Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1897/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lipca 2007 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 2 oraz § 4 ust. 2 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U nr 158, poz. 1652 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia (...) marca 2007 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia (...) lutego 2006 r., wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B., w sprawie przyznania W. R. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW).

W uzasadnieniu organ podał, że W. R. zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności m.in. działki rolne (...), położone na działkach ewidencyjnych nr (...).

Organ II instancji wskazał, że nie wszystkie zgłoszone przez W. R. do płatności z tytułu ONW działki rolne wymienione we wniosku kwalifikowały się do objęcia ich tymi płatnościami, gdyż część z nich jest w obrębie miasta W. Zgodnie zaś z załącznikiem nr 2 do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. płatności z tytułu ONW przysługują do wiejskiej części gminy miejsko - wiejskiej W.

Ponieważ decyzją z dnia (...) lutego 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. przyznał W. R. płatności z tytułu ONW, w dniu (...) marca 2005 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., działając w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. stwierdził nieważność w/w decyzji z dnia (...) lutego 2006 r.

Sygn. akt IV SA/Wa 1897/07

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w oparciu o akta sprawy, a w szczególności wyciąg z krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności prowadzonego przez ARMiR systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności stwierdził, że opisane we wniosku W. R. działki, znajdują się w obrębie ewidencyjnym nr (...), obejmującym tereny miejskie miasta W., obręb W., gminy W., powiat b., województwo p.

Organ II instancji wskazał, iż tereny nie zostały wymienione w załączniku nr 2 do w/w rozporządzenia, zatem na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, płatność nie mogła zostać przyznana.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podniósł również, iż ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej - w sytuacji, gdy przedmiotowe działki nie kwalifikują się do płatności z tytułu ONW - ponosi producent rolny, a brak przyznania płatności z tytułu ONW do działek rolnych wynika z przepisów rozporządzenia ONW.

W skardze na powyższą decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lipca 2007 r., W. R. wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił obrazę przepisów art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja, na podstawie której przyznano skarżącemu płatność ONW za rok 2005 rażąco narusza prawo.

W. R. wskazał również na naruszenie art. 1 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i gwarancji Rolnej (Dz. U. nr 229, poz. 2273 ze zm.) w zw. z art. 19 i art. 20 Rozporządzenia Rady Europy (Wspólnoty Europejskiej) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia - poprzez ich niezastosowanie w sprawie.

Skarżący zarzucił także niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgłoszone przez niego grunty znajdują się w części wiejskiej gminy Wasilków, gdyż nie są położone w mieście W.,

Sygn. akt IV SA/Wa 1897/07

nie są zurbanizowane w żadnym stopniu i w przeważającej części stanowią łąki nadrzeczne nad rzeką S.

Skarżący zarzucił, iż organy obydwu instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania na powyższą okoliczność, ograniczając się jedynie do bazy danych stworzonej przez siebie i na własne potrzeby.

W. R. podał również, że Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, pominęła wymóg uwzględnienia ustaleń dokonanych z Komisją Europejską, bowiem w art. 19 powołanego w skardze Rozporządzenia Rady Europy określone zostały przesłanki uznania obszaru za tereny o mniej korzystnych warunkach gospodarowania. Zdaniem skarżącego, wskazany przepis art. 19 nie wiąże w żadnym z punktów pojęcia "obszar" z pojęciem "obręb geodezyjny" czy "część wiejska gminy wiejsko -gminnej".

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Organ wskazał, że płatności z tytułu ONW przysługują w przypadku prowadzenia działalności rolniczej na obszarach zaliczonych do wiejskiej części gminy miejsko -wiejskiej W., zatem przyznana płatność z tytułu ONW do działek zgłoszonych przez skarżącego nie spełnia warunków wynikających z § 4 ust. 2 rozporządzenia ONW. Organ podniósł, iż do strefy ONW zaliczona jest jedynie wiejska część gminy miejsko - wiejskiej, natomiast tereny miejskie miasta W. są z tego programu wyłączone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli

Sygn. akt IV SA/Wa 1897/07

zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w oparciu

o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany -

stosownie do art. 134 P.p.s.a - zarzutami i wnioskami skargi, oddalił skargę.

Uznał, iż decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z (...) lipca 2007 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora P. Oddziału

Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. nie narusza

prawa.

Kontrolowana w sprawie decyzja została wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w B. z (...) lutego 2006 r., korzystającej z przymiotu

ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest instytucją, która

stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a.,

toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób

niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Należy przy tym

pamiętać, że zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według

stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej

decyzji.

Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, którą rozważano w stanie faktycznym sprawy była przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., czyli wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Idzie tu zatem o konieczność wystąpienia rażącego naruszenia prawa w trakcie prowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji. Termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący" to : "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze

gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2001 r. , sygn. akt II SA 1726/00, lex 51233). Dlatego -jak słusznie stwierdzono w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 1988 r. (II SA 981/88, ONSA 1988, nr. 2, poz. 96) - naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa.

W aspekcie powyższych wywodów w sprawie rozważenia wymagało, czy decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z (...) lutego 2006 r., istotnie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności w całości. Zdaniem Sądu okoliczność ta została wyjaśniona przez organ nadzorczy w sposób niebudzący wątpliwości, tym samym kwalifikujący się do ostatecznego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. nr 229, poz. 2273 ze zm.) wspieranie rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej dotyczy m.in. wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Ustawodawca w art.3 ust. 2 pkt. 1 ustawy upoważnił Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków i trybu udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzennego zasięgu wdrażania tych działań. Na podstawie wskazanego powyżej przepisu wydane zostało przez Radę Ministrów rozporządzenie z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 73, poz. 657 ze zm.).

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji stanowił m.in. § 4 ust. 2 w/w rozporządzenia ONW

mówiący, iż płatność ONW jest udzielana producentowi rolnemu do położonych na obszarach ONW działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, sady, łąki trwałe oraz pastwiska trwałe (...). Wykaz obszarów ONW, z wyszczególnieniem gmin wiejskich i części wiejskiej gmin miejsko - wiejskich oraz obrębów geodezyjnych, zaliczonych do poszczególnych stref w ramach obszarów ONW, stanowi załącznik nr 2 do tego rozporządzenia (§ 4 ust. 5). Załącznik ten obejmuje dwie części:

- część A : gminy zaliczone do poszczególnych stref w ramach obszarów ONW oraz

- część B : obręby ewidencyjne zaliczone do poszczególnych stref w ramach

obszarów ONW.

W części B w ogóle nie wymienia się gminy W., natomiast w części A ONW nizinne strefa II pod nazwą gminy widnieje zapis "w. W. kod statystyczny (...)". Litera "w" oznacza wiejską część gminy miejsko - wiejskiej, pod innymi zaś pozycjami (ale już niedotyczącymi gminy W. widnieją też litery "gm.w", które z kolei oznaczają gminę wiejską).

Należy zatem podzielić pogląd Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B., na mocy której przyznano skarżącemu płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. Jak wynika bowiem z załącznika nr 2 do w/w rozporządzenia do obszarów o niekorzystnych warunkach zagospodarowania, znajdujących się w województwie p. zaliczono wyłącznie wiejską część gminy W. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje natomiast, że nieruchomości należące do skarżącego, wymienione w decyzjach organów obu instancji położone są w części miejskiej gminy W. - w granicach administracyjnych miasta W. Z powyższych okoliczności płynie więc wniosek, że płatności zostały przyznane do nieruchomości, które nie znajdują się na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Taka decyzja była więc niezgodna z niebudzącą wątpliwości treścią przepisu § 4 ust. 2 i 5 wskazanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. Powyższa regulacja przewiduje bowiem możliwość dopłat tylko do tych działek, które nie znajdują się na obszarze o niekorzystnych warunkach oddziaływania.

Powyższe okoliczności sprawiają, że spełniona została przesłanka konieczna do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.).

Należy również stwierdzić, iż niezasadnie skarżący podnosił, że jego działki z całą pewnością znajdują się w części wiejskiej gminy W., ponieważ nie są położone w mieście W. i nie są w żadnym stopniu zurbanizowane. Niesłuszny jest również pogląd skarżącego, iż organy nie przeprowadziły żadnego postępowania na wyżej opisaną okoliczność, ograniczając się jedynie do bazy danych stworzonej przez siebie i na własne potrzeby.

o położeniu określonej nieruchomości w części miejskiej lub wiejskiej decyduje przebieg granicy administracyjnej miasta W. i w takiej sytuacji nie można przyjąć, że miastem są wyłącznie tereny zurbanizowane.

W tym aspekcie trzeba również zauważyć, iż wymóg prowadzenia przez Agencję ewidencji gospodarstw rolnych wynika z ustawy, a nie jest prowadzony "na własne potrzeby". Decyzja w zakresie przyznania płatności nie ma charakteru uznaniowego, opartego na ewidencji prowadzonej przez Agencję na użytek wewnętrzny, ale znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego. Powyższy obowiązek przewiduje bowiem art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r.

o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych

oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (DZ. U. z 2004 r, nr 10, poz. 76),

zgodnie z którym Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tworzy i prowadzi

krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych

oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przepis art. 5 w/w ustawy

przewiduje natomiast, że system wykorzystuje się w zakresie przyznawania i wypłaty

płatności.

Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005, nr 240, poz. 2027) starosta zapewnia nieodpłatnie bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów

i budynków, bez prawa ich udostępniania osobom trzecim Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa - w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu

ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności.

Stosownie natomiast do art. 24 ust. 5 w/w ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa może przetwarzać

oraz nieodpłatnie udostępniać producentom rolnym, w rozumieniu przepisów

o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych

oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, dane, o których mowa w ust. 4,

dotyczące tych producentów na cele szkoleniowe związane z utworzeniem

lub prowadzeniem ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Szczegółowe identyfikatory obiektów bazy danych ewidencyjnych określa natomiast, wydane z upoważnienia zawartego w art. 26 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454). Analiza przytoczonych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że prowadzenie przez Agencję systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności znajduje oparcie ustawowe i nie ma charakteru uznaniowego. W tym zakresie zarzuty skarżącego, że organ nie przeprowadził postępowania na okoliczność faktycznego położenia działek W. R., należy uznać za bezzasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza również bezzasadność argumentu skarżącego, dotyczącego niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich z art. 19

1 art. 20 Rozporządzenia Rady Europy (Wspólnoty Europejskiej) nr 1257/1999 z dnia

17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego

Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego

niektóre rozporządzenia (Dz.U.UE.L z 1999 r., nr 160, poz. 80). Skarżący wskazał

w tym zakresie, że art. 19 powołanego Rozporządzenia Rady Europy nr 1257/1999

nie wiąże pojęcia "obszar" z pojęciem "obręb geodezyjny" czy też "część gminy

wiejsko - gminnej".

Art. 17 w/w Rozporządzenia Rady Europy nr 1257/1999 przewiduje, że obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania to tereny górskie, inne obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania oraz obszary podlegające specyficznym utrudnieniom. Oczywistym jest, że nieruchomości skarżącego nie mieszczą się w kategorii pojęcia "terenów górskich" (art. 18). Art. 19 przewiduje natomiast, że obszary o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, którym grozi zaprzestanie użytkowania ziemi i gdzie konieczna jest

ochrona terenów wiejskich, obejmą obszary rolnicze, które są jednorodne z punktu widzenia naturalnych warunków uprawy i których dotyczą wszystkie poniższe charakterystyki:

- obecność terenów o małej produktywności, trudnych w uprawie

i z ograniczonym potencjałem produkcyjnym, który nie może być zwiększony,

chyba że przy poniesieniu nadmiernych kosztów i które są odpowiednie przede

wszystkim dla ekstensywnej hodowli zwierząt gospodarskich,

* produkcja, która wynika z małej produktywności środowiska naturalnego, jest

znacznie niższa od przeciętnej w odniesieniu do głównych dokonań

gospodarczych w rolnictwie,

* niska lub zmniejszająca się populacja zależna od działalności rolniczej;

przyspieszenie wyludnienia zagroziłoby zaś stabilności funkcjonowania tego

terenu i ciągłości zaludnienia.

Art. 20 w ust. 1 stanowi natomiast, iż obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą obejmować też inne obszary, na których istnieją pewne specyficzne utrudnienia, a na których działalność rolnicza powinna być kontynuowana; w miarę potrzeb i z zastrzeżeniem niektórych warunków, w celu zachowania lub poprawy stanu środowiska, utrzymania terenów wiejskich, zachowania potencjału turystycznego tych obszarów lub w celu ochrony linii brzegowej.

Z treści przytoczonych przepisów nie wynika w żaden sposób, aby niewłączanie do obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania części miejskiej gminy Wasilków było sprzeczne z w/w art. 19 bądź art. 20 Rozporządzenia Rady Europy.

Nie sposób również podzielić poglądu co do niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. z przytoczonym art. 20 Rozporządzenia Rady Europy. Z art. 20 wynika bowiem jasno, że uznanie terenów, o których jest mowa w tym przepisie za obszar o niekorzystnych warunkach gospodarowania jest fakultatywne, a nie obligatoryjne. Wynika to wprost z użytego w tej regulacji słowa "mogą obejmować" (w wersji angielskiej "may include", w wersji francuskiej "peuvent etre assimilees"). Zatem, nawet w wypadku, gdyby tereny znajdujące się w części miejskiej gminy Wasilków spełniały przesłanki do uznania ich za tereny o niekorzystnych warunkach gospodarowania, określone w art. 20 Rozporządzenia Rady Europy nr 1257/1999, to nieuwzględnienie ich w załączniku do rozporządzenia

Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 r. nie powoduje sprzeczności pomiędzy Rozporządzeniem Rady Europy a rozporządzeniem Rady Ministrów.

Nie jest również zasadny pogląd skarżącego, iż istnieją dwie odmienne interpretacje § 4 ust. 2 powołanego powyżej rozporządzenia rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r., a w konsekwencji nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu płatności, bowiem zgodnie z jedną z tych interpretacji decyzja nie narusza wskazanego przepisu.

Należy w tym zakresie zauważyć, że podstawą stwierdzenia nieważności nie może być odmienna interpretacja przepisów prawa. W sytuacji, gdy przepis prawa może być różnie interpretowany, przyjęcie przez organy administracji publicznej interpretacji odmiennej od tej, którą prezentuje skarżący, nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Taka sytuacja zachodzi, gdy odmienne znaczenie przepisu wynika z powszechnie przyjętych zasad wykładni prawa. Pogląd skarżącego, iż istnieją rożne interpretacje § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. nie jest poparty rzeczowymi argumentami. Wskazany przepis jest jasny i jednoznaczny , zatem nie wymaga wyjaśnienia (clara non sunt interpretanda). Jak bowiem wskazano powyżej, treść przepisów Rady Europy nr 1257/1999 nie wyklucza użycia przez ustawodawcę pojęcia "część wiejska gminy wiejsko - gminnej" dla określenia obszaru o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Z powyższych motywów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.