Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 444/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

A w B. (dalej: "skarżąca" albo "wspólnota"), reprezentowana przez zarządcę – T. Ć. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., oznaczoną w sentencji postanowienia, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości [...] zł począwszy od miesiąca stycznia 2014 r. do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 30 marca 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej stosowanie do art. 29 p.p.s.a., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 18 kwietnia 2016 r.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. T. Ć. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia oraz poinformował, że stosownie do art. 87 § 1 k.p.c. może być on pełnomocnikiem skarżącej, albowiem pomiędzy nim a skarżącą została zawarta umowa zlecenia w oparciu o art. 185 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że T. Ć. działający jako zarządca nieruchomości nie należy do kręgu osób wskazanych w art. 35 p.p.s.a. i wobec tego nie może występować jako pełnomocnik strony przed sądami administracyjnymi i zarządzeniem z dnia 5 lipca 2016 r. wezwał zarząd skarżącej wspólnoty mieszkaniowej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do podpisania skargi (uchwały o wyborze zarządu) oraz złożenia uchwały wyrażającej zgodę na wniesienie skargi do Sądu w trybie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015 r., poz. 1892) oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Powyższe wezwanie doręczono zarządowi skarżącej w dniu 15 lipca 2016 r.

W udzielonej terminowo odpowiedzi na wezwanie przedłożona została do akt nn. sprawy skarga podpisana przez dwóch członków wspólnoty, pełnomocnictwo procesowe udzielone radcy prawnemu Ł. R. z dnia 21 lipca 2016 r., udzielone przez członków wspólnoty oznaczonych jako zarząd wspólnoty. Wraz z powyższymi dokumentami wpłynęło pismo datowane na dzień 22 lipca 2016 r. podpisane przez T. Ć., w którym wskazuje on, że z uwagi na zapis uchwały o zarządzie nieruchomością skarżącej, której odpis został przekazany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie powinna budzić wątpliwości możliwość reprezentacji wspólnoty, w tym podpisania skargi oraz reprezentacji na rozprawie. T. Ć. powołał przy tym przepisy art. 78 § 1 k.p.c. oraz art. 22 ustawy o własności lokali i art. 185 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718), zwanej dalej: P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 P.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy, określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a.

W myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia.

W omawianej sprawie skarga podpisana została przez zarządcę nieruchomości w osobie T. Ć., który jednak nie mógł reprezentować skarżącej wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym z uwagi na fakt, iż nie należy on do kręgu osób, wskazanych w art. 35 P.p.s.a., mogących być pełnomocnikiem strony. Zgodnie zaś z art. 35 P.p.s.a. "§ 1. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. § 2. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. § 3. Osoba prawna lub zarząd spółki partnerskiej świadczący na podstawie odrębnych przepisów pomoc prawną przedsiębiorcy, osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej, mogą udzielić pełnomocnictwa procesowego - w imieniu podmiotu, któremu świadczą pomoc prawną - adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli zostały do tego upoważnione przez ten podmiot. § 4. Pełnomocnikiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, może być także funkcjonariusz lub pracownik kierowanej przez ten organ jednostki organizacyjnej". Powyższa regulacja wyraźnie potwierdza, że T. Ć. działający jako "zarządca" w oparciu o umowę zlecenia zawartą ze skarżącą nie może być uznany za jej pełnomocnika.

Należy przy tym zauważyć, że powoływane przez niego przepisy, w szczególności art. 78 § 1 k.p.c., nie wpływają na powyższą ocenę, albowiem ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) odnosi się do sporów cywilnych, które leżą w kompetencji sądów powszechnych. Regulacje zawarte w tej ustawie nie mają zastosowania w tym zakresie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które wolą ustawodawcy uregulowane zostało w powołanej powyżej ustawie P.p.s.a.

Z tego też względu Sąd postanowił wezwać zarząd skarżącej wspólnoty mieszkaniowej do podpisania skargi, przedłożenia uchwały właścicieli lokali, podjętej w trybie art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali, wyrażającej zgodę na dokonanie czynności, tj. wniesienie skargi w niniejszej sprawie, przedłożenia uchwały o wyborze zarządu skarżącej oraz wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Tymi bowiem brakami złożona skarga była obarczona.

Pomimo skutecznie doręczonego wezwania, członkowie zarządu wspólnoty nie nadesłali uchwały o wyborze zarządu, która potwierdzałaby, że osoby podpisane pod nadesłaną skargą są uprawnione do jej podpisania. Również zarząd wspólnoty nie nadesłał uchwały wyrażającej zgodę na wniesienie skargi do Sądu w trybie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2015 r., poz. 1892) oraz nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia, zaś termin na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie z dniem 22 lipca 2016 r.

Reasumując, w rozpatrywanej sprawie nie został usunięty w wyznaczonym terminie brak formalny skargi. Obliguje to Sąd do jej odrzucenia.

Jednocześnie Sąd zauważa, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie terminu wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a. Z akt sprawy o sygn. I KO/Gl 7/16 wynika, że skarga została wniesiona w dniu 22 lutego 2016 r., jednakże bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a zatem z pominięciem organu, który wydał zaskarżoną decyzję tj. z naruszeniem art. 54 § 1 P.p.s.a. Sytuacja tego rodzaju była rozważana w orzecznictwie. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 14 maja 2014 r., sygn. II FSK 783/14, że wniesienie pisma do sądu zamiast do organu administracji publicznej skutkuje tym, że to sąd powinien ją do właściwego organu, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. W związku z powyższym pismem z dnia 26 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przekazał skargę do organu celem sporządzenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych sprawy. Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 22 stycznia 2016 r. Tym samym termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia decyzji, upłynął bowiem w dniu 22 lutego 2016 r. Jest tak dlatego, gdyż ostatni dzień terminu przypadł na dzień wolny od pracy, tj. niedzielę 21 lutego 2016 r., a zatem za ostatni dzień terminu należy uznać najbliższy dzień powszedni, czyli poniedziałek 22 lutego 2016 r. Powyższe oznacza, że skarga wniesiona została po upływie terminu, albowiem wniesienie tej skargi bezpośrednio do Sądu (tj. z pominięciem organu administracji publicznej) – w świetle powołanych wyżej przepisów – nie wywołało procesowego skutku w postaci wniesienia jej z zachowaniem ustawowego terminu, zaś za datę jej wniesienia należało uznać 26 luty 2016 r.

Z uwagi na to, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia