Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1347/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 16 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r., 2. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. Prokurator Generalny (dalej także: "organ odwoławczy"), w wyniku rozpoznania odwołania Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżące Stowarzyszenie" lub "strona skarżąca") z dnia [...] kwietnia 2020 r. od decyzji Prokuratora Krajowego (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej dotyczącej listy wszystkich prokuratorów (imię i nazwisko) Prokuratury Krajowej, którym w okresie od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] grudnia 2019 r. przyznana została przez Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego nagroda finansowa, o której mowa w art. 133 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze i zarządzeniu nr 24/16 w sprawie ustalenia rodzajów wyróżnień i nagród dla prokuratorów oraz trybu ich przyznawania z dnia 26 kwietnia 2016 roku - wraz z wysokością tej nagrody oraz wskazaniem funkcji, jeśli nagrodzony prokurator pełni lub pełnił funkcję w ww. okresie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej: "k.p.a.") oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej także: "u.d.i.p.") - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2020 r.

Zaskarżona decyzja Prokuratora Generalnego wydana została w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...], powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwróciła się do Prokuratora Krajowego o udostępnienie następującej informacji publicznej:

"1. wysokości poszczególnych funduszy nagrodowych (wyrażonych w złotych polskich), o których mowa w art. 133 § 2 (zdanie drugie) ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, ustanowionych przez Prokuratora Krajowego i Prokuratora Generalnego na 2019 rok,

2. listy wszystkich prokuratorów (imię i nazwisko) Prokuratury Krajowej, którym w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. przyznana została przez Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego nagroda finansowa, o której mowa w art. 133 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze i zarządzeniu nr 24/16 w sprawie ustalenia rodzajów wyróżnień i nagród dla prokuratorów oraz trybu ich przyznawania z dnia 26 kwietnia 2016 roku - wraz z wysokością tej nagrody oraz wskazaniem funkcji, jeśli nagrodzony prokurator pełni lub pełnił funkcję w ww. okresie".

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. Prokurator Krajowy, reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej, udzielił stronie skarżącej informacji odnośnie wysokości funduszu nagrodowego ustanowionego przez Prokuratora Krajowego oraz Prokuratora Generalnego.

Jednocześnie, organ pierwszej instancji poinformował skarżące Stowarzyszenie, że wnioskowana w punkcie 2 wniosku informacja publiczna stanowi informację publiczną przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wskazał, że jej udzielenie może nastąpić jedynie w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W konsekwencji, organ pierwszej instancji wezwał stronę skarżącą do wskazania tego interesu - w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma.

Ustosunkowując się do powyższego wezwania, skarżące Stowarzyszenie w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. wskazało, że - w jego ocenie - żądana informacja publiczna nie ma charakteru informacji publicznej przetworzonej, lecz jest informacją prostą. Ponadto, skarżące Stowarzyszenie wskazało, że źródłem wnioskowanych informacji są listy nagrodzonych osób lub inne zbiory dokumentów zawierające dane o prokuratorach Prokuratury Krajowej wyróżnionych nagrodami w poszczególnych latach, także w roku 2019, znajdujące się w Biurze Prokuratora Krajowego, którego zadaniem jest przygotowywanie projektów decyzji dotyczących przyznawania nagród i wyróżnień Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego, a sporządzenie listy prokuratorów objętych nagrodami jest prostą czynnością i nie polega na przetwarzaniu żadnych danych. Strona skarżąca zauważyła jednocześnie, iż żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, ponieważ informacja o nazwiskach prokuratorów, którzy zostali nagrodzeni przez Prokuratora Krajowego i Prokuratora Generalnego powinna być dostępna do wiadomości wszystkich prokuratorów wykonujących służbę, tak by mogli się na nich wzorować. Skarżące Stowarzyszenie wyraziło również przekonanie, że podawanie nazwisk osób nagrodzonych do wiadomości publicznej zmobilizuje wszystkich prokuratorów do sumiennej pracy. Strona skarżąca podniosła również, że wnioskowane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem nagrody przyznane prokuratorom w postaci pieniężnej są finansowane ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna.

W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej, Prokurator Krajowy, działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 k.p.a. - wydał w dniu [...] marca 2020 r. decyzję nr [...], którą odmówił skarżącemu Stowarzyszeniu udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w punkcie 2 wniosku z dnia [...] lutego 2020 r., tj. listy wszystkich prokuratorów (imię i nazwisko) Prokuratury Krajowej, którym w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. przyznana została przez Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego nagroda finansowa, o której mowa w art. 133 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze i zarządzeniu nr 24/16 w sprawie ustalenia rodzajów wyróżnień i nagród dla prokuratorów oraz trybu ich przyznawania z dnia 26 kwietnia 2016 roku wraz z wysokością tej nagrody oraz wskazaniem funkcji, jeśli nagrodzony prokurator pełni lub pełnił funkcję w ww. okresie.

W uzasadnieniu decyzji Prokurator Krajowy stwierdził, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem - jak wskazał - Prokuratura Krajowa nie dysponuje "gotową" informacją spełniającą kryteria wniosku, tj. uwzględniającą imiona i nazwiska prokuratorów, którym decyzją Prokuratora Generalnego bądź Prokuratora Krajowego przyznano nagrodę finansową, jej wysokość oraz pełnioną przez prokuratora funkcję.

Organ pierwszej instancji wskazał, że aby zgromadzić żądane dane i opisać je jako informację zbiorczą dla wnioskodawcy, w pierwszej kolejności należałoby ze zbioru akt Biura Prokuratora Krajowego za 2019 r. wyodrębnić wszystkie sprawy dotyczące nagród i dokonać ich weryfikacji pod kątem procedowania wobec prokuratorów Prokuratury Krajowej. Następnie, jak zauważył organ pierwszej instancji, konieczne byłoby dokonanie analizy aktowej każdej sprawy pod kątem zawartości kopii dekretu nagrodowego bądź innych danych umożliwiających opracowanie pełnej informacji. Dopiero na tej podstawie, jak wskazał Prokurator Krajowy, możliwe byłoby wyodrębnienie odpowiednich danych i przygotowanie zbiorczej informacji odpowiadającej kryteriom wskazanym przez skarżące Stowarzyszenie.

W tej sytuacji, Prokurator Krajowy uznał, że zakres przedmiotowy wymienionego wniosku wskazuje zatem na konieczność podjęcia szeregu czynności, które pozwolą na udostępnienie informacji w żądany przez wnioskodawcę sposób.

Zdaniem organu pierwszej instancji, udzielenie wnioskowanych informacji wymagałoby znacznie dalej idących czynności, aniżeli tylko techniczne przeniesienie danych, bowiem jej udzielenie wiązałoby się również z koniecznością dokonania szczegółowej analizy całości wyselekcjonowanej dokumentacji w zakresie danych, o które wnioskuje skarżące Stowarzyszenie.

Mając powyższe na względzie, Prokurator Krajowa stwierdził, iż nie posiada wprost wnioskowanej informacji, zaś w celu jej wytworzenia - specjalnie dla potrzeb wnioskodawcy - konieczne byłoby podjęcie opisanych wyżej pracochłonnych działań, wymagających znaczącego nakładu pracy oraz zaangażowania środków osobowych w sposób zakłócający normalny tok działania organu i utrudniający wykonywanie przypisanych mu ustawowo zadań.

W tej sytuacji, Prokurator Krajowy stwierdził, że z uwagi na fakt statusu informacji przetworzonej, strona skarżąca zobowiązana będzie wykazać, iż udzielenie jej wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Prokurator Krajowy, analizując znaczenie pojęcia szczególnie istotnego interesu publicznego, zauważył, że strona skarżąca, uzasadniając ów interes tym, iż informacja o nazwiskach nagrodzonych prokuratorów "powinna być dostępna dla wszystkich prokuratorów wykonujących służbę, aby mogli się oni na wyróżnionych prokuratorach wzorować", wskazała co najwyżej na zamiar przekazania uzyskanych informacji szerszemu gronu podmiotów. Według organu pierwszej instancji, nie jest to natomiast równoznaczne z wykazaniem indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania domaga się wnioskodawca, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.

Prokurator Krajowy stwierdził, że deklarowane przez stronę skarżącą działanie w postaci upowszechnienia żadnej informacji i oddziaływania w ten sposób na zachowanie pozostałych prokuratorów podczas realizowania czynności służbowych nie jest równoznaczne ze stworzeniem faktycznej możliwości wykorzystania uzyskanych danych dla realnej poprawy funkcjonowania instytucji państwa. Prokurator Krajowy uznał ponadto, że żądane dane są nieadekwatne z punktu widzenia skutku, który skarżącego Stowarzyszenie zamierza osiągnąć.

Jednocześnie, organ pierwszej instancji stwierdził, że sama lista nazwisk prokuratorów Prokuratury Krajowej, którzy otrzymali nagrodę finansową wraz ze wskazaniem wysokości tej nagrody, bez uzasadnienia jej przyznania, nie określa jakie czynniki zadecydowały o przyznaniu nagrody i tym uniemożliwia kształtowanie u pozostałych prokuratorów adekwatnych wzorców zachowania w służbie.

W konsekwencji, Prokurator Krajowy uznał, że skarżące Stowarzyszenie nie wskazało na cel publiczny, który chciałoby osiągnąć oraz nie wykazało, w jaki sposób potencjalnie uzyskana informacja (dotycząca jedynie wąskiej grupy osób - tj. Prokuratorów Prokuratury Krajowej), mogłaby by być przydatna w realizacji tego celu.

Prokurator Krajowy stwierdził jednocześnie, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego, z uwagi na fakt, iż "nagrody przyznane prokuratorom w postaci pieniężnej są finansowane ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna (...) Dlatego też informacja dotycząca

wysokości nagród pieniężnych przyznanych i wypłaconych poszczególnym

prokuratorom jest informacją publiczną, dotyczy zasad funkcjonowania organu władzy publicznej i odnosi się do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego". W ocenie organu pierwszej instancji, wskazany argument stanowi jedynie uzasadnienie dla przyjęcia, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, w rozumieniu art. 1 ust 1 u.d.i.p., a kwestia ta jest w przedmiotowej sprawie bezsporna.

W tej sytuacji, Prokurator Krajowy uznał, że skarżące Stowarzyszenie wskazało jedynie na zwykły, niekwalifikowany interes publiczny w udostępnieniu tej konkretnej informacji publicznej przetworzonej.

Organ pierwszej instancji zauważył ponadto, iż działalność statutowa skarżącego Stowarzyszenia nie przekłada się na realną możliwość wykorzystania wnioskowanych informacji dla dobra ogółu, w szczególnie istotnym interesie publicznym.

Według Prokuratora Krajowego, nie można więc przyjąć, aby uzyskanie przedmiotowej informacji publicznej przetworzonej mogło mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. poprzez usprawnienie funkcjonowania jego organów.

W konsekwencji, organ pierwszej instancji stwierdził brak podstaw do uznania, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej w tym konkretnym przypadku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r.

Wnosząc o uchylenie spornej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło organowi pierwszej instancji naruszenie prawa polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca, podtrzymując wcześniej podnoszone okoliczności, zakwestionowało w pierwszej kolejności fakt, iż żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Jednocześnie skarżące Stowarzyszenie wskazało, że - wbrew stanowisku Prokuratora Krajowego - istnieje szczególnie uzasadniony interes publiczny w uzyskaniu przez stronę skarżącą żądanej informacji, który wynika w głównej mierze z faktu, iż cele statutowe skarżącego Stowarzyszenia obejmują m. in. dążenie do zapewnienia prokuratorom podmiotowości, niezależności i autonomii w podejmowaniu decyzji oraz przeciwdziałanie wszelkim przejawom niezgodnego z prawem naruszania ich niezależności, stworzenie równych szans i możliwości godnego wykonywania zawodu przez prokuratorów i urzędników prokuratury bez względu na zajmowane stanowisko i miejsce pracy. Strona skarżąca wskazała, że cele te są realizowane m.in. poprzez reprezentowanie środowiska prokuratorskiego wobec organów władzy państwowej oraz przedstawianie na forum publicznym, w tym w środkach masowego przekazu, problemów związanych z jego funkcjonowaniem. Ponadto, strona skarżąca uznała, że istnienie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego jest uzasadnione również tym, iż zgodnie z preambułą ustawy - Prawo o stowarzyszeniach, umożliwia się obywatelom prawo czynnego uczestnictwa w życiu publicznym, co urzeczywistnia treść art. 1 ust 3 powołanej ustawy wskazując, iż stowarzyszenia mają prawo wypowiadania się w sprawach publicznych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Prokurator Generalny - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - wydał w dniu [...] maja 2020 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy w/w decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r. odmawiającą udostępnienia skarżącemu Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podtrzymał na wstępie swoje dotychczasowe stanowisko, iż wnioskowana w przedmiotowej sprawie informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem Prokurator Krajowy prawidłowo wykazał, że nie dysponuje on "gotową" informacją, spełniającą kryteria wniosku strony skarżącej z dnia [...] lutego 2020 r. Prokurator Generalny stwierdził, że przygotowanie takiej informacji wymagałoby ponadstandardowego nakładu pracy oraz użycia przy przetwarzaniu posiadanych danych dodatkowych sił i środków. Według organu odwoławczego, wykonanie wszystkich niezbędnych czynności wymagałoby długiego oddelegowania części pracowników, co uniemożliwiałoby im wykonywanie bieżących obowiązków służbowych, a w konsekwencji powodowałoby zwiększenie obciążenia pozostałych pracowników poszczególnych komórek organizacyjnych i dezorganizację ich pracy. Powołując się na wskazania organu pierwszej instancji, Prokurator Generalny stwierdził, że aby zgromadzić żądane przez stronę skarżącą dane i opisać je jako informację zbiorczą dla wnioskodawcy, w pierwszej kolejności należałoby ze zbioru akt Biura Prokuratora Krajowego za 2019 r. wyodrębnić wszystkie sprawy dotyczące nagród i dokonać ich weryfikacji pod kątem procedowania wobec prokuratorów Prokuratury Krajowej. Następnie, jak zauważył organ odwoławczy, konieczne byłoby dokonanie analizy aktowej każdej sprawy pod kątem zawartości kopii dekretu nagrodowego bądź innych danych umożliwiających opracowanie pełnej informacji. Zdaniem organu odwoławczego, dopiero na tej podstawie możliwe byłoby wyodrębnienie odpowiednich danych i przygotowanie zbiorczej informacji odpowiadającej kryteriom wskazanym przez skarżące Stowarzyszenie.

Mając na względzie powyższe, Prokurator Generalny uznał, że nie budzi wątpliwości, iż żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, zaś udostępnienie tego rodzaju informacji skorelowane jest z potrzebą istnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Odnosząc się w tej sytuacji do przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", Prokurator Generalny wskazał, że skuteczne działanie w granicach interesu publicznego musi się wiązać z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1721/05). W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że prawo do uzyskania informacji przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który w chwili składania wniosku jest wstanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13). Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji.

Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, lektura uzasadnienia wniesionego odwołania wskazuje, że skarżące Stowarzyszenie wiąże kwestię istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji, w pierwszej kolejności z faktem prowadzenia działalności na podstawie ustawy dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 2261), w drugiej zaś z możliwością rozpowszechnienia uzyskanej informacji za pośrednictwem członków skarżącego Stowarzyszenia i prowadzonej przez nie strony internetowej. Prokurator Generalny stwierdził, że z takim stanowiskiem skarżącego Stowarzyszenia nie sposób się zgodzić, albowiem powołana przez stronę skarżącą ustawa w żaden sposób nie wiąże uprawnień do uzyskania informacji przetworzonej, z rodzajem podmiotu, który występuje ojej udostępnienie. Wymaga natomiast wykazania, że określony, konkretny rodzaj informacji jest niezbędny do realizacji szczególnie istotnego interesu publicznego. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że prawo do uzyskania informacji przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który - niezależnie od tego, czy jest osobą fizyczną, prawną, czy też jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej - w chwili składania wniosku jest w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga.

Mając powyższe na względzie, Prokurator Generalny stwierdził, że samo prowadzenie przez skarżące Stowarzyszenie działalności w formie prawnej wynikającej z ustawy - Prawo o stowarzyszeniach, nie przekłada się automatycznie na indywidualną, realną i konkretną możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania skarżący się domaga. Zdaniem organu odwoławczego, za całkowicie nieprzekonujące należy uznać podnoszone przez stronę skarżącą twierdzenia o możliwości rozpowszechnienia przez skarżące Stowarzyszenie (np. za pośrednictwem strony internetowej) uzyskanej ewentualnie informacji publicznej. Według Prokuratora Generalnego, z okoliczności sprawy nie wynika, aby podjęcie tego typu działań mogło mieć wpływ na usprawnienie wykonywania zadań publicznych. Prokurator Generalny podniósł, że do dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także to, czy uzyskanie określonej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.

W świetle powyższego, Prokurator Generalny uznał, że samo stwierdzenie, że informacja o nazwiskach nagrodzonych prokuratorów "powinna być dostępna dla wszystkich prokuratorów wykonujących służbę, aby mogli się oni na wyróżnionych prokuratorach wzorować" nie spełnia kryteriów wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu tej konkretnej informacji. Według organu odwoławczego, samo rozpowszechnienie takiej informacji bez wskazania dalszych konkretnych działań związanych z jej wykorzystaniem jest ukierunkowane co najwyżej na realizację prostego, niekwalifikowanego interesu publicznego.

W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że uzasadniając sporną decyzję z dnia [...] marca 2020 r., Prokurator Krajowy słusznie podniósł, iż skarżące Stowarzyszenie nie wskazało, jaki konkretnie cel publiczny chciałoby osiągnąć oraz w jaki sposób potencjalnie uzyskana informacja (dotycząca jedynie wąskiej grupy osób, a mianowicie prokuratorów Prokuratury Krajowej) mogłaby być przydatna w jego realizacji tego celu. Ponadto, Prokurator Generalny uznał, że słusznie organ pierwszej instancji wskazał, iż żądane dane są nieadekwatne z punktu widzenia skutku, który wnioskodawca zamierza osiągnąć. Według organu odwoławczego, sama lista nazwisk prokuratorów Prokuratury Krajowej, którzy otrzymali nagrodę finansową wraz ze wskazaniem wysokości tej nagrody bez uzasadnienia jej przyznania, nie określa bowiem, jakie czynniki zadecydowały o przyznaniu nagrody i tym samym uniemożliwia kształtowanie u pozostałych prokuratorów adekwatnych wzorców zachowania w służbie.

Mając na uwadze powyższe, Prokurator Generalny stwierdził, że skoro nie ulega wątpliwości, iż informacja publiczna, o udzielnie której wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. wystąpiło Stowarzyszenie "[...]", ma charakter informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś nie stwierdzono podstaw do uznania, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej przetworzonej w tym konkretnym przypadku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, przyjąć należy, iż sporna decyzja Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r. o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji była zasadna.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. skarżące Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] maja 2020 r.\

Wnosząc w petitum skargi o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r., a także o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. li art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - poprzez ich wadliwe zastosowanie i w konsekwencji nieprawidłową odmowę udzielenia wnioskowanej przez skarżące Stowarzyszenie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie "[...]" zarzuciło przede wszystkim, że żądana informacja publiczna nie może być uznana za informację przetworzoną, gdyż jest ona informacją prostą. Strona skarżąca, powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 stycznia 2020 r., ygn.. akt II SA/Go 812/19 - stwierdziła, że w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej pozostaje kwalifikowanie informacji publicznej, jako informacji przetworzonej, tylko z uwagi na fakt, że jest ona przygotowywana dla wnioskującego podmiotu poprzez czynności polegające na odnalezieniu odpowiednich dokumentów, sporządzeniu ich kopii i anonimizacji, nawet jeżeli są one czasochłonne i wymagają zwiększonego nakładu środków osobowych. W ocenie strony skarżącej, czynności te stanowią proste czynności kancelaryjno-biurowe o charakterze technicznym. Gdy tymczasem, jak zauważyła strona skarżąca, informacja przetworzona to informacja wytworzona specjalnie na potrzeby wnioskodawcy z dokumentów pozostających w dyspozycji organu. W tej sytuacji, strona skarżąca stwierdziła, że za informację przetworzoną nie mogą być uznane dokumenty pozostające w dyspozycji organu, które należy odszukać, spisać z nich dane objęte wnioskiem o udzielenie informacji publicznej i przekazać je stronie w ustalonej formie. Skarżące Stowarzyszenie podniosło, że z informacji zamieszczonej na stronie internetowej Prokuratury Krajowej wynika, iż do zadań Biura Prokuratora Krajowego należy między innymi przygotowywanie projektów decyzji dotyczących przyznawania nagród i wyróżnień Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego. Zatem, jak wskazała strona skarżąca, w Biurze obsługującym Prokuratora Krajowego znajdują się listy nagrodzonych osób lub inne zbiory dokumentów zawierające dane o prokuratorach wyróżnionych nagrodami finansowymi w poszczególnych latach, także w roku 2019. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, sporządzenie listy nagrodzonych w 2019 r. prokuratorów Prokuratury Krajowej jest prostą czynnością związaną z obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej i nie polega na przetwarzaniu żadnych danych. Ponadto, skarżące Stowarzyszenie zauważyło, że z Jednolitego Rzeczowego Wykazu Akt Powszechnych Jednostek Organizacyjnych Prokuratury stanowiącego Załącznik nr 1 do zarządzenia nr [...] Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2016 r. wynika, że w dziale dotyczącym Spraw Kadrowych - pod symbolem 115 - umieszczono zapis: Nagrody, oznaczenia i kary, zaś pod symbolem klasyfikacyjnym 1150 wymienione są: "Nagrody, premie uznaniowe i inne gratyfikacje", zaś w uwagach wskazano: "w tym wnioski". Jednocześnie, strona skarżąca podniosła, iż na podstawie zamieszczonych w kwietniu 2020 r., na stronie internetowej Prokuratury Krajowej informacji obejmujących składane przez prokuratorów oświadczenia w trybie art. 103a ustawy - Prawo o prokuraturze (tj. oświadczenia o członkostwie w stowarzyszeniach i innych zrzeszeniach) ustalić można, że prokuratorów posiadających tytuł prokuratora Prokuratury Krajowej (a tych prokuratorów dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej), których oświadczenia opublikowano, w kwietniu 2020 r. było tylko 68. Zatem, jak wskazała strona skarżąca, lista nagrodzonych osób, o którą wnioskuje skarżące Stowarzyszenie, nie może obejmować więcej niż około 70 nazwisk, nawet gdyby nagrodzeni zostali wszyscy prokuratorzy Prokuratury Krajowej. Strona skarżąca uznała zatem, że nie jest wobec tego prawdą, iż przygotowanie wnioskowanej przez skarżące Stowarzyszenie informacji wymagałoby "długiego oddelegowania części pracowników" Prokuratury Krajowej, tym bardziej, że informacje dotyczące nagrodzonych prokuratorów gromadzone są w jednym z biur Prokuratury Krajowej, tj. w Biurze Prokuratora Krajowego.

Mając powyższe na względzie, skarżące Stowarzyszenie uznało, iż nie ma podstaw do odmowy realizacji wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczącej udostępnienia imion, nazwisk i funkcji prokuratorów Prokuratury Krajowej nagrodzonych finansowo w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. przez Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego.

Niezależnie jednak od powyższego, skarżące Stowarzyszenie podkreśliło również wyraźnie, że nie tylko nie zgadza się z tym, iż wnioskowana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, ale jednak stoi ponadto na stanowisku, że w sposób wystarczający strona skarżąca wykazała szczególną istotność dla interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej informacji publicznej.

Powołując się zarówno na orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i na poglądy doktryny, strona skarżąca stwierdziła, że - wbrew stanowisku organów obu instancji - pojęcie szczególnej istotności dla interesu publicznego nie może być zdefiniowane w sposób abstrakcyjny w oderwaniu od konkretnej sytuacji (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, LexisNexis, wyd. 2, Warszawa 2012 r.). Zdaniem strony skarżącej, taki charakter ma niestety argumentacja przywołana przez organy w kwestionowanych decyzjach.

Strona skarżąca podniosła, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realne możliwości wykorzystania uzyskanych przez niego danych, mają wpływ na ocenę istnienia interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu stosownych informacji.

Strona skarżąca zauważyła, że w Statucie Stowarzyszenia [...], w części określającej cele Stowarzyszenia, wskazuje się m. in. na dążenie do zapewnienia prokuratorom podmiotowości, niezależności i autonomii w podejmowaniu decyzji oraz przeciwdziałanie wszelkim przejawom niezgodnego z prawem naruszania ich niezależności, stworzenie równych szans i możliwości godnego wykonywania zawodu przez prokuratorów i urzędników prokuratury bez względu na zajmowane stanowisko i miejsce pracy. Jednocześnie, wskazuje się, iż cele te skarżące Stowarzyszenie realizuje m. in. poprzez reprezentowanie środowiska prokuratorskiego wobec organów władzy państwowej oraz przedstawianie na forum publicznym, w tym w środkach masowego przekazu, problemów związanych z jego funkcjonowaniem, zgłaszanie potrzeb legislacyjnych i opiniowanie aktów prawnych w kwestiach dotyczących prokuratury i jej zadań oraz współdziałanie w tym zakresie z władzą ustawodawczą, innymi organami państwowymi i organizacjami pozarządowymi, współpracę z krajowymi i międzynarodowymi organizacjami prawników, w tym ze stowarzyszeniami sędziów i prokuratorów.

Ponadto, strona skarżąca zauważyła, że zgodnie z preambułą zawartą w ustawie - Prawo o stowarzyszeniach, umożliwia się obywatelom prawo czynnego uczestnictwa w życiu publicznym, co urzeczywistnia treść art. 1 ust. 3 cyt. ustawy, wskazując, iż stowarzyszenia mają prawo wypowiadania się w sprawach publicznych.

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, strona skarżąca stwierdziła, że nie można odmówić Stowarzyszeniu "[...]" możliwości skutecznego działania w granicach interesu publicznego, które wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie Prokuratury, w szerokim tego słowa znaczeniu. Ponadto, strona skarżąca stwierdziła, że - wbrew sugestiom organów - wnioskowane informacje są niewątpliwie istotne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, którzy winni wzorować się na osobach docenionych przez najwyższe władze prokuratury. Strona skarżąca wskazała bowiem, że o ile nie ulega wątpliwości, rzetelne i sumienne wykonywanie obowiązków służbowych jest powinnością każdego prokuratora, o tyle jednak uznać należy jednocześnie, iż wiedza dotycząca nagród i imienne wskazanie prokuratorów wyróżniających się ponad standard określony ustawą - Prawo o prokuraturze pozwoli na bardziej skuteczne dążenie przez pozostałych prokuratorów do dorównania wyróżnionym w realizacji zadań służbowych. W tej sytuacji, jak zauważyła strona skarżąca, udostępnienie tej wiedzy wszystkim prokuratorom bez wątpienia usprawni pracę całej Prokuratury i podniesie poziom realizowanych zadań. Tym samym, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, spełniona zostanie przesłanka usprawnienia organów Państwa, w tym wypadku prokuratury.

Na marginesie, strona skarżąca podniosła, że skoro Stowarzyszenie "[...]" zrzesza ponad dwustu prokuratorów z całego kraju i działa prężnie, to uznać należy zatem, że poprzez określoną w Statucie działalność swoich członków oraz za pośrednictwem powszechnie znanej strony internetowej [...] i innych kanałów informacyjnych jest w stanie przekazać informację o przyznanych nagrodach i wyróżnieniach wszystkim zainteresowanym prokuratorom.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, że podtrzymuje swoje stanowisko odnośnie zarówno statusu wnioskowanej informacji, jako przetworzonej, a także odnośnie braku w przedmiotowej sprawie przesłanki działania skarżącego Stowarzyszenia w szczególnie istotnym interesie publicznym.

Prokurator Generalny stwierdził, że nie można podzielić poglądu skarżącego Stowarzyszenia, iż przygotowanie wnioskowanych informacji sprowadza się do prostego zestawienia danych znajdujących się w rejestrach i urządzeniach ewidencyjnych prokuratury. Zdaniem organu odwoławczego, pamiętać należy, że niezależnie od klasyfikacji dokumentacji określonej w Jednolitym Rzeczowym Wykazie Akt w Powszechnych Jednostkach Organizacyjnych Prokuratury, dokumentacja dotycząca poszczególnych pracowników odkładana jest do akt osobowych danego pracownika. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że przygotowanie wnioskowanej informacji wiązałoby się zatem z weryfikacją dokumentów znajdujących się w aktach osobowych prokuratora, a następnie sporządzeniem na tej podstawie stosownych zestawień, z uwzględnieniem wszystkich kryteriów wskazanych we wniosku.

Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż nie podziela również stanowiska skarżącego Stowarzyszenia odnośnie zaistnienia przesłanki szczególnej istotności w udostępnieniu tych konkretnych informacji. Prokurator Generalny stwierdził, że działalność statutowa skarżącego Stowarzyszenia nie przekłada się na realną możliwość wykorzystania wnioskowanych informacji dla dobra ogółu, w szczególnie istotnym interesie publicznym. Nie można zatem przyjąć, jak stwierdził organ odwoławczy, aby uzyskanie przedmiotowej informacji publicznej przetworzonej mogło mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. poprzez usprawnienie funkcjonowania jego organów. Zdaniem organu odwoławczego, deklarowane przez skarżące Stowarzyszenie działanie w postaci upowszechnienia żądanej informacji i oddziaływania w ten sposób na zachowanie pozostałych prokuratorów podczas realizowania czynności służbowych nie jest równoznaczne ze stworzeniem faktycznej możliwości wykorzystania uzyskanych danych dla realnej poprawy funkcjonowania instytucji państwa.

W konsekwencji, Prokurator Generalny stwierdził, że podniesione przez skarżące Stowarzyszenie zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. są bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Prokuratora Generalnego nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r. odmawiająca skarżącemu Stowarzyszeniu udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w punkcie 2 jego wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. - naruszają obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że zarówno Prokurator Generalny, jak i Prokurator Krajowy, wydając obie sporne decyzje, dopuścili się przede wszystkim - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, z uwagi przede wszystkim na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu obu decyzji, dlaczego uznali, że wnioskowana przez stronę skarżącą informacja w postaci listy wszystkich prokuratorów (imię i nazwisko) Prokuratury Krajowej, którym w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. przyznana została przez Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego nagroda finansowa, o której mowa w art. 133 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze i zarządzeniu nr 24/16 w sprawie ustalenia rodzajów wyróżnień i nagród dla prokuratorów oraz trybu ich przyznawania z dnia 26 kwietnia 2016 roku - wraz z wysokością tej nagrody oraz wskazaniem funkcji, jeśli nagrodzony prokurator pełni lub pełnił funkcję w ww. okresie - stanowi informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a w konsekwencji brak podjęcia przez te organy należytej próby wykazania, że rzeczywiście zachodziła konieczność wskazania przez skarżące Stowarzyszenie, iż uzyskanie przez nie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Jednocześnie, niezależnie od powyższego zarzutu, Sąd uznał, iż organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, dopuściły się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu tych decyzji, dlaczego uznały, że skarżące Stowarzyszenie nie wykazało w sposób wystarczający, że udostępnienie mu wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a także z uwagi na brak należytego odniesienia się w zakresie wspomnianej oceny nie tylko do unormowań prawnych dotyczących zasad funkcjonowania stowarzyszeń, ale przede wszystkim do dotychczasowej szeroko zakrojonej w sferze publicznej działalności tego Stowarzyszenia i istoty jego udziału w bieżących stosunkach (relacjach) kształtujących wizerunek szeroko pojętego wymiaru sprawiedliwości, a tym samym możliwości wpływu na wykorzystywanie uzyskanych informacji publicznych dla poprawy funkcjonowania takich organów, jak Prokuratura Krajowa, w tym m.in. wydatkowania przez Prokuratora Krajowego, jak i przez Prokuratora Generalnego publicznych środków finansowych.

Sąd uznał, że w następstwie wskazanych powyżej istotnych uchybień, zarówno Prokurator Generalny, jak i Prokurator Krajowy - odmawiając stronie skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - nie dokonali prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Tym samym, Sąd stwierdził, że zarówno Prokurator Generalny, jak i Prokurator Krajowy, wydając sporne decyzje w przedmiocie odmowy udostepnienia skarżącemu Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji publicznej - dopuścili się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego, mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r.

Przechodząc do oceny legalności spornych rozstrzygnięć zarówno Prokuratora Generalnego, jak i Prokuratora Krajowego, warto zauważyć na wstępie, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi wyraźnie, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (vide: art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).

Jak wynika z brzmienia przywołanych norm konstytucyjnych, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Uprawnienie to może być w pewnych sytuacjach ograniczone, zawsze wtedy, gdy wspólne interesy społeczności są dobrem podlegającym ochronie w pierwszej kolejności.

Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości to, że prawo do informacji publicznej ma służyć tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, które kontroluje działania władzy publicznej, a działania te mają być bardziej transparentne. Niemniej jednak, oczywistym jest również to, że ujawnienie niektórych informacji mogłoby w sposób istotny zagrażać interesom państwa, a także szkodzić jego wiarygodności w kontaktach międzynarodowych (a tym samym zagrażać również interesom wszystkich obywateli).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy o funkcjonowaniu organów władzy publicznej, jak też podmiotów realizujących zadania publiczne, bądź też dysponujących majątkiem publicznym. Ustawa ta, stanowiąc regulację prawną uszczegóławiającą realizację konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje też wyraźnie, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

W niniejszej sprawie, okolicznością niesporną było to, iż spełniony został zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania wspomnianej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca (Prokurator Krajowy), jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, zaś wnioskowane przez stronę skarżącą informacje niewątpliwie mieściły się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dla porządku należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie informacji publicznej, każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 cyt. ustawy. Na podstawie powyższych regulacji, przyjmuje się zgodnie, iż każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

W tej sytuacji, w toku postępowania nie budziło również sporu to, że wnioskowane przez skarżące Stowarzyszenie informacje w postaci listy wszystkich prokuratorów (imię i nazwisko) Prokuratury Krajowej, którym w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. przyznana została przez Prokuratora Generalnego lub Prokuratora Krajowego nagroda finansowa, o której mowa w art. 133 § 1 i 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze i zarządzeniu nr 24/16 w sprawie ustalenia rodzajów wyróżnień i nagród dla prokuratorów oraz trybu ich przyznawania z dnia 26 kwietnia 2016 roku - wraz z wysokością tej nagrody oraz wskazaniem funkcji, jeśli nagrodzony prokurator pełni lub pełnił funkcję w ww. okresie - posiadają niewątpliwie przymiot informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 pkt 1 u.d.i.p., co przyznały zresztą również same organy obu instancji, wydając w niniejszej sprawie sporne decyzje administracyjne.

Istota sporu w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy - po pierwsze - organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały sporne informacje do kategorii informacji przetworzonej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także - po drugie - czy skarżące Stowarzyszenie "[...]" należycie wykazało w niniejszej sprawie, że udostępnienie mu spornej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W związku z powyższym, koniecznym było przede wszystkim dokonanie odkodowania zarówno pojęcia "informacji publicznej przetworzonej", jak i pojęcia "szczególnego interesu publicznego".

W ocenie Sądu, wskazać należy, iż informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. W efekcie "przetworzenia" dochodzi do powstania nowego jakościowo dokumentu. Jednocześnie, przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka, która - co do zasady - wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. prof. dr hab. M. Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i cytowany tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 481/05; podobnie: m. in. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 293/15).

W judykaturze przyjmuje się, że przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Proces przetwarzania, którego istotnym elementem jest włożenie wysiłku intelektualnego w przygotowanie informacji, musi prowadzić do jakościowo nowej informacji. Mamy tu zatem do czynienia z opracowaniem informacji jednostkowych i wykreowaniem nowego typu informacji, które można określić mianem informacji źródłowych (zob. m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05).

Zdaniem Sądu, należy mieć na względzie również to, że informacja publiczna przetworzona to często taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Tego typu zabiegi czynią zatem takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05). Wskazać należy jednocześnie, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, to jest takiej, która - co do zasady - wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 112/07, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1048/07).

Należy zauważyć, że pojęcie informacji publicznej przetworzonej jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Niemniej, analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego daje podstawę do odkodowania swego rodzaju opisowej definicji tego pojęcia, stanowiącej wynik wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Informacja publiczna przetworzona to zatem taka informacja publiczna, która:

- w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14);

- jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; podobnie /w:/ wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, czy też wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14);

- jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu; przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13 oraz sygn. akt I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/12);

- może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2658/14, czy też wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 33/15);

- nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją - informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana, jako informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14, wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14, czy też wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11);

- której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów - "informacja przetworzona, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OSK 140/14, wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12, LEX nr 1264566, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, LEX nr 1094536, wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, LEX nr 1135982, czy też wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369).

Warto zauważyć w tym miejscu, że w dotychczasowym orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (vide: m. in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15).

Mając powyższe na względzie, Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji, wydając w niniejszej sprawie sporne decyzje administracyjne, w sposób wyjątkowo lakoniczny wskazały w ich uzasadnieniu, dlaczego wnioskowana przez stronę skarżącą informacja ma charakter informacji przetworzonej.

W uzasadnieniu obu decyzji organy ograniczył się przede wszystkim do w miarę prawidłowego odkodowania znaczenia pojęcia informacji przetworzonej, a następnie - bez jakiejkolwiek szerszej analizy w tym zakresie w relacji do żądanej przez skarżące Stowarzyszenie informacji - przeszły do oceny tego, czy strona skarżąca wykazała, że uzyskanie owej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Owszem, można wskazać, że organy podkreśliły w obu analizowanych decyzjach, że nie dysponują gotową informacją publiczną, której udostępnienia żądała strona skarżąca, niemniej ograniczając się w zasadzie do powierzchownej oceny, nie przedstawiły jednocześnie, jakie ponadprzeciętne czynności musiałyby podjąć, aby udostępnić skarżącemu Stowarzyszeniu wnioskowane listy prokuratorów Prokuratury Krajowej, którym w 2019 r. została wypłacona nagroda, a także nie wskazały przy tym m.in. jakiego rzędu (ilości) dokumentów (liczby prokuratorów Prokuratury Krajowej) mogłoby to dotyczyć, ani też nie przybliżyły w żaden sposób, jak czasochłonne "czynności intelektualne" mogłyby być związane z działaniami pracowników organu (pracowników Biura Prokuratora Krajowego) zmierzającymi do wykonania tej listy nagrodzonych prokuratorów.

W ocenie Sądu, organy obu instancji nie wyjaśniły tym samym, jak należy rozumieć "czynności mające doprowadzić do powstania spornej informacji", które stanowić miałyby o "przetworzeniu" informacji.

Takie działanie organów, zdaniem Sądu, uznać należy za nieprawidłowe, albowiem do oceny tego, czy wnioskodawca prawidłowo wykazał, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, organ winien przejść dopiero po jednoznacznym wyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji przyczyn zakwalifikowania wnioskowanej informacji, jako informacji przetworzonej.

Tymczasem, według Sądu, na podstawie uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] maja 2020 r., jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Krajowego z dnia [...] marca 2020 r., nie można w żaden sposób zweryfikować, czy istotnie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną, w rozumieniu wskazanym w uzasadnieniu tych decyzji, a wypracowanym w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Tymczasem, zarówno pismo Zastępcy Dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej z dnia [...] marca 2020 r. informujące stronę skarżącą o przetworzonym charakterze informacji publicznej, jak i wydane później decyzje administracyjne z dnia [...] marca 2020 r. oraz z dnia [...] maja 2020 r. odmawiające udostępnienia informacji publicznej, powinny zostać tak skonstruowane, aby można było ocenić rzetelność twierdzeń organów obu instancji, iż żądana informacja jest informacją, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przeciwnym razie wnioskodawca pozbawiony jest realnej możliwości ochrony swoich praw z uwagi na utrudnienie podjęcia jakiejkolwiek rozsądnej polemiki ze stanowiskiem organu.

W konsekwencji, uznać należy, że nie jest wystarczające takie skonstruowanie uzasadnienia decyzji odmawiającej udostepnienia informacji publicznej, w której organ, uzasadniając ową odmowę, skupia się wyłącznie na ogólnym zdefiniowaniu pojęcia informacji publicznej przetworzonej bez jednoczesnego szerszego odniesienia tych ustaleń do konkretnej informacji wnioskowanej przez stronę skarżącą.

W ocenie Sądu, z uzasadnienia obu spornych decyzji administracyjnych nie wynikają jakiekolwiek konkretne dane wskazujące na określony choćby przybliżonymi szacunkami nakład pracy konieczny do sporządzenia informacji żądanej przez stronę skarżącą. Nie wskazano nawet w przybliżeniu ani ilości dokumentów (ilości nagrodzonych prokuratorów), z których dane składają się na żądane informacje, ani też zakresu koniecznych działań niezbędnych do udzielenia żądanej informacji.

Podsumowując, należy stwierdzić, że organy obu instancji nie przedstawiły żadnych przekonywujących argumentów, które pozwoliłyby Sądowi w sposób jednoznaczny przyjąć, iż Prokurator Krajowy, jako podmiot zobowiązany, w sposób właściwy wykazał, iż żądaną przez stronę skarżącą informację uznać należy za informację przetworzoną. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, przyjąć trzeba, że zastosowana przez Prokuratora Krajowego i Prokuratora Generalnego kwalifikacja była całkowicie arbitralna i nie poddawała się jakiejkolwiek sensownej weryfikacji, ani przez stronę skarżącą, ani też przez skład orzekający Sądu. Tymczasem, bez bliższych informacji ze strony tych organów, nie sposób stwierdzić, czy istotnie mamy w przypadku wnioskowanej informacji do czynienia z informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Według Sądu, nie ulega w tej sytuacji wątpliwości, że uchybienie powyższe miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, spowodowało bowiem w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Uznać należy, że dopiero konkretne informacje związane z żądanymi dokumentami mogą doprowadzić do właściwej konstatacji, iż mamy do czynienia z informacją przetworzoną, czego oczywiście nie można wykluczyć w kontrolowanej sprawie.

Powyższe, wymaga jednak właściwego wyjaśnienia sprawy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz prawidłowego uzasadnienia decyzji, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2791/16), czego w niniejszej sprawie zabrakło.

W ocenie Sądu, żądany przez skarżące Stowarzyszenie zakres informacji może mieć wprawdzie charakter informacji przetworzonej i na tym etapie tego w żaden sposób nie można jednoznacznie zanegować, niemniej jednak obowiązkiem Prokuratora Krajowego, jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, jest precyzyjne wyjaśnienie, dlaczego żądana przez stronę skarżącą informacja posiada walor informacji publicznej przetworzonej.

Tym samym, Sąd stwierdza, że Prokurator Krajowy winien w toku ponownego postępowania przede wszystkim wyjaśnić dokładnie, dlaczego uznał, że żądana informacja nie ma charakteru informacji prostej - czyli dostępniej "od ręki", lecz stanowi, z uwagi na sposób jej wyszukania, informację złożoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 u.d.i.p. i która wymaga wykazania przez stronę zainteresowaną szczególnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie tak przetworzonej informacji.

Takie wyjaśnienie powyższej kwestii (statusu wnioskowanej informacji), jak w uzasadnieniu spornej decyzji z dnia [...] marca 2020 r., a następnie w zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2020 r. - należy, w ocenie Sądu, uznać za nieprawidłowe, a tym samym w konsekwencji stwierdzić trzeba, że Prokurator Krajowy w sposób nieuzasadniony przeszedł do następnego etapu, a więc do oceny, czy wnioskodawca prawidłowo wykazał, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż przyjmuje się zgodnie, iż organ może przejść do tego etapu dopiero po jednoznacznym wyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji przyczyn zakwalifikowania wnioskowanej informacji, jako informacji przetworzonej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Z kolei, jeśli chodzi o kwestię dalszej oceny, a więc analizy tego, czy skarżące Stowarzyszenie wykazało, że działa w zakresie szczególnie istotnym dla interesu publicznego, Sąd również uznał, że organy obu instancji dopuściły się istotnych uchybień dających podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego obu wydanych decyzji administracyjnych.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że na szczególny interes społeczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., składają się więc trzy przesłanki:

1) przesłanka działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; należy w tym miejscu pamiętać, że wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (por. m.in. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35),

2) przesłanka działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych,

3) przesłanka związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. m.in. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13; podobnie: /w:/ wyroki NSA: z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 787/10, z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, czy też z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12).

Przyjmuje się bowiem, że wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że zarówno Prokurator Generalny, jak i Prokurator Krajowy, wydając w niniejszej sprawie obie sporne decyzje administracyjne, nie wykazali w sposób prawidłowy, dlaczego skarżące Stowarzyszenie "[...]" nie spełnia wskazanych wyżej przesłanek i tym samym nie jest zdolne wykorzystać uzyskanej informacji w szczególnie istotnym interesie społecznym.

Według Sądu, zarówno Prokurator Generalny, jak i wcześniej Prokurator Krajowy w uzasadnieniu obu decyzji ograniczyli się jedynie do w miarę prawidłowego odkodowania znaczenia pojęcia szczególnego interesu społecznego, a następnie - bez jakiejkolwiek szerszej analizy w tym zakresie - dokonali niezwykle lakonicznej w swej treści oceny argumentacji strony skarżącej, która wykazywała w toku postępowania możliwość działania w szczególnym interesie publicznym.

Według Sądu, zarówno Prokurator Krajowy, jak i na etapie odwoławczym Prokurator Generalny nie przeprowadzili dokładnej analizy istoty funkcjonowania tego typu stowarzyszeń, jak skarżące, ale przede wszystkim nie dokonali, działając również ex officio, jakiejkolwiek szerszej analizy dotychczasowej szeroko zakrojonej w sferze publicznej działalności skarżącego Stowarzyszenia i istoty jego udziału w bieżących wydarzeniach, na podstawie których społeczeństwo obywatelskie kształtuje w ostatnich latach swój ogląd (obserwację), w tym również swój niepokój związany z wizerunkiem szeroko pojętego wymiaru sprawiedliwości (w szczególności wizerunku prokuratury). Tym samym, organy te zignorowały potrzebę przeprowadzenia całościowej, wszechstronnej oceny tych wszystkich istotnych elementów składających się na funkcjonowanie skarżącego Stowarzyszenia, na podstawie których ocenia się właśnie możliwość wpływu wnioskodawcy na wykorzystywanie uzyskanych informacji publicznych dla poprawy funkcjonowania organów państwa takich, jak Prokuratura Krajowa, w tym m.in. w zakresie racjonalizacji, czy też zasadności wydatkowania przez Prokuratora Krajowego, jak i przez Prokuratora Generalnego publicznych środków finansowych.

Warto zauważyć, że w niniejszej sprawie wnioskodawca - skarżące Stowarzyszenie "[...]" wykazywało w toku postępowania, a więc zarówno w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., jak i w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2020 r., że wnioskowane informacje (dane dotyczące wypłaconych prokuratorom Prokuratury Krajowej nagród pieniężnych pochodzących ze środków publicznych w 2019 r.) wpisują się w szczególny interes społeczny w związku ze statutowymi celami, jakie stawia sobie wnioskodawca, jako stowarzyszenie skupiające prokuratorów różnych szczebli z obszaru całego kraju. Strona skarżąca wskazała jednocześnie, że informacje te są niezbędne do realizacji owych celów statutowych, a także podniosła, że - wbrew sugestiom obu organów - skarżące Stowarzyszenie poprzez swoje duże zaangażowanie w działalność na rzecz środowiska prokuratorskiego ma istotny wpływ na kształtowanie postaw stricte zawodowych wśród prokuratorów, w tym również ich zaangażowanie w bieżące funkcjonowanie jednostek organizacyjnych prokuratury, dla których Prokuratura Krajowa winna być wzorem ("drogowskazem") wyznaczającym właściwy kierunek działania, co - jak słusznie zauważyła strona skarżąca - pośrednio wpływać może również na interes wszystkich obywateli, dla których sprawne funkcjonowanie prokuratury jest jak najbardziej pożądane.

W tej sytuacji, nie sposób przyjąć, że skarżące Stowarzyszenie nie wykazało w toku postępowania, że ma realną możliwość uczynienia z uzyskanej informacji publicznej użytek dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza wspomnianej informacji.

Warto zauważyć ponadto, że skarżące Stowarzyszenie, dążąc na forum publicum do odpolitycznienia prokuratury i promowania tym samym pozytywnego wizerunku prokuratury, a także do umacniania konstytucyjnych gwarancji jej ustroju oraz respektowania niezależności prokuratorów, przeprowadza dosyć szeroko zakrojoną i powszechnie znaną wśród społeczeństwa działalność, która zmierza do przeciwstawienia się nie tylko wszelkim przejawom nieskrępowanego jednowładztwa w Prokuraturze Krajowej, ale również przeciwstawienia się wszelkim formom tworzenia warunków, w tym również o podłożu stricte finansowym, do dzielenia prokuratorów według niejawnych i niejasnych tym samym kryteriów i w konsekwencji szykanowania niezależnych prokuratorów przez obecne kierownictwo Prokuratury Krajowej i Prokuratora Generalnego.

Tymczasem, na podstawie uzasadnienia obu spornych decyzji jawi się obraz, z którego wynika, że skarżące Stowarzyszenie jest zupełnie nieistotne dla funkcjonowania prokuratury i nie daje jakiejkolwiek należytej gwarancji sensownego spożytkowania otrzymanych wiadomości dla poprawy działania organów prokuratury i dobra samych prokuratorów.

W ocenie Sądu, przyjąć należy jednak, że - wbrew nieuzasadnionym sugestiom organów obu instancji - wnioskodawca, jako stowarzyszenie skupiające prokuratorów sprzeciwiających się upolitycznieniu polskiej prokuratury, nie działa tylko w imieniu tej wąskiej grupy zawodowej, lecz działa ono także w interesie publicznym o charakterze powszechnym.

Sąd uznał bowiem, że - wbrew stanowisku organów - przyjąć trzeba, że Stowarzyszenie "[...]" spełnia warunek działania dla szerszej grupy osób, niż sami prokuratorzy, a mianowicie - dla ogółu obywateli zainteresowanych sprawnym funkcjonowaniem organów ścigania w ramach porządku konstytucyjnego.

Ponadto, stwierdzić należy, że organy obu instancji całkowicie pominęły rolę tego typu stowarzyszeń, jak skarżące, w funkcjonowaniu praworządnego państwa. Tymczasem, warto podkreślić, że zarówno ochrona niezależności prokuratorów od czynnika politycznego, jak również inspirowanie (motywowanie) prokuratorów do większego zaangażowania w ściganie przestępstw, czy też działanie na rzecz poprawy gospodarowania i racjonalizacji wydatkowania przez Prokuratora Krajowego i Prokuratora Generalnego dostępnych środków finansowych - stanowią bardzo ważną część działania skarżącego Stowarzyszenia, które z kolei przekłada się (czy też raczej winno przekładać się) na sprawne funkcjonowanie demokratycznego państwa prawnego, niwelując w ten sposób również niepotrzebne konflikty w samym środowisku zawodowym prokuratorów.

Skarżące Stowarzyszenie nie jest zatem tylko, jak sugerują organy obu instancji, wąską organizacją reprezentującą wyłącznie swoich członków, ale spełnia ważne funkcje społeczne, albowiem ma wpływ na lepsze postrzeganie środowiska prokuratorskiego w oczach społeczeństwa.

Ponadto, uznać trzeba, iż organy nie przeprowadziły należytego odniesienia się w zakresie wspomnianej oceny także do unormowań prawnych dotyczących zasad funkcjonowania stowarzyszeń i istoty ich udziału w stosunkach społecznych, a tym samym możliwości wpływu na wykorzystywanie uzyskanych informacji publicznych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej, w tym m.in. wydatkowania przez te organy publicznych środków finansowych.

Z tego też powodu należy uznać, że przeprowadzając analizę spełniania przez skarżące Stowarzyszenie przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, organy dokonały wadliwego zastosowania przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w konsekwencji nieuprawnionej na tym etapie odmowy udostepnienia wnioskowanej informacji przetworzonej.

Według Sądu, uznać należy, że nie jest wystarczające takie skonstruowanie uzasadnienia decyzji odmawiającej udostepnienia informacji publicznej, w której organ, uzasadniając ową odmowę, skupia się wyłącznie na ogólnym zdefiniowaniu pojęcia szczególnej istoty dla interesu społecznego, bez jednoczesnego odniesienia tych ustaleń zarówno do konkretnej informacji wnioskowanej przez stronę skarżącą, jak i istoty (profilu) jej działania w sferze publicznej.

Podsumowując, należy stwierdzić, że zarówno Prokurator Krajowy, jak i w instancji odwoławczej Prokurator Generalny, nie przedstawili przekonywujących argumentów, które pozwoliłyby Sądowi w sposób jednoznaczny przyjąć, iż skarżące Stowarzyszenie nie wykazało w toku postępowania, iż jest w stanie wykorzystać wnioskowaną informację w sposób wskazany w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W tej sytuacji, przyjąć trzeba, że przeprowadzona przez te organy ocena była całkowicie arbitralna i nie poddawała się jakiejkolwiek weryfikacji, ani przez stronę skarżącą, ani też przez skład orzekający Sądu.

Nie ulega zatem wątpliwości, że uchybienie powyższe miało istotny wpływ na wynik obu spornych rozstrzygnięć, albowiem spowodowało w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Tymczasem, prawidłowe zastosowanie powyższych przepisów wymaga jednak zawsze właściwego i bardzo precyzyjnego wyjaśnienia, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie prawidłowego uzasadnienia decyzji, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., czego w niniejszej sprawie ewidentnie zabrakło, a co ma istotne znaczenie, albowiem prowadzi do bezprawnego ograniczenia konstytucyjnego prawa dostępu obywateli do informacji o funkcjonowaniu organów administracji publicznej.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Zasądzając jednocześnie od Prokuratora Generalnego na rzecz strony skarżącej kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 w związku z art. 209 P.p.s.a.