Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 110/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. i I. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących J. K. i I. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej I.K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania [...] i J. K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...]. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. Z. i S. Z. pozwolenia na rozbudowę znajdującego się na działce nr ew. [...] budynku handlowo - usługowego z wewnętrznymi instalacjami, przyłączem wodociągowym, gazowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz układem komunikacji z dwoma zjazdami na działce nr ew. [...] w L. .

Organ I instancji wyjaśnił, że w toku postępowania zastrzeżenia do inwestycji zgłaszali właściciele sąsiedniej działki nr ew. [...] - [...] i J. K., podnosząc, że inwestycja spowoduje zacienienie działki oraz zalewanie wodami opadowymi innych działek nr ew. [...], gdyż działka nr [...] objęta inwestycją jest wyżej położona. Ponadto na skutek rozbudowy zwiększą się wymiary istniejącego budynku, co spowoduje przekroczenie wymaganych w § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - odległości od granic działek sąsiednich. Wskazywali również, że inwestycja powinna uwzględniać wspólne zjazdy dla działki nr [...] oraz zarzucali, że nie wpłynie ona pozytywnie na zachowanie ładu przestrzennego. Domagali się, by projektowany taras został osłonięty, co pozwoli zachować prywatność na działkach sąsiednich.

Rozpatrując sprawę, organ I instancji stwierdził, że inwestycja zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] lutego 1997 r., Nr [...] w sprawie I części zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. L. (Dz.Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. 79 z dnia [...] maja 1997 r. z późn. zm. w Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. 171 z dnia [...] czerwca 1998 r. i w Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. 902 z dnia [...] lutego 2007 r.), a ponadto nie zakłóci korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Starosta [...] wskazał, że w planie miejscowym działka nr ew. [...] jest położona w obszarze oznaczonym symbolem 259 MN (§ 29) tj. w obszarze mieszkaniowym z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną wraz z towarzyszącymi obiektami i urządzeniami (w tym urządzeniami technicznymi) o intensywności zabudowy do 0,6 liczonej w granicach planu zagospodarowania działki i maksymalnej wysokości zabudowy 7 m do najwyższego gzymsu i 12 m do kalenicy.

Zdaniem organu I instancji projektowana inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem wskazanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto inwestor przedstawił analizę przesłaniania, z której wynika, że inwestycja w tym zakresie spełnia wymogi określone w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość projektowanego budynku od budynku na działce sąsiedniej nr ew. [...] wynosi 11 m i jest większa od wysokości przesłaniania (6,17 m), o której mowa w tym przepisie. Ponadto działka objęta inwestycją leży w granicach wielofunkcyjnej strefy śródmiejskiej, wobec czego odległości przewidziane w rozporządzeniu mogą być dodatkowo zmniejszone nie więcej niż o połowę. Organ administracji stwierdził również, że projekt budowlany przewiduje odprowadzanie wód opadowych z dachu projektowanego budynku oraz z terenu działki do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej, zgodnie z warunkami wydanymi przez zarządcę tej sieci, a więc nie istnieje niebezpieczeństwo zalewania działek sąsiednich.

Starosta [...] wskazał ponadto, że w świetle § 18 planu miejscowego dopuszczalne jest w obszarze objętym inwestycją sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, o ile wynikać to będzie z wymogów przyjętej formy i rodzaju zabudowy, lokalizacji, a także racjonalnego wykorzystania terenu działki (...), a zatem - wbrew zarzutom I. K. i J. K. w sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy tylko wtedy, gdy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary.

Organ stwierdził również, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów dotyczących zjazdu z działki nr [...], braku osłon projektowanego tarasu czy niezachowania ładu przestrzennego dla działki nr [...] czy przyszłych inwestycji na działce nr [...].

Podsumowując organ administracji wskazał, że w świetle art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od decyzji I. K. i J. K. ponownie podnosili, że projektowana rozbudowa budynku handlowo-usługowego pogorszy nasłonecznienie południowej strony ich domu, szczególnie piwnicy, parteru i pierwszego piętra, a przedłożona z wnioskiem o pozwolenie na budowę analiza przesłaniania została sporządzona o wadliwe ustalenie, że odległość między projektowanym a istniejącym budynkiem faktycznie wynosi 11 m, pomimo że faktycznie to 10,60 m. Zarzucili także, że w analizie nie określono ilości godzin nasłonecznienia pomieszczeń w ich budynku mieszkalnym i nie odniesiono się do naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, o czym mowa w przepisach § 13 pkt 1 i 2 oraz § 60 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podnieśli, że inwestycja spowoduje przekroczenie dopuszczalnego w tym obszarze wskaźnika intensywności zabudowy, wynoszącego 0,6 gdyż wyniesie 0,85. Ponadto zarzucili naruszenie określonej w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia o warunkach technicznych odległości, podnosząc, że obecnie budynek usytuowany jest od granicy działki w odległości mniejszej niż 3 m (znajduje się w granicy dwóch działek), a więc w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy powinny zostać zachowane dotychczasowe wymiary.

Zarzucili również, że w projekcie została przewidziana zbyt mała ilość miejsc parkingowych w stosunku do określonych w planie miejscowym (9 miejsc zamiast [...].

Wojewoda nie uwzględnił zarzutów odwołania i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając ustalenia i stanowisko organu administracji.

Organ odwoławczy doprecyzował, że przedmiotowa inwestycja ma polegać na rozbudowie istniejącego budynku na działce nr ew. [...], zrealizowanego w 2002 r. jako budynek handlowo-usługowy. Budynek ten jest obecnie podpiwniczony, posiada 2 kondygnacje nadziemne - parter i użytkowe poddasze, dach jednospadowy i powierzchnię zabudowy 131,40 m2. Projekt rozbudowy przewiduje rozbiórkę dachu budynku i drewnianej konstrukcji więźby, części ściany zewnętrznej od strony wschodniej i północnej oraz stropów nad piwnicą i parterem. Po dokonaniu rozbudowy budynek będzie przeznaczony na usługi nieuciążliwe (sklep odzieżowy) z niezbędną częścią socjalną. Skala i forma rozbudowanego budynku nie będzie odbiegać od lokalnej zabudowy. W. gzymsu będzie wynosić 7 m, a wysokość kalenicy 8,32 m. Przewidziano dach budynku dwuspadowy, z kalenicą równoległą do ul. [...]. Na kondygnacjach użytkowych zaprojektowano jednoprzestrzenne pomieszczenia usługowo-handlowe. W pomieszczeniu podziemnym przewiduje się, poza przestrzenią usługowo-magazynową, pomieszczenie techniczne-kotłownię i pomieszczenia porządkowe. Projektowany układ przestrzenny i komunikacyjny daje możliwość dowolnej organizacji funkcjonalnej budynku (technologia szkieletowa) i jego ewentualny podział wewnętrzny na odrębne obiekty handlowe z niezależnymi wejściami z ogólnodostępnej klatki schodowej.

Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że inwestycja zgodna jest z obowiązującymi przepisami, a inwestorzy przedstawili wymagane dokumenty, w tym oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr ew. [...] (wynikającym z prawa współwłasności) i działką nr [...] (wynikającym ze stosunku zobowiązaniowego - decyzja Urzędu Miasta L. [...] z dnia [...] października 2015 r.). W szczególności inwestycja nie naruszy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dotyczącego obowiązku zachowania określonych odległości od granic sąsiednich nieruchomości i budynków (ściany istniejącego budynku przeznaczonego do rozbudowy znajdują się bowiem w granicy działki nr [...] i nr [...], natomiast sama rozbudowa projektowana jest w odległości 4 m zarówno od zachodniej, jak południowej i wschodniej granicy), ani § 13 i § 60 dotyczących odpowiedniego nasłonecznienia budynków sąsiednich. W szczególności zmiana gabarytów istniejącego budynku nie spowoduje zacienienia i przesłonienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżących, gdyż wysokość istniejącego budynku objętego inwestycją, znajdującego się w granicy z działką skarżących zostanie zmniejszona z ok. 7,20 m do 4,88 m, natomiast wyższa część obiektu znajduje się w odległości 4,00 m od granic działki inwestora.

W ocenie organu II instancji zgodność inwestycji z przepisami § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, została potwierdzona w analizie nasłonecznienia. Wynika z niej, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu budynku na działce nr ew. [...], na osi okien pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. W. przesłaniania wynosi 6,17 m i jest mniejsza niż odległość między budynkami wynosząca wg opracowania 11 m, (według skarżących 10,60 m), co jest zgodne z przepisem § 13 rozporządzenia. Projekt przewiduje również, że stosownie do przepisu § 60 - pokoje mieszkalne w budynku na działce nr ew. [...] będą miały zapewniony czas nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7-17 przez pełne 10 godzin (przepis dopuszcza 1,5 godziny), a więc zarzuty skarżących w tym zakresie są nieuzasadnione.

Zdaniem Wojewody, dokonana analiza nasłonecznienia jest niewadliwa. Została wykonana przez uprawnionego geodetę w oparciu o mapę do celów projektowych, przyjętą do zasobu geodezyjnego Starosty [...]. Nie można więc uznać, że nieprawidłowo wyznaczono w analizie odległości między budynkiem na działce nr ew. [...], a projektowaną rozbudową, a skarżący nie przedstawili dokumentów potwierdzających takie nieprawidłowości ani analizy alternatywnej. Poza tym nawet przy odległości wskazywanej przez skarżących tj. 10,60 m, inwestycja nie będzie naruszać warunków technicznych dotyczących przesłaniania i godzin nasłonecznienia.

W ocenie organu odwoławczego projektowana inwestycja spełnia również zapisy planu w zakresie funkcji obiektu oraz intensywności zabudowy. Inwestycja, przewidująca wzniesienie obiektu usługowo-handlowego, mieści się w zakresie niemieszkalnego przeznaczenia dopuszczalnego UC (usługi komercyjne). Znajdujące się obok budynki mają charakter mieszkalno-usługowy.

Odnosząc się do wskaźnika intensywności zabudowy Wojewoda wyjaśnił, że w projekcie przewidziano, że powierzchnia zabudowy parteru i piętra wyniesie 484,29 m2 + 282,3 m2 = 766,59 m2, powierzchnia utwardzona kostką betonową - 193,96 m2, powierzchnia ziemna - 63,54 m2, przy całkowitej powierzchni działki [...],00 m2, a więc intensywność tej zabudowy wyliczona w sposób określony w § 33 planu będzie wynosić 0,748. Wprawdzie jest to wartość wyższa od dopuszczalnej w tym obszarze (0,6), jednak Urząd Miasta L. w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. działając w oparciu o przepis § 33 ust. 4 planu miejscowego wyraził zgodę na odstępstwo od norm określonych w § 29 ust.1 planu, dopuszczając zwiększony wskaźnik intensywności zabudowy o max. 15%. Wskaźnik intensywności zabudowy dla działki nr ew. [...] wyniesie 0,748, co mieści się w granicach dopuszczonego odstępstwa.

Wojewoda za niezasadny uznał również zarzut dotyczący zbyt małej ilości miejsc parkingowych w stosunku do powierzchni użytkowej usług, wymaganej w § 16 ust.1 planu miejscowego. Wojewoda stwierdził, że przepis ten nie odnosi się do planowanej inwestycji, gdyż stanowi on, że "dla nowych inwestycji na działkach lub terenach niezagospodarowanych ustala się obowiązek bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli lub miejscach specjalnie do tego przeznaczonych, w ilości minimum (...) 1 miejsce parkingowe lub garażowe na 25 m powierzchni użytkowej usług", zaś przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją nową. W odniesieniu do obiektów już istniejących plan nie przewiduje minimalnej liczby miejsc parkingowych. Poza tym przepis § 16 ust. 2 planu przewiduje, że "w przypadku istnienia uwarunkowań lokalizacyjnych umożliwiających spełnienie wymogów określonych w pkt.1, w szczególności wynikających z wielkości działki, charakteru zabudowy, jej położenia w Wielofunkcyjnej Strefie Śródmiejskiej (...) właściwy organ administracji samorządowej może dopuścić odstępstwo od powyższych ustaleń". Mając na uwadze ten przepis, Urząd Miasta L. w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. stwierdził, że inwestor nie realizuje nowej inwestycji (o której mowa w planie), a jedynie rozbudowuje istniejącą, nie zmieniając charakteru i funkcji zabudowy, nie ma więc obowiązku bilansowania miejsc parkingowych, w związku z tym nie zachodzi konieczność uzyskiwania zgody w wyniku odstępstwa od planu miejscowego na podaną w projekcie ilość miejsc parkingowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie I. K. i J. K. domagali się uchylenia decyzji Wojewody.

Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 138 § 1 i 2, 145 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1,2,6 i 7 kpa mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie oraz przepisów ustawy Prawo budowlane (w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 8), rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w szczególności §12 ust. 3 pkt 3) oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L..

Skarżący zarzucili - podobnie, jak w odwołaniu - że organ administracji wadliwie ocenił, że inwestycja zgodna jest z planem miejscowym w zakresie wskaźnika zabudowy, gdyż zgodnie z § 29 ust. 1 planu wskaźnik ten wynosi 0,6, przy czym na podstawie zgody właściwego organu samorządowego może być zwiększony nie więcej jednak niż o 15 % (§ 33 ust. 1 i 2), a zatem - zdaniem skarżących - nie może ona przekraczać 0,69 (0, 6 + 0, 6 x15% = 0,6 + 0,09). Organ administracji ustalił natomiast, że wskaźnik intensywności zabudowy na działce nr ew. [...] objętej inwestycją wynosi 0,748 i bezzasadnie stwierdził, że jest on zgodny z planem.

Ponownie podnieśli również, że w sprawie ma zastosowanie § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z którego - zdaniem skarżących - wynika, że rozbudowa budynku usytuowanego już w odległości mniejszej niż 3 czy 4 m (co ma miejsce w niniejszej sprawie), jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy budynek rozbudowany w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy nie zmieni dotychczasowych wymiarów. Zdaniem skarżących, projektowany budynek zmieni swoje gabaryty, a więc inwestycja nie może być traktowana jako rozbudowa, o której mowa w przepisie § 12 rozporządzenia, lecz jako nowa budowa, do której powinny mieć zastosowanie - w zakresie wymaganych odległości - ogólne zasady określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia.

Poza tym, inwestycja o tak dużych rozmiarach (1133 m2 na trzech kondygnacjach) powinna - zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane - zapewniać poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektów, uzasadnionych interesów osób trzecich i uwzględnić zjazd dla działki nr [...] i nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkimi Sądem Administracyjnym w Lublinie, pełnomocnik skarżących S. K. złożył pismo podpisane przez zastępcę Miasta L. z dnia [...] czerwca 2016 r. dotyczące interpretacji § 29 i § 33 miejscowego planu (k. 97 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, albowiem decyzje organów administracji obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. ustawy Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz.1422 ze zm.), zgodnie z którym warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę jest zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego.

Rację mają skarżący, że projektowana inwestycja przekracza dopuszczalny w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...] lutego 1997 r., Nr [...] w sprawie I części zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. L. (Dz.Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. 79 z dnia [...] maja 1997 r. ze zm) wskaźnik intensywności i zabudowy oraz nie zapewnia wymaganej w tym planie liczby miejsc postojowych.

Z § 29 powyższego miejscowego planu wynika, że w "Obszarze mieszkaniowym MN", w którym położona jest działka objęta inwestycją, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną - dopuszczalna jest "intensywność zabudowy do 0,6 liczona w granicach planu zagospodarowania działki".

Jednocześnie w § 33 planu przewidziano, że w przypadku istnienia uwarunkowań geotechnicznych, hydrologicznych, fizjograficznych, a także innych uwarunkowań przyrodniczych i technicznych, udokumentowanych przez inwestora, właściwy organ administracji samorządowej może dopuścić odstępstwo od norm intensywności ustalonych w § 27-32, jednakże nie więcej niż o 15%".

Organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę w ogóle nie dokonując oceny zgodności tego wskaźnika z planem, natomiast organ odwoławczy ustalił, że projektowana rozbudowa istniejącego na działce nr ew. [...] budynku zwiększy intensywność zabudowy do 0,748, a więc przekroczy ona 0,6, ale z uwagi na to, że Urząd Miasta L. w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. na podstawie § 33 ust. 4 planu wyraził zgodę na zwiększenie wskaźnika intensywności zabudowy o max. 15%, to wartość 0,748 "spełnia założenia planu w kontekście dopuszczonego odstępstwa". Dodatkowo w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że określony w planie miejscowym wskaźnik zabudowy 0,6 to 60%, a nie 100 %, jak przyjmują skarżący, więc wskaźnik ten powiększony o dopuszczalne na podstawie zgody organu samorządowego 15% daje 75% intensywności zabudowy, a nie 0,69, jak podnosi skarżący.

Stanowisko organu odwoławczego jest błędne.

Przepis § 29 planu nie określa w sposób procentowy wskaźnika zabudowy, stanowiąc, że dopuszczalna jest "intensywność zabudowy do 0,6 liczona w granicach planu zagospodarowania działki". Jednocześnie w § 33 ust. 3 plan umożliwia "odstępstwo od norm intensywności ustalonych w § 27-32, jednakże nie więcej niż o 15%". W ocenie Sądu z przepisu wynika, że zwiększeniu podlegają ustalone w przepisach normy, w tym wskaźnik intensywności zabudowy, określony w § 27, a nie parametry, których te normy dotyczą (m.in. intensywność zabudowy). Skoro ustalona w § 27 norma dotycząca intensywności zabudowy wynosi 0,6, to powiększona maksymalnie o 15% wynosi 0,69. Przyjęty błędnie przez organy administracji sposób obliczenia możliwości dokonania odstępstwa spowoduje, że projektowana rozbudowa zwiększenie intensywności zabudowy do 0,748 (czego strony nie kwestionują), co jest niezgodne z planem miejscowym.

Ponadto inwestycja narusza przepisy planu w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Przepis § 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że dla nowych inwestycji na działkach lub terenów niezagospodarowanych ustala się obowiązek bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli lub w miejscach specjalnie do tego przeznaczonych, w ilości minimum 1 miejsce garażowe lub parkingowe na 1 mieszkanie i 1 miejsce parkingowe lub garażowe na 25 m powierzchni użytkowej usług (pkt 1). W przypadku istnienia uwarunkowań lokalizacyjnych uniemożliwiających spełnienie wymogów określonych w pkt 1, w szczególności wynikających z wielkości działki, charakteru zabudowy, jej położenia w Wielofunkcyjnej Strefie Śródmiejskiej lub w Strefie Ochrony Konserwatorskiej Miasta L., a także innych uwarunkowań kulturowych, przyrodniczych i technicznych, udokumentowanych przez inwestora właściwy organ administracji samorządowej może dopuścić odstępstwo od powyższych ustaleń.

Wbrew stanowisku organu administracji, projektowana inwestycja jest "nową inwestycją" w rozumieniu powołanego przepisu. Wprawdzie polega ona na rozbudowie budynku już istniejącego, a nie na wznoszeniu nowego obiektu budowlanego od początku, to jednak ze względu na jej rozmiary, zakres objętych nią robót budowlanych, a także przeznaczenie i zakres oddziaływania na otoczenie, należy potraktować ją jako "nową inwestycję". Ilość miejsc parkingowych należało zatem ustalić w sposób określony § 16 miejscowego planu.

Za zwolnienie z tego obowiązku nie można przy tym uznać pisma zastępcy Burmistrza Miasta L. z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym stwierdzono jedynie, że "rozbudowa budynku nie może być uznana za nową inwestycję, gdyż dotyczy obiektu już istniejącego, a ponadto działka nr ew. [...] jest działką zagospodarowaną i położoną na terenie w przeważającej części zagospodarowanym, dlatego też nie stosuje się do niej przepisu § 16 ust. 1 planu". Zgoda na odstępstwo od obowiązku bilansowania miejsc parkingowych, przewidziana w § 16 ust. 1 planu powinna być wyrażona w sposób czytelny, niebudzący wątpliwości. Natomiast w powołanym piśmie organ samorządowy faktycznie nie wypowiedział się co do odstępstwa od przewidzianych w §16 obowiązku, a jedynie stwierdził (błędnie), że jego zgoda na to nie jest w ogóle wymagana.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy administracji obu instancji wadliwie oceniły zgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym, a w konsekwencji co najmniej przedwcześnie zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń m.in. w zakresie zgodności inwestycji z planem miejscowym, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie - jak wskazano - zachodził niezgodność z planem miejscowym, a więc wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę - bez usunięcia przez inwestora nieprawidłowości w tym zakresie - było niedopuszczalne.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) uchylił decyzję organów administracji obu instancji; o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy.

Organ rozpoznając sprawę uwzględni powyższe rozważania i oceni zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego we wskazanym zakresie. Wobec wagi powyższych uchybień i konieczności - zdaniem Sądu - zmiany projektu budowlanego, nieaktualne pozostaną ustalenia dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Natomiast słusznie wskazał organ administracji, że w sprawie nie miał zastosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia, dopuszczający rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (3 lub 4 m) od granicy z sąsiednią działką budowlaną tylko wówczas, gdy w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary. Prawidłowo stwierdziły organy, że oceny usytuowania przedmiotowej inwestycji należało dokonać na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym, dopuszczalne jest sytuowanie budynku ścianami bez otworów w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego (...). Przepis ten stanowi samodzielną podstawę sytuowania obiektów budowlanych, niezależną od § 12 ust. 3 i dotyczy zarówno budowy nowych obiektów, jak też rozbudowy. Po złożeniu nowego projektu budowlanego organ administracji ustali czy oceny usytuowania przedmiotowej inwestycji należało dokonać na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia.