Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 566/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust.1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 17 maja 2022 r. nr KO.4117.172.2022 w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 17 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Skierniewice z 28 stycznia 2022 r., ustalającą P.O. (dalej: Podatnikowi albo Stronie) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 rok.

Wójt Gminy Skierniewice, na podstawie art. 207, art. 21 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), dalej: O.p., art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6a ust. 1 i ust. 6 oraz art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020r, poz. 333), dalej: "u.p.r.", Uchwały Nr XXXIV/267/2021 Rady Gminy Skierniewice z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę do obliczenia podatku rolnego za rok podatkowy 2021 na obszarze Gminy Skierniewice (Dz.Urz.Woj.Łodz. z 2021 r. poz. 5720 ), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r, o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz.1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", uchwały Nr XXXIV/266/2021 Rady Gminy Skierniewice z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Skierniewice (Dz.Urz.Woj.Łodz. z 2021r., poz. 5754), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 6a ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 888), dalej: "u.p.l.", i Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2021 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej wg średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2021 r. (M.P. z 2021r., poz. 950) ustalił Podatnikowi wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2022 w miejscowości H. na kwotę 4290 zł, w tym podatek rolny w wysokości 2344 zł, podatek od nieruchomości w wysokości 1872 zł i podatek leśny w wysokości 74 zł.

Organ ustalił, że Strona jest użytkownikiem wieczystym gruntów położonych w miejscowości H. Do opodatkowania przyjęto powierzchnię gospodarstwa, która wynosi ogółem 23,39 ha, w tym las o pow. 1,5900 ha i grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ogółem 3600 m2.. Do obliczenia zobowiązania przyjęto następujące stawki podatkowe: podatek rolny 145 zł, podatek od nieruchomości 0,52 zł i podatek leśny 46,6972 zł.

W odwołaniu Strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przywrócenie stawek obowiązujących przed 2020 rokiem. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wymiaru podatku rolnego na rok 2022, naruszenie jej interesów, błędną ocenę sytuacji panującej w rolnictwie a szczególnie u sadowników i błędnie ustalony stan rzeczywisty w rolnictwie. Nadmieniła, że prowadzenie gospodarstw w Gminie Skierniewice przy ciągle wzrastających stawkach podatku rolnego nie zachęca do jego rozwoju i podnoszenia wydajności.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W opinii odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, powierzchnię i rodzaj gruntów podlegających opodatkowaniu oraz zastosował obowiązujące stawki podatków: rolnego, od nieruchomości i leśnego, dokonując właściwego wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących stosowania zbyt wysokich stawek przedmiotowych podatków, Kolegium wyjaśniło, że uchwały są aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym na danym terenie, organ podatkowy nie może zatem pomijać zawartych w nich ustaleń i ma obowiązek stosować przepisy u.p.r. i aktualne uchwały Rady Gminy Skierniewice.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Podatnik zarzucił zaskarżonej decyzji:

- zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego tj. podatku rolnego, co jest naruszeniem ustawy o podatku rolnym a w szczególności art. 6 pkt 3;

- naruszenie interesu publicznego interpretowanego jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, a nie poprzez władztwo podatkowe, jakie niewątpliwie w tym przypadku występuje, do zaspakajania ambicji jednostek władczych;

- naruszenie ważnego interesu podatnika poprzez jego nadmierne obciążanie zobowiązaniami finansowymi celem poprawy sytuacji i wizerunku zarządzającego jednostką samorządową.

Wobec zarzucanych uchybień, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przywrócenie poprzednich wartości stawek podatków, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi uprawnionemu oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna. Organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).

Przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca skarżącemu wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2022 r. w wysokości 4290 zł.

Ustalony przez organy stan faktyczny nie jest przedmiotem sporu. Skarżący jest użytkownikiem wieczystym gruntów położonych w miejscowości H. o łącznej pow. 23,39 ha (16,1620 ha przeliczeniowego), w tym lasu o pow. 1,5900 ha i gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości o ogólnej pow. 3600 m2. Powyższe ustalenia mają oparcie w złożonych informacjach i danych z ewidencji gruntów zaś, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń.

Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide: wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając ustalony przez organy stan faktyczny, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia poczynione przez organy podatkowe. W ocenie Sądu, organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania podatkowego i wymiaru przedmiotowego zobowiązania, zaś dokonana przez organy ocena zgromadzonego materiału nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Oznacza to, iż Sąd nie stwierdził uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a w skardze strona skarżąca nie przedstawiła w tym zakresie żadnych argumentów.

Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.r, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2, użytkownikami wieczystymi. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 u.p.r.). Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r.). Zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r., podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. W tym zakresie organy prawidłowo, na podstawie informacji i danych z ewidencji gruntów, przyjęły łączną pow. przeliczeniową 16,1620 ha gruntów pozostających we współwłasności skarżącego.

Jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r., podatek rolny za rok podatkowy wynosi: od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, obliczoną według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2021 r. (M.P. z 2021 r. poz. 95), średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2022 wyniosła 61,48 zł za 1 dt. Dokonując obliczeń wysokości podatku organ uwzględnił jednak zapis § 1 uchwały Nr XXXIV/267/2021 Rady Gminy Skierniewice z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta stanowiącej podstawę do obliczenia podatku rolnego za rok podatkowy 2022 na obszarze Gminy Skierniewice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2021 r. poz. 5720), w myśl którego średnią cenę skupu żyta stanowiącą podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy na rok 2022 obniżono do 58 zł/dt.

Wbrew argumentacji strony, organ nie opierał się zatem na najwyższych stawkach dla ustalenia wymiaru podatku rolnego, gdyż uwzględnił § 1 uchwały Rady Gminy Skierniewice z dnia 24 listopada 2021 r., którą Rada obniżyła średnią cenę skupu żyta, stanowiącą podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy na rok 2022, z kwoty 61,48 zł/dt do 58 zł/dt. Trudno tym samym zgodzić się ze Stroną, iż organ podatkowy naruszył zapis art. 6 pkt 3 u.p.r. oraz ważny interes podatnika przez jego nadmierne obciążanie zobowiązaniami finansowymi.

Obliczając stawkę podatku rolnego od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. na 2022 rok, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r., organ prawidłowo ustalił ją jako równowartość pieniężną 2,5 q żyta tj. 145 zł (58 zł x 2,5 q) i taką też stawkę zastosował w niniejszej sprawie. Podatek rolny wyliczony został jako iloczyn równowartości pieniężnej 2,5q żyta tj. 145 zł x 16,162 ha przeliczeniowych, co po zaokrągleniu do pełnych złotych stanowi kwotę 2344 zł.

Rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości dokonano na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane – grunty, dla których podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Podatnik nie kwestionuje, iż jest użytkownikiem wieczystym gruntów kwalifikowanych jako pozostałe o łącznej powierzchni 3600 m², co potwierdza ewidencja gruntów i budynków. Uwzględniając powyższe i stosownie do § 1 pkt 1 lit. c uchwały XXXIV/266/2021 Rady Gminy Skierniewice z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Skierniewice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2021 r. poz. 5754) wysokość stawek podatku od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wynosi 0,52 złotych od 1 m² powierzchni. Podatek od nieruchomości od tych gruntów został zatem prawidłowo wyliczony na kwotę 1872 zł (3600 m² x 0,52 zł).

Sąd podziela także ustalenia zaskarżonej decyzji w zakresie podatku leśnego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.l., lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Z kolei, stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.l. podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi lasów;

3) użytkownikami wieczystymi lasów;

4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 u.p.l). Jak stanowi art. 4 ust. 1 u.p.l., podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m³ drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 4). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2021 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2021 r. (M.P. z 2021 r., poz. 950) średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2021 r., wyniosła 212,26 zł za 1 m³. Wobec powyższego stawka podatku leśnego wynosi 46,6972 zł (0,220 m2 x 212,26 zł), a należny podatek leśny wynosi 74 zł (1,5900 ha x 46,6972 zł).

W świetle powyższych rozważań, w opinii Sądu, organ I instancji prawidłowo ustalił zarówno podmiot, jak i przedmiot łącznego zobowiązania pieniężnego Podatnika, a organ odwoławczy zasadnie zaaprobował te ustalenia. Poddając kontroli zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonych aktów. Mając na uwadze, iż podatek rolny i podatek od nieruchomości dotyczą przedmiotów opodatkowania położnych na terenie tej samej gminy, organy prawidłowo ustaliły zobowiązanie w formie łącznego zobowiązania pieniężnego (art. 6c ust. 1 u.p.r.). Organy zastosowały właściwe przepisy ustaw oraz wskazanych na wstępie uchwał Rady Gminy Skierniewice, które jednoznacznie regulują kwestie przedmiotowych podatków i nie pozostawiają organom luzu decyzyjnego. Oznacza to, że organ nie może dowolnie stosować stawek podatkowych obowiązujących przed 2020 rokiem.

Z powyższych względów należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).

is