Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 733/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi W. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]" roku nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr "[...]" z dnia "[...]"r. Rada Miejska, uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "Miasto S. - Osiedle K.".

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył W. P. żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż uchwała narusza interesy mieszkańców terenu objętego planem zagospodarowania przestrzennego. W planie tym przewidziano budowę obwodnicy S. Zgodnie z zasadami ustalania przebiegu obwodnic mają one za zadanie omijać miasto i rozładowywać w nim ruch. Natomiast w niniejszym przypadku obwodnica rozdziela Osiedle K. na dwie części. Narusza to w sposób ewidentny interesy mieszkańców tego osiedla. Jednocześnie zaburza środowisko naturalne człowieka, gdyż przedłużenie ulicy I. do ulicy P. nie ma żadnych realnych przesłanek. Mieszkańcy osiedla K. mają swobodny dojazd do centrum miasta ulicami L., C. i L.. Przedłużenie ulicy I. spowoduje pozbawienie prawa własności gruntów należących do skarżącego. Grozi też uszkodzeniem budynku skarżącego, ponieważ na skutek dwudziestoletniego zalewania piwnic przez wody gruntowe budynek jest w złym stanie technicznym. Zbudowanie obok tego budynku drogi publicznej może nawet spowodować rozpadnięcie się obiektu. Skarżący podkreślił brak reakcji Urzędu Miasta na szereg pism mieszkańców kierowanych do tego Urzędu w trakcie przygotowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił skarżący, iż władze miejscowe nie kierują się interesem mieszkańców.

Ponadto skarżący wyjaśnił, iż Rada Miejska uchwałą z dnia "[...]" r. Nr "[...]" załatwiła odmownie wniosek skarżącego wzywający do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniając pierwszy z wniosków odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane przez skarżącego do organu nie było tożsame pod względem przedmiotowym z wniesioną skargą. Wprawdzie zarówno wezwanie jak i skarga dotyczą rozwiązań komunikacyjnych miasta S., jednakże wezwanie skierowane do Rady tyczyło się przewidywanego przedłużenia ulicy I., natomiast wniesiona skarga kwestionuje budowę obwodnicy S.

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, Rada Miejska wskazała, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy i następuje w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia winny być zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podniesiono, iż w planie nie zaprojektowano budowy obwodnicy, zaprojektowano natomiast pas projektowanej ulicy zbiorczej (oznaczenie KD-Z) o szerokości pasa drogowego w liniach rozgraniczających minimum 25m. W trakcie projektu planu nie wnoszono uwag do rozwiązań projektowanej ulicy zbiorczej. Natomiast rozwiązanie urbanistyczne wskazujące na połączenie ulicy I. z ulicą P. jest racjonalną kontynuacją istniejącego układu komunikacyjnego na tym terenie. Odtworzenie skrzyżowania spowoduje rozładowanie powiązań funkcjonalnych zachodniej części osiedla ze śródmieściem miasta. Ulica I. służy do rozładowania ruchu z osiedla w kierunku miasta, w celu odciążenia ulic G., C. oraz przejazdu przez tory kolejowe relacji O - S i skrzyżowania ulic C. z P. Pas drogowy o długości około 200m przewidziany na kontynuację ulicy I. wyposażony jest w podziemną infrastrukturę techniczną obejmującą wodociąg przesyłowy D=200, gazociąg przesyłowy d=160, sieć telekomunikacyjną i słupy oświetleniowe.

Organ podniósł dalej w odpowiedzi na skargę, iż brak takiego połączenia spowodował, iż grupa 49 mieszkańców złożyła w dniu 1 czerwca 2005r. wniosek o przywrócenie drożności skomunikowania ulic I. i P. W czasie wyznaczonym do składania uwag do projektu planu, zostały złożone dwie przeciwstawne uwagi do projektu planu. Skarżący wniósł o zamknięcie proponowanego w projekcie planu połączenia ulicy I. z ulicą P. Natomiast B. B. wniosła o pozostawienie projektowanych rozwiązań komunikacyjnych, tzn. połączenia ulicy I. z ulicą P.

Dalej Rada Miejska argumentowała, że w opracowaniach planistycznych z 1984-1985 ulica I. z włączeniem do ulicy P. była ulicą miejską zbiorczą. Jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidujący takie rozwiązania utracił moc. Rada wskazała, iż studium dla miasta S. opracowane w latach 1999/2000 dla terenu objętego planem przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a ustalenia przyjęte w studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzeniu planów miejscowych. Ponadto Rada Miejska podniosła, iż Wojewoda, któremu plan został przekazany nie dopatrzył się naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1 ). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 ). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż administracyjny sąd wojewódzki ocenia, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany). Przeprowadzona w tymże zakresie kontrola zaskarżonej uchwały wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, co skutkowało oddaleniem skargi.

Oceniając legalność zaskarżonej uchwały należy w pierwszej kolejności odnieść się do wniosku Rady Miejskiej o odrzucenie skargi W. P. W ocenie Sądu wniosek ten jest nie zasadny. Zauważyć należy, iż skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to dotyczyło przedłużenia ulicy I. przez nieruchomość, która obecnie należy do skarżącego. W skardze skarżący także wskazywał, a następnie konsekwentnie podnosił te twierdzenia w trakcie dwóch przeprowadzonych rozpraw, iż przedłużenie ulicy I. przez nieruchomość skarżącego, narusza jego interes prawny. Wprawdzie w skardze skarżący także używa sformułowania obwodnica (co organ odnosi do planowanej budowy ulicy zbiorczej oznaczonej symbolem KD-Z), czego nie podnosił w wezwaniu z dnia 30 czerwca 2006r. skierowanym do organu, ale w ocenie Sądu fakt ten nie mógł stanowić podstawy do odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało bowiem wniesione, co jest jednym z elementów dopuszczalności skargi. Z tych względów wniosek organu o odrzucenie skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając legalność zaskarżonej uchwały należy przede wszystkim odnieść się do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 tejże ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi natomiast, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przytoczone przepisy przyznają gminie tzw. władztwo planistyczne. Oznacza ono, iż ustawodawca przekazał gminom kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadowskiego, 3. wydanie, wydawnictwo C.H.Beck, str. 27). Oczywistym jest, iż władztwo to nie jest absolutne, niemniej jednak w przypadku, gdy gmina nie przekroczy granic wyznaczających granice władztwa planistycznego, które są ustalane przez przepisy prawa materialnego, gminie nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Dalej wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Stosownie do § 4 ust. 9 lit. a i b rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. Ostatnio przytoczone przepisy ustawy wraz z wymienionym rozporządzeniem nakładają na gminę wyraźny obowiązek określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej. Gmina podejmując uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może nie zająć się tą kwestią. Przy czym podkreślenia wymaga, iż zgodnie z władztwem planistycznym określenie układu komunikacyjnego należy do wyłącznej właściwości rady i to właściwa rada gminy w planie miejscowym decyduje - w ramach procedury uchwalenia planu - o układzie komunikacyjnym obowiązującym na danym terenie. Przyjąć należy, iż "mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, gmina może, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, jeżeli oczywiście władztwa tego nie nadużywa" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1995r. IV SA 346/93 ONSA 1996/3/25). Z tych względów nie mogły odnieść skutku argumenty skarżącego wskazujące, iż przedłużenie ulicy I. do ulicy P. jest niezasadne, gdyż mieszkańcy osiedla K. mają swobodny dostęp do centrum miasta innymi ulicami oraz, że innymi ulicami można także dojechać do pobliskiego lasu, czy też kwestionowanie przez skarżącego przewidzianego w planie pasa drogowego ulicy zbiorczej KD-Z. Również Sąd administracyjny nie może wkraczać co do zasady w merytoryczne rozwiązania komunikacyjne przyjęte przez gminę, o ile rozwiązania te nie naruszają przepisów prawa, co najczęściej będzie związane z uchybieniem procedurze przyjęcia planu.

Odnosząc się do zarzutu skargi związanego z naruszeniem prawa własności skarżącego przez gminę poprzez ustalenie w planie, iż przez nieruchomość skarżącego będzie przebiegać droga publiczna, wskazać należy, iż zarzut ten nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej uchwały. Jak wskazano wyżej, to do Gminy należy rozwiązanie systemów komunikacyjnych w stosunku do terenu, który jest objęty ustaleniami planu miejscowego, ponadto gmina w planie miejscowym decyduje o przeznaczeniu terenów. Z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawach wynika, iż posiada on gospodarstwo rolne składające się z trzech działek o numerach "[...]", "[...]" oraz "[...]", przy czym na działce "[...]" znajduje się budynek mieszkalny w którym zamieszkuje skarżący. Ze znajdującego się w aktach sprawy rysunku planu w skali 1 : 1000 stanowiącego załącznik nr "[...]" do zaskarżonej uchwały, a zatytułowanego "S. - Osiedle K." wynika, iż przez działki należące do skarżącego o numerach "[...]" oraz "[...]" ma przebiegać droga oznaczona symbolem KD-L-2 (według planu symbol ten oznacza "teren pasów drogowych istniejących ulic. Ulice lokalne o różnych szerokościach pasów drogowych 18-20m w liniach rozgraniczających. Nie wprowadza się zmian w szerokościach i przebiegach istniejących pasów drogowych"). Ponadto działki o numerach "[...]" i "[...]" weszły w skład terenu oznaczonego jako MN-5, tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ze wspomnianego rysunku planu wynika, iż przewidziano możliwość podziału tychże działek na działki budowlane. Wymienione dwie działki objęte zostały także decyzją Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]", którą Wojewoda wyraził zgodę na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zabudowana działka nr "[...]" znalazła się na terenie oznaczonym MN-6 (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) i w stosunku do tej działki także przewidziano możliwość jej podziału na działki budowlane. Z ustaleń planu wynika, iż cały teren objęty planem został przeznaczony w większości pod zabudowę mieszkaniową, w planie przewidziano także położenie terenów zielonych oraz wyznaczono drogi. Plan nie przewiduje więc jedynie, że przez działki "[...]" i "[...]" należące do skarżącego będzie przebiegała ulica I. - co skarżący kwestionuje - ale plan przeznacza także te działki na działki budowlane, podobnie jak tereny sąsiednie, wskutek czego wartość nieruchomości skarżącego najprawdopodobniej wzrośnie.

Z art. 140 Kodeksu cywilnego wynika, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Dalej wskazać należy na art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Z kolei art. 64 ust. 1 Konstytucji stanowi, iż każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Z przytoczonych przepisów wynika, iż prawo własności choć chronione prawnie przepisami rangi konstytucyjnej i ustawowej nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczane przepisami o randze ustawowej. Takimi przepisami są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które upoważniają gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których ustala się przeznaczenie i zasady gospodarowania określonym terenem, co w konsekwencji powoduje ograniczenie w wykonywaniu prawa własności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006r. II OSK 842/05 nie publ). Przyjąć należy, iż "treść przepisów planu wespół z innymi przepisami determinuje sposób wykonywania własności, a w krańcowych przypadkach przy wykorzystaniu terenu na cele przeznaczone w planie dla realizacji celów publicznych może prowadzić do wywłaszczenia prawa własności. Uchwalając plan miejscowy gmina może przeznaczać na realizację celów publicznych nie tylko grunty skomunalizowane bądź należące do Skarbu Państwa, lecz może przeznaczać na takie cele grunty stanowiące własność osób fizycznych i prawnych. W tej mierze brak jest ustawowych ograniczeń, w szczególności zakaz taki nie wynika z przepisów Konstytucji, które choć chronią prawo własności, lecz równocześnie dopuszczają do wywłaszczenia tego prawa na cele publiczne za słusznym odszkodowaniem (art. 21)" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 1999r. IV SA 1678/98, lex nr 48263). Podobne stanowisko zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazując, iż "art. 140 Kodeksu cywilnego, opisujący istotę prawa własności i wymieniający atrybuty właścicielskie, wskazuje, iż wykonywanie tychże uprawnień następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Właśnie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym (teraz ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Z mocy ustaw regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego, organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienie, rada gminy działa w granicach przysługującego jej uznania. Jest to tzw. władztwo planistyczne gminy, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności" (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 maja 2004r. SA/Bk 1532/03, lex nr 173691).

W niniejszej sprawie Gmina w toku prac planistycznych w trakcie rozpatrywania uwag wyjaśniła, iż brak przedłużenia ulicy I. utrudni drożność komunikacyjną północno-wschodniej części osiedla, spowoduje konieczność przebudowy istniejącego uzbrojenia podziemnego ze zmianą trasy jego przebiegu. Ponadto z protokołu przeprowadzonej dyskusji publicznej wynika, iż przyjęte rozwiązanie stanowi kontynuację istniejącego układu ulic oraz uzbrojenia komunalnego drogi. Argumenty te powtórzono w uchwale Nr "[...]" z dnia "[...]" r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]" r. oraz w odpowiedzi na skargę wyjaśniając dodatkowo, iż projektowany pas drogowy wyposażony jest już w podziemną infrastrukturę techniczną, a przedłużenie ulicy I. jest racjonalną kontynuacją istniejącego układu komunikacyjnego na tym terenie. Odtworzenie skrzyżowania spowoduje rozładowanie powiązań komunikacyjnych zachodniej części osiedla ze śródmieściem miasta. Ulica I. służy do rozładowania ruchu z osiedla w kierunku miasta w celu odciążenia ulic o mniejszych parametrach (ulice P., O., G., C.) oraz odciąża przejazd przez tory kolejowe relacji O - S i skrzyżowanie ulic C. z P. Argumentacja przedstawiona przez Gminę w trakcie prac planistycznych, w wymienionej uchwale z dnia "[...]" r. oraz w odpowiedzi na skargę w ocenie Sądu pozwala przyjąć, iż Gmina nie nadużyła w niniejszej sprawie przysługującego jej władztwa planistycznego, a przyjęte rozwiązanie planistyczne nie naruszają prawa i konieczne są do zapewnienia przez Gminę racjonalnej gospodarki przestrzennej.

Przyjąć także należy, iż w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, a Sąd nie stwierdził z urzędu, by zaskarżona uchwała podlega stwierdzeniu nieważności z mocy art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W sprawie niniejszej Gmina, w trakcie trybu sporządzania planu dopełniła wymogów formalnych związanych z uchwaleniem planu, a przewidzianych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podjęcie zaskarżonej uchwały było poprzedzone wydaniem przez Radę Miejską uchwały z dnia "[...]" r. nr "[...]" w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S. Co istotne w sprawie studium to przewidywało także przedłużenie ulicy I. do ulicy P. przez nieruchomość skarżącego, a dla terenu, na którym znajduje się ta nieruchomość przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Oceniając procedurę przyjęcia planu zauważyć należy, iż Rada Gminy na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, a uchwała ta stosownie do art. 17 pkt 1 wymienionej ustawy została ogłoszona przez Burmistrza Miasta wraz z informacją o możliwości składania wniosków do planu. Następnie na podstawie art. 17 pkt 2 ustawy organ wykonawczy Gminy zawiadomił na piśmie organy właściwe do uzgodnienia i opiniowania planu o podjęciu uchwały, rozpoznając złożone wnioski do projektu planu. Burmistrz Miasta sporządził plan miejscowy wraz z wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uzyskując opinie o projekcie planu Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej i Wójta Gminy (art. 17 pkt 6 lit. a i b ustawy). W toku procedury planistycznej została sporządzona prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego (art. 17 pkt 5 udstawy). Projekt planu został następnie uzgodniony z właściwymi organami w trybie 17 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie Burmistrz Miasta uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, na cele nierolnicze i nieleśne. Po czym projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu z informacją o możliwości składania uwag dotyczących projektu planu. Przeprowadzona została dyskusja publiczna nad projektem planu. Następnie Burmistrz rozpoznał zgłoszone uwagi (co nie oznacza obowiązku uwzględnienia wszystkich uwag), wprowadzając do projektu planu zmiany wynikające z uwag uwzględnionych. Po czym przedłożono projekt planu Radzie Miejskiej wraz z nieuwzględnionymi uwagami. Rada Gminy w oparciu o art. 20 ust. 1 ustawy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stwierdzając zgodność planu z ustaleniami studium rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Przy czym należy podkreślić, iż uwzględnienie uwagi dotyczącej przedłużenia ulicy I. do ulicy P. nie wymagało zmiany projektu planu w zakresie określonym w art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż uwaga ta pokrywała się z rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu. Zaskarżona uchwała została przedłożona także Wojewodzie do kontroli w trybie art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podobnie Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego. Zaskarżona uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera bowiem konieczne ustalenia wymienione w art. 15 ust. 2 ustawy, określając sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Plan miejscowy składa się z części tekstowej (treść uchwały). Załącznikami do uchwały są część graficzna sporządzona w skali 1 : 1000 oraz wymagane rozstrzygnięcia określone w art. 20 ust. 1 ustawy. Zarówno część tekstowa i jak i wymagane załączniki zostały sporządzone zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (odpowiednio art. 15 ust. 1, 16 ust. 1, 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 ustawy). W sprawie sporządzono także prognozę oddziaływania na środowisko. Ponadto dokumentacja planistyczna wykonana została zgodnie z rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.