Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1364/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 152 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 749/13 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania, we wznowionym postępowaniu, wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zaplecza biurowo-magazynowego wraz z wiatą i infrastrukturą oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 749/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania, we wznowionym postępowaniu, wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zaplecza biurowo-magazynowego wraz z wiatą i infrastrukturą.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...], na podstawie art. 123 w zw. z art. 152 K.p.a., Starosta Zgorzelecki, działając w toku wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Zgorzeleckiego z dnia [...] października 2012 r. nr [...], udzielającą [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie [...] sp. z o.o.) pozwolenia na budowę zaplecza biurowo-magazynowego wraz z wiatą w miejscowości [...] na działce nr [...], (obręb [...]) i infrastrukturą przebiegającą przez działki oznaczone numerami geodezyjnymi [...] (obręb [...]), wstrzymał na żądanie strony wykonanie ww. decyzji własnej z dnia [...] października 2012 r.

Na skutek zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie przez [...] sp. z o.o. Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia [...] lipca 2013r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 152 K.p.a., utrzymał w mocy to postanowienie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku prowadzanego postępowania [...] sp. z o.o. – właściciel działki nr [...], wskazała, że inwestor – [...] sp. z o. o. nie posiada prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Przedłożył jednocześnie do akt sprawy kserokopię wniesionego w dniu 17 kwietnia 2013 r. pozwu do Sądu Okręgowego w L., skierowanego przeciwko ww. Spółce o wydanie nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...]. Z tych względów organ pierwszej instancji wstrzymał wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Wojewody brak było przyczyn do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Bezsporne jest, że właścicielem działki nr [...] jest [...] sp. z o.o. oraz iż zdaniem tej Spółki umowa dzierżawy łącząca strony nie obejmowała budowy zaplecza biurowo-magazynowego. Następnie organ wskazał, że nie ulega wątpliwości, że między stronami toczy się postępowanie przed sądem powszechnym o wydanie przedmiotowej nieruchomości właścicielowi. Skoro decyzja o pozwoleniu na budowę wymagała oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to wobec powyższych okoliczności, obowiązkiem organu jest ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Organ ten podniósł także, że konsekwencją uwzględnienia przez Sąd Okręgowy w L. powództwa [...] sp. z o.o. o wydanie nieruchomości, może być podjęcie odmiennej decyzji merytorycznej, albowiem inwestor nie będzie posiadał prawa do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane.

Na powyższe postanowienie Wojewody Dolnośląskiego skargę do sądu administracyjnego wywiodła [...] sp. z o. o., zarzucają organowi naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 152 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane; art. 152 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 i 7 K.p.a. Jednocześnie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że z materiału sprawy wynika, iż czynności procesowe podejmowane po wniesieniu przez [...] sp. z o.o., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Zgorzeleckiego z dnia [...] października 2012 r., były prawidłowe. Starosta Zgorzelecki postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. wznowił postępowanie. Ponadto postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wstrzymał wykonanie tej decyzji. Podstawę prawną dla tego orzeczenia stanowił przepis art. 152 § 1 K.p.a. Umożliwia on wstrzymanie wykonania decyzji, której dotyczy wniosek weryfikacyjny, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. Nadto Sąd podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności jej ewentualnego wyeliminowania z obiegu prawnego. W rachubę nie wchodzą także zarzuty naruszenia norm prawa materialnego, które będą miały zastosowanie dopiero w trakcie merytorycznego postępowania rozpoznawczego. Powyższe stanowisko potwierdza analiza orzecznictwa sądowoadministracyjnego.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy miały uzasadnione podstawy do uznania, że istnieją warunki do wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, wskazane w art. 152 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że [...] sp. z o.o. jest właścicielem działki nr [...], na której zrealizowano inwestycję objętą kwestionowaną decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Ta okoliczność uprawniała organy orzekające do uznania, że wobec treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Spółka powinna była uczestniczyć w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na budowę w charakterze strony, a możliwości skorzystania z prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu właściwy organ administracji jej nie zapewnił. Ponadto – zdaniem Sądu – materiał sprawy, w tym przede wszystkim treść umowy dzierżawy zawartej w dniu 6 września 2011 r. pomiędzy [...] sp. z o.o., a inwestorem stanowiła uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że prawdopodobne jest niespełnienie przez inwestora warunku, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, stanowiącego bezwzględny wymóg dla uzyskania pozwolenia na budowę. Przepisem tym ustawodawca postanowił, że podmiot wnioskujący o udzielenie pozwolenia na budowę zobligowany jest do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, upoważniając jednocześnie właściwy organ do wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości w tym zakresie.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiodła [...] sp. z o. o. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 147 K.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niezgodne z prawem uznanie, że [...] sp. z o.o. przysługuje status strony w postępowaniu wznowieniowym, a tym samym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia, podczas gdy [...] sp. z o.o. nie jest ani inwestorem, ani innym podmiotem wymienionym w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie posiada też interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a.;

b) art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane i art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 152 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie przez Sąd, że materiał sprawy, a zwłaszcza treść zawartej umowy dzierżawy, stanowiły podstawę do uznania, że zachodzi prawdopodobieństwo wadliwości złożonego przez skarżącą oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane i uchylenia decyzji, podczas gdy wnikliwa analiza materiału sprawy doprowadziłaby Sąd do wniosku, iż takiego prawdopodobieństwa w sprawie nie było, a tym samym wstrzymanie wykonania decyzji było wadliwe;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 147 K.p.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a. oraz art. 152 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie przez Sąd, że właściwy organ uprawniony jest do badania i oceny istnienia przymiotu strony dopiero po wszczęciu postępowania wznowieniowego w sprawie i w rezultacie zaakceptowanie niewydania przez właściwe organy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania oraz wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, podczas gdy właściwa analiza stanu prawnego i faktycznego sprawy wskazuje, że uczestnik nie ma przymiotu strony, a tym samym nie występuje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji;

b) art. 16 K.p.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 152 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji oraz niewystarczające wyjaśnienie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które miałyby wskazywać na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Mając na uwadze powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zakwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów sądowych wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego zawarto argumenty na poparcie ww. zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego stosownie do normy § 1 tego artykułu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała nie uwzględnienie, albowiem wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego nie są usprawiedliwione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut błędnej wykładni art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 K.p.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 147 K.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że [...] sp. z o.o. przysługuje status strony w postępowaniu wznowieniowym, a tym samym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy Spółka ta nie jest podmiotem wymienionym w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ani nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Niespornym jest, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że kwestie związane z podstawą wznowienia zawartą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. muszą być rozważone w postępowaniu merytorycznym, następującym po wydaniu postanowienia w trybie art. 149 § 1 K.p.a. Jednocześnie zauważył, że organy orzekające były uprawnione do uznania, że wobec treści art. 28 ustawy Prawo budowlane, [...] sp. z o.o. powinna była uczestniczyć w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] października 2012 r. (str. 10 - 11 uzasadnienia wyroku). Twierdzenie to jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy niewątpliwie słuszne, albowiem chociaż w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest mowa wyłącznie o właścicielu i użytkowniku wieczystym nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, to prawo do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w charakterze strony mają również niebędący inwestorem właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę. Uprawnienie tych podmiotów do bycia stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wszczętego z wniosku innego podmiotu nie wynika jedynie z zasad zarządu nieruchomością wspólną określonych w Kodeksie cywilnym, ale również z założenia, iż skoro prawo do wypowiadania się we wszystkich kwestiach będących przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien mieć zagwarantowane "sąsiad nieruchomości" na której inwestycja ma być realizowana, to tym bardziej powinien je mieć właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości - patrz wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 763/08, publikowany w zbiorze LexPolonica nr 2475855.

Tym samym w niniejszej sprawie nie można Sądowi pierwszej instancji zarzucić, iż dokonał błędnej wykładni art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie można również odmówić [...] sp. z o.o. prawa do skutecznego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. na wniosek [...] sp. z o.o., zostało wznowione postępowanie zakończone decyzją Starosty Zgorzeleckiego nr [...] udzielającej skarżącej pozwolenia na budowę zaplecza biurowo-magazynowego wraz z wiatą i infrastrukturą zlokalizowanych w szczególności na działce nr [...], m. in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zatem Spółka ta jako podmiot, na wniosek którego postępowanie zostało wznowione, była legitymowana do wystąpienia do organu z wnioskiem opartym na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. W tej sytuacji twierdzenia skarżącej Spółki, że [...] sp. z o.o. nie mogła skutecznie wnioskować o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji nie mogą zostać zaaprobowane. Niezależnie od wyżej przedstawionych wywodów co do wykładni art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zaznaczyć trzeba, iż pojęcie "strony" użyte w normie art. 152 § 1 K.p.a. winno być interpretowane w ten sposób, że prawo do żądania wstrzymania wykonania decyzji przysługuje podmiotowi składającemu podanie o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem pogląd wyrażony w doktrynie, że zastosowanie środka z art. 152 § 1 K.p.a. może nastąpić w różnych fazach postępowania, w tym w fazie jego wszczęcia czy równocześnie z postanowieniem o wszczęciu postępowania (tak: B. Adamiak [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. wyd. C. H. Beck Warszawa 2011, str. 587). Tym samym na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut, przywołany w skardze kasacyjnej, naruszenia art. 147 K.p.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a. i 152 § 1 K.p.a. w sposób opisany w pkt 2 ppkt a petitum skargi kasacyjnej.

Nie jest usprawiedliwiony także zarzut błędnej wykładni art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 152 § 1 K.p.a. Naruszenie tego przepisu skarżąca upatruje w wadliwym przyjęciu przez Sąd, że materiał sprawy stanowił podstawę do uznania, iż zachodzi prawdopodobieństwo wadliwości złożonego przez skarżącą oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy zdaniem skarżącej Spółki wnikliwa analiza tego materiału doprowadziłaby Sąd do odmiennego wniosku.

Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że przepis art. 152 § 1 K.p.a. stanowi, iż "organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Z przepisu tego wynika zatem, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. Warunkiem jednak zastosowania instytucji wskazanej w tym przepisie jest niewystępowanie przesłanki przedawnienia określonej w art. 146 § 1 K.p.a. (patrz: B. Adamiak w ww. Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego, str. 587). Innymi słowy zawarta w art. 152 § 1 K.p.a. regulacja uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji od tego, czy zachodzi prawdopodobieństwo, iż decyzja jest dotknięta jedną z wad dającą podstawę do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mówi ww. przepis powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów, dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Taka interpretacja terminu "prawdopodobieństwo", użytego w art. 152 § 1 K.p.a., wynika nie tylko z konieczności indywidualizacji każdej sprawy, ale i z treści samej normy (porównaj: rozważania zawarte w wyroku NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 881/08 publikowany na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, iż organy miały podstawy do przyjęcia, że istnieją warunki dla wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na budowę w oparciu o przepis art. 152 § 1 K.p.a.

Jak wynika z akt sprawy [...] sp. z o.o. jest właścicielem nieruchomości nr [...] objętej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2012 r. Spółka ta zakwestionowała prawo skarżącej do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane podnosząc, że zakres łączącej strony umowy dzierżawy z dnia 6 września 2011 r. nie obejmował budowy zaplecza biurowo-magazynowego. W § 5 pkt 4 tej umowy strony umówiły się, że "przedmiot dzierżawy zostanie wykorzystany pod budowę GPO i infrastrukturę". Nadto niewątpliwie pomiędzy stronami toczy się przed Sądem Okręgowym w L. spór, zainicjowany przez [...] sp. z o.o. o wydanie przedmiotowej nieruchomości. W tej sytuacji, mając na uwadze rodzaj zabudowy objętej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2012 r. i przytoczoną wyżej treść postanowienia umowy dzierżawy, wobec twierdzeń właściciela nieruchomości kwestionujących prawo inwestora do posiadania prawa do dysponowania sporną nieruchomością na cele budowlane, rację należy przyznać organom, co trafnie zaaprobował Sąd pierwszej instancji, że w sprawie powstała uzasadniona wątpliwość co do posiadania przez skarżącą Spółkę prawa do dysponowania nieruchomością nr [...], objętą przecież decyzją o pozwoleniu na budowę, na cele budowlane. Posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jednym z warunków wydania pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Brak takiego prawa skutkować musi wydaniem decyzji odmownej.

W tej sytuacji faktycznej i prawnej właściwie uznano, że organy miały podstawę do przyjęcia, iż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, co uzasadniało wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] października 2012 r., na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. Powyższe, co należy podkreślić, w żaden sposób nie przesądza o wyniku postępowania wznowionego.

Niezależnie więc od twierdzeń skargi kasacyjnej przedstawione wyżej okoliczności były wystarczające do uznania, iż została spełniona przesłanka prawdopodobieństwa o jakiej stanowi art. 152 § 1 K.p.a.

Nie można także skutecznie zarzucić zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji, iż wydany został z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącej spółki z uzasadnienia tego wynika, dlaczego Sąd ten uznał zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu. Argumentacja Sądu w tym zakresie, choć zwięzła, przedstawiona została w sposób jasny i niebudzący wątpliwości co do przyczyn leżących u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, a to prawidłowości zastosowania konstrukcji prawnej oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz: wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1038/09, publikowany w zbiorze LEX nr 745440) przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określający wymogi jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia jest przepisem o charakterze formalnym, a wiec o jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów (opis stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia). Wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawiera takich wad.

Nadto wyjaśnić należy, iż wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. w tej sprawie, w sytuacji gdy spełniona została przesłanka "prawdopodobieństwa" o której mowa w tym przepisie, nie stanowi o uchybieniu przez organy, a w konsekwencji i Sąd pierwszej instancji, zasadzie trwałości decyzji ostatecznej wynikającej z art. 16 K.p.a.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co musiało skutkować jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a. Dlatego orzeczono jak w sentencji.