Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 254/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 153 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 48 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi D. G. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. G. i A. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydana w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia 19 lipca 2007 r., skorygowanym w dniu 23 kwietnia 2012 r. skarżący zwrócili się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zagrody na terenach rolnych, składającej się z budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego, studni kopanej, drogi dojazdowej oraz zjazdu na drogę gminną, na wydzielonej części działki nr 139/2 w W.

Pismem z dnia 2 lipca 2012 r. Wójt działając na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm., dalej: "P.o.ś.") w zw. z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm., dalej: "ustawa środowiskowa"), zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] (dalej: "RDOŚ") o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] RDOŚ wezwał Wójta do uzupełnienia nadesłanego raportu o oddziaływaniu na środowisko, a po jego uzupełnieniu, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Wójt odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanej na działce nr 139/2 w W. inwestycji.

Zarówno ww. decyzja Wójta, jak i postanowienie RDOŚ zostały uchylone w postępowaniu odwoławczym decyzją Kolegium z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, RDOŚ nie wykazał, aby planowana inwestycja znacząco negatywnie wpływała na środowisko w sytuacji, gdy w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji zlokalizowany jest bar, parking i uczęszczany szlak turystyczny, a polemizując z treścią sporządzonego reportu oparł swoje rozstrzygnięcie na opiniach nie będących opiniami biegłych lub sporządzonych w ramach innego postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] RDOŚ ponownie odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Podał, że miejsce planowanej inwestycji zlokalizowane jest w granicach obszaru specjalnej ochrony PLC180001, funkcjonującego na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. z 2000 r. Nr 229, poz. 2313 z późn. zm.) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] PLC180001. Zgodnie ze Standardowym Formularzem Danych dla obszaru Natura 2000 [...] PLC180001, przedmiotami ochrony tego obszaru jest 20 siedlisk przyrodniczych, 17 gatunków ptaków, 9 gatunków ssaków, 3 gatunki płazów, 3 gatunki ryb oraz 6 gatunków bezkręgowców. Bieszczady stanowią jeden z najcenniejszych obszarów w Polsce i jedną z najwartościowszych w Europie ostoi fauny puszczańskiej ze wszystkimi wielkimi drapieżnikami, chronionymi gadami, płazami oraz jedną z pięciu wolnożyjących w Polsce populacji żubra.

W ocenie RODŚ planowana inwestycja znacząco negatywnie wpłynie na otaczające środowisko, co obligowało do wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia przedsięwzięcia. Obszernie uzasadniając swoje stanowisko i przytaczając opinie biegłych podał, że wpływ planowanej inwestycji należy rozpatrywać biorąc pod uwagę oddziaływanie inwestycji związane z tworzeniem bariery behawioralnej wynikającej z antropofobności zarówno ssaków, jak i ptaków drapieżnych. Ponadto realizacja przedsięwzięcia utrwali niekorzystny rozwój rozproszone zabudowy Gminy [...] i może przyczynić się do dalszej zabudowy terenu bezpośrednio w sąsiedztwie [...] Parku Narodowego.

W konsekwencji wydanego postanowienia, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Wójt odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, w uzasadnieniu nie wskazując jednakże motywów podjętego rozstrzygnięcia.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucili organowi I instancji błędne przyjęcie, że wnioskowana inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko oraz nieuzasadnienie i niewyjaśnienie motywów, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję. Wydane zaś rozstrzygnięcie oparł na opinii biegłych, którzy nie posiadają odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do bycia biegłym i nie są osobami bezstronnymi w sprawie. Ponadto organ w sposób niewłaściwy zastosował przepis art. 33 ustawy z dnia 14 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez zastosowanie go w brzmieniu nadanym ustawą środowiskową, podczas gdy zgodnie z treścią decyzji SKO z dnia [...] lipca 2013 r., w niniejszej sprawie przepis ten winien mieć zastosowanie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie tej ustawy.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżona decyzję Wójta Gminy [...].

Zdaniem SKO uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zostało sporządzone zgodnie z obowiązującymi regułami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "K.p.a."), niemniej wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a zatem zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. Decyzja w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań jest wydawana po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska co oznacza, że odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez ten podmiot uniemożliwia wydania decyzji o treści pozytywnej dla wnioskodawcy. W opisywanej sprawie RDOŚ szczegółowo przedstawił motywy, którymi kierował się wydając postanowienie o odmowie uzgodnienia, a zatem postanowienie to jako legalne wiązało swą treścią organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie D.G. i A.S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy [...], uchylenie postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2014 r., a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Powtarzając argumentację sformułowaną we wniesionym wcześniej odwołaniu, zarzucili naruszenie:

I. art. 6 i art. 7 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Wójta Gminy [...] i postanowienia RDOŚ, pomimo naruszenia przez organ I instancji oraz organ uzgodnieniowy zasady legalizmu przy rozpoznawaniu indywidualnych spraw administracyjnych. Organ uzgodnieniowy oraz Wójt winni przeprowadzić ocenę zamierzonej inwestycji pod kątem analizy, czy planowane przedsięwzięcie będzie w znaczący sposób mogło wpłynąć na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, tymczasem przeprowadzona analiza dotyczyła znaczącego negatywnego oddziaływania na cele ochrony obszaru Natura 2000.

II. art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 K.p.a. poprzez powołanie na biegłych do wydania opinii w sprawie osób, które nie posiadają kwalifikacji niezbędnych do bycia biegłym i nie są osobami bezstronnymi, gdyż w toku poprzednio rozpatrywanej sprawy wypowiadali się na temat inwestycji skarżących. Sporządzone opinie niewiele różnią się od siebie, są nacechowane niechęcią do jakiegokolwiek rozwoju miejscowości położnych na terenie [...], mają charakter "życzeniowy" i nie zawierają rzetelnej analizy raportu oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została przez Sąd oddalona, bowiem zaskarżona decyzja SKO nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji po przeprowadzeniu kontroli wydanych w sprawie aktów administracyjnych, doszedł do przekonania że nie naruszają one zarówno norm prawa procesowego jak również materialnego. Stan faktyczny sprawy został ustalony przez SKO w myśl reguł obowiązujących w postępowaniu administracyjnym z mocy art. 7 i 77 K.p.a. O tej ocenie zadecydowały następujące względy.

Zaskarżona do WSA decyzja została wydana w oparciu o nieobowiązujące przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.; zwana dalej P.o.ś.) normujące postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Stosowanie tych regulacji względem wniosku skarżącego było uprawnione gdyż do spraw wszczętych i niezakończych przed wejściem w życie ustawy, która te regulacje uchyliła czyli ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 998, poz. 1227 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa o udostępnianiu), należało stosować przepisy dotychczasowe. Przepisem przejściowym, który wprowadził taką regułę intertemporalną jest art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu. Również na jego podstawie dotychczasowe kompetencje wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejęli regionalni dyrektorzy ochrony środowiska.

O obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia planowanego przez strony skarżące decydował przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 P.o.ś., który stanowił: realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (art. 46 ust. 3 P.o.ś).

Organem właściwym do przeprowadzenia postępowania wszczęto na wniosek stron skarżących był na podstawie przepisów P.o.ś. wójt (burmistrz, prezydent miast), który obowiązany był współdziałać z organem uzgodnieniowym, którego kompetencje przejął regionalny dyrektor ochrony środowiska. O obowiązku współdziałania wójta i regionalnego dyrektora ochrony środowiska decydował art. 48 ust. 2 pkt 3 P.o.ś. Uzgodnienie z racji charakteru przyjętej formuły współdziałania miało dla organu prowadzącego postępowanie charakter wiążący, co oznacza, że organ rozstrzygający obowiązany był wydać rozstrzygnięcie odpowiadające treści uzgodnienia (por. uchwałę 5 sędziów NSA z dnia 15 lutego 1999 r., sygn. OPK 14/98, ONSA 1999/3/80). WSA podziela w tym miejscu pogląd wyrażony w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2010 r., o sygn. akt II SA/Ol 755/10, że pomimo, iż decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia jest uzależniona od niezaskarżalnego postanowienia o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, to jednak powinno ono podlegać kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej. Orzeczenie to zostało powołane w zaskarżonej do WSA decyzji i SKO zastosowało się do tego poglądu, poprzez dokładną analizę i kontrolę postanowienia uzgodnieniowego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wyniki tej kontroli organu odwoławczego WSA w pełni akceptuje, bowiem postanowienie RDOŚ prawa nie narusza.

Przypomnieć należy, iż RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia planowanego przez skarżących, stwierdzając po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, że zebrany materiał dowodowy nie wyklucza znacząco negatywnego wpływu realizacji inwestycji na obszar Natura 2000. Wskazano, że miejsce planowanej inwestycji jest zlokalizowane w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] PLC 180001-funkcjonującego na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2131 ze późn. zm.) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] PLC180001. Wyjaśniono też jakie gatunki flory i fauny podlegają ochronie, a także scharakteryzowano rodzaj i charakter przedmiotowej inwestycji. Odniesiono się także do treści Raportu przedstawionego przez inwestorów. Zakwestionowano w sposób przekonujący zawarte tam stwierdzenia, co do braku znaczącego negatywnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 i podlegające tej formie ochrony przyrody gatunki zwierząt. Zdaniem Sądu, zasadnie RDOŚ nie zbagatelizował w niniejszej sprawie ustaleń zawartych w obowiązującym dla przedmiotowego terenu studium kierunków i zagospodarowania przestrzennego, podkreślając że utrzymanie rolnego charakteru działki nie jest pozbawione znaczenia przyrodniczego. Zapisane w Studium przeznaczenie części nieruchomości stanowi o istnieniu strefy izolującej teren Parku Narodowego od oddziaływań wynikających z aktywności ludzkiej związanej z zabudową mieszkaniową i rekreacyjną. Dlatego nie może być to obojętne dla oceny wpływu przedmiotowej inwestycji na obszar Natura 2000. Zwrócono także zasadnie uwagę na argument oddziaływania długoterminowego inwestycji, która z racji braku dla wnioskowanego obszaru MPZP może stanowić podstawę do dalszej zabudowy w terenie przyrodniczo chronionym. Zgodzić się należy z RDOŚ, że badając oddziaływanie planowanej inwestycji na obszar Natura 2000 należy brać pod uwagę jej oddziaływanie długoterminowe, a nie tylko oddziaływanie bezpośrednie.

Kluczowe w niniejszej sprawie znaczenie odgrywa posłużenie się przez RDOŚ opiniami biegłych i zakwestionowanie za ich pomocą wniosków płynących z przedłożonego przez inwestorów Raportu. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych opinii wynika, że przedmiotowa inwestycja została przez specjalistów oceniona jako istotnie szkodliwa dla gatunków zwierząt dla których ochrony został utworzony obszar Natura 2000 [...] PLC 180001. Przedmiotowe opinie dotyczą oddziaływania inwestycji na siedliska rysia euroazjatyckiego, wilka, niedźwiedzia, orlika krzykliwego i orła przedniego. Treść obu opinii wskazuje przedmiot, metodologie, uzasadnienie oraz wnioski końcowe, czyli elementy zasadnicze dla oceny prawidłowości działań biegłego pod względem formalnym, a więc i takim który może podlegać weryfikacji Organu nie będącego w danej dziedzinie specjalistą. Dyrektor uzasadnił wybór osób pełniących funkcje biegłych tym, że osoby te od lat prowadzą badania poświęcone gatunkom chronionym i są niekwestionowanymi autorytetami w swojej dziedzinie.

Skarżący podnosząc zarzut niewłaściwego wyboru biegłych zauważył, że osoby te na wcześniejszych etapach postępowania brały w nim udział w charakterze uczestników na prawach strony. Z tym stwierdzeniem nie można się zgodzić, bowiem osoby które sporządziły opinie w charakterze biegłych, nie występowały w tym postępowaniu na żadnym z jego etapów, zarówno w charakterze stron jak również nie reprezentowały organizacji społecznych dopuszczonych do udziały na prawach strony. Ich opinie przedstawione RDOŚ w postępowaniu zakończonym kasacyjną decyzją SKO zostały zakwestionowane przez Organ odwoławczy, co nie oznacza że w ponownie prowadzonym postępowaniu RDOŚ nie miał prawa przeprowadzić dowodu z opinii tych samych biegłych, usuwając przy tym dostrzeżone przez Kolegium braki. Skoro biegli nie występowali w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją na prawach strony, zaś ich wiedza i kompetencje zostały przez Organ uznane za specjalistyczne a co za tym idzie niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, to nie było przeszkód aby ponownie oprzeć się o wyprowadzone przez nich wnioski. Z ich treścią strona skarżąca została zaznajomiona o czym świadczy odwołanie wniesione od decyzji Organu pierwszej instancji. Wypada wyjaśnić stronie, że przepis art. 84 § 1 k.p.a. pozostawia kwestię dopuszczenia dowodu z opinii biegłego uznaniu organu, który w tym zakresie może przyznać, że określona osoba dysponuje wystarczającą wiedzą w rozstrzyganym przedmiocie. RDOŚ prawidłowo skorzystał z tej możliwości zaś powołani przez niego biegli wbrew twierdzeniom skarżących nie podlegali wyłączeniu na zasadzie art. 24 § 2 K.p.a.

Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające doprowadziło RDOŚ do wniosku, że wbrew twierdzeniom zawartym w przedłożonym przez inwestora Raporcie planowana inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na gatunki chronione mocą reżimu prawnego obszaru Natura 2000. Organy były uprawnione do takiej konkluzji bowiem została ona oparta na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Postanowienie RDOŚ w sposób przekonujący, bo oparty na opiniach biegłych, podważa ustalenia Raportu. Nie sposób więc uznać, że negatywne dla skarżących uzgodnienie zostało dokonane z naruszeniem zasad postępowania dowodowego – art. 7, 77, 80 K.p.a.. Organy wykazały mające w pokrycie w rzeczywistości powody, dla których nie sposób wykluczyć znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia dla celów stanowiących podstawę wprowadzenia obszaru Natura 2000.

SKO przy wydawaniu zaskarżonej decyzji kierowało się treścią art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2001 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.; zwana dalej ustawą o ochroni przyrody), w brzmieniu obowiązującym przed zmianą brzmienia tej regulacji dokonaną na mocy art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 201, poz. 1237). W niniejszej sprawie właściwie i przekonująco zweryfikowano to, czy działania planowane przez wnioskodawców mogą w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony zostały wyznaczony obszar Natura 2000. Należy zaznaczyć, że nie tylko działania SKO ale także wyjaśnienia RDOŚ były ukierunkowane na ten właśnie cel, stąd podnoszone przez skarżących zarzuty naruszenie ich interesu prawnego poprzez nieuwzględnienie właściwego brzmienia tej regulacji, nie znalazły akceptacji WSA. Innymi słowy, nie sposób dostrzec jak podnoszą skarżący aby doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w brzmieniu jakim należało się kierować przy rozpoznawaniu wniosku skarżących o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Z treści tego przepisu wynikał i wynika bezwzględny zakaz podejmowania takich działań, które w sposób znaczący mogą pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Ponieważ powołani w sprawie biegli wyraźnie stwierdzili takie właśnie oddziaływanie przedmiotowej inwestycji, to były podstawy do decyzyjnego rozstrzygnięcia o istnieniu zakazu podejmowania działań inwestycyjnych przez skarżących, poprzez odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Reasumując, postępowanie wyjaśniające Organów w niniejszej sprawie podważyło pozytywne dla inwestorów ustalenia przedłożonego przez nich Raportu i jednocześnie wykazało zaistnienie okoliczności aktualizujących wobec planowanego działania inwestycyjnego zakazu podejmowania przedsięwzięć z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Sąd nie dopatrzył się w czynnościach organów rozstrzygających i współdziałających takich naruszeń prawa, które zostały w skardze podniesione. W szczególności, w sposób prawidłowy przeprowadzono dowód z opinii biegłych. Nie stwierdzono także takich naruszeń, które uzasadniałyby wykorzystanie z urzędu posiadanych przez Sąd kompetencji kasacyjnych (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

O oddaleniu skargi orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania sądowego nie orzekano ze względu na treść art. 200 p.p.s.a.