Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2019/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 roku, Nr [...] Burmistrz Gminy K. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku pensjonatowo - mieszkalnego, przewidzianego do realizacji na terenie działki o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w K. do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu postanowienia Burmistrz Gminy K. stwierdził, że w dniu 2 października 2005 roku weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Zgodnie z treścią art. 59 tej ustawy obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczasowych przepisów stają się uzdrowiskami w świetle nowej ustawy. Do uzdrowisk powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosować należy wprost przepisy nowej ustawy, o ile przepisy przejściowe nie stanowią inaczej. Zgodnie treścią art. 38 ust. 2 wymienionej ustawy gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w terminie dwóch lat od dnia uzyskania statusu. Przepis ten zdaniem Burmistrza ma zastosowanie zarówno do nowoutworzonych uzdrowisk jak również do uzdrowisk dotychczas istniejących. Z kolei z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że jeżeli wniosek o ustalenie warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła M. C. podnosząc zarzut naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu przestrzennym, oraz art. 38 ust. 1 i 2, art. 61 ust.1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, a także art. 8 i 12 kpa.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie już po wszczęciu postępowania, co nastąpiło w dniu 25 sierpnia 2005 roku, stracił moc obowiązującą plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zaistniały przesłanki od zastosowania art. 4 ust. 2 wymienionej ustawy. Spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 tejże ustawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Burmistrz uzyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia. Problem stworzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla uzdrowiska nie stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustawa z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych nie ma zastosowania w sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 61 ust. 1 i 2 do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust.1, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Niniejsza sprawa dotyczy inwestycji polegającej na budowie budynku pensjonatowo - mieszkaniowego w zakresie obszaru znajdującego się w strefie "A" i została wszczęta w sierpniu 2003 roku.

O wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym Urząd wiedział co najmniej od dnia wejścia jej w życie, a mimo to wzywał wnioskodawczynię do składania kolejnych dokumentów nie informując o istnieniu przeszkód formalno - prawnych w wydaniu decyzji. Urząd popełnił też szereg innych błędów, które dowodzą niedbalstwa i szkodliwego działania pracowników Urzędu. Skarżąca na skutek spalenia się domu i restauracji utraciła źródło dochodu oraz miejsce zamieszkania. W tym stanie rzeczy zawieszenie postępowania, które może potrwać nawet dwa lata jest sytuacją nie do przyjęcia.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] grudnia 2005 roku.

W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z dyspozycją art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Obowiązek taki

- stosownie do art. 14 ust. 7 tejże ustawy - istnieje wtedy, gdy wymagają tego przepisy odrębne.

Jako przykłady takich "przepisów odrębnych" wskazać można art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 1999 roku o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz. U. Nr 41, poz. 412, z późn. zm.), w myśl którego gmina ma obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru P. i jego strefy ochronnej, jak również art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z późn. zm.), stosownie do którego dla terenu górniczego sporządza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym odrębnymi przepisami, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Obowiązek taki nakłada również art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399), w myśl którego gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do dwóch lat od dnia uzyskania statusu. Kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sprawy jest więc ustalenie, czy gmina K. posiada w chwili obecnej status uzdrowiska.

Art. 2 pkt 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych definiuje pojęcie "uzdrowiska" jako obszaru, na terenie którego prowadzone jest lecznictwo uzdrowiskowe, wydzielonego w celu wykorzystania i ochrony znajdujących się w nim naturalnych surowców leczniczych, spełniającego warunki, o których mowa w art. 34 ust. 1 i któremu został nadany status uzdrowiska.

Załącznik do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 roku w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (M.P. Nr 45, poz. 228, z późn. zm.) wśród miejscowości zaliczonych do uzdrowisk wymienia m.in. S.

Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy. Oznacza to, że w chwili

obecnej K. posiada status uzdrowiska.

Stosownie do art. 2 pkt 2 powołanej ustawy, pod pojęciem "gminy uzdrowiskowej" rozumieć należy gminę, której obszarowi lub jego części został nadany status uzdrowiska w trybie określonym w ustawie. Brak jest podstaw do uznania, że za taki tryb ustawowy nie można uznać trybu określonego w art. 59 ust. 1 tejże ustawy. W konsekwencji stwierdzić należy, że cały obszar gminy K. stanowi gminę uzdrowiskową. Powyższe oznacza, że w chwili obecnej istnieje konieczność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej, do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu gminy K., będącej gminą uzdrowiskową w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

Zdaniem Kolegium podzielić należy pogląd organu pierwszej instancji dotyczący interpretacji przepisów wymienionej wyżej ustawy. Zwrócić też należy uwagę, że rozstrzygnięcie w powyższej sprawie zostało wydane na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzającym obowiązek zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów, co do których istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego wynikający z przepisów odrębnych. Obowiązek ten istniał przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. C. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w zażaleniu od postanowienia organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżone postanowienie zdaniem Sądu nie narusza prawa.

Podzielić należy pogląd organów administracji, iż zaistniały przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, określone w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

Z dniem 2 października 2005 roku weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399). Z art. 38 ust. 2 tejże ustawy wynika, że gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do dwóch lat od dnia uzyskania statusu.

Gmina K. stała się gminą uzdrowiskową w rozumieniu powyższej ustawy. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego. Tym samym organy administracji miały obowiązek zawiesić toczące się postępowanie w sprawie wydania skarżącej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Podkreślić należy, iż art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym był przedmiotem oceny przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 22 marca 2005 roku, sygn. akt K 22/04 (OTK - A 2005/3/27) stwierdził, iż przepis ten nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające naruszają 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Istnienie przesłanek do zastosowania art. 62 ust. 2 tej ustawy zostało już wcześniej omówione. Skoro zaistniały przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania wymienione w tym przepisie, to tym samym nie istniały podstawy do fakultatywnego zawieszenia postępowania z przyczyn określonych w art. 62 ust.1 tego przepisu.

Z treści art. 4 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji

0. warunkach zabudowy. Z kolei z art. 59 ust. 1 wynika, że zmiana zagospodarowania

terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu

budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu

użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust.1

1. art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W art. 60 ust. 1

określony został organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu zaś w art. 61 ust.1 określone zostały szczegółowe

przesłanki, które muszą być spełnione, aby decyzja o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu mogła być wydana. Nie można zgodzić się

z twierdzeniem skarżącej, iż organy administracji publicznej zawieszając

postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu naruszyły wymienione wyżej przepisy w sytuacji, gdy

z art. 62 ust. 2 wynika jednoznacznie obowiązek zawieszenia takiego postępowania.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu byłoby w takiej

sytuacji rażącym naruszeniem wymienionego przepisu.

Nie można też zdaniem Sądu zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż naruszony został przez organy administracji art. 38 ust.1 i 2 oraz art. 61 ust.1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

Z art. 61 ust. 1 wymienionej ustawy wynika, że przepis art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b odnoszący się do zakazu lokalizacji budownictwa jednorodzinnego w strefie ochronnej "A" nie dotyczy osób, które uzyskały prawo do nieruchomości przed dniem wejścia w życie ustawy. Z kolei z ust. 2 art. 61 tejże ustawy wynika, że do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 38 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych nie dotyczy postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przepisu tego wynika, że na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej wydziela się trzy rodzaje stref ochronnych,

oznaczonych literami "A", "B" i "C". W każdej z tych stref występują określone ograniczenia w zagospodarowaniu leżących w nich nieruchomości, w tym także ograniczenia w lokalizacji określonych obiektów budowlanych. Przepis art. 61 ust.2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych ma więc dla skarżącej tylko takie znaczenie, że jeśli z art. 38 ust.1 tejże ustawy wynikać będzie, iż realizacja zamierzenia inwestycyjnego skarżącej jest niedopuszczalna, ale byłaby dopuszczalna w świetle przepisów poprzednio obowiązujących, to należy stosować te poprzednio obowiązujące przepisy.

Zgodzić należy się ze skarżącą, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winno być zawieszone tuż po wejściu w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Zgodzić należy się również z twierdzeniem, iż od dnia wejścia w życie tejże ustawy organy administracji nie powinny wymagać od skarżącej dostarczenia dokumentów niezbędnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niewątpliwe zaniechania organów administracji w wymienionych wyżej kwestiach naruszały określoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli jak również określoną w art. 12 kpa zasadę wnikliwego i szybkiego działania. Uchybienia te nie miały jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Aczkolwiek zawieszenie postępowania nastąpiło po upływie ponad dwóch miesięcy od daty wejścia ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku, to jednak samo rozstrzygnięcie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa i jest prawidłowe.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.