Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 103/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-03-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 2 pkt 7,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Na mocy art. 243 §1 w związku z art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do pkt 2 §1 art. 246 ustawy Sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie częściowym, w przypadku gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wnioskiem z dnia 8 marca 2010 r. Z. J. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz czwórką dzieci. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że nie prowadzi działalności gospodarczej, obecnie utrzymuje się z kredytu zaciągniętego przed zawieszeniem działalności oraz dochodów uzyskiwanych przez dwójkę dzieci w wysokości łącznej 5.000 zł brutto. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. W skład majątku wchodzi mieszanie o powierzchni 90 m2. Nie posiada innego majątku.

Przystępując do oceny przedstawionej we wniosku sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy w świetle przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że przyznanie prawa pomocy stanowi instytucję wyjątkową. Koszty postępowania stanowią bowiem rodzaj danin publicznych. Daniny publiczne powinny być zgodnie z art. 84 Konstytucji powszechne jak i w jednakowy sposób obciążać podmioty znajdujące się w podobnej sytuacji. Z uwagi na wyjątkowy charakter tej instytucji przyznanie prawa pomocy powinno być zatem stosowane tylko w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, a mianowicie wtedy gdy wnioskodawca udowodni, iż nie posiada żadnych możliwości sfinansowania kosztów związanych z dochodzeniem swoich praw przed Sądem. Ciężar wykazania, że znajduje się on w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W związku z tym skarżący powinien przedstawić wszelkie okoliczności mogące potwierdzić jego sytuację materialną i życiową.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sytuacja materialna i życiowa strony nie pozwala na uznanie, że spełnione zostały przesłanki do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Uzyskiwane dochody, w tym przypadku przez dzieci skarżącego, pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym w wysokości 5.000 zł, pozwalają w ocenie orzekającego na opłacenie należnych kosztów sądowych i w tym niezbędnego dla podjęcia dalszego postępowania sądowoadministracyjnego wpisu sądowego. Należy wyjaśnić, że stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 221, poz. 2193) wpis sądowy w przedmiotowej sprawie wynosi 202 zł. Rozstrzygając przedmiotową sprawę uwzględniono również fakt, iż skarżący jest stroną w dwóch sprawach zawisłych przed tut. Sądem.

W związku z tym na zasadzie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 258§2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.