Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 505/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 , art. 43 ust 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, asesor sądowy Mirella Łent (spr.), Protokolant asystent sędziego Daniel Łuczon, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2004r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 505/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] 2005r., Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z [...] 2005r., określającą za miesiąc lipiec 2004r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł.

U podstaw decyzji legły ustalenia, iż podatnik prowadząc działalność gospodarczą w przedmiocie przyjmowania zleceń radio-taxi, transport osobowy taxi oraz pozostałej działalności wspomagającej transport drogowy, wystawił faktury z tytułu wpłat za miesiąc lipiec 2004r. oraz fakturę z tytułu wpisowego do swojej firmy, M. – J. O., w których to fakturach wykazał stawkę podatku VAT w wysokości 7%.

Organ, w oparciu o opinię Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Ł., uznał, że wskazane czynności mieszczą się w grupowaniach klasyfikacyjnych objętych stawką 22% i dokonał wymiaru podatku. W ocenie organu, z dokumentacji rejestracyjnej, księgowej oraz umów z kierowcami taksówek, wynika, że podatnik w ramach swojego przedsiębiorstwa świadczył usługi na rzecz innych przedsiębiorców i, pomimo jego twierdzeń zawartych w odwołaniu, nie są to usługi świadczone przez organizacje członkowskie, zwolnione z podatku VAT z racji ich zaklasyfikowania do PKWiU 91.

W ocenie organu, zarówno przedłożony regulamin MPT, jaki i dokument o podstawowych zasadach realizacji zleceń czy regulamin rrl, nie dowodziły tego, by w zakwestionowanych co do rozliczenia czynnościach, J. O. działał jako reprezentant grupy taksówkarzy.

W skardze, zarzucono naruszenie art. 120, art. 122 i 187 ordynacji podatkowej oraz art. 43 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2003r. o podatku od towarów i usług.

Skarżący wskazał, że kwestionowana działalność polegała na organizowaniu i kierowaniu pracą zrzeszonych w stowarzyszeniu taksówkarzy, a on sam działa jako prezes MPT. Zarzucił to, że na etapie wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej nie dokonano oceny dowodów i uczynienie tego dopiero w postępowaniu odwoławczym przeczy zasadzie dwuinstancyjności. W jego ocenie ustalenia były powierzchowne, a decyzja zawierała wewnętrzne sprzeczności. Skarżący podniósł, że organizacja ta nie musiała być zarejestrowana, tak jak wskazał organ, by móc podlegać zwolnieniu z podatku. Organ powinien określić, w jakim stopniu wartość usługi podlegała zwolnieniu, a jakim opodatkowaniu.

W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

W uzupełnieniu skargi, dołączono do akt sprawy opinię Urzędu Statystycznego w Ł., z której wynika, że część działalności MPT mieści się w grupowaniu PKWiU 91.11.10-00.00, część w PKWiU 63.21.25-00. Opinię uzyskano w odpowiedzi na pytanie skarżącego, jak należy klasyfikować planowaną działalność od 1 sierpnia 2005r., kiedy to wyłączone zostaną usługi radio-taxi i zlecone innemu podmiotowi, a skarżący ograniczy się do organizacji pracy stowarzyszenia, egzekwowania obowiązków przestrzegania zasad statutowych ochrona prawa członków.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269).

Spór skarżącego z organem, opiera się na odmiennej identyfikacji wykonanych przez J. O. czynności udokumentowanych wskazanymi fakturami.

Art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), który zapewnia gwarancje zasadzie prawdy materialnej (art. 122 op), zobowiązuje organ do poszukiwania okoliczności faktycznych w sposób zapewniający rozstrzygnięcie oparte na prawdziwych elementach stanu faktycznego. Doczekał się bogatego komentarza zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie. Znaczy tyle, że aby ocena materiału dowodowego nie przekroczyła granic swobody, materiał musi być zgromadzony w sposób zupełny, muszą być uwzględnione wszystkie dowody, a ustalenia powinny być dokonywane w świetle pełnego kontekstu sprawy.

W pierwszej kolejności, Sąd stwierdził, że materiał dowodowy był zupełny. Brakuje okoliczności faktycznych istotnych z uwagi na podstawę materialną sprawy, co do których nie zebrano by dowodów.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004r. (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, a usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych (ust.3.).

Artykuł 8. wprowadził definicję świadczenia usług, opartą na definicji zawartej w art. 6 VI Dyrektywy i jego interpretacja powinna opierać się, przede wszystkim, na zasadzie powszechności opodatkowania. Zatem zasadą jest, że świadczeniem usług dla podatku VAT jest każda transakcja gospodarcza, która nie jest dostawą towarów. Koresponduje to z definicją podatnika VAT, zawartą w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, stosownie do którego, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Spór zasadza się na zastosowaniu w sprawie art. 43 ust. 1 cyt. ustawy, na ocenie czy usługi, za które wystawiono sporne faktury, były usługami świadczonymi przez organizacje członkowskie, gdzie indziej niesklasyfikowane (wyłącznie statutowe) – pkt 10. załącznika Nr 4 do ustawy.

Mając na względzie ustaloną normę postępowania, w ocenie Sądu, materiał dowodowy, na który złożyły się: dokumenty rejestracyjne podatnika jako przedsiębiorcy, umowy stanowiące podstawę wzajemnych świadczeń M. oraz taksówkarzy, zeznanie taksówkarza oraz J. O., dokumenty określające zasady działania M., w szczególności regulamin, zasady przyjmowania zleceń oraz upoważnienie J. O. do reprezentowania i podejmowania decyzji w imieniu kierowców w sprawach dotyczących ich spraw na terenie miasta, także opinie Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych w Ł., są wystarczające do dokonania jego swobodnej oceny.

Takiej oceny zakresu czynności udokumentowanych fakturami, organy podatkowe dokonały w przedmiotowej sprawie i trafność tej oceny Sąd podziela, bo wystawienie faktur nastąpiło w bezpośrednim związku z zapłatą dokonaną z tytułu przyjmowania zamówień i wykonywania usług przewozowych. Taki wniosek jest uprawniony w świetle treści umów oraz zeznania świadka, potwierdza jego słuszność ustalony zakres działalności gospodarczej usługodawcy i usługobiorców. Nie stoi w sprzeczności z takim stwierdzeniem fakt, iż podatnik postrzegał swoje przedsiębiorstwo jako organizację członkowską, ponieważ w badanych stosunkach prawnych, przedmiotem świadczeń wzajemnych było uzyskanie informacji w zamian za wynagrodzenie.

Nie może zmienić takiej oceny to, że zastosowano opłaty kompleksowe. W orzeczeniu z 21 marca 2002r.w sprawie C-174/00 Kennemer Golf & Country Club v. Staatssecretaris Financiën, Europejski Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że tego rodzaju opłaty mogą odnosić się do usług, z których nie skorzystano lub korzystano nieregularnie.

Zatem prawidłową jest identyfikacja przedmiotowych usługi, jako podlegających podatkowi VAT, w jego podstawowej stawce.

W tym miejscu, należy wskazać, że zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania jest zarzutem chybionym.

Wskazana zasada została wyrażona w art. 127 op i oznacza, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Z art. 127 koresponduje art. 233, stosownie do którego dopuszczalne jest wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie przeprowadzone w I instancji wymaga znacznego poszerzenia materiału dowodowego w sprawie. Ma to miejsce wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Natomiast z treści art. 229 op, wynika, że organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Sąd stwierdził, że przeprowadzono dowody z dokumentów na okoliczność zasad funkcjonowania podatnika podatku od towarów i usług. Chodziło tu o określenie rodzaju czynności, jakich dokonał podatnik. W postępowaniu organu pierwszej instancji przeprowadzono dowód z umów będących podstawą wykonania czynności i na tę okoliczność przesłuchano świadka oraz stronę. Natomiast organ odwoławczy przeprowadził dowód z dokumentów na okoliczność funkcjonowania MPT. Zatem, organ ten nie wykroczył poza granice art. 229 op i nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania.

W takim stanie sprawy, również podniesiony zarzut co do położenia w decyzji pierwszoinstancyjnej, nacisku na opinię klasyfikacyjną, nie był trafny.

Mając na względzie powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.