Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 121/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 170,art. 153 ,art. 145 § 1 pkt 1 lit. c,art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: § 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1687
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi
article: art. 4 ust. 5,art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Dnia 22 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 roku sprawy ze skargi [...]Sp. z o. o. na interpretację indywidualną [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł ( sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2020 r. R. S. spółka z o.o. w S. wniosła skargę na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta z [...] grudnia 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której skarżąca w dniu [...] października 2016 r. złożyła wniosek w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej oraz infrastruktury jej towarzyszącej i wartości rynkowej tej elektrowni określonej na dzień 1 stycznia 2017 r. We wniosku spółka wskazała, że jest właścicielem farmy wiatrowej zlokalizowanej częściowo na terenie B.. W skład farmy wchodzą m.in. elektrownie wiatrowe, w przypadku których aktualnie opodatkowuje jedynie części budowlane (tj. fundament oraz wieżę). Elektrownie te nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1888; dalej: "u.p.d.p."). W ewidencji są ujęte środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej. Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016r. poz. 961; dalej: "u.i.e.w."), która 16 lipca 2016 r. weszła w życie, w art. 2 definiuje elektrownię wiatrową, jako budowlę, na którą składa się fundament, wieża oraz elementy techniczne. Ustawa wyraźnie wskazuje, że elementy techniczne oznaczają wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. W przypadku urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową urządzeń wiatrowych składają się także wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, tj. przykładowo na: oprogramowanie, które monitoruje działanie oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego; wyciągarkę wraz z olinowaniem, która służy do transportu osób i sprzętu z poziomu gruntu do urządzenia wiatrowego; oświetlenie ostrzegawcze; zabezpieczenie odgromowe; chłodnice i wentylatory; wiatrowskaz oraz anemometr, które są odpowiedzialne za pomiary prędkości ruchu oraz kierunku wiatru; wyłączniki awaryjne, które w przypadku wystąpienia zagrożenia dla prawidłowego działania urządzenia wiatrowego pozwalają na awaryjne jego zatrzymanie. Do wartości początkowej urządzeń wiatrowych spółka zaliczyła także inne wydatki o charakterze ogólnym (m.in. wydatki na usługi prawne, tłumaczenia, usługi zarządzania projektem, ochronę).

Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego skarżąca zwróciła się do organu z następującymi pytaniami:

1) Czy z dniem 1 stycznia 2017 r. powstanie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli jaką będzie elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu?

2) Czy począwszy od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.?

W ocenie skarżącej na oba z zadanych powyżej pytań należało udzielić odpowiedzi twierdzącej. W interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2017 r. Burmistrz Miasta uznał przedstawione przez skarżącą stanowisko za nieprawidłowe. Wyrokiem z [...] października 2017 r. sygn. akt I SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację. Po uwzględnieniu skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z [...] listopada 2018 r. o sygn. akt II FSK [...] uchylił zaskarżone orzeczenie przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA w Poznaniu wyrokiem z [...] maja 2019 r. sygn. akt I SA/Po [...] uchylił ww. interpretacje Burmistrza w całości, oceniając jako niezgodny z prawem pogląd organu, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r. podlega cała elektrownia wiatrowa jako obiekt budowlany, który zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 poz. 716 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "P.b."). W przypadku elektrowni wiatrowej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r. są wyłącznie: fundament, wieża oraz elementy techniczne elektrowni wiatrowych, wymienione w art. 2 ust. 2 u.i.e.w. Tym samym organ powinien był uznać za prawidłowe stanowisko skarżącej w odniesieniu do pierwszego z postawionych przez nią pytań.

Odnosząc się do drugiej spornej kwestii, związanej z ustaleniem podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej, Sąd powołując art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l., podkreślił że skarżąca przedstawiając opis zdarzenia przyszłego wskazała, iż elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne. W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m. in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej. Zdaniem Sądu przedstawiony opis zdarzenia przyszłego nie pozwala na przyjęcie ustalenia czy od wykazanych we wniosku środków trwałych obejmujących części elektrowni wiatrowej skarżąca dokonuje czy też nie odpisów amortyzacyjnych. Niezależnie od powyższego Sąd wskazał, że występujące w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. sformułowanie "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" dotyczy wszystkich przypadków, niezależnie od tego, z jakich przyczyn nie ma miejsca fakt dokonywania tych odpisów. Sytuacja opisana w ww. przepisie może mieć jednak miejsce również wtedy, gdy podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych, ale brak jest tożsamości między środkami trwałymi stanowiącymi przedmiot opodatkowania w podatku dochodowym, od których "dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" i budowlami opodatkowanymi podatkiem od nieruchomości tak: wyrok NSA z 19 marca 2019 r., II FSK 2935/17 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W opinii Sądu, sytuacja tego rodzaju niewątpliwe wystąpiła w przedstawionym przez skarżącą opisie zdarzenia przyszłego, co uprawnia ją do określenia wartości podstawy opodatkowania opodatkowanych elementów elektrowni wiatrowej w sposób wskazany w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Mając powyższe na uwadze Sąd za trafny uznał zarzut naruszenia ww. przepisu, jak i art. 16h u.p.d.o.p.

Konkludując Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu. W szczególności trafne okazały się zarzuty naruszenia regulacji prawnych w u.p.o.l., P.b. oraz u.i.e.w. przez błędne przyjęcie, że opodatkowaniu będą podlegać również inne elementy elektrowni wiatrowych niż te wskazane w art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w. Organ błędnie przyjął również, że skarżąca nie ma prawa do ustalenia wartości podstawy opodatkowania opodatkowanych elementów elektrowni wiatrowej z zastosowaniem art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, interpretacją indywidualną z [...] grudnia 2019 r. Burmistrz uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy dotyczące pytania nr 1 a nieprawidłowe w zakresie pytania nr 2. Przyznając rację stanowisku spółki względem pierwszego pytania, opierając się przy tym na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09, organ potwierdził, że od 1 stycznia 2017 r. opodatkowaniu będą podlegać będzie elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z umocowaniem i mechanizmem obrotu w rozumieniu art. 2 pkt 1 i 2 u.i.e.w.

Natomiast stanowisko wnioskodawcy w przedmiocie pytania nr 2 organ uznał w całości za nieprawidłowe. Przytaczając art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wskazał że z dniem 1 stycznia 2017 r. wzrosła wartość elektrowni wiatrowej stanowiąca podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości i w składanych na 2017 r. deklaracjach podatkowych powinna być ujawniona właśnie ta wyższa wartość. Będzie to wartość określona zasadniczo stosowanie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zmiany u.i.e.w. prowadzone w zakresie elektrowni wiatrowych, związane z budową tych obiektów, będą miały znaczenie dla ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wynika to z powiązania u.p.o.l., P.b. oraz u.i.e.w., które należy wyprowadzić z art. 1a ust. 2 u.p.o.l. i które zostało potwierdzone w orzeczeniu TK w sprawie P 33/09. W oparciu o art. 16f ust. 1 u.p.d.o.p. podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Burmistrz przypomniał, że w opisie zdarzenia przyszłego spółka wskazała, iż posiadane przez nią elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako samodzielne wyodrębnione środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z u.p.d.o.p., zaś w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane nie także wydatki spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzysząca. Zdaniem organu powyższy opis sprawy niezaprzeczalnie potwierdza, że wydatki na zakup lub wytworzenie budowli jaką jest elektrownia wiatrowa nie zostały uznane za koszty spółki na dzień ich poniesienia, ale skapitalizowane w tzw. wartość początkową środków trwałych posiadanych, od których spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Przedstawione przez wnioskodawcę elementy opisu zdarzenia przyszłego przeczą argumentacji spółki w tym zakresie przedstawionej w odniesieniu do pytania nr 2. Natomiast organ jest związany przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego i na jego podstawie wydaje opinię.

Organ zauważył, że art. 4 ust. 5 u.p.o.l. stosuje się między innymi wtedy, gdy od części budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Tym samym wyjątek od reguły ogólnej nie ma zastosowania w przypadku dokonywania odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych części budowli. Przepisy u.p.o.d.p. do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych nakazuje wprowadzać składniki majątku a nie budowle. Taki sposób ujęcia swojego majątku w ewidencji przyjęła skarżąca, dokonuje odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych elementów składających się na elektrownie wiatrowe, tj. od poszczególnych składników swojego majątku, który dotyczy budowli elektrowni wiatrowych, spełniając w tym względzie warunki do zastosowania reguły ogólnej wyrażonej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nakazującej za podstawę opodatkowania przyjęcia wartości początkowej poszczególnych składników majątku składającego się na budowlę elektrowni wiatrowej. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem spółki, że brak wyodrębnienia poszczególnych elementów elektrowni wiatrowej jako samodzielnych środków trwałych stanowi przeszkodę do zastosowania zasady ogólnej z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Według Burmistrza, z uwagi na treść art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. nie jest uzasadnione ogólne twierdzenie spółki, że nie ma możliwości ustalenia wartości początkowej poszczególnych elementów elektrowni wiatrowych podlegających opodatkowaniu. Podstawą opodatkowania będzie suma wartości tych elementów, określona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Na określenie podstawy opodatkowania nie ma wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych podatnicy dokonują odrębnych odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanej, oraz że dla poszczególnych elementów odrębnie ustalono wartość początkową. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu u.o.p.l. Na gruncie podatku od nieruchomości nie ma znaczenia sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych.

W skardze na omówioną powyżej interpretację indywidualną spółka żądając jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła jej w pierwszej kolejności naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2523 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), a w konsekwencji także art. 120, art. 121 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") przez wydanie interpretacji z pominięciem oceny prawnej oraz wskazań zawartych w wyroku z [...] maja 2019 r., sygn. akt I SA/Po [...]. Ponadto wskazała na naruszenia przepisów:

1. postępowania, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej przez poczynienie w interpretacji założeń co do zdarzenia przyszłego, niewynikających z treści wniosku o wydanie interpretacji a tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska wnioskodawcy w świetle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego;

- art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez brak wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego prawidłowego stanowiska organu;

- art. 14b § 1 oraz § 3 Ordynacji podatkowej przez wykroczenie przez organ poza zakres wniosku, wyznaczony opisem zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez spółkę;

2. prawa materialnego przez dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów, tj.: art. 4 ust. 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędne stwierdzenie, że podstawą opodatkowania elektrowni wiatrowej będzie wartość początkowa, o której mowa w u.p.d.o.p., także wówczas, gdy budowla, nie będąc indywidualnym środkiem trwałym, będzie częścią innego środka trwałego, dla której nie można tej wartości określić na podstawie obowiązujących w 2017 r. przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sprawy jest interpretacja indywidualna, w której Burmistrz Miasta uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki w kwestii ustalenia wartości podstawy opodatkowania elementów elektrowni wiatrowej z zastosowaniem art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że wyrokiem z [...] maja 2019 r., I SA/Po [...] tut. Sąd uchylił wydaną w niniejszej sprawie interpretację indywidualną Burmistrza Miasta z [...] stycznia 2017 r. bowiem wówczas organ stanowisko spółki w obu kwestiach uznał za nieprawidłowe. Wydanie takiego orzeczenia skutkowało zatem koniecznością zastosowania się przez organ do przepisu art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponadto, w myśl art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W konsekwencji powyższego na obecnym etapie postępowania organ administracji, ale również sąd administracyjny, związane są oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku. Zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną praną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiego rozstrzygnięcia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Obowiązek ten oznacza również brak możliwości formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym przez sąd poglądem (por. wyroki NSA z: 25 kwietnia 2014 r., II FSK 1276/12; 22 października 2014 r., II FSK 2472/12; 4 października 2016 r., I FSK 450/15). Przepis art. 153 P.p.s.a. określa zatem taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, gdzie nie ma już miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2015 r., II OSK 2547/13). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego, podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu, stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości (zob. wyrok WSA w Kielcach z 28 lutego 2019 r., I SA/Ke 478/18).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy podkreślić należy, że w wyroku z [...] maja 2019 r., I SA/Po [...] tut. Sąd ocenił, że w przypadku elektrowni wiatrowej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r. są wyłącznie: fundament, wieża oraz elementy techniczne elektrowni wiatrowych, wymienione w art. 2 ust. 2 u.i.e.w.

Ponadto powołując treść art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l. zaznaczył, że spółka w opisie zdarzenia przyszłego wskazała, iż elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne. W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m. in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej. W ocenie Sądu przedstawiony opis zdarzenia przyszłego nie pozwalał na przyjęcie ustalenia czy od wykazanych we wniosku środków trwałych obejmujących części elektrowni wiatrowej skarżąca dokonuje czy też nie odpisów amortyzacyjnych.

Sąd zaznaczył również, że występujące w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. sformułowanie "nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" dotyczy wszystkich przypadków, niezależnie od tego, z jakich przyczyn nie ma miejsca fakt dokonywania tych odpisów. Sytuacja opisana ww. przepisie może mieć jednak miejsce również wtedy, gdy podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych, ale brak jest tożsamości między środkami trwałymi stanowiącymi przedmiot opodatkowania w podatku dochodowym, od których "dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" i budowlami opodatkowanymi podatkiem od nieruchomości. Mając na uwadze, że taka sytuacja występuje w przedstawionym przez skarżącą opisie zdarzenia przyszłego, zdaniem WSA, dało to spółce prawo do określenia wartości podstawy opodatkowania opodatkowanych elementów elektrowni wiatrowej w sposób wskazany w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Sąd przyjął zatem, że skarżąca ma prawo do ustalenia wartości podstawy opodatkowania elementów elektrowni wiatrowej z zastosowaniem art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Należy też zauważyć, że w omawianym orzeczeniu Sąd zawarł wskazania co do dalszego sposobu postępowania, z których wynika, że przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie interpretacji obowiązkiem organu będzie przyjęcie wykładni prawa zawartej w wyroku.

Jednakże, pomimo przytoczonych zaleceń, organ interpretacyjny jedynie w stosunku do odpowiedzi na pytanie pierwsze stanowisko spółki uznał za prawidłowe, zgodnie z nakazem zawartym w wyroku I SA/Po [...]. Natomiast całkowicie pominął opinię Sądu w kwestii odpowiedzi na pytanie drugie. Wbrew rozważaniom zawartym w ww. wyroku uznał, że w stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku, zasadne jest określenie wartości budowli, a tym samym podstawy ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Doszedł bowiem do wniosku, że podstawą opodatkowania w zakresie elementów budowli jaką jest elektrownia wiatrowa mogłaby być wartość rynkowa poszczególnych elementów, określona na dzień powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jedynie w przypadku gdyby od tych elementów w ogóle nie były dokonywane odpisy amortyzacyjne. Ponadto zauważył, że zmiana zakresu przedmiotowego opodatkowania elektrowni wiatrowej podatkiem od nieruchomości, wynikająca z wprowadzenia definicji elektrowni wiatrowej w przepisie art. 2 u.i.e.w., pozostaje bez wpływu na moment, na który podatnik ma obowiązek ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tymczasem Sąd w ww. wyroku wyraźnie zaznaczył, że Burmistrz błędnie przyjął, iż skarżąca nie ma prawa do ustalenia wartości podstawy opodatkowania opodatkowanych elementów elektrowni wiatrowej z zastosowaniem art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że orzekający w niniejszej sprawie organy interpretacyjny w sposób nieuprawniony zignorował wyrok WSA w Poznaniu z [...] maja 2019 r., I SA/Po [...] i nie zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w jego uzasadnieniu. Natomiast nie mieści się w standardach procedury administracyjnej działanie organu, który pomimo uchylenia jego wcześniejszego rozstrzygnięcia przez Sąd postępuje tak, jakby do wydania takiego wyroku w ogóle nie doszło. Skoro wyrokiem Sądu przesądzone zostało, że spółka ma prawo do ustalenia wartości podstawy opodatkowania elementów elektrowni wiatrowej z zastosowaniem art. 4 ust. 5 u.p.o.l., organ nie ma prawa kwestionować ustaleń wynikających z prawomocnego orzeczenia Sądu. Należy zaznaczyć, że miejscem do prowadzenia polemiki kwestionującej zasadność oceny dokonanej przez WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po [...] była skarga kasacyjna, w której Burmistrz mógł podnosić argumenty wskazane w zaskarżonej interpretacji. Tego jednak organ nie uczynił, albowiem ww. wyrok uprawomocnił się bez kwestionowania go skargą kasacyjną.

W konsekwencji uznanie za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a., powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia, czyniąc jednocześnie niecelowym odniesienie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze.

Ponownie prowadząc postępowanie, organ będzie zobowiązany uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, biorąc przede wszystkim pod uwagę ocenę prawną oraz wskazania zawarte w wyroku z [...] maja 2019 r. I SA/Po [...].

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 oraz art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).