Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1335/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Maria Hrycaj ( spr ) Sędziowie sędzia WSA Maciej Dybowski sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2005 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...] kwietnia 2003 roku nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. S. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. określa, że zaskarżona decyzja może być wykonana w całości. /-/ M.Dybowski /-/ M.Hrycaj /-/ B.Popowska JF


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B.S. od decyzji- Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K.z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...], przyznającej zasiłek celowy w kwocie 50,- złotych – utrzymało tę decyzje w mocy. Organ odwoławczy ustalił, że rodzina B.S. spełnia ustawowe kryteria uzasadniające prawo do korzystania z pomocy społecznej i w 2003 r. otrzymała z tego tytułu 200,- złotych. Ograniczona ilość środków pieniężnych jaką dysponuje Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K. uniemożliwia przyznanie wyższego zasiłku celowego.

B.S. zaskarżyła decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego zarzucając, że przyznane świadczenie nie pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Przedstawiła zaświadczenia lekarskie, z których wynika, że jej mąż R.S. jest, z powodu choroby psychicznej, całkowicie niezdolny do samodzielnej egzystencji i wymaga opieki osoby dorosłej. Z tego powodu skarżąca nie może podjąć pracy. Czteroosobowa rodzina, w tym dwoje dzieci w wieku szkolnym utrzymuje się z renty inwalidzkiej i dodatku pielęgnacyjnego które to świadczenia otrzymuje mąż skarżącej. Wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podnosiła, że przyznawanie zasiłków przez organy I instancji jest niesprawiedliwe oraz, że inni podopieczni otrzymują wyższe świadczenia.

Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że przepisy ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art.32 , nie regulują wysokości ani kryteriów przyznawania zasiłku celowego.

Skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego, została rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1261 ze zm. )

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyrok z dnia 15 listopada 1995 r. sygn. akt SA/Ł 1422/95 ) utrwalony jest pogląd, że ograniczoność środków jakimi dysponują organy pomocy społecznej nakłada na te organy obowiązek hierarchizacji celów pomocy społecznej, dokonywany w taki sposób aby osoby korzystające z pomocy mogły poznać kryteria pierwszeństwa w przydziale zasiłków uznaniowych. Kryteria takie organ pomocy społecznej winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji zgodnie z obowiązkiem określonym w art.107 § 3 kpa.

Decyzje organów obu instancji wydane w niniejszej sprawie nie zawierają takiego uzasadnienia. Nie ustalono w szczególności jakimi środkami dysponował organ I instancji w dacie wydania decyzji, ilu osobom przyznano zasiłki celowe oraz czy osoby te były w gorszej sytuacji niż skarżąca. Uzasadnienia decyzji nie zawierają nawet ustaleń co do sytuacji faktycznej rodziny skarżącej. Nie wiadomo na co choruje mąż skarżącej i jakie w związku z tym są koszty leczenia, w jakim wieku są dzieci i jakie są warunki bytowe rodziny.

Ustalenie, że brak środków uniemożliwia przyznanie skarżącej zasiłku celowego, wyższego niż 50,- złotych, uchyla się przy takich wadach postępowania i wadach decyzji spod oceny sądu.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji winien dokładnie rozeznać potrzeby rodziny skarżącej, porównać jej sytuację z innymi osobami korzystającymi z pomocy społecznej i ocenić czy środki przyznane na ten cel pozwalają na przyznanie skarżącej zasiłku w większym rozmiarze. Ustalenia dotyczące powyższych okoliczności winny się znaleźć w uzasadnieniu decyzji.

Skoro, z przedstawionych motywów, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 pkt 1 lit.c, art.135, art.152 i art.200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

/-/ M.Dybowski /-/ M.Hrycaj /-/ B.Popowska

jf