Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 964/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 120, 121 par.1, art. 122, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191 i art. 197 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi U. P.Sp. z o. o. w O. (poprzednio: S. M. P.sp. z o. o. w O.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie należności celnych oraz podatku od towarów i usług. 1. uchyla zaskarżoną decyzję , 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz U. P. Sp. z o. o. w O. kwotę 918zł (słownie: dziewięćset osiemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2013 r. w Oddziale Celnym w T. przyjęto zgłoszenie złożone w procedurze uproszczonej dotyczące dopuszczenia do wolnego obrotu

towaru w postaci importowanego tunera TV o symbolu [...]. Dla przedmiotowego towaru skarżąca zadeklarowała kod TARIC 8529 90 65 50.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił kwotę długu celnego w kwocie 7.935 zł podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz kwotę podatku od towarów i usług, w wysokości 18.914 zł należnych z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego.

Podstawą wydanej decyzji stały się ustalenia z kontroli przeprowadzonej

u skarżącej, z których wynikło między innymi, że towar będący przedmiotem postępowania stanowi tuner telewizyjny odpowiedzialny za przetwarzanie sygnału dostarczane postaci fali nośnej wysokiej częstotliwości zmodulowanego w specyficzny sposób treścią obrazu i dźwięku na sygnały wykorzystywane w dalszej części odbiornika telewizyjnego. Tuner umożliwia przetwarzanie sygnału zmodulowanego zarówno analogowo (ATV), jak i cyfrowo (DTV). W torze analogowym wyjściowym sygnałem jest wyodrębniony kompletny sygnał video (CVBS) oraz odseparowany sygnał audio (SIF). W torze cyfrowym sygnałem wyjściowym jest cyfrowa zdemodulowana, nieodseparowana treść video i audio reprezentowana przez ciąg bajtów, wymagająca dalszej obróbki w celu uzyskania treści odseparowanych.

Ponadto podkreślono, że przedmiotowy towar zawiera obwody umożliwiające wyodrębnienie częstotliwości pośredniej z częstotliwości nośnej oraz demodulator analogowy z oddzielnymi wyjściami sygnału dźwiękowego (SIF) i kompletnego sygnału wizyjnego (CVBS).

Tuner zawiera również rozdzielacz sygnału analogowego i cyfrowego oraz DVB demodulator, z funkcją do wyodrębnienia sygnału użytecznego z częstotliwości pośredniej. Tuner wyposażony jest w gniazdo antenowe i umieszczony jest

w ekranującej metalowej blaszanej obudowie.

Organ zwrócił uwagę, że w podobnej sprawie, gdzie stroną była także spółka została wydana decyzja WIT nr [...] dotycząca tunera o symbolu [...]. W ocenie organu przedmiotowy towar winien być zatem zaklasyfikowany do kodu TARIC 8528 71 19 00 ze stawką cła 14%, zamiast 8529 90 65 50 ze stawką cła 3%.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ powołał noty wyjaśniające do CN i stwierdził, że zarówno budowa, jak

i zasada działania oraz pełnione funkcje przedmiotowego tunera odpowiadają zawartym w nich kryteriom klasyfikacyjnym. Organ wskazał, że noty wyjaśniające określają, iż tunery powinny zawierać obwody demodulacji, natomiast nie wskazują jakie funkcje muszą one spełniać. W związku z tym wyjaśnienia strony, że sygnał SIF wymaga dalszych przetworzeń, demodulacji (dodatkowo na płycie głównej odbiornika telewizyjnego) nie ma wpływu na klasyfikację taryfową przedmiotowych tunerów.

Zdaniem organu przedmiotowe tunery zawierają wszystkie elementy określone w notach wyjaśniających dla tunerów analogowych i poza dekoderem MPEG, także dla tunerów cyfrowych. Potwierdzają to także zebrane w sprawie dokumenty, tj. specyfikacja komponentu w rozwinięciu jej szczegółowych danych do przedmiotowych tunerów oraz wyjaśnienia strony zawarte w złożonej korespondencji. Organ podkreślił, że warunkiem koniecznym i wystarczającym do zaklasyfikowania tunera do kodu CN od 8528 71 11 do 8528 71 19 jest realizowanie funkcji tylko jednego rodzaju tunera (analogowego lub cyfrowego), przy czym przedmiotowy tuner spełnia wszystkie wymagania określone dla tunera analogowego i dlatego zgodnie z treścią not wyjaśniających powinien być klasyfikowany do kodu CN 8528 71 19.

Organ zgodził się ze stanowiskiem strony, że tuner dostraja, demoduluje, przetwarza sygnał wyjściowy SIF jedynie poprzez inne podzespoły umieszczone na płycie głównej odbiornika telewizyjnego (nie są integralną częścią tunera), a także, że jako taki może być wykorzystany tylko do montażu odbiorników przez nią produkowanych. Jednakże fakty te, w ocenie organu celnego, nie mają wpływu na klasyfikację przedmiotowego towaru.

W złożonej na powyższą decyzję organu odwoławczego skardze skarżąca wniosła o uchylenie jej w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011 r. zmieniającym załącznik I rozporządzenia

w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w zw. z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z notami wyjaśniającymi do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich wprowadzonych komunikatem z dnia

10 2011 r. (Dz. U. UE C 41/1 z dnia [...] lutego 2011 r.) poprzez ich nieprawidłowe zastosowania przez Dyrektora, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Naczelnika w zakresie zmiany klasyfikacji tunerów TV, która została dokonana z naruszeniem prawa; 2) naruszenie przepisu art. 12 ust. 2 i ust. 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te nakładają na skarżącą, będącą posiadaczem wiążącej informacji taryfowej WIT bezwzględny obowiązek jej stosowania, oraz przewidują związanie organu celnego treścią WIT,

w sytuacji gdy: a) w toku konkretnych formalności celnych (to jest dokonywania zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu) skarżąca nie posłużyła się WIT, podczas gdy: prawidłowa interpretacja cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, iż posiadacz WIT nie jest zobowiązany do jej zastosowania,

a WIT ma charakter wiążący dla organu celnego wyłączenie w sytuacji, kiedy w toku konkretnych formalności celnych (to jest dokonywania zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu) posiadacz posłużył się nią; b) w chwili dokonywania formalności celnych związanych ze złożeniem zgłoszenia celnego w dniu [...] lutego 2013 r., skarżąca nie mogła posłużyć się WIT, gdyż została ona wydana dniu [...] października 2012 r., a zatem nie obowiązywała ona w dacie dokonania zgłoszenia celnego; c) WIT dotyczy tunera TV o symbolu [...], tj. towaru innego niż tuner objęty zgłoszeniem celnym, a zatem nie może być uznana za wiążącą w stosunku do wspomnianego tunera TV co skutkowało utrzymaniem przez Dyrektora w mocy decyzji Naczelnika i potwierdzeniem stanowiska organu w zakresie kluczowego znaczenia WIT i klasyfikacji tunera do kodu 8528 71 19 00 oraz odmową powołania biegłego i nierozpatrzeniem wszystkich wniosków dowodowych skarżącej.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy

z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych i dowodów składanych przez skarżącą, prowadzące do zakwestionowania prawidłowości klasyfikacji do kodu TARIC 8529 90 65 50, stanowiących przedmiot zgłoszenia celnego tunerów TV

i ograniczenie się wyłącznie do analizy treści protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2014 r.

i WIT. Skarżąca wskazała też na naruszenie art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, zarzucając organowi rażąco błędną i pozbawioną obiektywizmu ocenę zebranych dowodów, co skutkowało nierzetelnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i wywarło istotny wpływ na jej wynik. W skardze wskazano również na uchybienie art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez wydanie decyzji stojącej w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów podatkowych, z uwagi na kierowanie się przy rozstrzyganiu sprawy jedynie względami fiskalnymi bez rozważenia słuszności stanowiska skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia [...] lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 1290/14, oddalił skargę Sharp Manufacturing P. S.. z o.o. w Ostaszewie (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie należności celnych oraz podatku od towarów i usług.

Od powyższego wyroku spółka wywiodła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji

i oddalenie skargi na skutek niewłaściwego zastosowania przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz

w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 620/2011 z dnia [...] czerwca 2011 r. zmieniającym załącznik I Rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz

w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w zw. z art. 2 WKC w zw. z Notami wyjaśniającymi do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich wprowadzonych komunikatem z dnia 10 lutego 2011 r. (Dz. U. UE C 41/1 z dnia 10 lutego 2011 r.), poprzez uznanie, że organy celne kwestionując dokonaną przez skarżącą klasyfikację Tunerów TV

w nomenklaturze scalonej, nie dopuściły się naruszenia powołanych przepisów; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, na skutek uznania, że Organy celne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, podczas gdy jak wykazała Skarżąca, organy celne zaniechały pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności z pominięciem wniosków dowodowych składanych przez skarżącą, co doprowadziło do zakwestionowania prawidłowości przyjętej przez skarżącą klasyfikacji tunerów TV o symbolu [...] ("Tunery TV")

i w efekcie powinno stanowić samoistną podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji przez WSA; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 191

w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej

w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji

i oddalenie skargi, pomimo tego, że organy celne dokonały rażąco błędnej

i pozbawionej obiektywizmu oceny zebranych dowodów, co skutkowało nierzetelnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, w istotny sposób rzutującym na wynik postępowania, co w ocenie skarżącej powinno zostać uznane za wystarczającą przesłankę dla uznania, że decyzja jest wadliwa i jako taka powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego z racji nieuchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenia skargi, pomimo tego, że zaskarżona decyzja została wydana w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, z uwagi na kierowanie się przez organy celne wyłącznie względami fiskalnymi bez rozważenia słuszności stanowiska skarżącej, podczas gdy opisane postępowanie organów celnych winno skutkować uznaniem, że postępowanie w sprawie było prowadzone w sposób wadliwy, a wydana w tak prowadzonym postępowaniu decyzja powinna zostać uchylona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 września 2017r., I GSK 1036/15, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi

I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy traktować jako dotyczące procesu identyfikacji towaru dla celów klasyfikacji Wspólnej Taryfy Celnej, mieszczącego się w sferze ustaleń faktycznych. NSA nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, ponieważ uznał, że nie zostało ono poprzedzone kompleksowym i rzetelnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy

w odniesieniu do budowy i funkcjonalności tunerów, koniecznym do dokonania prawidłowej klasyfikacji towarów. W ocenie NSA, z opisanych warunków w Notach wyjaśniających nr 2011/C 41/01, na które powołują się obie strony wynika, że analogowe tunery wideo powinny zawierać obwody demodulacyjne (blok DEM), a więc można przypuszczać, iż nie chodzi tu wyłącznie o jeden blok DEM wideo, ale również

o drugi blok DEM audio. W tym zakresie nie jest jasne stanowisko, czy zostało w sprawie zakwestionowane, że bloku DEM audio sporne tunery w ogóle nie posiadają, czy też blok DEM audio istnieje, ale nie demoduluje sygnału audio w formacie SIF. Brak jest również precyzyjnego ustalenia pojęcia demodulacji oraz określonego w Notach wyjaśniających pojęcia oryginalnego sygnału kamery. W ocenie Sądu II instancji brak kompleksowego wyjaśnienia wskazanych kwestii skutkował uniemożliwieniem dokonania prawidłowej klasyfikacji przedmiotowych tunerów do odpowiedniej pozycji nomenklatury scalonej. Jednocześnie NSA wskazał, że bez przeprowadzenia dowodu

z opinii biegłego w zakresie budowy i funkcji spornych tunerów, bez wątpienia skomplikowanych zagadnień technicznych, przedwczesne było dokonanie ich klasyfikacji taryfowej. Ponadto nie było trafne pominięcie zagranicznych, wiążących informacji taryfowych przedstawionych przez Spółkę, choć nie powinny one wytyczać treści rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718) dalej: "p.p.s.a." lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ).

Rozpoznając skargę należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Wskazać należy, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uchylił wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 04 lutego 2015r. sygn. akt I SA/Bd 1288/14 oddalający skargę i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Podkreślenia w związku z tym wymaga, że na podstawie art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest zarówno wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, jak również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.

W skardze do sądu skarżąca Spółka sformułowała zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, które w jej ocenie miały istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji zasadne zwykle jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jako że zmierzały one do podważenia stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez organ za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy pozwala na ocenę prawidłowości zarzutów naruszenia prawa materialnego, które zastosowano w sprawie. Jednakże w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że ocena zasadności wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania, powinna zostać poprzedzona analizą przepisów prawa materialnego, albowiem ich treść wyznacza zakres istotnych i koniecznych ustaleń faktycznych. Przeprowadzone bowiem przez organy postępowanie dowodowe, mające na celu rozstrzygnięcie sprawy, musi obejmować ustalenie okoliczności, które podjęcie takiego rozstrzygnięcia umożliwiają. Realizacja takiego celu daje organom podstawę do selekcjonowania zgłaszanych wniosków dowodowych, w taki sposób, by uwzględniać tylko te, które wprost zmierzają do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa importowanego z Chin towaru – tunera TV o symbolu [...] do odpowiedniego kodu Zintegrowanej Taryfy Celnej Unii Europejskiej (TARIC), opracowanej na podstawie Scalonej Nomenklatury Towarowej (CN). Według strony towar ten powinien być zakwalifikowane do pozycji TARIC 8529 90 65 50. Według natomiast organu właściwa jest pozycja TARIC 8528 71 19 00. Z pozycją 8529 90 65 50 wiąże się zastosowanie stawki celnej w wysokości 3 %. Zakwalifikowanie natomiast towaru do pozycji 8528 71 19 00 oznacza zastosowanie stawki 14%.

Zauważyć należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż cały proces identyfikacji towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy Celnej, z natury rzeczy wymagający odniesienia się do poszczególnych pozycji i podpozycji Taryfy oraz uwag

i wyjaśnień do niej, mieści się w sferze ustaleń faktycznych (v. wyrok NSA z 30 marca 2004r. sygn. akt GSK 19/04, Wokanda 2004/9/34). Podniesione w skardze zarzuty należy traktować jako dotyczące procesu identyfikacji towaru dla celów klasyfikacji Wspólnej Taryfy Celnej, mieszczącego się w sferze ustaleń faktycznych.

W konsekwencji, oceny wymaga zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania w powiązaniu z przepisami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego.

W niniejszej sprawie dla dokonania oceny prawidłowości klasyfikacji przedmiotowych tunerów, niezbędne jest odniesienie się do Not wyjaśniających

nr 2011/C 41/01, na które powołują się obie strony sporu. Zgodnie z przywołanymi Notami podpozycje 8528 71 11 do 8528 71 19 "obejmują aparaturę zawierającą tuner wideo, który przekształca sygnały telewizyjne wysokiej częstotliwości na sygnały, które mogą być wykorzystywane przez aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu lub przez monitory. Urządzenia te zawierają obwody wybierania, które pozwalają na dostrojenie na określony kanał lub do określonej częstotliwości fali nośnej, oraz obwody demodulacji. Urządzenia te mogą być także wyposażone w urządzenia dekodujące (kolor) lub w separatorowe zespoły obwodów elektrycznych do synchronizacji. Urządzenia te zazwyczaj przeznaczone są do działania z pojedynczą lub zbiorczą anteną (przesył kablem wysokiej częstotliwości). Sygnał wyjściowy może być wykorzystany jako sygnał wejściowy do monitorów lub urządzeń do zapisu lub odtwarzania. Składa się on z oryginalnego sygnału kamery (tj. niemodulowanego do celów nadawczych). Analogowe tunery wideo w rozumieniu tych podpozycji mogą mieć postać modułów zawierających przynajmniej obwody częstotliwości radiowych (blok RF), obwody pośredniej częstotliwości (blok lF) i obwody demodulacyjne (blok DEM)

z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS). Cyfrowe tunery wideo w rozumieniu tych podpozycji mogą mieć postać modułów zawierających przynajmniej blok RF, blok IF, blok DEM i dekoder MPEG do telewizji cyfrowej z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i cyfrowego sygnału wizyjnego. Moduły zawierające komponent zarówno analogowego, jak i cyfrowego tunera wideo objęte są niniejszymi podpozycjami, jeżeli jeden z komponentów jest klasyfikowany jako kompletny lub gotowy tuner wideo przez zastosowanie reguły 2a) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej. Moduł, który nie spełnia powyższych warunków należy klasyfikować jako część do pozycji 8529." Nie ulega wątpliwości, że dla uznania, iż dane urządzenie jest tunerem wideo, który należy klasyfikować do jednej z podpozycji od 8528 71 11 do 8528 71 19, urządzenie to powinno łącznie spełniać opisane

w Notach warunki.

W skardze strona podnosi, że moduł cyfrowy tunera nie zawiera dekodera MPEG i w związku z tym nie może być uznany za tuner wideo w rozumieniu not wyjaśniających. Natomiast moduł analogowy zawiera blok RF, blok IF, posiada oddzielne wyjście sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS). Niemniej tuner nie posiada demodulatora analogowego audio. Analogowy sygnał audio dla jego wykorzystania w odbiorniku telewizyjnym wymaga dalszej obróbki – demodulacji przez blok DEM audio, który jest zainstalowany w procesorze głównym odbiornika telewizyjnego. Skarżąca podkreśliła, że znajdujący się w tunerze blok DEM jest odpowiedzialny wyłącznie za demodulacje sygnału video, natomiast sygnał audio opuszcza tuner w postaci niezmodulowanego sygnału SIF, który wymaga demodulacji przez blok DEM audio zainstalowany w procesorze głównym odbiornika telewizyjnego. Opisana demodulacja jest dokonywana niezależnie od tunera. W konsekwencji strona uważa, ze także w przypadku modułu analogowego przedmiotowy tuner nie może być uznany za kompletny tuner wideo w rozumieniu not wyjaśniających.

Dla uzasadnienia swoich racji skarżąca odwołuje się do wiążących informacji taryfowych wydanych dla podobnych towarów do spornego tunera przez władze celne innych państw członkowskich Unii Europejskiej (nr [...] i nr [...]). Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, na wiążącą informację taryfową może powoływać się tylko jej posiadacz. W związku z tym informacja wydana na rzecz jednego podmiotu, nie tworzy prawa do powoływania się na nią na inny podmiot. Potwierdził to TSUE w wyroku z dnia

15 września 2005 r., C- 495/03, w którym zgodził się z sądem krajowym, że na podstawie art. 12 WKC z wiążącej informacji taryfowej wynikają prawa jedynie dla osoby, na którą wystawiono tę informację i jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane. Ponadto organ celny wskazał, że w bazie EBTI widnieją wiążące informacje taryfowe dotyczące klasyfikacji do pozycji CN 8528 podobnych towarów, wydane np. przez słowacką (nr [...]) oraz niemiecką (nr [...]) administracje celną.

Strona twierdzi również, że za prawidłowością przyjętej przez nią klasyfikacji spornego tunera przemawia Wiążąca Informacja Taryfowa nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydana przez Urząd Celny Województwa Ołomunieckiego. Posiadaczem tej informacji jest spółka, a klasyfikacja dotyczy tunera o symbolu [...] mającego parametry zbliżone do tunera stanowiącego przedmiot zaskarżonej decyzji. W wymienionej wyżej WIT tuner został zaklasyfikowany do kodu 8529 90 65 50. Do pisma procesowego z dnia [...] stycznia 2015 r. strona załączyła kolejne WIT dotyczące tunerów o symbolu [...], [...], [...], [...], wydanych w dniu [...] stycznia 2015 r. przez Urząd Celny Województwa Ołomunieckiego. W powyższych WIT tunery zostały zaklasyfikowane również do pozycji 8529 90 65 50.

Z kolei organy celne twierdzą, że z Not wyjaśniających nr 2011/C 41/01 nie wynika, iż obwód demodulacyjny (blok DEM audio) musi gwarantować sygnał audio wyjściowy z tunera w postaci, która nie wymaga już dalszej obróbki. Z analizowanych zapisów wynika jedynie, że urządzenie ma zawierać obwód demodulacji; analogowe tunery wideo mają zawierać obwody demodulacji z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego. Zapis ten wskazuje, że sygnał wizyjny ma być całkowity, czego nie zaznaczono w odniesieniu do sygnału audio.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji stwierdził, że powyższe wnioski nie zostały poprzedzone kompleksowym i rzetelnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, tj. dotyczącym budowy i funkcjonalności tunerów, koniecznym do dokonania prawidłowej klasyfikacji towarów. Za NSA należy stwierdzić, że z opisanych w Notach wyjaśniających nr 2011/C 41/01 warunków wynika, iż analogowe tunery wideo powinny zawierać obwody demodulacyjne (blok DEM), a więc można przypuszczać, że nie chodzi tu wyłącznie o jeden blok DEM wideo, ale również

o drugi blok DEM audio. Wobec tego wyjaśnienia wymaga, czy bloku DEM audio sporne tunery w ogóle nie posiadają, czy też blok DEM audio istnieje, ale nie demoduluje sygnału audio w formacie SIF. Należy również precyzyjnie ustalić pojęcia demodulacji oraz określonego w Notach wyjaśniających pojęcia oryginalnego sygnału kamery.

Kierując się zaleceniami NSA należy stwierdzić, że przyjęta przez organy celne taryfikacja spornych tunerów do pozycji 8528 71 19 00, oparta została w głównej mierze na decyzji Dyrektora IC w W. z [...] października 2013r. nr [...], wydanej na wniosek samej Spółki. Decyzja ta stała się ostateczna, z uwagi na brak odwołania wnioskodawczyni. Niemniej jednak zauważyć należy, że została ona wydana w oparciu o niepełne informacje. Świadczą o tym okoliczności podnoszone przez Skarżącą, a niekwestionowane przez organy celne, że w toku postępowania prowadzonego przez Dyrektora IC w W., organ nie rozpatrywał dowodów potwierdzających brak zainstalowania bloku DEM audio w tunerze oraz zwracających uwagę na konieczność demodulacji sygnału wyjściowego audio tunera (SIF) przez urządzenie niezależne od tunera. W postępowaniu tym, Dyrektor IC w W. oparł się wyłącznie na materiałach technicznych. Potwierdzeniem tego, że w opisywanej sprawie Dyrektor IC w W. nie dysponował pełnym materiałem dowodowym, było wznowienie na wniosek Spółki postępowania zakończonego decyzją nr [...] z [...] października 2013r.

Sąd I instancji ponownie rozpatrując sprawę wskazuje w szczególności na konkluzje Naczelnego Sądu Administracyjnego, "że bez przeprowadzenia dowodu

z opinii biegłego w zakresie budowy i funkcji spornych tunerów, bez wątpienia skomplikowanych zagadnień technicznych, przedwczesne było dokonanie ich klasyfikacji taryfowej." W ponownie prowadzonym postępowaniu, w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej, konieczne będzie zatem przeprowadzenie dowodu

z opinii biegłego. Tym samym organy celne nieprawidłowo odmawiały przeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę dowodów argumentując, że dowody te niczego do sprawy nie mogły wnieść. Działania takie naruszają zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną

w art. 122 O.p. (w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego) oraz art. 187 § 1 O.p. (organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy). W efekcie naruszają także zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p. (organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona).

Ponadto NSA stwierdził, że nie było trafne pominięcie przez Sąd I instancji zagranicznych, wiążących informacji taryfowych przedstawianych przez Spółkę

w trakcie postępowania celnego oraz postępowania sądowego. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni także zalecenia w tym przedmiocie. Wprawdzie wskazane przez spółkę WIT-y nie powinny wytyczać treści rozstrzygnięcia w sprawie, nie można jednak zignorować istnienia takich decyzji, a więc praktyki klasyfikacyjnej podobnych,

a nawet takich samych towarów, w obrocie prawnym Unii Europejskiej. Wspólnotowy Kodeks Celny bowiem normatywnie uzasadnia i przesądza o konieczności jednolitego stosowania regulacji celnych. Z tych też względów tut. Sąd przeprowadził dowód z tych dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w orzecznictwie wielokrotnie wskazywał, że wiążąca informacja taryfowa jako powszechnie dostępna stanowi niewątpliwie komunikat taryfikacyjny dla zainteresowanych podmiotów i jeśli organ uważa, że wyrażone w nich stanowisko jest błędne to, mimo iż formalnie nie jest nią związany, musi działać szczególnie rozważnie, aby nie naruszać zaufania, jakim z natury rzeczy osoby powinny obdarzyć organy administracji (v. wyrok NSA z 25 lipca 2013r. sygn. akt I GSK 1231/12). Wydana w danej sprawie informacja taryfowa nie wiąże organów celnych w innych sprawach, jednak organ powinien zbadać, czy i jak dalece sytuacja jest analogiczna do sytuacji, w której została ona wydana (v. wyrok NSA z 27 lipca 2011r. sygn. akt I GSK 467/10). Powyższe stwierdzenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są zbieżne ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zgodnie z którym okoliczność, że organy celne innego państwa członkowskiego wydały na rzecz osoby trzeciej względem sporu zawisłego przed takim sądem wiążącą informację taryfową dla określonego towaru, która, jak się wydaje, zawiera odmienną wykładnię pozycji CN od wykładni, która wedle oceny tego sądu powinna być stosowana dla wyrobu podobnego, będącego przedmiotem wskazanego sporu, powinna niewątpliwie skłonić sąd do zachowania szczególnej ostrożności przy dokonywaniu oceny dotyczącej ewentualnego braku racjonalnych wątpliwości co do prawidłowego stosowania CN (v. wyrok TS z 15 września 2003r. sygn. akt C-495/01, publ. Lex nr 223377).

Mając to na uwadze, przy klasyfikacji spornych tunerów pomocnym będzie zbadanie jakie tunery zostały sklasyfikowane do kodu 8529 90 65 50 przez administracje celne Czech oraz Słowacji, i jakie właściwości tych urządzeń zdecydowały o takiej właśnie klasyfikacji taryfowej.

Mając zatem na uwadze powyższe, obecnie WSA za zasadne uznał naruszenie podanych w skardze przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121

§ 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, co wyżej już wykazano.

Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz. 490). Zasądzono od organu na rzecz skarżącej Spółki częściowy zwrot kosztów postępowania sądowego. Miarkowanie kosztów postępowania sądowego polegało na przyznaniu 500 zł kosztów zastępstwa procesowego i było uzasadnione tym, że niniejsza sprawa jest jedną z kilkudziesięciu spraw zawisłych przed tut. Sądem

o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, a wniesione przez pełnomocnika Spółki środki prawne są podobnej treści.

M. Łent H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska