Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 897/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par 3, art.246 par 2 pkt 2, art.260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za maj 2012 r., na skutek sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 897/14, postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Po wniesieniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za maj 2012 r., Przedsiębiorstwo G. Spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej: strona skarżąca) zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Strona skarżąca podała, że zajmuje się głównie działalnością związaną z grami losowymi i zakładami wzajemnymi, z wyłączeniem prowadzenia działalności w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych, wideo loterii oraz gier telebingo. Prowadzi również działalność rozrywkową i rekreacyjną. Kapitał zakładowy spółki wynosi 1.000.000 zł, a wartość jej środków trwałych mieści się w kwocie 300.155,92 zł. Za ostatni rok obrotowy strona skarżąca osiągnęła zysk w wysokości 713.731,90 zł, a na rachunku bankowym ma zgromadzone środki pieniężne w wysokości 180.334,29 zł. Strona skarżąca podniosła, że prowadzi obecnie wiele analogicznych postępowań przed sądami administracyjnymi, co wiąże się z koniecznością uiszczenia wpisów od skargi, niejednokrotnie o znacznej wartości.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 897/14 Referendarz sądowy oddalił wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W sprzeciwie od tego postanowienia z dnia 1 lipca 2014 r. strona skarżąca wskazała, że zasoby finansowe spółki tylko pozornie wydają się znaczne, albowiem bieżące koszty prowadzenia działalności są bardzo wysokie, a spółka musi mieć środki na ich pokrycie. Podniesiono też, że wartość samych automatów jest minimalna, a zbycie ich oznaczałoby brak możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie prawnej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

W tym miejscu wypada przypomnieć, że prawo pomocy, jakkolwiek mające zagwarantować możliwość korzystania z prawa do sądu przez podmioty najuboższe, to jednak stanowi wyłom od zasady powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych (art. 84 Konstytucji RP). W postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od wyżej określonego konstytucyjnego obowiązku. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia. Toteż stosując prawo pomocy, nie można chronić czy też wzbogacać majątku podmiotów prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia (por. postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 470/12). Z tych też względów w orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, że skoro dostępność do sądu wymaga z natury rzeczy posiadania środków finansowych, posiadanie tych środków staje się istotnym składnikiem prowadzonej działalności. Wskazuje się, że zapobiegliwości i przezorności w zakresie zabezpieczenia środków na ponoszenie kosztów sądowych należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów – także sądowych. Tak więc strona skarżąca jako spółka powinna w procedurze planowania uwzględnić również ewentualność uczestnictwa w procesach sądowych związanych z prowadzoną działalnością i poczynić konieczne oszczędności na ten cel (zob. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004 r., FZ 131/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie skarżąca spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że ciężar dowodu okoliczności uzasadniających wniosek spoczywa na stronie zwracającej się o przyznanie prawa pomocy. Zaznaczyć też należy, że osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej nie może powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich, mimo że podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków, czego w niniejszej sprawie zabrakło (por. postanowienia NSA: z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 191/11, LEX 794951, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 267/11, LEX nr 948891). Z powyższego wynika, że ocena możliwości płatniczych w przypadku osób prawnych sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy strona dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka cały czas prowadzi działalność gospodarczą znacznych rozmiarów, uzyskuje z niej dochód wielokrotnie przewyższający koszty sądowe na obecnym etapie postępowania, posiada środki trwałe w wysokości ponad 300.000 zł i co najważniejsze: ma zgromadzone w banku środki finansowe o wartości 180.334,29 zł. Kwota ta jest o tyle istotna, że ponad przewyższa wysokość wszystkich wpisów od skarg strony skarżącej rozpoznawanych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Posiadane środki w zupełności wystarczają więc na pokrycie kosztów sądowych we wszystkich tych sprawach i to bez wdrażania jakichkolwiek procedur pozyskania funduszy na ten cel np. poprzez wniesienie dopłat przez wspólników. Pamiętać bowiem należy, że pomoc finansowa w ramach prawa pomocy nie ma na celu dotowania danego podmiotu w jego przedsięwzięciach gospodarczych, a ma jedynie charakter ratunkowy i stosowana być może tylko w wyjątkowych sytuacjach. Taka jednak w rozpatrywanym przypadku, biorąc pod uwagę wspomniane okoliczności, z całą pewnością nie zachodzi. Stąd też przyznanie prawa pomocy stronie skarżącej poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych byłoby niezasadne. Spółka nie wykazała bowiem, że zmaga się z groźbą niewypłacalności, a ponadto bezzasadny jest podnoszony przez spółkę argument o niemożności spieniężenia automatów do gry, bowiem nie stanowią one jedynego majątku strony skarżącej. Spółka może zatem dysponować środkami zebranymi na rachunku bankowym. Nie przedstawiła bowiem dokumentów, które wskazywałyby na ewentualne zajęcie prowadzonego rachunku bankowego, uniemożliwiające swobodne korzystanie ze środków na nim zgromadzonych. W rozpoznawanej sprawie trudno przyjąć, uwzględniwszy zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, że Spółka, która dysponuje środkami trwałymi o tak wysokiej wartości, a ponadto dysponuje znacznymi środkami pieniężnymi na rachunku bieżącym, nie jest w stanie partycypować w kosztach zainicjowanego przez siebie postępowania. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 września 2014 r. (sygn. akt II FZ 1178/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), oceniając sytuację majątkową i zdolności płatnicze strony skarżącej.

Podsumowując Sąd stwierdza, że obecna sytuacja majątkowa strony (wielkość posiadanego majątku, rozmiar prowadzonej działalności, jak również wysokość przychodów Spółki) nie uzasadnia stwierdzenia, że strona skarżąca nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.