Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1089/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 120, art. 119 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 165a par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości w formie zwolnienia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 29 maja 2020 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości w formie zwolnienia.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Jak wynika z zaskarżonego postanowienia i akt administracyjnych sprawy, w dniu 21 maja 2020 r. do Prezydenta Miasta K. wpłynął wniosek A. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu podatku od nieruchomości. Z treści przedmiotowego pisma wynika, iż podatnik wnosi o zwolnienie z podatku od nieruchomości, w zakresie nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] (w miejscu położenia dawnego Hotelu "F. oznaczonych kartoteką nr [...]. W uzasadnieniu podania powołano się na zapisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a w szczególności na treść art. 15p ust. 1 tej ustawy. Podatnik podkreślił, iż nie wnosi o udzielenie pomocy opartej na stosownych rozporządzeniach Komisji UE w trybie de minimis, ale z uwagi na szczególne okoliczności związane z pandemią, wnosi o zastosowanie rozwiązań przewidzianych przez ustawodawcę w wymienionych przepisach ustawy o zwalczaniu skutków COVID-19.

Uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania Prezydent Miasta K. w postanowieniu z dnia 29 maja 2020 r. wyjaśnił, że zamknięty katalog zwolnień zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych, zawiera art. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dodatkowe zwolnienia przedmiotowe, zgodnie ze wspomnianą wyżej ustawą, może wprowadzić w drodze uchwały rada gminy. Organ l instancji stwierdził, że wnioskowana przez podatnika forma ulgi, tj. zwolnienie z podatku od nieruchomości, nie może być zastosowana. Zdaniem organu argumenty, na które się powołano nie znajdują się bowiem wśród enumeratywnie wymienionych we wskazanych przepisach przesłanek, powodujących zwolnienie z obowiązku podatkowego. W obowiązującym stanie faktycznym i prawnym podatnik nie spełnia więc warunków umożliwiających skorzystanie ze zwolnień ustawowych, o których mowa powyżej. Organ l instancji wskazał także, że Rada Miasta K. do chwili obecnej nie podjęła żadnej uchwały w trybie art. 15p ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Prezydent Miasta K. stwierdził zatem, że żądanie przez podatnika zwolnienia z podatku od nieruchomości nie może zostać zastosowane, bowiem przepisy prawa obowiązujące w Gminie Miejskiej K. nie przewidują tego rodzaju ulgi, w tym konkretnym przypadku. W tym stanie faktycznym i prawnym organ l instancji uznał, że zastosowanie znajdzie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Inne przyczyny, o których mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej to w szczególności brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści w trybie postępowania podatkowego, sytuacja, w której w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, czy też sytuacja, w której wydana już została decyzja podatkowa.

Na powyższe postanowienie zażalenie w ustawowym terminie złożył A. z siedzibą w W. wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem Żalącego utrzymanie obowiązku podatkowego w dotychczasowej stawce (odnoszącej się do wykorzystywania nieruchomości na cele działalności gospodarczej, w sytuacji, w której nieruchomości nie da się wykorzystywać w ten sposób) stanowi dyskryminację podatnika. Jak podniesiono w zażaleniu podatek od nieruchomości ma charakter powszechny, ale stawka tego podatku oraz zwolnienia o charakterze przedmiotowym, wynikają z przeznaczenia i sposobu korzystania z nieruchomości. Podatnik stwierdził, że nie kwestionuje obowiązku podatkowego, a odwołuje się jedynie w treści wniosku do zaistniałych okoliczności związanych z pandemią COVID-19, w których to wyjątkowych okolicznościach wykorzystywanie nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem nie jest możliwe, co powinno rzutować na obciążenie go stawką zerową podatku. Żalący podniósł, że ustawodawca przewidział możliwość stosowania przez organy samorządu rozwiązań w przedmiocie zwolnienia podmiotów z podatku od nieruchomości i wskazał na treść art. 15p ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Żalący wskazał, że ustawodawca nie nakazał organom samorządowym stosowania wnioskowanej formy ulgi, dając swobodę samorządom w podjęciu decyzji w tym zakresie, ale bezsprzecznie dał taką możliwość. Stąd zdaniem podatnika wniosek w tej sprawie był uzasadniony i oparty na dyspozycji ustawowej, a to z uwagi na fakt, że ustawodawca przewidział ww. rozwiązanie polegające na m.in. możliwości udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości przedsiębiorców, którzy w wyjątkowy sposób odczuli negatywne skutki związane z pandemią.

Utrzymując w mocy ww. postanowienie Prezydenta Miasta K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pisemnych motywach swojego postanowienia wskazało, że instytucja odmowy wszczęcia postępowania reguluje etap wstępny postępowania, które mimo złożenia wniosku inicjującego to postępowanie nie może zostać w ogóle wszczęte. Zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (tj. żądanie wszczęcia postępowania podatkowego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zdaniem Kolegium, powyższy przepis upoważnia organ podatkowy do wstępnej kontroli złożonego wniosku pod kątem legitymacji procesowej wnoszącego żądanie oraz prawnych możliwości wszczęcia postępowania. Ustawodawca nie wskazał przy tym katalogu "innych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania, a to wymaga każdorazowej analizy indywidualnego przypadku. Organ II instancji wskazał, że w literaturze przedmiotu wymienia się następujące przyczyny powodujące niemożność wszczęcia i prowadzenie postępowania podatkowego, a mianowicie: 1) brak w przepisach podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, 2) sytuację, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, 3) sytuację, gdy w danej sprawie zapadła już decyzja, w tym decyzja nieostateczna (por. P. Pietrasz [w:] L. Etel (red), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el). SKO podniosło również, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny. Postępowanie nie może być wszczęte w szczególności, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny. Inne przyczyny, o których mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej to w szczególności brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści w trybie postępowania podatkowego, sytuacja, w której w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, czy też sytuacja, w której wydana już została decyzja podatkowa.

Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie - wbrew stanowisku żalącego - brak jest w przepisach podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego. Na podstawie bowiem art. 15p ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, za część roku 2020, zwolnienia z podatku od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19. Z uprawnienia powyższego Rada Miasta K. jednak nie skorzystała i nie podjęła stosownej uchwały. Organ II instancji uważa zatem, że organ podatkowy nie ma podstaw prawnych do zwolnienia strony z obowiązku zapłaty podatku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że art. 15p ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych jest przepisem zawierającym upoważnienie dla rady gminy do wprowadzania w drodze uchwały na danym terenie preferencji podatkowej w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości za część roku 2020 dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19. Na podstawie art. 15p ust. 1 ww. ustawy do wprowadzenia zwolnień z podatku od nieruchomości w formie stosownej uchwały będącej aktem prawa miejscowego uprawniona jest tylko rada gminy. Przepis ten nie daje więc możliwości samodzielnego zastosowania przez organ podatkowy, jakim jest Prezydent Miasta K., w drodze decyzji indywidualnej, zwolnienia z podatku od nieruchomości z uwagi na pogorszenie sytuacji finansowej z powodu COVID-19, w sytuacji gdy Rada Miasta Krakowa nie podjęła stosownej uchwały.

Za słuszne organ II instancji uznał zatem stanowisko Prezydenta Miasta K., że żądanie przez podatnika zwolnienia z podatku od nieruchomości nie może zostać zastosowane, bowiem przepisy prawa obowiązujące w Gminie Miejskiej K., nie przewidują tego rodzaju ulgi, w tym konkretnym przypadku.

Zdaniem Kolegium, zasadnie organ l instancji stwierdził, że wnioskowana przez podatnika forma ulgi, tj. zwolnienie z podatku od nieruchomości z uwagi na wskazane we wniosku okoliczności, nie mieści się w katalogu zwolnień ustawowych przewidzianych w art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2019 r. poz. 1170 ze zm.). Podobnie sytuacja przedstawia się w kwestii zwolnień uchwałowych, które zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, może wprowadzić w drodze uchwały rada gminy.

Odnosząc się natomiast do argumentacji dotyczącej zastosowania wobec podatnika "stawki zerowej" z uwagi na brak możliwości korzystania z nieruchomości i jej wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczą SKO wyjaśniło, że stawki podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, określa w drodze uchwały rada gminy. Stawki podatkowe na rok 2020, obowiązujące na terenie Gminy Miejskiej K. dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, wynikają z przepisów uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXVI 11/719/19 z dnia 6 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. 2019 r. poz. 8101), która ma charakter powszechnie obowiązujący na terenie tej Gminy. Stawki podatkowe są zróżnicowane dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania i uwzględniają m.in. przeznaczenie i sposób wykorzystywania przedmiotów opodatkowania czy rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej. W uchwale tej nie przewidziano "stawki zerowej" w związku z wystąpieniem stanu epidemii czy stanu zagrożenia epidemicznego, stąd brak podstaw do obniżenia stawki podatkowej w odniesieniu do indywidualnego podmiotu, pomimo wystąpienia sytuacji powodującej znaczne pogorszenie sytuacji ekonomicznej z powodu CGA/ID-19.

Kolegium wyjaśniło, że organy podatkowe - zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej - działają na podstawie przepisów prawa i nie mogą stosować ulg czy zwolnień, których nie przewidują obowiązujące przepisy prawa. Obecnie jedyne formy ulg w spłacie zobowiązań podatkowych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie Gminy Miejskiej K., jakie może zastosować organ podatkowy, wynikają z art. 67a § 1 w związku z art. 67b Ordynacji podatkowej, przy czym organ podatkowy nie może ich zastosować z urzędu, lecz konieczny jest wniosek podatnika. W rozpatrywanej sprawie wniosku takiego skutecznie nie złożono.

Z powyższym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się A. z siedzibą w W. i pismem z dnia 8 października 2020 r. wniósł na nie skargę, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym go postanowieniem organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 15p ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że niniejszej sprawie brak jest podstawy prawnej i faktycznej do udzielenia zwolnienia Wnioskodawcy z opłacania należności z tytułu podatku od nieruchomości;

2. przepisów proceduralnych, tj. art. 121 § 1, art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325), poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym w szczególności niepodjęcie działań w kierunku stwierdzenia, że wnioskodawcy przysługuje prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości, a to na skutek braku możliwości korzystania z nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania, z przyczyn od podatnika niezależnych, związanych z pandemią COVID-19 i wprowadzonych przez organy administracji publicznej obostrzeniach;

3. przepisów proceduralnych, tj. art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie nie może zostać wszczęte, choć istnieją przesłanki do wszczęcia postępowania i merytorycznego zbadania złożonego przez Wnioskodawcę wniosku o dokonanie zwolnienia podatkowego.

Uzasadniając skargę jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie podkreślając, że rozstrzygnięcie organów jest nieprawidłowe. Podatek od nieruchomości jest podatkiem przychodowym jak również ma charakter podatku konsumpcyjnego. Wniosek, który został złożony przez skarżącą uzasadniał konieczność umorzenia należności podatkowej. Strona utraciła możliwość uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, utraciła możliwość wykorzystywania nieruchomości. Utrzymanie obowiązku podatkowego w dotychczasowej stawce stanowi nadużycie prawa poprzez dyskryminację podatnika. Wykorzystywanie nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem nie jest możliwe i strona skarżąca powinna zostać obciążona kwotą podatku w wysokości 0 zł za m˛.

W piśmie z dnia 5 listopada 2020r. stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że organy dopuściły się również naruszenia art. 67a§1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie i odmowę umorzenia chociaż za umorzeniem przemawiał ważny interes podatnika jak i interes społecznym. Nadzwyczajne i niemożliwe do przewidzenia zdarzenie takie jak pandemia COVID-19 wpływające na niemożność korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem przesądza o zrealizowaniu się ,,ważnego interesu podatnika" oraz ,,interesu publicznego".

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w sprawie. Wskazano też, iż stawki podatkowe na 2020r. obowiązujące na terenie Gminy Miejskiej K. dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, wynikają z uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXVIII/719/19 z dnia 6 listopada 2019r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2019r. poz. 8101). Uchwała ta nie przewiduje ,,stawki zerowej". Dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą formy ulg wynikają z art. 67a§1 O.p. i art. 67b§1 O.p. przy czym organ nie może ich zastosować z urzędu lecz na wniosek podatnika a w sprawie podatnik takiego wniosku nie złożył.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności zastosowania w sprawie przepisu art. 165a§1 O.p., uzasadniającego odmowę wszczęcia postępowania w związku z wnioskiem Skarżącej z 21 maja 2020r. o zwolnienie strony skarżącej z obowiązku opłacania należności-podatku od nieruchomości w zakresie nieruchomości położonej w K., przy ul. [...] (dawny Hotel F. ) w oparciu o art. 15p ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm. dalej-ustawa COVID-19).

Zgodnie z art. 165§1 O.p. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a (§3). Z kolei w myśl art. 165a§1 O.p., jeśli żądanie, o którym mowa w art. 165§1 O.p. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Szczególnego podkreślenia wymaga to, że na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania podatkowego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty.

Z treści art. 165a§1 O.p. wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo bowiem złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ podatkowy przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019r., sygn. akt: II FSK 261/18 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl dalej-CBOSA).

Zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługują poglądy podnoszone w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, że zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2007r. sygn. akt: III SA/Wa 3288/06; WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008r. sygn. akt: I SA/Po 1228/08, WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2009r. sygn. akt: I SA/Po 1347/08, WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009r. sygn. akt: I SA/Ol 551/08 - CBOSA).

Przenosząc powyższe, poglądy z którymi Sąd się identyfikuje, na grunt niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że nie było podstaw prawnych umożliwiających organowi podatkowemu rozstrzyganie w sprawie wniosku A. w W. .

Art. 15p ust. 1 ustawy COVID-19 na który powołała się strona skarżąca, stanowi, że Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, za część roku 2020, zwolnienia z podatku od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

Rada Miasta K. nie podjęła (w dacie wydawania postanowień) uchwały w trybie art. 15p ustawy COVID-19 zatem nie było podstaw do zastosowania wnioskowanej ulgi. Art. 7 u.p.o.l. zawiera zamknięty katalog zwolnień zarówno przedmiotowych jak i podmiotowych. Przesłanka zwolnienia na którą powoływała się strona skarżąca, nie znajduje się wśród enumeratywnie wymienionych w przepisach.

Powyższe oznacza, że organy podatkowe prawidłowo dostrzegły w sprawie, iż nie ma podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w tej sprawie.

W związku z tym nie sposób podzielić zarzutu strony skarżącej, iż organ naruszył art. 67a§1 pkt 3 O.p. bowiem w sprawie poddanej osądowi, organ w ogóle nie rozstrzygał sprawy merytorycznie a jedynie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, które jest postanowieniem o charakterze formalnym.

Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych wskazanych w pkt II petitum skargi. Skoro postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte to trudno by organ naruszył art. 121§1, art. 122, art. 187 czy art. 191 O.p.

Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.