Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 575/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 160 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 7 , 77 par 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par 3 , par 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art 43 ust 1
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Dnia 9 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2020 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej C. J. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 lutego 2020 r. znak: [...] Prezydent Miasta T. ustalił warunki zabudowy dla D. M. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego na terenie działki nr [...] obr. [...] w T. przy ul. [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła C. J..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 25 marca 2020 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020r., poz. 256), art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 293, oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przywołano także przepisy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazano, że jak wynika ze sporządzonej w tej sprawie analizy: "w analizowanym terenie występują budynki o funkcji: mieszkalnej jednorodzinnej z towarzyszącą im zabudową gospodarczą i garażową. Budynki w obszarze analizowanym to głównie zabudowa z połowy XX wieku, prosta w formie, wolnostojąca. Działka objęta wnioskiem jest to działka niezabudowana, kształtem zbliżona do prostokąta, płaska. Zabudowa nieruchomości sąsiednich położonych w obszarze analizowanym pozwala na przeprowadzenie analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy". Te ustalenia doprowadziły do słusznych wniosków, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowi kontynuacje istniejącej w rejonie funkcji.

Ustalono, że budynki w obszarze analizowanym to budynki jednorodzinne o jednej, dwóch lub trzech kondygnacjach, kryte dachami w większości dwu spadowymi ale występują też dachy jedno i wielospadowe. W formie tabeli przedstawiono następnie zestawienie poszczególnych parametrów zabudowy znajdującej się na poszczególnych działkach. W oparciu o to zestawienie ustalono następnie poszczególne parametry nowej zabudowy.

Z analizy wynika, że "obszar analizowany obejmuje fragment zabudowy bezpośrednio przy drodze gminnej - ul. [...], a także zabudowę przy ulicy dojazdowej do K. tj. ul. [...]. Działka objęta wnioskiem posiada dostęp do ulicy [...]. Zabudowa w obszarze analizowanym ukształtowana jest w sposób uporządkowany, ale bez czytelnie wykształconej jednej linii zabudowy - linie zabudowy przebiegają tworząc uskok w równych odległościach od ulicy [...] od 1m do 12m. (...) Teren inwestycji położony jest przy drodze publicznej - ul. [...]. Teren obszar objęty wnioskiem przylega od wschodu bezpośrednio do drogi swoim krótszym bokiem, znajduje się na przełamaniu drogi z wyraźnie wykształconą linią zabudowy po wschodniej stronie ulicy, natomiast po stronie zachodniej linia zabudowy przebiega tworząc uskok.

Mimo iż jest to obszar zwartej zabudowy osiedlowej, w obszarze analizowanym nie występuje jedna wykształcona linia zabudowy. Działka znajduje się na łuku drogi gminnej, zdecydowano zatem o ustaleniu linii zabudowy zgodnie z rozporządzeniem jako przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej - od strony północnej, a następnie równolegle do wschodniej granicy terenu w takiej samej odległości tj. 5m od granicy działki, tym bardziej iż jest to zgodne z przepisami odrębnymi dotyczącymi odległości nowej zabudowy od krawędzi jezdni - która to w tym miejscu z uwagi na łuk jezdni przebiega w odległości od działki ok 5m. Tak więc ustala się linie zabudowy- zgodnie z załącznikiem graficznym z odległości 5m od wschodniej granicy działki."

Te ustalenia oraz wnioski należy uznać za słuszne. Jakkolwiek w początkowych planach z lat 70-tych ubiegłego stulecia, o których mowa w odwołaniu, zabudowa ustalona została w sposób uporządkowany, to jednakże aktualnie nie jest kwestionowaną okoliczność, iż linie zabudowy przebiegają tworząc uskok w równych odległościach od ulicy [...] od 1m do 12m. Tak więc nie sposób odwołać się do zarządzenia z dnia 28 czerwca 1979 r. bowiem po pierwsze - brak jest do tego podstaw prawnych z uwagi na fakt, że cytowany wyżej § 4 nie przewiduje takiej możliwości, a po drugie - stan faktyczny odbiega od tego, który miał istnieć na podstawie przepisów zarządzenia i to istniejący stan faktyczny powinien determinować sposób zagospodarowania nie zaś powstałe 40 lat temu plany, które nie zostały w pełni zrealizowane, przynajmniej jeżeli chodzi o linię zabudowy.

Kolegium uznało za prawidłowe wyznaczenie linii zabudowy w taki sposób jak to rozstrzygnięto w zaskarżonej decyzji.

W kwestii wskaźnika powierzchni zabudowy w analizie ustalono, że "w analizowanym obszarze wskaźniki zabudowy dla poszczególnych działek są zróżnicowane i zawierają się w przedziale od 7,3 do 31,2%. (...) Jak opisano, w analizowanym obszarze znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z zabudowa uzupełniającą - gospodarczą i garażową. Jest to zabudowa taka sama jak w złożonym wniosku, różnice w wielkościach wskaźników na poszczególnych działkach wynikają z różnic w wielkościach działek. Pierwsze budynki w obszarze analizowanym powstające przy ulicy [...] powstawały na działkach o powierzchniach znacznie przekraczających średnie typowe działki dla zabudowy osiedlowej, była to zabudowa swobodna charakterystyczna raczej dla zabudowy podmiejskiej - m. in. jak budynek na działce od strony południowej - bez wyraźnie *, kształconych linii zabudowy. Najmniejsze wskaźniki posiadają zabudowania na największych działkach, powstałe właśnie na początku XIX w. tj. na dz.[...] i [...] zabudowanych budynkami mieszkalnymi wraz z zabudową gospodarczą, oraz bez zabudowy na działkach nr [...] i nr [...] z uwagi na fakt iż wielkość w/w terenu przekracza średnia wielkość działek w obszarze. Powierzchnia tych działek przekracza średnie wielkości działek w obszarze dwu i trzykrotnie, zdecydowano zatem iż nie należy brać ich pod uwagę przy wyliczaniu średniej tak samo jak działki nr [...], zabudowana dwoma budynkami mieszkalnym jednorodzinnym, oraz budynkiem gospodarczym, powierzchnia działki przekracza prawie trzykrotnie średnie wielkości działek w obszarze analizowanym. Zdecydowano o ustaleniu wskaźnika zabudowy zgodnie z rozporządzaniem jako średniego w obszarze analizowanym, dla działek o zbliżonej powierzchni - tym bardziej iż jest to teren typowej zabudowy osiedlowej gdzie większość działek posiada zbliżone do siebie wymiary. Średni wskaźnik zabudowy dla działek w obszarze analizowanym (nie biorąc pod uwagę działek o największych powierzchniach) wynosi 26,2%. Z uwagi na fakt iż jest to wskaźnik nadal dla działek o różnej powierzchni, uznano iż najbardziej zasadnym będzie przyjęcie wskaźnika zabudowy takiego jak średni dla działek o powierzchni zbliżonej do działki objętej wnioskiem - tj. 27,9%. Tak przyjęty wskaźnik pozwoli na realizacje inwestycji obejmującą budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na niewielkiej działce, jednocześnie zabudowa o powyższych parametrach nie zaburzy ładu przestrzennego a wręcz odwrotnie kontynuować będzie parametry charakterystyczne dla uporządkowanej zabudowy osiedlowej."

Zdaniem Kolegium powyższe rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Wyjaśnienie zaszłości historycznych pozwala na stwierdzenie, że słusznym jest nawiązanie do ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy jaki istnieje na działkach o zbliżonej powierzchni. Inne wnioski mogłyby doprowadzić to ustalenia wskaźnika na takim poziomie (niskim), że zabudowa działki byłaby niemożliwa. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (max 27,9 %) nie zaburzy ładu przestrzennego, bowiem na działkach o zbliżonej powierzchni, zabudowana jest taka właśnie powierzchnia działek.

Ustalając szerokość elewacji frontowej SKO stwierdziło, że jak wynika z analizy "w terenie analizowanym, budynki mają różne szerokości elewacji frontowych od 9 do 14m. (...) Za front działki przyjmuje się wschodnią granicę terenu inwestycji od strony drogi dojazdowej. Średnia szerokość elewacji wszystkich budynków w obszarze analizowanym wynosi 11,2m. Z uwagi na to iż działka objęta wnioskiem posiada szerokość 17m, tak więc jest działką stosunkowo wąską, zdecydowano o ustaleniu szerokości elewacji frontowej indywidualnie - nie przyjmując wartości minimalnej, natomiast ustalając średnią szerokość taką jaka występuje w obszarze za wartość maksymalną dla przedmiotowej inwestycji. Ustala się zatem szerokość elewacji frontowej max 11,2m, co pozwoli na realizacje nowoczesnej zabudowy, a jednocześnie nie zaburzy ładu przestrzennego dla istniejącej i nowo kształtowanej zabudowy, a zbliżona będzie do szerokości elewacji budynków na działkach sąsiednich".

Stwierdzić zatem trzeba, że ustalona w decyzji szerokość elewacji wyznaczona została prawidłowo - na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych na działkach w obszarze analizowanym.

W zakresie wysokości w sprawie ustalono, że "istniejące w obszarze analizowanym budynki przykryte są dachami jedno, dwu i wielospadowymi z okapami. Górną krawędź elewacji frontowej stanowi okap. Występuje tylko jeden budynek z dachem płaskim i wyodrębnioną attyką, brak jest budynków z gzymsem. (...). Uznano, iż elementem najbardziej charakterystycznym określającym wysokość elewacji frontowej jest wysokość do okapu dachu, obecnie wysokości okapów wahają się przedziale od 2,7 do 9,2m. Przy ustalaniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej brano pod uwagę średnia wysokość z obszaru analizowanego, ale także zabudowę o przeważającym w obszarze charakterze- zdecydowana większości budynków to budynki z dachami dwu i wielospadowymi, oraz dwóch lub nawet trzech kondygnacjach naziemnych. Średnia wysokość dla wysokości krawędzi elewacji frontowej dla wszystkich budynków w obszarze analizowanym wynosi 5,4m. Wniosek dotyczył zabudowy mieszkaniowej a wiec takiej samej jak występująca w obszarze, zdecydowano iż zasadnym będzie kontynuowanie parametrów budynków najnowszych, bezpodstawnym byłoby nawiązywanie się okapem bądź wysokościami do zabudowań gospodarczych bądź też zabudowy z początku XIX w. Zabudowa najnowsza powinna swoimi parametrami nawiązywać i kontynuować parametry zastanej zabudowy o charakterze mieszkalnym, średnia wysokość do okapu dla budynków z lat ostatnich, bez budynków najniższych początku XIX w. wynosi 6,7m, zdecydowano, iż można ustalić wysokość do okapu -nawiązując do tak ustalonej średniej, jednocześnie nie przyjmując najwyższych wartości dla w/w budynków w obszarze a tym samym nie wprowadzając budynków o odmiennym charakterze. Ustalono więc wysokość elewacji frontowej - do okapu jako max 6,7m.

Takie ustalenia nie spowodują dysharmonii w przestrzeni publicznej ulicy [...], pozwolą na uporządkowanie osiedlowej zabudowy charakterystycznej dla tej części miasta."

Zdaniem Kolegium słusznie zastosowano § 7 ust. 4 rozporządzenia, bowiem umożliwi to realizację zabudowy o współczesnych formach. Należy przy tym zauważyć, że niższa zabudowa pochodzi z początku XIX w. i prawidłowo zatem przyjęto, że zabudowa aktualnie realizowana powinna stanowić kontynuowanie parametrów budynków najnowszych.

W § 8 rozporządzenia uregulowano, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

W analizie ustalono: "budynki w obszarze analizowanym przykryte są dachami jedno, dwu i wielospadowymi o nachyleniu połaci dachowych od 5 do 45%. Zdecydowana większość budynków w obszarze analizowanym posiada dach dwu i wielospadowy, tylko jeden z budynków posiada dach płaski z attyką. Zdecydowano zatem przyjąć zgodnie z rozporządzeniem dach odpowiednio do pozostałych dachów w obszarze: dwu lub wielospadowy, o kącie nachylenia połaci w przedziale od 20 do 40 %. Budynki w obszarze analizowanym posiadają kalenice równoległe i prostopadłe do dróg, zdecydowano o ustaleniu ułożenia kalenicy tak jak w budynkach najbliższych: prostopadła do drogi, z uwagi jednak na fakt iż działka położona jest na łuku drogi ustala się ułożenie kalenicy głównej równoległe do północnej granicy działki. Średnia wysokość wszystkich budynków w obszarze analizowanym wynosi 8,9 m. Z uwagi na to iż wszystkie budynki w obszarze analizowanym posiadają jednakową funkcje tj. mieszkalną, a wniosek dotyczył również budynku mieszkalnego przyjęto wysokość max. zgodnie z rozporządzeniem jako średnią max 8,9m."

W oparciu o powyższe ustalenia prawidłowo przyjęto dach dwu lub wielospadowy, o kącie nachylenia połaci w przedziale od 20 do 40 stopni, wysokość kalenicy max 8,9m, ułożenie kalenicy - równolegle do północnej granicy działki.

Warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 są spełnione. Działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada bezpośredni dojazd do drogi publicznej - ul. [...]. Uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia o możliwości dostawy wody i odprowadzania ścieków (z dnia 4 grudnia 2019 r.), o warunkach przyłączenia do sieci gazowej (z dnia 17 grudnia 2019 r.) i o możliwości przyłączenia odbiorcy do sieci elektroenergetycznej.

Teren inwestycji nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy). Decyzja jest również zgoda z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że - poza tym co wyżej wyjaśniono - kwestia tego, czy z uwagi na wskaźniki zabudowy obiekt o ustalonych w decyzji gabarytach będzie mógł powstać, nie może być przedmiotem niniejszego postępowania.

Decyzja o warunkach zabudowy jest pierwszym etapem w procesie inwestycyjnym. Decyzja ta rozstrzyga co do zasady o możliwości zabudowy z punktu widzenia urbanistycznego z uwzględnieniem zasad zagospodarowania terenu. Wszelkie zaś techniczne aspekty inwestycji, w tym dostosowanie inwestycji do określonych w decyzji parametrów rozstrzygane będą na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Innymi słowy o tym, czy dana inwestycja, będzie mogła być zlokalizowana ze względu na przepisy prawa budowlanego, będzie rozstrzygane na kolejnym etapie postępowania o pozwolenie na budowę. To na tym etapie postępowania organ bada czy realizacja budynku jest możliwa, mając na uwadze ustalone w decyzji warunki obowiązujące dla nowej zabudowy. Może się okazać, że inwestor mając ustalone w decyzji warunki zabudowy nie będzie w stanie zaprojektować budynku zgodnie z tymi warunkami.

Jeżeli chodzi o obawy skarżącej dotyczące oddziaływania obiektu to wskazano, że na obecnym etapie postępowania nie są badane warunki techniczne realizacji inwestycji, w tym odległość od budynków i od granic nieruchomości. Te okoliczności analizowane będą na kolejnym etapie postępowania formalnoprawnego. Nie oznacza to, że obawy strony nie są uzasadnione, jednakże w aktualnym stanie sprawy są przedwczesne.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie C. J., wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji

2. dopuszczenie dowodu z:

a/ z kopii części mapy (wykonanej z załącznika do decyzji o W.Z.i Z.T. z 2017 r. co do dz. [...]) obrazującej zabudowę przy ul. [...] załącznik do skargi)

b/ dostępnych Sądowi map w wersji cyfrowej albo tradycyjnej:

- aktualnych

- z przed 2000 r.

c/ dostępnych Sądowi wizualizacji z których można korzystać za pośrednictwem Internetu (zapewnianych przez np.: nawigacje, itp. których się nie precyzuje gdyż istnieją różne ich rodzaje) - na okoliczność że;

- na całym skośnym przebiegu ul. [...] (względem jej początkowego odcinka) po zachodniej jej stronie (niżej to szerzej opisano i nazwano jako obszar III.) zabudowa działek usytuowanych wzdłuż ulicy zlokalizowana jest skośnie względem tej drogi gminnej a tym samym że przemawia to za taką samą lokalizacją zabudowy na dz. [...] gdyż jest ona tak samo usytuowana

- na działce [...] w ramach w miarę współczesnej zabudowy bo realizowanej po 2000 r. (o czym świadczy forma architektoniczna budynku jego wysokość oraz druga kondygnacja ze skosami uwarunkowanymi dachem a pośrednio rodzaj użytych materiałów) zlokalizowano dom jednorodzinny z elewacją frontową skośnie usytuowaną względem ul. [...] powielając sposób wyznaczenia linii zabudowy istniejący po zachodniej stronie na skośnym przebiegu tej ulicy (obszarze III. dla czytelności rozróżnienia niżej tak to nazwano i szerzej opisano) zarówno w terenie na działkach na takim przebiegu tej ulicy usytuowanych jak i na mapie podziału z operatu [...] co przemawia za dodatnią wartością tego opracowania planistycznego z tej mapy i zasadnością jego uwzględnienia i w efekcie powielenia na działce [...]

d/ kopii z kopii mapy podziału z operatu [...] (zał. do odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji) na okoliczność że istniejące uporządkowane skośne lokalizowanie elewacji frontowej na działkach po zachodniej stronie ulicy [...] na jej w/w skośnym przebiegu zostało ok. 40 lat temu zaprojektowane, a zarazem zrealizowane co potwierdzają między innymi dowody w/w w punkcie 3. ppkt. a-c.

Skarżąca zarzuciła, że powyższa decyzja narusza:

A. art. 43 w Lp. 3 ppkt. c) tabeli ustawy z dn. 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1440) przez pominięcie, że w terenie zabudowy usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze gminnej winno nastąpić w odległości co najmniej 6 m od krawędzi jezdni a nie jak błędnie przyjęto w decyzji organu II instancji 10 m (5 m od krawędzi jezdni do granicy działki nr [...] m od jej granicy do przyjętej linii zabudowy), w konsekwencji tego nie uwzględnienie że ta podstawowa w tym zakresie regulacja nie sprzeciwia się wyznaczeniu linii zabudowy skośnie do ul. [...] jak też takiemu jej usytuowaniu by w efekcie północno - wschodni narożnik planowanej zabudowy zlokalizowany został w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki (np. nawet 1 m przywołany w ustaleniach decyzji organu II instancji - w efekcie 6 m od krawędzi jezdni) pozwalając najbardziej efektywnie zabudować niewielką powierzchnie dz. [...].

B. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) powoływanego dalej jako rozporządzenie dot. warunków technicznych:

1/ § 12 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 7 i 77 kpa:

a/ w zw. z art. 6 kpa poprzez pominięcie faktu, że wymogi co do zachowania pomniejszenia czy niezachowania w ogóle odległości od granicy można w sposób wiążący określić nie tylko wprost, ale również jak w decyzji organu I instancji a następnie lI instancji ją akceptującej, poprzez wyznaczenie szerokości elewacji frontowej na max 11,2 m która przy szerokości terenu inwestycji (dz. [...]) ok 17 m, jest formą dopuszczenia lokalizacji przyszłej zabudowy z naruszeniem odległości od jego granicy północnej lub południowej 3 m albo 4 m a zarazem dopuszczenia pomniejszenia czy niezachowania odległości od jednej granicy albo obu tych granic dz. [...],

b/ poprzez pominięcie, że szerokość dz. [...] przekracza 16 m, zatem nie spełnia warunku do pomniejszania wskazanego w § 12 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenie dot. warunków technicznych;

2/ § 12 ust. 1 pkt. 1) i 2) poprzez ich nie zastosowanie i nie określenie szerokości elewacji frontowej zachowującej odległości 3 m lub 4 m od północnej granicy dz. [...] a zwłaszcza od południowej granicy tej działki z nieruchomością składająca się z działek [...] i [...] w sytuacji:

a/ gdy realizuje to obiektywny interes inwestorski przez odstęp zabudowy min 4 m od południowej granicy dz. [...] co jest powszechnie stosowanym w tym zakresie sposobem lokalizacji zabudowy pozwalającym optymalnie wykorzystać wartość użytkową swych praw właścicielskich o randze Konstytucyjnej zwłaszcza że nie koliduje to w żaden sposób ze wskazywanymi w pkt. I. 3) ppkt. b) wniosku o wydanie decyzji zamierzeniami inwestycyjnymi - te szerokość zabudowy określają na 8,8 m

b/ gdy tego dotyczył postulat zgłoszony w piśmie z dn. 12.02.2020 r. do organu pierwszej instancji wniesionym przez właścicielkę działek [...] i [...]

c/ gdy równoległe lokalizowanie zabudowy względem północnej i południowej granicy działki występuje na wszystkich działkach z wyjątkiem dz. [...] i [...] w analizowanej zabudowie.

C. § 2 pkt. 3) - 4) w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) powoływanego dalej jako rozporządzenie dotyczące zagospodarowania w zw. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

a/ pominięcie że istniejące gabaryty, formy architektoniczne obiektów budowlanych stanowią budynki o kształcie figur o bokach równoległych i prostych kątach lub bryły których podstawy w aspekcie geometrycznym powstały z zestawienia takich figur

b/ ustalenie linii zabudowy która spowoduje powstanie albo budynku o kątach narożnych prostokątnych i w efekcie ścianach elewacji skośnie usytuowanych do północnych i południowych granic działki albo przy równoległym usytuowaniu budynku (podobnie jak usytuowanie kalenicy w decyzji organu I instancji) względem tych granic wymusi jego narożniki o kącie ostrym i rozwartym od ulicy co wprowadzi dysonans w tym zakresie gdyż żaden z tych przypadków nie występuję w analizowanej zabudowie. Natomiast widoczne na mapie nieznaczne odchylenie zabudowy na działce [...] od jej granic nie jest zauważalne w terenie i przemawia za tym, że może to stanowić wynik niedokładności;

- w odwzorowywaniu lokalizacji określonej na mapie podziału z operatu [...] w dokumentacji dotyczącej sprawy zabudowy dz. [...] która następowała w okresie gdy takiego rodzaju opracowania planistyczne traktowano jako obowiązujące i wiążące

- budowania, realizacji dokumentacji dotyczącej sprawy zabudowy dz. [...]

D. § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia dotyczącego zagospodarowania:

1/ bowiem prawodawca nie wyznaczył górnej granicy obszaru analizowanego zatem w ten sposób wskazał, że w zależności od uwarunkowań indywidualnej sprawy możliwe a zarazem konieczne będzie wyznaczenie większego takiego obszaru w zw. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie, że przebieg ulicy [...] oraz kształt i sposób usytuowania działek a w efekcie zabudowy zdeterminował powstanie trzech różnych obszarów z odrębnymi pod względem lokalizacji zabudowy rozwiązaniami:

a/ I. od skrzyżowania z ulicą [...] na prostopadłym do niej odcinku ul.

[...] gdzie znajdują się działki o kątach prostych których granice jak też elewacje południowe i północne budynków usytuowane są prostopadle do ulicy a linia zabudowy każdego z budynków jest zorientowana równolegle do ulicy

b/ II. na skośnym przebiegu względem I. obszaru ul [...]j, a zlokalizowanego tylko po jej wschodniej stronie o tożsamym usytuowaniu działek, budynków i linii zabudowy (z tą tylko różnicą że bez uskoków ) względem ulicy jak w I. obszarze jednak w efekcie z budynkami zorientowanymi skośnie względem zabudowy z i obszaru

c/ III. na przebiegu tej ulicy tożsamym jak w II. obszarze jednak zlokalizowanym po jej zachodniej stronie gdzie linię zabudowy usytuowano skośnie do ul. [...] i linię tę w aspekcie geometrycznym określić można jako wpisującą się w poziome stopnie schodkowej linii łamanej natomiast elewacje południowe i północne budynków (w każdym przypadku lokalizowanych nie skośnie względem zabudowy obszaru I.) są równoległe względem granic działek (z wyjątkiem tylko północnej granicy dz. [...]), a działki nie tworzą figur prostokątnych gdyż każda od strony ulicy stanowi figurę o kącie rozwartym i ostrym.

Powyższe wskazuje że prawidłowe określenie i ocenienie materiału dowodowego poprzez:

- uwzględnienie że zabudowa na w/w obszarze III. jest zlokalizowana skośnie do ul. [...] co potwierdza w ramach obszaru analizowanego zabudowa na dz. [...] i [...] lub

- wyznaczenie granic obszaru analizowanego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia dotyczącego zagospodarowania w sposób który obejmował by całą zabudowę z w/w obszar III. (zlokalizowaną wzdłuż ul. [...]) skutkowałoby wnioskiem iż adekwatny ład przestrzenny i wymagający zachowania przy lokalizacji zabudowy na dz. [...] w tym określaniu linii zabudowy tworzy ten występujący zwłaszcza na w/w obszarze III. (na którym ta działka leży) a nie ten po północnej stronie tej działki (na obszarze I.) błędnie potraktowany za wyłączną podstawę rozstrzygnięcia w efekcie czego w decyzjach organów obu instancji rozstrzygnięto o lokalizacji w odrębny sposób, który uwzględniając kształt działki [...] i na jej szerokości przebieg ul. [...] nie występuje w żadnym z trzech w/w obszarów zmierzając tym samym do wykreowania wyłomu w zastanym ładzie przestrzennym

3/ w zw. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie zlokalizowanie po 1980 r. zabudowy na działce [...] i nieruchomości składającej się z działek [...] i [...] stanowi w niniejszej sprawie podstawę do przyjęcia istnienia odstępstwa od skośnej nierównoległej względem ul [...]j linii zabudowy a istniejącej w w/w obszarze III. wcześniej w aspekcie planistycznym zobrazowanej na mapie podziału z operatu [...] w warunkach gdy nie wynika to z żadnego dowodu a przeciwnie zabudowa na dz. nr: [...] wskazuje że tą schodkową linię zabudowy kontynuowano i w efekcie zrealizowano uwzględniając zarazem dodatnie cechy tego rozwiązania które w aspekcie użytkowym w odwołaniu utożsamiano z dostosowaniem lokalizacji zabudowy do kierunków geograficznych gdyż w praktyce pozytywne walory wynikające z takiej lokalizacji to zapewnia o czym między innymi skarżąca mogła się przekonać zamieszkując przez wiele lat budynek zlokalizowany na dz. [...] uwidoczniony na mapach (załącznikach do decyzji) a zlokalizowany zbieżnie co do zapewnienia takich skutków (pozytywnych walorów) jak zaplanowana zabudowa zobrazowana na kopi mapy podziału z operatu [...]

E. art. 6 ust. 2. pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. z dnia 11 maja 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073) powoływanej dalej jako ustawa o planowaniu, gdyż błędnie wskazuje że ochronie interesu osób trzecich służy dalszy etap tj. postępowanie dotyczące pozwolenia budowlanego

F. art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu... w zw. z art. 16 kpa i 110 § 1 kpa poprzez błędne przyjęcie (a w zw. z dodatkowo naruszeniem art. 6, 7, 8 § 1, 9, 16, 110 § 1 i 107 § 1 pkt. 6) oraz 107 § 3 kpa poprzez błędne informowanie stron w decyzjach organu obu instancji) że niezależnie od już szerokości elewacji frontowej w rozstrzygnięciu z pkt. 2. 1) c) decyzji organu I instancji określeniu będzie dopuszczalność zastosowania tej szerokości podlegała weryfikowaniu czy kwestionowaniu w postępowaniu w którym wydawane będzie pozwolenie na budowę przez pryzmat rozporządzenia dot. warunków technicznych w zakresie jakim szerokość ta dotyczy przedziału od 10 m do 11,2 m czego zarówno art. 55 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu... nie przewidują jak też sama redakcja konstrukcja decyzji organu I instancji gdyż :

1/ w pkt. 2. 1) c) wyznaczającym szerokość elewacji frontowej na dopuszczalność możliwości dalszej kontroli prawidłowości tego wyznaczenia w ogóle nie wskazano

2/ w pkt. 2. 4) Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich decyzji nie stwierdzono konieczności zastosowania przepisów rozporządzenia dot. warunków technicznych tą ochronę mających zapewniać

3/jedynie w punkcie 2. 6) Inne warunki wynikające z przepisów odrębnych w pkt. 2. 6) a) decyzji stwierdzono że projekt należy sporządzić zgodnie z przepisami rozporządzenia dot. warunków technicznych co wskazuje że uwzględnione mają być pozostałe przepisy z pominięciem rozdziału 1. Usytuowanie budynku, gdyż o materii z tego rozdziału odrębnie już rozstrzygnięto w treści decyzji przywołanej w pkt. F. 1/-2/ skargi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 listopada 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze. Zgodnie z art. 160 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że: po pierwsze - powyższy przepis stwarza sądowi jedynie możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego, a nie nakłada na niego takiego obowiązku, po drugie - przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podstawowym zatem warunkiem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest niezbędność dowodu z dokumentu dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. (por. NSA w wyroku z dnia 2 października 2020 r., sygn. I OSK 782/20). Podkreślenia wymaga, że przedmiotem dowodu może być tylko dokument i to w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zasadą jest bowiem, że sąd administracyjny ocenia prawidłowość gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organ. Sąd administracyjny z zasady nie prowadzi postępowania dowodowego i nie dokonuje ustaleń faktycznych ( tak NSA w wyroku z dnia 15 października 2020 r., sygn. I FSK 1671/18). Skarżąca wnosiła o przeprowadzenie dowodu z kopii części mapy wykonanej z załącznika do decyzji [...].; dostępnych Sądowi map w wersji cyfrowej albo tradycyjnej, dostępnych Sądowi wizualizacji z których można korzystać za pośrednictwem Internetu (zapewnianych przez np.: nawigacje, itp. których się nie precyzuje gdyż istnieją różne ich rodzaje). Żaden z tych wniosków nie jest wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Szczególnie strona internetowa jako nośnik informacji podlegający zmianom w czasie, nie spełnia przesłanek umożliwiających uznanie jej za dokument. Nadto żaden ze wskazanych dowodów nie jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.)., zwanej w dalszej części uzasadnienia u.p.z.p.

W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Znaczna część obszernych zarzutów skargi - różnie formułowanych – sprowadza się do zakwestionowania sposobu ustalenia linii zabudowy. Zarzut ten jest uzasadniony, choć jedynie w tej części, w której kwestionuje ustalenie tej linii sprzecznie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w terenie zabudowanym w odległości co najmniej 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni.

Zgodnie natomiast z § 4 rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. (ust. 1) W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. (ust.2) Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego.(ust.3) Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. (ust.4)

W decyzji organu I Instancji co do linii zabudowy wskazano (pkt. 2.1 lit.a decyzji): "w odległości 5m od wschodniej granicy działki (zgodnie z załącznikiem graficznym)". Natomiast w zaskarżonej decyzji organu II Instancji wskazano, że linia ta przebiegać będzie: "równolegle do wschodniej granicy terenu w takiej samej odległości tj. 5m od granicy działki, tym bardziej iż jest to zgodne z przepisami odrębnymi dotyczącymi odległości nowej zabudowy od krawędzi jezdni - która to w tym miejscu z uwagi na łuk jezdni przebiega w odległości od działki ok 5m."

Z ustaleń tych wynika niewątpliwie, że obowiązująca linia zabudowy została ustalona w odległości 5 metrów od wschodniej granicy działki inwestycyjnej, tj. granicy z działką drogową – ulicą [...]. Nie jest jednak jasne, czy odległość ta spełnia wymagania z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Może być bowiem tak, że zewnętrzna krawędzi jezdni pokrywa się z granicą działki drogowej (tak wynika z przywołanego fragmentu uzasadnienia decyzji organu II Instancji), i wówczas wymóg zachowania 6 metrów odległości od krawędzi jezdni drogi gminnej nie został zachowany. Być może jest inaczej tj. granica działki drogowej nie pokrywa się z granicą krawędzi jezdni i wówczas być może warunek ten jest zachowany, o ile krawędź jezdni jest odsunięta od granicy działki drogowej co najmniej o 1 metr. Jednak jednoznaczne ustalenie tej okoliczności nie jest możliwe na podstawie akt sprawy, ani uzasadnień decyzji organów. W tej sytuacji naruszone zostały przepisy postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 Kpa, a okoliczność ta wymaga jednoznacznego ustalenia i wyjaśnienia.

Natomiast zarzuty skargi dotyczące ustalenia przebiegu linii zabudowy "skośnie do ulicy [...]" nie znajdują uzasadnienia.

Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Regulacja ta jest konsekwencją koniecznej treści decyzji o warunkach zabudowy, a odpowiedni poziom merytoryczny projektu decyzji wykonanego zgodnie z wiedzą fachową projektanta nabiera szczególnego znaczenia dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planu miejscowego.

Ze sporządzonej w sprawie analizy wynika jednoznacznie powód ustalenia linii zabudowy jako linii równoległej do granicy działki, stanowiącej przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiedniej od strony północnej, przy uwzględnieniu tej okoliczności, że w tym miejscu droga przebiega łukiem. Nadto w obszarze analizowanym, jedynie budynki znajdujące się na działce [...] oraz [...] usytuowane są "skośnie" do ulicy [...], przy czym budynek na działce [...] usytuowany jest w znacznym zbliżeniu do granicy działki w tym również działki drogowej i prawdopodobnie wobec tego jest usytuowany jest niezgodnie z przywoływanym wyżej przepisem o drogach publicznych, zatem trudno oczekiwać, że nowa zabudowa ma nawiązywać do takiego rozwiązania. Jak wskazało Kolegium, niezalenie od tego jakie były plany zabudowy tej okolicy pochodzące z lat 70-tych ubiegłego stulecia, aktualnie linie zabudowy przebiegają tworząc uskok w równych odległościach od ulicy [...] od 1m do 12m. Brak jest podstaw prawnych do nawiązywania do nieobowiązujących już i niezrealizowanych ostatecznie planów.

Pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, tj. w taki sposób, że jego granice wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sąd nie znajduje powodów do dalszego poszerzania obszaru analizowanego, zwłaszcza, że najbliższe sąsiedztwo działki objętej wnioskiem pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Należy pamiętać ze wniosek dotyczy domu jednorodzinnego w sąsiedztwie innych domów jednorodzinnych.

Nie są też uzasadnione zarzuty dotyczące braku zastosowania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.), w kontekście parametru szerokości elewacji frontowej. Ustalony on został jako wartość maksymalna 11,2 metry. Jak wynika z analizy jest to wartość średnia z obszaru analizowanego. Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2806/16: "Wskazanie jedynie wielkości maksymalnych, a nie wymiarów ścisłych, czy też w postaci tzw. "widełek" operujących zarówno wartością maksymalną jak i minimalną jest dopuszczalne a zarazem wystarczające w celu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zagrożeniem tych interesów może być bowiem projektowanie w sąsiedztwie zabudowy zajmującej zbyt dużą powierzchnię działki, nie zaś zabudowy zbyt małej w stosunku do powierzchni działki." Pogląd ten Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Podkreślenia wymaga, że określenie parametru szerokości elewacji frontowej jako maksymalnego, daje inwestorowi możliwość zaprojektowania budynku odpowiednio węższego, zgodnie z przepisami dotyczącymi usytuowania budynków względem granic nieruchomości sąsiednich, zgodnie z przywołanym wyżej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. Jednakże stosowanie tych przepisów dotyczy kolejnego etapu inwestycji tj. etapu, w którym wydawana jest decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Dodać też należy, że stosowanie tych przepisów przez organy administracji architektoniczno – budowlanej, jako powszechnie obowiązujących, jest obowiązkowe i w żadnym stopniu nie zależy od tego, co w tym zakresie zapisano w decyzji o warunkach zabudowy.

Wątpliwości Sądu nie budzi także sposób ustalenia pozostałych parametrów nowej zabudowy, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji.

Wobec uznania, że w rozpatrywanej sprawie wyjaśnienia wymaga jedynie kwestia odległości wyznaczonej obowiązującej linii zabudowy od krawędzi jedni drogi publicznej – gminnej, ul. [...], Sąd uchylił wyłącznie decyzją organu II Instancji. Bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania okoliczność ta może zostać wyjaśniona przez SKO w T. w trybie art. 136 Kpa, a po dokonanych ustaleniach, organ ten może – w razie potrzeby – skorygować w tym zakresie decyzję organu I Instancji orzekając częściowo reformatoryjnie. Z tego względu orzeczono jak w pkt. I wyroku, na zasadzie art. 145 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w pkt. II wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Na koszty skalda się kwota 250 zł uciszona przez skarżącą tytułem połowy wpisu od skargi.