Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 188/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Ustanowiono pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 258 §1 i § 2 pkt 7, art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M.N.-S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia ustanowić dla Skarżącej radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych /-/D.Mataczyński ZARZĄDZENIE 1. Odnotować. 2. Doręczyć odpis postanowienia skarżącej i organowi z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu, 3. Akta przedłożyć za 10 dni od doręczenia. Poznań, dnia 23 września 2008r. referendarz sądowy /-/ D.Mataczyński


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dniu 1 lipca 2008r. wydał postanowienie odrzucające skargę M.N.-S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Skarżąca w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, którego zakres na wezwanie Sądu sprecyzowany został do wniosku o ustanowienie radcy prawnego (k. 44 akt). Z informacji zawartych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (k.35-36 akt) i przesłanego na wezwanie Sądu uzupełnienia w/w wniosku (k. 44-45 akt) oraz zestawienia wydatków stanowiącego załącznik do wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 34 akt) wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe a źródłem jej utrzymania jest emerytura wynosząca 2.039,76 zł. (1895,44 zł. netto) Z informacji przedłożonych przez wnioskodawczynię wynika, iż z powyższej kwoty poza bieżącymi kosztami utrzymania skarżąca opłaca koszty wynajmu kawalerki o pow. 29 m2 (500 zł.), opłaty do spółdzielni mieszkaniowej (188,57 zł.), energię elektr., telefon, gaz i TV.

Na podstawie art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przesłanki regulujące przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej uregulowane są w art. 246 §1 pkt 2 ppsa, zgodnie z którym prawo pomocy w zakresie częściowym Sąd przyznaje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Prawo pomocy jest więc szczególną formą pomocy państwa przyznawanej osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej lub ograniczającej dostęp do sądu. Zauważyć należy jednak, iż zgodnie z ogólną zasadą, strona która wniosła skargę do sądu powinna gromadzić środki finansowe na pokrycie kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Dla uznania wniosku za uzasadniony decydujące znaczenie ma więc brak możliwości zgromadzenia środków finansowych w dłuższym okresie, o ile istniały podstawy do przewidywania tego wydatku. Potwierdza to orzecznictwo sądowe z którego wynika, że ubiegający się o zwolnienie od kosztów sądowych w każdym przypadku powinien poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdy poczynione w ten sposób oszczędności okazały się nie wystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa (zob. postanowienie SN z dnia 24 września 1984r. II CZ 104/84). Obowiązek wykazania, iż nie jest w stanie zgromadzić odpowiednich środków na opłacenie kosztów koniecznych do prowadzenia postępowania przed sądem administracyjnym, w tym również w drodze oszczędności we własnych wydatkach spoczywa jednak na wnioskodawcy.

W świetle powyższego, mając na uwadze sytuację materialną skarżącej przy uwzględnieniu deklarowanych stałych wydatków, stwierdzić należy iż M.N.-S. może być uznana za osobę, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania w tym kosztów ustanowienia radcy prawnego z wyboru celem sporządzenia ewentualnej skargi kasacyjnej, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7, art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 ppsa, postanowiono jak w sentencji.

/-/D.Mataczyński

mb