Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. G. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. polegającą na nierozpoznaniu wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2017/2018.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej odrzucenie ,podnosząc , że skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność nie wyczerpała przysługującego środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, wynikającego z art. 37 k.p.a.

Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2019 r. wezwano skarżącą do złożenia oświadczenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody D. wniosła ponaglenie do właściwego organu. Wezwanie to zostało odebrane przez skarżącą w dniu 7 marca 2019 r. i pozostało bez odpowiedzi (potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Siedmiodniowy termin na złożenie oświadczenie w kwestii wniesienia ponaglenia upłynął z dniem 14 marca 2019 r. ( czwartek) .

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie , przewidziany w ustawie , o czym stanowi art. 52 § 2 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści powyższych przepisów wynika ,że w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego.

W myśl art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ) zwanej dalej k.p.a. w przypadku bezczynności organu stronie przysługuje prawo wniesienia ponaglenia. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu ponaglenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a.. Jak bowiem stanowi ten przepis na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

A zatem, zanim skarżący wniesie skargę do sądu na bezczynność organu , musi wykorzystać przysługujący mu środek prawny w postaci ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, złożony do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Również z treści art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Należy przy tym podkreślić, że to na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że przed złożeniem skargi skierowała do właściwego organu ponaglenie.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie wniosła wymaganego ponaglenia. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dokumentu, na podstawie, którego można byłoby uznać, że faktycznie zwracała się do właściwego organu z ponagleniem. Takiego dokumentu brak jest również w aktach administracyjnych przekazanych przez organ wraz ze skargą. Tym samym, skarżąca nie wyczerpała wskazanego trybu ponaglenia organu przed zainicjowaniem postępowania sądowo-administracyjnego. Tymczasem dopiero wyczerpanie tego trybu uprawnia Sąd do badania zasadności skargi.

Skarga nie poprzedzona ponagleniem nie może być merytorycznie rozpoznana i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. I OSK 7/10 i z dnia 8 października 2013 r. sygn. II OSK 2232/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl tego przepisu Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia .