Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 848/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2268/07 w sprawie ze skargi L. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2268/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., zn. [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2001 r., zn. [...] wydano L. H. pozwolenie na broń palną sportową.

W następstwie wszczęcia postępowania karnego przeciwko L. H. podejrzanemu o popełnienie czynu z art. 229 § 3 k.k., Komendant Stołeczny Policji wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W trakcie postępowania administracyjnego wpłynął przeciwko skarżącemu akt oskarżenia, wniesiony przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ostrołęce, w którym oskarżono skarżącego o popełnienie przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. W związku z powyższym Komendant Stołeczny Policji uznał, że L. H. należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ stwierdził, że oskarżenie L. H. o czyn określony w art. 229 § 3 k.k. wzbudza uzasadnioną obawę, że może on również swym nieodpowiedzialnym zachowaniem doprowadzić do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu bezsporne jest, że L. H. utracił wiarygodność w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Z tych przyczyn Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. zn. [...] cofnął L. H. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej.

Po rozpoznaniu odwołania L. H. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2007 r. zn. [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane przez Komendanta Stołecznego Policji. Zdaniem organu, zarzut wręczenia korzyści majątkowej funkcjonariuszowi publicznemu w zamian za uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez osobę, która pozwolenie na broń uzyskała w wyniku przestępstwa. Ponadto posiadanie pozwolenia na broń przez osobę, której stawia się zarzut uzyskania tego pozwolenia w wyniku przestępstwa, jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony interesu społecznego, zwłaszcza w sytuacji, gdy dostęp do broni palnej jest reglamentowany przepisami powołanej ustawy.

L. H. wniósł skargę do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, iż skarżący należy do kategorii osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy; art. 7 k.p.a., a to wobec braku wskazania dowodów, na podstawie których organ ustalił powyższą okoliczność; art. 42 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 1 Konstytucji RP, w następstwie ustalenia, iż prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podkreślił, że przestępstwo, którego popełnienie zarzuca się skarżącemu, stanowi istotne zagrożenie interesu społecznego, na co w szczególności wskazuje wysokość ustawowej sankcji karnej dla sprawcy takiego przestępstwa. Zdaniem Sądu, nie można dopatrzyć się błędu w rozumowaniu organów Policji, że osoba, która dla wejścia w prawo posiadania broni popełniła przestępstwo zagrożone wysoką sankcją karną, może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pozostawienie prawa do posiadania broni osobie, która została oskarżona o w/w przestępstwo, jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia interesu społecznego. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, upatrującego niezgodność z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który dopuszcza możliwość cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni osobie, wobec której dopiero toczy się postępowanie karne w sprawie przestępstwa, o którym mowa w powyższym przepisie. Podobnie Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż L. H. z uwagi na podejrzenie popełnienia czynu z art. 229 § 3 k.k. należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy nie wykazano na czym owa obawa ma polegać w sytuacji, gdy zarzucany czyn nie należy do kategorii przestępstw, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., poprzez pozorne rozpoznanie i uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ograniczające się jedynie do powtórzenia argumentacji organu administracji, bez dokładnego wskazania i wyjaśnienia w jaki sposób przedstawione L. H. zarzuty mogą wskazywać na to, iż zagraża on porządkowi publicznemu; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności lub niezasadności zgłoszonych przez stronę zarzutów dotyczących w szczególności naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, iż organy Policji wszechstronnie, w zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy (...), co w konsekwencji uniemożliwia kontrole instancyjną orzeczenia.

Z tych przyczyn wniesiono o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. jako sprzecznej z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo określono czynności, które mogą wzbudzać obawę, że broń może zostać użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił, że nie jest to katalog zamknięty i Sąd słusznie uznał, iż zarzut popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. budzi uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Ponieważ w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, a w tym również niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), w pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po wyjaśnieniu, czy stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku został prawidłowo ustalony, albo nie został skutecznie podważony, można przystąpić do rozpoznania zarzutu naruszenia prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 12 października 2004 r., sygn. akt GSK 750/04, niepubl.).

Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego powinien być podnoszony wówczas, gdy ustalenia stanu faktycznego sprawy nie budzą wątpliwości. W przeciwnym bowiem razie zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny, skoro zdaniem skarżącego, zaniechano dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania zamieszczone w pkt 2 lit. a/ i b/ skargi kasacyjnej poprzez pozorne rozpoznanie i uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności zgłoszonych w skardze zarzutów, dotyczących w szczególności naruszenia art. 7 k.p.a., nie znajdują uzasadnienia w treści zaskarżanego wyroku. W przypadku, kiedy w ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem oraz argumentacja organów uzasadniająca to rozstrzygnięcie jest prawidłowa, to trudno żądać aby Sąd inaczej niż organ (organy) uzasadniał swoje stanowisko, chyba że są aspekty sprawy, na które organ dostatecznie nie zwrócił uwagi.

Organy administracji publicznej rozpatrując daną sprawę oraz Sąd kontrolując zaskarżany akt wydany w tej sprawie, stosują te same przepisy prawa materialnego, gdyż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Tym samym zasób terminologii prawniczej odnoszącej się do określonych przepisów prawa jest też ograniczony, nie oznacza to jednak, że Sąd ograniczył się jedynie "do powtórzenia argumentacji organu administracji. Czytając uważnie uzasadnienie zaskarżanego wyroku, można zauważyć, że końcowe stwierdzenie, iż "organy Policji wszechstronnie, w zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy", padło na końcu po analizie zarzutów skargi i analizie treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Główne zaś naruszenie wszystkich tych przepisów, jak można wnosić ze skargi kasacyjnej, polegało na zaniechaniu ustalenia głównej przesłanki uzasadniającej cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń i przyjęcie, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z prawem (zagrożenie porządku publicznego).

Nie sposób się zgodzić z zarzutem, że organy prowadzące postępowanie administracyjne w tej sprawie naruszyły przepis art. 7 k.p.a., jak wskazano w skardze, co miałoby prowadzić do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy też braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, gdyż temu przeczą akta sprawy. Organy w decyzjach I i II instancji swoje stanowisko jednoznacznie oparły, odnosząc je do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, co odpowiada wymogom jakie powinna spełniać decyzja cofająca pozwolenie na posiadanie broni. Zgodnie z ww. przepisami, osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6). Tak więc zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy osobie takiej należy cofnąć pozwolenie na broń. Czy jest to słuszne stanowisko, czy też nie, należy to wyjaśnić przy rozpoznawaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego, a nie tu, gdyż nie jest to zarzut naruszenia przepisów postępowania. Faktem jest, że ustawodawca jednoznacznie powiązał skazanie za określone przestępstwo lub wszczęcie postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa, z uzasadnioną obawą użycia broni sprzecznie z prawem, nie uzależniając tego od innych okoliczności (pozytywne opinie, ocena osobowości, dotychczasowa niekaralność itp.). Obawa użycia broni w celu sprzecznym z prawem jako przesłanka cofnięcia pozwolenia jest to hipotetyczna obawa przez zagrożeniem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednak owa "hipotetyczna obawa" przez fakt skazania prawomocnym wyrokiem za określone przestępstwo lub wszczęcie postępowania karnego w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, staje się z woli ustawodawcy "uzasadnioną obawą". Nie ma jednak możliwości udowodnienia, czy też nawet uprawdopodobnienia, że tak nie jest, czy też, że w każdym przypadku ta obawa jest uzasadniona.

Trudno więc w takiej sytuacji wymagać od organów, aby obawę przed niezgodnym z prawem użyciem broni, poparły obiektywnymi dowodami, tego nie można też oczekiwać i żądać od samego skarżącego, bo takich dowodów nie ma. Z brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jednoznacznie wynika, że w tym przypadku ustawodawca chcąc uniknąć ryzyka użycia broni "w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", miał na względzie w pierwszej kolejności, przed słusznym interesem strony, interes społeczny, czego nie można uważać za naruszenie art. 7 k.p.a. Jest to zgodne z art. 5 Konstytucji RP, który jako jedno z głównych zadań państwa wymienia zapewnienie bezpieczeństwa obywateli.

Jak z powyższego wynika, zarzut zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organy, a następnie przez Sąd, w istocie jest zarzutem sprowadzającym się do tego, iż zdaniem pełnomocnika skarżącego nie było podstaw do tego aby przyjąć w stosunku do skarżącego, że istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Nie jest to jednak błędne bądź niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz świadoma ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonana przez organy a następnie skontrolowana przez Sąd i przyjęta przez Sąd przy wydaniu zaskarżonego wyroku, który uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną (art. 3 § 1 w związku z art. 113 p.p.s.a.). Podnosząc w skardze kasacyjnej, iż uzasadnienie zaskarżanego wyroku nie zawiera dostatecznego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia niektórych zarzutów oraz brak wszechstronnej analizy okoliczności sprawy, pełnomocnik skarżącego nie sprecyzował bliżej o jakie zarzuty chodzi i jakie okoliczności sprawy zostały pominięte przez Sąd bądź niewystarczająco przeanalizowane. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżanego wyroku spełnia wszystkie wymagania wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a. i powołane w skardze kasacyjnej na str. 5 i6 orzeczenia NSA niczego takiego nie wnoszą do tej sprawy o czym, jak można by wnosić z ich powołania, zapomniał Sąd I instancji.

Wobec ustalenia, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku odpowiada rzeczywistości, zaś zarzuty skargi kasacyjnej podważające to są nieuzasadnione, należy przejść do rozpoznania zarzutu naruszenia prawa materialnego zamieszczonego w pkt 1 skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną ich wykładnię wymaga oddzielnej analizy obu ww. przepisów. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej (postanowienie SN z dnia 28 maja 1999 r., sygn. akt I CKN 267/99, "Prokuratura i Prawo" dodatek 1999, nr 11-12, poz. 34).

Z brzmienia art. 18 ust. 1 wynika, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli zachowanie osoby, której takie pozwolenie wydano, odpowiada okolicznościom wymienionym w jednym z punktów (1-4) tego przepisu. Cofnięcie pozwolenia na broń w wymienionych tam przypadkach, jest obligatoryjne o czym może świadczyć kategoryczna forma (redakcja) ust. 1 art. 18 oraz to, iż w ust. 4, 5 i 7 art. 18 użyto zwrotów "może" i "można", co wskazuje na fakultatywność tych przepisów.

Po drugie, aby cofnąć pozwolenie na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 wystarczy, że zostanie spełniona jedna z przesłanek wymienionych w pkt od 1 do 4 tego przepisu.

W niniejszej sprawie pozwolenie na broń zostało cofnięte na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, czyli organy Policji uznały, że skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepisy art. 15 ust. 1 ustawy określają przypadki, w których nie wydaje się pozwolenia na broń z uwagi na określone tam uwarunkowania osobowościowe wnioskodawcy. Przepis ten, podobnie jak wcześniej omawiany art. 18 ust. 1 ustawy, ma charakter bezwzględny, obligatoryjny. Czyli w przypadku, kiedy zachodzi jedna z przesłanek (negatywnych) wymienionych w jednym z punktów od 1 do 6 art. 15 ust. 1 ustawy istnieje ustawowy zakaz wydania pozwolenia na broń i nie ma tu miejsca na uznaniowość organów w ramach wykładni tych przepisów.

W art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, który miał zastosowanie w niniejszej sprawie, ustawodawca odesłał do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tejże ustawy tym samym wskazując, że przy cofaniu pozwolenia na broń należy stosować w określonym zakresie te same przepisy, które z mocy prawa pewnym osobom zakazują wydania pozwolenia na broń.

Inaczej mówiąc te same przesłanki decydują o wydaniu pozwolenia na broń, co o jego cofnięciu. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, z którego wykładnią nie zgadza się pełnomocnik skarżącego, stanowi zdanie dwuczłonowe, którego część pierwsza określa przesłankę główną, natomiast część druga stanowi niejako dopełnienie części pierwszej. Część druga stanowi też wskazówkę interpretacyjną, wskazuje bowiem określone stany faktyczne i osoby, co do których w szczególności istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Część pierwsza i druga tego przepisu jest ściśle i nierozłącznie powiązana z sobą i stosując ten przepis, nie można o tym zapominać, gdyż byłoby to niezgodne z ratio legis ustawodawcy. Gdyby ustawodawca chciał aby traktować obie części przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy rozdzielnie, to zamieściłby ten przepis w dwu różnych jednostkach redakcyjnych nie łącząc ich z sobą w jednym punkcie. Oczywiście na tle tego przepisu, kierując się doświadczeniem życiowym, można dowodzić, że nie każda osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za jedno z wymienionych tam przestępstw, lub w stosunku do której wszczęto postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, są to jednak rozważania, które wykraczają poza dopuszczalne ramy interpretacyjne, przedkładające słuszny interes obywatela (strony) ponad interes społeczny. Posiadanie pozwolenia na broń jest na gruncie naszego prawa przywilejem i wyróżnieniem, opartym na pełnym zaufaniu państwa do osoby, która takie pozwolenie otrzymuje i okoliczność, kiedy taka osoba zostaje skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, stanowi o utracie tego kredytu zaufania w związku z czym stanowi bezwzględną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń.

Skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu lub wszczęcie postępowania karnego za jedno z wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przestępstw, świadczy o tym, że posiadający pozwolenie na broń, utracił jeden z warunków ustawowych do dalszego posiadania takiego pozwolenia. Dziwić więc muszą twierdzenia pełnomocnika skarżącego zamieszczone na str. 5 skargi kasacyjnej, że "L. H. posiada wszelkie prawem wymagane kwalifikacje, uprawniające go do uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej". Nawet jeśli skarżący miał kiedyś te "kwalifikacje" to utracił je z chwilą wszczęcia postępowania karnego, w którym jest oskarżony o popełnienie czynu z art. 229 § 3 k.k., o czym nie można zapominać.

Wydając pozwolenie na broń konkretnej osobie, organy Policji uwzględniają słuszny interes obywatela (wnioskodawcy), natomiast kiedy osoba posiadająca takie pozwolenie świadomie i z własnej woli wchodzi w konflikt z prawem, nie może liczyć po raz drugi na to, że jej indywidualny interes będzie miał pierwszeństwo przed interesem społecznym, gdyż groziłoby to uzasadnionymi obawami (ryzykiem), czemu wyraz dał ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie wiążą cofnięcia pozwolenia na broń z tym, że przestępstwa wymieniane w tym ostatnim przepisie, zostały popełnione z użyciem broni, czy też miały jakiś związek z faktem posiadania broni. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela poglądu, że aby cofnąć pozwolenie na broń osobie, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organy Policji obowiązane są wykazać "związek przyczynowo-skutkowy" pomiędzy popełnionym przestępstwem czy wszczętym postępowaniem karnym, a istnieniem realnej obawy, iż posiadacz broni może jej użyć sprzecznie z interesem społecznym. Zdaniem naszym, organ nie musi wykazywać istnienia takiego związku, gdyż z samego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, wynika taki związek. I to do posiadacza pozwolenia na broń należy spełnienie określonych obowiązków, a przede wszystkim przestrzeganie prawa, aby nie utracić warunków do posiadania pozwolenia na broń. Przestrzeganie prawa jest jednym z podstawowych obowiązków każdego, co wynika z art. 83 Konstytucji R.P. Nie jest więc nadużyciem prawa oczekiwanie spełnienia tego obowiązku przez osobę posiadającą pozwolenie na broń.

Trudno więc mówić w tej sytuacji, że to Sąd arbitralnie przyjął, iż fakt zarzucenia skarżącemu popełnienia przestępstwa wskazuje na to, ze skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdyż związek taki wynika wprost z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie charakter przestępstwa zarzucanego skarżącemu (art. 229 § 3 k.k.) ma charakter szczególny, gdyż wiąże się z uzyskaniem w sposób niezgodny z prawem uprawnienia do posiadania broni palnej sportowej, co należy też brać pod uwagę przy ocenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji.

Katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter otwarty a przestępstwa tam wymienione są tylko przykładowo, o czym świadczy użyty w tym zdaniu zwrot "w szczególności". Nie można więc przyjąć argumentacji, że czyn, o popełnienie którego został oskarżony skarżący, nie należy do katalogu przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Prawo do posiadania broni w Polsce, nie jest prawem gwarantowanym konstytucyjnie. Tym samym cofnięcie takiego pozwolenia osobie, która weszła w konflikt z prawem karnym, bądź wszczęto postępowanie w sprawie karnej, nie jest naruszeniem podstawowych praw i wolności chronionych konstytucyjnie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości akceptuje wykładnię przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przyjętą przez organy Policji i przez Sąd pierwszej instancji. W ocenie Sądu, powyższe przepisy prawa materialnego, jak i wcześniej omówione przepisy postępowania, nie zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, nie było więc żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz decyzji wydanych w tej sprawie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przeprowadził kontrolę działania organów administracji publicznej orzekających w niniejszej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.