Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 698/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 124b  ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] S.A. w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], Starosta na podstawie art. 124 ust 4, art. 124b i art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. 2015 r. poz. 1774, dalej zwana u.g.n.) orzekł o udostępnieniu nieruchomości położonej w gminie A. K., obręb P., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego jako działka nr [...] o pow. 0.8721 ha, stanowiącej własność nieżyjącego W. C., celem wykonania czynności związanych z remontem linii napowietrznej SN-15kV GPZ C.-O., polegających na wymianie przewodów istniejącej linii napowietrznej. Organ wskazał jednocześnie, że udostępnieniu podlega obszar o łącznej powierzchni 207 m2 z powierzchni 8721 m2 całej nieruchomości wymienionej w pkt 1 decyzji, w pasie szerokości 5 m i długości 53 m. W pkt 3 decyzji Starosta ustanowił obowiązek udostępnienia nieruchomości wymienionej w pkt 1 decyzji, na okres 5 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji. Inwestor zobowiązany został do przywrócenia nieruchomości wymienionej do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu remontu, organ wskazał również na kwestie ewentualnego odszkodowania, zwracając ponadto uwagę, że obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej.

Organ wskazał w uzasadnieniu, że nie udało się uzyskać wyraźnej zgody właściciela nieruchomości w przedmiocie jej udostępnienia. W związku z nieuregulowanym stanem prawnym nieruchomości organ zwrócił się do Urzędu Gminy o ustalenie osoby, która obecnie reguluje podatki za przedmiotową nieruchomość. W odpowiedzi Urząd Gminy poinformował, że w rejestrach wymiarowych urzędu na działkę nr [...] położoną we wsi P. figuruje W. C. i w chwili obecnej nie jest regulowany podatek za przedmiotową nieruchomość.

Starosta ustalił, że roboty budowlane opisane we wniosku inwestora oraz dokumentach załączonych do wniosku stanowią faktycznie remont istniejących ciągów energetycznych w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, nie stanowią natomiast przebudowy istniejącej sieci. Wymianie podlegać będą jedynie przewody linii napowietrznej SN-15kV przebiegające nad powierzchnią działki. Na działce nie są posadowione inne urządzenia elektroenergetyczne, tj. słupy. Zakres planowanych robót jednoznacznie wskazuje na remontowo-konserwacyjny ich charakter, co ma istotne znaczenie dla prawidłowego zastosowania art. 124b.

Z art. 124b ust. 3 wynikają również czasowe granice udostępnienia nieruchomości, gdyż obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Starosta jako realny termin niezbędny na wykonanie czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii, ustalił na okres 5 miesięcy od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Termin ten związany jest z okresem zbiorów rolniczych i ustalony został w celu uniknięcia strat w zbiorach płodów rolniczych. Okres 5 miesięcy jest wystarczający do wykonania wymiany samych przewodów przebiegających nad powierzchnią działki.

We wniesionym odwołaniu S.A., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, wniosła o udostępnienie przedmiotowej nieruchomości na okres 6 miesięcy liczony od dnia zajęcia nieruchomości. Zdaniem odwołującej się, zawarte w decyzji stanowisko odnośnie daty początkowej udostępnienia nieruchomości nie jest trafne. Okres udostępnienia nieruchomości nie powinien być liczony od dnia wydania decyzji, ani też uzyskania przez nią prawomocności, lecz od dnia zajęcia nieruchomości. Za tym stanowiskiem przemawiają względy wykładni systemowej, a także argumenty natury praktycznej. Jak wskazała odwołująca się, art. 124b u.g.n. nie zawiera wyżej wskazanego sformułowania, wskazując jedynie w ust. 3, że obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Nie wynika wprost z niego, że okres ten powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się decyzji. W przedmiotowej sprawie doszło do rozdzielenia funkcji projektowania i pozyskiwania tytułu prawnego do nieruchomości od wykonawstwa robót. Pomiędzy pozyskaniem tytułów prawnych do dysponowania nieruchomościami na linii a przystąpieniem do wykonania do prac może upłynąć wiele miesięcy. Określony w przedmiotowej decyzji termin 5 miesięcy może się więc okazać zbyt krótki, a po jego upływie konieczne będzie wystąpienie z ponownym wnioskiem o zobowiązanie właściciela do udostępnienia nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 124b ust. 3 u.g.n., obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy. Wskazany przepis nie precyzuje, od kiedy ma być liczony ten okres. Biorąc pod uwagę względy wykładni systemowej, w szczególności zaś odwołując się do treści przepisu art. 126 ust. 1 u.g.n., organ zgodził się ze stanowiskiem odwołującej się, że termin udostępnienia nieruchomości może być liczony także od dnia zajęcia nieruchomości, a nie tylko od dnia uprawomocnienia się decyzji. Organ wskazał również, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie określił precyzyjnie terminu, w którym miałyby być wykonane prace, ograniczając się wyłącznie do wskazania, iż na wykonanie tych czynności niezbędne są 3 dni robocze.

Zdaniem Wojewody, nałożenie przez organ pierwszej instancji obowiązku udostępnienia przedmiotowej nieruchomości, na okres 5 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji, umożliwi ich wykonanie.

Wskazanie w decyzji, że obowiązek udostępnienia nieruchomości będzie liczony od dnia zajęcia nieruchomości, bez wskazania, kiedy to zajęcie nastąpi, oznaczałoby w istocie, że ten obowiązek ciążyłby na właścicielu nieruchomości przez nieokreślony czas, nawet wtedy, gdyby inwestor zrezygnował z prowadzenia inwestycji. Stanowiłoby to niczym nieuzasadnioną ingerencję w sferę własności i stałoby w sprzeczności z przepisem art. 124 ust. 3 u.g.n., gdzie wskazano, że obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy.

W skardze wniesionej do Sądu S.A. zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 124b ust. 3 u.g.n.

Strona skarżąca podtrzymała stanowisko, że okres udostępnienia nieruchomości nie powinien być liczony od dnia wydania decyzji ani też uzyskania przez nią prawomocności, lecz od dnia zajęcia nieruchomości lub od dnia następującego po dniu uprawniającym organ architektoniczno-budowlany do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Przepis art. 124b ust. 3 nie zawiera doprecyzowania, od jakiego momentu ma być liczony czas obowiązywania decyzji, wskazując jedynie, że obowiązek udostępnienia nieruchomości nie może zostać ustanowiony na czas dłuższy niż 6 miesięcy. Zdaniem skarżącej, za takim sposobem liczenia okresu udostępnienia nieruchomości przemawiają zarówno względy wykładni systemowej, jak i argumenty natury praktycznej. Skarżąca podniosła, że przyjęcie sposobu liczenia czasu obowiązywania decyzji od jej uprawomocnienia prowadzić może do sytuacji, w której decyzja ta nie zostanie wykonana, tym samym nie będzie mogła spełnić swojej ustawowej funkcji.

Skarżąca podniosła, że Wojewoda częściowo przychylił się argumentacji zawartej w odwołaniu, stwierdzając jednocześnie, iż wnioskodawca powinien precyzyjnie określić datę rozpoczęcia prac. Okres obowiązywania decyzji powinien być liczony od tak wskazanej daty, a w przypadku braku jej wskazania okres 5 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji jest wystarczający do wykonania prac remontowych. Niemożliwe jest jednoznaczne sprecyzowanie daty, kiedy rozpoczną się prace na nieruchomości w celu wykonania remontu. Prace na urządzeniach przesyłowych muszą być realizowane na określonych odcinkach sieci, przy zachowaniu odpowiednich wymogów bezpieczeństwa. W celu przeprowadzenia remontu całej linii skarżąca musi uzyskać zgody właścicieli wszystkich nieruchomości, przez które przebiega linia lub pozyskać odpowiednie decyzje administracyjne umożliwiające dostęp do urządzeń przesyłowych, co również utrudnia wskazanie dokładnego terminu wykonania prac. Uzasadnione jest zatem zapewnienie możliwości legalnego dostępu do nieruchomości przed rozpoczęciem inwestycji, tak aby cały proces remontu linii elektroenergetycznej przebiegł sprawnie oraz jak najmniej uciążliwie dla właścicieli nieruchomości. Termin wskazany w decyzji skarżąca określiła jako nierealny, zasadnym jest jej zdaniem zobowiązanie do udostępnienia części nieruchomości na mocy art. 124b u.g.n. na okres liczony od dnia zajęcia nieruchomości bez konieczności jego wskazywania lub od dnia następującego po dniu do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wykonania robót budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Z powyższego wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uwzględnił, bowiem wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną wydania zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji jej poprzedzającej stanowi art. 124b u.g.n., zgodnie z ust. 1 którego, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Zgodnie z art. 124b ust. 3 zd. 1 u.g.n., obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy.

W sprawie niniejszej spór nie sprowadza się do ustalenia charakteru prowadzonych robót, te bowiem jednoznaczne uznane zostały przez prowadzące postępowanie organy za remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U.2013 poz. 1409 ze zm.), w związku z czym organy stwierdziły, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła merytoryczna przesłanka do udostępnienia przedmiotowej nieruchomości na cel wskazany we wniosku złożonym przez inwestora. Okoliczność ta nie była kwestionowana i Sąd w pełni podziela poglądy organów w tym zakresie. Oś sporu stanowi natomiast pkt 3 decyzji organu I instancji, w którym Starosta ustanowił obowiązek udostępnienia nieruchomości na okres 5 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji, natomiast skarżąca prezentuje stanowisko, że termin ten powinie być liczony od daty zajęcia nieruchomości.

Zwrócić uwagę należy, że art. 124b ust. 3 u.g.n. wskazuje jedynie, iż obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, przepis art. 124 ust. 1a i 4 stosuje się odpowiednio – nie podając żadnego początkowego terminu, od kiedy liczony ma być okres udostępnienia. W związku z taką konstrukcją przepisu, skoro ustawodawca wprost nie uregulował w nim, od kiedy winien być liczony czas udostępnienia nieruchomości, stwierdzić należy, że organ dysponuje w tym względzie uznaniem administracyjnym, nie jest bowiem związany żadnym konkretnym przepisem prawa. Tak należy odczytać intencję ustawodawcy. Uznanie administracyjne, jak przyjmuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie, nie oznacza dowolności. Decyzja oparta na uznaniu administracyjnym jest decyzją, która musi być uzasadniona w sposób szczególnie wnikliwy i przekonywający stronę do argumentów, którymi kierował się organ. Decyzję opartą na uznaniu administracyjnym podejmuje się w oparciu o zasady słuszności, sprawiedliwości czy logiki. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie organ mógł oprzeć decyzję na uznaniu administracyjnym jedynie w części dotyczącej ustalenia terminu okresu udostępnienia nieruchomości, bowiem sama kwestia udostępnienia nie podlega uznaniu. Spełnienie ustawowych przesłanek zawartych w art. 124b ust. 1 u.g.n. implikuje wydanie decyzji zobowiązującej do udostępnienia nieruchomości.

Zwrócić uwagę należy, że orzecznictwie brak jest jednolitego stanowiska, które wskazywałoby na ustalony sposób określania początku biegu terminu do udostępnienia nieruchomości w związku z wystąpieniem okoliczności, o których mowa w art. 124b ust. 1 u.g.n. Można zauważyć zarówno decyzje administracyjne, w których starosta ustalał początek biegu terminu od daty wydania decyzji (vide np. wyroki WSA w sprawach II SA/Bk 755/15 z 18.02.2016 r., II SA/Sz 809/14 z 8.01.2015 r.), od daty uprawomocnienia się decyzji (tak wyroki w sprawach II SA/Łd 1159/14 z 8.04.2015 r., II SA/Łd 352/15 z 8.09.2015 r., II SA/Bd 880/12 z 9.01.2013 r.) oraz od dnia zajęcia nieruchomości (tak np. wyrok w sprawie II SA/Po 33/16 z 15.04.2016 r.). Powyższe dowodzi, że organy w różny sposób ustalają początek biegu terminu, w oparciu o różne przesłanki.

Stwierdzić należy, że decyzja o udostępnieniu nieruchomości, wskazująca datę początkową okresu udostępnienia, winna zostać wydana z uwzględnieniem interesu obu stron postępowania, które co do zasady biorą w nim udział, czyli inwestora i właściciela nieruchomości, bądź też innej osoby posiadającej tytuł prawny do gruntu. Proces inwestycyjny winien być bowiem prowadzony z jak najmniejszą uciążliwością dla właściciela, jednakże wzięty pod uwagę powinien zostać również interes inwestora, który z uwagi na konieczność przeprowadzenia całego procesu inwestycyjnego, musi zorganizować harmonogram prac prowadzonych na wszystkich odcinkach tego procesu. W sprawie niniejszej, z powodu śmierci właściciela przedmiotowej nieruchomości, co do której wydana została decyzja, wydanie decyzji możliwe było w oparciu o art. 124a u.g.n., zgodnie ze zdaniem pierwszym którego, przepisy art. 124 ust. 1-2 i 4-7, art. 124b oraz art. 125 i art. 126 stosuje się odpowiednio do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym oznacza nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe, a także nieruchomość, której właściciel lub użytkownik wieczysty nie żyje i nie przeprowadzono lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe. Powyższa sytuacja wyklucza prowadzenie rokowań, które co do zasady prowadzone są pomiędzy właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości a osobą lub jednostką organizacyjną zamierzającą wystąpić z wnioskiem o zezwolenie na udostępnienie nieruchomości. Zamiast rokowań, o których mowa wyżej, informacja o zamiarze wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podawana jest przez starostę do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz na stronach internetowych starostwa powiatowego, a także przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Jeżeli w terminie dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia nie zgłoszą się osoby, które wykażą, że przysługują im prawa rzeczowe do nieruchomości, możliwe jest wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania – co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Możliwe było zatem wydanie stosownej decyzji bez uwzględnienia stanowiska właściciela nieruchomości. Za niezrozumiały, wobec powyższego, uznać należy zawarty w zaskarżonej decyzji argument, że "wskazanie w decyzji, że obowiązek udostępnienia nieruchomości będzie liczony od dnia zajęcia nieruchomości, bez wskazania kiedy to zajęcie nastąpi, oznaczałoby w istocie, że ten obowiązek ciążyłby na właścicielu nieruchomości przez nieokreślony czas, nawet wtedy, gdy inwestor zrezygnowałby z prowadzenia inwestycji".

Wskazać należy, że organ w ogóle nie rozważył zasadności argumentacji inwestora poprzestając na rozważaniach dotyczących interesu właściciela nieruchomości. Strona skarżąca już we wniosku wszczynającym postępowanie wskazała, że okres zajęcia nieruchomości powinien być liczony od dnia zajęcia nieruchomości, przemawiają za tym bowiem względy natury praktycznej. W niniejszym przypadku bowiem miejsce ma rozdzielenie funkcji projektowania i pozyskiwania tytułu prawnego do nieruchomości od wykonawstwa robót, w związku z czym pomiędzy pozyskaniem tytułu prawnego do dysponowania wszystkimi nieruchomościami na linii a przystąpieniem do prac może upłynąć wiele miesięcy, co spowodować może, że inwestor nie zmieści się w czasie przeznaczonym na wykonanie robót, mimo że, jak wynika z harmonogramu prac, mają trwać one jedynie 3 dni. W treści odwołania strona skarżąca powołała się na względy wykładni systemowej, przyrównując art. 124b u.g.n. do zbliżonego przepisu, jakim jest art. 126 ust. 1 cyt. ustawy. Powołany przepis in principio wskazuje, że w przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, z zastrzeżeniem ust. 5, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda, stwierdzając, że "należy, co do zasady zgodzić się z odwołującym, iż termin udostępnienia nieruchomości może być liczony także od dnia zajęcia nieruchomości, a nie tylko od dnia uprawomocnienia się decyzji", jednakże stwierdził jednocześnie, że dzień ten winien być wyraźnie wskazany w decyzji, przy czym to wnioskodawca ma obowiązek precyzyjnego określenia terminu, w którym miałyby być wykonane prace związane z wymianą przewodów linii napowietrznej przebiegającej przez przedmiotowa nieruchomość. Stwierdzić należy, że obowiązek taki nie wynika z żadnego obowiązującego przepisu prawa. Ponownie wskazując, że ustawodawca wprowadzając w art. 124b ust. 3 u.g.n. termin na udostępnienie nieruchomości posłużył się instytucją uznania administracyjnego, stwierdzić należy, że organ nie może w tym przypadku przy określaniu terminu kierować się dowolnością. Argumenty organu muszą mieć oparcie o obowiązującym katalogu aktów prawnych, muszą być jasne, spójne i logiczne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że argumenty organów wydających zakwestionowane decyzje nie miały tych przymiotów skupiając się jedynie na kwestii ochrony prawa własności pomijając zupełnie merytoryczne argumenty inwestora, wobec czego należało orzec o ich uchyleniu.

Brak przeprowadzania ustaleń w ww. zakresie i brak uzasadnienia dla przyjętego w decyzji terminu narusza przepisy postępowania art. 7 i art. 77 ust. 1 K.p.a. W tym zakresie uzasadnienie organów obu instancji również nie spełnia wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Stwierdzić należy, że organ powinien sporządzić uzasadnienie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 K.p.a.). Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni wnioski wynikając wprost z rozważań zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Z powyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr z 2015 r. poz. 1804) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżącą wpisu w kwocie 200 zł (§ 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.