Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 551/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. a, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.8 i 2.9.1 załacznika do ww. ustawy
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] Komendant Policji, utrzymał w całości w mocy decyzję Komendanta Komendy Rejonowej Policji [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] o nałożeniu na skarżącego, S. G. kary pieniężnej w wysokości 5 500 złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne - brak badań lekarskich i psychologicznych oraz wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczenia i używania w pojeździe taksometru.

Powyższe uchybienia stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2006 r. około godziny 18:50 w W. [...]. Z akt sprawy, w tym protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż zatrzymanym do kontroli pojazdem [...] należący do S. G. wykonywany był transport drogowy, a kontrolowany pojazd (nie będący taksówką osobową) wyposażony był w taksometr fiskalny [...] o numerze [...]. Kierujący pojazdem, S. G. – skarżący, przedstawił na żądanie kontrolującego wypis nr 01 z licencji nr [...], ważnej do dnia 8 stycznia 2034 r., wystawiony na [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Skarżący nie posiadał przy sobie dokumentów stwierdzających aktualne badania lekarskie i psychologiczne.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] Komendant Komendy Rejonowej Policji [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za umieszczenie lub używanie w pojeździe taksometru. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania ww. decyzja została uchylona decyzją Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji.

Ponownie przeprowadzona analiza dokumentów zebranych podczas kontroli, poszerzonych o dowód w postaci przesłuchania skarżącego w charakterze świadka, który zeznał m. in., iż w trakcie prowadzonych w dniu [...] września 2006 r., przez funkcjonariuszy kontroli czynności nie posiadał badań lekarskich i psychologicznych, jak również w pojeździe był umieszczony taksometr, skutkowała nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości 5 500 złotych (decyzja Komendanta Komendy Rejonowej Policji [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie. W motywach odwołania podniósł, iż w momencie kontroli pojazd nie znajdował się w ruchu, lecz był zaparkowany na parkingu znajdującym się w pobliżu [...], w pojeździe nie było nikogo oprócz niego a przedmiotowy taksometr nie był włączony i używany. Powołując się na przepis art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym skarżący podniósł, iż w jego ocenie przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy pojazd nie znajduje się w ruchu. Zdaniem strony posiadanie samej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nie może przesądzać o karaniu ludzi za przebywanie w pojeździe zaparkowanym, pomimo zamontowanego w nim taksometru. Odnosząc się do kwestii braku badań lekarskich i psychologicznych skarżący podniósł, iż jest posiadaczem prawo jazdy wydanego bezterminowo, co jednoznacznie wskazuje, iż w momencie wykonania badań lekarskich przy ubieganiu się o wydanie prawa jazdy, lekarz ocenił jego stan zdrowia jako wystarczająco dobry, aby zezwolić na wydanie prawa jazdy bez określenia daty kolejnego badania. Ponadto, w ocenie skarżącego, paradoksalnym jest żądanie posiadania przez osobę prywatną do okazania ważnych badań lekarskich i psychologicznych.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] Komendant Policji, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. a, art. 92 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd - (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874) oraz lp. 1.8 i 2.9.1, załącznika do ww. ustawy (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874) utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do argumentów skarżącego, organ podkreślił, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy bezspornie pozwala przyjąć, iż strona wykonywała krajowy transport drogowy osób z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, o których mowa w art. 39 c i d utd, czego konsekwencją jest kara pieniężna, w wysokości 500 złotych, określona w załączniku do utd. lp 1.8. W ocenie organu wydane bezterminowo prawo jazdy, na istnienie którego powołał się skarżący w odwołaniu, nie pozostaje w związku z powyższym naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym i nie stanowi dowodu na posiadanie przez stronę ważnych badań, o których mowa w ww. przepisach.

Uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5 000 tysięcy złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, w którym umieszczony został i używany taksometr, organ zaważył, iż po przeprowadzeniu dodatkowych czynności wyjaśniających w sprawie umieszczania i używania taksometru, jednoznacznie stwierdzono, iż w chwili kontroli wyświetlacz taksometru znajdował się w pozycji "wolny", co potwierdzają: wykonana dokumentacja fotograficzna oraz zeznania przesłuchanego w charakterze świadka funkcjonariusza Policji. Powyższe pozwoliło przyjąć, iż kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia zapisów art. 18 ust.5 pkt. a utd, co zgodnie z załącznikiem lp 2.9.1 sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5 000 złotych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, iż w jego ocenie, organy rozpatrujące sprawę nie wzięły pod uwagę całego materiału dowodowego, jaki został zgromadzony w trakcie prowadzonego postępowania. Jednym z takich dowodów są, w ocenie skarżącego, złożone przez niego wyjaśnienia, iż w dniu kontroli nie wykonywał działalności gospodarczej - którą zaprzestał wykonywać w lipcu 2006 r. – oraz, że przyczyną nie zawieszenia licencji była możliwość jej utraty. W świetle powyższego ustalenia organu, który uznał natomiast, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego (dokumentacji fotograficznej oraz zeznań przesłuchanego w charakterze świadka funkcjonariusza Policji) jednoznacznie wynika, iż w dniu kontroli skarżący prowadził działalność gospodarczą z naruszeniem zapisów ustawy o transporcie drogowym należy uznać za błędne. Skarżący podkreślił ponadto, iż sporządzona przez funkcjonariuszy Policji dokumentacja fotograficzna nie została wykonana w miejscu przeprowadzenia kontroli, ale w Komendzie Rejonowej Policji [...], gdzie został włączony przez kontrolującego taksometr. W dalszej części skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu wskazując na fakt, iż w trakcie kontroli nie był wykonywany transport - taksometr nie był włączony i używany oraz na okoliczność posiadania prawa jazdy wydanego bezterminowo, co w jego ocenie niweluje konieczność posiadania ważnych badań lekarskich i psychologicznych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumenty zawarte

w zaskarżonej decyzji wnosząc o jej oddalenie. Jednocześnie organ podniósł, iż w jego ocenie, przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co skutkować powinno jej odrzuceniem. W tym zakresie organ podniósł, iż w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upływał w dniu 26 stycznia 2008 r., skarga natomiast wpłynęła do organu w dniu 28 stycznia 2008 r., co potwierdzają zarówno prezentata jej wpływu do organu, jak i wypis z księgi kontroli spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżoną decyzję tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że decyzja ta narusza prawo materialne w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi rozważenia wymaga kwestia terminowości jej wniesienia do tutejszego Sądu, gdyż Komendant Policji, w odpowiedzi na skargę, wnosząc o odrzucenie skargi, podniósł zarzut uchybienia przez skarżącego terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a.

Argumentacja Komendanta Policji nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ pominął treść art. 83 § 2 p.p.s.a. w myśl, którego jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Z dokumentu potwierdzającego odbiór decyzji organu odwoławczego wynika, że skarżący S. G. powyższą decyzję otrzymał w dniu 27 grudnia 2007r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych k. 63). Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przypadał zatem w sobotę 26 stycznia 2008r. a więc zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu należało uznać poniedziałek tj. 28 stycznia 2008r. Tego też dnia S. G. wniósł skargę za pośrednictwem organu odwoławczego (v. adnotacja na skardze opatrzona tą datą oraz wpis w księdze kancelaryjnej – w aktach administracyjnych). Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona w terminie.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu [..] września 2006r. w W. [...] przez funkcjonariusza Policji.

Ustawa o transporcie drogowym nie rozstrzyga kwestii jaki organ Policji jest właściwy do wydania w pierwszej instancji decyzji w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów tej ustawy, stwierdzonego przez funkcjonariusza Policji na terenie miasta W. Ustawa ogranicza się jedynie do regulacji uprawniającej funkcjonariusza Policji do przeprowadzenia kontroli drogowej, w tym w odniesieniu do dokumentów (art. 89 ust. 1 pkt 1), a także wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Decyzja taka wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli (art. 93 ust. 1 i ust. 1a).

Właściwość organów Policji normują przepisy art. 6a ustawy o Policji. Zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy o Policji, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze W. - komendant rejonowy Policji. W świetle zaś art. 6a ust. 2 pkt 1a w postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta rejonowego Policji jest Komendant Policji.

Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie organem właściwym do wydania decyzji był Komendant Komendy Rejonowej Policji – [...] a zatem decyzja z dnia [...] czerwca 2007r. została wydana przez organ właściwy rzeczowo i miejscowo.

W dniu przedmiotowej kontroli tj. [...] września 2006r. Ustawa o transporcie drogowym (utd) obowiązywała w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. Nr z 2004r, Nr 204, poz. 2088.

Organ ustalił, że skarżący w chwili kontroli wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem marki [...] nr rej [...], który jest przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. W ocenie Sądu ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe.

W niniejszej sprawie strona wylegitymowała się ważną licencją Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Licencja ta nie daje praw do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 12 ust.1b utd), uprawnia natomiast do wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym.

W trakcie postępowania administracyjnego organ nie dokonał sprawdzenia, czy skontrolowany pojazd został zgłoszony do okazanej licencji zatem należy przyjąć, że ww. pojazd figuruje w wykazie dołączonym do wniosku o wydanie licencji (v. art. 8 ust.1 pkt 8 utd).

W niniejszej sprawie, skarżący opiera swoje zarzuty na założeniu, że w dniu kontroli nie wykonywał przewozu okazjonalnego, albowiem od około 2 miesięcy przez kontrolą zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego osób, przy czym nie zawieszał jej prowadzenia ze względu na możliwość utraty wydanej licencji.

S. G. wyjaśnił, iż kontroli drogowej dokonano podczas postoju samochodu w pobliżu hotelu, w czasie kiedy oczekiwał na swoich znajomych.

W ocenie Sądu, argumenty strony nie mogą zostać uwzględnione.

Ustawa o transporcie drogowym posługując się pojęciem "przedsiębiorca" nie wyjaśnia jego znaczenia czyni to jednak ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.07.155.1095 j.t.), do której odsyła art. 96 utd.

Zgodnie z jej art. 4. ust.1 przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Z powyższego uregulowania wynika, że kryterium decydującym o posiadaniu statusu przedsiębiorcy jest fakt wykonywania działalności gospodarczej we własnym imieniu. Podjęcie przez osoby fizyczne działalności gospodarczej wymaga dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz spełnienia innych wymogów, uzależnionych od rodzaju podejmowanej działalności. W niniejszej sprawie wzmiankowany wyżej "inny wymóg", to uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób (art. 5 ust.1 utd)., gdyż skarżący prowadzi działalność w zakresie przewozu osób, co wynika z treści licencji (v. art. 8 ust.3 w zw. z art. 11 ust.1 pkt 5 utd).

Posiadanie ważnej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób stwarza domniemanie, że osoba prowadzi określoną działalność gospodarczą od daty wskazanej w licencji do daty dokonania zawiadomienia organu o zaprzestaniu jej wykonywania z określonym dniem. Tak więc zasadą jest, że dopóki licencja jest ważna (pozostaje w obrocie prawnym), to istnieje domniemanie prowadzenia – wykonywania działalności gospodarczej. Ustawa o transporcie drogowym dopuszcza możliwość niewykonywania działalności gospodarczej objętej licencją na skutek okoliczności zależnych od strony przez okres do 6 miesięcy (art. 15 ust.1 pkt 2 lit d.).

Strona może zatem legalnie okresowo zaprzestać wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego osób, bez ryzyka utraty licencji.

Z tej możliwości skarżący nie skorzystał, nie zaoferował też żadnego innego dowodu na okoliczność faktyczną, że mimo posiadania ważnej licencji w rzeczywistości nie wykonywał w chwili kontroli działalności gospodarczej objętej licencją.

S. G. poprzestał jedynie na gołosłownym twierdzeniu, że od 2 m-cy zaprzestał wykonywania omawianej działalności. Argumentacja skarżącego, że "oficjalnie nie zaprzestał prowadzenia działalności objętej licencją ze względu na możliwość utraty wydanej licencji" w żadnej mierze nie prowadzi do wniosku, że S. G. faktycznie działalności gospodarczej w dniu kontroli nie wykonywał. Co więcej, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zmierza do obejścia prawa (przepisów dotyczących zasad udzielania i cofania licencji).

Reasumując ten wątek należy stwierdzić, że prawidłowe jest ustalenie organu, iż w chwili kontroli S. G. wykonywał pojazdem marki [...] nr rej. [...] przewóz okazjonalny na podstawie udzielonej licencji Nr [...].

Nie ma przy tym znaczenia, że w momencie rozpoczęcia kontroli pojazd nie znajdował się w ruchu ani, że nie było w nim pasażerów.

Ponieważ organ prawidłowo ustalił, że w chwili kontroli skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, właściwym było prowadzenie postępowania administracyjnego celem ustalenia czy strona naruszyła zakazy sformułowane w art. 18 ust. 5 utd.

W myśl tego przepisu, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych

Dalsze rozważania dotyczące ww. przepisu ograniczą się jedynie do naruszenia opisanego w art. 18 ust.5 lit a) utd, gdyż na S. G. została nałożona kara pieniężna za naruszenie zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru.

W ocenie Sądu, organ naruszył wzmiankowany przepis przez jego błędną wykładnię, jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy (v. art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a).

Organ mianowicie wskazał, że w skontrolowanym pojeździe taksometr był umieszczony i używany, co uzasadnia nałożenie kary. Przy czym używanie przedmiotowego taksometru zostało stwierdzone podczas kontroli poprzez wyświetlanie się napisu "wolny", co z kolei – zdaniem organu odwoławczego - zostało udokumentowane wykonanym zdjęciem dołączonym do akt sprawy oraz zeznaniami funkcjonariusza Policji, który przeprowadzał kontrolę.

W odniesieniu do tego naruszenia, S. G. zarzuca organowi nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, gdyż co prawda taksometr był zamontowany w pojeździe ale nie był używany. Skarżący podnosi, że w chwili kontroli urządzenie było wyłączone. Strona wskazuje, iż taksometr został włączony przez funkcjonariusza Policji dopiero po dojechaniu do budynku Komendy Rejonowej Policji. W tym kontekście skarżący zarzuca organowi również naruszenie art. 79 k.p.a oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka (ww. funkcjonariusza Policji) oraz brak możliwości zapoznania się z zebranym w trakcie postępowania odwoławczego materiałem dowodowym (istotnym dla sprawy), przed wydaniem decyzji przez Komendanta Policji.

Ocena zarzutów podniesionych przez skarżącego musi zostać poprzedzona analizą przepisu art. 18 ust.5 utd. oraz wskazaniem na czym polega błędna wykładnia tego przepisu dokonana przez organ. Od tego bowiem zależy uznanie, czy sformułowane przez S. G. zarzuty mogą prowadzić do uwzględnienia skargi.

Celem wprowadzenia zakazów o których mowa w omawianym przepisie art. 18 ust.5 utd było (co najmniej) ograniczenie procederu polegającego na tym, że upodobniając pojazd do taksówki przedsiębiorca mógł ominąć wyjątkowo restrykcyjne przepisy dotyczące uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką a w istocie wykonywać ten rodzaj transportu (v. m. in. uzasadnienie projektu utd - Druk Sejmowy 3930). Należy podkreślić, że wprowadzenie zarówno ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu okazjonalnego jak i różnego oznaczenia pojazdów przeznaczonych dla obu typów przewozów powoduje zminimalizowanie możliwości wprowadzania w błąd potencjalnych klientów którzy sądzą, że odbywają podróż licencjonowaną taksówką a zatem spełniającą określone standardy w zakresie m.in. kwalifikacji kierowcy, wyposażenia auta oraz cennika za usługę. Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając zasadę racjonalnego ustawodawcy, wskazane w cytowanym przepisie zakazy należy rozumieć jako zakazy umieszczania oznaczeń i urządzeń mogących wprowadzać potencjalnego klienta w błąd, co do faktycznego zakresu prowadzonej działalności gospodarczej przez osobę dysponującą takim pojazdem. Bowiem, jak wyżej wspomniano, umieszczenie na pojeździe (w pojeździe) wykonującym przewozy okazjonalne oznaczeń lub urządzeń o których mowa w w/w przepisie może powodować u osoby chcącej skorzystać z przejazdu takim pojazdem mylne wyobrażenie, że jest klientem usługi transportu drogowego taksówką.

W ocenie Sądu, wadliwa wykładnia przepisu art. 18 ust.5 a) utd polega na tym, że organ błędnie wywodzi, iż funktor "i" jako łącznik koniunkcji ma tu wiążące znaczenie, stąd zakaz opisany w ww. przepisie będzie wówczas naruszony, jeżeli zostanie stwierdzone jednoczesne występowanie obydwu elementów tj. umieszczanie i używanie (w pojeździe taksometru).

Zdaniem Sądu, omawiany przepis należy rozumieć w ten sposób, że zakaz dotyczy zarówno umieszczania jak i używania w pojeździe taksometru. Wykładnia dokonana przez organ nie uwzględnia ratio legis tego przepisu. Jaki byłby bowiem sens wprowadzonego zakazu - ze względu na przedstawione wyżej cele wprowadzonej regulacji - skoro w pojeździe wykonującym przewozy okazjonalne można by było umieszczać taksometr (niezależnie od tego czy jest sprawny, niesprawny, włączony, wyłączony). Należy zwrócić również uwagę, iż w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, gdzie zamieszczony został wykaz naruszeń obowiązków i warunków wynikających z przepisów tejże ustawy a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, ustawodawca w l.p. 2.9.1 przewidział sankcję w postaci kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru. Powyższe dodatkowo potwierdza, że celem regulacji było wymuszenie na przedsiębiorcy wykonującym przewozy okazjonalne respektowanie zakazu zarówno umieszczania jak i używania we wzmiankowanym pojeździe taksometru.

Tak więc ustalenie, że w skontrolowanym pojeździe był umieszczony taksometr, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, uprawniało organ kontrolny do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej zgodnie z l.p.2.9.1.załacznika do utd. Z powyższego wynika, iż dowód przeprowadzony przez organ odwoławczy na okoliczność "używania" w chwili kontroli przedmiotowego urządzenia nie był konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy w części dotyczącej kary za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust.5 a) utd.

W konsekwencji, przeprowadzenie tego dowodu z uchybieniem przepisowi art. 79 k.p.a. nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji w tym zakresie, ponieważ naruszenie w.w. przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy. (v. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a.).

Prawdą jest, co podkreśla S. G., że organ odwoławczy nie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania oraz nie poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, przez co uchybił przepisowi art. 10 § 1 k.p.a

Jednakże i to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ dodatkowy dowód w postaci zeznań policjanta był w istocie zbędny dla wydania decyzji o nałożeniu przedmiotowej kary, zaś pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie był stronie znany, gdyż skarżący osobiście uczestniczył w czynnościach kontrolnych, których przebieg utrwalono w formie protokołu.

Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja w zakresie w jakim nakłada na S. G. karę pieniężną w wysokości 5000 złotych (l.p.2.9.1.zalacznika do utd) jest zgodna z prawem.

Zarzuty skargi, odnoszące się do drugiego z naruszeń stwierdzonych podczas kontroli również należy uznać za pozbawione uzasadnionych podstaw.

W myśl art. 39e) ust.1 utd (w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli tj. [...] września 2006r.) przewoźnik drogowy jest obowiązany do:

1) kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa odpowiednio w art. 39c i 39d;

2) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy orzeczeń lekarskich i psychologicznych oraz zaświadczeń o ukończeniu kursów dokształcających, jeżeli kursy te są wymagane;

Powyższy obowiązek dotyczył również kierowców osobiście wykonujących transport drogowy, co wynikało wprost z art. 39 f) pkt 1 utd który stanowił, że wymagania o których mowa w art. 39a-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy lub osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy.

Nowelizacja ustawy o transporcie drogowym, dokonana ustawą z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2006r, Nr 235 poz. 1701), która weszła w życie 1 stycznia 2007 r. , utrzymała wzmiankowany obowiązek w art. 39 j) ust.1, 39 k) ust.1 i 39 m). Sankcją za naruszenie ww. obowiązku jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych zgodnie l.p. 1.8.1.załącznika do utd.

W rozpatrywanej sprawie, na dzień wydania decyzji przez organy obu instancji tj. [...] czerwca 2007r. oraz [...] grudnia 2007r. przepisy art. 39 j) ust.1, 39 k)ust.1 i 39 m) utd pozostawały w mocy. W tym stanie rzeczy, prawidłowe jest stanowisko organu, że przedsiębiorca, nie legitymując się wymaganymi orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, naruszył wskazane w decyzji przepisy. Zasadne było zatem nałożenie na S. G. kary pieniężnej w wysokości 500 złotych, zgodnie z l.p. 1.8.1. załącznika do utd za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania na badania lekarskie i psychologiczne.

Argumentacja skarżącego, że posiada prawo jazdy wydane "bezterminowo" nie może odnieść pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uwzględnienia skargi, ponieważ przepisy utd formułują wobec przedsiębiorców zajmujących się wykonywaniem transportu drogowego szczególne obowiązki, do których należy m.in. obowiązek kierowania na badania lekarskie i psychologiczne. Celem badań lekarskich jest stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych, natomiast celem badań psychologicznych jest stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.