Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 287/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 25 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 lutego 2022 r., nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania F. Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 3 stycznia 2022 r.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne sprawy.

Wnioskiem z [...] października 2021 r. T. W. - Prezes Zarządu F. Sp. z o.o. złożył w Starostwie Powiatowym w P. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wraz z czterema zbiornikami bezodpływowymi na ścieki sanitarne zlokalizowanych na działce nr ewid. [...], [...] w miejscowości C. , gmina M. (dalej: "inwestycja"). Do wniosku załączono: wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pełnomocnictwo udzielone dla S. A. wraz z opłatą skarbową, zaświadczenie Starosty [...] z [...] marca 2021 r. o wyłączeniu z produkcji wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego gruntów rolnych, pozwolenie Starosty [...] z 25 sierpnia 2020 r. na prowadzenie przez P. Sp. z o.o. badań archeologicznych w związku z realizacją inwestycji, projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany.

Postanowieniem z 22 listopada 2021 r. Starosta nałożył na Inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., aktualnie Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane" obowiązek m.in. opracowania dokumentacji zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r.; poz. 1609 ze zm.) - dalej "rozporządzenie", doprowadzenia inwestycji do zgodności z ustaleniami Uchwały nr XXIII/165/12 Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów części wsi C. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 21 marca 2012 r., poz. 1483) - w zakresie:

1. budynki lokalizować zgodnie z obowiązującą linią zabudowy, tj. ściany frontowe budynków muszą leżeć na linii obowiązującej, zgodnie z § 2 pkt 5 oraz § 4 pkt 4 ww. planu,

2. przedłożyć pozwolenie właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych zgodnie z § 6 ww. planu,

3. dachy budynków projektować jako skośne o kącie nachylenia od 30° do 40° zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 8 ww. planu,

4. pokrycie oraz kolor dachu projektować zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 9 ww. planu,

5. oświadczenie S. A. o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej złożyć w oparciu o prawidłową podstawę prawną.

Odpowiedź na powyższe postanowienie wpłynęła do Starosty [...] 20 grudnia 2021 r. Pełnomocnik inwestora dokonał uzupełnień w dokumentacji technicznej. Ponadto w piśmie wskazano, że kwestia lokalizacji budynków była już rozważana w decyzji Wojewody z 6 września 2021 r. znak: [...]

Decyzją Nr [...] z 3 stycznia 2022 r. znak: [...] Starosta [...] odmówił Inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji podnosząc, iż Inwestor, nie wywiązał się ze wszystkich punktów wymienionych w postanowieniu. Przede wszystkim organ I instancji wskazał, na fakt, iż obszar inwestycji zlokalizowany jest w planie miejscowym na terenie oznaczonym symbolem [...], na którym zgodnie z § 4 pkt 4 tego planu ustalono nakaz lokalizacji budynków zgodnie z liniami zabudowy określonymi na rysunku planu, tj. 6,0 m od frontowej granicy działki, od strony terenu [...] przeznaczonego na drogę wewnętrzną. Zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 5 planu miejscowego przez obowiązującą linię zabudowy należy rozumieć "taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której muszą się znajdować ściany frontowe budynków, przy czym dla budynków garażowych, budynków gospodarczych i budynków gospodarczo-garażowych obowiązująca linia zabudowy stanowi nieprzekraczalną linię zabudowy". Starosta [...] podkreślił, że przedmiotowe budynki zlokalizowano w ten sposób, że ich półokrągłe ryzality wysunięte są przed linię obowiązującą wyznaczoną w miejscowym planie, natomiast w ww. definicji nie ma informacji o możliwości wysunięcia fragmentów budynku przed tę linię.

Ponadto organ I instancji uznał, że inwestor nie przedłożył pozwolenia właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych, zgodnie z § 6 planu miejscowego. Dołączone do wniosku pozwolenie nr [...] z 25 sierpnia 2020 r. zostało wydane na rzecz P. Sp. z o.o. Sp. k., nie zaś na F. Sp. z o.o.. Starosta [...] podkreślił, że decyzje są każdorazowo wydawane na rzecz indywidualnie oznaczonego podmiotu i są ściśle związane z charakterem przedsiębiorstwa.

Kolejną kwestią poruszoną w ww. decyzji jest zgodność inwestycji z § 8 ust. 4 pkt 8 i 9 planu miejscowego, zgodnie z którym dachy budynków należy projektować jako skośne o kącie nachylenia od 30° do 40°, z zastosowaniem dachówki ceramicznej albo materiału dachówkopodobnego w kolorze ceglasto-czerwonym, grafitowym lub brązowym. W przedłożonej dokumentacja nie została ujednolicona w ww. zakresie, bowiem na rys. nr [...] rzut dachu oznaczono nachylenie dachu jako 30 %, na rys. [...] przekrój A-A oznaczono pokrycie dachu jako blachodachówka w kolorze grafitowym, kąt dachu 30°, opisie projektu architektoniczno-budowlanego na str. [...] wpisano dachówkę w kolorze ceglasto-czerwonym.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. W. - Prezes Zarządu F. Sp. z o.o. wskazując, iż budynki zlokalizowane są zgodnie z interpretacją zawartą w uzasadnieniu decyzji Wojewody z 6 września 2021 r.. Wyjaśniając kwestię pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych w związku z realizacją inwestycji, podano że pozwolenie ma charakter przedmiotowy i zostało wydane na działki o numerze ewidencyjnym [...] i [...], czyli działki które są przedmiotem niniejszego wniosku. Pozwolenie to zostało wydane na spółkę P. Sp. z o.o. Sp. k.. Podkreślono, że właścicielem zarówno spółki P. Sp. z o.o. Sp. k., jak i spółki F. Sp. z o.o. jest ta sama osoba, adresy tych spółek są tożsame. Spółki te są elementami konglomeratu współpracujących ze sobą przedsiębiorstw będących własnością jednej osoby. Są to spółki powiązane. Ponadto podano, że F. Sp. z o.o. zleciła P. Sp. z o.o. Sp. k. prowadzenie badań konserwatorskich na terenie inwestycji. Dodatkowo w odwołaniu wyjaśniono, że na rysunku dachu błędnie spadki dachu opisano w %, rysunek przekroju określa rzędne, a co za tym idzie wysokość budynku i jego parametry kubaturowe. Jednocześnie wskazano, że dokumentację uzupełniono o stronę tytułową do części zawierającej opinie i uzgodnienia. W ocenie odwołującego z § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia nie wynika jednoznacznie konieczność umieszczenia spisu treści. Część tę łącznie z BIOS jako nierozerwalną z projektem zagospodarowania terenu ponumerowano wspólnie. Odnosząc się do ostatniej kwestii wyjaśniono, że projektant uzupełnił swoje oświadczenie o poprawności wykonania dokumentacji o podstawę prawną art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który mówi o obowiązku prawidłowego wykonania projektu. Art. 34 ust. 3d pkt Prawa budowlanego mówi o obowiązku dołączenia do projektu oświadczenia. Takie oświadczenie było dołączone do dokumentacji więc w tej sytuacji, w ocenie odwołującego ważniejszy wydaje się zakres tego oświadczenia, a nie informacja o konieczności jego dołączenia. Mając powyższe na uwadze odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Pismem z 1 lutego 2022 r. inwestor uzupełnił złożone odwołanie o wniosek o przeprowadzenie przez Wojewodę postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy - uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty [...] i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazał, iż działki inwestycyjne objęte są zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów części wsi C. , przyjętego na mocy uchwały Rady Miejskiej w Mosinie nr XXIII/165/12 z dnia 8 lutego 2012 r. Zgodnie z częścią graficzną planu miejscowego przedmiotowe nieruchomości oznaczone są symbolem "[...]" (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), dla której szczegółowe parametry zabudowy wskazano w § 8 ust. 4 planu miejscowego, natomiast zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określono w § 4 planu miejscowego.

W § 4 pkt 4 planu miejscowego wprowadzony został nakaz lokalizacji budynków zgodnie z liniami zabudowy określonymi na rysunku planu. Jak wynika z części graficznej planu miejscowego wzdłuż frontu działek inwestycyjnych przechodzi obowiązująca linia zabudowy, która wyznaczona została 6,0 m od granicy z działką drogową. W ty miejscu podkreślić należy, że zgodnie z definicją znajdującą się w § 2 pkt 5 planu miejscowego przez obowiązującą linię zabudowy należy rozumieć taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której muszą się znajdować ściany frontowe budynków. Jednocześnie w planie miejscowym w § 2 pkt 4 podano, że przez nieprzekraczalną linię zabudowy należy rozumieć linię ograniczającą teren, na którym dopuszcza się usytuowanie budynków.

Organ zaznaczył, iż projektowane budynki mieszkalne zostały usytuowane w ten sposób, że większość ściany frontowej usytuowana jest na obowiązującej linii zabudowy, jednak każdy z budynków posiada po 2 ryzality (półokręgi) wysunięte przed tą linię o 156,5 cm.

W ocenie inwestora taka lokalizacja zgodna jest z zapisami planu miejscowego, na co w jego ocenie wskazywać ma wcześniej wydana przez tutejszy organ decyzja z 6 września 2021 r. (znak: [...]). Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić.

Organ podkreślił, że powyższa decyzja odnosiła się do sytuacji, w której projekt przewidywał lokalizację budynków w taki sposób, że wysunięty półokrągły ryzalit najbardziej oddalonym punktem stykał się z linią obowiązującą wyznaczoną planem. Sytuacja w niniejszej sprawie jest odmienna, a problem sprowadza się do ustalenia, czy lokalizacja budynków, w których ich półokrągła część wysunięta poza lico ściany budynku przekraczająca obowiązującą linię zabudowy o 156,5 cm, zgodna jest z zapisami planu miejscowego.

W decyzji z 6 września 2021 r. wyjaśnione zostało, iż z zapisów planu miejscowego wynika jednoznacznie, że ściany frontowe budynków muszą znajdować się na wyznaczonej planem obowiązującej linii zabudowy, przy czym jedynie w stosunku do budynków garażowych, budynków gospodarczych i budynków gospodarczo-garażowych linia ta jest nieprzekraczalna. Oznacza to, że lokalny uchwałodowca wyszczególnił jakie rodzaje budynków mogą być od tej linii odsunięte. Zauważyć należy, że zarówno plan miejscowy, jak i przepisy prawa nie wyjaśniają, co należy rozumieć pod pojęciem "ściany frontowej budynków", dlatego sięgnąć należy do zasad interpretacji językowej. W znaczeniu powszechnym elewacja to zewnętrzna ściana budynku wraz z usytuowanymi na niej elementami architektury i wystrojem (Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 1978). Przez pojęcie elewacji rozumie się też zewnętrzny widok budynku wraz ze wszystkimi widocznymi elementami konstrukcji, wykończenia i wyposażenia budynku (Leksykon Nauk Technicznych, WNT, Warszawa 1984). Zatem przyjąć należy, że lico budynku tworzą jego elementy konstrukcyjne (ściana zewnętrzna, frontowa). Ponadto na uwagę zasługuje przytoczenie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), z którego można wywnioskować, że elewacja frontowa, to linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku od strony frontu działki. Frontem działki jest zaś, w myśl § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Dodatkowo w decyzji tej wyjaśniono, że posługując się przytoczonymi znaczeniami językowymi pojęcia "elewacja" i uwzględniając, że chodzi o doprecyzowanie pojęcia funkcjonującego w sferze zagadnień urbanistycznych, związanych z określaniem zasad kontynuacji zabudowy należy z całą pewnością podkreślić, że wysunięcie niewielkiego elementu bryły budynku poza lico ściany frontowej, która tylko dwoma punktami styka się z obowiązującą linii zabudowy, nie może przesądzać o położeniu ściany frontowej wzdłuż tej linii. Organ wskazał także, że plan miejscowy nie określa jaka długość elewacji frontowej budynku musi znajdować się na obowiązującej linii zabudowy, niemniej nie oznacza to, że zapis ten należy interpretować rozszerzająco, a więc tak by jakakolwiek część ściany frontowej na tej linii się znajdowała.

Odnosząc się natomiast do lokalizacji budynków, jaka jest przedmiotem niniejszego postępowania, Wojewoda wskazał, że plan miejscowy ustalając nieprzekraczalną linię zabudowy, nie wskazał, że dopuszczone są jakiekolwiek wyjątki, tj. możliwość wysunięcie wykuszy, bądź innych elementów drugorzędnych budynku przed tą linię. Tym samym skoro plan określił na działkach inwestycyjnych obowiązującą linię zabudowy, która zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 5 planu miejscowego jest równocześnie nieprzekraczalną linią zabudowy, to bez wątpienia nie może jej przekroczyć żadna część budynku. W omawianej sprawie projekt budowlany przewiduje natomiast wysunięcie poza tą linię półokrągłych elementów budynku, co jest niezgodne z § 4 pkt 4 w związku z § 2 pkt 4 i 5 planu miejscowego.

Odnosząc się do kwestii konieczności przedłożenia pozwolenia właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych Wojewoda wskazał, iż decyzje te są wydawane każdorazowo na rzecz indywidualnie oznaczonego podmiotu i są ściśle związane z charakterem przedsiębiorstwa. W przedmiotowej sprawie inwestor przedłożył pozwolenie Starosty [...] Nr [...] na prowadzenie badań archeologicznych (znak: [...]) z 25 sierpnia 2020 r. wydane na rzecz P. Sp. z o.o. Sp. k. W odwołaniu podniesiono, że właścicielem (jedynym udziałowcem) ww. spółki oraz inwestora jest ta sama osoba, adres siedziby spółek jest tożsamy, są to spółki powiązane. Powyższe w ocenie organu nie jest wystarczającym wytłumaczeniem, a inwestor winien legitymować się dokumentami wystawianymi na siebie. Pomimo powyższego, zwrócić należy uwagę, że pozwolenie to miało termin ważności, który upłynął 31 grudnia 2021 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła spółka F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. zarzucając jej naruszenie:

1. art. 4 Prawa budowlanego poprzez pozbawienie Skarżącej prawa zabudowy należących do niej nieruchomości gruntowych mimo zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami;

2. art. 7 k.p.a., 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do stwierdzenia, iż projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany nie spełnia wymagań wynikających z obowiązujących przepisów prawa, czego efektem była odmowa wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;

3. art. 7 k.p.a., 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. § 4 pkt 4 w zw. z § 2 pkt 4 i 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów części wsi C. , przyjętego na mocy uchwały Rady Miejskiej w Mosinie nr XXIII/165/12 z dnia 8 lutego 2012 r. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które doprowadziło do nieprawdziwego stwierdzenia, że ściany frontowe projektowanych budynków wysunięte są przed nieprzekraczalną linię zabudowy, mimo że znajdują się na wyznaczonej planem obowiązującej linii zabudowy, a planowane usytuowanie budynków jest zgodne z wcześniejszą interpretacją Wojewody;

4. art. 7 k.p.a., 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2021 r. poz. 710) poprzez stwierdzenie, że pozwolenie właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych jest decyzją podmiotową w sytuacji, gdy należy ją uznać za decyzję przedmiotową, a w związku z tym za ważną i znajdująca zastosowanie w warunkach niniejszej sprawy;

5. art. 10 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niezapewnienie przez Wojewodę Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w tym także możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, w sytuacji gdy odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu możliwe jest wyłącznie w przypadkach niecierpiących zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowi ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowana szkodę materialną, a żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w warunkach niniejszej sprawy.

Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [...]. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, iż dla wyczerpującego i wszechstronnego rozpoznania niniejszej sprawy istotne jest, że F. sp. z o.o. już raz, w dniu 16 marca 2021 r. wystąpiło do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 06 lipca 2021 r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Spółka złożyła odwołanie od decyzji wskutek której Wojewoda w dniu 06 września 2021 roku, [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Odniesienie się do poprzedniego postępowania ma znaczenie z tego powodu, iż w nim także rozważana była interpretacja definicji wyznaczonej obowiązującej linii zabudowy oraz części ściany frontowej budynku jaka powinna się w niej znajdować. Plan miejscowy w § 2 pkt 5 wskazuje, iż przez obowiązującą linię zabudowy należy rozumieć taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której muszą się znajdować ściany frontowe budynków; przy czym dla budynków garażowych, budynków gospodarczych i budynków gospodarczo-garażowych obowiązująca linia zabudowy stanowi nieprzekraczalną linię zabudowy. Wojewoda w decyzji z dnia 6 września 2021 r, [...] słusznie zauważył, że plan miejscowy nie określa jaka długość elewacji frontowej budynku musi znajdować się na obowiązującej linii zabudowy. Plan miejscowy nie zawiera zapisów dotyczących braku możliwości przekraczania obowiązującej linii zabudowy elementami ściany frontowej budynku mieszkalnego takimi jak np. zadaszenie wejścia czy wykusze. Jeżeli ich nie ma to brak jest podstaw, aby twierdzić, że elementy dekoracyjne nie mogą przekraczać obowiązującej linii zabudowy. Podkreślić należy, że od poprzedniej decyzji Wojewody nie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, albowiem F. sp. z o.o. dostosowało dokumentację do ówczesnej interpretacji Wojewody i złożyło ponowny wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w którym budynki zostały zlokalizowane zgodnie z wcześniej przedstawioną przez organ interpretacją. We wcześniejszych decyzjach uznano, że nieprawidłowe jest, aby budynki nie były usytuowane na obowiązującej linii zabudowy, a jedynie stykały się z linią obowiązującą dwoma punktami półokrągłych ryzalitów. Na etapie kolejnego, obecnego postępowania budynki usytuowane zostały na obowiązującej linii zabudowy. Mimo zastosowania się do wcześniejszych interpretacji organów obu instancji dotyczących usytuowania budynków względem obowiązującej linii zabudowy, ponownie Starosta [...], a następnie Wojewoda stwierdzili, że rozumienie obowiązującej linii zabudowy przez Spółkę jest błędne, tym samym pozbawili Spółkę możliwości realizacji inwestycji, lecz przede wszystkim naruszyli zasadę pewności prawa oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych.

W ocenie Skarżącej słusznie organ drugiej instancji stwierdził, iż problem w niniejszej sprawie opiera się na definicji ściany frontowej budynków, której zarówno plan miejscowy, jak i inne przepisy prawa nie tłumaczą. Odwołanie się do definicji językowej, tak jak zostało zrobione to przez organ drugiej instancji, jest procederem dowolnym i nieuzasadnionym, bowiem brak jest racjonalnych przesłanek ku temu, aby za ścianę frontową uważać również znajdujący się na niej wystrój, w tym także ryzality. Podkreślić należy, że plan miejscowy nie określa jaka długość elewacji frontowej budynku musi znajdować się na obowiązującej linii zabudowy, dlatego uzasadnione jest, aby jakakolwiek jej część się na niej znalazła. Brak jest uzasadnienia dla stwierdzenia Wojewody, że brak takiego dookreślenia nie oznacza, że zapis ten należy interpretować rozszerzającą, tj., aby jakakolwiek część ściany frontowej się na tej linii znajdowała. Jednocześnie brak jest przesłanek ku temu, aby taki zapis interpretować zawężająco, bowiem prowadzi to do niczym nieuzasadnionego pozbawienia prawa realizacji inwestycji w planowanym zakresie.

Drugą z przyczyn, dla której Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji jest kwestia pozwolenia właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych zgodnie z § 6 planu miejscowego. W sposób nieprawidłowy, dowolny uznano, że decyzje są wydawane każdorazowo na rzecz indywidualnie oznaczonego podmiotu i są ściśle związane z charakterem przedsiębiorstwa. Tymczasem uznać należy, że pozwolenie na prowadzenie badań archeologiczny ma charakter przedmiotowy, a zatem nie ma znaczenia na rzecz jakiego podmiotu zostało wydane. W niniejszej sprawie inwestor przedłożył pozwolenie Starosty [...] nr [...] na prowadzenie badań archeologicznych znak [...]) z 25 sierpnia 2020 roku wydane na rzecz P. sp. z o.o. sp.k. Jednocześnie podkreślić należy, iż Skarżący F. sp. z o.o., jak i P. sp. z o.o. sp. k. są podmiotami powiązanymi. Jedynym właścicielem wskazanych Spółek jest ta sama osoba, Spółki posiadają tożsame adresy, dlatego też znaczenie ma wyłącznie to, że pozwolenie zostało wydane na prowadzenie badań archeologicznych na działkach gruntu nr [...] i [...], a nie to, jaki podmiot wystąpił z wnioskiem o wydanie takiego zezwolenia. Brak jest bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia, dla którego podmioty, którym udzielane jest pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych miałyby być w jakikolwiek sposób różnicowane. Celem pozwolenia archeologicznego jest zbadanie terenu inwestycji z punktu widzenia występowania obiektów archeologicznych, a w przypadku ich odkrycia ich odpowiedniego zabezpieczenia. Pozwolenie zatem dotyczy ściśle określonego obszaru, na którym ma być prowadzona inwestycja (przedmiotu), a nie podmiotu, który o nie występuje. Jest to niewątpliwie nałożenie na inwestora pewnego obowiązku polegającego na zbadaniu terenu inwestycji z punktu widzenia występowania obiektów archeologicznych. Niemniej jednak istotniejsze jest samo zbadanie terenu inwestycji i zabezpieczenie ewentualnych obiektów archeologicznych, niż to kto to faktycznie wykona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez Skarżącego, a organ ani uczestnik postępowania nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Podstawę materialnoprawną zapadłej w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., aktualnie Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane".

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Jednocześnie stosownie do przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.

W niniejszej sprawie Starosta postanowieniem z 22 listopada 2021 r. nałożył na Inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 obowiązek m.in. opracowania dokumentacji zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r.; poz. 1609 ze zm.) - dalej "rozporządzenie", doprowadzenia inwestycji do zgodności z ustaleniami Uchwały nr XXIII/165/12 Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów części wsi C. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 21 marca 2012 r., poz. 1483) - w zakresie:

1. budynki lokalizować zgodnie z obowiązującą linią zabudowy, tj. ściany frontowe budynków muszą leżeć na linii obowiązującej, zgodnie z § 2 pkt 5 oraz § 4 pkt 4 ww. planu,

2. przedłożyć pozwolenie właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych zgodnie z § 6 ww. planu,

3. dachy budynków projektować jako skośne o kącie nachylenia od 30° do 40° zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 8 ww. planu,

4. pokrycie oraz kolor dachu projektować zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 9 ww. planu,

5. oświadczenie S. A. o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej złożyć w oparciu o prawidłową podstawę prawną.

W niniejszej sprawie Inwestora uzupełnił część powyższych braków, a podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę był brak zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zachowania linii zabudowy oraz brak przedłożenia pozwolenie właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych.

Sąd w pierwszej kolejności postanowił odnieść się do kwestii obowiązku przedłożenia pozwolenie właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych, który to obowiązek wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W myśl § 6 uchwały nr XXIII/165/12 Rady Miejskiej w Mosinie z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów części wsi C. w zakresie terenów wymagających określenia zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, dla ochrony archeologicznej dziedzictwa kulturowego, w granicach archeologicznej strefy ochrony konserwatorskiej, wyznaczonej na rysunku planu, ustala się nakaz prowadzenia badań archeologicznych podczas prac ziemnych przy realizacji inwestycji związanych z zabudowaniem i zagospodarowaniem terenu, na których prowadzenie inwestor winien uzyskać pozwolenie właściwego konserwatora zabytków, przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie budowa [...] dwukondygnacyjnych, niepodpiwniczonych, budynków mieszkalnych jednorodzinnych przewidziana jest do realizacji na działkach o nr. ewid. [...] i [...] w m. C. , jedn. ewid. [...] [...] - obszar wiejski. Działki te, zgodnie z częścią graficzną planu miejscowego, znajdują się na terenie oznaczonym symbolem "[...]" (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), oraz położone są w granicach archeologicznej strefy ochrony konserwatorskiej (wykropkowany fragment o kształcie rombu – k [...] projektu budowlanego).

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.) - dalej: "ustawa o planowaniu", w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ponadto ustawodawca wart. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu, zaznacza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Oznacza to, że jest on aktem normatywnym wyrażającym przepisy prawa obowiązującego na obszarze danej gminy i stanowi podstawę działania organów administracji publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 672/16, dostępny jw.).

Wobec powyższego wskazać należy, iż plan miejscowy nakłada na inwestora, a nie na inne podmioty obowiązek uzyskania pozwolenie właściwego konserwatora zabytków przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Z tych też względów wskazać należy, iż Skarżący jako inwestor winien przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę uzyskać pozwolenie właściwego konserwatora zabytków.

Powyższej oceny w żadnym wypadku nie zmienia treść art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który wskazuje wyłącznie jakie czynności (działania, badania) wymagają zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Inwestor przedłożył pozwolenie Starosty [...] [...] na prowadzenie badań archeologicznych (znak: [...]) z [...] sierpnia 2020 r. wydane na rzecz P. Sp. z o.o. Sp. k., a więc nie ulega wątpliwości, iż pozwolenie to wydane zostało na rzecz innego podmiotu niż inwestor.

Natomiast fakt, iż właścicielem (jedynym udziałowcem) ww. spółki oraz inwestora jest ta sama osoba, adres siedziby spółek jest tożsamy, nie może oznaczać, iż to inwestor uzyskał stosowne pozwolenie.

Z tych też względów organ zasadnie nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w postaci braku dołączenia pozwolenia właściwego konserwatora zabytków, a wobec braku uzupełnienia dokumentacji w tym zakresie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego.

Z tych też względów zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie zasługiwał na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do drugiej podstawy odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego tj. zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zachowania linii zabudowy wskazać należy, iż linia zabudowy jest pojęciem występującym w aktach prawnych z zakresu planowania przestrzennego. Mówiąc najogólniej, jest to jeden ze wskaźników kształtowania dopuszczalnej na danym terenie zabudowy. Bliższe określenie tego pojęcia nie jest jednak łatwe, ponieważ nie doczekało się ono dotychczas definicji ustawowej. Linia zabudowy jest to odległość, w jakiej od granicy działki lub (częściej) drogi, można zbudować budynek.

Linia zabudowy – w projektowaniu urbanistycznym to linia określająca obszar dopuszczalnego lub wymaganego położenia budynków. Obowiązująca linia zabudowy (czasem określana jako nakazana lub obligatoryjna) – to linia wyznaczająca położenie lica ściany frontowej budynków, nieprzekraczalna linia zabudowy (czasem określana jako maksymalna nieprzekraczalna) – linia ograniczająca obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2000 r., sygn. akt SA/Sz 41/99, II SA/Po 87/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA" ).

Podkreślić należy, iż pojęcie linii zabudowy zawiera w sobie zarówno "obowiązującą linię zabudowy", jak i "nieprzekraczalną linię zabudowy". Określenie linii nowej zabudowy jako obowiązującej oznacza, że nie są możliwe żadne odstępstwa od tak ustalonego jej przebiegu. Natomiast określenie linii zabudowy jako nieprzekraczalnej oznacza, że planowany obiekt może być posadowiony w sposób odbiegający od jej przebiegu, byleby nie przekraczał we wskazanym kierunku tak określonej linii. Nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza bardzo często maksymalne zbliżenie do pasa drogowego, określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji. Jest to granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać.

W niniejszej sprawie w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z obowiązującą linią zabudowy, o czym przesądza § 2 pkt 5 planu miejscowego, zgodnie z którym przez obowiązującą linię zabudowy należy rozumieć "taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której muszą się znajdować ściany frontowe budynków, przy czym dla budynków garażowych, budynków gospodarczych i budynków gospodarczo-garażowych obowiązująca linia zabudowy stanowi nieprzekraczalną linię zabudowy".

W § 4 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzono nakaz lokalizacji budynków zgodnie z liniami zabudowy określonymi na rysunku planu. Jak wynika z części graficznej planu miejscowego wzdłuż frontu działek inwestycyjnych przechodzi obowiązująca linia zabudowy, która wyznaczona została 6,0 m od granicy z działką drogową.

W niniejszej sprawie projektowane budynki mieszkalne zostały usytuowane w ten sposób, że większość ściany frontowej usytuowana jest na obowiązującej linii zabudowy, jednak każdy z budynków posiada po 2 ryzality (półokręgi) wysunięte przed tą linię o 156,5 cm.

Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, iż istota sporu w niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii jak należy rozumieć ścianę frontową budynku. Jak słusznie wskazał organ zarówno plan miejscowy, jak i przepisy prawa nie wyjaśniają, co należy rozumieć pod pojęciem "ściany frontowej budynków".

W pierwszej kolejności wyjaśnić jednak należy, iż definiując pojęcie "ściany frontowej budynku" organ niezasadnie w niniejszej sprawie odwołał się do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Po pierwsze w przepisie tym mowa jest o szerokości elewacji frontowej, a nie o jej kształcie. Z omawianego przepisu w żadnym wypadku nie można wysunąć wniosku o niedopuszczalności częściowego wysunięcia czy też cofnięcia elewacji frontowej, co zaś oznacza, że elewacja frontowa nie musi tworzyć prostej linii.

Ponadto wskazać należy, iż według "Słownika języka polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN, poprzez elewację należy rozumieć zewnętrzną powierzchnię ściany budynku, lico budynku. Elewacje, w zależności od położenia określa się zgodnie z jej położeniem, to np.: frontowa, tylna, boczna, ogrodowa (dla budynków z przylegającym ogrodem). Przyjmuje się, że lico budynku tworzą jego elementy konstrukcyjne (ściana zewnętrzna, frontowa). Słusznie zwrócił uwagę organ, iż przez pojęcie elewacji rozumie się też zewnętrzny widok budynku wraz ze wszystkimi widocznymi elementami konstrukcji, wykończenia i wyposażenia budynku (Leksykon Nauk Technicznych, WNT, Warszawa 1984). Zatem przyjąć należy, że lico budynku tworzą jego elementy konstrukcyjne (ściana zewnętrzna, frontowa).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, proces wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi uwzględniać intencje uchwałodawcy, z warunkiem, że ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie muszą być interpretowane ściśle. Inaczej mówiąc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako ograniczający wykonywanie prawa własności, powinien być interpretowany w sposób ścisły, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, a wykładnia poszczególnych jego przepisów nie może powodować rozszerzania nakładanych na właścicieli gruntów ograniczeń.

W tym miejscu warto przypomnieć, iż zgodnie § 2 pkt 5 planu miejscowego przez obowiązującą linię zabudowy należy rozumieć "taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której muszą się znajdować ściany frontowe budynków (...)". Powyższy przepis w żadnym stopniu nie przesądza, iż cała ściana frontowa ma znajdować się na linii zabudowy.

Z tych też względów, wobec postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można uznać, że ściana frontowa budynku ma stanowić jednolitą prostą linię czego zdaje się oczekuje organ. Sąd miał przy tym na uwadze, iż we wcześniej wydanej decyzji organ za niedopuszczalne uznał sytuację w której projekt przewidywał lokalizację budynków w taki sposób, że wysunięty półokrągły ryzalit najbardziej oddalonym punktem stykał się z linią obowiązującą wyznaczoną planem.

Podkreślić należy, i na co zwrócił również uwagę organ, iż plan miejscowy nie określa jaka długość elewacji frontowej budynku musi znajdować się na obowiązującej linii zabudowy. Z tych też względów uznać należy, iż plan miejscowy dopuszcza możliwość niejednolitego ukształtowania ściany elewacji frontowej tzn. cofnięcia jego części, czy też, jak chce tego inwestor, uwypuklenia tylko jego niektórych punktów w postaci ryzalitów.

Warto w tym miejscu jednocześnie wskazać, iż wbrew stanowisku organu nie jest to wykładnia rozszerzająca. Skoro plan jakiegoś zagadnienia nie normuje, to nie można uznać, że mamy do czynienia z wykładnią rozszerzającą. Fakt wprowadzenia definicji obowiązującej linii zabudowy bez jednoznacznego określenia jaka część elewacji frontowej ma się na tej linii znajdować nie może prowadzić do wniosku, iż warunek ten jest spełniony wyłącznie w sytuacji gdy cała ściana frontowa znajduje się na tej linii.

Organ nie może w drodze wykładni planu miejscowego wprowadzać dodatkowych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.

Jednakże należy mieć na uwadze, iż w niniejszej sprawie planowane rozwiązanie skutkuje, że część elewacji frontowej w postaci ryzalitów wysunięta jest, zgodnie z projektem budowlanym, poza obowiązująca linię zabudowy, co jest niezgodne z § 4 pkt 4 w związku z § 2 pkt 4 i 5 planu miejscowego.

W tym miejscu odnosząc się do zarzutów odwołania wskazać należy, iż przedmiotowe ryzality będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawy, stanowią ściany zewnętrzne budynku. Co istotne elementy te są ujmowane z obrysie budynku na planie zagospodarowania terenu. Z tych też względów ryzality te jako fragment ściany zewnętrznej zlokalizowanej od strony drogi stanowią w istocie ścianę frontową budynku, która nie może przekraczać linii zabudowy.

Mając powyższe na uwadze organ w niniejszej sprawie zasadnie uznał, iż wysunięcie elementów elewacji frontowej poza obowiązującą linię zabudowy stanowi naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając powyższe na uwadze, uznać należy za słuszny pkt 6a postanowienia Starosty [...] nakładający na inwestora obowiązek doprowadzenia do zgodności z ustaleniami planu miejscowego, tj. budynki lokalizować zgodnie z obowiązującą linią zabudowy. Natomiast wobec nieuzupełnienia przez Inwestora powyższej kwestii organ zasadnie odmówił wydania pozwolenia na budowę.

Z tych też względów zarzuty w pkt. 1-3 skargi, a odnoszące się do kwestii zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie linii zabudowy uznać należało za bezzasadne.

Natomiast za zasadny ale nie mający żadnego wpływu na wynik sprawy uznać należy zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W niniejszej sprawie faktycznie organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie zawiadomił stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Jednakże dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu, nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych w art. 10 § 1 k.p.a., strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, że uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, co miało (a przynajmniej mogło mieć) istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji postawienia organom administracji zarzutu braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić, i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym przez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. w stopniu istotnym (por. wyroki NSA: z 24.05.2007 r., II GSK 4/07; z 02.09.2009 r., II OSK 1317/08 – CBOSA).

Tymczasem Skarżąca, poza postawieniem w skardze ogólnikowego zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., nie podała, jakiej to czynności na skutek powyższego nie mogła dokonać. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż zarzut dotyczy postępowania przed organem odwoławczym przed którym nie było de facto prowadzone żadne postępowanie dowodowe, a ocenie podlegał materiał dowodowy, z którym strona miała możliwość zapoznać się w toku postępowania przed organem I instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

-----------------------

18