Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 600/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi B. Ś. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop 1. stwierdza, że Komendant Główny Policji dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Głównego Policji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia [...] września 2020 r. B. S. (dalej jako skarżąca) zarzuciła Komendantowi Policji bezczynność w sprawie wypłaty różnicy ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 roku skarżąca zwróciła się do Komendanta Głównego Policji o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Zaznaczyła, że została zwolniona ze służby z dniem [...] kwietnia 2004 roku, w związku z czym wypłacono jej ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 123 dni według przelicznika 1/30. Jej zdaniem wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 roku sygn. akt K 7/15 (opublikowany w Dz.U. z 2018 roku poz. 2102 z dnia 6 listopada 2018 roku) wskazuje, że wypłacony ekwiwalent pieniężny został wyliczony według niezgodnego z prawem przelicznika. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane rozstrzygnięcie, stanowi podstawę do zmiany tego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia [...] marca 2019 roku (sygn. akt [...]) Zastępca Dyrektora Biura Finansów Komendy Głównej Policji poinformował skarżącą, że aktualnie brak jest możliwości pozytywnego rozpatrzenia jej wniosku.

Skarżąca podkreśliła w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że po tej dacie nie otrzymała w sprawie żadnej decyzji, która by mogła zostać poddana ocenie sądu administracyjnego. Korespondencja informująca o stanie prawnym, dotyczącym jej sprawy, nie stanowi rozstrzygnięcia i nie może zostać poddana ocenie WSA. Brak rozstrzygnięcia w sprawie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy pozbawia ją prawa do obrony swoich interesów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że Skarżąca opiera skargę na treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. K 7/15, uznającego za niezgodny z konstytucją przepis art. 115a ustawy o Policji w części określającej współczynnik obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy na 1/30.

Organ stanął na stanowisku, że w sprawie nie można było zastosować wprost rozwiązań, zawartych w uzasadnieniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jak też wywieść norm pośrednich z innych przepisów np. art. 121 ust. ustawy o Policji czy art. 33 ust. 3 ustawy o Policji. W ustawie o Policji powstała bierna luka, spowodowana brakiem reakcji ustawodawcy. Organ uznał, że w sprawie doszło do sytuacji opisanej w art. 35 § 5 k.p.a., który przewiduje, że do terminów określonych w paragrafach poprzedzających nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych przyczynami nieleżącymi po stronie organu.

W dniu 1 października 2020 r. weszły w życie regulacje prawne, które zmieniły treść art. 115a ustawy o Policji oraz określiły sposób rozwiązania kwestii intertemporalnych. Powyższe oznacza, że organ słusznie oczekiwał na rozwiązania ustawowe, bowiem te, które były prezentowane w licznych wyrokach sądowych, odbiegają od rozwiązań przyjętych w ustawie z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Organ uzyskał więc pewność, co do brzmienia przepisów prawa związanych z koniecznością wydatkowania środków publicznych. Uznać zatem należy, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności, bowiem przyczyna, dla której nie wydawał rozstrzygnięcia ustała w dniu 1 października 2020 r. Na dzień wniesienia skargi tj. 18 września 2020 r. organ korzystał z dobrodziejstwa art. 35 § 5 k.p.a., a sama skarga jest przedwczesna. Poinformowanie skarżącej o obiektywnych przeszkodach w załatwieniu jej sprawy pismem nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. było –zdaniem organu- wystarczające.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.), ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy zostało to spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Przepis art. 35 k.p.a. określa terminy załatwiania spraw. Zgodnie z jego § 1, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Na podstawie § 2 niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. W myśl § 3, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

W sprawie niniejszej organ usprawiedliwiał swoją bezczynność zaistnieniem przesłanki z art. 35 § 5 k.p.a. Stanowi on, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

Jednakże Sąd orzekający w sprawie niniejszej stwierdza, że od daty ustania przyczyny bezczynności, która organ samodzielnie określił na 1 października 2020 r., do chwili orzekania przez Sąd (17 marca 2021r.) upłynęło 5, 5 miesiąca. Wniosek skarżącej natomiast został złożony dnia [...] grudnia 2018 roku, czyli ponad 2 lata temu.

Z porównania wskazanych wyżej dat wynika, że bezczynność organu miała i ma charakter oczywisty, dlatego Sąd w wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, oraz że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podstawą orzeczenia był art.149 § 1 i 1a p.p.s.a.