Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2217/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi T. W. na uchwałę Rady [...] W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia kandydatury na stanowisko ławnika p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego T. W. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącego T. W. adwokata.


UZASADNIENIE

Skarżący T. W. we wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym na urzędowym formularzu PPF w terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego od skargi) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (adwokata albo radcy prawnego). Powyższy wniosek skarżący uzasadnił jedynym źródłem dochodu w postaci renty rodzinnej oraz wysokimi kosztami utrzymania.

Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu wniosku oraz z nadesłanych do akt sprawy dokumentów wynika, iż skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe. Pobiera rentę socjalną i rentę rodzinną w wysokości 1.469,58 zł (zaświadczenie ZUS [...] Oddział w W. z dnia [...] marca 2010 r. [...]). Decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] marca 2010 r. skarżącemu został przyznany bezterminowo zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie (decyzja Prezydenta [...] W. z dnia [...] marca 2010 r. [...]). W roku 2009 skarżący uzyskał przychód w wysokości 16.694,64 zł, który na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2, 75 i 100 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zwolniony od podatku (informacja o dochodach uzyskanych od organu rentowego [...]).

Na miesięczne wydatki skarżącego składają się: czynsz – 586,35 zł (zaświadczenie administratora z dnia [...] grudnia 2010 r. [...]), opłata za gaz – ok. 13 zł (faktury obejmujące okres dwumiesięczny [...]), opłata za energię elektryczną – 86,69 zł (faktury [...]), opłata za telefon – 20 zł, zakup żywności i odzieży – 600 zł. Ponadto skarżący uiszcza podatek od nieruchomości w kwocie 53,90 zł w skali rocznej oraz opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu – 290,53 zł w skali rocznej (zaświadczenie administratora z dnia [...] grudnia 2010 r. [...]). Skarżący przedstawił także wyciąg z rachunku karty kredytowej za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] września 2009 r. [...], z którego (według salda końcowego) wynika, iż całkowita kwota do spłaty wynosi 284,21 zł.

Poza mieszkaniem o powierzchni 57 m kw skarżący nie posiada żadnego majątku.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podkreślić należy, iż to na osobie ubiegającego się o prawo pomocy ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały przesłanki do przyznania tego prawa we wnioskowanym zakresie. W postanowieniu z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II OZ 822/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest więc przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.

W niniejszej sprawie zauważyć należy, iż uzyskiwany przez skarżącego dochód, przy uwzględnieniu kosztów utrzymania koniecznego, nie pozwala mu na

poczynienie oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2

pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.