Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 754/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a ic, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. ust.1, 1a, 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 2 pkt 1, art. 57 ust.1,3, art. 58 i art. 34 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Dnia 6 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 roku sprawy ze skargi A. w S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2013 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] roku nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz A. w S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. nr 98 poz. 634 z późn. zm.), art. 2 pkt 1, art. 3, art. 7 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 4, art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 z późn. zm.), § 17, § 17c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, póz. 326 ze m.), § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2013 r. (Dz.U. z 2013r., poz. 1334), § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2013 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. póz. 1360), pkt 79 preambuły, art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 26, art. 27, art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 57 ust 3 akapit 1, art. 58 akapit pierwszy, art. 73, art. 79, art. 78 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.EU.L.316.65), art. 11, art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz.UE.2009.L.30.) art. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1181/2011 z dnia 19 listopada 2013r. określającego współczynnik korygujący do bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu roku kalendarzowego 2013 i uchylające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 964/2013 (Dz.U.UE.L.313.13) art. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz.UE.L365.52), art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2013,utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] r., nr [...] o przyznaniu Instytutowi Ogrodnictwa w S. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 13 maja 2013r. Instytut Ogrodnictwa w S. złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013, tj. jednolitej płatności obszarowej (JPO) do powierzchni 189,63 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO) do powierzchni 24,43 ha.

W okresie od dnia 18 lipca 2013r. do 26 lipca 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu z zakresu działania "Program rolnośrodowiskowy 2007-2013." W dniu 26 lipca 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni.

Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. jednolitą płatność obszarową JPO w wysokości 148 837,28 zł (pomniejszoną o kwotę 3 387,62 zł ze względu na różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną oraz pomniejszoną o kwotę 3 531,08 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego) oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO) ze względu na zastosowanie modulacji.

Od powyższej decyzji Instytut Ogrodnictwa w S. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie wnioskowanej uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych. Zdaniem strony skarżącej twierdzenie organu, że deklarowana do dopłaty powierzchnia została zawyżona o 2,04 ha i przekroczyła graniczną dopuszczalną wartość, tj. 2 ha o 0,04 ha jest nieuprawnione, ponieważ wartość ta jest mniejsza od błędów pomiarowych wynikających chociażby z niedokładności pomiarów w terenie, błędów wskazań przyrządów, zaokrąglania liczb i nieuzasadnionego różnicowania i zaniżenia stref buforowych wobec braku zastosowania przez ARiMR zasady kompensacji działek z tej samej grupy upraw. W ocenie strony skarżącej ewidentne błędy zostały popełnione przez pracowników ARiMR przy obmiarze działki rolnej oznaczonej jako "E". Działka "E" sąsiaduje bezpośrednio z działką "EB", z którą tworzy jeden łan o pow. 17,93 ha. W 2013 r. łan ten był podzielony na dwie działki - "E" o pow. 7,73 ha z mieszanką zbożowo-strączkową na przyoranie i "EB" o pow. 10,20 ha z pszenicą jarą, a między innymi do obu tych upraw Instytut Ogrodnictwa wystąpił o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej. W przekazanej kopii raportu z czynności kontrolnych z dnia 18 października 2013r. wynika, że dla działki "EB" powierzchnia zmierzona podczas kontroli wyniosła 10,3 ha w stosunku do 10,2 ha wskazanej we wniosku o przyznanie płatności (kontroler ostatecznie tej działce przydzielił powierzchnię 10,2 ha - czyli tak jak wnioskowaliśmy), natomiast powierzchnię działki rolnej "E" ustalono na 7,6 ha przy wskazaniu 7,73 ha, zdaniem strony brakuje 0,1 ha). W związku z powyższym, że obie działki stanowią jeden łan (jedno pole), podzielony na dwie części tylko dla potrzeb zmianowania w gospodarstwie, to przy obsiewie obu działek zbożami (zboże i mieszanka zbożowo-strączkowa) mogło dojść do błędnego określenia granicy między tymi zbożami (chociaż właściwie granicy nie było, gdyż zboża zostały wysiane tuż przy sobie), co prawdopodobnie poskutkowało błędnym obmiarem działek i stwierdzeniem przez kontrolera błędnych powierzchni działek, tzn. jednej zaniżonej a drugiej bezzasadnie zawyżonej i uprawniało organ do zastosowania w tym przypadku zasady kompensacji jednej działki względem drugiej, która jest z tej samej grupy roślin i w tej samej uzupełniającej płatności obszarowej, co sugeruje punkt 79 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009)

Drugą niezgodnością jest zdaniem strony skarżącej stwierdzenie w toku kontroli innej powierzchni sąsiadujących ze sobą działek "EF" i działki "EE" niż powierzchnia zadeklarowana. W przypadku działki "EE" kontrola stwierdziła zaniżenie powierzchni o 0,04 ha (zadeklarowano działkę o pow. 0,81 ha, a stwierdzono pow. 0,85 ha), a dla działki "EF" kontrola stwierdziła zawyżenie powierzchni o 0,08 ha (zadeklarowano działkę o pow. 0,38 ha, a kontrola stwierdziła pow. 0,3 ha). Strona wskazała, że w roku 2013 wszystkie działki obsiane zbożami na polu ekologiczny, czyli "ED", "EF", "EH", "El" i "EJ" miały te same wymiary i co za tym idzie te same powierzchnie, tj. po 0,38 ha. Kontrola potwierdziła zgodność powierzchni działek "ED", EH", "El", i "EJ", natomiast trudno jest zrozumieć, dlaczego nie została potwierdzona powierzchnia działki "EF", skoro wszystkie pojedyncze pasy pola ekologicznego mają nadaną tę samą powierzchnię - 0,38 ha (inne powierzchnie działek pola ekologicznego np. "EG" czy "EK" wynikają z połączenia sąsiednich działek i uwroci w zmianowaniu). Przypuszczalnie, w ocenie strony skarżącej na wynik kontroli mogły mieć między innymi wpływ krawędzie działki niszczone ("ścinane" kłosy i wygniatane źdźbła) sukcesywnie w miesiącu lipcu przez nalatujące i żerujące ptactwo (gawrony i gołębie), ale nie zmienia to faktu, że na tej działce była posiana pszenica ozima, na całej deklarowanej powierzchni działki. Kolejną niezrozumiałą i nielogiczną praktyką jest przyjęcie przez jednostkę kontrolującą tolerancji pomiaru przez uwzględnianie różnych szerokości stref buforowych dla tego samego gospodarstwa podczas kolejnych kontroli. Otóż kontrola przeprowadzona w 2011r. przyjęła tolerancję pomiaru przy uwzględnieniu 1,25 m strefy buforowej, a kontrola w roku 2013 przyjęła dla tych samych działek strefę buforową 0,75 m, co w bardzo znaczący sposób wpływa na tolerancję pomiaru, a co za tym idzie, uznanie lub nie uznanie deklarowanych przez stronę działek. Dla działki "E", przyjmując strefę buforową 0,75 m, tolerancja pomiaru wyniosła 0,09 ha, a gdyby przyjąć strefę buforową 1,25 m, jak to uczyniono podczas kontroli w 2011r., to tolerancja pomiaru wyniosłaby 0,15 ha i komisja stwierdziłaby, że deklarowana działka o powierzchni 7,73 ha, którą kontrola po obmiarze wyliczyła na 7,6 ha mieści się w tolerancji pomiaru i ostatecznie kontrola potwierdziłaby powierzchnię deklarowanej działki. Jeszcze większa tolerancja wystąpiłaby, gdyby komisja przyjęła wartość szerokości strefy buforowej wynikającej z przepisów prawa (art.34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009), czyli 1,5 m, wówczas tolerancja wyniosłaby 0,18 ha.

Z przywołanych danych i wyliczeń wynika, że w tym samym gospodarstwie, dla tych samych działek nie powinno stosować się różnych stref buforowych, gdyż w znaczący sposób wpływa to na tolerancję pomiaru i rażąco wypacza wyniki pomiarów działek, a co za tym idzie, uznaniowość deklarowanych powierzchni. Powołując się na art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, strona wskazała, że tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 m strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha, w gospodarstwie przyjęto natomiast inną tolerancję pomiaru niż wynikającą z obowiązujących przepisów prawa, a tym bardziej niezrozumiała i nie do przyjęcia jest daleko idąca dowolność w określaniu tolerancji pomiaru podczas kolejnych kontroli. Powierzchnia, która nie została zakwalifikowana do dopłat jest zawyżona m.in. również z tego powodu, że jednostka kontrolująca przyjęła z niejasnych dla strony okoliczności - różne szerokości strefy buforowej, które ewidentnie miały wpływ na wynik końcowy wyliczeń przyjętych powierzchni i skutkowało niekorzystną decyzją.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzje w mocy wskazał, że zgodnie z art. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.(...)". Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. Rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw:

2) roślin przeznaczonych na paszę,, uprawianych na trwałych użytkach zielonych,

3) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa

- do których została przyznana jednolita płatność obszarowa(...)

Wysokość płatności: bezpośredniej, płatności uzupełniającej, o której mowa w ust. 2 (...) w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na l ha tej powierzchni. "

Odnosząc się do jednolitej płatności obszarowej (płatność JPO) organ stwierdził, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 wynosiła 189,63 ha, natomiast powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej wyniosła 189,63 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli na miejscu wynosi 187,59 ha. W toku kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni stwierdzono nieprawidłowości oznaczone kodem DR 13- zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej. Ww. kod został zastosowany dla działek rolnych: BB pow. dekl. 2,11 ha, pow. stw. 3,03 ha, EA pow. dekl. 6,20 ha, pow. stw. 12,30 ha) po korekcie raportu z kontroli na miejscu z dnia 5 czerwca 2014r. pow. stwierdzona 6,35 ha, EE pow. dekl. 0,81 ha, pow. stw. 0,85 ha, EK pow. dekl. 0,75 ha, pow. stw. 0,84 ha, EL pow. dekl. 0,24 ha, pow. stw. 0,37 ha, P pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,17 ha, PA pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,12 ha, PD pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,22 ha, PE pow. dekl. 0,30 ha, pow. stw. 0,40 ha, PF pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,27 ha, PJ pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,22 ha, RA pow. dekl. 0,22 ha, pow. stw. 0,27 ha, RB pow. dekl. 0,28 ha, pow. stw. 0,35 ha, RD pow. dekl. 0,99 ha, pow. stw. 1,09 ha, RG pow. dekl. 0,48 ha, pow. stw. 0,63 ha, RI pow. dekl. 1,35 ha, pow. stw. 1,53 ha, RJ pow. dekl. 0,16 ha, pow. stw. 0,22 ha, RK pow. dekl. 0,21 ha, pow. stw. 0,26 ha, RŁ pow. dekl. 0,38 ha, pow. stw. 0,56 ha, S pow. dekl. 1,33 ha, pow. stw. 1,47 ha, SD pow. dekl. 0,17 ha, pow. stw. 0,22 ha, SF pow. dekl. 0,16 ha, pow. stw. 0,22 ha, SH pow. dekl. 0,18 ha, pow. stw. 0,27 ha, SJ pow. dekl. 0,22 ha, pow. stw. 0,24 ha, TC pow. dekl. 0,17 ha, pow. stw. 0,20 ha, UAA pow. dekl. 0,15 ha, pow. stw. 0,19 ha, UAC pow. dekl. 1,17 ha, pow. stw. 1,24 ha, UAG pow. dekl. 0,87 ha, pow. stw. 0,91 ha, UAJ pow. dekl. 0,58 ha, pow. stw. 0,66 ha, UAK pow. dekl. 1,06 ha, pow. stw. 1,14 ha, UAN pow. dekl. 0,56 ha, pow. stw. 1,47 ha, UAO pow. dekl. 0,31 ha, pow. stw. 0,65 ha, UAT pow. dekl. 3,73 ha, pow. stw. 4,01 ha, UAK pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,18 ha, UAZ pow. dekl. 0,57 ha, pow. stw. 0,79 ha, UB pow. dekl. 0,64 ha, pow. stw. 1,05 ha, UBC pow. dekl. 0,68 ha, pow. stw. 0,99 ha, UC pow. dekl. 9,11 ha, pow. stw. 9,67 ha, UJ pow. dekl. 0,11 ha, pow. stw. 0,16 ha,UL pow. dekl. 0,87 ha, pow. stw. 0,93 ha, UN pow. dekl. 0,30 ha, pow. stw. 0,41 ha, UO pow. dekl. 0,17 ha, pow. stw. 0,30 ha, UP pow. dekl. 0,18 ha, pow. stw. 0,38 ha, UR pow. dekl. 0,66 ha, pow. stw. 0,96 ha, UU pow. dekl. 0,15 ha, pow. stw. 0,20 ha, UY pow. dekl. 0,14 ha, pow. stw. 0,41 ha, WB pow. dekl. 0,15 ha, pow. stw. 0,18 ha, WE pow. dekl. 0,13 ha, pow, stw. 0,15 ha, WF pow. dekl. 0,24 ha, pow. stw. 0,28 ha, X pow. dekl. 0,71 ha, pow. stw. 0,93 ha, XAE pow. dekl. XAH pow. dekl. 0,12 ha, pow. stw. 0,20 ha, XF pow. dekl. XK pow. deki. 0,12 ha, pow. stw. 0,16 ha, XR pow. dekl. Y pow. dekl. 0,80 ha, pow. stw. 0,87 ha, YA pow. dekl. YAB pow. dekl. 0,11 ha, pow. stw. 0,14 ha, YAE pow. dekl YAG pow. deki. 0,55 ha, pow. stw. 0,64 ha, YD pow. dekl. YE pow. dekl. 0,35 ha, pow. stw. 0,54 ha, YI pow. dekl. YJ pow. deki. 0,24 ha, pow. stw. 0,31 ha, YN pow. dekl. YP pow. deki. 0,17 ha, pow. stw. 0,29 ha, YZ pow. dekl. ZA pow. dekl. 0,80 ha, pow. stw. 0,85 ha.

Kod DR 13+ czyli zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej zastosowano dla działek rolnych: C pow. dekl. 0,93 ha, pow. stw. 0,88 ha, D pow. dekl. 4,31 ha, pow. stw. 4,18 ha, E pow. dekl. 7,73 ha, pow. stw. 7,60 ha, EF pow. dekl. 0,38 ha, pow. stw. 0,30 ha, PH pow. dekl. 3,88 ha, pow. stw. 0,85 ha, PI pow. dekl. 0,40 ha, pow. stw. 0,22 ha, PK pow. dekl. 0,58 ha, pow. stw. 0,37 ha, R pow. dekl. 0,44 ha, pow. stw. 0,32 ha, RE pow. dekl. 0,59 ha, pow. stw. 0,55 ha, RF pow. dekl. 0,30 ha, pow. stw. 0,21 ha, RH pow. dekl. 0,28 ha, pow. stw. 0,20 ha, SE pow. dekl. 0,16 ha, pow. stw. 0,12 ha, SG pow. dekl. 0,20 ha, pow. stw. 0,12 ha, U pow. dekl. 0,89 ha, pow. stw. 0,83 ha, UA pow. dekl. 0,77 ha, pow. stw. 0,21 ha, UAD pow. dekl. 1,07 ha, pow. stw. 0,77 ha, UAF pow. dekl. 1,46 ha, pow. stw. 0,85 ha, UAL pow. dekl. 0,82 ha, pow. stw. 0,75 ha, UAP pow. dekl. 1,10 ha, pow. stw. 0,81 ha, UAR pow. dekl. 0,77 ha, pow. stw. 0,69 ha, UAU pow. deki. 2,43 ha, pow. stw. 2,25 ha, UBA pow. dekl. 0,76 ha, pow. stw. 0,69 ha, UBD pow. dekl. 1,18 ha, pow. stw. 1,06 ha, UF pow. dekl. 0,28 ha, pow. stw. 0,16 ha, UK pow. dekl. 1,18 ha, pow. stw. 1,08 ha, US pow. dekl. 0,47 ha, pow. stw. 0,42 ha, UT pow. dekl. 0,23 ha, pow. stw. 0,19 ha, UW pow. dekl. 0,21 ha, pow. stw. 0,12 ha, UZ pow. dekl. 0,71 ha, pow. stw. 0,75 ha, UL pow. dekl. 2,17 ha, pow. stw. 1,25 ha, W pow. dekl. 0,31 ha, pow. stw. 0,24 ha, WC pow. dekl. 0,12 ha, pow. stw. 0,10 ha, XAA pow. dekl. 0,31 ha, pow. stw. 0,21 ha, XAC pow. dekl. 0,28 ha, pow. stw. 0,24 ha, XAD pow. dekl. 0,37 ha, pow. stw. 0,24 ha, XAF pow. dekl. 0,32 ha, pow. stw. 0,27 ha, XAI pow. dekl. 0,68 ha, pow. stw. 0,51 ha, XE pow. dekl. 0,20 ha, pow. stw. 0,17 ha, XG pow. dekl. 0,43 ha, pow. stw. 0,37 ha, XP pow. dekl. 0,36 ha, pow. stw. 0,24 ha, XY pow. dekl. 0,31 ha, pow. stw. 0,21 ha, XZ pow. dekl. 0,24 ha, pow. stw. 0,20 ha, YAC pow. dekl. 0,67 ha, pow. stw. 0,52 ha, YB pow. dekl. 0,32 ha, pow. stw. 0,28 ha, YG pow. dekl. 0,30 ha, pow. stw. 0,21 ha, YM pow. dekl. 0,31 ha, pow. stw. 0,18 ha, YO pow. dekl. 0,33 ha, pow. stw. 0,22 ha, YW pow. dekl. 0,20 ha, pow. stw. 0,16 ha, YX pow. dekl. 0,15 ha, pow. stw. 0,13 ha, YŁ pow. dekl. 0,40 ha, pow. stw. 0,36 ha, Z pow. dekl. 0,73 ha, pow. stw. 0,66 ha, ZD pow. dekl. 0,32 ha, pow. stw. 0,29 ha.

Zgodnie z pkt 79 preambuły do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową, nieprawidłowości zazwyczaj dotyczą części obszarów. Zawyżenie zgłaszanej powierzchni w odniesieniu do jednej działki może być kompensowane przez zaniżenie powierzchni pozostałych działek z tej samej grupy upraw. Należy przewidzieć pewien margines tolerancji, w ramach którego wnioski o przyznanie pomocy będą jedynie dostosowywane do faktycznie ustalonego obszaru, a zmniejszenia będą stosowane dopiero po jego przekroczeniu.

Mając na względzie zarzuty podniesione w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji dla działek rolnych z błędem DR13- została zapisana powierzchnia stwierdzona w kontroli na miejscu (łączna powierzchnia zaniżenia powierzchni działek rolnych wynosiła 15,53 ha), co umożliwiło kompensację powierzchni działek z błędem DR13+ (łączna powierzchnia zawyżenia powierzchni działek rolnych wynosiła 9,38 ha). Po korekcie raportu z kontroli na miejscu dokonanej w dniu 5 czerwca 2014 r., tj. na etapie postępowania odwoławczego, łączna powierzchnia zaniżenia powierzchni działek rolnych uległa zmniejszeniu, ze względu na korektę powierzchni stwierdzonej działki rolnej EA. Pierwotnie powierzchnia stwierdzona działki EA wynosiła 12,30 ha, po korekcie wynosi 6,35 ha. Łączna powierzchnia zaniżenia wynosi 9,58 ha, co umożliwia kompensację powierzchni działek z błędem DR 13+, gdzie łączna powierzchnia zawyżenia powierzchni działek rolnych wynosi 9,38 ha.

Kod DR 4 czyli stwierdzona w wyniku kontroli powierzchnia działki rolnej nie spełnia warunku minimalnej wymaganej powierzchni 0,10 ha zastosowano dla działek rolnych: PB pow. dekl. 0,10, pow. stw. 0,06 ha, PL pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,04 ha, PM pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,03 ha, PN pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,03 ha, PO pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,03 ha, PP pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,03 ha, PŁ pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,03 ha, SC pow. dekl. 0,18 ha, pow. stw. 0,09 ha, UAS pow. dekl. 0,32 ha, pow. stw. 0,09 ha, WA pow. dekl. 0,15 ha, pow. stw. 0,09 ha, YC pow. dekl. 0,10 ha, pow. stw. 0,04 ha, YF pow. dekl. 0,23 ha, pow. stw. 0,07 ha, YH pow. dekl. 0,16 ha, pow. stw. 0,04 ha, YY pow. dekl. 0,20 ha, pow. stw. 0,07 ha.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz w z zw. z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jednolita płatność obszarowa przysługuje do działek rolnych. Pod pojęciem działki rolnej rozumiemy zwarty obszar gruntu, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej. Łączna powierzchnia działek, dla których w toku kontroli na miejscu zastosowano kod nieprawidłowości DR4 ze względu na to, że ich powierzchnia była niniejsza od 0,10 ha, wynosi 2,04 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną do płatności JPO (189,63 ha) a powierzchnią działek rolnych stwierdzoną w ramach kontroli na miejscu (187,59 ha) wynosi 2,04 ha, co stanowi zawyżenie w wysokości 1,0875 %. Zastosowanie znajduje tutaj następujący wzór: powierzchnia deklarowana (189,63ha) - powierzchnia stwierdzona (187,59 ha) x 100% powierzchnia stwierdzona (187,59 ha). W analizowanym przypadku zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej wynosi 2,04 ha (przekracza 2,00 ha), co w konsekwencji stanowi podstawę do pomniejszenia należnej płatności JPO o dwukrotność stwierdzonej różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną, tj. 155 755,98 zł - 2 x (2,04 ha x 830,30 zł/ha) = 155 755,98 zł - 3 387,62 zł = 152 368,36 zł.

Wskazując na treść art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1181/2013 organ podkreślił, że w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatność do krów i owiec, specjalna płatność obszarowa do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych uprawianych w plonie głównym, płatność do tytoniu, płatność cukrowa, płatność do pomidorów oraz oddzielna płatność z tytułu owoców miękkich), w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000,00 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 - kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą 2 000,00 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 2,45365800%. Zgodnie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności, o których mowa w art. 78 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z § 17c rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. W związku z art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych producentowi płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 152 368,36 zł, co przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 36 031,11 euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 34 031,11 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 2,45365800%. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 835,01 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 3 531,08 złotych, co stanowi 835,01 euro. O kwotę tę została pomniejszona kwota jednolitej płatności obszarowej. Kwota przyznanej płatności JPO po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 148 837,28 zł.

Odnosząc się do uzupełniającej płatności podstawowej organ wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 wynosiła 24,43 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej i w toku kontroli na miejscu wyniosła natomiast 24,22 ha: E1 pow. dekl. 7,73 ha, pow. stw. w toku kontroli na miejscu 7,60 ha (kod DR 13+); EA1 pow. dekl. 4,60 ha, pow. stw. w toku kontroli na miejscu 5,95 ha, pow. stw. w toku kontroli administracyjnej w oparciu o oznaczenia położenia działki na załączniku graficznym, uwzględniona do płatności 4,60 ha; EB1 pow. dekl. 10,20 ha, nie stwierdzono nieprawidłowości; ED1 powierzchnia dekl. 0,38 ha, nie stwierdzono nieprawidłowości; EF1 powierzchnia dekl. 0,38 ha, pow. stw. w toku kontroli na miejscu 0,30 ha (kod DR13+); EH1 powierzchnia dekl. 0,38 ha, nie stwierdzono nieprawidłowości; EL1 powierzchnia dekl. 0,38 ha, nie stwierdzono nieprawidłowości; EJ1 powierzchnia dekl. 0,38 ha, nie stwierdzono nieprawidłowości. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną do płatności UPO (24,43 ha) a powierzchnią działek rolnych stwierdzoną w kontroli na miejscu (24,22 ha) wynosi 0,21 ha, co stanowi zawyżenie w wysokości 0,8671 %. Stosownie do brzmienia art. 57 ust. 3 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 w zw. z § 17 Rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą, bez uszczerbku dla obniżek lub wykluczeń zgodnie z art. 58 i 60 w przypadku wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej, jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla przedmiotowej grupy upraw. Zgodnie z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z § 17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział l sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. "

W analizowanym przypadku zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej wynosi 0,8671 % (nie przekracza 3% lub 2 ha). Początkowa kwota płatności UPO przysługuje zatem do powierzchni stwierdzonej w toku kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej: 24,22 ha x 139,39 zł/ha = 3 376,03 zł. Mając na uwadze, że łączna kwota płatności przyznanych Instytutowi Ogrodnictwa, tj. jednolitej płatności obszarowej (152 368,36 zł, bez uwzględnienia zmniejszenia wynikającego z zastosowania współczynnika korygującego) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (3 376,03 zł) wynosi 155 744,39 zł, co przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 36 829,45 euro, czyli przekracza 5 000 euro. Do kwoty stanowiącej nadwyżkę, tj. do kwoty 31 829,45 euro (36 829,45 euro - 5 000 euro), należy zastosować 10% zmniejszenie płatności uzupełniających. Całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynosi 3 182,95 euro, co przy kursie wymiany euro 4,2288 zł stanowi kwotę 13 460,06 zł. Całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynikająca z modulacji wynosi 13 460,06 zł, początkowa kwota uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych wynosi 3 376,03 zł. Wobec powyższego producentowi na rok 2013 nie przysługuje uzupełniająca płatność obszarowa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że odmowa przyznania płatności UPO wynika z zastosowania modulacji. Zgodnie z art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 "1. Zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podane przez rolnika informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy do faktycznej sytuacji.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu odwoławczego wskazane powyżej warunki nie zostały spełnione.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj;

a. art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez uznanie, że przepis ten wprowadza tolerancję pomiaru przy uwzględnieniu maksymalnie 1,5 metrowej strefy buforowej w sytuacji, gdy przepis ten wyraźnie stanowi o uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki bez określenia "maksymalnie", co spowodowało niezasadne zmniejszenie płatności dla działek rolnych m. in. C, D oraz E z uwagi na ustalenie ich powierzchni z pominięciem tolerancji pomiaru,

b. art. 8, art. 9 i art. 11 w zw. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak poinformowania strony postępowania o odstąpieniu od zastosowania art. 34 w/w rozporządzenia w jego literalnym brzmieniu oraz niedostateczne uzasadnienie decyzji w tym zakresie, skutkujące niewystarczającym wyjaśnieniem przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przy rozpatrywaniu sprawy, w przypadka, gdy przepis art. 34 cytowanego rozporządzenia, na który powoływał się organ w sposób jasny określa, jaka powinna być strefa buforowa pomiaru wokół działki, a strona znając treść art. 34 rozporządzenia zasadnie liczyła na to, że tolerancja pomiaru będzie przyjmowana w sposób, o którym mowa w tym przepisie. Niewskazanie w treści decyzji i uzasadnienia podstaw prawnych zastosowania modulacji dla płatności uzupełniających i podstaw prawnych stosowania decyzji wykonawczej Komisji (WE) zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za 2013 rok w odniesieniu do płatności uzupełniających, przy czym organy nie podały ani publikatora decyzji wykonawczej Komisji zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za 2013 rok, ani nie wskazały gdzie z tą decyzją można się zapoznać, w sytuacji, gdy przepisy przywołane powyżej przepisy Kpa wprowadzają obowiązek wyczerpującego informowania stron postępowania, nakazują wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy rozpatrywaniu sprawy, jak również wymagają w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa.

-naruszenie prawa materialnego, który miał wpływ na wynik sprawy, tj.:

c. art. 133a ust. 1 i 5 rozporządzenia Rady (WE) 73/2009, w zw. art. 6 K.p.a. poprzez oparcie odmowy przyznania płatności uzupełniających na art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za 2013 rok, w sytuacji, gdy art. 133a rozporządzenia Rady (WE) 73/2009, określający upoważnienie Komisji do wydawania decyzji wykonawczych w sprawie przejściowych płatności krajowych nie zawiera upoważnienia do określenia zmniejszenia płatności (modulacji) ze względu na wysokość otrzymywanej płatności przyznanej na podstawie rozporządzenia Rady (WE) 73/2009, co oznacza, że decyzja ta w części dotyczącej modulacji płatności jest wydana z przekroczeniem upoważnienia zawartego w rozporządzeniu, zaś takie działanie organów w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnej odmowy przyznania płatności uzupełniających i w związku z tym miało również miejsce naruszenie art. 3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego w S.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego AR i MR w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania co miało wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012r. poz.1164 z późn. zm.), przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. EU. L. nr 316 poz. 65), przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1181/2013 z dnia 19 listopada 2013r. określającego współczynnik korygujący do bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu roku kalendarzowego 2013 i uchylające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 964/2013 (Dz.U. UE. L. nr 313 poz.13) oraz przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. UE. L nr 30 poz.16).).

Zgodnie z treścią art.7 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W myśl art.7 ust.1a wymienionej ustawy jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie z treścią art.7 ust.2 cytowanej ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw:

1) (uchylony),

2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych,

3) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa)

- do których została przyznana jednolita płatność obszarowa.

W myśl art.7 ust.4 ustawy z 26 stycznia 2007r. wysokość płatności:

1) bezpośredniej, płatności uzupełniającej, o której mowa w ust. 2 i 2a, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni,

2) do krów i owiec w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn liczby zwierząt danego gatunku kwalifikujących się do płatności i stawki tej płatności za 1 sztukę zwierzęcia danego gatunku,

3) do tytoniu ustala się jako sumę płatności dla wszystkich partii surowca tytoniowego kwalifikującego się do tej płatności, zebranego w danym roku kalendarzowym przez danego rolnika, ustalonych jako iloczyn:

a) wysokości środków finansowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 17 ust. 6 pkt 2, przeznaczonych na płatności w danej grupie odmian tytoniu na dany rok kalendarzowy oraz

b) stosunku iloczynu ceny jednostkowej i masy tytoniu w danej partii surowca tytoniowego zebranego w danym roku kalendarzowym do sumy iloczynów cen jednostkowych i masy tytoniu w poszczególnych partiach surowca tytoniowego w danej grupie odmian tytoniu, zebranego w danym roku kalendarzowym

- po uwzględnieniu art. 133a ust. 3 rozporządzenia nr 73/2009, zmniejszeń płatności wynikających z dostosowania zgodnie z art. 10a rozporządzenia nr 73/2009 oraz zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności.

Zgodnie z treścią art.2 pkt 1 wymienionej ustawy działka rolna oznacza działkę w rozumieniu art.2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009 o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha.

W myśl art.57 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 w przypadku wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy obszarowej, jeżeli stwierdzony obszar grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku o przyznanie pomocy, do obliczania pomocy wykorzystuje się obszar zadeklarowany.

Zgodnie z treścią art.57 ust.3 wymienionego rozporządzenia bez uszczerbku dla obniżek lub wykluczeń zgodnie z art. 58 i 60 w przypadku wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej, jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla przedmiotowej grupy upraw. Nie naruszając przepisów art. 30 rozporządzenia (WE) 73/2009, jeśli różnica między całkowitym obszarem zatwierdzonym a całkowitym obszarem zadeklarowanym do objęcia płatnością w ramach systemów pomocy ustanowionych w tytułach III, IV oraz V rozporządzenia (WE) 73/2009 nie przekracza 0,1 ha, obszar zatwierdzony uznaje się za równy zadeklarowanemu. Na potrzeby obliczeń uwzględnia się jedynie zawyżenia powierzchni obszarów na poziomie grup upraw. Akapitu drugiego nie stosuje się w przypadku gdy różnica przekracza 20 % całkowitej powierzchni obszaru zadeklarowanego do płatności.

W myśl art.58 wymienionego rozporządzenia jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006(20). Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane.

Zgodnie z treścią art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha.

W myśl punktu 79 preambuły do rozporządzenia nr 1122/2009 w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową, nieprawidłowości zazwyczaj dotyczą części obszarów. Zawyżenie zgłaszanej powierzchni w odniesieniu do jednej działki może być kompensowane przez zaniżenie powierzchni pozostałych działek z tej samej grupy upraw. Należy przewidzieć pewien margines tolerancji, w ramach którego wnioski o przyznanie pomocy będą jedynie dostosowywane do faktycznie ustalonego obszaru, a zmniejszenia będą stosowane dopiero po jego przekroczeniu.

Zgodnie z treścią art.1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1181/2013 kwoty płatności bezpośrednich w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 73/2009 wyższe niż 2.000 EUR, które mają być przyznane rolnikowi na podstawie wniosku o przyznanie pomocy złożonego w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013, zostają zmniejszone o 2,453658 %.

Jeżeli chodzi o jednolitą płatność obszarową to zasadnicze znaczenie ma powierzchnia działek rolnych stwierdzonych w wyniku kontroli na miejscu, kwalifikujących się do płatności oraz różnica pomiędzy powierzchnią działek deklarowanych do płatności a powierzchnią działek stwierdzonych.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona skarżąca zgłosiła do płatności JPO działki rolne o powierzchni 189,63 ha a powierzchnia działek stwierdzonych w czasie kontroli wyniosła 187,59 ha. Różnica pomiędzy działkami zadeklarowanymi do płatności a stwierdzonymi wyniosła 2,04 ha tj. 1,0875 % powierzchni stwierdzonej. Różnica ta jest mniejsza od 3% lecz przekracza dwa hektary o 0,04 ha co, w myśl art.58 rozporządzenia nr 1122/2009 uzasadniało zmniejszenie przyznanej płatności.

Wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 26 lipca 2013r. wskazują, że powierzchnia części działek zadeklarowanych do płatności jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej (kod DR 13-) zaś powierzchnia części zgłoszonych działek jest większa od działek stwierdzonych (kod DR 13+). W związku z czym organy dokonały kompensacji działek z błędem DR 13- oraz działek z błędem DR 13 +, zgodnie z treścią punktu 79 preambuły rozporządzenia nr 1122/2009. Nadto stwierdzono, że część działek nie posiada wymaganej powierzchni 0,10 ha i dotyczy to działek o powierzchni 2,04 ha. Z uwagi na to, że różnica pomiędzy powierzchnią działek zgłoszonych do płatności a powierzchnią działek stwierdzonych przekracza wielkość 2 ha zaledwie o 0,04 ha to szczególne znaczenie ma kwestia czy powierzchnia działek stwierdzonych została prawidłowo określona.

W ocenie sądu organy administracji obu instancji błędnie zinterpretowały przepis art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 z 30 października 2009r. i wadliwie dokonały pomiaru działek zadeklarowanych do płatności JPO. Wymieniony przepis reguluje sposób pomiaru działek rolnych i wynika z niego, że tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 – metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Jednocześnie maksymalna tolerancja odnośnie każdej działki nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha.

Należy zaznaczyć, że wielkość zastosowanej szerokości strefy buforowej ma istotny wpływ na ustalenie powierzchni działki rolnej. Przy zastosowaniu szerokości tej strefy 1,5 metra tolerancja pomiaru działki jest większa a tym samym powierzchnia stwierdzona działki jest większa niż przy zastosowaniu szerokości strefy buforowej np. 0,75 metra. Obrazowo zależność zastosowanej szerokości strefy buforowej dla powierzchni stwierdzonej działki została przedstawiona w skardze gdzie opisano jaka jest powierzchnia stwierdzona działek C,D i E przy zastosowaniu szerokości strefy buforowej 0,75 m a jaka gdy przyjmuje się szerokość strefy buforowej 1,5 m. Różnice w pomiarach tej samej działki mogą być stosunkowo duże. Ogólnie rzecz ujmując powierzchnia stwierdzona działki przy przyjęciu strefy buforowej 1,5 metra jest większa niż przy zastosowaniu szerokości tej strefy 0,75 metra.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to jaka powinna być zastosowana szerokość strefy buforowej a mianowicie czy 1,5 metra jak podnosi to strona skarżąca czy też 0,75 metra jak przyjęły to organy administracji.

Wymieniona kwestia była już przedmiotem rozważań w szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 15 października 2013r. w spr. II GSK 884/12 i z 25 października 2013r. w spr. II GSK 133/12, wyrok WSA we Wrocławiu z 22 maja 2014r. w spr. III SA/Wr 51/14, wyrok WSA w Białymstoku z 10 lipca 2013r. w spr. I SA/Bk 217/13 i wyrok WSA w Poznaniu z 17 kwietnia 2013r. w spr. III SA/Po 97/13). W wymienionych wyrokach przyjęto, że szerokość strefy buforowej winna wynosić 1,5 metra gdyż tak stanowi przepis art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009. Z wymienionego przepisu nie wynika natomiast aby szerokość tej strefy wynosiła maksymalnie 1,5 metra. W związku z czym nieuwzględnienie tolerancji 1,5 – metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki stanowi naruszenie art.34 ust.1 cytowanego rozporządzenia.

Podkreślić jednak należy, iż polska wersja językowa art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 różni się od wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej. Polska wersja językowa bowiem posługuje się wyrażeniem "1,5 -metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna, niemieckojęzyczna oraz francuskojęzyczna stanowią "max. 1,5 m", co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m. Z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą – są równie autentyczne (por. A. Doczekalska, Interpretacja wielojęzycznego prawa Unii Europejskiej, EPS 2006, Nr 2, s. 15).

Sąd rozpoznający sprawę podziela co do zasady pogląd, zgodnie z którym konieczność jednolitej wykładni dyrektyw unijnych wyklucza rozpatrywanie, w razie wątpliwości, danego przepisu w sposób oderwany, lecz przeciwnie, wymaga, aby był on interpretowany i stosowany w świetle wersji sporządzonych w innych językach urzędowych (zob. wyroki TSUE: z dnia 26 maja 2005r. w sprawie C-498/03 Kingscrest Associates Ltd i Montecello Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Zb.Orz. 2005, s. I-4427, pkt 26; z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C-199/08 Erhard Eschig przeciwko UNIQA Sachversicherung AG, Zb.Orz. s. I-8295, pkt 54).

Zaznaczyć jednak należy, że argumentacja o rozbieżności treści art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 nie była znana stronie skarżącej na etapie postępowania przed organami administracji publicznej. Argument ten strona podniosła po raz pierwszy dopiero w skardze do sądu. Jak pokreśliły to sądy w wyrokach w spr. I SA/Bk 217/13 i w spr. III SA/Wr 51/14 niedopuszczalne jest z uwagi na ochronę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (co dotyczy także obywatela UE i prawa UE), a także z uwagi na przewidywalność interpretacji niebudzących z punktu widzenia językowego wątpliwości norm źródeł prawa, zaskakiwanie skarżącego odmiennym i jednocześnie niekorzystnym dla niego brzmieniem normy prawa europejskiego w innych wersjach językowych, podczas gdy norma ta jest dostępna w jego rodzimej, polskiej wersji językowej. W ocenie sądów w obu wymienionych sprawach nie można wymagać by skarżący wykazał się znajomością prawa obowiązującego na terenie RP w innych, niż polska wersjach językowych. Uznać należy, że w takiej sytuacji to na organie ciąży obowiązek poinformowania skarżącego, w przypadku odmiennej interpretacji danego pojęcia, o przyczynie i źródle odmiennej interpretacji na początkowym etapie postępowania tak, by pogłębiać zaufanie obywateli do państwa, prawa, organów administracji publicznej i ich pracowników.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji przyjęły szerokość strefy buforowej 0,75 metra i nie poinformowały stronę o rozbieżności polskiej wersji językowej art.34 ust. 1 rozporządzenia oraz pozostałych wersji językowych tego przepisu. Do kwestii tolerancji pomiaru natomiast w zaskarżonej decyzji ustosunkowano się bardzo lakonicznie poświęcając temu zaledwie dwa następujące zdania: "... ARiMR jest w posiadaniu odbiorników, co do których zostały przeprowadzone testy walidacji na dany sezon i dokładności takiego sprzętu z roku na rok są większe. Pomiary na odbiorniku CHC X20, którymi wykonano kontrolę szerokość strefy buforowej wynosi 0,75 m". Oznacza to , iż kluczowa dla sprawy kwestia pomiaru działek nie została wyjaśniona w stopniu uprawniającym organ do orzekania. Stanowi to o wadliwości kontrolowanego rozstrzygnięcia, gdyż nie przystaje do reguł ogólnych postępowania administracyjnego obejmujących obowiązek wyjaśniania przesłanek zasadności rozstrzygnięcia oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i podnoszenia ich świadomości i kultury prawnej oraz narusza przepisy art. 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a ). Organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób nienasuwający wątpliwości wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym dodać, iż obowiązek wyjaśnienia zaniechanych kwestii ciążył na organach z urzędu i pozostawał bez związku z modyfikacjami w zakresie reguł prowadzenia postępowania dowodowego i rozkładu ciężaru dowodu, wprowadzonymi przez przepisy dotyczące systemów wsparcia bezpośredniego.

Sąd w obecnym składzie nie podzielił jednocześnie poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 marca 2014r. w spr. III SA/Łd 9/14, że przyjęcie szerokości strefy buforowej 0,75 metra wpisuje się w dyspozycję przepisu art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 Pogląd wyrażony w wymienionym wyroku ma charakter ogólny i nie przyjął się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd w obecnym składzie nie podzielił tego poglądu i oparł się w tym zakresie na poglądzie wyrażonym we wcześniej cytowanych orzeczeniach.

Częściowo uzasadnione są zarzuty skargi dotyczące odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej z uwagi na zastosowanie modulacji (zmniejszenia), uregulowanej w art.1 ust.4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013r. zatwierdzającej przyznanie przejściowego wsparcia krajowego w Polsce za rok 2013. Zgodnie z treścią art.1 ust.4 wymienionej decyzji w przypadku gdy całkowita kwota płatności bezpośrednich, które mają być przyznane rolnikowi na mocy rozporządzenia (WE) nr 73/2009, w tym wszystkich płatności w ramach przejściowego wsparcia krajowego, przekracza 5000 EUR, kwota przejściowego wsparcia krajowego, które ma być przyznane temu rolnikowi zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji, zostaje pomniejszona o kwotę równą 10% całkowitej kwoty przekraczającej 5000 EUR.

Przede wszystkim należy podnieść, że pomiar powierzchni działek stwierdzonych, zgłoszonych do UPO, został dokonany z zastosowaniem szerokości strefy buforowej 0,75 m a nie 1,5 m a więc w sposób nieprawidłowy o czym była mowa we wcześniejszej części rozważań. Tym samym wyliczenie początkowej kwoty płatności UPO dokonane przez organy administracji jest również wadliwe.

Rozważenia natomiast wymaga kwestia czy organy administracji prawidłowo dokonały zmniejszenia płatności UPO w oparciu o treść art.1 ust.4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013r.

Zasadnicze znaczenie ma tutaj określenie charakteru prawnego decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej.

Należy zaznaczyć, że decyzje Komisji Europejskiej są nieustawodawczym źródłem prawa Unii Europejskiej. Mają one charakter konkretny gdyż mają zastosowanie do konkretnego przypadku. Mogą wskazywać Indywidualnego adresata lub adresatów bądź też mogą mieć charakter ogólny. W sytuacji gdy decyzja jest skierowana do konkretnego adresata jest ona dla niego wiążąca (art.288 akapit 4 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Decyzja o charakterze ogólnym wymagają ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym UE. Natomiast pozostałe decyzje (czyli skierowane do konkretnego adresata) są notyfikowane ich adresatom i stają się skuteczne z tą notyfikacją.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zaznaczyć, że decyzja wykonawcze Komisji z 11 lipca 2013r. jest skierowana do konkretnego adresata, którym jest Państwo Polskie. Nie została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym UE a więc jest wiążąca dla adresata z chwilą jej notyfikacji adresatowi czyli Państwu Polskiemu. Organy administracji nie wyjaśniły jednak kiedy nastąpiła notyfikacja wymienionej decyzji Państwu Polskiemu a okoliczność ta ma istotne znaczenie gdyż dopiero z tą chwilą decyzja jest wiążąca. W uzasadnieniach decyzji organów administracji brak jest informacji w tej kwestii. Nie wiadomo zatem czy w dacie wydania decyzji przez organy administracji obu instancji decyzja z 11 lipca 2013r. była notyfikowana a tym samym miała charakter wiążący. Kwestia ta nie została wyjaśniona.

Nieuzasadniony jest natomiast zarzut skargi, że Komisja Europejska wydała decyzję z 11 lipca 2013r. bez podstawy prawnej gdyż w art.133a rozporządzenia nr 73/2009 brak jest upoważnienia do wydania takiej decyzji. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w art.133a ust.4 i 5 wymienionego rozporządzenia określone zostało prawo Komisji do wyznaczenia maksymalnej stawki przejściowego wsparcia krajowego a w konsekwencji prawo i obowiązek stosowania tzw. modulacji. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny.

Uzasadniony jest natomiast zarzut strony skarżącej, że organy administracji nie wskazały w jaki sposób można zapoznać się z decyzją z 11 lipca 2013r. Należy zaznaczyć, że wymieniona decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym UE. W ocenie sądu organy administracji winny poinformować stronę w jaki sposób można zapoznać się tą decyzją. Wymieniona decyzja ma istne znaczenie w sprawie gdyż na jej podstawie odmówiono stronie przyznania płatności UPO. Strona miała zatem prawo zapoznać się z nią zaś organy winny stronie to umożliwić lecz tego nie uczyniły. Stanowi to naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej.

Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji błędnie zinterpretowały treść przepisu art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 i dokonały nieprawidłowych pomiarów działek zgłoszonych do płatności a mianowicie z zastosowaniem szerokości buforowej 0,75 m zamiast 1,5 m. Nie poinformowały również stronę gdzie i w jaki sposób można się zapoznać z decyzją wykonawczą Komisji z 11 lipca 2013r. oraz kiedy nastąpiła jej notyfikacja adresatowi. Stanowi to naruszenie art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art.3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a.) i c.) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego AR i MR w S. z dnia [...] r.

Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 p.p.s.a., sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Z uwagi na to, że skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od organu administracji na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Po zgromadzeniu całego materiału dowodowego należy dokonać wnikliwej jego analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie.

bg