Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 448/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 130a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] r., znak [...], wydanym na podstawie art. 17 § 1 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2012, nr 174, poz. 1015 z późn. zm.; obecnie j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. – dalej u.p.e.a.) w związku z art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm. – dalej p.r.d.) oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011, nr 46, poz. 237) po rozpoznaniu wniosku L. K., postanowił przyznać dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór nad pojazdem m-ki [...] o nr. rej. [...] za okres od listopada 2007 r. do czerwca 2008 r. w kwocie [...] zł (brutto) oraz przyznać zwrot kosztów usunięcia pojazdu z drogi w kwocie [...] zł (brutto).

W uzasadnieniu podał m. in., że Komenda Powiatowa Policji w B. przekazała Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w T. dokumentację dotyczącą usuniętego z drogi pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd został umieszczony na wyznaczonym decyzją Starosty Powiatu [...] parkingu strzeżonym położonym w C. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. orzekł o przejęciu przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. stwierdził, iż L. K. nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości koniecznych wydatków i nakładów jakie poniosła w związku ze sprawowaniem dozoru nad przedmiotowym pojazdem. Stąd organ przyznane kwoty wyliczył na podstawie dostępnych danych.

Pismem z dnia [...] r. L. K. reprezentowana pełnomocnika wniosła zażalenie na w/w rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. w części, tj. w zakresie kwoty [...] zł. Skarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 75 k.p.a. oraz art. 102 § 2 u.p.e.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Strony wskazał, że realizacja zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. przejawia się nie tylko w prawie do inicjowania postępowania oraz prawie wypowiadania się co do treści żądania, ale także w prawie do uczestniczenia w czynnościach podejmowanych przez organ. Pełnomocnik podniósł, że brak zawiadomienia pozbawił stronę możliwości ustosunkowania się do faktu braku odpowiedzi od przedsiębiorców na zapytania dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. i złożenia nowych dowodów. Jednocześnie wskazano, że na terenie powiatu [...] w okresie 2007-2009 występowało 5 przedsiębiorców, którzy wykonywali usługi związane z usuwaniem pojazdów w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a następnie przechowywali te pojazdy. Dwa inne podmioty, tj. "A" oraz "B" w J., są podmiotami wskazanymi w rozumieniu art. 130a Prawo o ruchu drogowym. W ocenie strony dowody te nie zostały przez organ ocenione i rozpatrzone. Następnie wskazano, iż wydane postanowienie nie spełnia wymogów prawnych. Organ I instancji nie wykazał, czy analizowane parkingi były wyposażone w podobny sposób. Ponowne postanowienie zostało wydane na podstawie takiego samego materiału dowodowego, jak w 2012 r., pomimo że w międzyczasie organ zebrał i dysponował nowym, szerszym materiałem dowodowym. Wydanie postanowienia tej treści nie stanowi wykonania wyroku Sądu, do którego organ jest obowiązany.

Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w oparciu art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1, a także art. 102 § 4 u.p.e.a., w związku z zażaleniem z dnia [...] r. wniesionym przez L. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., postanowił w dniu [...] r. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podał m. in., że utrwalony jest pogląd, iż do ustalenia wysokości poniesionych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru konieczne jest wykazanie przez dozorcę rzeczywistych kosztów związanych z takim dozorem w stosunku do konkretnego pojazdu, co obejmuje również konieczność wyjaśnienia, jak te koszty zostały obliczone. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu nie jest ani czas trwania dozoru, ani wysokość zwrotu kosztów za holowanie pojazdu, kwestią sporu nie jest również, kto sprawował dozór nad przedmiotowym pojazdem we wskazanym okresie. Sporna natomiast jest wysokość przyznanego stronie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenie za ten dozór. Jako podstawę obliczeń przyjęto średnią stawkę abonamentu miesięcznego obowiązującego na parkingach leżących na terenie właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., co organ II instancji również uznał za zasadne. Brak jest też uzasadnienia do porównywania stawek dobowych ze stawkami abonamentu miesięcznego, bowiem stawki te mogły być ustalane w sposób zgoła odmienny. Skarb Państwa nie jest związany stawkami ustalonymi przez Radę Powiatu, natomiast mogą stanowić one jeden z elementów ustalenia kwoty za dozór pojazdu. Parkingi przyjęte do analizy porównawczej spełniały niezbędne kryteria wymagane do parkowania i dozoru pojazdów, a warunki związane z dozorem w tych jednostkach parkingowych są zbliżone. Organ nadzoru zauważa, że orzecznictwo nie wskazało przeszkód do uznania parkingów strzeżonych za zbliżone do dozorowanych.

Skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. złożyła pełnomocnik L. K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz art. 286 p.p.s.a. W związku z powyższym wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia,

2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego od organu według norm

przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu podano m. in., że Skarżąca nie zgadza się w części z treścią rozstrzygnięcia drugiej instancji oraz pierwszej instancji. W trakcie postępowania organ zobowiązany był do wykonania zaleceń z poprzedniego wyroku, których nie wykonał. Strona wnioskowała o przeprowadzenie dowodów umożliwiających wykonanie wyroku, które jednak postanowieniem z dnia [...] r. zostały odrzucone przez organ z argumentacją, że podmioty zawnioskowane przez stronę są podmiotami prowadzącymi parking podobny do skarżącej L. K., jednakże podmioty te stosują stawki dobowe, a organ przyjął za zasadne posługiwanie się stawkami abonamentowymi. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić z wielu powodów. Przede wszystkim brak jest jakiegokolwiek przepisu, który stanowi, że ustalając wynagrodzenie za dozór należy posługiwać się wyłącznie stawkami abonamentowymi. Z treści wypowiedzi organu (z pisma z dnia [...] r.) wprost wynika, że podmioty usuwające pojazdy w trybie art. 130a p.r.d. posługują się stawkami dobowymi, co nie oznacza, że ich parkingi nie mogą stanowić parkingów porównawczych do ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. Argumentacja organu oparta jest na uznaniu administracyjnym, które jest dowolne i nie jest w żaden sposób uzasadnione. Sąd już w poprzednim wyroku stwierdził, że nie jest jasnym i racjonalnym, dlaczego organ I instancji uznał właśnie 3 parkingi: "C", "D", "E" za miarodajne do dokonywania dalszych wyliczeń, zwłaszcza że nie są one położone w C., tylko w T. Również w niniejszym postępowaniu organy nadal nie wykazały, czy te parkingi były wyposażone w podobny sposób. Ponadto Sąd we wspomnianym wyroku wskazał, że parking "E" podał widełki, z których nie wynika jaka kwota obowiązuje przez jaką część roku. Wniosek dowodowy o wyjaśnienie tej kwestii postanowieniem z dnia [...] r został odrzucony. Organ egzekucyjny przyjął, iż zasadnym będzie przyznanie wynagrodzenia oraz zwrot wydatków w wysokości stawki abonamentowej, uzasadniając, iż stawki te będę stosowane w przypadku dłuższego przechowywania ruchomości. Ustalając to wynagrodzenie organy wzięły pod uwagę jedynie część zalecenia Sądu o ujednoliceniu metody wyliczenia, a nie wzięły pod uwagę faktu, iż do porównania powinny być wzięte parkingi z właściwego rejonu i takie, które są podobnie wyposażone. Wydanie postanowienia tej treści nie stanowi wykonania wyroku Sądu, do którego organ jest obowiązany. Sąd bowiem wyraźnie wskazał, że organy winny bądź to posłużyć się średnią stawką abonamentu miesięcznego, który następnie należało przemnożyć przez liczbę wszystkich rozpoczętych miesięcy przechowywania przedmiotowego samochodu i porównać ją z należnością wynikającą z opłat dobowych naliczonych zgodnie z uchwałą Radą Powiatu w celu dalszych obliczeń, bądź też do porównań i dalszych obliczeń wziąć stawki dobowe obowiązujące na innych parkingach. Nadto, art. 102 § 2 u.p.e.a. nie uprawnia organu do wydania rozstrzygnięcia według własnego uznania. Natomiast organ dokonał szacowania, to jest przyznania wynagrodzenia, według swojego uznania, powołując się na średnie ceny abonamentu na 3 wybranych przez siebie parkingach, przy czym jeden z nich wprost wskazał, że nigdy nie był parkingiem depozytowym. Skarb Państwa i dozorcę łączy oprócz stosunku administracyjnego również stosunek cywilnoprawny, który oparty jest na umowie przechowania. Powierzenie czynności dozoru następuje na mocy umowy zawartej w wyniku przetargu w trybie zamówień publicznych. Nie zmienia to faktu, iż czynność dozoru jest umową przechowania we wszystkich przypadkach wynikających z art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Nie ma również podstaw do kwestionowania wysokości stawek ustalonych przez Radę Powiatu, jako nadmiernie wygórowanych za świadczenie dozoru (przechowywanie) pojazdu, gdyż organ ten stanowiący władzę publiczną nie jest przedsiębiorcą nastawionym na osiągnięcie zysku. Skarżąca domagała się wynagrodzenia za każdą dobę parkowanego pojazdu według stawek wynikających z Uchwały Powiatu [...] z dnia [...] r., nr [...], obowiązującej tabeli z dnia [...] r. Do kwoty tej należy doliczyć – jat stwierdza – podatek \/AT w obowiązującej stawce. Stawki z uchwał rad powiatów są uchwalone aktem prawa miejscowego, odnoszącym się do wszystkich podmiotów na obszarze objętym prawem miejscowym (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej), a więc muszą również dotyczyć Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 ustawy egzekucyjnej. Natomiast art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, iż organ egzekucyjny winien przyznać, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

W wyroku NSA z 14 maja 2015 r., sygn. I OSK 2126/13, zauważono: "Stosownie do treści art. 102 § 2 ustawy organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (...). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż zwrot powyższego wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania owych poniesionych kosztów. Zarówno przepis art. 102 § 2 ustawy o egzekucji, jak również żaden inny przepis, nie określają precyzyjnie, jak należy obliczyć należność za dozór. Wynagrodzenie i zwrot koniecznych wydatków jest uzależnione od konkretnego dozorcy i pojazdu. Co więcej, wydatki muszą być konieczne ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru. Ustalona należność powinna odpowiadać rzeczywistym, konkretnym i wykazanym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór. Taki pogląd reprezentuje również utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjęto, iż wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne, odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (vide. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 62/08, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 1797/06, wyrok NSA z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1185/05)."

Z kolei z wyroku NSA z 5 lutego 2013 r., sygn. I OSK 2356/12, wynika, że "(...) dowodzenie tych kwestii należy do dozorcy, albowiem on winien przedstawić dowody na wysokość poniesionych wydatków, czy udokumentować owe trudy sprawowania dozoru. W przeciwnym wypadku zagadnienie to jest pozostawione organom, co skutkuje przerzuceniem na nich ciężaru ustalenia należności we własnym zakresie, ale z konsekwencjami ewentualnych niekorzystnych dla strony wyliczeń. (...) Organ podjął więc działania, jakie uznał za konieczne do wyjaśnienia sprawy."

W wyroku NSA z 6 maja 2015 r., sygn. I OSK 1945/13, zauważono znowuż: "W rezultacie nie można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że do obliczania należności jednostki prowadzącej parking strzeżony za parkowanie winny być stosowane stawki przyjęte przez radę powiatu w stosownej uchwale i że wynagrodzenie za dozór pojazdów usuniętych z drogi powinno być jednolite dla każdego przechowawcy. W analizowanej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów które dowodziłyby, że przedstawiona przez nią kalkulacja kosztowa była zasadna, a zatem organ był uprawniony do oszacowania należnego jej wynagrodzenia posługując się nie tylko danymi z okolicznych parkingów, ale również uwzględniając sposób przechowywania ww. pojazdu, który rzutował na wysokość kosztów utrzymania parkingu." (zob. też wyrok NSA w składzie 7 sędziów z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. I OPS 4/14).

Akceptując powyższe ustalenia należy zauważyć, że skoro dozorca nie wykazał w niniejszej sprawie poniesienia kosztów, których zwrotu domagał się we wnioskowanej kwocie, stąd organ czynił ustalenia we własnym zakresie i na podstawie dostępnych mu danych. W interesie dozorcy było wykazanie poniesienia tych kosztów, czego nie uczynił w wymagany prawem sposób. Przez to organ dokonał ustaleń samodzielnie i Sąd je akceptuje, podzielając także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 maja 2014 r., II SA/Gl 28/14, gdzie zauważono, że "(...) organ orzekający (...) ze strony Skarbu Państwa jest uprawniony do weryfikacji przedstawionej kalkulacji, łącznie z zanegowaniem materiałów przedłożonych przez stronę. (...) W celu ustalenia stawek opłat za dozór pojazdu, organ może posiłkować się danymi dotyczącymi kosztów parkowania pojazdów na innych parkingach, a koszty dozorowania pojazdu przez dłuższy okres czasu, z reguły przekraczający miesiąc lub jego wielokrotność nie mogą być ustalane z zastosowaniem stawek dobowych, te bowiem są dla klientów z reguły wyższe niż koszty abonamentów okresowych i nie oddają w dostateczny sposób kalkulacji opłat zwianych z przechowywaniem i dozorowaniem pojazdu przez dłuższy czas." Jak to bowiem stwierdził NSA w wyroku z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2356/12, "stawki dobowe są właściwe wówczas, gdy umowa jest bardziej okazjonalna, trwająca przez krótki czas (...), a przez to opłata jest wyższa, bo nie gwarantuje stałego zysku". W wyroku tym zauważa się również, że "(...) opłaty parkingowe mogą stanowić jedno z kryteriów ustalania opłat za dozorowanie pojazdów. Oczywistym przy tym jest, że powinny to być parkingi mieszczące się w okolicy miejsca dozorowania danego pojazdu (...). Zajmowanie miejsca przez dozorowany pojazd można uznać za równoznaczne ze stałym parkowaniem, podobnie jak wykupienie abonamentu na parkingu. (...) W tej materii podzielić wypada przekonywujące wywody organów przedstawione w uzasadnieniach zapadłych postanowień, które zatem słusznie Sąd I instancji uznał za trafne (...). Podobnie z pozostałymi, w tym co do »zwykłych« parkingów, wśród których zdaje się skarżąca mieści również strzeżone, bo właśnie z uwagi na specyfikę dozorowania pojazdów usuniętych z dróg w tym wypadku nie unormowano stawek należności, nie zrównując ich ze stawkami parkingowymi. Wszak te należy tu brać pod uwagę." Orzecznictwo nie wskazało zatem przeszkód do uznania parkingów strzeżonych za zbliżone do dozorowanych, co organ odwoławczy zauważył.

Organy zatem prawidłowo dobrały dane porównawcze, uzasadniając to w postanowieniach. Oczywistym jest, że organ musi posiłkować się takim materiałem dowodowym, który jest dostępny, a parkingów całkowicie takich samych nie ma. Pomiędzy nimi zawsze są pewne różnice, choćby w zakresie wyposażenia. W związku z tym nie można mówić o niewykonaniu zaleceń poprzedniego wyroku II SA/Gl 591/12, skoro organ częściowo pozyskał dodatkowe dane, a częściowo próbował je pozyskać, wypełniając zalecenia Sądu, jednak nie było to możliwe. Dotyczy to w szczególności danych dotyczących działalności parkingowej "E" Postępowanie administracyjne nie dotyczyło "E", zatem jej organy i tym bardziej pracownicy, nie mieli żadnego obowiązku prawnego, by udzielać informacji na żądanie organu, który prowadził postępowanie dotyczące całkowicie innego podmiotu. Skoro sam dozorca nie zadbał należycie o swe własne interesy i nie przedstawił przekonującej kalkulacji kosztów w niniejszej sprawie, to trudno wymagać, by o jego interesy miał dbać zupełnie inny przedsiębiorca, poświęcając na to swój czas i środki, ponosząc koszty z tym związane, a dotyczące np. korespondencji. Będąca przedsiębiorcą skarżąca (poprzez pełnomocnika) zdaje się przerzucać skutki swych własnych zaniedbań i ciężar prowadzenia postępowania nie tylko na organy, ale i na innych przedsiębiorców, których sprawa nie dotyczy. Nie naruszono tu zatem treści art. 153 p.p.s.a., ani tym bardziej podawanego w skardze (trudno dociec z jakich przyczyn) art. 286 p.p.s.a.

Dziwić także może, że kwestionuje się w skardze sposób wyliczenia stawek dotyczących "E", skoro były to stawki wyższe niż stosowane przez innych przedsiębiorców prowadzących parkingi, a stanowiące dane porównawcze. Kwestionując stawki, które były korzystniejsze, niż stosowane przez inne podmioty, można co najwyżej doprowadzić do sytuacji, że przyznane wynagrodzenie w przyszłości będzie jeszcze niższe.

Dla jasności procesowej dodać należy, że zażalenie dotyczyło jedynie tej części postanowienia organu I instancji, która obejmowała kwotę [...] zł, natomiast kwota [...] zł z tytułu kosztów przetransportowania nie została zakwestionowana. Pewne niejasności może budzić postanowienie organu II instancji, który w rozstrzygnięciu utrzymał w mocy całe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, także – jak mogłoby się wydawać – w części dotyczącej kwoty [...] zł, czyli w zakresie formalnie niezaskarżonym. Lektura całego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, łącznie z jego uzasadnieniem, nie pozostawia jednak żadnych wątpliwości, iż organ ten rozpatrywał sprawę w zakresie należytym, zauważając przy tym w uzasadnieniu, że "(...) co do kwoty [...] strona nie składa zażalenia (...)." Rozstrzygnięcie takie tym bardziej nie budzi wątpliwości, gdyż organ rozpoznawał w zasadzie jedną sprawę administracyjną, skoro obie należności były objęte jednym wnioskiem Skarżącej.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.