 12 ust. 2 i 3 planu miejscowego z dnia

25 kwietnia 2013 r., zaś uzasadnienie własnej decyzji sporządzi zgodnie

z wymaganiami przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd zwraca przy tym uwagę, że, jak wskazano w uzasadnieniu wyroku

w sprawie II SA/Bk 587/13 oraz II SA/Bk 598/13 (dostępnym w CBOSA

i dotyczącym również lokalizacji pojedynczej turbiny wiatrowej na terenie gminy C.), celem postępowania środowiskowego jest odpowiedź na pytanie, czy możliwa jest realizacja określonego obiektu w konkretnym miejscu wskazanym przez inwestora, a nie w jakimkolwiek miejscu na działce inwestycyjnej. Nie można zapominać, że decyzja środowiskowa jest wydawana m.in. przed decyzją o pozwoleniu na budowę, której rozwiązania są uwarunkowane ustaleniami środowiskowymi. Jeśli zatem inwestor wskazuje na konkretną lokalizację inwestycji (miejsce lub punkt na konkretnej działce) i dla takiej lokalizacji sporządzany jest raport oraz uzyskiwane są uzgodnienia (uwzględniające m.in. odległości od siedzib ludzkich, korytarze migracji ptaków, oddziaływania akustyczne, budowę podłoża gruntowego itd.), to nie można przejść nad tym do porządku dziennego i ocenić, że również dla innego miejsca na danej działce lokalizacja jest możliwa, a zatem ze względu na tę inną możliwość lokalizacji (ale niewymienioną we wniosku inwestora) decyzja środowiskowa powinna być wydana. Co prawda w art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawarto wprost wymagania wskazania przez inwestora konkretnego miejsca lokalizacji inwestycji (punktu

w terenie), a jedynie sformułowano obowiązek załączenia mapy ewidencyjnej obejmującej teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie ono oddziaływać oraz co prawda z treści art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy wynika obowiązek określenia w decyzji środowiskowej jedynie rodzaju

i miejsca lokalizacji inwestycji (bez wskazania konkretnego punktu lokalizacji) - to jednak, w ocenie składu orzekającego, nie oznacza to, że można wydać decyzję środowiskową na inną lokalizację niż wskazał ją konkretnie inwestor.

Na marginesie wskazać należy, że plan miejscowy z dnia 25 kwietnia 2013 r. uchwalony przez Radę Gminy Czyżew był przedmiotem skargi inwestora

w sprawie II SA/Bk 653/13, jednakże skarga ta z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych została odrzucona (w międzyczasie inwestor ją wycofał). Umorzono również postępowanie sądowoadministracyjne o sygnaturze II SA/Bk 652/13 ze skargi inwestora na uchwałę w sprawie studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. Oznacza to, że inwestor podejmował próby poddania ustaleń uchwalonego planu miejscowego kontroli sądowej, która jednak – ze względu na przyczyny formalne (nieopłacenie wpisu, cofnięcie skargi) – była nieskuteczna.

W tej kwestii wskazać należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej tak w zakresie stosowania prawa, jak

i stanowienia prawa przez organy administracji (vide wyrok NSA w sprawie I OSK 2102/10). Jako związany wyłącznie Konstytucją i ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP) może więc dokonać oceny legalności aktów prawa miejscowego, gdyż nie jest nimi związany. Mimo to skład orzekający w sprawie niniejszej nie znalazł powodów do skorzystania z takiej możliwości odnośnie rozwiązań planu uchwalonego przez Radę Gminy w Czyżew w dniu 25 kwietnia 2013 r. Wykraczałaby bowiem ta ocena – w tej konkretnej sprawie – poza niezbędny zakres rozpoznania sprawy i wydania wyroku. Skoro bowiem organ administracji nie dokonał wymaganej przepisem art. 80 ust. 2 ustawy oceny zgodności zamierzeń inwestycyjnych z treścią planu, a zatem skoro treść planu na etapie administracyjnym nie została faktycznie uwzględniona, to brak jest podstaw do oceny jego rozwiązań przez sąd.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c"

w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak

w sentencji. W punkcie 2 wyroku orzeczono o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach zaś orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.