Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 85/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 listopada 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 12.06.2015r., na podstawie art. 71, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82, art. 85 ust 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013r. poz. 1235, z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), na wniosek Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] Sp.j. w K. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia p.n.: "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, garażami indywidualnymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki, obiekty małej architektury, stacje transformatorowe przy ul. [...] ,[...] ,[...] w K. ", zlokalizowanego na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] itd... obr [...] , działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] przy ul. [...] ,[...] i ul. [...] w K.

I. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia

Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na realizacji garaży i parkingów samochodowych dla 1007 samochodów osobowych w ramach inwestycji pn.: "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, garażami indywidualnymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki, obiekty małej architektury, stacje transformatorowe przy ul. [...] ,[...] ,[...] w K. " na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] , działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] , działek nr [...] ,[...] ,[...] itd... obr. [...] przy [...] ,[...] i [...] w K. Przewiduje się realizację ok. 795 miejsc postojowych w garażach podziemnych i ok. 212 miejsc postojowych naziemnych. Przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie w obrębie planowanego do realizacji kompleksu 31 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami (gabinety medyczne, przedszkola, biura, fryzjer, gabinety kosmetyczne, sklepy spożywcze itp.) w pięciu z nich, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogami wewnętrznymi, terenami zielonymi ze zbiornikiem wodnym. Projektowane budynki posiadać będą 2-9 kondygnacji naziemnych i l kondygnację podziemną, a ich wysokość wyniesie od 8 m do 34 m. Powierzchnia terenu przeznaczonego pod projektowaną zabudowę wynosi około 6,55 ha. Łączna powierzchnia zabudowy wynosi w przybliżeniu 1,66 ha. Dojazdy na teren osiedla zrealizowane zostaną w oparciu o połączenie komunikacyjne z ul. [...] i sięgacz do ul. [...] .

II. Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (użytkowanie) przedsięwzięcia.

1. Zabezpieczenie powietrza atmosferycznego.

W trakcie prowadzenia robót ziemnych i montażowo-budowlanych należy ograniczyć emisję niezorganizowaną zanieczyszczeń pyłowych.

2. Zabezpieczenie przed hałasem.

Prace budowlane należy prowadzić w porze dziennej tj. od 6.00 do 22.00.

3. Zabezpieczenie środowiska gruntowo - wodnego.

Prace budowlane należy prowadzić ze szczególną ostrożnością, tak aby wykluczyć zanieczyszczenie środowiska gruntowo-wodnego, w szczególności spowodowanego wyciekami paliwa i olejów ze stosowanych maszyn i urządzeń.

4. Ochrona przed odpadami.

Powstające odpady segregować właściwie magazynować oraz przekazywać podmiotom posiadającym stosowne zezwolenie na ich odbiór.

5. Ochrona zabytków, dóbr materialnych.

Przedmiotowe przedsięwzięcie nie oddziałuje negatywnie na dobra materialne, dobra kultury i na zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad nimi.

6. Ochrona środowiska przyrodniczego.

a) Zachować i zapewnić ochronę na etapie realizacji przedsięwzięcia jak największej ilości zieleni wysokiej (dotyczy w szczególności dorosłych egzemplarzy dębów i brzóz rosnących na terenie pól i przecinających drogę [...] ) oraz przesadzić drzewa kolidujące z przedsięwzięciem; drzewa, które ewentualnie należy zachować, zostaną wskazane w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w przypadku lokalizacji inwestycji na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w uzgodnieniu w zakresie ochrony środowiska pod kątem ochrony zieleni (promesa) lub w wyniku postępowania w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew.

a) Ewentualną wycinkę drzew i krzewów należy prowadzić poza okresem lęgowym ptaków, tj. wycinka może być prowadzona od 16 października do 1 marca; dopuszcza się wycinkę pojedynczych drzew i krzewów w innym terminie, pod warunkiem stwierdzenia, że nie występują na nich lęgi oraz pod ścisłym nadzorem ornitologa.

b) Drzewa i/lub krzewy znajdujące się w bezpośrednim otoczeniu planowanych prac (których nie przewiduje się usunąć) należy zabezpieczyć przed uszkodzeniem np.:

- poprzez wydzielenie drzew/krzewów polegające na całkowitym ogrodzeniu zwartym

płotem powierzchni, na których rosną drzewa wraz z powierzchniami zajmowanymi

przez korzenie, a nawet rzuty koron;

- poprzez zabezpieczenie pni drzew w celu ochrony kory przed otarciami czy ubytkami oszalowanie pnia lub owinięcie go matami np. ze słomy; przy zastosowaniu oszalowania z desek należy zwrócić uwagę aby deski szczelnie przylegały na całej powierzchni pnia na wysokości około 2 m (jeśli jest to możliwe), dolna część deski powinna być wkopana, a jeśli jest to niemożliwe to obsypana ziemią lub dodatkowo zabezpieczona drutem;

- poprzez zabezpieczenie systemów korzeniowych w wykopach, w tym celu prace w

obrębie korony drzew należy wykonywać ręcznie;

- zakazuje się składowania materiałów budowlanych w zasięgu systemów, korzeniowych drzew;

- poprzez zabezpieczenie konarów drzew przez np. podwiązanie najniższych czy też

nisko ułożonych gałęzi, konarów do nadległych lub podparcie podporą tak aby nie

uszkodzić ich kory.

c) Prace budowlane należy prowadzić pod nadzorem przyrodnika, głównie herpetologa.

d) Przed przystąpieniem do wykonywania prac terenowych należy przeszkolić wszystkich pracowników o sposobie postępowania w przypadku stwierdzenia na terenie budowy płazów i gadów.

e) Przed rozpoczęciem prac, jak również w ich trakcie i po zakończeniu, zbiornik wodny należy utrzymywać w czystości; należy usunąć śmieci pływające po powierzchni zbiornika i zalegające na brzegu; termin sprzątania powinien być poprzedzony kontrolą herpetologiczną, najkorzystniejszy termin sprzątania to okres przed rozpoczęciem godów przez płazy lub po ich zakończeniu (wczesna wiosna lub późna jesień).

f) Należy opracować harmonogram oraz organizację prac z uwzględnieniem dróg migracji płazów; w okresie wiosennym należy zastosować miejscowe wygrodzenia siatką dróg transportowych; w przypadku stwierdzenia wędrówek płazów w innych miejscach użytkowanych przez pojazdy budowy, należy zastosować identyczną procedurę.

g) Na etapie eksploatacji, na terenie objętym wnioskiem należy rozwiesić 31 szt. budek lęgowych:

- dla małych ptaków (np. sikor) budki powinny mieć wys. ok. 34 cm, szer. 15 cm, dł. 15 cm i otwór wlotowy o średnicy 2,7-3,5 cm w ilości 10 szt.;

- dla ptaków o większych rozmiarach (np. szpaka czy dzięcioła) powinny mieć wys. ok. 41 cm, szer. 19 cm, dł. 19 cm i otwór wlotowy o średnicy 4,7-5,5cm w ilości 10 szt.;

- dla jerzyków budki o szer. ok. 36 cm, dł. ok. 18 cm i otworze wlotowym o wymiarach

ok. 6 x 3,5 cm w ilości 10 szt.;

- dla pustułki budki o wy s. ok. 37 cm, szer. ok. 44 cm, dł. ok. 37 cm i otworze

wlotowym o wymiarach ok. 40 x 19 cm w ilości 1 szt.

h) W pobliżu istniejącego zbiornika wodnego należy wykonać poidło betonowe o średnicy co najmniej 50 cm i dnie łagodnie opadającym ku środkowi i maksymalnej wysokości ok. 25 cm.

i) W pobliżu istniejącego zbiornika wodnego oraz poidła betonowego należy zainstalować duży karmnik o wymiarach, co najmniej 60 x 60 cm.

j) W rejonie zbiornika wodnego, od strony prowadzonej inwestycji należy zastosować ogrodzenia z folii, agrowłókniny lub siatki o oczkach 0,5 x 0,5 cm (lub mniejszych), rozpiętej na kołkach do wysokości ok. 0,5 m, z 10 cm nawisem, w dolnej części wkopanej w podłoże; po zewnętrznej stronie siatki należy usunąć wyższą roślinność, w tym krzewy, na odległość ok. l m; co około 20 - 30 m należy wykopać płytkie dołki (ok. 0,5 x 0,5 x 0,2 m) wyłożone folią jako pułapki na wędrujące płazy i gady:

- jeżeli prace rozpoczną się wiosną, powyższe zabezpieczenie winno być wykonane

przed marcem, czyli przed rozpoczęciem wędrówek płazów; pułapki winny być

codziennie rano kontrolowane, a występujące tam płazy i gady odławiane; w

przypadku wędrówek wiosennych na godowisko (np. żaba trawna i ropucha szara w

parach "in amplexus") pary powinny być wypuszczane do stawu lub pobliskiego

zbiornika w zadrzewieniu podobnie należy postępować z gatunkami wędrującymi w

późniejszym terminie;

- jeżeli prace rozpoczną się po okresie wędrówek wiosennych (około połowy maja)

ogrodzenie zbiornika należy wykonać bezpośrednio po wejściu płazów do stawu;

ogrodzenie takie winno umożliwiać dorosłym płazom, a także przeobrażonym

młodym osobnikom opuszczenie zbiornika w kierunku południowym, czyli poza teren

inwestycji.

k) W odległości ok. 50 m od zbiornika wodnego prace budowlane należy prowadzić w terminie od 15 października do marca, tj. poza okresem lęgowym ptaków oraz okresem godów i migracji płazów.

l) Na etapie prac budowlanych należy odławiać i wynosić poza teren budowy płazy, które wpadły w głębokie wykopy.

m) Należy zabezpieczyć studzienki, dreny odwadniające i inne pułapki w celu uniemożliwienia dostania się do nich płazów i innych małych zwierząt; otwory górne powinny być szczelnie zamknięte, lub jeśli to nie jest możliwe, zabezpieczone siatką o oczkach 0,5 x 0,5 cm (lub mniejszych); identycznie powinny być zabezpieczone wszelkie wloty boczne; w tych miejscach siatka musi być zamontowana na stałe, bez możliwości przejścia pod nią małych płazów; miejsca takie powinny być jednak systematycznie kontrolowane, a znajdujące się w "pułapkach" płazy i inne zwierzęta muszą być niezwłocznie uwalniane.

b) Z uwagi na skalę i usytuowanie przedsięwzięcia nie stwierdza się konieczności ochrony obszarów sieci ekologicznej Natura 2000.

7. Ochrona zdrowia ludzi.

Podczas realizacji i eksploatacji inwestycji konieczne jest prowadzenie prac zgodnie z przepisami BHP. W szczególności zabezpieczenia wymagają wykopy, sprzęt techniczny oraz miejsca składowania materiałów budowlanych, paliw i innych materiałów niebezpiecznych.

III. Obowiązki nałożone na wnioskodawcę konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

1. Budowę osiedla należy prowadzić etapowo, obejmując maksymalnie jednocześnie 1 do 5 budynków.

2. W pomieszczeniach garażowych zastosować mechaniczną wentylację nawiewno - wywiewną.

3. Garaże podziemne należy zrealizować w technologii wodoszczelnej, niewymagającej wykonania drenażu opaskowego.

4. Zastosować urządzenia do wentylacji i klimatyzacji o mocach akustycznych zapewniających spełnienie wymogów ochrony przed hałasem oraz urządzenia minimalizujące ich oddziaływanie (np. tłumiki, obudowy wyciszające).

5. Zastosować rozwiązania, które umożliwią dotrzymanie dopuszczalnych wartości stężeń zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym.

6. Ścieki socjalno-bytowe pochodzące z zespołu zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz ścieki z garaży podziemnych należy skierować do projektowanej miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej.

7. Ścieki z garaży podziemnych przed wprowadzeniem do miejskiej kanalizacji sanitarnej należy podczyścić w separatorze substancji ropopochodnych.

8. Wody i ścieki opadowe pochodzące z dachów oraz terenów utwardzonych należy skierować do miejskiej sieci kanalizacji opadowej:

- należy zastosować urządzenia do retencjonowania nadmiaru wód i ścieków

opadowych oraz roztopowych, celem spowolnienia odpływu do wartości

dopuszczonych przez administratora sieci;

- w trakcie eksploatacji należy zapewnić sprawność urządzeń retencjonujących wody

i ścieki opadowe oraz roztopowe;

- ścieki opadowe i roztopowe z terenu inwestycji przed ich skierowaniem do

kanalizacji opadowej należy podczyścić w zakresie usuwania zawiesiny i substancji

ropopochodnych,

- dopuszcza się możliwość realizacji naziemnych parkingów w technologii eko-kratki

pod warunkiem, że wody opadowe odprowadzane z tych nawierzchni do ziemi nie

będą powodować zanieczyszczenia gruntu i wód podziemnych.

9. Należy określić sposób postępowania i zagospodarowania mas ziemnych.

10. Przestawić projekt zieleni na przedmiotowym terenie tj. zagospodarowanie zielenią terenów wolnych od zainwestowania, nasadzanie drzew winno być prowadzone w oparciu o skład gatunkowy odpowiadający warunkom siedliskowym.

IV. Dodatkowe warunki dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

Przy realizacji inwestycji należy uwzględnić uwagi i wnioski zawarte w opracowanym dla przedmiotowego przedsięwzięcia raporcie o oddziaływaniu na środowisko.

Przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

VI. Charakterystyka przedsięwzięcia zawarta została w załączniku do decyzji.

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 19.01.2010 r. W sprawie zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; przedmiotowe zamierzenie budowlane jest przedsięwzięciem wymienionym § 3 ust. 1 pkt 53 ww. rozporządzenia. Lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W toku postępowania, po dokonaniu korekty przedsięwzięcia dokonanej przez wnioskodawcę uzyskano ponownie - zgodnie z art. 64 ust. 1 u.u.o.ś. - opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 18.07.2010 r. oraz opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 29.07.2011r. stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 23.08.2011 r., znak [...] Prezydent Miasta K. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, na środowisko, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W oparciu o przedłożony raport uzyskano opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 18.04.2012 r. znak: [...] oraz uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 12.10.2012 r. znak [...] .

W oparciu o przedłożony raport uzyskano opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 18.04.2012r. znak [...] oraz uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 12.10.2012 r. znak [...] . Na skutek ww. postanowienia wnioskodawca przedłożył uzupełnienie do raportu zawierające między innymi skorygowane opracowanie w zakresie rozpoznania terenu w rejonie przedsięwzięcia pod kątem występowania płazów i gadów oraz ekspertyzę hydrogeologiczną. W dniu 08.11.2013 r. wnioskodawca przedłożył kompletną, jednolitą wersję raportu wraz z informacją, że realizowane przedsięwzięcie obejmuje budowę 31 budynków mieszkalnych oraz że będzie realizowane etapowo. W dniu 07.01.2014 r. wnioskodawca doprecyzował, że pomimo rozbieżności w parametrach przedsięwzięcia pomiędzy kartą informacyjną przedsięwzięcia i ww. skorygowanym kompletnym raportem, to parametry wskazane w raporcie są parametrami docelowymi.

W piśmie z dnia 12.03.2014 r., znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia pozytywnie, z zastrzeżeniem do uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowieniem z dnia 22.10.2014 r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. dokonał uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w oparciu o kompletny raport z dnia 08.11.2013 r. oraz jego uzupełnienie będące odpowiedzią wnioskodawcy na wezwanie ww. organu. Ponieważ uzgodnienie to zostało dokonane dla przedsięwzięcia w wariancie odmiennym niż wskazany we wniosku, Prezydent Miasta K. wezwał wnioskodawcę między innymi do określenia lokalizacji realizowanego przedsięwzięcia, wyjaśnienia różnic w powierzchni zabudowy oraz jednoznacznego wskazania zaistniałych różnic w wariantach przedsięwzięcia. W dniu 29.12.2014 r. wnioskodawca wyjaśnił, że zakres przedsięwzięcia nie uległ zmianie, jedynie nastąpił podział geodezyjny części działek objętych wnioskiem wskazując aktualne ich numery oraz że zmiana powierzchni zabudowy (z 1,7088 ha na 1,661 ha) wynika z wprowadzonych na etapie uzupełnienia braków wystosowanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. zmian w zakresie planowanej zabudowy w rejonie zbiornika wodnego. Ograniczono bowiem zabudowę powiększając strefę buforową (ochronna strefa zielona) wokół zbiornika, co spowodowało konieczność zmodyfikowania układu i wielkości realizowanych budynków oraz układu dróg i parkingów. W załączeniu przedłożył również raport dla skorygowanego wariantu przedsięwzięcia. W związku z dokonaną korektą przedsięwzięcia uzyskano opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 05.02.2015r. znak: [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 22.10.2014r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.

Treść opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. została uwzględniona w decyzji.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił uwarunkowania, jakie legły u podstaw wydanej decyzji. W szczególności wskazał, że teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze wymienionym w "Koncepcji ochrony różnorodności biotycznej Miasta K " opracowanej przez Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego pod nazwą "[...]", który został zgłoszony w 2006 r. do rejestru [...] Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody jako miejsce występowania chronionych gatunków zwierząt i roślin. Tego typu siedliska stanowią zarówno miejsce występowania, jak i miejsce umożliwiające egzystencję chronionych gatunków grzybów, roślin i zwierząt, w rozumieniu art. 5, pkt. 12, pkt. 18 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody. Teren "[...] ", podlega ochronie na mocy rozporządzeń Ministra Środowiska z dnia 9.07.2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących grzybów objętych ochroną z dnia 5.01.2012 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12.10.2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. W ramach prowadzenia procedury oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wnioskodawca przedłożył stosowną dokumentację, na podstawie której stwierdzono występowanie na terenie inwestycji 36 gatunków ptaków, a w przypadku 25 gatunków obserwowano zachowania potwierdzające ich gniazdowanie. Żaden z gatunków stwierdzonych na omawianym terenie nie jest na tyle rzadki, aby został ujęty w "Polskiej czerwonej księdze zwierząt". Jedynym stwierdzonym gatunkiem, znajdującym się w załącznikach do Dyrektywy Ptasiej jest bocian biały, jednak gatunek ten z całą pewnością nie gniazdował na omawianym terenie. Pozostałe zaobserwowane gatunki to m.in. szczygieł, wrona, grubodziób, kwiczoł, rudzik, wróbel, kukułka i kos. W świetle powyższego, w skali bezwzględnej wartości, wartość awifauny przedmiotowego obszaru nie jest wysoka. Jednakże, mając na uwadze fakt, że teren ten położony jest w obrębie aglomeracji miejskiej, należy uznać go za stosunkowo atrakcyjne miejsce rekreacji.

Na przedmiotowym obszarze występują także płazy i gady. Z uwagi na fakt, że płazy są zwierzętami, które w zasadzie przywiązane są do miejsc rozrodu, będą podążać w kierunku "swoich" miejsc godowych. Prace będą obejmowały duży obszar terenu, więc mimo zastosowanych zabezpieczeń, na terenie budowy mogą pojawić się płazy. Mogą to być pojedyncze osobniki, które dostaną się tam przypadkiem, ale także ich liczba może być znaczna, jeśli w pasie budowy znajdzie się zimowisko, które płazy opuszczą. Osobniki takie będą się starały dotrzeć do wody i będą wchodzić do każdego zagłębienia w tym do kolein wypełnionych wodą, dlatego niezbędne są tak szczegółowe zabezpieczenia i szczególna ostrożność w trakcie realizacji inwestycji.

Teren inwestycji porośnięty jest częściowo zielenią, zaś pozostały obszar stanowią grunty rolne. Niemniej jednak, z uwagi na walory istniejącej zieleni porastającej teren przedsięwzięcia, nałożono na wnioskodawcę obowiązki zachowania i zapewnienia ochrony jak największej ilości zieleni wysokiej.

Powstające odpady na etapie realizacji i eksploatacji nie stanowią zagrożenia dla środowiska pod warunkiem przestrzegania przepisów ochrony środowiska oraz przepisów dotyczących odpadów. Wytwarzane odpady niebezpieczne magazynowane będą w stosownych do danego rodzaju odpadu pojemnikach, na powierzchniach utwardzonych zabezpieczonych przed opadami atmosferycznymi.

Wody opadowe z terenu inwestycji tj. ze szczelnych nawierzchni ciągów komunikacyjnych i naziemnych placów parkingowych odprowadzane będą do miejskiej kanalizacji deszczowej. W przypadku realizacji naziemnych miejsc parkingowych w technologii ekokratki tj. wykonanych z ażurowej płyty z betonu lub tworzywa sztucznego, ułożonej na podbudowie składającej się z warstw filtracyjnych (żwir, piasek), która umożliwia obsianie trawą, wody opadowe z tych terenów będą odprowadzane do ziemi poprzez ww. warstwy filtracyjne, na których zatrzymywać się będą ewentualne zanieczyszczenia. Przewiduje się retencjonowanie wód opadowych na terenie przedsięwzięcia w celu ograniczenia odpływu wód opadowych do poziomu jak z terenów zielonych oraz podczyszczanie w zakresie usuwania substancji ropopochodnych i zawiesin przed wprowadzeniem do miejskiej kanalizacji opadowej.

Organ wskazał, że zagospodarowanie wód opadowych na terenie przeznaczonym pod przyszłą inwestycję nie może naruszać stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz powinno zapewnić ochronę wód zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt.1, art. 38 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015r. poz. 469).

Warunki i sposób zagospodarowania mas ziemnych usuwanych lub przemieszczanych w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, winny zostać określone w pozwoleniu na budowę. Zastosowanie mas ziemnych nie może powodować przekroczeń wymaganych standardów jakości gleby i ziemi, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9.09.2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi.

Przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę wymagane jest sporządzenie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej oraz uzyskanie zawiadomienia Prezydenta Miasta K. o przyjęciu bez zastrzeżeń ww. dokumentacji, wydanego zgodnie z odrębnymi przepisami.

Przy ul. [...] (w dalszej odległości od terenu przedsięwzięcia) znajduje się wpisany do rejestru zabytków [...] ). Obszar inwestycji położony jest częściowo w strefie nadzoru archeologicznego. Jednakże przewiduje się, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na dobra materialne, dobra kultury i na zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad nimi.

Przy spełnieniu warunków zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości, nie będzie też występowała emisja do wód i gleby. Wszelkie oddziaływania inwestycji zamkną się w granicach terenu należącego do inwestora.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, a także rozwiązania ograniczające niekorzystny wpływ inwestycji, organ stwierdził, że nie przewiduje się negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym na obszary chronione, a w szczególności na gatunki, siedliska przyrodnicze lub siedliska gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Towarzystwo [...] z siedzibą w K . Podniosło, że teren planowanej inwestycji jest miejscem występowania, rozrodu i gniazdowania chronionych gatunków zwierząt. Na terenie planowanej inwestycji stwierdzono występowanie 36 gatunków (w tym 25 gniazdujących ) ptaków objętych ochroną na mocy ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6.10.2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Zabudowa ponad 6,5 ha terenu zielonego oznacza zniszczenie siedlisk chronionych ptaków, a zalecane kompensacje przyrodnicze są absurdalne (zaledwie 31 budek lęgowych). Ponadto na przedmiotowej inwestycji znajduje się staw będący miejscem rozrodu 10 gatunków płazów. Wszystkie płazy są objęte ochroną na mocy ustawy o ochronie przyrody i rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Występujące tam traszka grzebieniasta i kumak nizinny wymienione są w załączniku II Dyrektywy Siedliskowej Unii Europejskiej, co wymaga wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony. W załączniku IV dyrektywy wymienione są występujące: traszka grzebieniasta, kumak nizinny, żaba moczarowa, żaba jeziorkowa, grzebiuszka ziemna, rzekotka drzewna. Fakt powyższy nie został uwzględniony ani w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko, ani w decyzji Prezydenta Miasta K.

Towarzystwo odwołało się do treści § 10 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, wskazując, że przedłożone dokumenty w sprawie, a także zaskarżona decyzja skupiają się wyłącznie na zabezpieczeniu płazów podczas prowadzenia prac budowlanych, pomijając wpływ funkcjonowania inwestycji po jej zakończeniu na stan zachowania gatunków, a także zniszczenia siedliska lądowego, korytarzy ekologicznych. Podkreśliło, że płazy nie są zwierzętami wodnymi lecz wodno-lądowymi. Do zbiornika wodnego dążą tylko w okresie godowym w celu rozrodczym, a odległość z której migrują wynosi w zależności od gatunku do 2 km. Ochrona stawu przy dopuszczeniu budowy tuż obok osiedla blokowego jest niedorzeczna. Staw zostanie zamieniony w przyblokowe bajoro, pozbawione jakichkolwiek walorów przyrodniczych. W żadnych z dokumentów nie określono zagrożenia antropogenicznego dla przyrody stawu związane z zamieszkaniem w jego bezpośrednim sąsiedztwie kilku tysięcy ludzi oraz ich zwierząt. Wskazało, że teren planowanej inwestycji w "Koncepcji ochrony różnorodności biotycznej miasta K. " na str. [...] Instytutu Nauki o Środowisku UJ proponuje się objęciem

ochroną w postaci użytku ekologicznego. Jest to jednocześnie obszar źródliskowy potoku [...] . Odwołujący wskazał, że wykonanie fundamentów ogromnego osiedla spowoduje zmianę stosunków wodnych, co może mieć wpływ na stan wód Potoku [...] oraz stawu. Na terenie planowanej inwestycji występują murawy napiaskowe które objęte są ochroną prawną, zostały wymienione w załączniku I (siedliska priorytetowe) Dyrektywy Siedliskowej UE - "Kwiatowe dywany na [...] ", żaden z dokumentów przedmiotowej sprawy nie odnosi się do ochrony tego siedliska. Towarzystwo zarzuciło również, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję powołał w rozstrzygnięciu nieobowiązujące zapisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12.10.2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt.

Odwołanie od decyzji złożył również P.C. .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 19.11.2015r., znak: [...] , na podstawie art. 59, art. 66, art. 71, art. 73, art. 77, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010 r., nr 213, póz. 1397 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 oraz § 3 kpa w punkcie I utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości; w punkcie II umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania P.C. .

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności stwierdził, że organ I instancji dokonał wszystkich ustaleń, do jakich został zobowiązany w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 27.03.2013 r., którą uchylono poprzednio wydaną w sprawie decyzję. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że kwestia ochrony płazów na etapie eksploatacji została uwzględniona w raporcie oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia w załączniku nr 6 do raportu "Rozpoznanie terenu w rejonie [...] pod kątem występowania płazów i gadów" str. [...] "Zalecenia ochronne dla etapu eksploatacji inwestycji", gdzie przedstawiono dwa warianty rozwiązania problemu ewentualnej migracji płazów. Przewidziano również zagospodarowanie terenu stawu i powierzchni wokół stawu na str. [...] załącznika nr [...] do raportu.

W odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących zmiany stanu wody potoku [...] , Kolegium wskazało, że z załączonej do akt ekspertyzy hydrologicznej dla projektowane inwestycji sporządzonej w sierpniu 2013 r. (str. [...] ) wynika, że tylko staw usytuowany najbliżej inwestycji będzie w zasięgu oddziaływania lejów depresyjnych z odwodnieniami dla trzech budynków o nr [...] ,[...] ,[...] . Pozostałe stawy oraz rów zwany Potokiem [...] nie będą zagrożone podczas wykonywania odwodnień budowlanych. Ponadto wykopy pod budynki fundamentowe będą trwały od 2 do 3 tygodni, w związku z czym ich wpływ na środowisko wodne będzie krótkotrwały.

Odnośnie do występowania na terenie inwestycji "muraw napiaskowych" (kwiatowe dywany na [...] ), Kolegium zwróciło się o wyjaśnienie tej kwestii (pismami z dnia 17.09.2015 r. oraz 19.10.2015 r. ) do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K . Pismem z dnia 21.10.2015 r. wyjaśniono, że "aby jakiś obszar będący miejscem występowania siedliska przyrodniczego wymienionego w Dyrektywie Siedliskowej został objęty ochroną jako obszar Natura 2000 winien spełnić "kryteria wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania za obszary mające znaczenie dla Wspólnoty i wyznaczenia jako specjalne obszary ochrony siedlisk Natura 2000" wymienione w § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13.04.2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000 (Dz. U. 2014, poz. 1713). Jeśli zidentyfikowane siedlisko nie spełni wskazanych w rozporządzeniu kryteriów, nie zostanie wyznaczony jako obszar Natura 2000, a zatem nie podlega ochronie na podstawie Dyrektywy Siedliskowej i jako takie nie podlega badaniu w rozpatrywanej sprawie.

Ocena oddziaływania inwestycji na środowisko w rozważanym przypadku przeprowadzona została wszechstronnie i wyczerpująco; opiera się na dowodach i ustaleniach faktycznych. Dokonano obiektywnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. I taka zdaniem Kolegium ocena została dokonana w przedłożonym raporcie z września 2014 r. Raport jest spójny i wolny od niejasności i nieścisłości i po dokonaniu wyjaśnień nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Zakres raportu w rozważanej sprawie jest dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Raport sporządzony jest ze szczegółowością odpowiadającą rozwiązaniom na etapie koncepcji. Wyczerpująco i obiektywnie przedstawia możliwości wystąpienia uciążliwości dla środowiska związanych z budową i funkcjonowaniem przedsięwzięcia. Jeżeli oddziaływanie zamierzonej inwestycji nie przekracza wyznaczonych przepisami standardów, a takie wnioski wynikają z ustalonego stanu faktycznego, brak podstaw do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy określone przez przepisy ustawy. Ponowna natomiast ocena materiału dowodowego w sprawie, dokonana przez Kolegium jest zbieżna z oceną organu pierwszej instancji.

Niewątpliwie rodzaj planowanego przedsięwzięcia może wzbudzać niepokoje, jednakże organy administracji zobowiązane są do stosowania obowiązujących norm prawnych. Jeśli zatem w ustalonej sytuacji faktycznej brak przepisu, który pozwoliłby na odmowę wydania konkretnego rozstrzygnięcia, organ nie może nie uwzględnić złożonego wniosku. Brak jest także podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, że w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z raportu. W przypadku niestosowania się przez inwestora do wymagań prawa, dopiero w przyszłości możliwa byłaby ingerencja właściwych organów kontrolnych.

Ponadto Kolegium wyjaśniło, że w piśmie z dnia 17.08.2015 r. zwróciło się do P.C. o wykazanie interesu prawnego uzasadniającego przyznanie mu statusu strony powyższego postępowania, a w szczególności wskazania nieruchomości, sąsiadującej z planowanym przedsięwzięciem, której jest właścicielem, a także potwierdzenie tego faktu stosownym dokumentem. Powyższe pismo pozostało bez odpowiedzi. Z uwagi na powyższe, a także brak możliwości ustalenia w oparciu o istniejące dokumentu interesu prawnego P.C. , Kolegium umorzyło postępowanie w stosunku do tego odwołującego, zgodnie z art. 105 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 kpa z powodu wniesienia odwołania przez podmiot nieuprawniony. Organ II instancji odwołując się do wyroku NSA z 22 grudnia 2008 r. (sygn. II OSK 1109/07) wskazał, że przy wielości podmiotów które wniosły odwołania można wydać jedną decyzję, w której rozstrzyga się o wszystkich tych odwołaniach.

Towarzystwo [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. domagając się jej uchylenia.

W skardze przedstawiono tożsamą argumentację z zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Ponadto strona skarżąca podniosła, że wyjaśnienie jakie przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w sprawie muraw napiaskowych jest niezadawalające. Odnosi się bowiem tylko do ustanowienia obszaru Natura 2000. Murawy napiaskowe występujące na terenie planowanej inwestycji nie mają tak dużego obszaru, aby miały znaczenie w skali Unii Europejskiej, a tym samym, aby był ustanowiony obszar Natura 2000. Nie oznacza to jednak że nie należy ich chronić, jako lokalnej wartości przyrodniczej. Kolegium nie ustosunkowało się również do zarzutu powołania przez organ I instancji na nieobowiązujące zapisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12.10.2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a., dające podstawę do jej uchylenia.

Poddana kontroli sądu decyzja została wydana w postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Prawo ochrony środowiska stanowi obszar regulacji prawnej, obejmujący zróżnicowane hierarchicznie akty prawne, w którym zostały sformułowane pojęcia prawne istotne dla tej regulacji oraz ogólne zasady prawa ochrony środowiska i służące ich realizacji instrumenty prawne. Niebagatelne znaczenie w prawie ochrony środowiska mają zasady tego prawa, a w szczególności zasady prewencji, przezorności i zrównoważonego rozwoju. Zdarza się, że to ww. zasady doprecyzowują przepisy w taki sposób, że rozwój gospodarczy prowadzony jest w sposób zapewniający symbiozę z przyrodą oraz oszczędne korzystanie z dóbr

i racjonalną konsumpcję połączoną z wykorzystywaniem odpadów.

Obowiązujące obecnie polskie przepisy prawa w zakresie ochrony środowiska stanowią w większości transpozycję na wymagania ustawodawcy unijnego w tym zakresie. Z tego też względu w procesie stosowania prawa należy uwzględniać wytyczne Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazuje on jednoznacznie, że potrzeba jednolitej wykładni wymaga, aby w przypadku rozbieżności, dokonywać wykładni przepisów w odniesieniu do celów i ogólnej systematyki prawa. Jak wskazywał Trybunał również w sprawach dotyczących ochrony środowiska, względy jednolitego stosowania prawa Unii wymagają, aby treści przepisu tego prawa, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia jego znaczenia i zakresu, nadawać zwykle w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię, którą należy ustalić, uwzględniając kontekst przepisu i cel danego uregulowania.

Szczególne miejsce w prawie ochrony środowiska pełni decyzja środowiskowa. Nie dość, że określa ona bezpośredni i pośredni wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, środowisko społeczne, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi, na dobra materialne, oraz na zabytki kultury, to przede wszystkim wskazuje wzajemne powiązania między powyższymi elementami oraz możliwości i sposoby zapobiegania i łagodzenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Decyzja środowiskowa gwarantuje określenie rzeczywistych oddziaływań przedsięwzięć na środowisko przyrodnicze i społeczne również w trakcie eksploatacji i umożliwia ewentualną korektę zastosowanych środków łagodzących oddziaływania negatywne. Z motywów dyrektywy wynika, że jej zadaniem jest osiągnięcie jednego z celów Unii w obszarze ochrony środowiska naturalnego i jakości życia oraz że skutki przedsięwzięcia dla środowiska muszą być oceniane w trosce o poprawę jakości życia poprzez poprawę warunków środowiska.

Istotą decyzji środowiskowej jest ocena oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Co o zasady, inwestor musi uzyskać taką decyzję przed wystąpieniem

z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycji oddziałujących na środowisko,

w szczególności obiektów przemysłowych, infrastrukturalnych, większych obiektów mieszkaniowych, usługowych i handlowych. Jest to decyzja niezależna od innych pozwoleń środowiskowych np. pozwoleń emisyjnych, pozwoleń z zakresu gospodarki odpadami, pozwolenia wodnoprawnego itp. Wydanie decyzji środowiskowej poprzedzone jest zwykle postępowaniem dotyczącym oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Prowadzone jest ono w szczególności na podstawie przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Przepisy określają rodzaje inwestycji, przy których wydanie decyzji środowiskowej i przeprowadzenie postępowania dotyczącego oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjne, oraz takich, przy których jest to fakultatywne i zależy od oceny organu prowadzącego postępowanie, który posiłkuje się w tym zakresie opiniami właściwych organów ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 71 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397).

Pierwsza grupa obejmuje przedsięwzięcia określane w ustawie jako przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Druga grupa to przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397).

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Stosownie do powyższego, zgodnie z art.62 ust.1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu.

W myśl art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 ustawy.

Raport o oddziaływaniu na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania wyjaśniającego, mającego na celu wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Stanowi on zasadniczy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia. W konsekwencji, organy administracji mają obowiązek ocenić, na podstawie art. 80 K.p.a., jego wartość dowodową. Ewentualny brak dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii oznacza, że raport w tym zakresie może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawowych. Zaznaczyć przy tym należy, że raport jest wprawdzie dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego wyjątkowy charakter wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych i organizacyjnych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Tym bardziej organ administracji powinien rzetelnie i wnikliwie dokonać oceny raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, a zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Aby takie wymagania mogły być określone, raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13, [w:] cbois).

Należy podkreślić, że organ nie jest związany treścią raportu, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej, nawet w sytuacji, gdy nikt nie kwestionuje jego prawidłowości. Rolą organu administracji publicznej jest więc ocena raportu pod kątem poprawności formalnej tj. zgodności treści raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną. Organy obu instancji powinny dążyć do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w zakresie raportu.

Równocześnie należy zaznaczyć, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, to ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1862/11 (Lex nr 1358431): "Jeżeli w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną". Z tych samych powodów ograniczona musi być także ocena raportu dokonywana przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11, Lex nr 1340187).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono akceptowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne, powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (tak: wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08, Lex nr 526577). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora.

Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego sprowadza się w tym zakresie do stwierdzenia, czy dany raport jest kompletny i spójny, a więc czy spełnia ustawowe wymagania co do jego treści określone w art. 66 ustawy środowiskowej. Należy także podkreślić, że sąd administracyjny nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11 oraz z 27 kwietnia 2015 r. II OSK 2175/13).

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy na wstępie zauważyć należy, że stosownie do treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ponieważ wniosek został złożony przez inwestora w dniu 19 stycznia 2010 r., w sprawie zastosowanie miało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W myśl § 3 ust.1 rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać m.in.: zespoły zabudowy: przemysłowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą (pkt 52) oraz garaże lub parkingi samochodowe, lub zespoły parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych (pkt 53).

Na marginesie dodać tylko należy, że w cytowanym rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r., począwszy od dnia 1 sierpnia 2013 r., sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać m.in. zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą (pkt 53), garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej....(pkt 56).

Skoro celem ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jest między innymi zagwarantowanie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla całego realizowanego przedsięwzięcia, to błędem było wskazanie w komparycji decyzji, że ustala ona środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia p.n.: "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, garażami indywidualnymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki, obiekty małej architektury, stacje transformatorowe przy ul. [...] ,[...] ,[...] w K. ", by w punkcie I rozstrzygnięcia "Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia" podać, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na realizacji garaży i parkingów samochodowych dla 1007 samochodów osobowych w ramach inwestycji pn.: "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, garażami indywidualnymi....". Trudno zakładać by racjonalny ustawodawca dopuszczał możliwość wydania decyzji środowiskowej dla "wycinka" pewnej inwestycji Oznacza to, że o samodzielności przedsięwzięcia można mówić jedynie w przypadku, gdy stanowi ono realizowaną samodzielnie i całkowicie odrębną inwestycję.

Realizacja przedsięwzięcia polegającego na realizacji garaży i parkingów samochodowych dla 1007 samochodów osobowych wiąże się integralnie i przede wszystkim technologicznie z realizacją całej inwestycji pod nazwą "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, garażami indywidualnymi, zagospodarowaniem terenu obejmującym miejsca postojowe, drogi wewnętrzne, chodniki, obiekty małej architektury, stacje transformatorowe przy ul. [...] ,[...] ,[...] w K. " i stanowi jej niewielką część. Przedsięwzięcia powiązane technologicznie (a do takich należy niewątpliwie zespół zabudowy) powinno kwalifikować się jako jedno przedsięwzięcie. Reguła ta ma zaś zapobiegać dzieleniu przedsięwzięcia na mniejsze segmenty, w odniesieniu do których mogą być formułowane oceny cząstkowe, niekoniecznie dające obraz wpływu całości zamierzenia na warunki ochrony środowiska. Przedsięwzięciem jest bowiem, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy, "zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Ponieważ w kontrolowanej sprawie zamierzeniem inwestycyjnym objęta jest zarówno budowa całego osiedla mieszkaniowego (31 bloków), jak i ściśle z tym związana budowa garaży, całość planowanych prac stanowi jedno przedsięwzięcie, które powinno być poddane procedurze ocen oddziaływania na środowisko. Powiązanie technologiczne, należy rozumieć w sposób kompleksowy w odniesieniu do funkcji i celów konkretnego przedsięwzięcia. Wykładnia pojęcia "powiązanie technologiczne" w ramach definicji przedsięwzięcia musi zatem uwzględniać cel jego realizacji. Wąskie rozumienie powiązania technologicznego będzie naruszało zasady ogólne prawa ochrony środowiska: kompleksowości i prewencji. W orzecznictwie podkreśla się, że gdy więcej przedsięwzięć rozpatrywanych łącznie może wywierać znaczące skutki na środowisko naturalne w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 85/337/EWG, ich wpływ na środowisko należy oceniać łącznie. Łączna ocena różnych projektów jest wymagana w szczególności, gdy są one ze sobą powiązane, gdy są oparte jedne na drugich lub gdy ich skutki dla środowiska nakładają się na siebie (Wyrok ETS z dnia 21 września 1999 r. w sprawie C-392/96, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii, Rec.1999, s. I-05901). Wymóg traktowania przedsięwzięć powiązanych technologicznie jako jednego ma znaczenie dla podkreślenia idei całej konstrukcji – pojęcie przedsięwzięcia powinno być interpretowane z uwzględnieniem celu jego skonstruowania, którym jest zapewnienie możliwości kompleksowego zbadania potencjalnych wpływów na środowisko pewnych działań lub ich zespołów. Z tej perspektywy bardzo ważne jest także podkreślanie w przepisach ustawy, iż z jej punktu widzenia, w kontekście zbadania wpływów na środowisko, ważne są przede wszystkim "przedsięwzięcia planowane", a więc takie, które dopiero będą realizowane. Badanie oddziaływań dotyczy więc oddziaływań potencjalnych, które zgodnie z art. 5 p.o.ś. powinny być przeprowadzone w sposób kompleksowy. Słowo "kompleksowy" oznacza "ogarniający kilka różnych dziedzin, obejmujący jakąś zwartą całość, tworzący jakiś kompleks (Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 1, Warszawa 1978, s. 978). Oznacza to w procedurze ocen oddziaływania na środowisko ocenianie konkretnego przedsięwzięcia w sposób uwzględniający wszystkie jego aspekty łącznie i prowadzenie tej oceny przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem L. Jastrzębskiego "kompleksowa ochrona zasobów naturalnych ma charakter obowiązku administracyjnego" (L. Jastrzębski, Ochrona prawna przyrody i środowiska w Polsce. Zagadnienia administracyjne, Warszawa 1976, s. 122). Na etapie przed rozpoczęciem procesu inwestycyjnego obowiązek ten powinien oddziaływać prewencyjnie już podczas prac projektowych czy w związku z planowaniem pewnych działań gospodarczych oraz na etapie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, merytorycznie uzasadnione jest obejmowanie jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzenie jednej oceny oddziaływania na środowisko dla wszystkich zamierzeń budowlanych składających się na planowaną do realizacji inwestycję.

Sąd nie podziela konstatacji organu, że "raport jest spójny i wolny od niejasności i nieścisłości i po dokonaniu wyjaśnień nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności". Organy dokonały błędnej i bardzo powierzchownej oceny podstawowego raportu oddziaływania na środowisko. Dodatkowo samorządowe kolegium odwoławcze nie zauważyło również oczywistych sprzeczności pomiędzy warunkami określonymi w samej decyzji a załącznikiem nr 1 do decyzji, "Charakterystyka przedsięwzięcia (...)", w tym braku spójności z treścią samego raportu. W raporcie raz wskazano, że przedsięwzięcie będzie realizowane etapami, a każdy budynek będzie stanowił kolejny etap przedsięwzięcia (strona 13 raportu), by następnie podać, że jeden etap przedsięwzięcia będzie obejmował budowę 1 – 5 budynków (strona 82 raportu). Zapis, że każdy budynek będzie stanowił kolejny etap przedsięwzięcia znalazł się również w załączniku do decyzji. Natomiast w samej decyzji w punkcie III zatytułowanym "Obowiązki nałożone na wnioskodawcę konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym", przy utrzymaniu zalecenia, że budowa będzie prowadzona etapami, wskazano, że jeden etap może obejmować maksymalnie jednocześnie 1-5 budynków.

Poważne zastrzeżenia budzi również określenie zakresu przedsięwzięcia. W raporcie zamieszczono sprzeczne opisy co będzie wchodziło w skład przedsięwzięcia. Na stronie 13 podano, że w skład przedsięwzięcia wejdą budynki, parkingi podziemne i nadziemne, układ dróg wewnętrznych oraz tereny zielone ze zbiornikiem wodnym. Na stronie 45 dodatkowo wskazano, że w skład przedsięwzięcia wejdzie przebudowa i zmodernizowanie ul. [...] na odcinku ok. 1500 m. Rozbieżność w tym zakresie pojawiła się również z decyzji, w której dopiero w załączniku nr 1 podano, że w ramach inwestycji przewiduje się przebudowę (przeniesienie w pobliże północnej granicy terenu objętego wnioskiem) i modernizację ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] na długości ok. 1500 m. Nowa droga dojazdowa obejmować będzie jezdnię o szerokości od 4,5 m do 7 m oraz chodnik jednostronny o szerokości 2 m lub alternatywnie dwustronny. W samej decyzji jest jedynie lakonicznie mowa o układzie dróg wewnętrznych. Biorąc pod uwagę obecny stan zagospodarowania ul.[...] , która stanowi drogę gruntową (strona[...] raportu), oczywistym jest, że w odniesieniu do robót budowlanych przewidzianych w stosunku do ww. drogi nie można mówić o przebudowie, albowiem nie odpowiada definicji przebudowy określonej w ustawie Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 7a pod pojęciem przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego.

Jeszcze większe wątpliwości rodzi fakt marginalnego potraktowania w raporcie z września 2014 r., koniecznej w związku z realizacją przedsięwzięcia przebudowy magistrali wodociągowej DN 600mm. W raporcie z listopada 2010 r. na stronie 17 wskazano, że w związku z realizacją przedsięwzięcia konieczna będzie przebudowa magistrali wodociągowej DN 600mmm na odcinku kolidującym z przedsięwzięciem, co spełnia warunek określony w § 3 pkt 63) rozporządzenia z 2004 r. (kanały odkryte lub rurociągi wodociągowe magistralne do przesyłania wody oraz przewody wodociągowe magistralne doprowadzające wodę od stacji uzdatniania do przewodów wodociągowych rozdzielczych). Powyższego zapisu nie ma już w raporcie z września 2014 r., zamiast tego na stronie [...] opisano lapidarnie sposób zaopatrzenia w wodę i odesłano do załącznika nr 1. Analiza znajdujących się w tym załączniku pism MPWiK z 15.03.2010r. i 11.05.2010r. nie pozostawia wątpliwości co do konieczności przebudowy magistrali wodociągowej DN 600 mm na odcinku kolidującym z planowaną inwestycją. Żaden z organów nie odniósł się do powyższej okoliczności. W treści raportu pomija się także zupełnie planowane stacje transformatorowej, które zostały wymienione nazwie przedsięwzięcia.

Przedmiotem szczególnej analizy było usytuowanie na terenie inwestycji naturalnego stawu, będącego środowiskiem życia lub rozrodu gatunków płazów i gadów, znajdujących się pod całkowitą ochroną gatunkową.

Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. (Dz.U.2014.1348 z dnia 2014.10.07), wydanym na podstawie art.49 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, z późn. zm.) w stosunku do dziko występujących zwierząt, należących do gatunków objętych ochroną ścisłą lub częściową, o których mowa w l p. 1-476 i 478-589 w załączniku nr 1 oraz w l p. 1-202 w załączniku nr 2 do rozporządzenia, wprowadza się zakaz: niszczenia siedlisk lub ostoi, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania, niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień oraz umyślnego uniemożliwiania dostępu do schronień.

Kumak nizinny, rzekotka drzewna, grzebiuszka ziemna, żaba moczarowa, traszka grzebieniasta wymienione są w załączniku Nr 1 poz.483,487,488, 489, 492. Ochronie czynnej podlega grzebiuszka ziemna i żaba moczarowa.

W myśl § 10 rozporządzenia w stosunku do gatunków zwierząt objętych ochroną ścisłą oraz częściową, o których mowa w lp. 1-476 i 478-589 w załączniku nr 1 oraz w lp. 1-202 w załączniku nr 2 do rozporządzenia stosuje się następujące sposoby ochrony:

1) inwentaryzowanie, ocena stanu zachowania, monitorowanie stanowisk, siedlisk, ostoi i populacji zwierząt oraz prowadzenie i udostępnianie baz danych dotyczących ich stanowisk i ostoi;

2) zabezpieczanie ostoi, stanowisk i siedlisk zwierząt przed zagrożeniami zewnętrznymi;

3) ustalanie stref ochrony ostoi, miejsc rozrodu lub regularnego przebywania gatunków;

4) wykonywanie zabiegów ochronnych utrzymujących właściwy stan populacji lub siedlisk zwierząt polegających m.in. na: tworzeniu i utrzymywaniu korytarzy ekologicznych, zapewnianiu drożności cieków będących szlakami migracji, w tym budowie przepławek i kanałów, rozbiórce przeszkód oraz stałej konserwacji istniejących przepławek, tworzeniu przejść dla zwierząt pod i nad drogami publicznymi.

Raport zbyt lakonicznie odnosi się do tych kwestii. Niemniej jednak na stronie 34 raportu i następnych przedstawiono warianty w zakresie ochrony płazów i gadów, przede wszystkim podkreślając wagę takiego zaprojektowania inwestycji, które "uniemożliwiałoby wejście płazów na osiedle, gdzie populacja byłaby narażona na podwyższoną śmiertelność z uwagi na ruch ludzi i pojazdów". W raporcie, jako wariant najkorzystniejszy przewidziano pozostawienie samego stawu bez ingerencji, w stanie naturalnym, z zachowaniem ochronnej strefy zielonej wokół stawu - strefy buforowej. Teren strefy buforowej miałby być wolny od zabudowy, a przewidywałby jedynie ścieżki spacerowe dla mieszkańców z małą architekturą oraz tablicami informacyjnym o faunie i florze. Przewidziano ogrodzenie strefy ochronnej. Ponadto na granicy strefy buforowej zaplanowano zamontowanie wygrodzenia dla płazów w celu uniemożliwienia płazom przedostania się na północną stronę osiedla (strona [...] raportu). We wnioskach raportu zalecono wykonanie badania jakości wody w stawie przed przystąpieniem do realizacji przedsięwzięcia, a następnie prowadzenie monitoringu jakości wody podczas prac budowlanych, a także monitoringu poziomu wód podziemnych. Decyzja do tych okoliczności się nie odnosi.

Tymczasem w decyzji organ I instancji nie nałożył obowiązku wydzielenia strefy buforowej, ogrodzenia terenu inwestycji czy też samego stawu, nie przewidział również monitoringu stanu wód w stawie, ani na etapie budowy, ani tym bardziej na etapie eksploatacji. Określone warunki dotyczą jedynie czasu prowadzenia robót budowlanych, z uwzględnieniem czasu lęgowego oraz migracji płazów, a także doraźnych zabezpieczeń, w razie dostania się zwierząt na teren budowy. O strefie buforowej i ogrodzeniu strefy rekreacyjnej wspomniano w załączniku do decyzji, nie podano jednak dalszych szczegółów w tym zakresie, zatem nie wiadomo, w jakiej odległości od zbiornika wodnego możliwa jest zabudowa oraz jakie warunki w tym zakresie wiążą inwestora na dalszych etapach realizacji planowanej inwestycji. Podkreślenia wymaga, że na konieczność ustanowienia strefy buforowej oraz przedstawienia rozwiązań, które pozwolą na ochronę zbiornika i występujących tam siedlisk nie tylko na etapie budowy, ale również na etapie eksploatacji zwrócił uwagę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w wezwaniu z dnia 8.04.2014 r. Pomimo to, w uzgodnieniu dokonanym postanowieniem z dnia 22.10.2014 r. organ ten nie określił wiążących warunków, które zapewniałyby ochronę zwierząt w czasie eksploatacji inwestycji poprzez stworzenie odpowiedniej strefy buforowej (25 m od linii zaznaczonej kolorem zielonym na planie zagospodarowania) wolnej od zabudowy oraz ogrodzeń uniemożliwiających migrację płazów na północ. Nie można również uznać, aby "poprawiony" raport z września 2014 r., który został przedłożony po wezwaniu RDOŚ z dnia 8.04.2014 r. uzupełniał w istocie braki, skoro w raporcie nie zawarto wytycznych co do wielkości sfery buforowej wokół stawu.

Podkreślić w tym miejscu należy, że nie ma żadnych przeciwwskazań, aby warunki określone w decyzji były bardziej rygorystyczne od tych wynikających z orzeczenia organu uzgadniającego. Rola organu wydającego decyzję w pierwszej instancji nie ogranicza się bowiem do przeniesienia warunków określonych w postanowieniu uzgadniającym wprost do decyzji, ale wymaga od tego organu kontroli i weryfikacji całości zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności przedłożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W raporcie brak jest strony 23. Na stronie tej prawdopodobnie znajdował się opis stawu nr 1, znajdującego się najbliżej inwestycji.

Z ochroną środowiska przyrodniczego wiążą się także warunki związane z zachowaniem na terenie objętym inwestycją istniejących drzew. W ocenie sądu, warunki określone w decyzji odnośnie zachowania i ochrony zieleni są zbyt ogólnikowe i w zasadzie nie wprowadzają ograniczeń, które mogły być egzekwowane na dalszych etapach procesu budowlanego. Zagadnienie to jest niezwykle istotne, skoro na terenie objętym wnioskiem stwierdzono występowanie aż 643 drzew. W raporcie sporządzono, co prawda, inwentaryzację istniejących drzew, jednakże brak naniesienia planowanej infrastruktury i budynków na aktualny stan zagospodarowania, znacząco utrudnia zweryfikowanie, w jakim zakresie inwestycja koliduje z zielenią. Nie sposób uznać, żeby warunki określone w decyzji nakazujące zachowanie jak największej ilości drzew, ich przesadzanie w miarę możliwości, oraz opisane zabezpieczenia na czas trwania robót budowlanych gwarantowały ochronę istniejącej zieleni, zwłaszcza, że nie określono żadnych szczególnych warunków zachowania terenu wokół stawów. Decyzja nie zawiera sposobu kompensacji wyciętych drzew, mimo, że w raporcie była mowa o dodatkowych nasadzeniach po zakończeniu budowy.

Kolejnym istotnym uchybieniem, uzasadniającym uchylenie decyzji, na który organy orzekające w sprawie nie zwróciły uwagi jest nieaktualność ekspertyzy hydrologicznej, sporządzonej w sierpniu 2013 r., a zatem przed przedłożeniem ostatecznej wersji raportu z września 2014 r. (k.[...] ). Wynika z niej, że staw nr 1 znajduje się w odległości 10 – 40 m od projektowanych budynków. Przypomnieć w związku z tym wypada, że we wspomnianym już piśmie z dnia 8.04.2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wskazywał na minimalną odległość od zabudowy 25 m i to nie od brzegu stawu, a wyznaczonej strefy ochronnej wokół niego. Ekspertyza hydrologiczna nie zawiera wyjaśnienia, którego wariantu dotyczy. Biorąc jednak pod uwagę ilość budynków należy uznać, że jest to wariant I, a więc wariant zaaprobowany przez organ. Analiza usytuowania budynków, zwłaszcza o nr [...] ,[...] i [...] (mających zasadnicze znaczenie z punktu widzenia oddziaływania lejów depresyjnych związanych z odwodnieniem budynków) na mapie wskazuje, że budynki te znajdują się w bliższej odległości od stawu niż na rysunku nr 1 obrazującym wariant proponowany przez wnioskodawcę (załącznik nr 11 do raportu – k. [...] ). Skoro zatem zmieniło się usytuowanie budynków względem stawu zasadne byłoby potwierdzenie ekspertyzy, w szczególności wskazanie, czy zawarte w niej wnioski pozostają aktualne. Należy również podnieść, że zalecenia wynikające z ekspertyzy nie zostały transponowane do decyzji, mimo że mają fundamentalne znaczenie dla dalszego funkcjonowania stawu (zagrożenie wyschnięciem – strona [...] raportu).

W kontekście warunków hydrogeologicznych i hydrologicznych konieczne będzie również wskazanie, że organy obydwu instancji oparły się na niekompletnym raporcie w tym zakresie, w którym brakuje strony 23 (przy zachowanej numeracji kart akt postępowania – [...] ).

Należy w tym miejscu podkreślić, że nie jest wystarczające wskazanie w decyzji, że przy realizacji inwestycji należy uwzględnić uwagi i wnioski zawarte w opracowanym dla przedmiotowego przedsięwzięcia raporcie o oddziaływaniu na środowisko, co uczynił organ I instancji w punkcie IV decyzji. Raport jest zasadniczym dowodem w sprawie dotyczącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Stanowi zatem podstawę do określenia warunków zawartych następnie w decyzji, wiążących organy orzekające na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Treść raportu, w zakresie w jakim nie zostanie uwzględniona w samej decyzji, nie może stanowić takich dodatkowych, wiążących obowiązków.

Treść decyzji nie odnosi się również do opisanych zamiarów przebudowy magistrali wodociągowej i przebudowy ul. [...] (str.[...] raportu). W raporcie mówi się o przebudowie ul.[...] na długości 1 500 m. Z innych dokumentów wynika natomiast, że ulica ta jest drogą gruntową (k.[...] ).

Decyzja jest również wewnętrznie sprzeczna. W opisie przedsięwzięcia nie uwzględniono przebudowy ul. [...] , a zamiar wykonania tych prac opisano w załączniku do decyzji.

Raport jest wewnętrznie sprzeczny także w zakresie odprowadzania wód. Na stronie 9 napisano, że projektuje się wykonanie wszystkich parkingów z eko-kratki, zatem 50% ich powierzchni będzie powierzchnią biologicznie czynną; powtórzono to na stronie 13. Na stronie 60 raportu, w punkcie dotyczącym oddziaływania przedsięwzięcia na wody powierzchniowe i podziemne napisano jednak, że na etapie eksploatacji przewiduje się – w celu ochrony wód - zastosowanie szczelnych nawierzchni dróg dojazdowych, co ma m. in. gwarantować niewystąpienie negatywnego oddziaływania, a zatem pominięto zupełnie wpływ zastosowania drenażowej nawierzchni parkingów, na których również będzie odbywał się ruch samochodów. W sporządzonej ekspertyzie hydrologicznej w ogóle nie odniesiono się do wpływu zastosowania takiej nawierzchni parkingów na stan wód. W tym kontekście, określenie w decyzji, że "dopuszcza się budowę parkingów z eko-kratki pod warunkiem, że wody opadowe odprowadzane ich nawierzchni nie będą powodować zanieczyszczenia gruntu i wód podziemnych" jest nieporozumieniem. Przeznaczenie parkingów jest oczywiste, niewątpliwie będzie na nich odbywał się ruch samochodów, zatem na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązkiem organu było przesądzenie, czy realizacja parkingu będzie, a jeżeli tak to, w jakim stopniu oddziaływać na środowisko i czy w związku z tym możliwe jest zastosowanie takiego rozwiązania technologicznego. Zważywszy, że na powierzchni terenu przewidziano 212 miejsc parkingowych, jest to kwestia istotna.

Organ II instancji bezkrytycznie zaakceptował powyższe braki raportu i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na etapie budowy i eksploatacji przedsięwzięcia przewidziano działania związane z ochroną płazów i gadów. Tymczasem, jak już wcześniej podniesiono, zalecenia dla etapu eksploatacji przedsięwzięcia zawarte zostały w raporcie, ale nie uwzględniono ich w decyzji.

Również, sprzecznie z treścią samej decyzji podano w jej uzasadnieniu, że w decyzji określono warunki monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Powyższe stanowi już ocenę zarzutów skargi. Dodatkowo stwierdzić należy, że sformułowanie skargi: "traszka grzebieniasta i kumak nizinny wymienione są w załączniku II Dyrektywy Siedliskowej Unii Europejskiej, co wymaga wyznaczenia specjalnych obszarów ochrony, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Według Dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory specjalny obszar ochrony oznacza teren mające znaczenie dla Wspólnoty wyznaczony przez Państwa Członkowskie w drodze ustawy, decyzji administracyjnej i/lub umowy, na którym są stosowane konieczne środki ochronne w celu zachowania lub odtworzenia, we właściwym stanie ochrony, siedlisk przyrodniczych i/lub populacji gatunków, dla których teren został wyznaczony (art.1 lit. l). Typy siedlisk przyrodniczych będące przedmiotem zainteresowania Wspólnoty oznaczają te siedliska w obrębie terytorium, określonym w art. 2, które: są zagrożone zanikiem w swoim naturalnym zasięgu lub mają niewielki zasięg naturalny w wyniku regresji lub z powodu ograniczonego ze swej istoty obszaru występowania lub stanowią wybitne przykłady typowych cech jednego lub więcej z dziewięciu następujących regionów biogeograficznych: alpejskiego, atlantyckiego,czarnomorskiego, borealnego, kontynentalnego, makaronezyjskiego, śródziemnomorskiego, pannońskiego i stepowego (Art. 1 lit. c) - zmieniony przez pkt 2 sprostowania z dnia 23 sierpnia 2007 r. - Dz.U.UE.L.07.218.15). Te typy siedlisk są wymienione lub mogą być wymienione w załączniku I dyrektywy. Z kolei, jak wskazano w art.1 lit. g) dyrektywy gatunki będące przedmiotem zainteresowania Wspólnoty oznaczają te gatunki, które w obrębie terytorium określonego w art. 2 są:

zagrożone, z wyjątkiem tych gatunków, których naturalny zasięg na tym terytorium jest znikomy i które nie są zagrożone lub podatne na zagrożenie w zachodnim regionie palearktycznym lub podatne na zagrożenie, to znaczy takie, o których sądzi się, że mogą w najbliższej przyszłości przejść do kategorii gatunków zagrożonych, jeśli czynniki będące przyczyną zagrożenia będą na nie nadal oddziaływać lub rzadkie, to znaczy o niewielkich populacjach, które nie są obecnie ani zagrożone, ani podatne na zagrożenie, ale podlegają ryzyku zagrożenia, gatunki występują w obrębie ograniczonych obszarów geograficznych lub są znacznie rozproszone na większym obszarze lub endemiczne i wymagające specjalnej uwagi ze względu na szczególny charakter ich siedliska i/lub potencjalne oddziaływanie ich eksploatacji na te siedliska i/lub potencjalne oddziaływanie ich eksploatacji na stan ich ochrony. Gatunki te są wymienione lub mogą być wymienione w załączniku II i/lub w załączniku IV albo V dyrektywy. Wreszcie, jak wynika z art.1 lit k) dyrektywy teren mający znaczenie dla Wspólnoty oznacza teren, który w regionie lub regionach biogeograficznych, do których należy, w znaczący sposób przyczynia się do zachowania lub odtworzenia typu siedliska przyrodniczego we właściwym stanie ochrony, wymienionego w załączniku I lub gatunku wymienionego w załączniku II, a także może się znacząco przyczynić do spójności sieci Natura 2000, o której mowa w art. 3 i/lub przyczynia się znacząco do zachowania różnorodności biologicznej w obrębie danego regionu lub regionów biogeograficznych.

W myśl art.3 dyrektywy zostanie stworzona spójna europejska sieć ekologiczna specjalnych obszarów ochrony, pod nazwą Natura 2000. Ta sieć, złożona z terenów, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych wymienione w załączniku I i siedliska gatunków wymienione w załączniku II, umożliwi zachowanie tych typów siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków we właściwym stanie ochrony w ich naturalnym zasięgu lub, w stosownych przypadkach, ich odtworzenie.

Z powyższego wynika, że Dyrektywa "siedliskowa" przewiduje środki ochrony obszarów i gatunków. Kluczowym środkiem ochrony obszarowej jest wyznaczenie specjalnych obszarów ochrony w celu utworzenia spójnej europejskiej sieci ekologicznej pod nazwą Natura 2000. Powstanie specjalnych obszarów ochrony poprzedzone jest trójetapową procedurą, którą w pewnym uproszczeniu można przedstawić jako 1) sporządzenie listy narodowej zawierającej obszary proponowane do objęcia ochroną, przekazywanej Komisji Europejskiej, 2) zatwierdzenie tych obszarów przez Komisję Europejską i umieszczenie ich na liście europejskiej, 3) formalne utworzenie takich obszarów chronionych przez państwa członkowskie możliwie jak najszybciej, ale nie później niż w ciągu 6 lat od wyrażenia aprobaty przez Komisję Europejską. Na drugim etapie procedury pojawia się pojęcie obszaru o znaczeniu europejskim bądź, którym jest obszar umieszczony na liście europejskiej.

Z punktu widzenia ocen oddziaływania na środowisko istotne wydaje się zwrócenie uwagi na postanowienia art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody, w myśl których zabrania się generalnie podejmowania działań mogących – osobno lub w połączeniu z innymi działaniami – znacząco negatywnie oddziaływać na cele obszaru Natura 2000. Ograniczenia te znajdują zastosowanie do obszarów już wyznaczonych, jak i do proponowanych, mających znaczenie dla Wspólnoty. Oznacza to, że zakresem przedmiotowym oceny oddziaływania na środowisko należy obejmować przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko na już wyznaczonych obszarach Natura 2000, jak i na tych zaproponowanych do wyznaczenia. Tak więc zasadą jest możliwość objęcia ochroną gatunkową roślin i zwierząt wymienionych w załączniku do dyrektywy 92/43/EWG.

Wreszcie, podnieść należy, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest niewątpliwie inwestor oraz podmiot mający tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni go podziela, że atrybut strony w tym postępowaniu przysługuje także właścicielom i użytkownikom wieczystym działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, jak również właścicielom działek dalej położonych, jeśli zamierzona inwestycja będzie miała wpływ na ich interesy chronione przepisami prawa, które są nierozerwalnie związane z obszarem oddziaływania danej inwestycji. W wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r. (II OSK 411/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wobec braku regulacji interesu prawnego w materialnym prawie administracyjnym jego wyprowadzenie wymaga zastosowania wykładni systemowej, której źródłem jest regulacja Konstytucji Rzeczypospolitej, stanowiąca podstawę wykładni przepisów materialnego prawa administracyjnego. Takim źródłem prawnym dla wyprowadzenia interesu prawnego jest art. 74 Konstytucji, który stanowi: "Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych (ust. 2). Każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska (ust. 3). Władze publiczne wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska (ust. 4)". Ta ogólna konstytucyjna podstawa prawna w związku z regulacją ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) i przepisami prawa unijnego daje w pełni podstawy materialnoprawne do wyprowadzenia interesu prawnego właścicieli nieruchomości dla ochrony własności przed np. zanieczyszczeniem, hałasem czy pozbawieniem wartości. Pogląd ten stanowi oczywiste nawiązanie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 1999 r. (OPS 11/99, publ. ONSA z 2000 r., z. 1, poz. 6), w którym zwrócono uwagę, że skoro hałas i wibracje oraz emitowanie zanieczyszczeń może przenikać na teren sąsiednich nieruchomości i utrudniać, czy też wręcz uniemożliwiać korzystanie z nich zgodnie z ich społeczno - gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 k.c.), to interes prawny właściciela nieruchomości, wynikający z prawa rzeczowego może pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawą administracyjną i rozstrzygnięciem, odnoszącym się do sąsiedniej nieruchomości. Na prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej do niezakłóconego korzystania z nieruchomości może mieć bezpośredni wpływ decyzja administracyjna, dotycząca podmiotu powodującego uciążliwość dla środowiska emitującego np. hałas i wibracje. W niniejszym postępowaniu organy administracyjne nie ustaliły w pełni terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko, co jest niezbędnym elementem dla prawidłowego ustalenia kręgu stron.

Nie do zaakceptowania jest stanowisko organu odwoławczego, że skoro w piśmie z dnia 17.08.2015 r. zwróciło się do P.C. o wykazanie interesu prawnego uzasadniającego przyznanie mu statusu strony powyższego postępowania, a w szczególności wskazania nieruchomości, sąsiadującej z planowanym przedsięwzięciem, której jest właścicielem, a także potwierdzenie tego faktu stosownym dokumentem, a pismo to pozostało bez odpowiedzi, zasadnym było umorzenie postepowania odwoławczego w stosunku do P.C. .

Wskazać należy, że organ winien z urzędu ustalić krąg stron postępowania. Nie odpowiada stanowi faktycznemu ustalenie SKO, że brak było możliwości ustalenia w oparciu o istniejące dokumentu interesu prawnego P.C. . Stwierdzić zatem należy, że organ odwoławczy dysponował podanym w odwołaniu P.C. adresem odwołującego się: ul. [...] Jak wynika z mapy znajdującej się na karcie [...] akt administracyjnych adres ten najprawdopodobniej odpowiada działce nr [...] . Rzeczą organu będzie zatem wyjaśnienie tej kwestii i ponowne jej rozważenie.

Z powyższego wynika, że w kontrolowanej przez sąd, na podstawie art. 135 P.p.s.a., decyzji I instancji nastąpiło wiele naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Sprawa nie została należycie wyjaśniona. Organ odwoławczy nie zauważył wadliwości decyzji I instancji, nie dokonał wystarczającej oceny raportu oddziaływania na środowisko, nie skonfrontował go z pozostałym materiałem dowodowym, a przyjął bezkrytycznie za podstawę swoich ustaleń. Dodatkowo w podstawie prawnej wydanej decyzji powołał niemający w sprawie zastosowania § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), który to akt na mocy § 4 rozporządzenia - zgodnie z którym do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe - nie ma zastosowania w sprawie.

Uchybienie wymogowi prawidłowego wyjaśnienia sprawy, po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), co musiało znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia (art. 107 § 3 k.p.a. i 82 ust. 1 ustawy), stanowiło w niniejszej sprawie o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponownie prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie – z uwzględnieniem powyższych uwag – organy winny zobowiązać wnioskodawcę do przedłożenia poprawionego raportu, w którym zostaną wyeliminowane sygnalizowane wyżej błędy i nieścisłości. Prawidłowo sporządzony raport winien stać się podstawą do wydania decyzji, przy czym należy pamiętać, że wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach organ powinien kierować się wynikającą z art. 6 ustawy z dnia 27.02.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232) zasadą przezorności, obligującą do przewidzenia wszystkich skutków ingerencji w środowisko. Warunki realizacji przedsięwzięcia winny zostać określone w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, co pozwoli na zminimalizowanie ujemnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko naturalne. Oznacza to m.in. szczególną wnikliwość w wyjaśnieniu wszelkich okoliczności. Zasadne może okazać się również skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 82 ust. 1 pkt 5 lub art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 2 tj. nałożenia w decyzji na wnioskodawcę obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej, bądź też obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na etapie ubiegania się o decyzję o pozwoleniu na budowę, czy decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, a także art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.