Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 696/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art/ 28 ust. 2, art. 28 ust. 3, art. 28 ust. 3a
journal: Dz.U. 2019 poz 300
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2019 r. nr [....] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 2, 3 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 300), zwanej dalej "u.s.u.s.", odmówił K.K. umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej jednocześnie płatnikiem składek, należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika składek oraz odsetek za zwłokę od należności z tytułu składek w części finansowanej przez ubezpieczonych w łącznej kwocie 42.046,70 zł, w tym na ubezpieczenia społeczne za okres 06/2006 r. - 01/2009 r., 09/2015 r.-01/2016 r. w łącznej kwocie 22 373,19 zł, w tym z tytułu składek- 8.000,99 zł, odsetek liczonych na 23 lipca 2019 r.-14.293,00 zł, kosztów upomnienia - 79,20 zł; ubezpieczenie zdrowotne za okres 06/2006r. - 01/2016r. w łącznej kwocie 17.982,51 zł, w tym z tytułu składek-7.538,51 zł, odsetek liczonych na 23 lipca 2019 r. – 10.356,00 zł, kosztów upomnienia - 88,00 zł; Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 06/2006 r. - 01/2009 r. w łącznej kwocie 1.691,00 zł, w tym z tytułu: składek - 750,60 zł, odsetek liczonych na 23 lipca 2019r. - 914,00 zł, kosztów upomnienia - 26,40 zł.

Ponadto na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 3a i art. 32 u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365), zwanego dalej "rozporządzeniem", organ odmówił umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej równocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 22.545,85 zł, w tym na ubezpieczenia społeczne za okres 06/2006 r. - 01/2009 r. w łącznej kwocie 6.932,37 zł, w tym z tytułu składek -3.433,17 zł, odsetek liczonych na 23 lipca 2019 r. – 3.420,00 zł, kosztów upomnienia - 79,20 zł; ubezpieczenie zdrowotne za okres 06/2006 r. - 01/2009 r., 09/2015 r. - 01/2016r., w łącznej kwocie 15.436,51 zł, w tym z tytułu składek -7.538,51 zł, odsetek liczonych na 23 lipca 2019r.- 7.810,00 zł, kosztów upomnienia - 88,00 zł; Fundusz Pracy - za okres 12/2008 r. - 01/2009 r. w łącznej kwocie 176,97 zł, w tym z tytułu składek-73,57 zł, odsetek liczonych na 23 lipca 2019 r. - 77,00 zł, kosztów upomnienia - 26,40 zł.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 23 lipca 2019 r. K.K. (dalej: strona, skarżący) złożył wniosek o umorzenie należności z tytułu składek z powodu złej sytuacji finansowej, spowodowanej odbywaniem kary pozbawienia wolności.

ZUS ustalił, że skarżący zawiesił działalność gospodarczą 1 lipca 2016 r. W okresie prowadzenia działalności skarżący nie wywiązywał się z obowiązku opłacania składek, w związku z czym powstało zadłużenie. W oparciu o uregulowania zawarte w art. 24 u.s.u.s. Zakład ustalił, że nie upłynął jeszcze termin, w którym należności mogą być dochodzone.

Skarżący przebywa w Zakładzie Karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności, nie osiąga dochodów, nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżący posiada zobowiązania alimentacyjne oraz zobowiązania finansowe wobec innych wierzycieli, które obecnie nie są spłacane. Z ustaleń Zakładu wynika, że skarżący nie jest właścicielem nieruchomości ani ruchomości.

ZUS odmówił umorzenia należności z tytułu ww. składek uznając, że nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne w myśl art. 28 ust. 2 u.s.u.s. W stosunku do skarżącego nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne. W związku z tym przesłanki, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 i 4b u.s.u.s., nie zachodzą w stosunku do ww. zadłużenia. Z przyczyn oczywistych, nie ma również zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. Zadłużenie jest wyższe niż kwota kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Oznacza to, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt. 4a u.s.u.s również w tej sytuacji nie ma zastosowania.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek nieopłacone w terminie podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. Zaległości skarżącego z tytułu składek zostały objęte postępowaniem egzekucyjnym przez Dyrektora ZUS Oddział w S. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. W ramach postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych, wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności pieniężnej. Zakład nie wyczerpał okresu dochodzenia należności. Postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone, a więc nie można uznać, że należności są nieściągalne. W związku z powyższym nie można uznać, aby okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 5 lub 6 u.s.u.s. zaistniały w tym przypadku. Naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję.

Mając na uwadze powyższe dane brak jest podstaw prawnych do umorzenia zaległości jako całkowicie nieściągalne i umorzenia ich w oparciu o art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

Z kolei umorzenie należności z tytułu składek, w tym odsetek, ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności zostało określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s i wydanym na tej podstawie rozporządzeniu. Przepisy te zobowiązują płatnika do wykazania, że ze względu na sytuację rodzinną i stan majątkowy nie może opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny.

Zdaniem ZUS, okoliczność pozbawienia skarżącego wolności ma wpływ na jego obecną sytuację, jednakże jest to konsekwencja podejmowanych przez niego decyzji. Sytuacja ta nie jest szczególna i trudna. Skarżący ma zaspokojone wszystkie potrzeby życiowe, nie ponosi też kosztów utrzymania. Ponadto odbywanie kary pozbawienia wolności jest okolicznością przemijającą, bowiem orzeczone zostało na określony czas. Obciążenia alimentacyjne nie uzasadniają umorzenia należności z tytułu składek, podobnie jak zobowiązania finansowe wobec innych wierzycieli. Dodatkowo za wysokim prawdopodobieństwem spłaty zadłużenia przemawia wiek skarżącego dający pozytywną prognozę co do możliwości spłacenia zaległości w przyszłości. Po przeanalizowaniu przedłożonych dokumentów Zakład uznał, iż przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie zachodzi w powyższej sprawie.

W sprawie nie została też udowodniona całkowita i trwała niezdolność skarżącego do pracy zarobkowej. W związku z powyższym przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia również nie ma w tej sprawie zastosowania.

Przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie ma zastosowania – ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, by skarżący poniósł jakiekolwiek straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności. Powstanie zadłużenia było natomiast wynikiem nieopłacenia w ustawowym terminie płatności składek w czasie prowadzenia działalności gospodarczej.

Na uwagę zasługuje fakt, że na koncie pozostają nieopłacone składki finansowane przez ubezpieczonych. Zgodnie z art. 46 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. płatnik składek zobowiązany jest potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać składki za każdy miesiąc kalendarzowy w ustawowo określonych terminach. Potrącanie składek z wynagrodzenia pracownika i nieodprowadzanie ich do ZUS stanowi naruszenie obowiązujących norm prawa. Niewywiązywanie się z powyższych obowiązków nie może być premiowane umorzeniem należności.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje przesłanek do stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, które skutkowałyby umorzeniem należności z tytułu nieopłaconych składek.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ZUS decyzją z dnia 20 lutego 2020r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 19 grudnia 2019r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, wskazując, że organ błędnie zinterpretował fakty. Całkowita nieściągalność zachodzi m.in. wówczas gdy nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku z którego można prowadzić egzekucję lub gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego lub Komornik Sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Okoliczności te zachodzą w sprawie. W dniu 1 lipca 2016r. skarżący zawiesił działalność gospodarczą co w praktyce oznacza zaprzestanie działalności a brak majątku został stwierdzony przez Sąd, Komornika i Urząd Skarbowy, co zostało wykazane w przedłożonych dokumentach.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Sąd po rozpoznaniu sprawy nie dopatrzył się naruszenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania oraz przepisów prawa materialnego, określających przesłanki umorzenia spornych należności.

Jak stanowi art. 28 ust. 1 u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4.

Oznacza to, że udzielenie ulgi polegającej na umorzeniu zaległości nie jest obowiązkiem organu. Organ może umorzyć określone należności, gdy zostaną spełnione ku temu przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 i ust. 3a u.s.u.s. oraz w § 3 rozporządzenia, lecz może również odmówić takiego umorzenia, mimo spełnienia przez stronę stosownych warunków.

W przypadku wydania przez ZUS decyzji załatwiającej wniosek Strony w sposób odmowny, organ ma obowiązek wyczerpująco uzasadnić takie rozstrzygnięcie i wyjaśnić przyczyny, dla których odmówiono umorzenia zaległości.

Z tego też względu obowiązkiem Sądu rozpoznającego skargę na decyzję w przedmiocie odmowy umorzenia należności jest kontrola postępowania wyjaśniającego, które poprzedziło wydanie zaskarżonej decyzji pod względem spełnienia wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 256), dalej k.p.a. Na mocy tych przepisów organ - ZUS jest zobowiązany do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7), do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1), oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80) oraz do wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym - do wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3).

Zakres okoliczności, jakie organ powinien ustalić i materiału dowodowego, jaki powinien zgromadzić, jest zdeterminowany treścią przesłanek umorzenia należności na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 28 ust. 2, 3 i 3a u.s.u.s. Przepisy te stosuje się do odpowiednio składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy zgodnie z art. 32 u.s.u.s.

Na podstawie art. 28 ust. 2 u.s.u.s., należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. Jak stanowi ust. 3 tego artykułu, całkowita nieściągalność zachodzi, gdy:

1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie;

2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze;

3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym;

4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję;

6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Ponadto, jak stanowi art. 28 ust. 3a u.s.u.s., należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych, będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia, mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Uzasadnione przypadki zostały szczegółowo określone w § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia, który stanowi, że Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Zadaniem Sądu jest więc sprawdzenie, czy ZUS dokonał wyczerpujących ustaleń pozwalających stwierdzić, czy w sprawie zaszły podstawy do umorzenia należności. W ocenie Sądu nie można w tym zakresie zarzucić organowi jakichkolwiek uchybień.

Jeśli chodzi o podstawy do stwierdzenia całkowitej nieściągalności należności to w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że nie nastąpiły przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4, 4a u.s.u.s. Pod uwagę należało wziąć natomiast przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 3, pkt 5 i pkt 6 u.s.u.s. Kwestią sporną w toku postępowania był brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, który jest okolicznością decydują o wystąpieniu przesłanki określonej w art. 28 ust. 3 pkt 3 i 5 u.s.u.s. W sprawie nie budziło bowiem wątpliwości, że Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej oraz jest pozbawiony wolności. Przewidywany koniec odbywania kary przypada na dzień 4 lipca 2021 roku (informacja ta wynika z przedłożonego przez skarżącego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 10.20.2019r., sygn. akt [...]). Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącego jest w toku. Wprawdzie skarżący przedłożył ww. postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 kwietnia 2019r. o umorzeniu postępowania wykonawczego w zakresie kosztów sądowych wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji jak również postanowienie Sądu Rejonowego w S. o umorzeniu kosztów sądowych z tego samego powodu, po pierwsze jednak nie wynika z nich informacja o zakresie postępowania egzekucyjnego, po drugie, inne są przesłanki umorzenia postępowania wykonawczego w zakresie kosztów sądowych a inne w zakresie umorzenia należności z tytułu zaległych składek wobec ZUS, po trzecie wreszcie, co najistotniejsze, postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości z tytułu składek nadal jest w toku.

Chociaż dotychczasowe czynności egzekucyjne nie przyniosły oczekiwanego rezultatu, to jednak egzekucja jest nadal prowadzona przez Dyrektora Oddziału ZUS. Postępowanie egzekucyjne, które nadal jest w toku, wyklucza zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Przepis art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. wymaga w tym zakresie stwierdzenia przez naczelnika urzędu skarbowego lub komornika sądowego braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję, co w sprawie nie miało miejsca. Dopóki postępowanie się toczy, nie można definitywnie stwierdzić bezskuteczności egzekucji. W sytuacji prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie jest też oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, o czym stanowi art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. (por. wyrok WSA w Białymstoku z 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 116/20, wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 969/09, wyrok WSA w Lublinie z 31 lipca 2020 r., III SA/Lu 128/20). Wprawdzie aktualnie możliwość efektywnego ściągnięcia należności jest organiczna z uwagi na fakt odbywania przez skarżącego kary pozbawienia wolności, jednak jest to sytuacja przejściowa, co słusznie zauważył organ i o czym będzie jeszcze mowa. Przejściowość tej sytuacji wyklucza uznanie już na obecnym etapie, że egzekucja w przyszłości nie ma szans powodzenia. Należy podkreślić, że dopóki istnieje możliwość prowadzenia działań egzekucyjnych, i to w nieodległej przyszłości, po odbyciu przez skarżącego kary, organ rentowy działając jako wierzyciel nie może stwierdzić, że zachodzi przesłanka nieściągalności zadłużenia i zaniechać prób jego wyegzekwowania.

W związku z powyższym prawidłowa jest ocena organu, że w okolicznościach sprawy nie zachodzą wobec skarżącego przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Uniemożliwia to pozytywne rozstrzygnięcie wniosku w żądanym zakresie na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

W ocenie Sądu organ nie dopuścił się również uchybień analizując, czy w sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3a i § 3 rozporządzenia, które umożliwiają udzielenie takiej ulgi w spłacie należności, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności.

Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że należności z tytułu składek można umorzyć jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Jednak aby uznać, że w konkretnej sprawie taka właśnie sytuacja zachodzi należy wcześniej stwierdzić, że skarżący wykazał, że podjął wszelkie działania, aby wykorzystać zdolność do pracy, a mimo to nie jest w stanie osiągnąć takich dochodów, które pozwalałyby jednocześnie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i spłatę należności.

Jak ustalił organ rentowy, skarżący obecnie przebywa w zakładzie karnym, co uniemożliwia na obecnym etapie osiąganie dochodów z pracy zarobkowej. Niemniej jednak jest to skutek podejmowanych przez niego decyzji, a nie nieszczęśliwych zdarzeń na które nie miał on wpływu. Naruszając prawo skarżący musi liczyć się z negatywnymi tego konsekwencjami, a uznanie, że pozbawienie wolności i związana z tym niemożność osiągania w tym czasie dochodów uzasadniają zwolnienie skarżącego z obowiązku opłacenia zaległych składek byłoby swego rodzaju premiowaniem jego niewłaściwego postępowania. Co istotne, i na co zasadnie organ zwrócił uwagę, sytuacja ta ma jedynie przejściowy charakter i z tego też względu nie byłoby zasadne definitywne rezygnowanie przez ZUS z dochodzenia omawianych zaległości. Skarżący jest osobą stosunkowo młodą (43 lata), która ma przed sobą 22 lat aktywności zawodowej do osiągnięcia wieku emerytalnego. Należy więc sądzić, że na przestrzeni tylu lat Skarżący podejmie zatrudnienie, a tym samym jego sytuacja majątkowa może ulec zmianie i umożliwić egzekucję należności. Z uwagi na te okoliczności sprawy, umorzenie zaległości z tytułu składek byłoby przedwczesne. W kontekście przesłanki wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia należy powtórzyć, że o braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych w wyniku spłaty należności można mówić w sytuacji, gdy na skutek przyczyn niezależnych, obiektywnych, którym nie można się przeciwstawić, Strona nie jest w stanie podjąć zatrudnienia i zarobić na codzienne utrzymanie oraz na spłatę zadłużenia w ZUS-sie. W ocenie Sądu przesłanka uniemożliwiająca podjęcie pracy zarobkowej (przebywanie w zakładzie karnym) ma charakter przemijający. Wobec tego uzasadnione jest stwierdzenie, że po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności skarżący będzie w stanie podjąć aktywność zawodową. Obecne położenie skarżącego może więc ulec poprawie. Trzeba zaś wziąć pod uwagę, że umorzenie należności ma charakter definitywny, gdyż powoduje, że okres, za który składki zostały umorzone nie podlega uwzględnieniu przy ustaleniu prawa i wysokości emerytur i rent z ubezpieczeń społecznych. Powyższe okoliczności wskazują, że organ zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka do umorzenia należności, wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

Choroba podnoszona przez skarżącego, tj. operacja żył i przyjmowanie leków nie wskazuje, by wykluczało go to całkowicie z rynku pracy, czyniło niezdolnym do pracy i do samodzielnej egzystencji. Należało więc uznać, że w sprawie nie zachodziła podstawa do umorzenia należności, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

W sprawie nie zachodzą również podstawy do umorzenia należności w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przepis ten dopuszcza umorzenie należności, gdy zobowiązany poniósł straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, które spowodowały, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić go możliwości dalszego prowadzenia działalności. Przepis ten ma więc na celu umożliwić stronie dalsze prowadzenie działalności, aby ograniczyć straty majątkowe, związane z wystąpieniem nadzwyczajnego zdarzenia. Żadne ze zdarzeń wymienionych w tym przepisie nie miało miejsca, zatem nie została spełniona przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania wyjaśniającego jest wyczerpujący zaś wyciągnięte na jego podstawie wnioski znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.).