Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 654/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi O. W. na postanowienie Z. W. I. N. B. w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżony wyrok, II. oddala skargę, III. zasądza od Z. W. I. N. B. w S. na rzecz skarżącego O. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

W dniu 12 września 2019 r., po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, w sprawieo sygn. akt II SA/Sz 654/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydał wyrok oddalający skargę O. W. na postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "ZWINB") z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Z akt administracyjnych wynikało, co następuje:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia

[...] marca 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał K. W. i O. W. dokonanie rozbiórki trzech komór chłodniczych o wymiarach odpowiednio: 2,8 x 5,9 m, 8,3 x 2,5 m oraz 2,55 x 6,0 m, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, jako rozbudowa obiektu garażu (przebudowanego na cele zakładu przetwórstwa [...]) na terenie działki nr [...]

w M. przy ul. [...].

W związku z niewykonaniem ww. obowiązku, upomnieniem z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ powiatowy wezwał zobowiązanych - K. W. i O. W. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], informując, że w przypadku dalszej zwłoki w wykonaniu nałożonego obowiązku zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanym postępowanie egzekucyjne.

Ww. upomnienie zostało skutecznie doręczone K. W. i O. W. w dniu [...] listopada 2014 r., co potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru.

W dniu [...] marca 2016 r., a następnie w dniu [...] marca 2019 r. pracownicy organu powiatowego przeprowadzili czynności kontrolne mające na celu sprawdzenie wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji PINB w G. z dnia [...] marca 2014 r., stwierdzając po raz kolejny, że nałożony obowiązek nie został wykonany.

Z uwagi na niewykonanie przez zobowiązanych obowiązku – PINB w G. w dniu [...] marca 2019 r. wystawił wobec zobowiązanego O. W. tytuł wykonawczy nr: [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 2 § 1 pkt 10, art. 119 i art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na O. W. grzywnę w wysokości [...] zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] marca 2014 r. Powyższe postanowienie odebrane zostało w dniu [...] kwietnia 2019 r. – co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. O. W. złożył zażalenie na postanowienie z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Skarżący zarzucił organowi powiatowemu naruszenie:

- art. 7, art. 107 § 3 i art. 126 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i nałożenie grzywny w maksymalnej dopuszczalnej wysokości, mimo nie wyjaśniania w decyzji powodów, dla których organ zdecydował się na określenie wysokości grzywny w takiej, a nie w innej wysokości, zwłaszcza w kontekście obowiązku wyważenia interesu strony i interesu społecznego;

- art. 119 § 1 i art. 120 § 1 u.p.e.a. poprzez nałożenie grzywny wyłącznie na jednego zobowiązanego w sytuacji, gdy z załączonego tytułu wykonawczego wynika, że obowiązek obciąża wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] w M. .

Następnie, pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., O. W. wniósł zarzut polegający na niewykazaniu, że zostało mu doręczone upomnienie oraz zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, jakim jest grzywna w celu przymuszenia w postępowaniu egzekucyjnym, jako podstawę zarzutów wskazując art. 33 § 1 pkt 7 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W związku z wniesionymi przez zobowiązanego zarzutami do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w G., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oddalił zarzuty zobowiązanego

w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji organu z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], jako niezasadne.

Na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w G. oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej O. W. złożył zażalenie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W jego uzasadnieniu zobowiązany wskazał, iż na podstawie analizy treści tytułu wykonawczego nie sposób ustalić, czy upomnienie w sprawie zostało mu rzeczywiście doręczone. Z uwagi na upływ czasu – ponad 4 lata od rzekomego doręczenia zobowiązanemu upomnienia – nie jest on w stanie ustalić, czy do takiego doręczenia rzeczywiście doszło. Okoliczność ta wymaga jednoznacznego wyjaśnienia. Zobowiązany nie wie, czy do doręczenia doszło bezpośrednio do jego rąk, czy też został w sprawie zastosowane doręczenie zastępcze. Bez analizy znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w postaci zwrotnego potwierdzenia doręczenia, rozstrzygnięcie tej kwestii nie jest aktualnie możliwe. Ponadto skarżący wskazuje, że organ w dalszym ciągu nie wykazał, aby zastosowanie przedmiotowego środka egzekucyjnego było konieczne na obecnym etapie sprawy, a nadto organ nie rozważył zastosowania środków mniej uciążliwych dla zobowiązanego.

ZWINB w S. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) dalej: "K.p.a.", art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 369 ze zm.) dalej: "u.p.e.a." lub "ustawa" oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.: Dz. U. z 2018 poz. 1202 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia O. W., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], oddalające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W uzasadnieniu ZWINB wskazał, że skarżący wniósł zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, powołując się na art. 33 pkt 1 pkt 7 i 8 u.p.e.a., podnosząc, iż nie sposób ustalić czy upomnienie wystawione przed wszczęciem egzekucji zostało zobowiązanemu doręczone oraz że organ nie rozważył zastosowania środka mniej uciążliwego dla zobowiązanego.

Odnosząc się do wniesionych zarzutów, organ stwierdził, że art. 33 § 1 u.p.e.a. nie przewiduje zarzutu polegającego na tym, że organ egzekucyjny – wszczynając postępowanie egzekucyjne – obowiązany jest do uprzedniego wykazania, że zobowiązanemu doręczył upomnienie. Zgodnie bowiem z art. 15 § 1 u.p.e.a., organ ma obowiązek doręczyć zobowiązanemu upomnienie, a dowód tego doręczenia załączyć do akt sprawy. Rozpoznając podniesiony przez skarżącego zarzut organ wyjaśnił, iż art. 33 § 1 u.p.e.a., który wyczerpująco określa podstawy wniesienia zarzutu, nie przewiduje takiego zarzutu, jaki został podniesiony przez skarżącego. Organ uznał zatem, że skarżący podniósł zarzut wymieniony w ww. art. 33 § 1 pkt 7, u.p.e.a., tj. "brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia".

Odnosząc się do tego zarzutu organ wskazał, że upomnienie, wystawione dnia [...] grudnia 2014 r. na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., zostało zobowiązanemu przesłane drogą pocztową, a jego odbiór nastąpił w dniu [...] listopada 2014 r. przez K. W. – siostrę zobowiązanego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że upomnienie adresowane do O. W., odebrała jego siostra, tj. dorosły domownik, zatem doręczenie nastąpiło w trybie ww. art. 43 K.p.a.

Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a., upływ czasu od doręczenia upomnienia nie może być podstawą zarzutu. Niezależnie od powyższego, organ przypomniał, że PINB w G., na pisemną prośbę zobowiązanego, nie przystępował do wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się zaś do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, ZWINB stwierdził, iż grzywna w celu przymuszenia jest środkiem mniej uciążliwym dla zobowiązanego, gdyż w razie wykonania nałożonego obowiązku, podlega umorzeniu, na podstawie art. 125 u.p.e.a. lub może być zwrócona, na podstawie art. 126 tej ustawy. Natomiast wykonanie zastępcze, o którym mowa w art. 127 ustawy, następuje na koszt i ryzyko zobowiązanego, co oznacza nieodwracalne poniesienie przez niego kosztów zastępczego wykonania egzekwowanego obowiązku (art. 132 § 2 u.p.e.a.). Do zaniechania dalszego stosowania wykonania zastępczego na wniosek zobowiązanego wymagana jest zgoda wykonawcy. Organ egzekucyjny dokonując wyboru środka egzekucyjnego, w okolicznościach danej sprawy powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka egzekucyjnego będzie determinował cel, któremu środek ma służyć.

Kolejnym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia, na podstawie art. 18, art. 23 § 1, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119, art. 122 § 3 u.p.e.a. i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) – utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść przepisów będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia i wskazał, że w niniejszej sprawie w związku z faktem, że skarżący uchyla się od wykonania obowiązku

od 2014 r. organ powiatowy zobligowany był do powzięcia takich środków prawnych, które miały na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu, ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego włącznie.

O. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.. Jednocześnie Skarżący wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie art. 43 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie,

że zobowiązanemu doręczone zostało upomnienie z dnia [...] listopada 2014 r.;

2. naruszenie art. 33 § 1 pkt 7, art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, będące skutkiem błędnego uznania, że podniesiony przez zobowiązanego zarzut niedoręczenia upomnienia jest nieuzasadniony;

3. naruszenie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy wydane rozstrzygnięcie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym uwzględnienie zażalenia i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a.

Zdaniem Skarżącego, istota sporu dotyczy tego, czy rzeczywiście upomnienie

z [...] listopada 2014 r. zostało mu skutecznie doręczone. Analiza akt sprawy oraz znajdującego się w nich dokumentu zwrotnego potwierdzenia doręczenia

ww. upomnienia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że do skutecznego doręczenia upomnienia nie doszło.

Skarżący wskazał, że z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika,

że upomnienie z [...] listopada 2014 r., nr [...] zostało zaadresowane na jego prawidłowy adres, a mianowicie: ul. [...], [...]. Upomnienie nie zostało doręczone mu bezpośrednio. Odebrała je bowiem jego siostra K. W. – czego skarżący nie kwestionuje.

W ocenie skarżącego, uwadze organu II instancji umknęło natomiast,

że doręczenie upomnienia jego siostrze nie nastąpiło pod adresem jego zamieszkania, tj. w miejscowości M.. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, obok podpisu i daty jego złożenia określono miejscowość, w której doręczenie następuje poprzez skrót "T-ów". Jest to powszechnie używany skrót miejscowości "T.", oddalonej od M. o około [...] km. Powyższe potwierdza również użycie skrótu "T-ów" przy okazji odbioru kierowanego do zobowiązanego innego upomnienia – z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] To upomnienie zostało odebrane przez jego matkę M. W., która w 2014 r. nie zamieszkiwała w M. , lecz właśnie w T..

Skarżący podkreślił, że zasadą jest, aby doręczenie dla osób fizycznych następowało w miejscu zamieszkania lub pracy, a dopiero w razie niemożności doręczenia w ten sposób, pismo może być doręczone adresatowi w każdym miejscu, gdzie się go zastanie (art. 42 § 1 i 3 K.p.a.). Ta ostatnia sytuacja tyczy się jednakże wyłącznie adresata przesyłki, nie jest więc dopuszczalne doręczenie przesyłki np. domownikowi strony w miejscu innym, niż jego miejsce zamieszkania. Oczywiście, w razie nieobecności adresata w miejscu jego zamieszkania, doręczenie może nastąpić w przedstawiony powyżej tryb z art. 43 K.p.a., przy czym, aby uznać za skuteczne doręczenie pisma dorosłemu domownikowi adresata, doręczenie takie musi nastąpić w miejscu jego (adresata) zamieszkania.

Podsumowując, Skarżący podał, że z art. 43 K.p.a. nie wynika dopuszczalność doręczania pism domownikom strony "w każdym miejscu, gdzie się ich zastanie". O ile doręczenie nie nastąpi w warunkach opisanych w tym przepisie, a więc w miejscu zamieszkania strony, w przypadku jej nieobecności w tym miejscu, to nie może być uznane za skuteczne doręczenie pisma domownikowi strony, który nie jest przedstawicielem bądź pełnomocnikiem strony. Zaznaczył, że taka wykładnia art. 43 K.p.a. i warunków uznania skuteczności dokonania na jego podstawie doręczenia jest powszechnie przyjęta w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jego siostra

K. W. nigdy nie była przedstawicielem, ani jego pełnomocnikiem. Skoro wiec doręczenie upomnienia z [...] listopada 2014 r. nie nastąpiło do jego rąk, lecz jego siostry i nie w miejscu jego zamieszkania, tylko w miejscowości oddalonej o 10 km (T. ), to należy przyjąć, że do skutecznego doręczenia ww. upomnienia

w rzeczywistości nie doszło. Przesyłka zawierające upomnienie skierowane do niego została zaadresowana na prawidłowy adres, lecz została wydana osobie trzeciej

w innym miejscu, co w świetle art. 43 K.p.a. uznać należy za niedopuszczalne.

Tym samym wobec niedoręczenia mu upomnienia z dnia [...] listopada 2014 r.,

do którego organ był bezwzględnie zobowiązany prowadzenie postępowania egzekucyjnego było wadliwe, co powinno skutkować uznaniem jego zarzutów

za uzasadnione i w konsekwencji umorzeniem egzekucji.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

W następstwie rozpoznania ww. skargi zapadł opisany na wstępie wyrok z dnia 12 września 2019 r., którym Sąd oddalił skargę O. W..

Ze skargą kasacyjną od ww. wyroku z dnia 19 czerwca 2019 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił skarżący O. W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.

Skarżący kasacyjnie zakwestionował ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 oraz art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) – "p.p.s.a.", poprzez naruszenie zasady skargowości, przekroczenie granic orzekania i przeprowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej aktu, co do którego nie została wniesiona skarga, co skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy będącej rzeczywistym przedmiotem skargi;

b) art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia kontroli sądowoadministracyjnej aktu będącego przedmiotem skargi, co implikowało nierozpoznanie istoty sprawy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniósł o:

a) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji.

b) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego,

a w tym: [...] zł tytułem opłaty za uzasadnienie wyroku I instancji, [...] zł tytułem wpisu za skargę kasacyjną, [...] zł tytułem opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Ponadto stosownie do treści art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że wyrokiem, o którym mowa w petitum Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na postanowienie organu II instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, podczas gdy akt ten nie został przez skarżącego zaskarżony. Nie ulega żadnej wątpliwości, że skargą z [...] czerwca 2019 r. skarżący zaskarżył postanowienie organu z [...] czerwca 2019 r., [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przedmiot postępowania zainicjowanego skargą nie budził także wątpliwości samego organu, który w odpowiedzi na skargę z [...] lipca 2019 r. również odnosi się do postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów, oznaczonego tożsamą datą i numerem, jak w skardze. Tymczasem Sąd I instancji już w sentencji wyroku odnosi się do zgoła innego aktu – który co prawda był wydany w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym przeciwko skarżącemu – lecz nie został przez skarżącego de facto zaskarżony. Sąd I instancji wskazuje, że przedmiotem rozpoznania była skarga na postanowienie organu z [...] czerwca 2019 r. (nr sprawy tożsamy) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Analiza treści uzasadnienia wydanego wyroku dowodzi, że nie jest to jedynie omyłka w samym rozstrzygnięciu, lecz Sąd I instancji rzeczywiście przeprowadził kontrolę sądowoadministracyjną postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, a więc aktu, co do którego nie została wniesiona skarga. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia odnosi się wyłącznie do kwestii związanych z nakładaniem grzywien w celu przymuszenia – a więc materii postanowienia z [...] czerwca 2019 r. – przy zupełnym pominięciu podniesionych przez skarżącego zarzutów związanych z postanowieniem

z [...] czerwca 2019 r., co nie może dziwić, albowiem odmienność przedmiotowa tych dwóch spraw, w zasadzie je wzajemnie wyklucza.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że na skutek naruszenia przytoczonych w skardze przepisów postępowania Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy będącej przedmiotem skargi z [...] czerwca 2019 r., a uchybienia te mogły mieć oczywisty wpływ na wynik sprawy. Należy założyć, że gdyby Sąd I instancji rozpoznał skargę na właściwy akt i przenalizował zarzuty skarżącego skierowane przeciwko temu aktowi, to skargę mógłby uwzględnić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi,

że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

Podstawy wywiedzionej skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione

w sytuacji, gdy sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej, uznając swoją pomyłkę w tym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt

I OZ 1173/09, dostępne w Internecie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Oczywiście usprawiedliwione są bowiem zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 oraz art. 50 § 1 p.p.s.a., jak również art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a.

W wyniku błędu Sąd poddał bowiem kontroli akt, co do którego nie została wniesiona skarga. Oznacza to, że nie został poddany kontroli akt będący przedmiotem skargi, co, jak tranie zarzucono w skardze kasacyjnej, doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy. Podstawy skargi kasacyjnej wniesionej przez O. W. okazały się tym samym oczywiście usprawiedliwione. W razie rozbieżności między sentencją wyroku a jego uzasadnieniem o zakresie rozstrzygnięcia decyduje sentencja wyroku, a nie jego uzasadnienie, które powinno odpowiadać treści rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym, biorąc za podstawę art. 179a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę kasacyjną, Sąd uchylił w całości zaskarżony wyrok z dnia

[...] czerwca 2019 r., o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając skargę Sąd wskazuje:

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] nałożono na skarżącego obowiązek dokonania rozbiórki trzech komór chłodniczych o wymiarach odpowiednio: 2,8 x 5,9 m, 8,3 x 2,5 m oraz 2,55 x 6,0 m, wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, jako rozbudowa obiektu garażu (przebudowanego na cele zakładu przetwórstwa rybnego) na terenie działki nr [...] w M. przy ul. [...]. Bezsporne jest również to, skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, co zostało stwierdzone podczas kilku wskazanych w zaskarżonym akcie kontroli przeprowadzonych przez powiatowy organ nadzoru budowlanego – PINB. Ostatnia z nich miała miejsce w dniu [...] marca 2019 r. (por. notatka urzędowa z dnia [...] marca 2019 r.).

Podstawą skargi jest zarzut skarżącego, iż upomnienie przedegzekucyjne nie zostało mu prawidłowo doręczone, tj. nie zostało doręczone pod widniejącym na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru adresem O. W. "ul. [...], [...]", lecz odebrała je siostra K. W., w miejscowości T.. Zdaniem skarżącego, doręczenie to uznać zatem należy za nieskuteczne, gdyż zostało dokonane z naruszeniem art. 43 K.p.a., skoro zostało odebrane przez osobę dorosłą w innym miejscu niż mieszkanie adresata.

Analizując ten zarzut Sąd podziela stanowisko organu, iż nie ma podstaw do dania wiary powyższym twierdzeniom skarżącego.

Zgodnie z zasadami doręczania przesyłek pocztowych, doręczyciel pocztowy obowiązany jest doręczyć poleconą przesyłkę pocztową pod wskazany adres.

Za nieprawdopodobne uznać należy, iż doręczył on taką przesyłkę, innej osobie niż adresat tej przesyłki w innej miejscowości w nieokreślonym miejscu. Dodać należy,

iż z dowodu doręczenia tej przesyłki wynika, że zapis "T-ów" dokonany został innym długopisem i charakterem pisma, niż podpis odbierającej przesyłkę, tj. W. . Innym charakterem i długopisem zostało też dopisane imię osoby odbierającej przesyłkę "K. ". Okoliczności te przemawiając za uznaniem, iż doręczyciel pocztowy zastał K. W. ([...] skarżącego) pod widniejącym na przesyłce adresem, którym był lokal mieszkalny skarżącego w M. i uznając ją za dorosłego domownika, doręczył jej przesyłkę.

Z twierdzeń skarżącego wynikałoby, iż doręczyciel pocztowy urzędu pocztowego obsługującego M. , zamiast doręczyć pocztową przesyłkę poleconą pod wskazany na niej adres, szukał członków rodziny adresata, w innej miejscowości niż wskazana w adresie oraz doręczył jej tę przesyłkę w niewiadomym miejscu czy lokalu. W ocenie Sądu powyższe twierdzenie skarżącego, uznać należy za nieprawdopodobne, a w każdym bądź razie takie nieprawidłowe działanie wspomnianego doręczyciela pocztowego nie zostało przekonująco wykazane przez skarżącego, w szczególności potwierdzone przez urząd pocztowy.

W tej sytuacji uznać należało, iż stanowisko organu, że upomnienie zostało prawidłowo skierowane do O. W. na jego adres: "ul. [...],

[...]" i doręczone pod tym adresem na zasadach określonych w art. 43 K.p.a. jest prawidłowe.

W ocenie Sądu zatem organ dokonał prawidłowej oceny, iż upomnienie z dnia

[...] listopada 2014 r. dotyczące wykonania obowiązku orzeczonego decyzją z dnia

[...] marca 2014 r. nakazującego rozbiórkę opisanej wyżej samowoli budowlanej, zostało prawidłowo skarżącemu doręczone, zaś argumentacja skargi w tym przedmiocie jest niewiarygodna. W tym stanie rzeczy zachodziły podstawy do oddalenia zarzutów w tym zakresie, co orzekł PINB, a organ odwoławczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia utrzymał w mocy.

W skardze pełnomocnik skarżącego nie podnosił już kwestii związanej

z zarzutem zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.), co skarżący podnosił w zażaleniu.

W tym zakresie wskazać należy, iż organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu trafnie odniósł się do tej kwestii, stwierdzając, iż w egzekucji obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w pierwszej kolejności. I jest to środek egzekucyjny mniej uciążliwy i kosztowny dla zobowiązanego niż wykonanie zastępcze. Zobowiązany winien też mieć na uwadze, iż celem postępowania egzekucyjnego jest skuteczne wykonanie nałożonego obowiązku.

W tym stanie rzeczy skarga, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

O kosztach postępowania, w tym kasacyjnego Sąd orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uznając za zasadne zasądzenie

od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł

(pkt III sentencji wyroku) za sporządzenie i wniesienie przez tego pełnomocnika skargi kasacyjnej, które to koszty ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).