Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 139/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2020 r. w zakresie pkt 1 i 3, II. stwierdza, że w zakresie wskazanym w punkcie I bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego P. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. W. (dalej: "skarżący", "strona") pismem z dnia 12 listopada 2020 r., złożonym poprzez platformę ePUAP, zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy G. o udzielenie informacji publicznej w zakresie:

1. Jednoznacznej odpowiedzi, czy ulice (drogi) S. Lema i Z. Herberta,

W. Szymborskiej (w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) są drogami wewnętrznymi. Jednocześnie wyjaśnił, że z pisma [...] wynika, że ulice S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej nie posiadają statusu dróg publicznych. W art. 8 ustawy o drogach jest napisane, że drogi, które nie są drogami publicznymi, są drogami wewnętrznymi natomiast w Gminie otrzymuję sprzeczne informacje na temat tych ulic;

2. Czy Gmina G. nalicza opłaty za służebność przejścia i przechodu przez drogi gminne oraz za służebności prowadzenia sieci i przyłączy technicznych (np. ciepłociąg) w działkach drogowych będących jej własnością;

3. Czy działka nr [...] obręb G. 3 jest działką drogową.

W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 1 grudnia 2020 r., przesłanej drogą elektroniczną w dniu 7 grudnia 2020 r., wnioskodawca został poinformowany przez organ, że:

1. Poszczególne kategorie dróg/ciągów komunikacyjnych na terenie miasta

w obrębie G. [...] wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr XXII/294/2000 z dnia 21.09.2000 r., zostały w nim szczegółowo wskazane i opisane. Ulice Stanisława Lema, Zbigniewa Herberta i Wisławy Szymborskiej są ciągami komunikacyjnymi oznaczonymi w przywołanym planie w części symbolami: KL - drogi lokalne, KD - drogi dojazdowe, które z uwagi na parametry spełniają wymogi do zaliczenia ich do dróg publicznych gminnych, zgodnie z wykładnią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, po podjęciu przez odpowiednie organy niezbędnej uchwały. Jednocześnie zgodnie z zapisami tej ustawy, na dzień dzisiejszy jedynie część działek geodezyjnych, tych posiadających użytek gruntu "dr" wchodzących w skład ww. ulic można traktować jako drogi wewnętrzne.

2. Obecnie Gmina G. nie nalicza opłat za służebności przejścia i przechodu oraz za służebności prowadzenia sieci i przyłączy technicznych w pasach drogowych dróg wewnętrznych sklasyfikowanych w ewidencji jako użytek "dr", stanowiących własność Gminy G., natomiast opłaty za zajęcie pasa drogowego na drogach publicznych reguluje Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

3. Działka nr [...] obręb G. 3 stanowiąca własność Gminy G., zgodnie

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przeznaczona jest pod drogę lokalną oznaczona symbolem 02 KUI- ulica lokalna. Na dzień dzisiejszy w/w działka sklasyfikowana jest jako użytek "Bp".

W piśmie z dnia 7 grudnia 2020 r., przesłanym do organu drogą elektroniczną, P. W. wskazał, że wyznacza Gminie G. ostateczny termin do 10 grudnia 2020 r. na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na jego pytania, w szczególności czy drogi, którym nadano nazwy na Osiedlu W. II są drogami wewnętrznymi, czy nie są – w świetle art. 8 ustawy o drogach publicznych. Poinformował, że brak jednoznacznej odpowiedzi w tym terminie upoważnia go do wniesienia skargi do WSA w Szczecinie. Wyjaśnił, że oczekuje krótkiej, jednoznacznej odpowiedzi typu: "Drogi na Osiedlu W. II, którym nadano nazwy (np. Lema, Herberta), są drogami wewnętrznymi w myśl art.

8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych", jeśli nie są, to: "Drogi na Osiedlu W. II, którym nadano nazwy (np. Lema, Herberta), nie są drogami wewnętrznymi w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych". Nadto, ponownie zwrócił się o jednoznaczną odpowiedź, czy aktualnie działka nr [...] jest działką drogową, czy też nie.

Odnosząc się do powyższego organ w drodze korespondencji elektronicznej

z dnia 7 grudnia 2020 r. poinformował stronę, że odpowiedź na ponowne zapytanie

w sprawie dróg znajduje się w przesłanej skanem odpowiedzi. Jednocześnie ponownie przesłał skarżącemu odpowiedź na pytania zawarte w punktach 1 i 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zawierającą tożsamą treść jak pismo z dnia 1 grudnia 2020 r.

W piśmie z dnia 11 grudnia 2020 r. przesłanym do organu drogą elektroniczną P. W. podkreślił, że w odpowiedzi nie oczekiwał cytowania zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie pytał o zapisy planu. Oczekiwał krótkich, jednoznacznych odpowiedzi, a ponieważ ich nie otrzymał skierował skargę do Sądu. W jego ocenie pytania były proste i nic nie tłumaczy, że zamiast kilka dni, musiał czekać na niewłaściwe odpowiedzi 25 dni.

P. W. pismem z dnia 10 grudnia 2020 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku.

Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia jednoznacznych odpowiedzi na pytania nr 1 i nr 3, zawartych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 listopada 2020 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że od ponad roku próbował dowiedzieć się

w Urzędzie Gminy G., czy drogi położone na Osiedlu W. II są drogami publicznymi, czy wewnętrznymi w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Cały czas otrzymywał od urzędników niejednoznaczne, wzajemnie sprzeczne informacje na ten temat. Wskazał, że 27 sierpnia 2020 r. Rada Miejska uchwałą nr XXIV/197/20 nadała nazwy wszystkim drogom na Osiedlu W. II, za wyjątkiem jednego odcinka drogowego. We wrześniu zwrócił się do Gminy z pytaniem, dlaczego jeden odcinek drogi na tym osiedlu domków jednorodzinnych nie otrzymał nazwy. Został poinformowany, że ten odcinek jest drogą wewnętrzną zaś drogi, którym nadano nazwy są drogami publicznymi. Pod informacją z dnia 23 września podpisał się Z-ca Burmistrza Miasta i Gminy. Natomiast pismem z dnia 25 września 2020 r. Z-ca Burmistrza Miasta i Gminy poinformował Wojewodę, że działki drogowe objęte uchwałą XXIV/197/20 nie stanowią dróg wewnętrznych w rozumieniu art. 8 ust.1 ustawy o drogach publicznych.

Mając na uwadze, że informacja przekazana Wojewodzie jest całkowicie sprzeczna z tą udzieloną stronie P. W. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej, czy ulice (drogi) S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej (w świetle art. 8 ust.1 ustawy o drogach publicznych) są drogami wewnętrznymi", na które nie otrzymał jednoznacznej odpowiedzi, tymczasem oczekiwał tak jednoznacznego stanowiska, jakie zawarte było w piśmie organu z dnia 25 września 2020 r. skierowanym do Wojewody.

Nadto skarżący podkreślił, że nie uzyskał również odpowiedzi na pytanie nr 3, czy działka gminna nr [...] obręb [...] jest działką drogową, zaś z udzielonej przez organ odpowiedzi nie wynika, czy działka ta jest, czy nie jest działką drogową, zaś wyjaśnienie tego pojęcia jest dla niego niezwykle istotne, ze względu na skutki jakie wywołuje sąsiedztwo tego typu działki.

Podsumowując P. W. wskazał, że odpowiedź na wniosek otrzymał drogą mailową dopiero 7 grudnia 2020 r., czyli ze znacznym uchybieniem ustawowego terminu. Nadto organ nie przekazał mu informacji, o które wnosił, bowiem udzielona informacja była inna niż ta, o którą się zwrócił. W szczególności nie pytał o przeznaczenie dróg w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan dostępny jest na stronie bip.gryfmo.pl i odnośnie tego planu nie potrzebuje żadnych wyjaśnień. Wedle strony organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku, a tym samym pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie. Następnie opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśnił, że ze względu na panującą sytuacją w kraju, związaną z epidemią koronawirusa COVID-19 praca w Urzędzie Miasta i Gminy G. na dzień wpłynięcia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, odbywała się w sposób zmianowy, co wiązało się z kilkudniowym brakiem dostępu do systemu obiegu dokumentów. W związku z tym wniosek do rozpatrzenia trafił do Wydziału Inwestycji i Rozwoju dopiero w następnym tygodniu. Przygotowanie odpowiedzi wymagało ponadto konsultacji z innymi Wydziałami Urzędu, co w sytuacji pracy zdalnej również miało wpływ na wydłużenie terminu przygotowania kompletnej odpowiedzi. W powołanych okolicznościach doszło do uchybienia terminu w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, jednak nieznacznego i usprawiedliwionego zaistniałymi okolicznościami, zatem nie miało charakteru rażącego, bowiem nie można organowi zarzucić lekceważenia wnioskodawcy.

Wniosek o oddalenie skargi organ uzasadnił tym, że przed złożeniem przedmiotowego wniosku inicjującego niniejsze postępowanie Gmina wielokrotnie prowadziła korespondencję ze stroną, która w swoim zakresie obejmowała odpowiedź na pytania zadane we wniosku. Z przesyłanych przez Organ pism, w sposób bezpośredni wynikały informacje dotyczące dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych. W celu ich oceny zostały one dołączone do niniejszej odpowiedzi na skargę.

Ustosunkowując się do udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę P. W. w piśmie z dnia 1 lutego 2021 r. stwierdził, że w dalszym ciągu nie udzielono mu żądanych informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd mając na uwadze treść art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. rozpoznał sprawę w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W niniejszej sprawie P. W. zarzucił Burmistrzowi Miasta i Gminy G. bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 12 listopada 2020 r. Sądowa kontrola bezczynności doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga, że procedurę dostępu do informacji publicznej

w kompleksowy sposób reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Określenie na czym polega bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej wymaga odniesienia się do przepisów właśnie tej ustawy.

W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że

z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p. Z dalszych przepisów u.d.i.p. wynika, że udostępnianie informacji publicznej odbywa się na wniosek i winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Załatwienie wniosku może nastąpić także poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1). Z kolei, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

W świetle powyższego wskazać należy, że na gruncie u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, gdy wniosek dotyczy udzielenia informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w powołanej ustawie.

Jak wynika z okoliczności stanu faktycznego, w dniu 12 listopada 2020 r. do Urzędu Miasta i Gminy w G. wpłynął wniosek strony, złożony za pośrednictwem platformy ePUAP, o udostępnienie informacji publicznej w zakresie jednoznacznej odpowiedzi, czy ulice (drogi) S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej są drogami wewnętrznymi (punkt 1 wniosku) oraz czy działka nr [...] obręb G. [...] jest działką drogową (punkt 3 wniosku).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Burmistrz Miasta

i Gminy G., jako organ władzy publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Weryfikując z kolei charakter żądanych w niniejszej sprawie informacji w świetle art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Sąd uznał, że odnoszą się one w istocie do informacji o danych publicznych, w tym o treści dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.c).

Nie jest kwestionowane, że podmiot zobowiązany w przewidzianym przez ustawodawcę 14-dniowym terminie nie udzielił żądanych danych. Odpowiedzi na wniosek udzielił natomiast pismem z dnia 1 grudnia 2020 r., przesłanym stronie drogą elektroniczną w dniu 7 grudnia 2020 r. Odnośnie pytania zawartego w punkcie 1 wniosku wskazał, że poszczególne kategorie dróg/ciągów komunikacyjnych na terenie miasta w obrębie G. [...] wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr XXII/294/2000 z dnia 21.09.2000 r., zostały w nim szczegółowo wskazane i opisane. Ulice Stanisława Lema, Zbigniewa Herberta i Wisławy Szymborskiej są ciągami komunikacyjnymi oznaczonymi w przywołanym planie w części symbolami: KL - drogi lokalne, KD - drogi dojazdowe które z uwagi na parametry, spełniają wymogi do zaliczenia ich do dróg publicznych gminnych, zgodnie z wykładnią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, po podjęciu przez odpowiednie organy niezbędnej uchwały. Jednocześnie zgodnie z zapisami tej ustawy, na dzień dzisiejszy jedynie część działek geodezyjnych, tych posiadających użytek gruntu "dr" wchodzących w skład ww. ulic można traktować jako drogi wewnętrzne.

W ocenie Sądu, organ w powołanym piśmie nie udzielił stronie odpowiedzi adekwatnej do treści wniosku (pkt 1), co potwierdził sam skarżący w kolejnym piśmie skierowanym do organu w dniu 7 grudnia 2020 r. podnosząc, że oczekuje krótkiej, jednoznacznej odpowiedzi, że wymienione we wniosku ulice są drogami wewnętrznymi, bądź że nie są drogami wewnętrznymi. Natomiast organ w ramach odpowiedzi ponownie przesłał skarżącemu informację tej samej treści, jak przekazana w piśmie z dnia 1 grudnia 2020 r., czyli faktycznie nie odpowiedział, czy wskazane ulice są drogami wewnętrznymi, czy też takiego statusu nie posiadają. Zgodzić się należy ze skarżącym, że udzielona odpowiedź nie jest jednoznaczna. Organ powołując się na zapisy planu miejscowego podał, że wskazane ulice spełniają wymogi do zaliczenia ich do dróg publicznych gminnych, po podjęciu niezbędnej uchwały, jednak nie wyjaśnił dalej, czy taka uchwała została podjęta, a tym samym pozostawił tę kwestię niewyjaśnioną. Dalej organ podał, że jedynie część działek geodezyjnych, wchodzących w skład ww. ulic można traktować jako drogi wewnętrzne, przy czym nie wyjaśnił, jakie to działki oraz jak należy rozumieć użyty przez niego zwrot: "można traktować". Taki sposób sformułowania odpowiedzi na jednoznaczny wniosek strony budzi wątpliwości, gdyż z twierdzenia organu nie wynika, czy ulice te są, czy też nie są drogami wewnętrznymi.

Odnosząc się z kolei do punktu 3 wniosku, czy konkretna działka o nr [...] położona w obrębie 3 w G. jest działką drogową organ poinformował, że jest ona przeznaczona pod drogę lokalną, oznaczona symbolem 02 KUI- ulica lokalna

i sklasyfikowana jest jako użytek "Bp".

Zdaniem Sądu, taka informacja nie stanowi adekwatnej odpowiedzi na wniosek strony, bowiem adresat wniosku nie jest uprawniony do dowolnego doboru informacji przekazywanych wnioskodawcy, lecz jest obowiązany do ustosunkowania się do konkretnych jego żądań. Tymczasem udzielona stronie odpowiedź powoduje potrzebę jej interpretacji w kontekście przepisów prawa, w sytuacji gdy z istoty informacji publicznej wynika, że ma być ona jasna, czyli wolna od wątpliwości interpretacyjnych.

Uwzględniając zakres wniosku z dnia 12 listopada 2020 r. obowiązek organu odnośnie punktu 1 sprowadzał się do udzielenia jednoznacznej odpowiedzi, czy wskazane ulice są, czy też nie są drogami wewnętrznymi, z kolei odnośnie punktu 3, czy ta konkretna działka jest, bądź nie jest działką drogową. Na taki sposób udzielenia odpowiedzi zwracał uwagę skarżący w kolejnych, kierowanych do organu pismach odpowiednio z dnia 7 grudnia 2020 r. oraz 11 grudnia 2020 r., tymczasem organ w dalszym ciągu przesyłał skarżącemu taką samą, czyli wymijającą i niejednoznaczną odpowiedź.

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, zgodnie z którym o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej, czy nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1261/08, wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Lu 75/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 107/13, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Go 199/19, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach sprawy, skoro organ nie odniósł się prawidłowo do wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2020 r. (w zakresie pytania określonego w punkcie 1 i 3), bowiem nie ustosunkował się do konkretnych jego żądań przyjąć należy, że dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej.

Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę postulatu, aby Sąd samodzielnie ocenił wcześniejszą korespondencję skierowaną do strony, która wedle organu potwierdza udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w przedmiotowym wniosku wyjaśnić należy, że zakresem rozważań Sądu objęte zostało działanie organu już po złożeniu przez stronę wniosku z dnia 12 listopada 2020 r., który zainicjował przedmiotowe postępowanie, tym samym ocena powołanej korespondencji, wykracza poza zakres kontroli sądowej w ramach niniejszego postępowania.

Jednocześnie Sąd - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - uznał w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (punkt II wyroku). Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Istotna jest tu postawa organu, który, po nieznacznym (nieprzekraczającym miesiąca) upływie terminu określonego

w art. 13 u.d.i.p., z powodu zmiany organizacji pracy w Urzędzie związanej z epidemią koronawirusa COVID-19, udzielił odpowiedzi na wniosek tyle tylko, że w sposób nieprecyzyjny, co powoduje, iż nie sposób przypisać mu celowego lekceważenie obowiązków wynikających z u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2020 r. w zakresie punktu 1 i 3, jednocześnie stwierdzając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.