Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1202/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 154 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. i K.O. o wymierzenie grzywny Inspektorowi Nadzoru Budowlanego z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1090/12 postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 11 października 2013 r. J. O. i K. O. złożyli skargę do Sądu na niewykonanie przez Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1090/12 – w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.".

Zarządzeniem z dnia 30 października 2013 r. skarżący zostali wezwani do przedstawienia kopii pisemnego wezwania organu do wykonania tego wyroku.

W piśmie z dnia 22 listopada 2013 r. oraz w piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. skarżący wyjaśnili, że kierowali do Inspektora Nadzoru Budowlanego wezwania do wykonania powyższego wyroku w pismach z dnia 21 listopada 2013 r. i 23 stycznia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Z treści tego przepisu wynika, że jedynym warunkiem dopuszczalności wniesienia uregulowanej nim skargi jest uprzednie, to jest przed dniem wniesienia skargi, pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2013, s. 596; postanowienia NSA z dnia: 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2721/12, LEX nr 1248469, 15 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1073/13, 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 540/13, 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1920/13, LEX nr 1372738).

Wezwanie, o jakim mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., stanowi zatem przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Dopiero niewykonanie wyroku lub niezałatwienie sprawy po wezwaniu otwiera drogę do wniesienia skargi i badania czy zachodzi przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Nawet przypomnienie o wydaniu wyroku nie jest w żaden sposób równoznaczne z wezwaniem do jego wykonania. Dlatego wezwanie musi zawierać treść imperatywną, by organ administracji miał świadomość, że strona zamierza poddać postępowanie organu kontroli sądowej (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1073/13, LEX nr 1319024 oraz powołane wyżej 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1920/13, LEX nr 1372738).

Skarżący, jak wyjaśnili na wezwanie Sądu, kierowali do Inspektora Nadzoru Budowlanego wezwania do wykonania powyższego wyroku w pismach z dnia 21 listopada 2013 r. oraz 23 stycznia 2014 r., złożonych już po wniesieniu skargi.

Oznacza to, że skarżący nie dochowali wskazanego wyżej wymogu stanowiącego przesłankę warunkującą dopuszczalność skargi na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a.

Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.