Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 817/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i § 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3,   art. 57a, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 1a ust. 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b,
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 120, art.121, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194, art. 200 §1, art. 200 §1, art. 233,
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że nieruchomość obejmująca działki [...] i [...], stanowiące przedmiot współużytkowania wieczystego podatników Z. A. T. i A. N., była przed [...] sierpnia 2016 r. klasyfikowana symbolem "Bi", a budynki na niej usytuowane jako "inne niemieszkalne". Zmiany zapisów w ewidencji gruntów dokonano na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r. gdzie zaliczono te działki do gruntów rolnych zabudowanych Br-RVI.

W związku z decyzją z [...] sierpnia 2016 r. o ustaleniu klasyfikacji, podatnicy złożyli [...] sierpnia 2016 r. informacje IN-1 oraz IR-1, w których dla działki [...] o pow. [...] ha oraz dz. [...] o pow. [...] ha zmieniono klasyfikacje z Bi, na BrRVI. Pismem z [...] października 2016 r. wezwano podatników do złożenia informacji IN-1 na podatek od nieruchomości według stanu obowiązującego do [...] sierpnia 2016 r. w celu ustalenia wysokości zobowiązania za 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie do organu podatkowego wpłynęły odpowiedzi podatników, w których powołując się na art. 6 ust 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716, dalej: "u.p.o.l."), stwierdzili, że na przedmiotową nieruchomość została złożona informacja podatkowa w 2002 r. Ponadto wskazali, że w 2004 r. Urząd Miasta i Gminy w O. przeprowadził kontrolę nieruchomości, a komisja kontrolująca stwierdziła, iż posesja jest wykorzystywana tylko i wyłącznie na cele rolnicze. W pismach wskazano również, że [...] października 2015 r. złożono informacje w sprawie podatku, a sposób użytkowania gruntów i budynków przy ul [...] (dz. [...] i [...]) nie zmienił się od dnia nabycia i są one użytkowane tylko i wyłącznie na cele rolne, dlatego też nie ma podstaw do złożenia nowej informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W złożonych w 2015 r. informacjach w sprawie podatku od nieruchomości, podatnicy wskazywali budynki położone na nieruchomości o powierzchni [...] m2 jako zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. W odpowiedzi organ podatkowy wezwał po raz kolejny podatników do złożenia informacji IN-1 na podatek od nieruchomości, wskazując w tym piśmie, że złożone deklaracje wzbudziły wątpliwości co do danych w nich zawartych. W odpowiedzi na to A. N. wskazał, że informację złożył w 2002 r. i od tej daty nie wystąpiły zmiany uzasadniające powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, w związku z tym uznał żądanie organu za bezzasadne. Z. T. podtrzymał swoje stanowisko, co do prawidłowo wypełnionej informacji w 2015 r. i wskazał, że nie powstała żadna okoliczność do złożenia nowej informacji według ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617, dalej: "u.p.r.").

Burmistrz O. w postępowaniu wyjaśniającym ustalił, że nie posiada deklaracji podatkowych złożonych przez podatników w 2002 r., a w informacjach podatkowych złożonych w 2015 r. nie wykazano do opodatkowania "gruntów pozostałych". Nadto organ podatkowy I instancji nie zgodził się z wykazanym w tych informacjach zwolnieniem z opodatkowania budynków na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. W związku z powyższym, decyzją z [...] grudnia 2016 r. ustalił Z. A. T. i A. N. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2016 r. na kwotę [...]zł.

Mając na uwadze wytyczne § 68 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), organ wskazał, iż przedmiotowe grunty do czasu zmiany klasyfikacji gruntów nie stanowiły użytków rolnych, nie podlegały podatkowi rolnemu lecz podatkowi od nieruchomości. Położone na nich budynki nie mogą podlegać tym samym zwolnieniu na podstawie art. 7 ust 1 pkt 4 lit b u.p.o.l., powołując się na wyrok NSA z 20 września 2013 r., w sprawie o sygn. akt: II FSK 2564/11 wskazał, że zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. ma charakter przedmiotowy. Obejmuje budynki gospodarcze związane z działalnością rolniczą, bez względu na to, czyją one stanowią własność lub w czyim posiadaniu się znajdują. Warunkiem zasadniczym jest wyłączny związek budynku lub jego części z działalnością rolniczą. Dodatkowo ustawodawca przewidział, że muszą to być budynki położone na gruntach rolnych stanowiących gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r. Sam sposób wykorzystania budynku na terenie gospodarstwa rolnego nie może mieć decydującego znaczenia dla skorzystania przez podatnika ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Przepis ten wymaga, aby łącznie zostały spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze musi być to budynek gospodarczy, po drugie musi być on położony na terenie gospodarstwa rolnego. W związku z powyższym organ stwierdził, iż żadna z przesłanek zawartych w art. 7 ust 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. nie została spełniona. Powyższe grunty (dz. nr [...] i [...]), według stanu na [...] stycznia 2016 r. nie były gruntami rolnymi, a więc budynki na nich położone nie mogły korzystać ze zwolnienia na postawie art. 7 ust 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Sam fakt wykorzystywania budynków do działalności rolniczej nie uprawnia podatnika do zwolnienia, gdyż zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, przepisy dotyczące wszelakiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych, jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania, powinny być interpretowane ściśle i nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej.

Organ wskazał, że z informacji IR-1 złożonej przez podatników w dniu [...] sierpnia 2016 r. i dołączonej do niej decyzji Starosty [...], jak również z zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z [...] września 2016 r. wynika, iż nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntów i budynków położonych na działkach [...] i [...] z Bi na BrRVI. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje w trakcie roku od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania podatku w tym roku, a w szczególności, gdy nastąpiła zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania (budynku, budowli, gruntu) lub jego części. Podatek roczny ulega w takim wypadku odpowiedniemu obniżeniu lub podwyższeniu.

Odwołanie podatnicy złożyli od części decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł. Wnieśli w nim o uchylenie decyzji i zarzucili jej:

- naruszenie przepisów u.p.o.l. tj. art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 4, poprzez naliczenie podatku od nieruchomości od działek nr [...] i [...], podczas gdy grunty te i budynki na nich położone, od dnia nabycia użytkowane są wyłącznie do celów rolniczych;

- naruszenie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., dalej: "P.g.k."), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że podstawą wymiaru podatku są wyłącznie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy orzecznictwo odchodzi od nałożonego przez ww. przepis formalizmu procesowego na rzecz zasad prawdy obiektywnej oraz legalizmu, stanowiących fundamentalne zasady prawa podatkowego i nakazujących weryfikacje stanu rzeczywistego oraz ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków;

- naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 200 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."), poprzez wydanie decyzji [...] grudnia 2016 r., podczas gdy termin do zapoznania się z aktami upływał dla Z. T. w dniu [...] grudnia 2016 r., a dla A. N. w dniu [...] grudnia 2016 r., a pismo pełnomocnika co do zebranego materiału dowodowego wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 2016 r. i w związku z tym pominięcie dowodów i okoliczności wskazanych w tym piśmie przez pełnomocnika, w szczególności w zakresie braku dowodów o działaniu organu w kierunku faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości. Zarzucili też, że w aktach brak jest dowodu na działanie organu w celu zweryfikowania zapisów w ewidencji gruntów po nabyciu nieruchomości przez podatników. Podniesiono ponadto, że przez 10 lat Burmistrz O. ustalał podatek na kwotę "0" zł, przyjmując zgodnie z przeprowadzoną kontrolą w 2004 r., że przedmiotowe nieruchomości wykorzystywane są dla celów rolniczych. Wskazali także na zmiany dokonane w ewidencji gruntów i budynków, co potwierdza decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r.

Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie ustalono zobowiązanie podatkowe na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu odwoławczego, skoro przedmiotowe grunty nie były użytkami rolnymi, to nie podlegają podatkowi rolnemu, lecz podatkowi od nieruchomości. Położone na nich budynki gospodarcze nie mogą podlegać nadto zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., albowiem nie są położone na gruncie gospodarstwa rolnego. Dalszą konsekwencją powyższych ustaleń jest uznanie, że zaskarżona decyzja zgodnie z prawem i stanem faktycznym ustala zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 8 miesięcy 2016 r.

Zdaniem organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono wysokość zobowiązania podatkowego, zarówno co do przedmiotu opodatkowania, jak i jego powierzchni. Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem odwołujących, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego podstawą jego wymiaru nie są dane wynikające z ewidencji gruntów a faktyczne wykorzystywanie nieruchomości. Podkreśliło, że organ podatkowy jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut wydania decyzji przed upływem 7 - dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, ale w jego ocenie zarzut ten nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Podatnicy wiedzieli o toczącym się postępowaniu, składali w jego trakcie różne wyjaśnienia, a wniesione uwagi zostały rozpatrzone i ocenione w toczącym się postępowaniu. W aktach sprawy Kolegium stwierdziło także brak postanowienia o wszczęciu postępowania sprawdzającego, jednak biorąc pod uwagę powyższe okoliczności - czynny udział stron w postępowaniu i powiadamianie o innych czynnościach podejmowanych w toku postępowania uznało, że uchybienie to nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

W skardze Z. A. T. i A. N. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza O., a także zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj.:

a) art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 180 § 1, art. 181 oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza O. z [...] grudnia 2016 r., pomimo że ww. decyzja wydana została z naruszeniem zasady oficjalności postępowania dowodowego, polegającym na braku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, gdzie w aktach sprawy brak jest śladów działania organów podatkowych w kierunku ustalenia faktycznego sposobu wykorzystywania przez skarżących nieruchomości opodatkowanych mocą ww. decyzji, począwszy od daty nabycia nieruchomości przez podatników, tj. od 2001 r., podczas gdy stosownie do art. 180 oraz 181 O.p. organ podatkowy dysponuje szerokim spektrum możliwych do przeprowadzenia czynności dowodowych, w tym ma m.in. możliwość zbierania materiałów i informacji w wyniku oględzin, które w niniejszej sprawie nie miały miejsca, pomimo iż podatnicy sygnalizowali organowi I instancji, że dane w ewidencji gruntów i budynków nie odpowiadają faktycznemu wykorzystywaniu nieruchomości od daty ich nabycia przez skarżących;

b) art. 190 w zw. z art. 122 O.p., poprzez dokonanie przez organ I instancji oraz organ odwoławczy dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, tj. z pominięciem dowodów i okoliczności wskazanych w piśmie pełnomocnika skarżących z [...] grudnia 2016 r., gdzie skarżący korzystając z prawa do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego m.in. wskazali, na następujące okoliczności:

- w aktach sprawy znajdują się dokumenty urzędowe przedłożone organowi podatkowemu wraz z odwołaniem od pierwotnej decyzji Burmistrza O. z [...] lutego 2016 r., dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016, potwierdzające, że w dacie nabycia nieruchomości przez skarżących, tj. w 2001 r. oraz w latach późniejszych organ podatkowy nie zweryfikował ani sposobu oznaczenia nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków, ani faktycznego wykorzystywania nieruchomości przez skarżących, przez co przez okres 14 lat, tj. od 2001 r. do 2015 r. wprowadzał podatników w błąd ustalając ich zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym na [...] zł, gdzie decyzja obejmowała tożsame nieruchomości tj. grunty (działki ewidencyjne nr [...] i [...]) oraz budynki na nich posadowione, opodatkowane decyzją Burmistrza O. z [...] grudnia 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzją z [...] lutego 2016 r., uznając że ww. nieruchomości służą prowadzeniu gospodarstwa rolnego i zwolnione są z podatku. Mianowicie mowa tu o protokole kontroli z [...] sierpnia 2004 r., przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miasta i Gminy O. w nieruchomościach skarżących położonych przy ul. [...] w O., w oparciu o którą ustalono, iż nieruchomości wykorzystywane są na cele działalności rolniczej oraz decyzjach wydawanych od 2001 r. ustalających zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym na [...] zł;

- organ podatkowy I instancji nie podjął w toku prowadzonego postępowania wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. rzeczywistego sposobu wykorzystywania gruntów i budynków położonych przy ul. [...] w O. od daty ich nabycia przez podatników, tj. od 2001 r. do chwili obecnej, podczas gdy w ocenie skarżących opieranie się na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków przy ustalaniu zobowiązania podatkowego, bez uwzględnienia okoliczności faktycznych sprawy narusza zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 122 O.p., jak też inne zasady w tym: zasadę legalizmu (art. 121 O.p.) i oficjalności postępowania dowodowego (art. 187 § 1 O.p.);

c) art. 121 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego w sposób naruszający zasadę zaufania podatników do organów podatkowych, tj. nierówne traktowanie interesu podatników i Skarbu Państwa oraz rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości materialno-prawnych na niekorzyść podatników, gdzie w szczególności nie uwzględniono, iż:

- ustalenie za lata 2010-2015 r. kwoty zobowiązania podatkowego w podatku rolnym na kwotę [...]zł, a następnie wydanie pięciu decyzji [...] grudnia 2015 r., ustalających wysokość podatku od nieruchomości z datą wsteczną za ww. lata oraz decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r., zostało dokonane przez tego samego pracownika Urzędu Gminy i Miasta O., tj. N. B., czym w sposób rażący naruszono zasadę zaufania uczestników do organów władzy publicznej, gdyż uczestnicy nigdy nie byli informowani przez organ podatkowy o jakichkolwiek wątpliwościach dotyczących podstawy naliczania podatku od należących do nich nieruchomości przy ul. [...] w O., tj. działek ewidencyjnych nr [...] -i [...], gdzie w oparciu o kontrolę przeprowadzoną w dniu [...] sierpnia 2004 r. ustalano, iż ww. działki wraz ze znajdującymi się na nich budynkami służą prowadzeniu działalności rolniczej, wobec czego organ podatkowy corocznie zwalniał skarżących na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. od zapłaty podatku rolnego, wydając w okresie od 2001 do 2004 oraz w latach późniejszych aż do 2015 r. decyzje ustalające podatek rolny na kwotę [...]zł, stąd też odwołujący się nie mieli świadomości, że działanie organu podatkowego jest niezgodne z obowiązującym prawem, gdyż pomimo faktycznego wykorzystywania nieruchomości na działalność rolniczą, w ewidencji gruntów przedmiotowe nieruchomości oznaczone były jako Bi, co de facto od samego początku naliczania podatku powinno zostać uwzględnione przez organ podatkowy, gdzie skarżący w sytuacji posiadania wiedzy o błędnej klasyfikacji nieruchomości w ewidencji jako Bi, dokonaliby po nabyciu nieruchomości zmiany uwzględniającej rzeczywisty sposób wykorzystywania nieruchomości, tj. na cele prowadzenia działalności rolniczej, co w konsekwencji doprowadziło do tego, iż organ podatkowy działał na szkodę interesu skarżących;

- skarżący po nabyciu nieruchomości w 2001 r. złożyli informację na cele podatkowe i informowali organ podatkowy zarówno o powierzchni gruntów i budynków wchodzących w skład gospodarstwa jak też o sposobie wykorzystywania nieruchomości, tj. na cele prowadzenia działalności rolniczej (co potwierdziła kontrola w 2004 r.), stąd też błędne wydawanie przez okres 14 lat, tj. od 2001 do 2015 r. decyzji w sprawie podatku rolnego, a następnie podatku od nieruchomości wynikało wyłącznie z niekompetencji pracowników organu podatkowego;

- organ podatkowy I instancji w pismach kierowanych do skarżących oraz organu odwoławczego w toku postępowania podatkowego wskazywał, co jest zupełnie niezrozumiałe, że przez ww. okres, tj. od 2001 r. do 2015 r. nie miał dostępu do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, stąd też błędnie wystawiał decyzje za ww. okres nie uwzględniając sposobu oznaczenia nieruchomości jako Bi.

d) art. 210 § 1 pkt. 6 O.p., poprzez brak odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., zgodnie z którą dokonano zmiany klasyfikacji gruntów w postaci ww. działek na Br - grunty rolne zabudowane sklasyfikowane na gruntach ornych klasy VI, co potwierdza prawdziwość złożonych przez skarżących wyjaśnień dotyczących złożonej w październiku 2015 r. informacji IN-1, w których skarżący wskazali, iż nieruchomości (grunty i budynki), w związku z którymi wskutek wszczętej przez Burmistrza O. w październiku 2015 r. kontroli podatkowej wydane zostały decyzje ustalające zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym za lata 2010-2015 położone przy ul. [...] w O., wykorzystywane są od daty ich nabycia tj. od 2001 r. na cele prowadzenia działalności rolniczej;

e) art. 192 w zw. z art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 O.p., poprzez wadliwe przyjęcie przez organ odwoławczy za udowodnioną okoliczność, iż nieruchomości co do których toczy się niniejsze postępowanie, tj. grunty - działki ewidencyjne nr [...] i [...] nie stanowią użytków rolnych, a budynki na nich posadowione nie są położone na gruncie gospodarstwa rolnego, podczas gdy ww. organ nie umożliwił skarżącym wypowiedzenia się co do zebranego w toku postępowania odwoławczego materiału dowodowego, w związku z czym mając na względzie wskazane dotychczas zarzuty naruszenia przepisów O.p. oraz dyspozycję art. 123 oraz art. 192 O.p., nie sposób uznać ww. okoliczności za udowodnione, albowiem postępowanie podatkowe i odwoławcze dotknięte są istotnymi uchybieniami, a nadto organ podatkowy naruszył zasadę czynnego udziału skarżących w postępowaniu podatkowym.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt. 1 i 3 oraz ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., poprzez ich zastosowanie i naliczenie podatku od nieruchomości za rok 2016 od budynków położonych przy ul. [...], działka nr [...] i [...], obręb geodezyjny O., podczas gdy zgodnie ze stanem faktycznym nieruchomości gruntowe i budynki użytkowane są od daty ich nabycia tj. 2001 r. wyłącznie do celów rolniczych i zakupione zostały na utworzenie gospodarstwa rolnego, a tym samym winny zostać zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości stosownie do ww. przepisów ustawy;

b) art. 21 ust. 1 P.g.k., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są wyłącznie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych odchodzi od nałożonego przez ww. przepis formalizmu procesowego na rzecz zasad prawdy obiektywnej oraz legalizmu, stanowiących fundamentalne zasady prawa podatkowego i nakazujących weryfikację stanu rzeczywistego oraz stanu ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym.

Skarżący wnieśli również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach spraw Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dotyczących zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016 oraz dowodu z decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2016 r., na okoliczność ustalenia przeznaczenia i faktycznego wykorzystywania nieruchomości przez skarżących od daty ich nabycia tj. od 2001 r. do chwili obecnej, dokonanie w 2016 r. zmiany oznaczenia nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków z Bi na Br, ustalenia, iż ww. sposób wykorzystywania gruntów i budynków przez wskazany powyżej okres stanowił podstawę dokonania zmiany oznaczenia nieruchomości w ewidencji budynków przez Starostę Złotowskiego.

Wnieśli także o zobowiązanie Burmistrza O. do przedłożenia sądowi oraz skarżącym informacji na cele wymiaru podatku, złożonej przez skarżących w 2002 r., tj. bezpośrednio po nabyciu gospodarstwa rolnego - na okoliczność ustalenia czy w ww. dacie organ podatkowy miał wiedzę co do powierzchni gruntów i budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz jego faktycznego przeznaczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i nie widząc podstaw do uwzględnienia skargi. Wyjaśnił, że podstawą wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a żaden z obowiązujących przepisów nie upoważnia organów podatkowych do ustalania zobowiązania podatkowego na podstawie faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. Zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a.", sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z normą art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, co oznacza, że sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia skuteczności związania organów podatkowych danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Strona skarżąca uważa, iż nie powinna być obciążana podatkiem wymierzonym zaskarżoną decyzją ze względu na okoliczność, że dane zawarte w ewidencji nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Skarżący twierdzą bowiem, że grunty i budynki działek nr [...] i [...] od dnia nabycia użytkowane są wyłącznie do celów rolniczych i powinny być opodatkowane podatkiem rolnym za cały 2016 r.

Natomiast organy podatkowe powołują się na dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W opinii Sądu, organy podatkowe zmierzając do rozstrzygnięcia istoty sprawy, nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Nie naruszyły również przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie to ma zasadnicze znaczenie, bowiem stanowi podstawę przyjęcia stanowiska, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd uznał za podstawę wyrokowania.

Przystępując do rozpatrzenia spornych kwestii dotyczących znaczenia wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., dalej: "P.g.k."), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie administracyjnym, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji powierzchni czy funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi w pewnych przypadkach może jednak być podważona, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar. W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej), (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13,wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12; - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (położenie, granice i powierzchnię gruntów, rodzaj użytków gruntowych, klasy gleboznawcze, w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali). Tym samym dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej).

W związku z powyższym należy przyjąć, że informacje dotyczące klasyfikacji gruntów nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 1 P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Z kolei właściciele zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.) dalej rozporządzenie "MRRiB" o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych, starosta zawiadamia organy podatkowe w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Z przytoczonej regulacji wynika zatem, że datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą dokonania zmiany w ewidencji, określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków.

Skoro w rozpoznawanej sprawie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w dniu [...] września 2016r. (data wskazana w zawiadomieniu Starosty [...] skierowanym do organu podatkowego), to organy podatkowe dopiero od tego dnia miały podstawy i były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń.

Bezspornym jest, że na dzień [...] stycznia 2016 r. grunty działek [...] i [...] stanowiły tereny zurbanizowane inne (Bi) zabudowane budynkami. Informacje zawarte w ewidencji były też zgodne, co wynika z akt sprawy, z zapisami ujawnionymi w księdze wieczystej. Dopiero po przeprowadzeniu na wniosek skarżących przez właściwego starostę gleboznawczej klasyfikacji gruntów, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntów na przedmiotowych działkach z Bi na Br-RVI. Dane te zostały zakwalifikowane jako bezwzględnie wiążące organ podatkowy.

Mając na celu zapewnienie zgodności danych dotyczących spornej nieruchomości, o dokonaniu zmiany w zapisach ewidencji Starosta Z. zawiadomił nie tylko organy podatkowe, ale także sąd wieczystoksięgowy.

W kontekście powyższego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. wynika natomiast, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W myśl zaś art. 1a ust. 3 u.p.o.l., przez określenia użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi i grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś w odniesieniu do budynków - ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.).

Z powyższego wynika zatem, że to właśnie od sposobu klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków zależy, czy grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, czy też podatkiem od nieruchomości. Twierdzenie to koreluje z art. 21 ust. 1 P.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy wskazać, że ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 P.g.k.)

Tym samym Burmistrz O., będąc związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, zasadnie naliczył i ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2016 r. W ocenie Sądu, wydanie przez organ podatkowy decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości z pominięciem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, naruszałoby art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organy podatkowe zobowiązane są do ustalenia zobowiązania podatkowego w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Ustalenie zobowiązania podatkowego w wysokości niższej niż wynika to z przepisów, na skutek pominięcia danych z ewidencji gruntów i budynków, wiązałoby się z koniecznością późniejszej modyfikacji takiej decyzji w celu ustalenia zobowiązania podatkowego w wysokości zgodnej z przepisami prawa. Dane z ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O. p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zaniechanie przez organ podatkowy odwołania się w toku postępowania podatkowego do tych danych prowadzi również do naruszenia art. 194 O.p. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione w treści przepisów P.g.k. oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia MRRiB, jako uprawnione do tych działań.

Dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków mogło wywołać skutki podatkowe w zakresie zmniejszenia podstawy opodatkowania nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w ewidencji i wobec tego pozostaje ona bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę.

Wbrew twierdzeniom skarżących, organy podatkowe nie były uprawnione do samodzielnej weryfikacji klasyfikacji gruntów na podstawie przedłożonych przez skarżących dowodów. O dokonanej przez organy kwalifikacji gruntu nie mógł decydować podnoszony przez skarżących sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości na cele działalności rolniczej, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.

Sąd podkreśla, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01, LEX Nr 77806). Prawidłowo zatem organy oparły swoje rozstrzygnięcie na danych z ewidencji gruntów i budynków. Nie mogły zatem uwzględnić zmiany w klasyfikacji posiadanych przez skarżących gruntów zabudowanych już od stycznia 2016 r., nawet jeśli przedłożony przez skarżących dokument, zawierający aktualną klasyfikację gruntów (decyzja z dnia [...] sierpnia 2016r.), w sposób bezsporny potwierdzał nową klasyfikację zabudowanych działek . Dopiero bowiem z chwilą dokonania zmiany w ewidencji, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w dniu [...] września 2016 r., przestały wiązać poprzednie jej zapisy i to właśnie od tej daty organ był zarówno uprawniony, jak i zobowiązany do dokonania odpowiednich ustaleń. Zgodnie z art. 6 u.o.p.l., obowiązek podatkowy powstaje w trakcie roku podatkowego od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania, a w szczególności, gdy nastąpiła zmiana sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania (budynku, budowli, gruntu) lub jego części. Podatek roczny ulega w takim wypadku odpowiedniemu zmniejszeniu lub podwyższeniu. Tym zdarzeniem w przedmiotowej sprawie była decyzja Starosty [...] o ustaleniu klasyfikacji.

W ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie organy działały na podstawie i w granicach prawa i nie naruszyły wynikającej z art. 120 O.p. zasady legalizmu oraz zasady zaufania do organów podatkowych (art.121.O.p.). Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 O.p), czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.), zupełności postępowania podatkowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz właściwego prowadzenia postępowania dowodowego (art. 180 § 1, art. 188 O.p.), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia art. 233 O.p., uznając rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe.

Zgodnie z art.121 O.p., organy podatkowe powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Tej ogólnej zasady prowadzenia postępowania podatkowego nie można rozpatrywać w oderwaniu od zasady legalności działania organów podatkowych, nakazującej organom podatkowym działać na podstawie przepisów prawa (art.120 O.p.). Odnosząc to do rozstrzyganej sprawy, w złożonych w 2015 r. informacjach w sprawie podatku od nieruchomości, podatnicy wskazywali budynki położone na nieruchomości o powierzchni [...] m2 jako zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Organ podatkowy powziął wątpliwość co do tych danych wykazanych w informacjach i Burmistrz O. w postępowaniu wyjaśniającym ustalił, że nie posiada deklaracji podatkowych złożonych przez podatników w 2002 r., a w informacjach podatkowych złożonych w 2015 r. nie wykazano do opodatkowania "gruntów pozostałych". Nadto organ podatkowy I instancji nie zgodził się z wykazanym w tych informacjach zwolnieniem z opodatkowania budynków na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. W związku z powyższym, decyzją z [...] grudnia 2016 r. ustalił Z. A. T. i A. N. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2016 r. na kwotę [...]zł. Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że zmiana stanowiska organu podatkowego, nie nastąpiła na skutek niewiadomych działań organu, lecz uzasadniona była przeprowadzonymi wcześniej czynnościami kontrolnymi i miała swoje oparcie zarówno w przepisach prawa procesowego jak i materialnego. Takie działanie organu nie stanowi naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. W innym wypadku należałoby uznać, że organ podatkowy, pomimo umocowania w przepisach prawa do działania, nie może, na skutek wcześniejszych, korzystniejszych dla podatników rozstrzygnięć, rozstrzygnięć, objąć kontrolą podatkową składanych przez podatników deklaracji.

Zgodnie z art. 200 §1 O.p., przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 §1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika z tego, że w każdej sprawie Sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 §1 O.p. mogło mieć wpływ na jej wynik. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, skarżący nie wskazali w skardze żadnych nowych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak też nie zaoferowali nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik tej sprawy, a które nie byłyby znane organowi. Tym samym zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 §1 O.p. należało uznać za bezzasadny.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.