Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1911/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej przez [...] (dalej jako Skarżący, Wnioskodawca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. [...] zwrócił się o umorzenie w całości należności z tytułu nieopłaconych składek. Prośbę o umorzenie Skarżący uzasadnił trudną sytuacją osobistą i zdrowotną. We wniosku wskazał na wyrok WSA w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 1640/17, dotyczącego decyzji odmawiającej Wnioskodawcy umorzenie należności. Skarżący wskazał również, że sprzedał samochód, który stanowił jedyny majątek, jak też i fakt, iż aktualnie w wyniku braku opłacania bieżących składek nie ma dostępu do usług Narodowego Funduszu Zdrowia.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...] odmówił umorzenia zadłużenia obejmującego należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy.

Wnioskiem, który wpłynął do organu w dniu [...] maja 2019 r., Skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w aktach sprawy dotyczących wniosku znajdują się dostarczone przez Skarżącego oraz zgromadzone z urzędu następujące dokumenty:

- Wyrok Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 czerwca 2018 r.;

- faktura VAT potwierdzająca sprzedaż samochodu;

- oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości;

- dokumenty dotyczące pomocy publicznej;

- dokumenty dotyczące sytuacji zdrowotnej (wyniki badań oraz dokumentacja dotycząca rodziców Skarżącego),

- wniosek o rozłożenie należności na raty;

- decyzja o waloryzacji emerytury [...] z 1 marca 2018 r.;

- decyzja o waloryzacji emerytury [...] z 1 marca 2017 r.;

- druk ZUS [...] wyrejestrowanie z ubezpieczeń od 1 marca 2019 r.;

- potwierdzenie przyjęcia wniosku o wykreślenie wpisu w CEIDG z dniem [...] lutego 2019 r.

- wyciąg z konta bankowego z 8 marca 2019 r.;

- podsumowanie KPiR za grudzień 2018 r.;

- potwierdzenie zobowiązania pieniężnego z tytułu kredytu;

- zeznanie podatkowe za 2016 r., 2017 r.

Organ wskazał ponadto, że w celu rozpatrzenia sprawy korzystano z danych wygenerowanych z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS oraz rejestrów centralnych: Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej; Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, Bazy Danych Ksiąg Wieczystych.

Organ stwierdził, iż z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą od [...] listopada 2005 r. do [...] lutego 2019 r. W okresie prowadzenia działalności nie wywiązał się z obowiązku opłacenia składek na własne ubezpieczenie.

Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy w ocenie organu wykazała, że Wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami – [...] i [...] [....]. Wnioskodawca aktualnie nie posiada żadnego tytułu do ubezpieczeń. Wnioskodawca [...] lutego 2019 r. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast Jego rodzice pobierają świadczenia emerytalne: [...] pobiera emeryturę w kwocie [...] zł brutto, tj. [...] zł netto, natomiast [...] emeryturę w kwocie [...] zł brutto, tj. [...] zł netto. Łączny dochód rodziny wynosi [...] zł. Rodzina ponosi miesięczne wydatki za czynsz w kwocie 300,00 zł, z tytułu opłat eksploatacyjnych w kwocie 250,00 zł oraz inne miesięczne wydatki w kwocie 300,00 zł. Na ochronę zdrowa przeznacza kwotę 250,00 zł. Wnioskodawca posiada zadłużenie z tytułu kredytu w kwocie 25.000,00 zł z miesięczną ratą 1.500,00 zł . Wnioskodawca wyjaśnił, że posiada zaległości w spłacie kredytu. Oświadczył nadto, że nie posiada żadnej nieruchomości. Wnioskodawca wskazał, że posiada środki pieniężne na rachunku bankowym w kwocie 95,16 zł. Jako inne składniki mienia ruchomego wskazał komputer o wartości 600,00 zł.

Organ stwierdził, że Wnioskodawca nie wskazał podstawy prawnej, na podstawie której ZUS ma rozpatrzyć wniosek. W związku z tym, wniosek został rozpatrzony w oparciu o wszystkie przepisy prawne mogące mieć zastosowanie w sprawie, tj.: art. 28 ust. 3 i 3a ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

W oparciu o uregulowania zawarte w art. 24 ustawy o s.u.s. Zakład ustalił, że nie upłynął jeszcze termin, w którym należności mogą być dochodzone, ponadto do uregulowania pozostają koszty egzekucyjne, które nie zostały ujęte w finalnym rozstrzygnięciu.

Organ stwierdził, że w jego ocenie powołane we wniosku argumenty oraz zgromadzone dokumenty nie stanowią podstawy do umorzenie należności z tytułu składek w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Skarżący [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek, wnosząc o jej uchylenie.

W ocenie Skarżącego decyzja ta narusza prawo poprzez subiektywną interpretację zebranych materiałów dowodowych w postępowaniu uznaniowym w odniesieniu do ustawy o s.u.s. uwzględniającą przede wszystkim interes ZUS jako instytucji dbającej o ciągłość wpływów do budżetu ogólnospołecznego z pominięciem roli mojej osoby jako płatnika składek w trudnej sytuacji materialno-zdrowotnej jak i odbiorcy świadczeń w obrębie funkcjonowania systemu ubezpieczeń społecznych.

Skarżący przedstawił na potwierdzenie skargi następujące kwestie:

1) Jak przytacza w argumentacji ZUS, dochód na gospodarstwo domowe wynoszący [...] jest o [...] niższy od minimum socjalnego wynoszącego [...]. Do tego dochodzą wydatki w postaci kredytów z miesięczną ratą 1.500zł. W obliczu tych danych konieczność spłaty zaległych składek ewidentnie wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych w myśl zapisu 28. ust 3a.

2) Brak ściągalności - w przedstawionej argumentacji wykazano brak posiadania przeze mnie majątku (brak nieruchomości, ruchomości oraz oszczędności). W postępowaniu wyjaśniającym ZUS zajął konta bankowe w [...] i [...] w związku z czym wnioskuję o załączenie do akt sprawy raportów z tych zajęć, ukazujących brak środków finansowych na zajętych kontach. Następcami prawnymi są rodzice w wieku 72 lat, których przychody zostały wykazane w dokumentacji i potwierdzają brak środków z których można pokryć zaległe płatności w myśl zapisu art. 28 ust. 2

3) Stan zdrowotny oraz konieczność sprawowania opieki nad chorymi członkami rodziny, wpływające na możliwości zarobkowe - w dokumentacji są materiały potwierdzające przewlekłą chorobę nowotworową u Wnioskodawcy oraz stan chorobowy ojca trwający od 1997 roku (min. stan po operacyjnym tętniaku mózgu z częściowym paraliżem, nowotwór nerki, nowotwór prostaty), opinia psychologa o sprawowaniu nad nim opieki, karta leczenia szpitalnego z powodu cyklicznych zasłabnięć.

Nie można stwierdzić że latach 2005-2019 Wnioskodawca był aktywnym przedsiębiorcą. Od 2013 roku czyli od momentu wykrycia choroby nowotworowej działalność była zarejestrowana formalnie ale faktycznych działań praktycznie nie było, co potwierdzają zeznania podatkowe i brak dochodów. Oprócz przedstawionych dokumentacyjnie argumentów wpływających na możliwości zarobkowe istnieją przyczyny niepodlegającego bezpośredniemu orzecznictwu a także decydujące o zdolności zarabiania. Choroba nowotworowa wpływa bezpośrednio na sposób funkcjonowania w życiu - motywacje, plany i cele, które są oczywistym motorem podejmowania działalności zarobkowej, zostają naglę zaburzone i w sposób bezpośredni wpływają negatywnie na możliwości generowania przychodu.

Ponadto Wnioskodawca dodał, że w okresie objętym zaległościami nie korzystał z usług świadczeń zdrowotnych NFZ, stosując opiekę zdrowotną na własną rękę, czyli okres ten nie był opłacany ale jednocześnie nie było wykorzystania usług.

Reasumując umorzenie składek nie będzie działaniem, które naraża budżet ogólnospołeczny, jej podjęcie nie wiąże się z jego uszczupleniem w sumarycznym ujęciu. Podejmując decyzję w obrębie funkcjonowania systemów społecznych należy uwzględnić całościową rolę płatnika, nie tylko jako dostarczyciela środków do wspólnego budżetu ale także osoby z niego korzystającej proporcjonalnie do realizowanego wkładu finansowego.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z p. zm., dalej: k.p.a.), jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to odpowiada prawu.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którą rozpatrzono odmownie wniosek Skarżącego o umorzenie należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej jednocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie [...] zł w tym z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okres 08/2015-12/2018 w łącznej kwocie [...] zł, ubezpieczenie zdrowotne za okres 08/2015-12/2018 w łącznej kwocie [...] zł i Fundusz Pracy za okres 08/2015-12/2018 w łącznej kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu organ podał, iż zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 300 z późn. zm., dalej jako u.s.u.s., ustawa), umorzenie zaległych należności z tytułu składek jest możliwe w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności lub także pomimo braku tego stanu, jednak gdy zostaną spełnione przesłanki z art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r., nr 141, poz. 1365; dalej jako rozporządzenie wykonawcze).

Tym samym spór w sprawie sprowadza się do odmowy umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy wraz z odsetkami za zwłokę. Strona skarżąca kwestionuje rozstrzygnięcie organu oraz przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację, gdyż zdaniem organu nie wystąpiły przesłanki umorzenia zaległości z tytułu wskazanych należności.

W ocenie Sądu, dokonując analizy akt administracyjnych sprawy, gdzie organ opierał się wydając zaskarżoną decyzję na argumentach przedstawionych przez Skarżącego, nie można tej decyzji zarzucić naruszenia zasad wynikających z wyżej przedstawionych przepisów.

To na Wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia, że jego sytuacja wypełnia przesłanki wskazane w ustawie oraz w rozporządzeniu wykonawczym. Zasadnie organ uznał, iż Skarżący w rozpoznawanej sprawie nie przedstawił takich argumentów.

Trzeba zgodzić się z organem, że katalog takich podstaw umorzenia określony w rozporządzeniu wykonawczym ma charakter otwarty, w związku z czym Zakład może umorzyć należności zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 3a u.s.u.s., o ile konkretny wniosek dłużnika w świetle materiału dowodowego zostanie uznany za uzasadniony. Trzeba jednakże podkreślić, że ocena tej kwestii pozostaje w obrębie uznania Zakładu, w związku z czym zakwalifikowanie danej okoliczności jako uzasadniającej bądź nie uzasadniającej umorzenia w żadnym wypadku nie będzie stanowić naruszenia wskazanych norm prawa materialnego.

Sąd uznał za prawidłowe działanie organu, gdzie Zakład uznał za udokumentowane stany chorobowe wskazane we wniosku o umorzenie, przy czym jednakże słusznie organ wskazał, iż zebrane w sprawie dokumenty nie wskazują, aby występowanie kłopotów zdrowotnych uniemożliwiło Skarżącemu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, a nawet podjęcie zatrudnienia. Z akt nie wynika pogorszenie stanu zdrowia Wnioskodawcy, przedstawione dokumenty lekarskie dotyczą stanu zdrowia Skarżącego i Jego rodziców sprzed kilku lat. Skarżący nie legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności bądź orzeczeniem o niezdolności do pracy, nie przedłożył również orzeczenia, z którego wynikałoby, że rodzice Skarżącego wymagają stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby.

W ocenie Sądu zasadnie zatem organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka występowania przewlekłej choroby Wnioskodawcy lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej Skarżącego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Wnioskodawca nie dołączył ani do wniosku, ani do skargi żadnych nowych dokumentów (oprócz potwierdzenia wyrejestrowania działalności gospodarczej oraz potwierdzających zadłużenie wobec innych osób), nie podniósł też żadnych dodatkowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji.

Sąd pragnie przy tym wskazać, że Skarżący składał analogiczny wniosek w 2017 r. , w zasadzie przedstawiając tożsame argumenty, a tut. Sąd wyrokiem z dnia 27 czerwca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1640/17 oddalił skargę Skarżącego.

Za tym wyrokiem należy powtórzyć – dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle przepisów prawa oraz zebranego materiału dowodowego - że przywołane przez Wnioskodawcę okoliczności wówczas, jak i obecnie, nie świadczą o wystąpieniu przesłanek całkowitej nieściągalności, określonych w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 3, 4, 4a, 4b, 5 i 6 u.s.u.s.

Prawidłowo ZUS wskazał w odniesieniu do przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 5 i 6 u.s.u.s., że skoro wobec Strony skarżącej nie są obecnie prowadzone postępowania egzekucyjne, to nie jest oczywiste, że w ich toku nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Żaden organ egzekucyjny nie stwierdził braku majątku, z którego można egzekwować należności, należy zatem się zgodzić z ZUS, iż dopóki postępowania te nie zostały wszczęte, zakończone lub umorzone nie można definitywnie stwierdzić bezskuteczności egzekucji zaległości składkowych.

W ocenie Sądu organ prawidłowo zatem stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki umożliwiające umorzenie należności z art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

Przechodząc do oceny możliwości umorzenia należności składkowych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. wskazać należy na przesłanki umorzenia, określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.

Zgodnie z tym przepisem, zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną, nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:

1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;

2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W ocenie Sądu, poczynione w tej kwestii ustalenia organu są również prawidłowe.

Aby stwierdzić wystąpienie przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego Strona skarżąca winna wykazać jakim miesięcznym budżetem dysponuje oraz przedstawić jak kształtują się jej miesięczne wydatki związane z niezbędnymi potrzebami życiowymi. W toku postępowania Wnioskodawca nie przedstawił choćby w sposób ogólny tego, jak kształtują się jego wydatki związane z mieszkaniem, wyżywieniem, czy leczeniem. Powoduje to zdaniem Sądu, iż niemożliwym staje się ustalenie tego, jakie są niezbędne potrzeby życiowe Strony skarżącej, jak również dokonania ich porównania z jej możliwościami zarobkowymi. Wnioskodawca nie wykazał, czy korzysta z pomocy innych osób (oprócz rodziców), czy też z pomocy instytucjonalnej,

W tym miejscu należy ponownie przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zajęte w wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 r. o sygn. akt II GSK 884/08, zgodnie z którym, prawidłowa wykładnia art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że wynikająca z tych przepisów podstawa umarzania należności ZUS winna mieć zastosowanie tylko do tych dłużników, którzy przekonają o wykorzystaniu w pełni zdolności do pracy i aktywnej postawie w poszukiwaniu źródeł dochodów. Omawiane uregulowanie nie może być formą premiowania osób, które posiadając zobowiązania finansowe, prezentują postawę pasywną w zakresie dążenia do ich spłacenia. Podstawa umorzenia należności ZUS mająca swe źródło w omawianych przepisach została stworzona dla "uzasadnionych przypadków" (art. 28 ust. 3a u.s.u.s.), a zatem wyjątkowych, a nawet drastycznych, powstałych z przyczyn całkowicie obiektywnych (niezależnych od dłużnika). Aspekt ten nie może być pomijany przy analizie "stanu majątkowego" zobowiązanego oraz "możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych dłużnika i jego rodziny" ( § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia).

Niewątpliwie w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, bowiem sama Strona skarżąca w ogóle nie podnosiła, że poniosła straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia.

Sąd podziela też stanowisko organu w zakresie niewykazania wystąpienia ostatniej z przesłanek wskazanych w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Skarżący jest chory, czego organ nie negował i nadal nie neguje, jednakże Wnioskodawca nie przestawił żadnego aktualnego potwierdzenia swojego stanu zdrowia, nie przedłożył też żadnego dokumentu lekarskiego, z którego wynikałoby, że jest pozbawiony możliwości zarobkowych z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny.

Trzeba tym samym w ocenie Sądu podzielić stanowisko organu, iż w sprawie nie wystąpiła którakolwiek z przesłanek umorzenia należności z tytułu składek

Należy też dodać, iż co prawda to na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i podejmowania z urzędu wszelkich działań zmierzających do wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, jednakże nie ulega wątpliwości, że w celu realizacji zasady prawdy obiektywnej strona powinna współpracować z organem w wyjaśnianiu istotnych okoliczności sprawy, zwłaszcza gdy - tak jak na gruncie niniejszej sprawy - istotne dla jej ustaleń dowody znajdowały się w posiadaniu Strony skarżącej. Strona nie jest zwolniona z obowiązku wykazywania okoliczności z zakresu jej sytuacji i podstaw rzutujących na możliwość ubiegania się o skorzystanie z dobrodziejstwa umarzania należności wobec ZUS. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi bowiem wprost, że to Strona skarżąca ma wykazać spełnienie przesłanek do umorzenia, to znaczy, że w tym zakresie ciężar dowodu spoczywa właśnie na niej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2013 r. o sygn. akt II GSK 2410/11).

Trzeba przy tym ponownie podkreślić, że decyzje o umorzeniu składek mają charakter uznaniowy, co nie oznacza pozostawienia ZUS pełnej swobody w zakresie wyboru rozstrzygnięcia w omawianym przedmiocie, jednakże organ orzekający przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy i rzetelny, a także dokonał w miarę wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniający tym samym wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., nie przekraczając przy tym granic uznania.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podjęte rozstrzygnięcie nie wykracza poza ramy uznania administracyjnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.