Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 855/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OZ 855/06 POSTANOWIENIE Dnia 15 września 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 73/06 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: zażalenie oddalić. .


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania D. J. prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2005 r. w przedmiocie warunków zabudowy.

Wskutek zaskarżenia postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 marca 2006 r. odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy, postanowienie to straciło swoją moc na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej zwanej p.p.s.a. sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd.

Z analizy wniosku oraz uzupełniających go dokumentów, przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wynikało, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwójką dzieci. Łączny ich dochód pochodzący w działalności gospodarczej wynosi średnio ok. 3000 zł miesięcznie. Żona skarżącego nie pracuje i nie posiada prawa do zasiłku. W skład majątku rodzinnego wchodzi także działka budowlana o pow. 1.075 m² oraz samochód osobowy Opel Vectra, rok produkcji: w 1996 r. o wartości ok. 12000 zł. Rodzina skarżącego wynajmuje od OTBS mieszkanie o powierzchni 46 m ², z wyposażeniem o wartości ok. 5000 zł. Skarżący rozpoczął także inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem o pow. zabudowy ok. 180 m². Skarżący oświadczył także, że koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustalone zostały na kwotę 500 zł netto.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że przedstawiona wyżej sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny nie przemawia za celowością częściowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. Ponadto nie sposób określić obecnej sytuacji finansowej spółki, której wspólnikiem jest skarżący. Z przedstawionych wyciągów z rachunku bankowego spółki wynikało jedynie, że saldo na koniec lutego 2006 r. było dodatnie. Fakt ten pozwala przyjąć, że miesięczny dochód z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego wynosi tyle ile zostało wyżej ustalone tj. ok. 3000 zł.

Zdaniem Sądu osoba decydująca się na wskazaną wyżej inwestycję nie jest osobą biedną.

Z uwagi zarówno na dochody jak i posiadany przez skarżącego majątek a także możliwość jego obciążenia, zwolnienie skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie było bezzasadne.

Zgodnie z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie na podstawie art. 260 p.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie złożył działający przez pełnomocnika D. J. Postanowieniu temu zarzucił naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, że sytuacja materialna skarżącego umożliwia mu poniesienie pełnych kosztów postępowania sądowego w postaci uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Chcąc wykazać nieprawidłowość stanowiska Sądu, pełnomocnik strony stwierdził, że jedynym źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny skarżącego jest dochód uzyskany przez niego z działalności gospodarczej w kwocie 3000 zł. przy czym nie jest to dochód stały i regularny bowiem zależy od koniunktury na rynku.

Ponadto jak wywodzi się w zażaleniu obciążanie majątku w celu pokrycia kosztów sądowych jest nieuzasadnione bowiem kłóci się z ideą instytucji pomocy prawnej ponieważ każdy może pożyczyć pieniądze lub wziąć kredyt.

Okoliczność pozostawania na wyłącznym utrzymaniu dzieci i bezrobotnej żony została zdaniem strony skarżącej w sposób nieuzasadniony zbagatelizowana przez Sąd. Ustanowienie pełnomocnika motywowane było zaś dobrą sytuacją materialną strony lecz poczuciem krzywdy związanej ze skarżoną decyzją i obrona słusznych interesów strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym po wykazaniu, iż osoba ta nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Mając na uwadze treść powołanego przepisu oraz okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie udowodnił zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym.

Zaznaczyć należy także, że posiadanie majątku, a w szczególności nieruchomości powoduje w zasadzie wyłączenie możliwości zwolnienia od kosztów sądowych. Pogląd taki został wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2004 r. sygn. akt FZ 454/04.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał Sąd I instancji zasadnie przyjął, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy we wskazanym przez niego zakresie. Przyznanie prawa pomocy w zakresie wnioskowanym przez skarżących byłoby więc nieuzasadnione i sprzeczne z powołanymi przepisami przewidującymi możliwość przyznania takiego prawa w ściśle określonych sytuacjach. Argumenty zażalenia nie stanowią w tym stanie rzeczy dostatecznej podstawy do podważenia stanowiska jakie odnośnie rozpoznawanej kwestii zajął Sąd I instancji.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.