Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 370/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon, Asesor WSA Ireneusz Fornalik, Protokolant Krzysztof Cisewski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lipca 2004 sprawy ze skargi Marka R. i Piotra R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o rozbudowie i modernizacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących kwotę 740 zł ( siedemset czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Haliny P., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]2004 r. nr [...] o odmowie uchylenia : decyzji z dnia [...] 2000 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę obejmującą i rozbudowę i modernizację zaplecza Rejonu Energetycznego przy ul. [...] w G.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z [...] 2000 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Zakładowi Energetycznemu w T. pozwolenia na rozbudowę i modernizację zaplecza Rejonu Energetycznego w G. przy ul. [...]. W dniu [...] 2001 r. Halina P., działająca w imieniu Marka R. i Piotra R., na podst. 145 § 1 pkt 4 Kp.a. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Ze względu na nieregulowany stan prawny nieruchomości sąsiedniej, której współwłaścicielami byli wnioskodawcy, wystąpiono do Sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora masy spadkowej po zmarłych współwłaścicielach.

W dniu [...] 2001 r. zawieszono postępowanie do czasu rozstrzygnięcia tego wniosku przez Sąd.

Postanowienie o ustanowieniu kuratora spadku po zmarłym współwłaścicielu sąsiedniej nieruchomości Sąd Rejonowy w C. wydał w dniu [...] 2002 r.

W dniu [...] 2003 r. podjęto zawieszone postępowanie. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] 2004 r. znak [...] na podstawie art. 146 § 2 Kp.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia 19.10.2000 r. o pozwoleniu na budowę z jednoczesnym stwierdzeniem, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa przez nie zapewnienie stronom możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art.. 145 § 1 pkt 4 Kp.a.).

Wojewoda [...] wskazał, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i zapisami planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Wskazano, że rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich wykonanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) dopuszczało budowę budynku na granicy nieruchomości, jeżeli zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną rozbudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Skoro na granicy działki sąsiedniej istniały budynki garażowe, a dopuszczono wówczas i dopuszcza się obecnie dobudowę do istniejących już obiektów na granicy nieruchomości. Ponadto zaprojektowany budynek zlokalizowany jest na stronie północnozachodniej, przez co nie może powodować ograniczenia nasłonecznienia.

Skargę na powyższą decyzje wnieśli Marek R. i Piotr R.. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie dyspozycji § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich wykonanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy I i II instancji nie uwzględniły podnoszonych zarzutów naruszenia przy wydawaniu decyzji praw właścicieli działki sąsiedniej, poprzez budowę bezpośrednio na granicy nieruchomości oraz pogorszenie możliwości użytkowania i rozbudowania nieruchomości sąsiedniej.

Pominięto dyspozycję § 13 wskazanego rozporządzenia, określającego minimalne odległości między budynkami. Wysokość budynku wybudowanego przez Zakład Energetyczny znacznie przekracza odległość od budynku mieszkalnego. Bez znaczenia są wywody dotyczące położenia geograficznego nowej inwestycji. Z uwagi na usytuowanie budynku mieszkalnego skośnie wobec nowo wybudowanego, światło słoneczne nie dociera także od strony zachodniej. Fakt istnienia garaży na granicy nieruchomości o wysokości nie przekraczającej 3 m, nie może uzasadniać wybudowania nowego obiektu o trzech wysokich kondygnacjach.

Skarżący podkreślili też lakoniczność decyzji, bez szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że zaskarżona decyzja odnosi się do decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] 2000 r., gdzie jedyny wzniesiony dwukondygnacyjny budynek przy granicy skarżących przylegający do garaży (wysokości kalenicy 9,44 m) jest w odległości 16 m od budynku mieszkalnego skarżących. Przywołany w skardze budynek o 3 kondygnacjach dotyczy innej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należy uznać za uzasadnioną z powodu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania.

Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją nadzwyczajną, mającą zastosowanie w stosunku do decyzji ostatecznych. Stąd przesłanki wznowienia wymienione w przepisie art. 145 § 1 Kp.a. podlegają wykładni ścieśniającej. Jedną z tych przesłanek jest sytuacja, gdy strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednakże wznowienie postępowania z tej przyczyny obwarowane jest warunkiem - termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny (1 miesiąc) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Okoliczność ta nie była przedmiotem ustaleń. Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z 2 faz: pierwszej wstępnej i drugiej zasadniczej, w której bada się istnienie przesłanek wznowienia i kończy przez wydanie decyzji. W fazie pierwszej bada się czy podanie pochodzi od strony postępowania i czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie.

Z treści postanowienia o wznowieniu postępowania nie wynika, aby rozważano, czy został zachowany termin o jakim mowa wart. 148 § 1 i 2 Kp.a.

Warunkiem wznowienia postępowania z przyczyny określonej wart. 145 § 1 pkt 4 Kp.a. jest to, aby osoba, która powołuje się na przymiot strony miała ten status w momencie wydawania decyzji w rozpatrywanej sprawie w dniu [...] 2000 r. Postanowienie o nabyciu spadku po zmarłej Janinie R. zapadło [...] 2001 r., a więc podacie decyzji o rozbudowie i modernizacji zaplecza.

Jednakże przyjmuje się, że organ administracji wydając decyzję ma obowiązek przeprowadzić postępowanie z udziałem spadkobiercy nieruchomości nawet wówczas, gdy postanowienie sadu rejonowego stwierdzające nabycie spadku nie zapadło. Związane to jest z faktem, że postanowienie stwierdzające nabycie spadku ma charakter deklaratoryjny.

W rozpatrywane sprawie organ I instancji zajął stanowisko, że decyzja z [...]2000 r. znak [...] została wydana z naruszeniem prawa. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji nie wynika, czy Wojewoda [...] podzielił ten pogląd czy tez nie. W uzasadnieniu decyzji nie ustosunkowano się do twierdzeń zawartych w odwołaniu dotyczących zasłonięcia światła słonecznego.

Należy w tym zakresie ustalić dokładny stan faktyczny i odnieść go do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.).

Za trafny należy uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kp.a. albowiem zaskarżona decyzja rozmija się z zarzutami odwołania. Zachodzi zatem potrzeba ponownego, merytorycznego rozpoznania odwołania z uwzględnieniem wszystkich aspektów podnoszonych przez skarżącą.

Uzasadnia to, ma mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.D. Nr 153, poz. 1270) postąpienie jak w sentencji.