Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 239/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-03-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. H. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi Z. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. B.A.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 239/14

UZASADNIENIE

W dniu 26 lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga Z. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie uchylenia własnej ostatecznej decyzji zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. Wśród wniosków skargi Z. H. wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na przepis art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) i wypracowane na jego tle orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżący wywiódł, iż konieczne jest, aby na czas trwania postępowania sądowego, orzeczono o wstrzymaniu wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w części dotyczącej budowy obiektu stacji kontroli pojazdów, z którego powstaniem wiąże się ryzyko powstania szkody po stronie skarżącego. Wyjaśnił, iż zrealizowanie inwestycji w tym zakresie doprowadzi do nieodwracalnych skutków, w postaci powstania stanu niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i naruszy dotychczasowy charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidzianej do realizacji na przedmiotowym terenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika dla strony skarżącej zobowiązanie do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając jednocześnie obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia takich przesłanek nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się, rozpoznając taki wniosek na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia), sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, publ. OwSS 2005/3/72), niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Mając powyższe na uwadze podkreślić trzeba, iż przedmiotem wniosku skarżącego jest decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zmieniająca decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, w ten sposób, iż uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu obejmującego teren inwestycji i zatwierdził zamienny projekt budowlany obejmujący projekt zagospodarowania terenu nieruchomości oraz projekt architektoniczno-budowlany powiększenia garażu, budynku stacji kontroli pojazdów, miejsc postojowych, indywidualnego zjazdu na teren nieruchomości, doziemnych instalacji. Skarżący sprecyzował jednocześnie, iż wnosi o wstrzymanie wykonania przywołanej decyzji w części dotyczącej budowy obiektu stacji kontroli pojazdów.

W pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, iż wniosek strony skarżącej jest w pełni dopuszczalny, nie budzi bowiem wątpliwości, iż zawarte w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" oznacza, że przepis ten rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W związku z tym treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 roku, FPS 12/99, publ. ONSA 2001/1/7. Stwierdził w niej mianowicie, że określenie "we wszystkich postępowaniach" wskazywało, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Inaczej mówiąc, pojęcie w granicach tej samej sprawy zamieszczone w art. 61 § 3 p.p.s.a. ze względu na cel instytucji wstrzymania należy ujmować szeroko, tj. obejmując nim także na akty wydane w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, a zatem nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty organów drugiej instancji.

Niemniej jednak, w ocenie sądu wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Lektura wniosku skarżącego nie daje argumentów pozwalających na odmienną jego ocenę. Strona skupiła się na brzmieniu przepisu art. 152 § 1 k.p.a., który owszem przewiduje możliwość wstrzymania wykonania decyzji ale przez organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania. Przepis ten normuje wstrzymanie wykonania decyzji z urzędu lub na żądanie strony decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przywołana norma prawna znajduje zastosowanie na etapie postępowania administracyjnego, natomiast po wszczęciu postępowania sądowego co nastąpiło w niniejszej sprawie, w grę wchodzi cytowany już przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadto nie sposób pominąć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony. To z kolei oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Sąd nie jest uprawniony, ani obowiązany do odwrócenia tej kolejności i domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy. Nadto wskazane we wniosku okoliczności muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie swojego wniosku nie przywołała żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania wobec niej trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczyła się jedynie do uzasadnienia zasadności samej skargi, argumentacji dotyczącej zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. i wskazaniu na interes ogólny a nie konkretny interes strony, który zostanie naruszony na skutek wykonania decyzji.

W tej sytuacji sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.

B.A.