Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3096/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1, art. 187 pkt 6 i 8, art. 191
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
article: art. 7, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi N. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], 2) zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz N. D. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 187 pkt 6, art., 187 pkt 8 i art. 191 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania N. L. obywatela [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.

W uzasadnieniu decyzji podano, że N. L. w dniu 1 czerwca 2016 r. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, uzasadniając go prowadzeniem życia rodzinnego z matką L. G..

Wojewoda [...] odmówił cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia, wskazując, że przebywa on w Polsce i zamieszkuje razem z matką, jednakże okoliczności sprawy nie wskazują by jego pobyt na terytorium Polski był niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Podkreślił, że cudzoziemiec granicę Polski przekroczył bez wymaganych dokumentów, po otrzymaniu decyzji o odmowie udzielenia na pony czasowy nie wykonał obowiązku z art. 299 ust. 1 pkt 6 ustawy, gdyż nie opuścił terytorium RP w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna. Świadczy to o lekceważącym stosunku cudzoziemca do obowiązującego w Polsce porządku prawnego. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik cudzoziemca zaskarżonej decyzji zrzuciła naruszenie przepisów procesowych - art. 7, 8. 10, 11, 75 par. 1, 77 par. 1 i 80 k.p.a.; przepisów ustawy o cudzoziemcach - art. 100 ust. 1 pkt 1, art. 187 pkt 6, art. 191 ust. 2; a także przepisów Konstytucji - art. 18 37 ust. 2, art. 47 i art. 71, a także art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, pomimo konieczności poszanowania praw wnioskodawcy i dobra rodziny, która ma prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ww. decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podzielił stanowisko Wojewody [...], że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki, uzasadniające udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy, gdyż nie spełnia warunków z art. 100 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 187 pkt 8 i art. 191 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strona legitymuje się [...] dokumentem podróży wydanym w dniu [...] maja 2015 r. przez Ambasadę [...] w W. ważnym do [...] maja 2016 r. Cudzoziemiec uzyskał pełnoletność w dniu [...] lutego 2016 r. We wniosku z dnia 1 czerwca 2016 r. o zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemiec podał, iż w Polsce przebywa jego matka L. G. na podstawie pobyt czasowy i pracę. Jak ustalono matka strony w Polsce przebywa od 2014 r., wcześniej mieszkała w [...] od 2008 r. Natomiast N. L. przyjechał do Polski [...] lutego 2015 r. samodzielnie opuszczając terytorium [...], nielegalnie przekraczając granice państwowe z [...] do [...] i z [...] do Polski. W [...] zamieszkiwał on z dziatkami, ojcem i bratem. O przyjeździe do Polski nie informował swojej matki. Przyczyną opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia była chęć poprawy warunków do życia i edukacji. W Polsce zamieszkuje razem z rodziną ( matką , jej partnerem i jej młodszym dzieckiem) pod adresem wskazanym we wniosku, uczy się język polskiego i pomaga matce opiekować się młodszym bratem. W piśmie z dnia 1 marca 2017 r. oświadczył, że zamierza pozostać w Polsce na stałe i tutaj znajduje swoje centrum życiowe, pomaga matce poprzez opiekę nad młodszym rodzeństwem i codzienne obowiązki w domu. Z oświadczenia matki cudzoziemca złożonego w dniu [...] lutego 2017. wynika, że dołoży ona wszelkich starań by jej syn mógł zamieszkać i żyć legalnie na terenie Polski. Cała najbliższa rodzina jej syna przebywa w Polsce na stałe i chciałaby zaopiekować się synem i wynagrodzić mu lata rozłąki, uczyni wszystko co możliwe aby jej syn mógł mieszkać i podjąć edukację. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na jego częste kontakty z matką podczas jej pobytu w [...].

W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności wskazują na brak podstaw do przyjęcia, że pobyt cudzoziemca na terytorium Polski jest niezbędny z powodu poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W sprawie zachodzi przesłanka z art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ stwierdził, iż nie jest możliwe cudzoziemcowi udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy ze względu w trybie art. 187 ust. 1 pkt 8 ustawy, gdyż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 109 ust. 1 pkt 9 ustawy i nie zachodzi okoliczność wyłączająca z art. 109 ust. 1 pkt 9 ustawy. W kontekście art. 191 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wnioskodawca spełnia wymóg dotyczący osiągnięcia pełnoletności w czasie pobytu w Polsce, a także wymóg złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia n pobyt czasowy w ciągu roku o od dnia w którym osiągnął pełnoletność. Jednakże cudzoziemiec nie wykazał aby za udzieleniem mu wnioskowanego zezwolenia przemawiał szczególnie jego ważny interes. Przesłanki ważnego interesu nie wyczerpują okoliczności takie jak: chęć podjęcia nauki, wykonywania tu pracy, dążenie do zapewnienia sobie lepszego standardu życia, gdyż powyższe zamiary mogły i powinny być realizowane przez stronę w drodze legalnej, poprzez uzyskanie przed przyjazdem do Polski stosownej wizy. W obecnym stanie prawnym zastosowanie wobec strony regulacji zawartej w art. 191 ust. 2 o cudzoziemcach byłoby sprzeczne z tym przepisem, gdyż prowadziłoby do obejścia przepisów dotyczących wjazdu i pobytu cudzoziemców na terytorium Polski i tym samym strefy Schengen. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 18 i art. 47 Konstytucji RP, bowiem strona nie prowadzi na terytorium Polski życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji. Przepis ten nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, pracować, leczyć się, itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu w kraju goszczącym. Za niezasadny organ wskazał zarzut naruszenia art. 18 i 71 Konstytucji RP. Jak stanowi art. 37 Konstytucji, że kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Wyjątki od tej zasady wobec cudzoziemców określa ustawa o cudzoziemcach, mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, w konsekwencji czego konieczne jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Tryb udzielania zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, nie może służyć wszystkim cudzoziemcom, przebywającym w Polsce nielegalnie, którzy chcą tu pozostać, pomimo że nie posiadają podstaw do tego pobytu i możliwości zalegalizowania pobytu w zwykłym trybie administracyjnym, np. w przypadku zamiaru podjęcia pracy zgodnie z przepisami. Organ podkreślił, że nie kwestionuje okoliczności prowadzenia przez wnioskodawcę życia rodzinnego ze swoją matką, jednak okoliczność ta nie może stanowić wyłącznej podstawy pobytu cudzoziemca w Polsce w przypadku naruszenia przez niego przepisów dotyczących zasad przekraczania granic Polski oraz pobytu na tym terytorium. Odnosząc się do zarzutu nierozważenia słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, jak również niedostatecznego zebrania i rozważenia materiału dowodowego ( art. 7 i 77 k.p.a.) oraz zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 80 k.p.a.) organ podkreślił, iż zasada z art. 7 k.p.a. doznaje istotnego ograniczenia, gdyż jest zastosowanie nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Również zasada z art. 80 k.p.a. zapewnia organowi prowadzącemu postępowanie możliwość badania sprawy i swobodnej oceny materiału dowodowego pod kątem obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej porządku prawnego. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów k.p.a., a decyzja została uzasadniona w wystarczającym zakresie. W niniejszej sprawie organ I instancji podjął stosowne czynności w celu ustalenia, że wnioskodawca prowadzi życie rodzinne, a jego pobyt jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez przesłuchanie jego matki oraz uwzględnieni stanu faktycznego sprawy. Zatem zarzuty zaniechania wyczerpującego, rzetelnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, są niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. L., reprezentowany przez adwokata, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 187 pkt 6 i 8 ustawy o cudzoziemcach, poprzez niego niezastosowanie w przypadku gdy zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 191 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, poprzez wydanie odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP z uwagi na jego nielegalny pobyt, w przypadku gdy osiągnął on pełnoletność w trakcie pobytu w Polsce i w ciągu 1 od dnia osiągnięcia pełnoletności, a za udzieleniem zezwolenia przemawia jego szczególnie ważny interes;

- art. 100 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wobec skarżącego zachodzi okoliczności wskazane w tych przepisach, w przypadku gdy zgromadzony materiał dowodowy potwierdza okoliczność, które są podstawą do ubiegania się przez skarżącego zezwolenia na pobyt czasowy; - art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie prawa człowiek i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez jego niezastosowanie, w przypadku gdy zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia pobyt skarżącego w Polsce z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego, a przy tym nie występują wyjątki od zasady niedopuszczalności ingerencji władzy publicznej w korzystanie z powyższego prawa a określone w ust. 2 ww. artykułu; - art. 47, 18, 71 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i nieposzanowanie dobra rodziny, prawa do ochrony życia rodzinnego skarżącego; - art. 37 ust. Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odebraniu skarżącemu możliwości korzystania z praw i wolności zapewnionych w Konstytucji RP, w przypadku, gdy zawężenie zakresu podmiotowego konstytucyjnych praw i wolności nie może polegać na całkowitym odebraniu możliwości korzystania z praw i wolności zapewnionych z Konstytucji RP; - art. 7, 8, 11, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy, niewyjaśnienie zasadności przesłanek którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie kontroli Sądu została poddana decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2017 r., podzielająca stanowisko Wojewody [...] przedstawione w decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r., wedle którego skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy w trybie i na zasadach uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

W niniejszej sprawie nie są sporne ustalenia organów, że skarżący przebywa na terytorium RP nielegalnie, jak również to, że z [...] do Polski przyjechał nielegalnie [...] lutego 2015 roku jako małoletni, chcąc połączyć się z matką, która w ich kraju pochodzenia nie mieszka od 2008 r. Po przyjeździe do Polski skarżący zamieszkał ze swoją rodziną ( matką, parterem matki i młodszym bratem). Pozostaje na utrzymaniu matki, opiekuje się młodszym bratem, uczy się języka polskiego. Okoliczności te, w ocenie organów, nie dają podstaw do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku z dnia 1 czerwca 2016 r. i udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy.

Podkreślenia zatem wymaga, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na pewną niekonsekwencję w ocenie wskazanych wyżej okoliczności, ponieważ organ z jednej strony stwierdza, że nie kwestionuje, że skarżący prowadzi życie rodzinne wraz z matką, zaś z drugiej strony stwierdza, że okoliczność nie może stanowić wyłącznej podstawy jego pobytu w Polsce, w sytuacji naruszenia przez niego zasad przekraczania granic Polski oraz pobytu na tym terytorium. Wynika z tego, że zasadniczym powodem odmowy pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego był fakt nielegalnego przekroczenia przez niego granicy Polski i nielegalnego jego pobytu. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, ponieważ ocena całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie doprowadziła organ do wadliwych wniosków, a w konsekwencji do zastosowania w sposób niewłaściwy norm prawa materialnego, a przede wszystkim art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności Podkreślenia wymaga, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że Konwencja nie przyznaje cudzoziemcowi prawa podmiotowego do wjazdu lub pobytu na terytorium innego państwa, natomiast może stanowić podstawę do udzielenia ochrony przed jego wydaleniem, gdyby wydalenie prowadziło do naruszenia praw nią gwarantowanych, w tym praw wymienionych w art. 8. Jednocześnie wyraźnie zaznacza się, że nie w każdych warunkach wydanie decyzji o odmowie prawa pobytu może być ocenione jako niewchodzące w zakres stosowania art. 8 Konwencji. W sprawach w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy każdorazowo rozważyć trzeba, czy decyzja taka w ogóle ingeruje w prawo do życia rodzinnego (por. wyroki NSA: z 5 września 2013 r., II OSK 858/12; z 5 stycznia 2016 r., II OSK 1066/16, z 28 grudnia 2017 r. II OSK 2604/17 ). W orzecznictwie podkreśla, że w praktyce mogą istnieć przypadki, w których decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy może stanowić ingerencję w prawo do życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji, co przekłada się na konieczność dokonania oceny sytuacji wnioskodawcy z uwzględnieniem wymagań art. 8. Stanowisko to, jak podkreślił NSA w cytowanych w wyżej orzeczeniach, nawiązuje do poglądów wyrażanych przez Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, który dopuścił możliwość naruszenia art. 8 Konwencji w związku z nieprzyznawaniem, w określonych przypadkach, prawa pobytu osobom od wielu lat osiadłym w danym państwie (wyrok ETPCz z 16 czerwca 2005 r. w sprawie Syssoyeva i inni przeciwko Łotwie, § 105, dotyczący odmowy wydania zezwolenia na pobyt stały, a także wyrok ETPCz z 22 czerwca 2006 r. w sprawie Kaftailova przeciwko Łotwie, § 65). Wyjaśniono również, że wykorzystywanie prawa międzynarodowego ( art. 8 Konwencji) do budowania katalogu źródeł rekonstrukcji normatywnej podstawy decyzji organów krajowych, w tym przede wszystkim orzeczeń sądowych jest faktem we współczesnych demokratycznych i praworządnych porządkach prawnych. Dominującą praktyką jest traktowanie argumentu z prawa konwencyjnego nie jako argumentu samodzielnego, lecz argumentu współtworzącego z prawem krajowym (jego przepisami i kryteriami) "zbiorcze" źródło rekonstrukcji pełnej normatywnej podstawy decyzji sądowej, niezależnie od tego, czy tym źródłem są bezpośrednio stosowalne przepisy umów międzynarodowych, czy niesformalizowane zasady tego prawa lub orzeczenia sądów międzynarodowych (L. Leszczyński, Prawo międzynarodowe w sądowej wykładni operatywnej – teoretycznoprawne aspekty wpływu na przebieg i wyniki wykładni [w:] Zapewnienie efektywności orzeczeń sądów międzynarodowych w polskim porządku prawnym pod red. A. Wróbla, Warszawa 2011, s. 63-72). Potrzeba zapewnienia skuteczności Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jako aktu prawa międzynarodowego i jednocześnie aktu stanowiącego element krajowego porządku prawnego, nie może budzić wątpliwości (W. Sanetra, Skuteczność konwencji czy skuteczność wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? [w:] Potrzeba zapewnienia skuteczności Konwencji...., op. cit., s. 73). Specyfiką prawa międzynarodowego jest brak wskazówek kierowanych do adresatów norm co do sposobu ich stosowania, a sam wybór metod i technik zapewniających skuteczności prawu międzynarodowemu pozostaje domeną państw i ich aktów wewnętrznych. Najczęściej polega to na stosownej inicjatywie ustawodawczej; nie jest wszakże wykluczona implementacja przede wszystkim (albo tylko) przez działanie judykatury (E. Łętowska, Zapewnienie skuteczności orzeczeniom sądów międzynarodowych, op. cit. s. 37). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd, według którego o tym, czy w konkretnym przypadku gwarancje z art. 8 Konwencji znajdą zastosowanie, decydują okoliczności konkretnej sprawy. Art. 8 Konwencji nie stanowi bowiem ogólnej reguły, która automatycznie znajdzie zastosowanie w każdej sprawie, ale wymaga zindywidualizowania w realiach konkretnego przypadku. Wobec tego sytuacja skarżącego z uwagi na wymóg zapewnienia w polskim porządku prawnym skuteczności Konwencji, w tym art. 8 gwarantującego poszanowanie prawa do życia rodzinnego, rozważona z tych względów być musi w łączności z sytuacją jego rodziny. Z akt sprawy wynika, że skarżący do Polski przybył w lutym 2015 roku nielegalnie chcąc połączyć się ze swoją matką, która z kraju pochodzenia wyjechała 2008 roku, początkowo do [...], a następnie w 2014 roku do Polski. W okresie prawie 10 lat rozłąki, matka zaledwie kilka razy odwiedziła rodzinę w [...], w tym skarżącego, wskazując iż przeszkodą w częstych odwiedzinach były wysokie koszty podróży i związana z wyjazdem długa jej nieobecność w pracy. Skarżący posiada stałe miejsce zamieszkania, ubezpieczenie zdrowotne, uczy się języka polskiego. Pozostaje na utrzymaniu matki, która jest w stanie zapewnić mu utrzymanie. Mieszka z matką i z jej parterem, opiekuje się młodszym przyrodnim bratem. To wszystko wskazuje, że skarżący prowadzi w Polsce życie rodzinne i tu obecnie znajduje się jego centrum życiowe, czego zresztą, jak już wskazano wyżej, organ odwoławczy nie kwestionuje. W tych warunkach, wbrew twierdzeniom organów, ma tu zastosowanie regulacja art. 8 Konwencji, tym samym istnieją podstawy w aspekcie art. 187 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach do uznania pobytu skarżącego na terytorium RP za niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego. W okolicznościach niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organów " inną okolicznością", o której mowa w art. 187 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniającą udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, również stanowi konieczność poszanowania prawa życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji. Podkreślenia nadto wymaga, iż w rozważanym przypadku nie sposób zaakceptować oceny okoliczności nielegalnego przyjazdu i pobytu skarżącego dokonanej przez organy w kontekście niekwestionowanego istnienia faktycznego życia rodzinnego, którego ochronie ma służyć udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Przede wszystkim nie wzięto pod uwagę, że skarżący przekraczając granicę Polski był małoletni, a więc wbrew argumentacji organów, że nie mógł on mieć świadomości, jak również nie mógł zdawać sobie sprawy z tego, że prowadzenie przez niego tu życia będzie niepewne i od początku zagrożone. Przemawia za tym fakt, że skarżący nie poinformował matki o swoich zamiarach przyjazdu do niej do Polski, a więc nie mógł znać warunków przyjazdu i pobytu w Polsce. Mimo tego, narażając się na nieznane trudności związane z tak daleką podróżą z kraju pochodzenia, udał się w podróż do Polski, do nieznanego mu odległego kraju. Takie postępowanie skarżącego, wbrew stanowisku organów, przemawia raczej za istnieniem silnych związków emocjonalnych z matką, przebywającą od kilku lat poza krajem pochodzenia, jak również za silną potrzebą przebywania z nią na stałe z obecną jej rodziną. Nie można również pominąć, że skarżący po przybyciu do Polski w celu zalegalizowania swojego pobytu uzyskał paszport kraju swojego pochodzenia, wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy, który to wniosek jednak został załatwiony negatywnie przez Wojewodę [...], chociaż skarżący był wówczas małoletni.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że organy obu instancji w rozpoznawanej sprawie dopuściły się naruszenia art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., co też doprowadziło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Z podanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.