Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 685/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 104
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 5 i 10, art. 3 pkt 9, art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 25
journal: Dz.U. 2020 poz 471
law: Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu samochodowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 48 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań: P. J., E. J. i I. J. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] r., znak: [...], nakazującą inwestorowi P. J. rozbiórkę parkingu (tj. utwardzenia terenu, trzech latarni ulicznych z zewnętrzną instalacją zasilającą, instalacji kanalizacji deszczowej z dwoma studniami), usytuowanego na działkach nr [...], [...] i nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) w miejscowości B. N..

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z [...] r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., działając na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał inwestorom E. J. i I. J. rozbiórkę parkingu na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości B. N..

Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w L. decyzją z [...] r. znak: [...] utrzymał mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 23 czerwca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 85/20 po rozpoznaniu skargi E. J. i I. J., tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję [...]WINB oraz decyzję PINB w L. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na naruszenie przez organy art. 52 Prawa budowlanego poprzez wadliwe ustalenie właściciela gruntu, na którym posadowione jest przedmiotowe utwardzenie terenu. Organy nie ustaliły też, czy obecny właściciel terenu wyraża zgodę na wykonanie nakazu rozbiórki przez E. i I. J..

Rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji pozyskał ze Starostwa L. wykaz podmiotów ewidencyjnych i wykaz działek ewidencyjnych na dzień 2 października 2020 r. z których wynika, że właścicielem działek o nr [...], [...] i [...] położonych w B. N. jest P. J..

Następnie podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 11 grudnia 2020 r. organ stwierdził, że od ostatniej kontroli przeprowadzonej w dniu 2 sierpnia 2019 r. usytuowanie, wielkość, instalacje i urządzenie parkingu nie zmieniły się. Podczas kontroli przeprowadzonej przez upoważnionych pracowników PINB w L. w dniu 2 sierpnia 2019 r. stwierdzono, że na działce o nr [...], [...] i częściowo na działce nr [...] znajduje się plac utwardzony kruszywem - tłuczniem o wymiarach 56,60 m x 64,30 m. Na placu brak jest wyodrębnienia w sposób wyraźny dojazdów manewrowych i stanowisk postojowych. Od strony działki nr [...] teren jest okrawężnikowany. Od strony północnej na plac prowadzi wjazd z drogi osiedlowej częściowo utwardzonej tłuczniem. Od strony południowej zaś przedmiotowy teren połączony jest wjazdem z drogą wewnętrzną utwardzoną tłuczniem, łączącą się z dojazdem z drogi publicznej obsługującym budynek znajdujący się na działce nr [...]. Przedmiotowy plac jest oświetlony, posiada instalację oświetleniową tj. trzy słupy oświetleniowe z wysięgnikami dwuramiennymi usytuowane wzdłuż środkowej osi terenu. Wykonano także częściowe odprowadzenie wody opadowej przez zamontowanie dwóch studni PCV z przykryciem kratami drogowymi i zabezpieczeniem przed przelewaniem w postaci odpływu w części górnej studni. W części zachodniej placu znajdowały się kontener i pryzma kruszywa. Odległość terenu utwardzonego od granicy z działką nr [...] wynosi od 3,10 m do 4,10 m, a odległość terenu utwardzonego od ściany budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] wynosi od 7,40 m do 8,40 m. W kontroli nie uczestniczyły strony postępowania ani ich pełnomocnicy. Protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 2 sierpnia 2019 r. został uznany za dowód w toczącym się postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu w dniu 7 sierpnia 2019 r. w sprawie legalności przedmiotowego parkingu. Ponadto ustalono, że inwestor zrealizował parking bez dokonania zgłoszenia lub uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Obecny podczas oględzin w dniu 11 grudnia 2020 r. P. J. oświadczył, że jest jedynym inwestorem przedmiotowego parkingu, plac ten został przez niego utwardzony w związku z inwestycją na sąsiedniej działce i potrzebnym placem na zaplecze budowy.

Mając na uwadze powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] r., znak: [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), nakazał inwestorowi P. J. rozbiórkę parkingu (tj. utwardzenia terenu, trzech latarni ulicznych z zewnętrzną instalacją zasilającą oraz instalacji kanalizacji deszczowej z dwoma studniami), usytuowanego na działkach nr [...], [...] i [...].

Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez P. J., E. J. i I. J., L. WINB wydał wskazaną na wstępie decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia organu pierwszej instancji, że inwestor wybudował parking, a nie jedynie utwardzenie terenu, bowiem przez utwardzenie powierzchni gruntu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, należy rozumieć wykonanie nowej powierzchni o większej twardości, mającej charakter niepodzielny i trwały m. in. utwardzeniem takim jest wylanie płyty betonowej lub warstwy kamienno-żużlowej związanej betonem, ułożenie kostki brukowej, czy płyt betonowych, a nie zwykłe wysypanie żwirem czy tłuczniem pod stanowiska postojowe dla samochodów. [...]WINB wyjaśnił, że funkcję parkingu spełniać może nie tylko wybetonowana czy wyasfaltowana nawierzchnia, ale również utwardzona żwirem, gruzem (tłuczniem, czy kruszywem). Stanowiska postojowe powinny mieć powierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II OSK 593/12). Niewątpliwie w takich kategoriach należy rozważać budowę parkingu, a nawet zwykłe utwardzenie terenu pod stanowiska postojowe dla samochodów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2012 r., II OW 142/12).

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy parking jako budowlę, a nie urządzenie budowlane, ponieważ nie stanowi on integralnej części budynku, jest parkingiem "wolnourządzonym", stanowiącym odrębną technicznie całość (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 grudnia 2011 r., I SA/Kr 1538/11). Zakwalifikowanie tej budowli do obsługi większej niż 10 samochodów jest właściwe, bowiem gdy na zrealizowanym placu postojowym o powierzchni około 3640 m˛ nie wyodrębniono w sposób wyraźny dojazdów manewrowych i stanowisk postojowych zasadnym jest uznanie całego placu postojowego za wydzielone miejsca parkingowe, albowiem inwestor dopuszcza postój pojazdów w każdym punkcie tego placu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 1 marca 2021 r., II SA/G1 21/21).

[...]WINB podniósł, że w aktach sprawy znajduje się też materiał fotograficzny przedmiotowego parkingu w trakcie jego użytkowania tj. w trakcie wesela, z zaparkowanymi samochodami gości w ilości znacznie większej niż 10 sztuk. Jak wynika z fotografii (k. 38 i 39 w aktach I instancji) załączonych do niniejszych akt sprawy ze sprawy dotyczącej domu weselnego znajdującego się na sąsiedniej działce nr [...], pomimo że miejsca nie zostały wyznaczone, samochody zostały zaparkowane w sposób uporządkowany.

Niesporne w sprawie jest to, że na budowę przedmiotowego parkingu nie było wydane pozwolenie na budowę. W związku z powyższym organ pierwszej instancji słusznie za podstawę prawną powołanej na wstępie decyzji przyjął art. 48 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji).

Organ ustalił, że dla przedmiotowego obszaru obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. L. . nr [...], poz. 1886 z 22 lipca 2011 r. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - § 14 ust 4 pkt 1 lit. a i b planu, działki o nr [...], [...] i [...], na których znajduje się przedmiotowy parking, oznaczone są symbolem 8MN. Teren ten przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, niepowodujących negatywnego oddziaływania na funkcję mieszkalną (pismo Gminy S. z dnia [...] r. znak: [...]). W aktach sprawy znajdują się też zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. - 1 etap, przyjęte uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] r. - rozdział 1, 2 i 4 (kart 9) pozyskane przez pracownika PINB w L. ze strony internetowej, gdzie przedmiotowy teren oznaczony jest symbolem 8MN, przy czym z § 14 ust. 4 pkt 2 lit. b planu wynika, że warunkiem lokalizacji usług nieuciążliwych jest wbudowanie ich w bryły budynków mieszkalnych, pod warunkiem, że nie będą przekraczały 50 % powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego lub będą stanowiły parterową zabudowę towarzyszącą.

Według [...]WINB lokalizacja parkingu jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym legalizacja parkingu nie jest dopuszczalna w świetle przepisu art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji), co jest wystarczającym powodem do zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji).

Zdaniem organu, bezprawne było też utwardzenie całości działek o nr [...] i [...], a tym samym pozbawienie ich powierzchni biologicznie czynnej. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że dla terenów oznaczonych symbolami 8MN (załącznik nr [...]) ustala się minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynnego - nie mniej niż 60 % powierzchni działki (§ 14 ust. 4 pkt 2 lit. d planu), zaś teren biologicznie czynny to teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca.

LWINB dodał, że nakazanie wykonania czynności, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego, powinno być skierowane do tego podmiotu, który aktualnie i realnie posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stąd zasadnie nakaz rozbiórki został skierowany do P. J., będącego jedynym inwestorem przedmiotowego parkingu (zob. protokół oględzin z 11 grudnia 2020 r. w aktach I instancji) oraz aktualnym właścicielem działek nr [...], [...] i [...].

Skargę na decyzję [...]WINB wniósł P. J., zarzucając naruszenie:

1) art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez zaaprobowanie jej bezpodstawnego zastosowania;

2) art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw przez ich błędną wykładnię;

3) art. 104 k.p.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie oraz art. 105 k.p.a. przez jego bezpodstawne niezastosowanie;

4) art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., którego następstwem były istotne błędy w ustaleniach faktycznych prowadzące do bezpodstawnego ustalenia, że zachodzi przypadek samowoli budowlanej po stronie inwestora P. J..

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, uchylenie w całości decyzji z [...] r. oraz o umorzenie w całości postępowania w przedmiocie nakazania rozbiórki parkingu usytuowanego na działkach nr [...], [...], [...], ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane obowiązujących do 18 września 2020 r. Przepisy te utraciły moc z dniem 19 września 2020 r. po wejściu w życie nowelizacji tej ustawy. Przepisem przejściowym regulującym kwestię zasad prowadzenia postępowań wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie nowelizacji jest art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), zgodnie z którym do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Materialnoprawną podstawę wydanych rozstrzygnięć stanowi art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w myśl którego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Przesłanką nakazania rozbiórki obiektu budowlanego według powołanego przepisu jest zatem ustalenie, że obiekt budowlany został wzniesiony bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nie ma możliwości jego zalegalizowania albo postępowanie legalizacyjne zakończyło się bezskutecznie.

W rozpoznawanej sprawie organy zasadnie uznały, że przedmiotem postępowania jest budowa obiektu budowlanego będącego parkingiem (budowlą) bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 ust. 2 określono wyjątki od powyższej zasady. Punkt 10 tego przepisu stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, zaś w myśl punktu 5, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych.

Będący przedmiotem rozpoznawanej sprawy obiekt nie należy jednak ani do pierwszej, ani do drugiej kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego jest z reguły zaliczane do urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9 ustawy), tj. urządzeń technicznych związanych z innym obiektem budowlanym, zapewniających możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego z natury swej pozostaje więc w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą), w stosunku do którego spełnia funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2012 r., II OSK 1283/11, LEX nr 1291890). Wyznacznikiem uznania utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej jest więc co do zasady wykonanie urządzenia budowlanego, które nie ma charakteru samoistnego i przyporządkowane jest celom związanym ze sposobem korzystania z tej działki (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 27 marca 2019 r., II SA/Rz 1304/18, LEX nr 2687186).

Podobnie jak pojęcie "utwardzenie gruntu", tak również pojęcie "miejsca postojowe" nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa. W tej sytuacji na gruncie orzecznictwa sądowoadministracyjnego zgodnie przyjęto, że dla prawidłowego rozumienia tego pojęcia należy kierować się spełnianą przez nie funkcją. Jeżeli więc utwardzenie terenu powstało na skutek naniesienia np. kruszywa celem umożliwienia unieruchomienia i postoju pojazdów i tak jest ono wykorzystywane, to powinno być traktowane jako miejsce postojowe. Urządzenia budowlane nie zostały zaliczone do obiektów budowlanych (budowli). Z zestawienia definicji budowli i urządzenia budowlanego z przepisami ustalającymi obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynika, że ustawodawca jako plac postojowy, a tym samym jako urządzenie budowlane nie będące obiektem budowlanym (budowlą), traktuje teren utwardzony umożliwiający postój do 10 samochodów osobowych. Jak stwierdził WSA w Rzeszowie w wyroku z 27 marca 2019 r., II SA/Rz 1304/18 oraz w wyroku z 24 stycznia 2018 r., II SA/Rz 1272/17, jeżeli w wyniku robót utwardzających teren powstaje plac umożliwiający postój więcej niż 10 samochodów osobowych, to nie jest to już wyłącznie urządzenie budowlane (plac postojowy), a obiekt budowlany wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Ilość 10 miejsc postojowych stanowi więc granicę rozdzielającą urządzenie budowlane w postaci placu postojowego od obiektu budowlanego służącego parkowaniu pojazdów (którego budowa wymaga pozwolenia). Utwardzony plac o ilości miejsc postojowych większej niż 10, jako będący obiektem budowlanym, podlega zatem reżimowi określonemu w art. 48 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie z akt administracyjnych sprawy, w tym protokołów oględzin oraz dokumentacji zdjęciowej bezspornie wynika, że działki nr [...], [...] i działka nr [...] (powstała po podziale działki nr [...]) stanowią plac utwardzony kruszywem-tłuczniem. Od strony działki nr [...] teren jest okrawężnikowany. Od strony północnej na plac prowadzi wjazd z drogi osiedlowej częściowo utwardzonej tłuczniem. Od strony południowej zaś przedmiotowy teren połączony jest wjazdem z drogą wewnętrzną utwardzoną tłuczniem, łączącą się z dojazdem z drogi publicznej obsługującym budynek znajdujący się na działce nr [...]. Przedmiotowy plac jest oświetlony, posiada instalację oświetleniową, tj. trzy słupy oświetleniowe z wysięgnikami dwuramiennymi, usytuowane wzdłuż środkowej osi terenu. Wykonano także częściowe odprowadzenie wody opadowej przez zamontowanie dwóch studni PCV z przykryciem kratami drogowymi i zabezpieczeniem przed przelewaniem w postaci odpływu w części górnej studni. Na placu brak jest wyodrębnienia w sposób wyraźny dojazdów manewrowych i stanowisk postojowych, co czyni zasadnym uznanie całego placu za wydzielone miejsca parkingowe. Inwestor dopuszcza bowiem postój pojazdów w każdym punkcie tego placu, czyli każdy punkt placu jest elementem miejsc parkingowych. Sporny teren tworzy zorganizowaną całość, która umożliwia manewrowanie pojazdów osobowych i ich parkowanie. Wykorzystywany jest jako plac postojowy (parking) dla nawet kilkudziesięciu samochodów osobowych (k. 38-39 akt adm.).

Tym samym prawidłowo organy ustaliły, że wykonano obiekt budowlany służący parkowaniu pojazdów samochodowych w ilości większej niż 10, co wymagało uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że w sprawie doszło do popełnienia samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ inwestor nie uzyskał wymaganego prawem pozwolenia na budowę przedmiotowego parkingu. Bezsprzecznie samowoli tej dopuścił się P. J., będący aktualnie właścicielem działek nr [...], [...] i [...], na których zlokalizowany jest przedmiotowy parking. Zasadnie zatem organy uczyniły go jedynym adresatem wydanych decyzji (art. 52 Prawa budowlanego; k. 90 akt adm.; zob. także uzasadnienie wyroku WSA w Lublinie z 23 czerwca 2020 r., II SA/Lu 85/20).

Legalizacja popełnionej przez skarżącego samowoli budowlanej była niedopuszczalna z uwagi na naruszenie przepisów obowiązującego dla działek nr [...], [...] i [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego).

W myśl § 14 ust. 4 pkt 1 lit. a/ i b/ i pkt 2 lit. b/ planu zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z [...] r., działki nr [...], [...] i [...] oznaczone są symbolem 8MN ("zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, niepowodujących negatywnego oddziaływania na funkcję mieszkalną, wbudowanych w bryły budynków mieszkalnych, pod warunkiem, że nie będą przekraczały 50 % powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego lub będą stanowiły parterową zabudowę towarzyszącą"). Nie ulega zatem wątpliwości, że budowla przeznczona do parkowania więcej niż 10 samochodów osobowych nie spełnia powyższego warunku. Ponadto, stosownie do treści § 14 ust. 4 pkt 2 lit. d/ planu, na terenie oznaczonym symbolem 8MN ustala się minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynnego na nie mniej niż 60 % powierzchni działki. Utwardzenie kruszywem – tłuczniem całości działek nr [...] i [...] pozbawia je powierzchni biologicznie czynnej, co w sposób oczywisty narusza dyspozycję powołanej normy planu.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest zatem podstaw do zakwestionowała ustaleń organów zarówno co do charakteru objętych nakazem rozbiórki robót budowlanych, jak i co do adresata tego nakazu oraz co do braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Tym samym wszystkie podniesione w skardze zarzuty są całkowicie bezzasadne. Na marginesie dodać należy, że dość kuriozalny jest sformułowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzut naruszenia art. 104 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem jedynie o formie zakończenia postępowania administracyjnego ("organ administracji załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej" (§ 1); "decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty we całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji" (§ 2)) i nie sposób ustalić, na czym mogłoby polegać naruszenie tego przepisu przez jego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę jaklo bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329).