Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1723/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie WSA Tomasz Kolanowski /spr./ NSA Elżbieta Rischka Protokolant: Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 10 sierpnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 200 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1723/01

U z a s a d n i e n i e

Po przeprowadzeniu kontroli w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w G., Urząd Skarbowy wydał decyzję z dnia 18 kwietnia 2001 roku, w której określił spółce kwotę zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2000 roku w kwocie 42 311,00zł. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 8 051,00zł. W uzasadnieniu decyzji urząd skarbowy stwierdził, że strona nie opodatkowała podatkiem należnym przekazania ulotek na cele reprezentacji i reklamy, które wykonała spółka z o.o. B wystawiając z tego tytułu faktury: nr 00-SKP-01535 z 29 listopada 2000 roku na wartość netto 45 170,78zł., VAT 9 937,57zł oraz nr 00-SKP-01432 z 8 listopada 2000 roku na wartość netto 53 916,84zł., VAT 11 861,70zł. Ulotki te były rozprowadzane za pośrednictwem Poczty Polskiej w miesiącu listopadzie 2000 roku czego potwierdzeniem są faktury wystawione przez Pocztę Polską w G. Zdaniem organu pierwszej instancji strona niezgodnie z przepisem art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm), dokonała odliczenia podatku naliczonego z powyżej wymienionych faktur. Urząd skarbowy uznał, że nieprawidłowości te doprowadziły do tego, że ewidencja na podstawie której sporządzono deklarację VAT-7 za listopad 2000 roku zawierała dane niezgodne z art. 27 ust. 6 cytowanej ustawy określił zwrot podatku w innej od deklarowanej wysokości oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Na powyższą decyzję strona wniosła odwołanie z dnia 8 maja 2001 roku wnosząc o jej uchylenie. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą wykładnię, w szczególności art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez dokonanie uproszczonej, jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, nie rozpatrzenie i nie ustosunkowanie się do wniesionych w trakcie postępowania zastrzeżeń i wyjaśnień, nieuwzględnienie składanych przez odwołujących się wniosków dowodowych, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności występujących w niniejszej sprawie oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Izba Skarbowa decyzją z dnia 10 sierpnia 2001 roku utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega przekazanie na cele reprezentacji i reklamy nie tylko towarów handlowych, lecz wszystkich towarów, które mieszczą się w pojęciu towaru zdefiniowanym przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług. Opodatkowaniu podlega więc przekazanie towarów własnej i obcej produkcji oraz świadczenie usług. Zdaniem Izby Skarbowej, fakt przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy obligował podatnika do wystawienia zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług faktury wewnętrznej oraz ujęcia w ewidencji VAT i wykazania w deklaracji VAT-7 za miesiąc, w którym towary zostały przekazane.

Strona nie zgadzając się z powyższą decyzją złożyła skargę z dnia 10 września 2001 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W skardze strona skarżąca podniosła zarzuty z odwołania, a zatem zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą wykładnię, w szczególności art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez dokonanie uproszczonej, jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, nie rozpatrzenie i nie ustosunkowanie się do wniesionych w trakcie postępowania zastrzeżeń i wyjaśnień, nieuwzględnienie składanych przez odwołujących się wniosków dowodowych, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności występujących w niniejszej sprawie oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zarówno druk ulotek jak i ich rozprowadzanie w ramach reklamy publicznej nie stanowiło czynności przekazania lub zużycia towaru na potrzeby reklamy, skutkujące zaistnieniem obowiązku podatkowego. Zdaniem skarżącej spółki z ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że ustawodawca chciał opodatkować czynności przekazania towarów, które dany podmiot oferuje w swojej ofercie handlowej w sytuacji przeznaczenia tych towarów na cele reprezentacji i reklamy. Na poparcie swojego stanowiska powołała pismo Urzędu Statystycznego w G. Ponadto strona podniosła, że stanowisko i tryb postępowania organu podatkowego narusza art. 187 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Stan faktyczny w sprawie nie jest sporny. Firma B, wykonała a następnie sprzedała na rzecz skarżącej spółki ulotki, co zostało potwierdzone stosownymi fakturami. Strona stwierdza, że nie można ich traktować jako towar w rozumieniu ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), gdyż nie były one przeznaczone do sprzedaży we własnej sieci handlowej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług, ilekroć w przepisach mowa jest o towarach, rozumie się przez to rzeczy ruchome, jak również wszelkie postaci energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności określonych w art. 2, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. Wbrew twierdzeniom strony z przepisu tego nie wynika, że za towary mogą być uznane jedynie takie rzeczy ruchome, które były przeznaczone do sprzedaży we własnej sieci handlowej. Za chybiony należy uznać pogląd, że nabyto usługę poligraficzną. W sprawie nie jest przedmiotem sporu czynność, w wyniku której ulotki zostały wytworzone, lecz dalszy nimi obrót. Ulotki te były niewątpliwie rzeczami ruchomymi użytymi w celach reklamowych. W tym miejscu należy zauważyć, że większość przypadków dotyczących przekazania przez dany podmiot towarów na potrzeby reklamy dotyczy towarów, które nie są przedmiotem wytworzenia czy obrotu przez ten podmiot. Wielokrotnie tego rodzaju stany faktyczne były objęte sporem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. I tak na przykład w wyroku z 7 sierpnia 1998 roku, sygn. akt I SA/Gd 1663/96 sąd uznał, że przekazanie na cele reklamy kalendarzy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W wyroku z 24 września 1998 roku, sygn. akt I SA/Po 140/98 (LEX 34790) sąd stwierdził, że foldery zawierające zdjęcia wybranych towarów i ich ceny, spełniają warunki do uznania ich za materiały reklamowe. Z kolei w wyroku z 20 listopada 2002 roku o sygn. akt III S.A. 810/01 (Palestra 2003/5-6/260), sąd uznał, że przekazanie na rzecz swoich klientów materiałów biurowych takich jak kalendarze, długopisy, bibularze opatrzone logo podatnika powoduje obowiązek zadeklarowania należnego podatku od towarów i usług. W wyroku z 28 listopada 2001 roku o sygn. akt I SA/Gd 327/01 (POP 2002/6/168), sąd podniósł, że wydanie klientom do pakowania towaru toreb foliowych z nadrukiem nazwy, logo i adresu firmy, a także adresów i godzin otwarcia sklepów stanowi podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przekazanie towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje poglądy wyrażone w cytowanych orzeczeniach.

Należy przypomnieć, że zgodnie z treścią obowiązującego w 2000 roku przepisu art. 2 ust. 3 pkt 1 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu tym podatkiem podlega świadczenie usług oraz przekazanie lub zużycie towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy. Ustawa nie zawiera definicji reklamy, co powoduje że organ podatkowy dokonując oceny dowodów powinien odnieść się do znaczenia potocznego pojęcia reklamy. Z pewnością dla prawnej kwalifikacji przekazania towarów na potrzeby reklamy istotny będzie także cel działania danego podmiotu. Pomocnym mogą się także okazać wnioski zawarte w orzeczeniach sądów administracyjnych dotyczących tej problematyki.

W rozpoznawanej sprawie sporne ulotki zawierały zdjęcia towarów, ich ceny, hasła reklamowe: "wysoka jakość za niską cenę", "cena trudna do pobicia", "świąteczna promocja", "bombowa oferta" itp. Zdaniem sądu, organy podatkowe dokonując oceny tych materiałów słusznie uznały, że spełniają one warunki niezbędne do uznania ich za materiały reklamowe, co wynika dodatkowo ze sposobu ich rozprowadzenia (przez pocztę). Niewątpliwie celem działań strony było zachęcenie klientów do zakupu towarów, a zatem spełniły one formę reklamy oferowanych towarów.

Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej o naruszeniu w sprawie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Z akt sprawy nie wynika, żeby strona wnosiła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, takiego zarzutu brak w złożonej skardze. Cały zebrany w sprawie materiał został rozpatrzony, jedynie jego ocena była odmienna od zaprezentowanej przez stronę skarżącą.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.