Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 538/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] W.– na wniosek S. z siedzibą w L.– decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie oraz nadbudowie o dwie kondygnacje czterokondygnacyjnej części frontowej budynku szkoły na nieruchomości przy ul. [...], obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] położonej na terenie Dzielnicy [...] w W.

Po rozpoznaniu odwołania E. Sp. z o.o. siedzibą w W. od decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i podniosło, że w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest możliwa ocena, czy planowana inwestycja budowlana pozostaje w zgodzie z przepisami prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na nieruchomości sąsiednie. Ocena taka wymaga w szczególności dogłębnej analizy projektu budowlanego, jednakże inwestor na tym etapie procesu inwestycyjnego nie ma obowiązku go przedkładać.

Organ uznał, że planowana inwestycja polegająca na rozbudowie oraz nadbudowie o dwie kondygnacje czterokondygnacyjnej części frontowej budynku szkoły na nieruchomości przy ul. [...] w W. spełnia przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również nie jest sprzeczna z jakimikolwiek przepisami odrębnymi.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. w W. wniosła E. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Zaskarżonej decyzji E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi E. Sp. z o.o. wskazała, że w południowej pierzei ulicy [...] od numeru [...] do numeru [...] zachowana jest jednolita czterokondygnacyjna zabudowa tworząca pewną architektoniczną całość, ze swoistą dominantą w postaci jedenastokondygnacyjnego budynku przy ulicy [...]. Zdaniem strony skarżącej zezwolenie na zabudowę sześciokondygnacyjną zawyży dopuszczalną wysokość projektowanej części nadbudowy i spowoduje zaburzenie ładu przestrzennego. Powołując się na generalne zasady ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności regułę uwzględnienia ładu przestrzennego strona skarżąca podniosła, że przestrzeń należy kształtować tak, aby tworzyła ona harmonijną całość. Powinna być kształtowana z uwzględnieniem, w uporządkowanych relacjach, wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych czy kompozycyjno-estetycznych, jak również powinne zostać uwzględnione walory architektoniczne i krajobrazowe.

E. Sp. z o.o. podniósł, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy mimo takiej możliwości, nie wyznaczył wysokości nowego budynku w innej wysokości, niż wysokości istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, nie przeprowadził również szerokiej i specjalistycznej analizy uregulowanej w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie strony skarżącej zasady ładu przestrzennego przemawiają za przyjęciem innych parametrów dla planowanej inwestycji. Skarżąca Spółka stoi na stanowisku, że planowana inwestycja w warunkach wskazanych w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie będzie łagodzić efektu przytłaczającej różnicy wysokości, a spowoduje zaburzenie ukształtowanego ładu architektonicznego.

Strona skarżąca odniosła się również do wyjątku od zasady kontynuacji wysokości obiektów, określonego w § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem E. Sp. z o.o. odstąpienie od zasady kontynuacji wysokości obiektów powinien być podyktowany koniecznością lub korzyścią i wynikać w sposób logiczny z analizy architektoniczno – urbanistycznej. Organ powinien przyjąć średnią wysokość po zastosowaniu § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia i dodatkowo określić ją konkretnie w metrach.

W ocenie skarżącej Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchybiło zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Zamiast powtórnie merytorycznie rozpoznać sprawę w całości organ odwoławczy ocenił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu i lakonicznie stwierdził, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Ponadto strona skarżąca wywiodła, że organ odwoławczy nie zawarł w uzasadnieniu rozstrzygnięcia umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz nie wskazał jaki związek zachodzi między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Organ nie wyjaśnił dostatecznie z jakich przyczyn uznał, że zostały spełnione przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, czym naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasadę przekonywania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przepis § 9 ust. 1 – 3 rozporządzenia stanowi natomiast, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Skoro w przedmiotowej sprawie, brak jest na danym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu tej oceny, określa powołany art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być więc poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Mając na względzie treść art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnym. Należy też podkreślić, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany. Zatem jeśli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której ustalenie pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, obowiązkiem organu właściwego w sprawie jest wydanie decyzji pozytywnej.

Analiza akt postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. prowadzi do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, należycie oceniły zgromadzony materiał dowody i wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcie.

W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że organ I instancji, stosownie do § 3 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynik przeprowadzonej analizy stanowi załącznik Nr 2A do decyzji

z dnia [...] lipca 2012 r. Z kolei w załączniku graficznym Nr 2B do decyzji na kopii mapy przedstawiono granice obszaru analizowanego wyznaczone w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50 m. Przepis § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. określa minimalne granice obszaru analizowanego co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną.

W ocenie Sądu organy dopełniły spoczywającego na nich obowiązku dotyczącego określenia cech, do których trzeba dostosować przedmiotową rozbudowę i nadbudowę (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Planowana bowiem rozbudowa i nadbudowa, powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek, odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Pojęcie "działki sąsiedniej" o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza tylko działki graniczącej bezpośrednio z działką inwestora, lecz pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalającą organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, Przeprowadzona analiza wykazała, że teren objęty wnioskiem, na działce ew. nr [...], jest zabudowany 6-kondygnacyjnym budynkiem szkoły, który we frontowej części zabudowy jest obniżony do 4 kondygnacji. Przyległą zabudowę w pierzei ul. [...] stanowią: budynek innej szkoły oraz budynek biurowy o 4-kondygnacyjnych frontach zabudowy. Południową pierzeję ul. [...] zamyka od zachodu 31-kondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalami użytkowymi na pierwszych dwóch kondygnacjach, o obniżonej 11-kondygnacyjnej elewacji w pierzei ul. [...]. Z kolei od strony ul. [...] budynek szkoły leży w głębi zabudowy zwartej, przylegając do budynku biurowego, zlokalizowanego w pierzei ciągłej ulicy. Teren objęty analizą stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej. W obszarze analizowanym występuje wolnostojąca lub zwarta pierzejowa zabudowa mieszkalna wielorodzinna od 5 do 31 kondygnacji, o wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych do ok. 100 m, często mieszcząca lokale użytkowe w parterze oraz zabudowa usługowa o funkcjach biurowej i oświatowej, mająca od 2 do 19 kondygnacji i wysokości elewacji frontowych do ok. 70 m, a także zespół zabudowy przemysłowej muzealno-wystawienniczej dawnej Fabryki [...] z budynkami 1 i 2-kondygnacyjnymi. Powyższe wskazuje, że planowana inwestycja nawiązuje do zabudowy istniejącej. Ustalenia organów w tym zakresie potwierdza załącznik graficzny Nr 2B do decyzji z dnia [...] lipca 2012 r.

Ponadto stanowiący integralną część decyzji wynik analizy wskazuje w szczególności, iż w toku postępowania organ I instancji należycie ustalił okoliczności w zakresie linii zabudowy, wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wielkości powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, liczby kondygnacji, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, okapu lub attyki oraz geometrii dachu.

Organ ustalił też, iż teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - ul. [...], spełnione zostały warunki obsługi planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej, zgodna na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych nie dotyczy terenu palowanej inwestycji.

Zgodnie z wymogiem określonym w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed wydaniem decyzji organ dokonał uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie podziela zarzutu, że w sprawie został naruszony wymóg zachowania kontynuacji wysokości planowanej nadbudowy.

Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Jednakże § 7 ust. 4 dopuszcza wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia.

W decyzji ustalającej warunki zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, od strony ul. [...], po planowanej nadbudowie ustalono na równą wysokości 6-kondygnacyjnej istniejącej części budynku, oraz ustalono liczbę kondygnacji nadziemnych w części budynku objętej planowaną nadbudową i rozbudową, po realizacji inwestycji na 6 kondygnacji.

W załączniku Nr 2A, stanowiącym integralną część decyzji, dotyczącym wyników analizy obszaru stwierdzono, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych (gzymsów) istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym jest zróżnicowana i zależy od funkcji zabudowy. Dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej do 31 kondygnacji wynosi ona do ok. 100 m. Dla zabudowy usługowej o funkcji biurowej od 2 do 19 kondygnacji wysokość elewacji frontowych wynosi do ok. 70 m, o funkcji oświatowej od 1 do 4 kondygnacji wysokość ta wynosi do ok. 17 m. Natomiast dla parterowej zabudowy rzemieślniczo-warsztatowej, magazynowo-gospodarczej oraz muzealno-wystawienniczej wysokość elewacji frontowych wynosi do ok. 7-8 m.

Analizując z kolei południową pierzeję ciągłą ul. [...] wskazano, że istnieje tam zabudowa od 1 do 11 kondygnacji o zróżnicowanej górnej krawędzi elewacji frontowych. Pierzeję tę tworzą: parterowy budynek magazynowo-gospodarczy dawnej Fabryki [...], o wysokości do ok. 6-7 m, 4-kondygnacyjne fronty: budynku biurowego przy ul. [...], budynku szkoły przy ul. [...] i budynku szkoły przy ul. [...], o wysokości do ok. 17 m, oraz 11-kondygnacyjna część 31-kondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], o wysokości do ok. 36-38 m.

Średnią wysokość elewacji frontowych w południowej pierzei ciągłej ul. [...] ustalono na ok. 18,5-19 m.

Biorąc pod uwagę, że planowana rozbudowa i nadbudowa ma być realizowana w obszarze zabudowy śródmiejskiej, w obszarze który podlega architektoniczno-urbanistycznym przekształceniom, w sytuacji gdy z ustaleń stanu faktycznego wynika, że w południowej pierzei ciągłej ul. [...] brak jednolitej linii górnych krawędzi elewacji frontowych (gzymsów) zabudowy z wyraźną dominacją w pierzei zabudowy 11-kondygnacyjnej części 31-kondygnacyjnego budynku przy ul. [...], to dopuszczalne było przyjęcie przez organ planowanej nadbudowy do 6 kondygnacji gdyż będzie to łagodzić efekt przytłaczającej różnicy wysokości.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności. Organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zatem podzielił w całości ustalenia tego organu i przyjął je za swoje. Wskazując na art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, analizę przeprowadzonego postępowania dowodowego, Kolegium uznało, że nie ma podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji, gdyż w niniejszej sprawie nie istnieje podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów procesowych, w szczególności wbrew stanowisku skargi, zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu odwoławczego wskazują podstawę prawną ich wydania.

Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.