Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2565/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 134, art. 200 w zw. z art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zabłocka, Asesor WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), , Protokolant Izabela Kucharczyk-Szczerba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy 1. Uchyla zaskarżoną decyzję 2. Zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] na rzecz M. M. kwotę 98 (dziewięćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 30 sierpnia 2007 r. wniesionej przez M. M. jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2007 nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] maja 2007 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia 15 lutego 2007 r. M. M. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie należności wobec ZUS wraz z odsetkami. W niniejszym wniosku M. M. przytoczył argumenty natury finansowej oraz zdrowotnej, jak również wskazał, że nie jest zasadne obciążanie go odsetkami od naliczonego zadłużenia. Wyjaśnił, że w czasie pobierania zasiłku chorobowego w okresie prowadzenia działalności gospodarczej na skutek jak się później okazało błędnych informacji organu składał deklaracje rozliczeniowe, w których nie uwzględniał swojej osoby jako płatnika. W [...] r. po zakończeniu działalności otrzymał zaświadczenie z którego wynikało, że nie zalega z należnościami wobec ZUS. Zaświadczenia te przedłożył w Urzędzie Pracy składając wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Po 4 latach okazało się, że na jego koncie istnieje zadłużenie, a Zakład domaga się jego spłaty wraz z odsetkami.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 3 i ust. 3 a w związku z art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy w kwocie [...] zł. oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, że do wniosku o umorzenie należności wnioskodawca dołączył dokumenty, które jego zdaniem winny przemawiać za umorzeniem należności wobec ZUS. Organ podkreślił, że powyższe informacje zostały poszerzone przez dołączenie dokumentów zgromadzonych z urzędu przez Zakład. Podkreślił również, że informując o osiąganych przychodach dołączony został przekaz pocztowy za [...]. na kwotę świadczenia rentowego wnioskodawcy w wysokości [...] brutto.

Dalej organ I instancji wskazał , że z informacji uzyskanej z Powiatowego Urzędu Pracy wynika, iż żona zainteresowanego nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna.

Następnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych podkreślił, że wnioskodawca przedstawił również dokumenty dotyczące jego leczenia w okresie [...]. oraz że na potwierdzenie ponoszonych wydatków zainteresowany przedłożył Faktury VAT z [...]. potwierdzające ponoszenie kosztów leczenia na łączną kwotę [...]. Organ stwierdził jednocześnie brak udokumentowania kosztów systematycznego leczenia oraz podkreślił, że we własnym zakresie nie jest w stanie zweryfikować tego z urzędu. Ponadto ZUS stwierdził brak dokumentów potwierdzających leczenie się żony i córki zainteresowanego.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwrócił także uwagę na informację uzyskaną z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z której wynika, iż rodzina wnioskodawcy nie korzysta z pomocy powyższej instytucji.

Jednocześnie organ I instancji zaznaczył, iż wnioskodawca posiada również nie uregulowane składki należne od osób ubezpieczonych. Zakład podkreślił, że zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz. 74) należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych nie podlegają umorzeniu z uwagi na fakt, iż do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek nie stosuje się art. 28 wyżej powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zdaniem organu analiza zebranego w sprawie materiału nie dała podstaw do stwierdzenia, iż zostały spełnione przesłanki przemawiające za umorzeniem zaległości na skutek całkowitej nieściągalności. Zakład podkreślił, że nie stwierdzono całkowitej nieściągalności przemawiającej za umorzeniem należności w trybie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, bowiem nie zachodzi w przypadku zainteresowanego żadna z przesłanek, o których mowa w ww. przepisie.

W ocenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na tle zgromadzonego materiału nie można przyjąć w sposób nie budzący wątpliwości, iż zadłużenie wobec ZUS nie może zostać wyegzekwowane, zwłaszcza, iż wnioskodawca posiada dochód. Organ podkreślił, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż w świetle obowiązujących przepisów prawnych, tj. art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 11, poz. 74) wniosek w sprawie umorzenia złożony pismem z dnia 15.12.2006r. nie może być rozpatrzony pozytywnie. Podkreślił również, że na tle przedłożonych dowodów w sprawie nie wykazano, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną wnioskodawca nie jest w stanie opłacić zaległości z tytułu składek, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365). Zakład zwrócił uwagę na fakt, iż wnioskodawca posiada źródło stałego dochodu w postaci świadczenia rentowego w kwocie umożliwiającej dochodzenie zadłużenia w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Ponadto organ zaznaczył, że zainteresowany wniosek o umorzenie należności argumentuje m.in. koniecznością ponoszenia wydatków na leczenie zarówno siebie jak i swojej rodziny, które to wydatki nie mają odzwierciedlenia w postaci dowodów potwierdzających fakt stałego ich ponoszenia. Zdaniem organu I instancji z dołączonej dokumentacji nie wynika również, iż ponoszone na zakup lekarstw wydatki związane są z leczeniem schorzeń, o których wnioskodawca pisze we wniosku o umorzenie. Organ stwierdził, że jedynym dokumentem mogącym posłużyć

analizie w ww. kwestii są karty informacyjne leczenia szpitalnego, jednakże umieszczone w nich nazwy leków nie pokrywają się nazwami widniejącymi na fakturach VAT.

Następnie ZUS zwrócił uwagę na uznaniowy charakter decyzji wydawanych w przedmiocie umorzenia należności składkowych.

Pismem z dnia 26 czerwca 2007 r. M. M. zwrócił się Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2007 r. o odmowie umorzenia należności składkowych.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ II instancji przedstawił argumenty identyczne jak w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]maja 2007 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r. M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, że jego zdaniem decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. jest nieobiektywna i krzywdząca zarówno jego jak i jego rodzinę. Podkreślił również, że zadłużenie wobec ZUS powstało na skutek błędnej informacji ZUS [...].

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed WSA w Warszawie skarżący podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyjaśnił ponownie, że kwestia jego zadłużenia wyszła dopiero wówczas gdy złożył wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy tj. w [...] r. Wcześniej, mimo że działalność zakończył w [...] r. Zakład nie domagał się jakichkolwiek należności z tytułu składek, a wręcz przeciwnie wydawał mu zaświadczenia potwierdzające , że nie posiada zadłużenia względem ZUS.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wniósł zasądzenie kosztów postępowania stanowiących koszty podróży .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071).

Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) dalej: u.s.u.s., uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 134 p.p.s.a. sąd, dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis pozwala więc na uwzględnienie skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie.

Badając prawidłowość decyzji administracyjnych wydanych w rozpatrywanej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja z 4 stycznia 2007 r. wydana została przez organ orzekający z naruszeniem art. 7, art. 8, i oraz art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem jest obarczona wadą skutkującą jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Sąd zważył, iż wobec treści wniosku skarżącego z 15 lutego 2007r. o zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności składkowych, wszczynającego kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne, zastosowanie w sprawie miały przepisy ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 11, poz. 74 ze zm.), dalej powoływanej jako u.s.u.s.

Stosownie do treści art. 28 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. Na podstawie ust. 2 powołanego przepisu należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Natomiast, w myśl ust. 3a art. 28 cyt. ustawy należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w ust. 3a omawianej regulacji prawnej, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 3b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Przepisy normujące umarzanie należności z tytułu składek, tj. tak przepis ust. 2 jak i ust. 3a art. 28 omawianej ustawy, posługują się zatem sformułowaniem "mogą być", a to oznacza, iż regulacje te należą do sfery uznania administracyjnego.

W takiej sytuacji organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, przy czym zaznaczyć trzeba, iż wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (v. wyrok NSA z 2.02.1996 r., sygn. akt II S.A. 28754/95, Wokanda 1996, nr 6, s.36). W wyroku z 16 listopada 1999 r. (sygn. akt III SA 7900/98 LEX nr 47243) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie stwierdził, iż "w celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki badania. Obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 kpa". Z kolei w wyroku z 28 kwietnia 2003 r. (sygn. akt II SA 2486/01 LEX nr 149543) Naczelny Sąd Administracyjny zawarł tezę, iż "podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 kpa ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych".

Podkreślić zatem należy, iż rozstrzyganie w ramach uznania wymaga od organu nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r. (sygn. akt III ARN 49/93 OSNC 1994/9/181), w którym przyjęto, iż "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli." Dodatkowo zaznaczenia wymaga, iż stwierdzenie w art. 7 k.p.a., że organ powinien brać pod uwagę słuszny interes strony, wskazuje na konieczność dokonania oceny tego interesu. Nie każdy bowiem interes strony może być uznany za interes słuszny, czyli wymagający rozważenia i uwzględnienia. Uznanie interesu za słuszny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie własnego przekonania strony opartego na poczuciu krzywdy i nierówności (v. wyrok NSA OZ w Katowicach z 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1744/96 - Lex nr 33416).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd zważył, iż kwestią o zasadniczym znaczeniu z punktu widzenia możliwości umorzenia wnioskowanych należności w kontekście zarzutów podnoszonych w toku postępowania sądowo-administracyjnego, pozostaje słuszny interes skarżącego wobec trybu - tj. momentu czasowego i okoliczności - powzięcia przez niego informacji o ciążącym na nim zobowiązaniu wobec ZUS z tytułu nieopłaconych składek za okres [...]. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący - otrzymał w [...]. zaświadczenie o nie występowaniu zaległości wobec organu rentowego , a jak wynika z jego wyjaśnień, po zakończeniu działalności Zakład zwrócił mu nadpłaconą należność z tytułu składek w kwocie [...] zł , po czym wydał kolejne zaświadczenie o niezaleganiu z należnościami wobec ZUS.

Zatem do [...] r tj. do czasu wystąpienia przez wnioskodawcę do ZUS o przyznanie świadczenia rentowego miał on obiektywne podstawy, by pozostawać w przekonaniu o braku istnienia jakiegokolwiek zadłużenia wobec ZUS. Swe przekonanie opierał bowiem na otrzymywanych informacjach o konieczności złożenia odpowiednich deklaracji do czego się zastosował, jak również dokonanym przez Zakład zwrocie należności.

W odnośnym przekonaniu utwierdziła go również treść zaświadczeń wydawanych przez ZUS w których stwierdzono, iż skarżący nie posiada zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (k. 2 akt adm. ). We wskazanych wyżej okolicznościach skarżący upatruje zaniedbania organu, które - w jego ocenie - jest bezpośrednią przyczyną powstania przedmiotowego zadłużenia. Podkreślenia wymaga, iż wnioskodawca - obecny na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 22 lutego 2006 r. - podniósł, że w zasadzie nie kwestionuje obciążenia go obowiązkiem uiszczenia zaległych składek na ubezpieczenia społeczne wynikającym z ustawy, jednak stoi na stanowisku, że - wobec wydawanych zaświadczeń - obciążenie go odsetkami jest krzywdzące.

Nie ulega wątpliwości, iż kwestią, która wymagała szczególnie wnikliwej i rzetelnej analizy organu orzekającego, było ewentualne znaczenie ww. okoliczności rozpatrywanej sprawy dla oceny słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Tego właśnie elementu, zdaniem Sądu, zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, i w konsekwencji - z uwagi na naruszenie podstawowych zasad procesowych - przesadziło o jej uchyleniu. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezes Zakładu nie poczynił jakichkolwiek ustaleń co do przyczyn powstania zaległości, na które wnioskodawca zwrócił uwagę we wniosku o zastosowanie ulgi. Zaskarżona decyzja nie wyjaśnia w żaden sposób stanowiska organu wobec zarzutów wnioskodawcy odnośnie uchybień organu w zakresie poinformowania go o istnieniu zadłużenia. Argumentacja Prezesa Zakładu nie czyni zatem zadość realizacji zasady wyważania interesu społecznego i słusznego interesu strony w kontekście ustawowych przesłanek umorzenia należności składkowych (art. 28 u.s.u.s.).

Dostrzegając wskazane powyżej uchybienia Sąd uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i - nie przesądzając wyniku sprawy niniejszej - ponowne jej rozpatrzenie w oparciu o przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ww. rozporządzenia z pełnym poszanowaniem zasad sprawiedliwej i rzetelnej procedury administracyjnej (art. 7, art. 8, i art. 77 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji winno wyjaśniać w sposób wyczerpujący podjęte rozstrzygnięcie tak, aby Strona mogła poznać, zrozumieć i - o ile to możliwe - zaakceptować argumenty i przesłanki, jakimi kierował się organ w myśl podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcie (art. 11 k.p.a.).

Rozważając sprawę ponownie organ orzekający winien zatem ze szczególną starannością i wnikliwością rozważyć kwestię ewentualnego znaczenia przyczyn i okoliczności powstania zadłużenia skarżącego z tytułu nieopłaconych składek w roku [...]. oraz powzięcia przez niego informacji o tymże zadłużeniu dopiero w roku [...] r. Dokonując analizy i oceny wskazanej kwestii z perspektywy wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony, Prezes Zakładu winien odnieść się do treści zaświadczeń wydawanych ubezpieczonemu potwierdzających brak istnienia zaległości skarżącego wobec ZUS z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

W tym kontekście winien rozważyć ewentualną możliwość umorzenia odsetek za zwłokę od przedmiotowych należności mając na względzie stanowisko strony zaprezentowane w toku postępowania sądowego odnośnie działania w zaufaniu do organów państwa, które winny postępować w sposób przejrzysty, uczciwy i sprawiedliwy (art. 8 k.p.a.).

Sąd zauważa dodatkowo, iż art. 28 u.s.u.s. pozwala na umorzenie samych odsetek za zwłokę od wskazanych w nim składek. Wnioskodawca ma przy tym, pełną swobodę w wyborze należności, których się domaga; może zatem domagać się umorzenia samych odsetek, dodatkowej opłaty, kosztów upomnienia lub kosztów egzekucyjnych, może łączyć swoje żądania w ramach tych należności, przy czym jeśli umorzone zostaną składki to z mocy prawa umorzeniu podlegają również te należności z nimi związane, o których mowa w art. 28 ust. 4 u.s.u.s. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 14 października 2004 r., sygn. akt III AUa 1581/03, LEX nr 147189, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2006 r., III SA/Wa 2653/06 niepubl.).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach na które składają się koszty przejazdu strony do WSA w Warszawie na rozprawę w dniu 22 lutego 2008r.,potwierdzone okazanym biletem PKP kl II postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 tej ustawy.

-----------------------

1