Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 472/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych postanawia wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawić bez rozpoznania


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej Skarżąca I. sp. z o.o. w W. zawarła wniosek o zwolnienie z kosztów postępowania z uwagi na trudną sytuację ekonomiczną.

W związku z tym pismem z 12 czerwca 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do nadesłania wypełnionego formularza PPPr w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie zobowiązano go do złożenia - w tym samym terminie - wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów Skarżącej. Wraz z wezwaniem, o którym mowa wyżej, przesłano mu formularz PPPr. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 17 czerwca 2014 r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 24 czerwca 2014 r. (wtorek). Skarżąca nie przesłała jednak żądanego formularza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony, o czym stanowi art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.". Wniosek ten składa się na urzędowym formularzu. Wymóg ten wynika z art. 252 § 2 P.p.s.a. Wzory formularzy określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Stosownie do § 1 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie prawa pomocy osoba fizyczna składa na formularzu oznaczonym symbolem "PPF", osoba prawna zaś (lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej) na formularzu oznaczonym symbolem "PPPr".

W literaturze podkreśla się, że wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego urzędowego formularza podyktowane jest potrzebą stosowania jednolitych kryteriów dla wszystkich podmiotów ubiegających się o prawo pomocy, a ponadto wymuszeniem na wnioskodawcy zawarcia we wniosku informacji niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia (B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis 2009, s. 651). Skutki prawne niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu reguluje art. 257 P.p.s.a. Stanowi on, że wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl) sankcję tę stosuje się po bezskutecznym wezwaniu strony – w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a. - do złożenia wniosku na urzędowym formularzu.

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie takie wezwanie do pełnomocnika Skarżącej skierowano. Wysłano mu również formularz PPPr. Wbrew wezwaniu nie nadesłał on jednak tego formularza. Z tych względów wniosek o przyznanie prawa pomocy, zawarty w skardze kasacyjnej, należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 oraz art. 254 § 1 P.p.s.a.