Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 300/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 15 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Gruszecki NSA Anna Orłowska /spr./ Protokolant Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia 22 marca 2004 roku Nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Gd 300/04

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 marca 2004 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednol. z 2001 roku Dz. U. Nr 87, poz. 960), po rozpatrzeniu odwołania J. S. i M. K. od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 26 lutego 2004 roku orzekającej o zameldowaniu H. Z. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. S.

w G. – zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. S. w G. wystąpiła H. Z.. Na zameldowanie wymienionej nie wyrażają zgody współwłaściciele lokalu – J. S. i M. K..

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie organ I instancji ustalił, że H. Z. w przedmiotowym lokalu zamieszkuje od października 1998 roku (dowód: protokół z przesłuchania M. K. – w aktach sprawy), zatem organ I instancji wydał decyzję o zameldowaniu H. Z. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. S. w G..

Z powyższą decyzją nie zgodzili się J. S. i M. K., którzy wnieśli odwołanie

i wskazali na krzywdzący charakter zaskarżonej decyzji oraz dodali, iż nie wyrażają zgody na zameldowanie H. Z..

Aby dokonać zameldowania w konkretnym lokalu należy spełnić łącznie dwie przesłanki meldunkowe wynikające z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 roku, Nr 32, poz. 174 z późn. zm.) tzn. należy posiadać uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie (art. 9 ust. 2) oraz faktycznie w nim zamieszkiwać (art. 10 ust. 1).

Jednakże z dniem 19.06.2002 r., kiedy to opublikowano orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002 r., Sygn. akt K 20/01 (Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716) badanie posiadania bądź utraty uprawnień nie może mieć wpływu na zameldowanie bądź wymeldowanie, ponieważ jest niezgodne z Konstytucją RP. Art. 9 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy przestał obowiązywać. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego instytucja zameldowania ma charakter jedynie ewidencyjny (rejestracja stanu faktycznego), a więc powinna odzwierciedlać faktyczne zamieszkiwanie w danym lokalu, a nie rodzić uprawnienia do tego lokalu (rejestracja stanu prawnego). Dlatego też z dniem publikacji przytoczonego orzeczenia przy rozpatrywaniu spraw meldunkowych bada się jedynie przesłankę zamieszkiwania w lokalu.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika,

iż przesłanka zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu przez H. Z. została spełniona. Potwierdziły ten fakt obie strony postępowania. H. Z. w wyjaśnieniach złożonych do protokołu w dniu 3 lutego 2004 r. wskazała, że zamieszkuje wspornym lokalu. Fakt ten potwierdził M. K. w dniu 11 lutego 2004 r. składając wyjaśnienia do protokołu.

Wobec powyższego przesłankę niezbędną do dokonania zameldowania,

a mianowicie zamieszkiwanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie należy uznać za spełnioną, dlatego też decyzja o zameldowaniu H. Z. w lokalu nr [...] przy ul. S. w G., znajduje uzasadnienie faktyczne i prawne.

Nadto organ wyjaśnił, że w obecnym stanie prawnym instytucja zameldowania ma wyłącznie charakter rejestracyjny, ewidencyjny i powinna wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć. Osoba, która zamieszkała w danym lokalu

z zamiarem stałego pobytu powinna być w nim zameldowana, a obowiązkiem organu meldunkowego jest zarejestrowanie tego pobytu poprzez przyjęcie druku meldunkowego bądź wydanie decyzji o zameldowaniu.

W skardze na opisaną decyzję M. K. wniósł o uchylenie decyzji o zameldowaniu H. Z. albowiem zamieszkiwanie uczestniczki w domu letniskowym na nieruchomości będącej współwłasnością skarżącego ma charakter przejściowy, a domek letniskowy nie spełnia warunków technicznych i nie nadaje się do zamieszkania.

Przebywające w tym domku wraz z H. Z. psy i koty powodują uciążliwości dla sąsiadów; współwłaściciele mają zamiar sprzedać nieruchomość wraz z zabudowaniami zatem zameldowanie H. Z. godzić będzie w przyrzeczone osobie trzeciej prawo własności.

Do skargi dołączone zostało pismo zatytułowane: "Historia sprzedaży nieruchomości G. – P. ul. [...]", w którym tę historię M. K. opisał.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.

Zagadnienia dotyczące obowiązku meldunkowego regulują przepisy ustawy

z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednol. tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). W myśl art. 4 ustawy obejmuje on między innymi zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego (pkt 1) i wymeldowanie z miejsca pobytu stałego lub czasowego (pkt 2).

Ustawa służy państwowym celom ewidencyjnym i prawidłowemu wykonywaniu przez organy publiczne ich funkcji, jako że posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu obywateli umożliwia racjonalizację działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych, co do miejsca pobytu (adresie) służy także interesowi obywateli (poszukiwanie np. spadkobierców) oraz ochronie praw osób trzecich (poszukiwanie dłużników). Okoliczność, że obowiązek meldunkowy należy uznać w świetle Konstytucji RP za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku prawnego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki prowadzi do wniosku, że zameldowanie i wymeldowanie winno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy. Instytucja ta nie powinna natomiast służyć fikcji meldunkowej, tj. odzwierciedlać stanu faktycznie nie istniejącego, co do miejsca zamieszkania danej osoby.

Trzeba również pamiętać, iż dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem rzeczy (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02 wspólnota 2004/8/55).

Jak wynika z akt organy orzekające ustaliły bezspornie, że H. Z. zamieszkuje w lokalu, w którym nastąpiło zameldowanie.

Okoliczność tę potwierdził i potwierdza skarżący m. in. podnosząc w skardze,

że zamieszkiwanie H. Z. i zwierząt domowych uczestniczki postępowania powoduje uciążliwości.

W takim stanie sprawy zarówno rozstrzygnięcia organów obu instancji jak

i uzasadnienia decyzji uznać należało za zgodne z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a w szczególności – art. 47 ust. 2 który przewiduje, że w przypadku jeśli zgłoszone dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ – w formie decyzji, oraz – art. 6, 4, 9 ust. 1 i 10 tej ustawy, które określają jak należy wypełniać obowiązki meldunkowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.