Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1609/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 94/15 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku akcyzowego, po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 94/15 oddalił skargę [A.] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku akcyzowego za wrzesień 2006 r. wraz z odsetkami, po wznowieniu postępowania.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniu 12 maja 2014 r. wpłynęło do organu pismo spółki, w którym wniosła ona na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z [...] listopada 2011 r. nr [...], uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie z [...] lipca 2007 r. i określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wrzesień 2006 r. w wysokości 53.342 zł oraz odsetki od wpłat dziennych w wysokości 207 zł. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że w sprawie zakończonej wymienioną powyżej decyzją ostateczną wyszedł na jaw istotny dla sprawy nowy dowód, który istniał w dniu wydania decyzji i nie był znany Dyrektorowi Izby Celnej w Szczecinie, tj. oświadczenie spółki z o.o. [B.] z 14 sierpnia 2006 r., w którym deklaruje ona, że dokonana 8 września 2006 r. przez spółkę dostawa towaru o nazwie [...] w ilości 24 500 kg na jej rzecz, zostanie przeznaczona na cele zwolnione od opodatkowania podatkiem akcyzowym. Dostarczony olej miał być zużyty jako olej procesowy technologiczny. Spółka podniosła, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji nie ustosunkowały się do wskazanego oświadczenia, pomimo że znajdowało się ono w aktach sprawy. Ponadto zaznaczyła, że [B.] sp. z o.o. w 2006 r. dokonała ze stroną wyłącznie wymienionych dwóch transakcji, składając dwa oświadczenia o przeznaczeniu oleju [...] na cele zwolnione. Wraz z ww. wnioskiem spółka przedłożyła kserokopię oświadczenia pracownika spółki z 21 maja 2012 r. – W. G., złożonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie o tym, że dostarczył on oświadczenie z 14 sierpnia 2006 r. Naczelnikowi Urzędu Celnego w Szczecinie w 2007 r.

Postanowieniem z 13 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Organ ten decyzją z [...] sierpnia 2014 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, uznając, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskazane w uzasadnieniu wniosku.

Organ drugiej instancji utrzymał tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] listopada 2011 r. stwierdzono, iż we wrześniu 2006 r. spółka wydała ze składu podatkowego na rzecz spółki z o.o. [B.] olej napędowy w łącznej ilości 48 080 kg, z przeznaczeniem na cele zwolnione, (jako olej procesowy – technologiczny), tj.: 24 040 kg (26 972 1) pochodzącego z nabycia wewnątrzwspólnotowego z 5 września 2006 r., wystawiając na tę okoliczność fakturę VAT nr [...] z 5 września 2006 r. oraz 24 040 kg (26 987 1) pochodzącego z nabycia wewnątrzwspólnotowego z 8 września 2006 r., dokumentując tą sprzedaż fakturą VAT nr [...] z 8 września 2006 r. Spółka z o.o. [B.] sporządziła w dniu 29 sierpnia 2006 r. wymagane przepisem § 13 ust. 2e pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 97, poz. 966); dalej: rozporządzenie w sprawie zwolnień, oświadczenie uprawniające do zwolnienia z podatku akcyzowego, wystawiła na 24 500 kg oleju napędowego o nazwie handlowej [...] (identyfikowanego kodami PKW 23.20.18-01.90 i CN 2710 19 41), w którym podała, że zamówiony olej o nazwie [...] zostanie zużyty, jako olej procesowy – techniczny. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie, z uwagi na powyższe, ostateczną decyzją z [...] listopada 2011 r. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie z [...] lipca 2007 r. i określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wrzesień 2006 r. w wysokości niższej niż określona przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że oświadczenie Spółki z o.o. [B.] z 29 sierpnia 2006 r. obejmuje 24 040 kg (26 972 1) oleju napędowego sprzedanego na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 5 września 2006 r. oraz 460 kg (516 1) oleju napędowego z ogólnej ilości 24 040 kg sprzedanej na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 8 września 2006 r. Dla tej ilości oleju napędowego zostało odebrane prawidłowo sporządzone oświadczenie o przeznaczeniu oleju na cele zwolnione. Natomiast pozostała ilość 23 580 kg (26 471 1) oleju napędowego wynikająca z faktury VAT nr [...] z dnia 8 września 2006 r. jest, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie, sprzedażą, która nie spełniała warunków zwolnienia od akcyzy. Stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie zawarte w ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 82/12 oddalił skargę spółki, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1380/12 oddalił skargę kasacyjną.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że spółka wskazała w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania, iż wymienione przez skarżącą oświadczenie zostało przedłożone przez spółkę w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie. W przedłożonym wówczas piśmie z 21 maja 2012 r. spółka stwierdziła, że sprzedaż 24 040 kg oleju procesowego o nazwie handlowej [...], dokonana na rzecz spółki [B.] w D., udokumentowana fakturą VAT nr [...] z 8 września 2006 r., podlegała w całości zwolnieniu od podatku akcyzowego w trybie przepisu § 13 rozporządzenia w sprawie zwolnień. Spółka wyjaśniła, że sprzedaż ta dotyczyła zamówienia spółki z o. o. [B.] nr [...] z 14 września 2006 r. i oświadczenia z 14 sierpnia 2006 r. tej spółki o przeznaczeniu oleju napędowego na cele zwolnione. W ocenie spółki nabywca oleju – spółka [B.] popełniła oczywistą omyłkę określając miesiąc sporządzenia zamówienia, tj. wpisując 14 września 2006 r. zamiast 14 sierpnia 2006 r. Zdaniem organu, w ocenie spółki, "nowym" dowodem nieznanym organowi było oświadczenie, które zostało rzekomo organowi wcześniej przedstawione i miało znajdować się w aktach sprawy. Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom spółki sporne oświadczenie nie zostało złożone do akt sprawy ani przed organem pierwszej ani przed organem drugiej instancji, który wydał ostateczną decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. Organ ten uznał zatem, że przedłożone oświadczenie jest nowym dowodem w sprawie. Przechodząc do oceny charakteru przedłożonego przez stronę dokumentu, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w tekście oświadczenia z dnia 14 sierpnia 2006 r. nazwa [...] została przekreślona i pismem odręcznym zmieniona na "[...]". W oświadczeniu tym nie ma też informacji, komu zostało złożone ani jakiego konkretnie zamówienia dotyczy, czy też, jakiego dokumentu sprzedaży. Nie wiadomo także, kto dokonał zmiany nazwy oleju gdyż zmiany te nie zostały parafowane. W tej sytuacji, nie ma pewności, w ocenie organu, czy deklaracja nabywcy o przeznaczeniu oleju na cele procesowe technologiczne dotyczy oleju [...], czy też [...]. Dalej organ wyjaśnił, że twierdzenia spółki sprowadzają się do wskazania, że powyższe oświadczenie odnosi się do sprzedaży spółce z o.o. [B.] w D. oleju procesowego o nazwie [...] PKWIU: 23.20.18 w ilości 24 040,00 kg na podstawie faktury VAT nr [...] wystawionej 8 września 2006 r. Do tej transakcji spółka przedstawiła kserokopię zamówienia oznaczonego numerem [...] z 14 września 2006 r., twierdząc, że przy jego składaniu [B.] Sp. z o.o. popełniła oczywistą omyłkę w dacie jego wystawienia, wpisując 14 września 2006 r. zamiast 14 sierpnia 2006 r. Z treści tego dokumentu wynika, że [B.] Sp. z o.o. zamówiła u [C.] Sp. z o.o. 24 000 kg oleju procesowego o nazwie [...], przy czym nazwa oleju została skreślona i odręcznie zmieniona na "[...]". Dokument opatrzono datą 14 września 2006 r. i nie nosi ona poprawek. Na zamówieniu umieszczono także odręczną adnotację podpisaną nieczytelnie o treści: zmiana nazwy oleju uzgodniona telefonicznie z p. C. W ocenie organu, teza o pomyłce pisarskiej popełnionej w dacie sporządzenia zamówienia nr [...] jest tylko gołosłownym twierdzeniem spółki niepopartym żadnym dowodem, który mógłby tę pomyłkę uprawdopodobnić ani wyjaśnieniem samego podmiotu, który rzekomo pomylił się w dacie sporządzonego zamówienia. Z prostej analizy numeracji stosowanej przez [B.] Sp. z o.o. do oznaczania kolejnych zamówień, logiczne wydaje się założenie, że numeracja ta następowała narastająco. Zatem zamówienie opatrzone numerem [...] z 14 września 2006 r. zostało sporządzone po zamówieniu o niższym numerze i z wcześniejszej daty, czyli po zamówieniu numer [...] z 29 sierpnia 2006 r., które zostało zrealizowane 5 września 2006r. W ocenie organu, twierdzenia spółki, że zamówienie numer [...] z 14 września 2006 r. zostało sporządzone 14 sierpnia 2006 r., jest pozbawione wiarygodności i poza twierdzeniem o pomyłce pisarskiej, niczym nieuzasadnione. Zdaniem organu spółka próbuje "dopasować" przedłożone dokumenty do stanu faktycznego sprawy i zmienianego przez siebie stanowiska. Początkowo w skardze wskazała, że oświadczenie z 29 sierpnia 2006 r. dla dostawy z dnia 5 września 2006 r. "obejmie" także zamówienie [B.] Sp. z o.o. z 14 września 2006 r., po czym w przypadku nieuznania tego stanowiska twierdziła, że w aktach sprawy znajduje się inne oświadczenie z 14 sierpnia 2006 r. Natomiast, w wyjaśnieniach przedłożonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie już stanowczo twierdziła, że oświadczanie otrzymane od [B.] Sp. z o.o. dotyczyło zamówienia nr [...] z 14 sierpnia 2006 r., w którym to zamówieniu popełniono błąd w dacie jego wystawienia (wpisując 14 września zamiast 14 sierpnia) i transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z 8 września 2006 r. Z uwagi na wskazane wyżej okoliczności i brak inicjatywy spółki w zakresie dostarczenia dowodów przeczących argumentom podawanym przez organ Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie stwierdził brak podstaw do uznania, że oświadczenie z dnia 14 sierpnia 2006 r., w którym [B.] Sp. z o.o. deklaruje zużycie 24 500 kg oleju procesowego [...] na cele procesowo-technologiczne, dotyczy zamówienia nr [...] z dnia 14 września 2006 r. i sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia 8 września 2006 r. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie, w tym stanie rzeczy oświadczenie to nie spełnia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. przesłanki istotnego dla sprawy dowodu. Spółka nie wykazała ponad wszelką wątpliwość, że oświadczenie to dotyczy przedmiotu sprawy, tym samym nie może mieć ono wpływu na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną powyżej decyzję, spółka zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. § 13 rozporządzenia w sprawie zwolnień;

2) przepisów prawa procesowego:

- art. 120 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów państwa;

- art. 122 O.p., poprzez zaniechanie podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- art. 125 O.p., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na nieuwzględnieniu wyjaśnień składanych przez spółkę o przeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 180, 181, 187, 192, 210 §4 O.p. poprzez wybiórcze dobieranie dowodów dla potwierdzenia własnych tez.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że przesłanka wznowienia postępowania w postaci ujawnienia istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji; okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego; okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie. Przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Sąd całkowicie podzielił stanowisko i argumentację prezentowane przez organ w zaskarżonej decyzji. Podsumowując wskazał, że z treści wniosku o wznowienie postępowania, jak również skargi, wyprowadzić należy wniosek, że stronie skarżącej w istocie chodzi o przeprowadzenie powtórnego postępowania w sprawie podatku akcyzowego za wrzesień 2006 r. Jak już wyżej stwierdzono, nie jest to możliwe w trybie postępowania wznowieniowego.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 272 ze zm. dalej: p.p.s.a.) w związku z § 13 rozporządzenia w sprawie zwolnień. Zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku art. 120 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów państwa;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122 O.p. poprzez zaniechanie podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 125 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na nieuwzględnieniu wyjaśnień składanych przez stronę o przeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 180, art. 181, art. 187, art. 192, art. 210 § 4 O.p., poprzez wybiórcze dobieranie dowodów dla potwierdzenia własnych tez.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W myśl art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła.

Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania.

Opierając skargę kasacyjną na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wnosząca skargę kasacyjną, stosownie do art. 176 p.p.s.a., była zobowiązana do wskazania konkretnego przepisu prawa, który jej zdaniem został naruszony oraz formy tego naruszenia (błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie), a także do wykazania, na czym owo naruszenie polega, a w przypadku naruszenia przepisów procesowych – dodatkowo – do wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o odmiennej treści.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie odpowiadają w pełni tym wymogom. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wypada zauważyć, że przedmiotem kontroli sądu I instancji była decyzja wydana po wznowieniu postępowania podatkowego, na wniosek strony. Jako podstawę wzruszenia decyzji ostatecznej z [...] listopada 2011 r. strona wskazała nowy dowód – oświadczenie spółki z o.o. [B.] z 14 sierpnia 2006 r.

W myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem jednym z niezbędnych warunków spełnienia określonej w tym przepisie przesłanki jest to, aby ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne lub dowody były nowe w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania oraz aby były one istotne dla sprawy, czyli mające wpływ na rozstrzygnięcie.

W stanie sprawy organ podatkowy uznał, że przedłożone oświadczenie jest "nowym" dowodem w sprawie, lecz niemającym istotnego znaczenia. Z tym stanowiskiem nie zgodziła się wnosząca skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 125, art. 180, art. 181, art. 187, art. 192 i art. 210 § 4 O.p. podniosła wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, podważające zaufanie do organów państwowych.

Przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z [...] listopada 2011 r. było zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wrzesień 2006 r. W miesiącu tym wnosząca skargę kasacyjną sprzedała spółce z o.o. [B.] olej w łącznej ilości 48 080 kg, z przeznaczeniem na cele zwolnione, dokumentując fakturami VAT z 5 i 8 września 2006 r. o nr [...] i [...], co nie jest kwestionowane. Zdaniem strony cel zwolnienia miały potwierdzać dwa oświadczenia wystawione przez spółkę, tj. oświadczenie z 29 sierpnia 2006 r. na ilość 24 500 kg oleju o nazwie handlowej [...] (kod PKW 23.20.18 – 01.90 i CN 2710 19 41), uwzględnione przez organ podatkowy w decyzji z [...] listopada 2011 r., a także wskazane we wniosku o wznowienie postępowania i kwestionowane przez organ podatkowy – oświadczenie z 14 sierpnia 2006 r. Organ wystawione przez spółkę z o.o. [B.] oświadczenie z 29 sierpnia 2006 r. przyporządkował do sprzedaży oleju z 5 września 2006 r. (wg zamówienia z 29 sierpnia 2006 r. o nr [...]) oraz częściowo z 8 września 2006 r. (460 kg – 516 l), natomiast oświadczenie z 14 sierpnia 2006 r., które według strony miało dotyczyć zamówienia z "14 sierpnia 2006 r." o nr [...] nie zostało uwzględnione.

Strona nie wykazała, aby przy sporządzaniu zamówienia (według strony z 14 sierpnia 2006 r. a według organu z 14 września 2006 r.) doszło do omyłkowego wpisania daty. Zdaniem organu podatkowego, gdyby nawet przyjąć hipotetycznie, że zamówienie z 14 września 2006 r. dotyczyło faktycznie sprzedaży oleju z 8 września 2006 r., potwierdzonego oświadczeniem z 14 sierpnia 2006 r., a widniejąca na nim data została wstawiona omyłkowo, to wypadałoby również zauważyć, że przedmiotowe zamówienie miałoby wówczas wyższy numer niż zamówienie, które zostało wystawione z datą późniejszą, co byłoby sprzeczne z przyjętą przez spółkę z o.o. [B.] numeracją dokumentacji. Organ wskazał też, że za brakiem podstaw do uznania tego zamówienia za właściwe przemawia również dalsza analiza jego treści, z której wynika, że pierwotnie przedmiot zamówienia został określony jako olej procesowy o nazwie [...], w miejsce którego odręcznie wpisano [...]. Wskazywać to może, jak zauważył organ podatkowy, na "dopasowywanie" treści tego zamówienia do potrzeb wywołanego wnioskiem postępowania. Nie bez znaczenia jest też to, że oświadczenie z 14 sierpnia 2006 r. zawiera również poprawki – nazwę wyrobu [...] zamieniono na [...], bez podania informacji, kto dokonał tych zmian oraz komu i z jakiego tytułu zostało ono złożone.

Z powyższych względów organ podatkowy prawidłowo uznał, że przedłożone przez stronę oświadczenie nie mogło dokumentować sprzedaż oleju 8 września 2006 r., a tym samym nie mogło w istotny sposób wpłynąć na zmianę decyzji z [...] listopada 2011 r. W konsekwencji brak było podstaw do zmiany decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Stanowisko to, zaakceptowane przez sąd I instancji, należy uznać za prawidłowe. Tym samym, wbrew oczekiwaniom strony, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów O.p. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na zakończenie sprawy wywołanej wnioskiem strony, a dalsze procedowanie w tym zakresie nie byłoby celowe. Wypada jedynie zauważyć, że wniosek strony został złożony w maju 2014 r. i dotyczył września 2006 r. Sama strona w skardze do WSA podniosła, że w odpowiedzi na jej wystąpienie spółka z o.o. [B.] poinformowała, iż dokonała zniszczenia dokumentów źródłowych dotyczących tego okresu. W tej sytuacji odwoływanie się autora skargi kasacyjnej do uprawnień dowodowych organów podatkowych jest pozbawione racji.

Niezależnie od powyższego należy też zauważyć, że zarzut naruszenia przepisów postępowania nie odpowiada ustawowym wymogom. Jak wcześniej zostało wskazane, nie wystarczy podać na konkretny przepis, który został naruszony, lecz należy wyjaśnić, na czym owe naruszenie polega oraz wykazać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem strona powołała szereg przepisów O.p. regulujących postępowanie podatkowe bez wyjaśnienia, w jaki sposób doszło do ich naruszenia.

W konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w myśl którego sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżony wyrok nie narusza też art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., ponieważ podstawą jego zastawania jest stwierdzenie przez sąd, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co w sprawie nie miało miejsca.

Wypada zauważyć, że z ustaleń przyjętych za podstawę orzekania przez sąd I instancji, których wnoszącej skargę kasacyjną nie udało się podważyć, wynika, że sprzedaż oleju z 8 września 2006 r. (poza wskazaną wcześniej ilością) z uwagi na brak spełnienia warunków, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 2a i ust. 2b pkt 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień, nie była zwolniona od podatku akcyzowego.

Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.