Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 45/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 par. 1, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 27 ust.1 pkt.1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 217
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
article: par. 2, par. 12 ust.7 pkt.1
journal: Dz.U. 2015 poz 415
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 4 ust.1 lit. h
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2019 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzją z "[...]" r. Dyrektor Regionalnego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania J. B.(dalej skarżący, producent) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia "[...]"r., w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2019, uchylił w całości zakażoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach działania rolno- środowiskowo-klimatycznego (PROW 2014-2020) w części dotyczącej powierzchni 0,35 ha, wycofanej z deklaracji Wariantu 5.4. Półnaturalne łąki wilgotne, przyznał płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną (PROW 2014-2020) w ramach Wariantu

5.4. Półnaturalne łąki wilgotne w wysokości 838,12 zł, i odmówił przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) w ramach Wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że "[...]"r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej: BP w O.), za pośrednictwem aplikacji eWniosekPIus, wpłynął Wniosek o przyznanie płatności (dalej: Wniosek) na rok 2019, na podstawie którego J. B. (dalej: producent, strona) ubiegał się m.in. o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (dalej: płatność DRŚK) w ramach zadeklarowanego Pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000:

- Wariant 5.4. Półnaturalne łąki wilgotne do powierzchni 1,27 ha,

- Wariant 5.5. Półnaturalne łąki świeże do powierzchni 18,46 ha,

w tym o przyznanie kosztów transakcyjnych.

W tym samym dniu wpłynęła także pierwsza zmiana do Wniosku, w której strona wycofała ubieganie się o przyznanie kosztów transakcyjnych. Następnie, "[...]" złożono drugą Zmianę do Wniosku, przez aplikację e WniosekPlus, na podstawie której producent ubiegał się m.in. o przyznanie płatności DRŚK w ramach zadeklarowanego pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000:

- Wariant 5.4. Półnaturalne łąki wilgotne do powierzchni 0,92 ha,

- Wariant 5.5. Półnaturalne łąki świeże do powierzchni 18,81 ha.

Jak wskazywał organ, producent wycofał tym samym powierzchnię wynosząca 0,35 ha z płatności DRŚK w ramach Wariantu 5.4. i dodał ją do deklaracji w ramach Wariantu 5.5.

Po przeprowadzaniu kontroli administracyjnej Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej: Kierownik BP, organ I instancji) decyzją z dnia "[...]"r. na rok 2019 umorzył producentowi postępowanie w sprawie przyznania płatności DRŚK w części dotyczącej powierzchni 0,35 ha, wycofanej z deklaracji Wariantu 5.4., przyznał płatność DRŚK w ramach Wariantu 5.4. w wysokości 838,12 zł oraz odmówił przyznania płatności DRŚK w ramach Wariantu 5.5. i nałożył sankcję w wysokości 15 335,28 zł. Organ I instancji powyższą decyzją ustalił również obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w ramach Wariantu 5.4. na powierzchni równej 0,92 ha oraz w ramach Wariantu 5.5. na powierzchni 4,65 ha.

Od przedmiotowej decyzji producent wniósł odwołanie do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor OR, organ II instancji). W jego treści wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie wnioskowanej płatności na rok 2019 w pełnej wysokości, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dodatkowo producent wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. N. z, która w imieniu odwołującego wypełniała Wniosek na rok 2019 oraz dopuszczenie dowodu z zeznań pracownika BP w O. obsługującego Wniosek strony w 2019r. i dopuszczenie dowodu z zeznań pracownika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR), który dokonał w aplikacji e-wniosek zmiany danych na działkach ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]" poprzez usunięcie z tych działek warstwy TUZ. Zaskarżonej decyzji zarzucano zaś:

- naruszenie § 2 oraz § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 415; dalej: rozporządzenie rolno- środowiskowo-klimatyczne), poprzez przyjęcie, że odwołujący nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanych płatności, podczas gdy wszystkie wymagane warunki zostały spełnione,

- naruszenie art. 64 ust. 2 lit. c), d) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1306/2013), poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na odwołującego sankcji finansowej w sytuacji, w której zaistniały podstawy do odstąpienia od nałożenia kar, bowiem odwołujący się nie ponosi winy za ewentualną, błędną deklarację na spornych działkach ewidencyjnych nr "[...]" i nr "[...]",

- naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z wyrażoną w tym przepisie zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej

Decyzją z "[...]" organ II instancji uchylił w całości zakażoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach działania rolno- środowiskowo-klimatycznego (PROW 2014-2020) w części dotyczącej powierzchni 0,35 ha, wycofanej z deklaracji Wariantu 5.4. Półnaturalne łąki wilgotne, przyznał płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną (PROW 2014-2020) w ramach Wariantu

5.4. Półnaturalne łąki wilgotne w wysokości 838,12 zł, i odmówił przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) w ramach Wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II w pierwszej kolejności podsumował ustalenia faktyczne. Wskazał, w odniesieniu do Wariantu 5.4 (półnaturalne łąki wilgotne), że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku na rok 2019 o przyznanie płatności DRŚK w ramach Wariantu 5.4. wynosiła 0,92 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach tego Wariantu wynosiła 0,92 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa wart. 70 rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, płatność DRŚK przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar (dalej: MKO), o którym mowa wart. 5 ust. 2 lit b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48, ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 640/2014), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Organ zaznaczał, ze stawka płatności do 1 ha w ramach Wariantu 5.4. została określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego i wynosi 911,00 zł. Kwota przyznanej płatności DRŚK w ramach Wariantu 5.4. określona została zatem w wysokości 838,12 zł.

Organ odnosząc się do Wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku na rok 2019 o przyznanie płatności DRŚK w ramach Wariantu 5.5. wynosiła 18,81 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach tego Wariantu wynosiła zaś 4,65 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013. Zgodnie z § 15 ust.3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, płatność DRŚK przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż MKO, o którym mowa wart. 5 ust. 2 lit b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Organ II instancji w sposób szczegółowy opisał następnie zarówno stan faktyczny bezpośrednio związany z przyznaniem płatności na 2019r jak i okoliczności ustalenia płatności na 2018r. które w istotny sposób wpływały na rozstrzygnięcia dotyczące kolejnych lat.

Organ zaznaczył następnie, że zgodnie z art. 18 ust. 6. akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014, w przypadku różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynoszącą nie więcej niż 3 % lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Wobec powyższego, gdyby zobowiązanie strony nie uległo zmianie, wówczas powierzchnia zatwierdzona do płatności DRŚK wynosiłaby 18,37 ha i tym samym na producenta nie byłyby nałożone sankcje z tytułu zawyżenia deklaracji (sankcje powierzchniowe).

Następnie wskazano, że odwołujący do dnia "[...]" r., czyli do dnia wydania dwóch decyzji w sprawie przyznania płatności DRŚK na rok 2018 i 2019, gdzie m.in. ustalono nową powierzchnię podjętego zobowiązania w ramach Wariantu 5.5., dysponował informacją, iż jego zobowiązanie w ramach tego Wariantu obejmuje powierzchnię równą 18,37 ha zgodnie z decyzją z dnia "[...]"r.

Mając na uwadze powyższą analizę Dyrektor OR odmówił przyznania płatności DRŚK w ramach Wariantu 5.5. i nie nałożył sankcji powierzchniowych.

W odwołaniu producent wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka Pani M. N., która w imieniu odwołującego wypełniała Wniosek na rok 2019. W związku z powyższym przeprowadzono dowód w z przesłuchania M. N. w charakterze świadka, w sprawie ustalenia okoliczności zadeklarowania we Wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 trwałych użytków zielonych na działkach ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]". W trakcie przesłuchania świadek wskazał m.in., iż wypełniając Wniosek na rok 2019 zadeklarował na ww. działkach ewidencyjnych TUZ, gdyż w aplikacji eWniosekPlus naniesione są warstwy i wybierając opcję checkboxu wyświetlone zostały sprawdzone warstwy, potwierdzające TUZ.

W kontekście zeznań świadka organ II instancji zauważał, że w aplikacji e WniosekPlus, w podglądzie Wniosku na rok 2019 widnieje informacja, iż powierzchnia warstwy TUZ z bazy referencyjnej była naniesiona dla działek ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]" w 2019. Powyższe co podkreślał organ znajduje również potwierdzenie w systemie SAR i IACSplus.

Organ II instancji zwracał również uwagę, na fakt, że w odwołaniu producent wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań pracownika BP w O. obsługującego Wniosek strony w 2019 r. i dowodu z zeznań pracownika ARiMR, który dokonał w aplikacji e-wniosek zmiany danych na działkach ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]" poprzez usunięcie z tych działek warstwy TUZ. W związku z powyższym Dyrektor OR otrzymał pismo z dnia 14 września 2020 r. od Kierownika BP z wyjaśnieniami pracownika obsługującego Wniosek strony w 2019 r. i pismo z dnia 15 września 2020r. od Kierownika Biura Kontroli na Miejscu z wyjaśnieniami pracownika, który dokonał zmiany danych warstwy TUZ na działkach ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]".

W protokole z przesłuchania świadka z dnia "[...]"r. strona wniosła uwagę, iż jak wynika z dokumentacji przedstawionej przez pracownika OR, warstwa TUZ na spornych działkach ewidencyjnych została nałożona dopiero w lutym 2019r, a więc brak było przesłanek do wydania decyzji z "[...]"r., która została uchylona. Organ w kontekście powyższej uwagi zauważał, że Kierownik BP pismem z dnia 14-09-2020 r. poinformował, iż: Weryfikacja wniosków o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej z deklaracją pakietów 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000, obejmuje przede wszystkim spełnienie warunku położenia deklarowanych działek rolnych na trwałych użytkach zielonych. Dla tych działek rolnych przeprowadzane jest sprawdzenie wyznaczonej dla działek ewidencyjnych powierzchni MKO TUZ. W przypadku wykrycia deklaracji większej niż wyznaczona powierzchnia MKO TUZ, w kontroli administracyjnej sprawy generowany jest błąd.

Natomiast Kierownik Biura Kontroli na Miejscu pismem z dnia 15-09-2020 f. poinformował, iż: W zakresie wyjaśnień dotyczących warstwy trwałych użytków zielonych na działkach ewidencyjnych, w gospodarstwie rolnym J. B. w roku 2018 i 2019 informuję, iż w związku ze zgłoszonymi w dniu 06- 12-2018 r. przez Biuro Powiatowe w O. rozbieżnościami "[...]" do działki nr "[...]" oraz "[...]" do działki "[...]" została na ww. działkach nałożona warstwa TUZ. Na działce nr "[...]" ustalono MKO 8,92 ha i dodano warstwę TUZ o powierzchni 8,92 ha, a na działce "[...]" ustalono MKO 4,81 ha i dodano warstwę TUZ o powierzchni 4,81 ha. Nakładając warstwę TUZ na podstawie zgłoszenia pracownika Biura Powiatowego uwzględniono dostępną w systemie PZSIP ortofotomapę LPIS z dnia 20-08- 2016 r., dodatkowo wykorzystano pokrycia archiwalne dostępne na platformie Google Earth z roku - 2015 i 2017 oraz zdjęcie StreetView z 2013 r., na których widać obszary z wyraźną granicą w sposobie użytkowania, które nie zostały uwzględnione w warstwie TUZ.

Organ zaznaczył, że w odwołaniu strona podniosła, iż pracownik ARiMR usunął warstwę TUZ ze spornych działek ewidencyjnych po wydaniu przez organ II instancji decyzji z dnia "[...]" r., Nr "[...]" o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ustosunkowując się do powyższego Organ wskazywał, iż zgodnie z danymi przedstawionymi w ww. tabelach, wielkość powierzchni TUZ na działce ewidencyjnej nr "[...]"nie zmieniła się od 13-02-2019 r., natomiast na działce ewidencyjnej nr "[...]" wielkość powierzchni TUZ uległa zmniejszeniu o 0,04 ha w dniu 29-05-2019 r., a więc już po wydaniu ww. decyzji.

Zaznaczono również, że Strona w odwołaniu zarzuciła naruszenie § 2 i § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, poprzez przyjęcie, że odwołujący nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanych płatności, podczas gdy wszystkie wymagane warunki zostały spełnione. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor OR przytoczył treść § 2 ww. rozporządzenia. Następnie organ wskazał, że Jak stanowi § 4 ust. 1 pkt 5 lit. e) ww. rozporządzenia: Określa się następujące pakiety i ich warianty: Pakiet 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000 Wariant 5.5. Półnaturalne łąki świeże. Ponadto zgodnie z treścią § 12 ust. 7 pkt l rozporządzenia rolno-środowiskowo- klimatycznego: W przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5, płatność rolno-środowiskowo- klimatyczna jest przyznawana do położonych poza obszarem Natura 2000 trwałych użytków zielonych na których występują siedliska przyrodnicze. których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia - w przypadku wszystkich wariantów tego pakietu. Organ zaznaczał, że w związku z tym, iż działki ewidencyjne nr "[...]" i "[...]" w 2018 r. nie kwalifikowały się do nałożenia warstwy TUZ, strona nie mogła zgłosić tych działek do płatności DRŚK w 2019 r. w ramach podjętego zobowiązania z dnia "[...]"r. Wobec powyższego organ II instancji uznał, iż zarzucenie zaskarżonej decyzji naruszenia § 2 i § 12 ust. 7 pkt l rozporządzenia rolno-środowiskowo- klimatycznego było bezpodstawne.

Organ zaznaczył wreszcie, że zgodnie z art. 15 rozporządzenia nr 640/2014: 1. Kar administracyjnych przewidzianych w niniejszym rozdziale nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. 2. Podane przez beneficjenta informacje, o których mowa w ust. 1, powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność do faktycznej sytuacji. Rozpatrując zebrany materiał dowodowy w sprawie przyznania płatności na 2019 r. organ II instancji uznał, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania w sprawie ww. przepisu, gdyż producent nie poinformował właściwego organu o ww. sytuacjach, które mogły zaistnieć w jego gospodarstwie.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie od powyższej decyzji wywiódł producent rolny. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucał naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. UE.L. 2013.347.608 z dnia 2013.12.20), poprzez wydanie decyzji, w której błędnie przyjęto, że grunty na których (w jednym roku z pięciu lat) uprawiane były trawy (mieszanki traw) z motylkowatymi (wsiane w roślinę podporową - pszenicę), nie spełniają zawartej w tym przepisie definicji trwałych użytków zielonych, podczas gdy w myśl tego przepisu trwałymi użytkami zielonymi są grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, przy czym mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu,

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. § 2 oraz § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo- klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 415), poprzez wydanie decyzji wadliwie stwierdzającej, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanych płatności, podczas gdy wszystkie wymagane warunki zostały spełnione,

- art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 78 §1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.), poprzez wydanie naruszającej prawo decyzji pomimo przedstawienia w odwołaniu uzasadnionych zarzutów wskazujących na niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji naruszenie zasady praworządności, zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, nierozpatrzenie pełnego materiału dowodowego, bezpodstawne odmówienie mocy dowodowej przeprowadzonemu na wniosek skarżącego dowodowi z zeznań świadka – M. N., oraz niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, polegające na nie w skazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co ostatecznie doprowadziło do niezasadnej odmowy przyznania płatności w ramach Wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże;

- art. 78 §1 pkt 1. k.p.a w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.), poprzez bezpodstawną odmowę przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącego dowodów:

a) z zeznań świadka - pracownika Biura Powiatowego ARiMR w O. obsługującego wniosek skarżącego oraz pracownika ARiMR, który dokonał w aplikacji e-wniosek zmiany danych na działkach ewidencyjnych nr "[...]" i nr "[...]" poprzez usunięcie z tych działek warstwy TUZ - na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, wskazane w piśmie odwoławczym,

b) dokumentu obejmującego rejestr czynności w zakresie nanoszonych w systemie informatycznym ARiMR zmian warstw TUZ na działkach ewidencyjnych nr "[...]" i nr "[...]"

- skutkiem czego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia reguł procedowania, co mogło mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia,

- naruszenie art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347.608 z dnia 2013.12.20), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że grunty na których (w jednym roku z pięciu lat) uprawiane były trawy (mieszanki traw) z motylkowatymi (wsiane w roślinę podporową - pszenicę), nie spełniają zawartej w tym przepisie definicji trwałych użytków zielonych, podczas gdy w myśl tego przepisu trwałymi użytkami zielonymi są grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, przy czym mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu,

- naruszenie art. § 2 oraz § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo- klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 415), poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanych płatności, podczas gdy wszystkie wymagane warunki zostały spełnione,

- naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z wyrażoną w tym przepisie zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

- błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że na spornych działkach ewidencyjnych nr "[...]" i nr "[...]" w 2013 roku uprawiana była pszenica, podczas gdy w rzeczywistości na działkach tych w roku 2013 uprawnione były trawy (mieszanki traw) z motylkowatymi (wsiane w roślinę podporową - pszenicę), co bezsprzecznie wynika z przedłożonego przez skarżącego wraz z odwołaniem protokołu Nr "[...]" z dnia "[...]"r. z inspekcji gospodarstwa rolnego na zgodność z zasadami produkcji rolniczej metodami ekologicznymi przeprowadzonej przez Jednostkę Certyfikującą.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wnosił o uchylenie w całości, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia "[...]"r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że będąca przedmiotem niniejszej skargi decyzja organu odwoławczego pozostaje w ścisłym związku z decyzją organu drugiej instancji z ·dnia "[...]"r. "[...]" o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia "[...]"r. w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2018, na którą to decyzję również wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W decyzji z dnia "[...]"r. Nr "[...]" organ odwoławczy wywodził bowiem, że sporne działki nie spełniają definicji TUZ, wobec czego nie kwalifikowały się do objęcia wnioskowaną płatnością w ramach wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże. Z kolei w decyzji będącej przedmiotem niniejszej skargi organ drugiej instancji wskazuje, że podstawą odmowy przyznania płatności w ramach ww. wariantu jest procentowa różnica miedzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną w kontroli administracyjnej. Różnica miedzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną wynika zaś z nieuwzględnienia tej zadeklarowanej we wniosku na rok 2019 powierzchni, która - z uwagi na niespełnienie przez sporne działki definicji TUZ - nie została objęta zobowiązaniem ustalonym decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia "[...]"r. w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014- 2020) na rok 2018.

W dalszej kolejności skarżący wskazywał, że błędne jest założenie, iż sporne działki ewidencyjne nr "[...]" i nr "[...]" nie spełniają definicji trwałych użytków zielonych, zawartej wart. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347.608 z dnia 2013.12.20). Zgodnie z tym przepisem "trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe" (zwane łącznie "trwałymi użytkami zielonymi") oznaczają grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - które nie były zaorane przez okres co najmniej pięciu lat; mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które służą do wytwarzania paszy dla zwierząt, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych zielnych roślin pastewnych. Jak podkreślał skarżący Organ przyjął, opierając się przy tym na treści wniosku z 2013 roku, że na ww. działkach nr "[...]" i nr "[...]" odwołujący się uprawiał pszenicę. Jak wywodził Skarżący we wniosku o przyznanie płatności rolno środowiskowej na rok 2013 faktycznie zadeklarowano w ramach pakietu rolnictwo ekologiczne na ww. działkach pszenicę. Jednakże w tamtym czasie nie było możliwym zadeklarowanie w ramach wariantu 2.2 Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) jako rośliny uprawnej - mieszanki traw z motylkowatymi, wsianej w roślinę podporową - pszenicę, co wynika z załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolno środowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007 -2013. Z tego względu we wniosku tym zadeklarowano jako roślinę uprawną - pszenicę, choć faktycznie na działkach tych w 2013 roku uprawniane były trawy (mieszanki traw) z motylkowatymi wsiane w roślinę podporową - pszenicę.

Skarżący podnosił, że Organ drugiej instancji bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków, poprzestając jedynie na przyjęciu wyjaśnień pracownika BP ARiMR w O., zrelacjonowanych w piśmie Zastępcy Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia 14 września 2020 r. oraz wyjaśnień Kierownika Biura Kontroli na Miejscu ARiMR przedstawionych w piśmie z dnia 15 września 2020 r. W ocenie skarżącego, przyjętą przez organ odwoławczy praktykę, uznać należy za niedopuszczalną.

W podsumowaniu Skarżący wskazał, że jeśli w ogóle można przyjąć, że deklaracja na spornych działkach jest błędna, to została ona wywołana błędem organu, bowiem to ARiMR naniosła w aplikacji eWniosek na spornych działkach warstwy TUZ. Skarżący podkreślał, że podczas wypełniania wniosku zarówno na rok 2018 jak i na rok 2019 na działkach nr "[...]" i nr "[...]" naniesione były warstwy TUZ. W tej sytuacji skarżący zastosował się do danych zawartych w aplikacji eWniosek i zadeklarował przedmiotowe działki jako trwały użytek zielony TUZ. Skarżący podkreślał również, że zmiana stanowiska organów ARiMR w kwestii kwalifikowania spornych działek do TUZ świadczy o tym, że problem tej kwalifikacji, jest problemem złożonym.

Odnośnie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji dotyczącego odmowy przyznania płatności do wariantu 5.5 z uwagi na stwierdzoną procentową różnicę miedzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną w kontroli administracyjnej, skarżący zwracał uwagę, że - jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji - różnica ta wynika z nieuwzględnienia w kontroli administracyjnej tej zadeklarowanej we wniosku na rok 2019 powierzchni, która - z uwagi na niespełnienie przez sporne działki definicji TUZ - nie została objęta zobowiązaniem ustalonym decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia "[...]"r. w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2018. W tym kontekście skarżący wskazywał, że decyzje organu pierwszej instancji, choć dotyczące innego okresu (2018 r. i 2019 r.) wydane zostały w tym samym dniu, tj. "[...]"r., chociaż pomiędzy złożeniem wniosku o przyznanie płatności na rok 2018 i 2019 upłynął prawie rok. Skarżący podkreślał iż w sprawach dotyczących zobowiązań wieloletnich (a do takich należy sprawa przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej) niezwykle istotną jest decyzja w sprawie przyznania płatności w pierwszym roku trwania zobowiązania. Powyższe wynika z tego, że taka decyzja- rzutuje na sytuację prawną beneficjenta, bowiem ustala wiążący go w kolejnych latach poziom zobowiązania. Z tego względu pożądanym jest, żeby ta pierwsza decyzja wydana została w takim czasie, aby producent rolny składając wniosek o płatności na kolejny rok miał pełną wiedzę co do wiążącego go zobowiązania. W realiach niniejszej sprawy tak się jednak nie stało, a przyczyną takiego stanu rzeczy była bezczynność organu odwoławczego w sprawie odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji Nr "[...]" z dnia "[...]" r.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie. Organ podkreślał, że w skardze strona powołuje ponownie te same podstawy prawne co w odwołaniu od decyzji. Organ podtrzymuje zatem swoje stanowisko w tym zakresie zawarte w decyzji dwuinstancyjnej. Odnosząc się natomiast do zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (pkt 3 i 8 skargi) organ wskazywał, że przeprowadził wnioskowane przez skarżącego dowody m.in. dopuścił dowód z zeznań świadka. Równocześnie podkreślano, że dopuszczenie dowodu, wnioskowanego przez stronę, nie musi oznaczać obowiązku uznania twierdzeń podnoszonych przez świadka czy stronę. Dowody te podlegają całościowej ocenie w kontekście innych zebranych w sprawie materiałów. Całość zatem dowodów zebranych w sprawie stanowi podstawę do wydania rozstrzygnięcia, które nie musi być zgodne z wola strony. Jak podkreślano w aplikacji eWniosekPlus, w podglądzie Wniosku na rok 2018 widniała informacja, iż powierzchnia TUZ z bazy referencyjnej dla działek ewidencyjnych nr "[...]" i "[...]"wynosiła 0,00 ha. W dniu wysłania Wniosku w 2018 r. powyższa informacja była dostępna dla producenta w ww. aplikacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie była zasadna.

Zważywszy na treść skargi, zawierającej zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty materialno prawne, w pierwszej kolejności należy odnieść się do oceny zastosowania przez organ przepisów postępowania.

W postępowaniach w sprawach płatności rolnośrodowiskowych mają zastosowanie przepisy k.p.a., o ile inaczej nie stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.),

Zgodnie z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ samodzielnie dobiera przy tym zarówno katalog źródeł dowodowych w sprawie jak i zastosowanych środków dowodowych. W tym zakresie stron posiada inicjatywę dowodową i uprawniona jest do składania wniosków dowodowych, lecz to organ ocenia ich zasadność. To organ gromadzi materiał dowodowy w sprawie a następnie poddaje go ocenie pod katem kompletności, wiarygodności oraz wniosków jakie wyprowadzi można z przeprowadzonych dowodów, kierując się we wszystkich tych fazach postępowania wyjaśniającego zasada prawdy obiektywnej. Pamiętać należy jednak, że zasada prawdy obiektywnej nie oznacza konieczności przeprowadzenia wszystkich dowodów lub ustalania wszelkich okoliczności sprawy. Jej realizacja wymaga ustalenia istotnych okoliczności faktycznych o charakterze prawotwórczym w sposób wiarygodny, a wiec w oparciu nie o wszystkie możliwe źródła dowodowe lecz takie które niosą konieczny zakres informacji zachowując przy tym wysoki stopień wiarygodności.

W ocenie Sądu poczynione przez organ ustalenia faktyczne uwzględniają cały materiał dowodowy i wszystkie wynikające z niego okoliczności. Materiał ten zebrany został prawidłowo i jest kompletny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Konieczne ustalenia faktyczne, oparte na przepisach prawa materialnego, zostały poczynione, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Sąd nie stwierdził, aby miały miejsce zarzucane w skardze naruszenia ww. przepisów k.p.a. Nie ma zatem podstaw do zarzucenia organowi, iż nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności, nie zebrał pełnego materiału dowodowego lub nie rozpatrzył zebranych dowodów w sposób wyczerpujący.

Podkreślenia wymaga, że rozpatrując skargę na decyzję Sąd nie jest uprawniony do ustalania stanu faktycznego, lecz jedynie do wskazania, które ustalenia organu zostały przez Sąd przyjęte, a które nie. W niniejszej sprawie, dokonując oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione organ, gdyż zostały one dokonane z zachowaniem zasad postępowania administracyjnego. Zatem stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Sąd nie dostrzegł w działaniach procesowych organu uchybień mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ – Dyrektor OR – w sposób prawidłowy i wyczerpujący zebrał i ocenił materiał dowodowy w sprawie. Co istotne organ wziął po uwagę wnioski dowodowe strony. Podzielić należy w tym miejscu stanowisko organu, że dowody zgromadzone w toku postępowania (także te przeprowadzone z inicjatywy strony) podlegają całościowej ocenie w kontekście innych zebranych w sprawie materiałów. Całość dowodów zebranych w sprawie stanowi podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Co więcej okoliczność, że zeznania świadka zawnioskowanego przez stronę nie są w pełni zbieżne co do treści z wnioskami dającymi się wyprowadzić z innych zgromadzonych przez organ dowodów, nie przesądza o wadliwości działań organu. Ten zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów ocenia zgromadzony materiał źródłowy i wnioski dające się wyprowadzić z dowodów. Dopiero na tej podstawie organ dokonuje ustalenia stanu faktycznego sprawy, który może być odmienny od wniosków wypływających z pojedynczych źródeł dowodowych, jak również odmienny od oceny strony. Każde ze źródeł dowodowych może być bowiem zawodne. Dopiero ich ocena w całokształcie pozwala na wiarygodne ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ w niniejszym postępowaniu oparł się w głównej mierze na wnioskach płynących z analizy dokumentów oraz informacji zawartych w rejestrach i systemach elektronicznych. Te stanowią zaś wiarygodne źródła dowodowe, tym bardziej wobec faktu, że organ wykazał, że płynące z nich informacje wzajemnie się potwierdzają i stanowią spójna całość. Zarzuty strony dotyczące braku zrealizowania niektórych wniosków dowodowych nie mogą być uznane są słuszne i prowadzącego przyjęcia, że zaniechania te wpłynęły w sposób istotny na wynik postępowania. Organ wyjaśniał bowiem okoliczności których dotyczyły wnioski dowodowe strony, lecz z zastosowanie innych źródeł dowodowych, których wiarygodności nie zdołał podważyć skarżący.

Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie i zaakceptowane przez sąd determinują zakres przedmiotowy decyzji, jakim jest płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna (PROW 2014-2020) na rok 2019. Nie sposób jednak pominąć okoliczności mających miejsce w okresach wcześniejszych, a to ze względu na wieloletni charakter zobowiązań rolnośrodowiskowych. W tym zakresie słusznie strona podnosiła, że istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie miało także postępowanie dotyczące płatności za rok 2018r. Sąd z urzędu (na zasadzie notorii urzędowej) posiada informacje dotyczące wskazanego wyżej postępowania, bowiem było ono skargą w innym postępowaniu (sygn. akt I SA/Ol 44/21). Zaznaczenia wymaga, że rozstrzygnięcia organu w zakresie płatności za 2018r. zostały przez sąd zaakceptowane, a skarga oddalona.

Podkreślić należy w kontekście analizy zarzutów o charakterze materialno prawnym (choć pośrednio kwestii tej dotyczą także zarzuty procesowe), że osią sporu w niniejszej sprawie jest dokonana przez organ kwalifikacja prawna stanu faktycznego polegająca na przyjęciu, że sporne działki ewidencyjne nr "[...]" i nr "[...]" nie spełniają definicji trwałych użytków zielonych, zawartej w art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U UE.L.2013.347.608 z dnia 2013.12.20).

W konsekwencji sporna jest także kwestia zasadności stosowania § 2 oraz § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo- klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 415), poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanych płatności, podczas gdy wszystkie wymagane warunki zostały spełnione.

Organ przyjął, że w związku z tym, iż działki ewidencyjne nr "[...]" i "[...]" w 2018 r. nie kwalifikowały się do nałożenia warstwy TUZ, strona nie mogła zgłosić tych działek do płatności DRŚK w 2019 r. w ramach podjętego zobowiązania z dnia "[...]" r. Wobec powyższego organ II instancji uznał, iż zarzucenie zaskarżonej decyzji naruszenia § 2 i § 12 ust. 7 pkt l rozporządzenia rolno-środowiskowo- klimatycznego było bezpodstawne. Wskazaną wyżej kwalifikację prawną podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Jest ona bowiem determinowana niezakwestionowanymi przez sąd ustaleniami faktycznymi w sprawie.

Podkreślenia wymaga, że kwestia stosowania ww. przepisów (a więc ich subsumpcji) jest pochodną dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. W tym kontekście wskazać należy, że definicja trwałego użytku zielonego zawiera art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 608 z późn. zm.), zgodnie z którą trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe (zwane łącznie "trwałymi użytkami zielonymi") oznaczają grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - które nie były zaorane przez okres co najmniej pięciu lat; mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które służą do wytwarzania paszy dla zwierząt, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych zielnych roślin pastewnych. Państwa członkowskie mogą również zadecydować o uznaniu za trwałe użytki zielone: (i) gruntów nadających się do wypasu i stanowiących część utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne zielne rośliny pastewne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu; lub (ii) gruntów nadających się do wypasu w przypadkach, gdy trawy i inne zielne rośliny pastewne nie są roślinnością dominującą lub nie występują na obszarach wypasu.

Sąd podziela pogląd organu zgodnie z którym w świetle brzmienia z art. 4 ust. 1 lit. i) rozporządzenia nr 1307/2013: "Trawy lub inne zielne rośliny pastewne" oznaczają wszystkie rośliny zielne, rosnące tradycyjnie na naturalnych pastwiskach lub zazwyczaj zawarte w mieszankach nasion przeznaczonych do zasiewania pastwisk lub łąk w państwie członkowskim, niezależnie od tego czy są wykorzystywane do wypasania zwierząt" oraz mając na uwadze fakt, iż pszenica ozima jest rośliną zbożową, należy uznać, iż uprawa pszenicy z wsiewką mieszanki traw wieloletnich na spornych działkach ewidencyjnych - niezależnie od sposobu zbioru, czy to na ziarno czy na zielonkę - świadczy o objęciu ich, w pięcioletnim okresie, płodozmianem.

Wskazać należy przy tym na stanowisko WSA w Olsztynie z 21 marca 2017r. (sygn. akt I SA/Ol 23/17 CBOSA) zgodnie którym prowadzenie na powierzchni działki uprawy mieszanki zbożowej z wsiewką trawy, stanowi o objęciu jej we wskazanym w art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, pięcioletnim okresie, płodozmianem. To zaś wyklucza wymienioną powierzchnię z płatności rolno - środowiskowo – klimatycznej.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).