Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 735/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2 i art. 3 § 1, art. 134 § 1,art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1, art. 151;
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 121 art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 76 poz 1 art. 20 ust. 1 i 2
law: Dyrektywa Rady Nr 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich  przechowywania, przepływu oraz kontrolowania

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 656/15 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 656/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 207, art. 52 § 1 pkt. 2, art. 53 § 1, § 2, § 3, § 5 pkt. 1 oraz art. 245 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: u.p.a.), a także na podstawie § 2, § 3 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych (Dz. U. z 2004 r. Nr 74, poz. 674), po wznowieniu postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lipca 2009 r. - dotyczącego wniosku strony z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa dokonanej według dokumentu UDT z dnia [...] lutego 2009 r., wypełnionego na podstawie faktury VAT WDT nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r.: uchylił w całości decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. orzekającą zwrot zapłaconego na terytorium kraju podatku akcyzowego w łącznej kwocie 9.029 zł, odmówił S. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A., zwrotu zapłaconego na terytorium kraju podatku akcyzowego w łącznej kwocie 9.029 zł, orzekł kwotę podatku akcyzowego nienależnie otrzymanego, podlegającą zwrotowi w wysokości 9.029,00 zł, wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi od dnia zwrotu podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w P. wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. strona zwróciła się o zwrot zapłaconego podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa. Do wniosku załączono między innymi kartę UDT z dnia [...] lutego 2009 r., fakturę VAT WDT nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., dokument CMR, kserokopię zaświadczenia Urzędu Celnego w O. "o rejestracji podatku od piwa" przez podatnika J. A. wraz z tłumaczeniem z języka [...], poświadczony odpis potwierdzenia wykonania płatności przez płatnika J. A. na kwotę [...] wraz z tłumaczeniem z języka [...], poświadczony odpis "zgłoszenia przewozu wybranych wyrobów" do Urzędu Celnego w O. oraz karty produktów.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. orzekł zwrot podatku akcyzowego w kwocie 9.029 zł.

W dniu [...] maja 2011 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Wydziału ds. Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w P. CBŚ KGP z dnia [...] maja 2011 r. zawierające informację o nieprawidłowościach w zakresie dostaw wewnątrzwspólnotowych dokonywanych przez stronę do [...]. Z dokumentu CMR wynika, że 15 palet z piwem dostarczyła do miejscowości O. w [...] firma B., tymczasem zeznania J. S., jego kierowców, jak i zabezpieczona w jego firmie dokumentacja dotycząca wykonanych transportów, nie potwierdziły wykonania przedmiotowego transportu na rzecz firmy J. A. W toku wznowionego postępowania podatkowego [...] władze celne nie potwierdziły, w ramach Systemu Weryfikacji Przemieszczania Towarów (MVS) z zapłaconą akcyzą, otrzymanej ilości wyrobów akcyzowych wymienionych w przedmiotowym dokumencie UDT, a tym samym nie potwierdziły dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Organ I instancji stwierdził wobec tego, że nie nastąpiło przemieszczenie wyrobów z Polski do [...]. Przedłożone przez stronę dokumenty nie potwierdzały stanu faktycznego i nie dawały podstaw do dokonania zwrotu podatku akcyzowego. Nadto strona w trakcie przeprowadzonego postępowania nie przedłożyła innych dowodów, które potwierdzałyby dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej ani nie wskazała żadnych faktów dotyczących przeprowadzonej transakcji, z których wynikałoby, że dochowała wszelkiej staranności by dostawa ta odbyła się zgodnie z przepisami prawa. Złożyła natomiast podpis w polu nr 22 dokumentu CMR potwierdzając prawidłowość danych, które zostały podważone w trakcie postępowania karnego. Strona nie wykazała również, że zwrot podatku nastąpił nie z jej winy.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w powołaniu między innymi na art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zachodziła okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, wskazana w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, albowiem doszło do ujawnienia nowych istotnych okoliczności, istniejących w dacie wydawana decyzji przez organ I instancji a nieznanych organowi podatkowemu. Okoliczności te zostały ujawnione w toku prowadzonego postępowania karnego, a wynika z nich że dokumenty transportowe CMR oraz dokumenty towarzyszące przemieszczeniu towarów UDT, stanowiące podstawę zwrotu podatku akcyzowego na rzecz odwołującego, nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej organ podatkowy mógł wykorzystać materiały dowodowe (w tym zeznania świadków) gromadzone w toku innego postępowania. Organy ścigania dokonały przesłuchań członków grupy przestępczej, a więc osób które inwestowały pieniądze w nielegalny obrót piwem, a także właścicieli i kierowców firm transportowych oraz hurtowni organizujących dostawy, w tym A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę stwierdził, iż w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz do orzeczenia o odmowie zwrotu podatku akcyzowego, a w konsekwencji do orzeczenia o kwocie podatku akcyzowego nienależnie otrzymanego, podlegającej zwrotowi. Podkreślił, że organy administracji prawidłowo określiły wysokość podlegającego zwrotowi podatku akcyzowego, opierając się na wyczerpujących i prawidłowo poczynionych w sprawie ustaleniach faktycznych, dokonując analizy dokumentacji przedłożonej przez stronę, informacji od [...] organów celnych i [...] organów ścigania oraz materiałów zebranych w toku postępowania karnego, prowadzonego przeciwko członkom grupy starającej się uzyskiwać od organów podatkowych bezzasadny zwrot podatku akcyzowego. Organy wzięły pod uwagę materiał dowodowy zebrany w ramach prowadzonego postępowania prokuratorskiego o sygn. akt [...] i śledztwa CBŚ o sygn. akt [...], w ramach których przesłuchano organizatorów grupy przestępczej, właścicieli firm transportowych oraz właścicieli hurtowni organizujących dostawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikał jednoznacznie fikcyjny charakter dostaw piwa do [...].

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i oparcia się jedynie na danych uzyskanych od [...] i polskich organów ścigania, szczególnie odmowie powtórzenia w postępowaniu podatkowym zeznań kierowców, którzy mieli dostarczyć wyrób akcyzowy do miejscowości O. w [...]. W toku prowadzonego postępowania strona skarżąca merytorycznie nie uzasadniła konieczności uzupełnienia materiału dowodowego z postępowania karnego, szczególnie nie umotywowała zasadności powtórzenia zeznań świadków, złożonych uprzednio w postępowaniu karnym. Nie wskazała też konkretnych, istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do wyjaśnienia sprawy lub sprzeczności zawartych w tych zeznaniach z innym, zebranym materiałem dowodowym.

Zdaniem Sądu I instancji niezasadny okazał się także zarzut bezpodstawnej odmowy dania wiary dokumentom przedstawionym przez stronę (dokument CMR, UDT i potwierdzenie wykonania płatności w [...]). Organ podatkowy uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii w wyczerpujący i przekonujący sposób wskazując, że zakwestionowane dokumenty nie odzwierciedlały rzeczywistych dostaw wyrobów akcyzowych, a ustalenia w tym zakresie były oparte również na zeznaniach osób organizujących proceder wymuszania od Skarbu Państwa zwrotu nienależnego podatku akcyzowego.

Reasumując, WSA w Poznaniu stwierdził, że organy podatkowe trafnie stwierdziły brak podstaw do orzeczenia o zwrocie podatku akcyzowego, bowiem nie doszło do fizycznego przemieszczenia wyrobów akcyzowych (piwa) do [...] i nie uiszczono w tym kraju podatku akcyzowego.

S. M. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpozna Sądowi I instancji, względnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, w każdym wypadku o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 1, art. 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 3, art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. UE L z 23 marca 1992 r. Nr 76 str. 1 ze zm; dalej: dyrektywa horyzontalna) polegający na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów drugiej instancji, pomimo iż nie wyjaśniono i nie ustalono jednoznacznie miejsca popełnienia przestępstwa, co jest okolicznością decydującą w tej sprawie i mającą istotny wpływ na jej wynik i dlatego powinna ona być wszechstronnie zbadana i zweryfikowana przez Sąd. W przypadku bowiem uznania przez sąd administracyjny prawidłowości działania po stronie skarżącej podatek akcyzowy powinien zostać wymierzony w [...], a nie w Polsce;

2. art. 1, art. 2 i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepisem, który powinien mieć w tej sprawie zastosowanie jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegało na utrzymaniu w mocy decyzji organów administracji podatkowej, które zostały wydane z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 dyrektywy horyzontalnej. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało na zaakceptowaniu przez Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie ustalonego stanu faktycznego ze względu na nieustalenie miejsca popełnienia przestępstwa w sprawie, co pozwoliłoby na wyjaśnienie tej istotnej dla sprawy okoliczności determinującej fundamentalne w sprawie zagadnienie, a mianowicie, w którym Państwie Członkowskim jest należna akcyza;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 121, art. 122 i art. 187, art. 191 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, w szczególności polegających na błędnym ustaleniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego w sprawie i uznanie, iż to skarżący dokonywał fikcyjnych dostaw wewnątrzwspólnotowych towarów akcyzowych w postaci piwa z zapłaconym w Polsce podatkiem akcyzowym do odbiorcy w [...], a więc osoby działające w imieniu skarżącego uczestniczyły w zorganizowanej grupie przestępczej, co ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości zabronione jest sankcjonowanie podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w ramach transakcji nabywca dopuścił się przestępstwa lub że inna transakcja, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, została dokonana z naruszeniem przepisów ustawy o akcyzie;

4. art. 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalenie skargi przez WSA pomimo naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 123, art. 192 i art. 200 O.p., ponieważ prokuratura [...] udzieliła odpowiedzi na zapytanie organu podatkowego o nieistnieniu w [...] Banku rachunku J. A., z którego miał on dokonywać zapłaty podatku akcyzowego w [...], a które to informacje i dokumenty nie były znane skarżącemu, co skutkowało brakiem możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego, co do tych dowodów i miało to istotny wpływ na wynik sprawy.

Na rozprawie 30 maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności, o których mowa w § 2 powołanego przepisu, nie wystąpiły, natomiast skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzutach natury procesowej.

Stosownie do art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania, w jaki sposób doszło do tego naruszenia oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie w sprawie byłoby innej treści.

Wnoszący skargę kasacyjną poniósł, zarzucając Sądowi I instancji dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające z naruszeniem przepisów O.p. oraz art. 20 ust. 1 i 2 dyrektywy horyzontalnej. Jego zdaniem dla prawidłowego zakończenia sprawy niezbędne jest ustalenie przez organ miejsca popełnienia przestępstwa (usunięcia spod opodatkowania piwa). Podniósł też, że organ błędnie przyjął, że doszło do fikcyjnej dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa do [...], a także pozbawił go możliwości wypowiedzenia się na okoliczność posiadania przez J. A. rachunku bankowego, za pośrednictwem którego dokonywał on niektórych z nim rozliczeń.

Rozpoznając sprawę w granicach zaskarżenia wypada zauważyć, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja odmawiająca zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa do [...] w lutym 2009 r., wydana po wznowieniu postępowania. Wnoszący skargę kasacyjną nie podniósł zarzutu naruszenia przepisów regulujących to postępowanie, co wskazuje, że nie kwestionuje on samej podstawy wznowienia postępowania, a jedynie prawidłowość ustaleń, dokonanych w ramach tego postępowania.

Organ dokonując weryfikacji zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa był w posiadaniu informacji i materiałów otrzymanych w 2011 r. z Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej CBŚ KGP Zarząd w P. (Wydział).

Przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego okoliczności (z powołaniem się na zeznania świadków, opracowania Wydziału oraz materiał przekazany przez [...] organy celne i prokuraturę) wskazują, że dokumenty, na podstawie których wnoszący skargę kasacyjną wystąpił o zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa do [...], nie dokumentują rzeczywistej transakcji. Ustalono bowiem, że dostawa ta była realizowana jedynie w drodze tzw. przepływu dokumentów, natomiast piwo przetransportowywano bezpośrednio do [...], gdzie następnie było wprowadzane nielegalnie do konsumpcji. Na podstawie zgromadzonego materiału nie można więc dać wiarę temu, że wnoszący skargę kasacyjną nie znał docelowego miejsca przewozu piwa, skoro było ono odbierane przez kierowców firm transportowych z jego magazynów wraz z wymaganymi prawem dokumentami (dokumenty transportowe CMR oraz dokumenty towarzyszące przemieszczeniu towaru UDT). Można więc założyć (ze względu na sposób organizowania transportów – początkowo tzw. "transport w tym samym czasie", a później tzw. "transport bliźniaczy"), że w obrocie funkcjonowały dublujące się dokumenty (na transport do [...] i [...]) sygnowane pieczęciami strony, co wyklucza, że mogła ona nie wiedzieć o docelowym przeznaczeniu piwa. Uznaniu, że wnoszący skargę kasacyjną nie miał świadomości, iż uczestniczy w nielegalnym obrocie piwa, przeczy też przebieg współpracy z odbiorcą [...], za pośrednictwem tzw. pełnomocnika, co oczywiście jest dopuszczalne i praktykowane, natomiast w świetle ujawnionych okoliczności, nie można uznać za typowe i zgodne z prawem. Jak się okazało działania te były nakierowane na wyłudzenie podatku akcyzowego. Z informacji uzyskanych od [...] władz celnych, w ramach Systemu Weryfikacji Przemieszczania Towarów (MVS) z zapłaconą akcyzą wynikało, że przedmiotowa dostawa nie została zarejestrowana w [...] oraz nie została zapłacona od niej akcyza. Poza tym, jak ustalono w toku postępowania, dokumenty, którymi posługiwali się uczestnicy tego procederu, były opatrzone sfałszowaną pieczęcią UC O., natomiast rachunek kontrahenta [...] (do rozliczeń podatku w [...]) nie istniał. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza też, aby strona padła ofiarą oszukańczych działań grupy przestępczej, czy też została pozbawiona prawa do obrony swoich słusznych interesów.

Natomiast odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej, odwołującej się do art. 20 ust. 1 i 2 dyrektywy horyzontalnej, to należy stwierdzić, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie, ponieważ reguluje on sposób rozliczania podatku w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości lub przestępstwa w czasie przemieszczania wyrobów akcyzowych w ramach systemu zawieszenia poboru akcyzy. W stanie sprawy taka sytuacja nie miała miejsca – piwo było przemieszczane z zapłaconą akcyzą. Zatem prawidłowo organy jak i Sąd I instancji uznały brak podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w żądanym przez wnoszącego skargę kasacyjną zakresie, tj. ustalenia miejsca usunięcia towaru spod opodatkowania akcyzą.

Odnosząc się natomiast do kwestii pozbawienia strony możliwości ustosunkowania się (przed wydaniem przez organ odwoławczy decyzji) do pisma prokuratury [...], z którego wynika, że J. A. nie posiadał w [...] Bank konta, to należy zauważyć, że czynności procesowe mające na celu sprawdzenie posiadania przez kontrahenta [...] rachunku w tym banku były związane z powołaniem się w odwołaniu przez pełnomocnika strony na dokument potwierdzający dokonanie płatności akcyzy w [...], co nie zostało jednak potwierdzone. Jak się okazało J. A. nie korzystał z produktów tego banku. Poza tym, nie można twierdzić, że przedmiotowa dostawa została poddana właściwej procedurze akcyzowej na terenie [...], co ewentualnie mogłoby wpłynąć na zmianę stanowiska w tej sprawie, tylko z tego powodu, że jak twierdzi wnoszący skargę kasacyjną niektóre transakcję z J. A. były rozliczane za pośrednictwem banku. Tym samym podniesiona przez wnoszącego skargę kasacyjną okoliczność nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, czyni zarzut naruszenia art. 123, art. 192 i art. 200 O.p. bezzasadnym.

Z powyższych względów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia pozostałych przepisów O.p. (art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191).

W myśl tych przepisów organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie w zaufaniu do organów oraz podjąć wszechstronne działania (z udziałem strony) gwarantujące zgromadzenie w sposób kompletny materiału dowodowego i dokonanie swobodnej jego oceny. Nie oznacza to jednak, że organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich możliwych czynności procesowych (w sposób nieograniczony) w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy wystarczająco wyjaśnia stan sprawy i pozwala na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ nie jest bowiem zobowiązany do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają znaczenia dla ustalenia warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma w sprawie zastosowanie (por. art. 188 O.p.). Poza tym w postępowaniu podatkowym, mimo że postępowanie to jest postępowaniem niezależnym od innych postępowań, dopuszczono, możliwość wykorzystania dowodów i materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach podatkowych i postępowaniach karnych, co wyklucza konieczność powtarzania przesłuchań świadków, którzy zeznawali w takim postępowaniu (por. art. 181 O.p.). Z drugiej jednak strony, rozstrzygnięcia wydawane w innych postępowaniach (np. w postępowaniu karnym), czy też ich brak, nie mają takiego znaczenia, jak tego oczekuje autor skargi kasacyjnej (podnosząc, że do chwili obecnej żadnemu ze wspólników nie przedstawiono żadnego zarzutu), ponieważ nie zawsze odnoszą się one do faktów prawotwórczych istotnych z punktu widzenia hipotezy normy prawa podatkowego.

Oznacza to, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.

W stanie sprawy Sąd I instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co znalazło wyraz z uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, które odpowiada wymogom ustawowym (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Natomiast ze względu na wynik tej kontroli Sąd był zobowiązany oddalić skargę jako niezasadną (art. 151 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a. sąd może uchylić decyzję lub postanowienie w całości albo w części jedynie wówczas, gdy stwierdzi:

– naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

– naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

– inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w sprawie nie miało miejsca.

Odnosząc się natomiast do pozostałych przepisów p.p.s.a. wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać ich naruszenie, a przez to, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można jedynie zauważyć, że definiują one pojęcie "sprawy sądowoadministracyjnej" (por. art. 1 p.p.s.a.), określają sądy administracyjne jako właściwe do ich rozpoznania (por. art. 2 p.p.s.a.), nakazują stosować środki prawne określone w ustawie (por. art. 3 § 1 p.p.s.a.), a także określają materię objętą skargą (por. art. 3 § 2 - 3 p.p.s.a.).

Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), w brzmieniu wniesienia skargi kasacyjnej. Koszty obejmują wynagrodzenie radcy prawnego organu, w kwocie 1800 zł.