Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 129/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 989/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 989/16 na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.,) odmówił G. G. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 20 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w sprawie ze skargi na tę decyzję. WSA w Warszawie uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący domagając się wstrzymania jej wykonania powinien uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku oraz poprzeć je dokumentami potwierdzającymi prawdziwość twierdzeń. Tymczasem skarżący przedstawił ogólne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej. W ocenie Sądu pierwszej instancji wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowiło wystarczającej przesłanki do zastosowania instytucji ponieważ jej powstanie w jednym roku rozliczeniowym nie oznacza utraty płynności finansowej. Sąd pierwszej instancji wskazał nadto, że przedstawione dokumenty w sposób wybiórczy obrazowały aktualną sytuację finansową skarżącego oraz jego możliwości płatnicze. Skarżący nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowiło to podstawę do uznania, że skarżący nie spełnił ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę. Zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy jej wykonanie doprowadzić może do znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy, co w istocie wiąże się z niemożnością jej prowadzenia.

Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu prawa, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym, wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutki finansowe powstałe w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Skarżący zobowiązany jest wobec powyższego skonkretyzować we wniosku rodzaj grożącej szkody, która mogłaby powstać na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000 zł. Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach stanowi źródło niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku jej uchylenia uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).

W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. W zażaleniu co prawda stwierdził, że prowadzona przez niego działalność pozwoliła na osiągnięcie przychodu w wysokości 604 869,29 zł, a koszty uzyskania przychodu wynosiły 605 994,12 zł. w 2016 r., w związku z czym poniósł stratę, jednakże nie załączył do zażalenia żadnych dokumentów świadczących o jego trudnej sytuacji finansowej. Skarżący, oprócz powołanych ogólnych twierdzeń, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, polegającej na obowiązku ogłoszenia upadłości, nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby powyższe potwierdzić.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie skarżącego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że skarżący nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji słusznie dokonał oceny zasadności wniosku stwierdzając, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie uprawdopodabnia ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Strata powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie natomiast straty w jednym okresie rozliczeniowym nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej.

Podsumowując, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.