Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 547/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono indywidualną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 169 § 1 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. M.H. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 października 2018 r. nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia M.H. (dalej: Wnioskodawczyni, Skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 października 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, posiadającą w myśl obowiązujących przepisów podatkowych rezydencję podatkową w Polsce. Wnioskodawczyni urodziła się w dniu 4 maja 1943 roku w majątku należącym do rodziny H.. W 1943 roku S.S. (dziadek Wnioskodawczyni) zawarł na rzecz małoletniej Wnioskodawczyni umowę z K.H., na mocy której K.H. sprzedał Wnioskodawczyni 1/20 niepodzielnych dóbr ziemskich T.. Umowa została zawarta w dniu 22 października 1943 roku przed Notariuszem przy Wydziałach Hipotecznych Sądu Okręgowego w W. (Akt Notarialny: Repertorium nr [...] z dnia 22 października 1943 roku). Sędzia Wydziału Hipotecznego Sądu Okręgowego w S. postanowił zatwierdzić i wniósł do wykazu hipotecznego treść ww. aktu notarialnego w dniu 26 lutego 1944 roku.

Do uzyskania pełnoletności przez Wnioskodawczynię, jej majątkiem opiekował się ojciec A.H.. Dlatego też, gdy w 1949 roku został wykonany Rejestr pomiarowy majątku T., w Dziale I na pozycji 11 wpisano "A.H. –M.". Pozostali współwłaściciele nieruchomości T. (L.H., J.H., A.H., A. H.) sukcesywnie do roku 1957 sprzedawali części nieruchomości odpowiadające w istocie wysokości przysługujących im udziałów. Współwłaściciel K.H. zmarł natomiast w 1944 roku.

Współwłaściciele nie dokonali podziału nieruchomości, ani też nie dokonali działu spadku (w stosunku do tych części nieruchomości, które pozostali współwłaściciele uzyskali w drodze spadkobrania). Dopiero w roku 2016 z uwagi na planowaną przez Wnioskodawczynię sprzedaż części nieruchomości T. i związaną z tym potrzebę zaktualizowania wpisu w księdze wieczystej, odbyło się postępowanie o dział spadku po współwłaścicielach nieruchomości T., tj. L. H., J. H., A. H., A. H. i K. H.. Należy wskazać, iż wszystkie ww. osoby zmarły przed 2016 rokiem, tym samym zostało przeprowadzone postępowanie o dział spadku.

Na skutek postępowania o dział spadku, sąd postanowił, iż przedmiotem działu spadku po L. J. H., A. H., A. H., K. H. są nieruchomości rolne położone w T. (...) oznaczone (...) numerami działek [...] i [...]. Ponadto, sąd dokonał działu ww. nieruchomości przyznając je na własność Wnioskodawczyni. Postanowienie sądu zostało wydane w dniu 29 kwietnia 2016 roku. W ww. postanowieniu sąd odstąpił od zasądzenia spłat i dopłat na rzecz pozostałych współwłaścicieli.

Przyznane wyżej wskazanym postanowieniem sądu Wnioskodawczyni na własność działki nr [...] i [...] wchodzące niegdyś w skład nieruchomości T. nie przekraczają wartości udziału w nieruchomości T., jaki Wnioskodawczyni nabyła w 1943 roku.

W dniu 19 grudnia 2016 roku Wnioskodawczyni dokonała odpłatnego zbycia działki nr [...]. Nadto, przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym sąd wydał postanowienie o przyznaniu Wnioskodawczyni działek nr [...] i [...], Wnioskodawczyni planuje sprzedać działkę nr [...].

Z uwagi na uznanie, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych, organ pismem z dnia 4 września 2018 r. wezwał Wnioskodawczynię do doprecyzowania stanu faktycznego w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Powyższym pismem wezwano do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie:

czy nabycie w 1943 roku 1/20 niepodzielnych dóbr ziemskich T. obejmowało również działki oznaczone numerami [...] i [...]?

czy Wnioskodawczyni była spadkobiercą po pozostałych właścicielach działek [...] i [...]?

jaki był udział Wnioskodawczyni w spadkach po poszczególnych spadkodawcach?

dat nabycia spadków,

kto był uczestnikiem postępowania o dział spadku w 2016 roku?

Wnioskodawczyni udzieliła następującej odpowiedzi na powyższe pytania. W odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 1 wezwania Wnioskodawczyni wskazała, że "tak, obejmowało". Ponadto, w odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 2, 3 i 4 wezwania Wnioskodawczyni odpowiedziała, że "nie toczyły się sprawy spadkowe po tych osobach, nie było takiej potrzeby ponieważ nie istniała masa spadkowa po nich, Wnioskodawczyni nie uzyskała udziału w spadkach po poszczególnych spadkodawcach ponieważ spadek był pusty i w związku z tym nie wskazała daty nabycia spadku". W odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 5 wezwania Wnioskodawczyni wskazała, że "uczestnikami postępowania o dział spadku w 2016 r. były wnuki A i J H., po nieżyjących już ich dzieciach: A., A., L. J. i K.. Wobec tego, uczestnikami postępowania w 2016 r. byli: po A. – M. H., po A. – A.J.W.-T. i J.A.H., po L. J. – R.P., K. nie miał dzieci".

Zdaniem organu, Wnioskodawczyni nie udzieliła precyzyjnej i jednoznacznej odpowiedzi na postawione pytania, w związku z czym organ nie był w stanie stwierdzić jaka jest data nabycia przez nią nieruchomości oznaczonych numerami działek [...] i [...] i tym samym nie mógł ocenić skutków podatkowych ich sprzedaży. W efekcie w dniu 8 października 2018 r. zostało wydane postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, powołując przepisy art. 14b § 1, § 2, § 3 oraz art. 14c § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800), zwanej dalej także O.p., że prawidłowe opisanie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego ma zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonania oceny jego skutków podatkowych i właściwego skonstruowania uzasadnienia prawnego tej oceny. Ani treść wniosku ani treść odpowiedzi nie wskazują jednoznacznej daty nabycia przez Skarżącą przedmiotowych działek. Skoro Sąd dokonał działu spadku to musiał istnieć spadek po spadkobiercach, których Skarżąca wskazała w udzielonej odpowiedzi na wezwanie. W przypadku Skarżącej spadkodawcą był A.H.. Powyższe wskazuje więc dualizm nabycia przedmiotowych działek: w drodze sprzedaży dokonanej w dniu 22 października 1943 r. oraz w 2016 r w drodze działu spadku po A. H.. Powyższa kwestia nie powinna budzić żadnych wątpliwości, powinna zostać rozwiązana przez samą zainteresowaną i wynikać z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku lub jego uzupełnieniu. Organ interpretacyjny nie może tego rozstrzygać gdyż nie jest do tego uprawniony.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia bezpodstawnie pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia twierdzeniem, iż odpowiedzi Wnioskodawczyni (udzielone w związku z wezwaniem Organu) nie wyjaśniają jednoznacznie kwestii daty nabycia działek oznaczonych numerami [...] i [...], podczas gdy już w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawczyni wskazała tą okoliczność, a także przedstawiła w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne, w oparciu o które Organ był w stanie dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i udzielić odpowiedzi na pytania przedstawione przez podatnika dotyczące skutków podatkowych związanych z przedstawionym stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym;

naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia bezpodstawnie pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego podczas gdy Organ zaniechał wezwania Wnioskodawczym do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, pomimo iż po udzieleniu odpowiedzi na wezwanie z dnia 4 września 2018 roku przez Wnioskodawczynię, w ocenie Organu podatkowego istniały wątpliwości czy sprzeczności w zakresie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego);

naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia bezpodstawnie pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego podczas gdy Wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi na wezwanie Organu i dokonała uzupełnienia wniosku o informacje wskazane w wezwaniu;

naruszenie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia bezpodstawnie pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i uznanie, iż w sprawie zachodzą podstawy do pozostawienia wniosku podatniczki bez rozpatrzenia, a także poprzez bezpodstawne uznanie, iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawczyni wymagał uzupełnienia o kwestie określone w wezwaniu z dnia 4 września 2018 roku;

naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z 14b § 1 i § 3 w zw. z art. 169 § 1 i w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia bezpodstawnie pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i uznanie, że wezwanie pismem z dnia 4 września 2018 roku Wnioskodawczyni do uzupełnienia wniosku o interpretację indywidulaną przepisów prawa podatkowego było zasadne, w sytuacji, gdy treści zawarte przez Wnioskodawczynię we wniosku pozwalały na wydanie interpretacji indywidualnej:

naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia bezpodstawnie pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i przyjęcie, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem nie pozwolił Organowi podatkowemu na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego;

naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia bezpodstawnie pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego podczas gdy w trakcie rozpatrywania tego wniosku Organ dopuścił się naruszenia zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegającego na:

skierowaniu do podatniczki wezwania z dnia 4 września 2018 roku obejmującego pytania nieistotne dla rozpatrzenia sprawy zwłaszcza gdy już w samej treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Organ uzyskał informację kiedy doszło do nabycia przez Wnioskodawczynię działek,

pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania przez Wnioskodawczynię wezwania organu podatkowego i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania;

c) zaniechaniu wezwania Wnioskodawczyni do uzupełnienia braków wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w ocenie Organu zaszły wątpliwości co do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku uzupełnionego odpowiedzią na wezwanie z dnia 4 września 2018 roku;

8. naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 120 oraz 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia bezpodstawnie pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę zaufania do organów podatkowych, a w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy taki obowiązek ciążył na Organie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Oceniając skargę wniesioną w niniejszej sprawie według powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia.

Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p., a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wskazany przepis przewiduje dwa elementy, które powinien zawierać wniosek: opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i własne stanowisko strony w sprawie jego oceny prawnej.

Obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Mając na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu, organ interpretacyjny w oparciu o regulacje art. 169 § 1 O.p. (stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h O.p.), uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego.

Wnioskodawcę obciąża również obowiązek przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Poprzez ocenę prawną, o której mowa w art. 14b § 3 O.p. należy rozumieć opinię co do skutków, które prawo podatkowe wiąże z przedstawionym przez wnioskodawcę opisem stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Opinia ta musi być wyrażona na tle przepisów prawa podatkowego, wyrażających normy prawo-podatkowe stanowiące kryteria dokonywanej przez wnioskodawcę, a następie organ oceny.

Z powyższych rozważań wynika wniosek, że zakres interpretacji indywidualnej wyznacza nie tylko opisany stan faktyczny, ale również zadane we wniosku pytanie i przedstawione stanowisko własne podatnika. Przedmiotem interpretacji jest sposób zastosowania przepisu prawa podatkowego na gruncie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, a nie sam stan faktyczny. Poczynienie powyższych uwag było konieczne, bowiem w zaskarżonym postanowieniu organ ograniczył się do przytoczenia opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku, nie przytoczył jednak ani zadanych przez stronę pytań ani jej stanowiska w zakresie oceny prawnej tego stanu faktycznego, co sprawia, że stanowisko organu, iż złożony wniosek nie spełniał wymogów formalnych i wymagał uzupełnienia w postaci doprecyzowania stanu faktycznego, jest niedostatecznie uzasadniony.

Wskazać należy, że na gruncie opisanego stanu faktycznego Skarżąca zadała następujące pytania:

1. Czy odpłatne zbycie przez Wnioskodawczynię działki nr [...] stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku odchodowym od osób fizycznych?

2. Czy w związku z odpłatnym zbyciem przez Wnioskodawczynię działki nr [...] powstał po jej stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?

3. Czy odpłatne zbycie przez Wnioskodawczynię działki nr [...] przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym sąd wydał postanowienie o przyznaniu Wnioskodawczyni działek nr [...] i [...], będzie stanowiło źródło przychodu o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

4. Czy w związku z odpłatnym zbyciem przez Wnioskodawczynię działki nr [...] przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym sąd wydał postanowienie o przyznaniu Wnioskodawczyni działek nr [...] i [...] powstanie po jej stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Skarżąca wskazała m.in., że co do zasady przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w wyniku m.in. działu spadku jest nabyciem tej rzeczy. Niemniej jednak w ocenie Skarżącej nie jest nabyciem w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku podziału majątku wówczas, gdy wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku mieści się w udziale jaki przysługiwał jej w majątku wspólnym (rzeczy wspólnej). Dalej Skarżąca wskazała, że w jej sprawie wartość nieruchomości przyznanych jej na własność w wyniku działu spadku odpowiadała wartości posiadanego przez nią przed dokonaniem tej czynności udziału w nieruchomości będącej przedmiotem działu.

Rolą organu w tej sprawie było dokonanie oceny stanowiska Skarżącej w przedmiocie interpretacji art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i udzielenie odpowiedzi na zadane przez nią pytania. Jak już wyżej wskazano, organ ma prawo na podstawie art. 14b § 3 w zw. z art. 169 § 1 O.p. i art. 14h O.p. zwrócić się o uzupełnienie stanu faktycznego, jednak w takim zakresie, jaki jest konieczny dla udzielenia odpowiedzi na zadane pytania.

W rozpatrywanej sprawie organ uznał stan faktyczny za niejasny i zwrócił się o wskazanie:

1. czy nabycie w 1943 roku 1/20 niepodzielnych dóbr ziemskich T. obejmowało również działki oznaczone numerami [...] i [...]?

2. czy Wnioskodawczyni była spadkobiercą po pozostałych właścicielach działek [...] i [...]?

3. jaki był udział Wnioskodawczyni w spadkach po poszczególnych spadkodawcach?

4. dat nabycia spadków,

5. kto był uczestnikiem postępowania o dział spadku w 2016 roku?

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie sposób jednak poznać powodów, dla których informacje, o których uzupełnienie organ wnosił były istotne z punktu widzenia udzielenia odpowiedzi na pytania postawione we wniosku o wydanie interpretacji. Powtórzyć należy, że stanowisko swoje Skarżąca wywodzi z takiej interpretacji art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f., w myśl której przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku podziału majątku wówczas, gdy wartość otrzymanej przez dana osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku mieści się w udziale jaki przysługiwał jej w majątku wspólnym (rzeczy wspólnej), nie mieści się w pojęciu nabycia, o którym mowa w tym przepisie. W związku z taką interpretacją przepisu Skarżąca wskazała, że w 1943 nabyła 1/20 udziału w prawie własności nieruchomości T., oraz że w 2016 r. w wyniku działu spadku nabyła prawo własności działek nr [...] i [...], wchodzących niegdyś w skład nieruchomości T., których wartość nie przekracza udziału w nieruchomości T., jaki Wnioskodawczyni nabyła w 1943 r. Ocena tego stanowiska powinna stać się przedmiotem wydanej interpretacji. Organ powinien wypowiedzieć się co do prawidłowości zaprezentowanej przez Skarżącą interpretacji przepisu prawa podatkowego a następnie ocenić prawidłowość stanowiska Skarżącej co do sposobu zastosowania tego przepisu na gruncie opisanych przez nią okoliczności. Tymczasem zadane przez organ pytania nie wykazują związku z tak zakreśloną istotą sprawy, której zakres wyznaczyła Skarżąca występując z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

Mając na uwadze powyższe, pozostawienie wniosku strony bez rozpatrzenia stanowi naruszenie art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p., organ nie wykazał bowiem, aby okoliczności, o których wyjaśnienie się zwrócił, były istotne z punktu widzenia wchodzących w rachubę norm materialnego prawa podatkowego.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ interpretacyjny zobowiązany będzie do udzielenia indywidualnej interpretacji i odpowiedzi na zadane przez Skarżącą pytanie. Organ interpretacyjny może w oparciu o regulacje art. 169 § 1 O.p. zażądać uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, jednak tylko o takie okoliczności, które są istotne dla zastosowania norm prawa podatkowego, co powinno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił oba wydane w sprawie postanowienia.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.