Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2289/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.18 ust.4
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.) Jacek Fronczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi M.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania M. L. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], cofającego pozwolenie na broń palną sportową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. cofnął M. L. pozwolenie na broń palną sportową w związku z ustaniem okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń. Organ uznał, że w przypadku strony nie zachodzi jedna z ważnych przyczyn, dla których pozwolenie na broń powinno być jej zachowane (art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji), tj. nie posiada ona aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego uprawniającej do udziału we współzawodnictwie sportowym.

Od decyzji M. L. złożył odwołanie, w którym między innymi zakwestionował obowiązek posiadania licencji i stwierdził, że skoro w myśl ustawy obowiązującej w czasie, gdy otrzymał pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej licencja nie była w ogóle wymagana, jej posiadanie nie mogło lec u podstaw wydania mu w 2009 r. tego pozwolenia. Tym bardziej nie ma on obowiązku jej posiadania teraz, przynajmniej do momentu wzięcia udziału w zawodach PZSS. Powołał się na art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie i podniósł, iż uprawianie sportów strzeleckich w różnej formie i na różnych poziomach w tym uczestniczenie w treningach, szkoleniach czy zawodach strzeleckich nie wymaga posiadania licencji zawodniczej. Podkreślił, iż pomimo jej braku nie zaprzestał uprawiania strzelectwa sportowego. Wskazał na aktywność sportową.

Powołał się na art. 10 ust. 3 pkt 3 ust. 3 cytowanej ustawy i wskazał, iż przepis ten wymienia trzy przykładowe przesłanki uzyskania pozwolenia na broń sportową, nie wymaga jednak ich łącznego spełnienia.

Po rozpatrzeniu odwołania, organ wskazał na art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, z którego wynika, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania.

Powołał wyrok NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt IIOSK 1682/10, w którym wyrażony został pogląd, iż oceny, czy zaistniały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. To, iż danej osobie zostało wydane pozwolenie na broń pod rządami przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w innym brzmieniu bądź na podstawie przepisów wcześniejszej ustawy o broni i amunicji i materiałach wybuchowych z 1961 r. nie oznacza i nie może oznaczać, że osoby takie są zwolnione z przestrzegania przepisów aktualnie obowiązującej ustawy. Osoba, której wydano pozwolenie na broń, obowiązana jest przestrzegać przepisów obowiązujących w czasie całego okresu posiadania pozwolenia na broń. Jeżeli zmieniły się przepisy regulujące przesłanki cofania pozwolenia na broń, to zmiany te mają zastosowanie do wszystkich osób posiadających pozwolenie na broń.

W stosunku do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na broń postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest postępowaniem odrębnym, prowadzonym w nowej sprawie.

Dalej organ podał, że z uzasadnienia decyzji przyznającej M. L. w 2009 r. pozwolenie na broń do celów sportowych, posiadanie licencji organ uznał za okoliczność istotną.

W marcu 2011 r. zaczęły obowiązywać nowe, znowelizowane ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195), przepisy ustawy o broni i amunicji. Od dnia 10 marca 2011 r., zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności: udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego związku sportowego Wskazany przepis uzależnia uprawianie sportów o charakterze strzeleckim od posiadania odpowiednich kwalifikacji, potwierdzonych stosownym dokumentem, wydanym po przeprowadzeniu przez polski związek sportowy egzaminu oraz przestrzegania obowiązujących w tym sporcie zasad bezpieczeństwa (art.10b ust. 1) oraz licencji zawodnika wydanej przez ten związek (art. 10 ust. 3).

Określone w art. 10 ust. 3 i art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie zasady uprawiania sportów strzeleckich stanowiły dla PZSS podstawę prawną do uchwalenia Regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego i określenia w nim zarówno minimalnych wymogów stawianych uprawiającym sport strzelecki, jak również zasad i trybu przyznawania oraz pozbawiania licencji zawodnika. Wprowadzenie licencji okresowych ważnych jedynie przez rok, umożliwia rzeczywistą kontrolę spełnienia przez zawodnika wymogów co do uprawiania sportu strzeleckiego. Zgodnie z regulaminem ważne są tylko te licencje zawodnicze, które wydane są na dany rok kalendarzowy. Te nowe uregulowania należy odnosić do uprawnień wcześniej nabytych.

W przedmiotowej sprawie dla zachowania nabytego przez stronę prawa, niezbędne było przedstawienie przez nią aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, która potwierdzałaby, iż w jej przypadku zachodzą ważne przyczyny posiadania broni. Posiadana przez ww. licencja straciła moc, nie posiada on aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, a jest to okoliczność dająca podstawę do stwierdzenia, że w jego przypadku ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do przyznania mu pozwolenia na broń do celów sportowych. M. L. uprawia sport strzelecki, ale nie jest to strzelectwo sportowe w ramach PZSS, jest natomiast członkiem Miejskiego Klubu Strzeleckiego [...], a zatem ma możliwość brania udziału w zawodach sportowych organizowanych przez ten związek.

W podsumowaniu organ stwierdził, że M. L. nie spełnia ustawowo określonych warunków niezbędnych dla zachowania mu pozwolenia na broń.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący zarzucił naruszenie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 6 k.p.a. i art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi M. L. podkreślił, że żadna z okoliczności, które stanowiły podstawę wydania stronie pozwolenia na broń palną do celów sportowych nie ustała.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powyższy przepis daje możliwość organowi Policji, działającemu w ramach uznania administracyjnego, cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ustania okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia. Uznaniowy charakter decyzji nakłada równocześnie na organ obowiązek wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowiska.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że bezspornym w sprawie jest, iż skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz że decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] organ cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową w celu uprawiania strzelectwa sportowego, która utrzymana została w mocy decyzją organu II instancji, z powodu braku licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego.

Wskazać należy, że materia pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Zgodnie zaś z art. 10b pow. ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach.

Tak więc warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest posiadanie aktualnego patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Skarżący legitymuje się wprawdzie posiadaniem patentu strzeleckiego, jednakże nie posiada on aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Jak wynika z akt sprawy i twierdzeń samego skarżącego, u podstaw decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. dotyczącej uzyskania przez skarżącego pozwolenia na broń palną w celu uprawiania strzelectwa sportowego legło uprawianie strzelectwa sportowego, przynależność do klubu strzeleckiego, udział w zawodach strzeleckich i posiadanie patentu strzeleckiego. Jest oczywistym, iż dla zachowania nabytego prawa – pozwolenia na broń palną sportową, niezbędne jest wykazanie uprawiania czynnego sportu strzeleckiego w oparciu o aktualną (ważną) licencję związku sportowego, jaką winna się legitymować osoba do zachowania pozwolenia na posiadanie broni sportowej – wymaganą przepisem art. 10 ust. 3 pkt 3 pow. ustawy o broni i amunicji.

Zgodzić się należy z organem, iż M. L. nie posiada aktualnie licencji uprawniającej do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym i czego skarżący nie kwestionuje.

Kwestią zaś oczywistą i niewymagającą dowodzenia jest to, że w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 pow. ustawy mowa jest o aktualnej licencji związku sportowego, jaką winna legitymować się osoba posiadająca pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Skarżący takiej licencji niewątpliwie nie posiada.

Oznacza to tym samym, iż skarżący, pomimo iż spełnia inne przesłanki, również konieczne do posiadania pozwolenia na broń sportową, nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

W tym miejscu odnieść się należy do zapisu art. 52 pow. ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Stwierdzić jednak należy, że zapis ten oznacza, iż ustawodawca zagwarantował osobom, które uzyskały takie pozwolenia, na podstawie przepisów ustawy z 21 maja 1999 r., prawo do legalnego posługiwania się posiadaną bronią, nabytą na podstawie tego pozwolenia. Należy jednak wyjaśnić skarżącemu, iż gwarancja ta nie oznacza, iż osoby te nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że posiadaczy "starych" pozwoleń nie dotyczy powyższy obowiązek prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na broń. Celem tym jest zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1086/06, publ. LEX nr 298189). Wskazać należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyrażony w powołanym wyżej wyroku pogląd.

Skoro zatem, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, wymagane są stosowne dokumenty potwierdzające fakt uprawiania sportu strzeleckiego, to obowiązkowi przedstawienia tych dokumentów podlega również osoba posiadająca pozwolenie na broń, wydane na podstawie przepisów ustawy z 21 maja 1999 r. Niedopełnienie zaś tego obowiązku może skutkować, również dla tych osób, uznaniem organu, iż ustały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń dla celów sportowych.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, tj. licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, a zatem nie może realizować celu, do którego wydano mu pozwolenie na broń.

Podkreślić należy, iż broń palna jest narzędziem niebezpiecznym, prawo do jej posiadania ściśle wiąże się ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Dlatego też ustawodawca przyznał organom Policji – dla ochrony tych dóbr – prawo do odebrania pozwolenia na broń, m.in. wówczas, gdy ustaną okoliczności jakie zadecydowały o jego wydaniu.

Słusznie zatem uznał organ, iż interes strony w posiadaniu pozwolenia na broń winien ustąpić na rzecz interesu społecznego. W sytuacji bowiem, gdy strona nie posiada dokumentów uprawniających ją do uprawiania sportów strzeleckich, pozostawienie jej pozwolenia na posiadanie broni nie byłoby zgodne z tymże interesem postrzeganym z punktu widzenia ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego. Interes społeczny bowiem przemawia za tym, aby broń znajdowała się w rękach takich osób, które wykażą rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro skarżący istnienia takiej potrzeby nie wykazał, jego interes nie powinien być przedłożony ponad interes społeczny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego należy uznać, iż są one niezasadne. W ocenie Sądu organy Policji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności przeprowadziły postępowania dowodowe zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i na tej podstawie ustaliły, że zachodzą przesłanki z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji i pozwolenie na broń palną sportową może być cofnięte z uwagi na ustanie okoliczności, na podstawie których zostało wydane.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.