Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3533/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6373 Uprawnienia maklerskie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 5, art. 27 par. 1 zd 1, art. 127 par. 3.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 11 ust. 2, ust. 5, ust. 6- 9.
journal: Dz.U. 2012 poz 1149
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komisji Nadzoru Finansowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 232/15 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień do wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od M. M. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dniu 30 czerwca 2015 r. uwzględnił skargę M. M. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2014 r., w przedmiocie zawieszenia uprawnień do wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych, uchylając tą decyzję. Stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Komisja Nadzoru Finansowego, zawiesiła na okres 2 lat uprawnienia skarżącego do wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych, nr licencji [...], za naruszenie przepisów prawa i przepisów regulaminu wewnętrznego - art. 126 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, poprzez zaniechania w zakresie nadzoru nad podległymi pracownikami W. S. K. I. D. M. P. B. S.A. z siedzibą w W., które doprowadziły do wystąpienia nieprawidłowości i skutkowały naruszeniami regulacji wewnętrznych obowiązujących w DM P. B. oraz § 17 pkt 1 i 2 oraz § 19 ust. 3 w związku z ust. 2 Regulaminu zarządzania konfliktami interesów w DM P. B., poprzez obsługę rachunków inwestycyjnych M. G. i niezgłoszenie tego przełożonemu za pośrednictwem portalu wewnętrznego DM P. B., do których przestrzegania był zobowiązany w związku z wykonywaniem zawodu maklera papierów wartościowych w okresie zatrudnienia w DM P. B. S.A.

W wyniku wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, KNF objętą skargą decyzją z dnia [...] listopada 2014 r.: w punkcie I uchyliła zaskarżoną decyzję; w punkcie II orzekła o zawieszeniu na okres 1 roku i 6 miesięcy uprawnienia M. M. do wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych, za naruszenie przepisów regulaminu wewnętrznego, w punkcie III umorzyła postępowanie administracyjne w pozostałym zakresie.

W skardze do WSA M. M. zarzucił Komisji Nadzoru Finansoweg naruszenie:

1) art. 130 ust.1 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi poprzez zastosowanie rozszerzającej interpretacji przesłanek, od których zależy odpowiedzialność karnoadministracyjna,

2) art. 138 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niemieszczącej się w katalogu rozstrzygnięć jakie może podjąć organ odwoławczy,

3) art. 11 ust. 7-9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ kolegialny, w którego skład wchodzili członkowie wydający decyzję pierwszoinstancyjną, a więc podlegający wyłączeniu,

4) art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i oparcie rozstrzygnięcia na podstawie innych przepisów prawa oraz innych okoliczności faktycznych, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji,

5) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie decyzji, ewentualnie o ich uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję wskazał, że art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) określa, iż do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W chwili podejmowania zaskarżonej decyzji przepisy szczególne inaczej nie stanowiły, co oznaczało, że w niniejszej sprawie Komisja była zobowiązana do stosowania przepisów tego Kodeksu, w tym także art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa.

Wskazał, że decyzję pierwszoinstancyjną Komisja Nadzoru Finansowego podjęła w składzie następującym: A. J. – Przewodniczący KNF, W. K. – Zastępca Przewodniczącego KNF, L. G. – Zastępca Przewodniczącego KNF, L. K. – przedstawiciel Ministra Finansów, J. P. M. – przedstawiciel Ministra Pracy i Polityki Społecznej, J. P. – przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Decyzja z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy została natomiast wydana przez następujące osoby: A. J. – Przewodniczący KNF, W. K. – Zastępca Przewodniczącego KNF, L. G. – Zastępca Przewodniczącego KNF, P. W. – Wiceprezes Narodowego Banku Polskiego, L. K. – przedstawiciel Ministra Finansów, J. P. – przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd stwierdził, że aż pięciu członków Komisji brało udział w wydaniu obu decyzji. Na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pięciu członków Komisji podlegało wyłączeniu. Skoro bowiem w postępowaniu przed Komisją mają zastosowanie przepisy art. 24 § 1 w związku z art. 27 § 1 k.p.a., to członkowie Komisji, którzy brali udział w wydawaniu decyzji z dnia 20 grudnia 2012 r., podlegali ex lege wyłączeniu od udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym nie mogli brać udziału przy wydawaniu zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia 18 listopada 2014 r.

Sąd I instancji zauważył, że przepis art. 11 ust. 6a ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 614 ze zm.), który stanowi, że w postępowaniach z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej do Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego oraz członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., został wprowadzony przez art. 6 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 73) i zaczął obowiązywać z dniem 30 stycznia 2015 r. Zatem w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji organ zobowiązany był do stosowania art. 24 § 1 w związku z art. 27 § 1 K.p.a.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), art. 152 oraz art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Komisji Nadzoru Finansowego skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 25 § 1 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do przyjęcia, że członkowie Komisji Nadzoru Finansowego, biorący udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, podlegają wyłączeniu od udziału w sprawie toczącej się w związku z wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od tej decyzji.

Podnosząc ten zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano tylko zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 25 § 1 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do przyjęcia, że członkowie Komisji Nadzoru Finansowego, biorący udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, podlegają wyłączeniu od udziału w sprawie toczącej się w związku z wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za zasadne.

Przedstawiony zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do uznania, iż przepisy art. 11 ust. 5 i 9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 27 § 1 zd.1 k.p.a. nie stanowią podstawy wyłączenia członka Komisji Nadzoru Finansowego od udziału w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 127 § 3 k.p.a. w sytuacji, gdy członek tego organu brał udział w wydaniu decyzji administracyjnej będącej przedmiotem oceny w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, że przedstawione zagadnienie było przedmiotem oceny w orzecznictwie NSA oraz było także przedmiotem wypowiedzi przedstawicieli doktryny. W ocenie NSA, w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę, podzielić należy stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 roku sygnatura akt II GSK 567/12 i w powołanym w nim wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2012 roku sygnatura akt II GSK 1068/11 w zakresie w jakim przyjmuje się, że przepisów k.p.a. o wyłączeniu organu i członków organu kolegialnego nie można interpretować w sposób, który uniemożliwia rozpoznanie środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uznać należy, że pogląd ten był aktualny zarówno na gruncie staniu prawnego sprzed nowelizacji ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, dokonanej ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 roku o usługach płatniczych, która to nowelizacja wprowadziła z dniem 24 października 2011 roku, między innymi zmiany w treści art. 11 ustawy, jak i po tej nowelizacji. W omawianym zakresie NSA w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę nie podziela stanowiska przedstawionego w wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2014 roku sygnatura akt II GSK 320/13.

W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 11 ust. 5 u.n.f (w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji) do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 27 § 1 k.p.a. członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a. W zdaniu drugim przepis art. 27 § 1 k.p.a. wskazuje, że o wyłączeniu członka organu kolegialnego w przypadkach określonych w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organ wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. Natomiast przepis art. 24 § 1 k.p.a. w punkcie 5 stanowi o wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie osoby, która brała udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z kolei przepis art. 11 ust. 6 u.n.f wskazuje, że do decyzji Komisji stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a., chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Ponadto podkreślić także należy, że wskazana wyżej ustawa nowelizująca ustawę o nadzorze nad rynkiem finansowym wprowadziła regulacje zawarte w art. 11 ust. 7, ust. 8 i ust. 9 ustawy. Z treści art. 11 ust. 9 u.n.f. wynika, że jeżeli Komisja wskutek wyłączenia jej członków nie może załatwić sprawy, Prezes Rady Ministrów wyznaczy do załatwienia sprawy inny organ administracji publicznej.

W ocenie NSA odnosząc się do przedstawionego zagadnienia wyłączenia członka organu kolegialnego (Komisji Nadzoru Finansowego) należy zwrócić uwagę na status prawny samej Komisji. Poza sporem pozostaje okoliczność, że Komisja Nadzoru Finansowego jest organem kolegialnym, podejmującym rozstrzygnięcia in pleno. W skład Komisji wchodzą: Przewodniczący, dwóch zastępców Przewodniczącego oraz czterech członków. Tak więc skład Komisji jest ściśle ustalony, a organ ten jest organem kolegialnym siedmioosobowym. Mamy więc do czynienia z wyspecjalizowanym organem administracji publicznej posiadającym wyłączne kompetencje do sprawowania nadzoru nad rynkiem finansowym i w ramach tegoż nadzoru do realizowania ustawowo określonych zadań wobec podmiotów funkcjonujących na tym rynku, w szczególności do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnych spraw indywidualnych. Niewątpliwie rozstrzyganie spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej następuje po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, do którego stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W tym miejscu należy także zauważyć, że stosownie do treści art. 11 ust. 2 u.n.f Komisja obraduje i podejmuje swoje rozstrzygnięcia większością głosów przy obecności co najmniej czterech członków. Podzielić należy stanowisko, że skoro do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego na podstawie art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym należy odpowiednio stosować art. 127 § 3 k.p.a., to wolą ustawodawcy było uznanie tej Komisji za ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., gdyż taki środek prawny przysługuje od wydanych w pierwszej instancji decyzji ministra albo samorządowego kolegium odwoławczego.

Powyższe wskazuje, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez Sąd I instancji w zaskarżonym tu wyroku prowadziłoby do sytuacji, w której wyłączona byłaby regulacja zawarta w art. 11 ust. 6 u.n.f. poprzez zastosowanie regulacji zawartych w art. 24 § 1 k.p.a. i w art. 27 § 1 k.p.a. Powstałaby sytuacja, w której w każdym przypadku, gdy strona składa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Komisję Nadzoru Finansowego zastosowanie znajduje przepis art. 11 ust. 9 u.n.f i w konsekwencji Prezes Rady Ministrów powinien wyznaczać do załatwienia sprawy inny organ administracji publicznej. W ocenie NSA taka wykładnia wskazanych przepisów prawa jest wadliwa bowiem w praktyce uniemożliwiłaby stosowanie art. 127 § 3 k.p.a. we wszystkich rozpoznawanych przez Komisję sprawach.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe argumenty wskazują także na to, że w zakresie dotyczącym wyłączenia członka składu KNF od udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie znajduje zastosowania argumentacja podniesiona w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., II GPS 2/06 ani w uzasadnieniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 grudnia 2008 r., P 57/07 odnośnie zasadności i możliwości wyłączenia członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podkreślić bowiem należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie orzeka w pełnym składzie osobowym, lecz w składach trzyosobowych, co oznacza, że istnieje możliwość takiego ukształtowania składu orzekającego SKO dla rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że nie znajdą się w nim osoby, które uczestniczyły w wydaniu decyzji zaskarżonej tym wnioskiem.

W omawianym zakresie podkreślić także należy, że w/w ustawa nowelizująca ustawę o nadzorze nad rynkiem finansowym dodała do art. 11 przepisy ust. 7 - 9. Dodane do art. 11 u.n.f. przepisy ust. 7 i 8 odnoszą się do sytuacji, w której do wyłączenia osób wskazanych w tych przepisach dochodzi w oparciu o podstawę określoną w art. 24 § 3 k.p.a., a więc w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do bezstronności. Niewątpliwie dodanie jednym aktem prawnym wszystkich trzech ustępów przepisu art. 11 u.n.f. nie było przypadkowe i wskazuje, że art. 11 ust. 9 u.n.f. stanowi dopełnienie norm wynikających z art. 11 ust. 7 i ust. 8 ustawy. Oznacza to, że sytuacje, o których mowa w art. 11 ust. 7 i ust. 8 u.n.f. pozostają w związku z przypadkami opisanymi w art. 24 § 3 k.p.a. i tylko do tych sytuacji znajduje zastosowanie regulacja określona art. 11 ust. 9, a więc tylko wówczas, gdy na skutek wyłączeń, o których mowa w art. 11 ust. 7 i 8 u.n.f. dojdzie do sytuacji, gdy KNF nie może załatwić sprawy znajdzie zastosowanie art. 11 ust. 9 u.n.f.

W związku z powyższym uznać należy, że w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne prowadzi kolegialny organ administracji publicznej o statusie ministra i który podejmuje decyzje w pełnym składzie brak jest podstaw do stosowania regulacji opisanych w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. (por. W.Chruścielewski: Glosa do wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 320/13, OSP 2015/13 oraz wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 366/16, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1924/15, wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3595/15). Niezasadnie więc Sąd I instancji uznał, że organy w analizowanej sprawie dopuściły się naruszenia wymienionych wyżej przepisów prawa.

Nie można również podzielić poglądu Sądu I instancji, iż ponieważ przepis art. 11 ust. 6a ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 614 ze zm.), który obecnie stanowi, że w postępowaniach z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej do Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego oraz członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ww. ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, został wprowadzony przez art. 6 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 73) i zaczął obowiązywać z dniem 30 stycznia 2015 r., to w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji organ zobowiązany był do stosowania art. 24 § 1 w związku z art. 27 § 1 kpa, natomiast uchybienie temu obowiązkowi stanowi przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak wykazał Naczelny Sąd Administracyjny wyżej - także przed wejściem w życie wskazanej nowelizacji polegającej na dodaniu art. 11 ust.6a do ustawy - stanowisko judykatury i doktryny w zasadzie jednolicie było odmiennym niż to zaprezentowane przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Faktem jest, iż ustawodawca niewątpliwie zmienił art. 11 ustawy poprzez dodanie ust. 6a uwzględniając to stanowisko doktryny i judykatury w celu usunięcia wszelkich w tym zakresie wątpliwości.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Sąd I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy winien uwzględnić ocenę prawną zaprezentowaną przez NSA, a nadto winien rozpatrzeć pozostałe zarzuty skargi, czego w zaskarżonym tu wyroku nie uczynił.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.