Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 576/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1605/10 o odrzuceniu skargi G. Z. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1605/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. Z. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że G. Z. przedmiotem skargi uczyniła decyzję administracyjną wydaną przez Prezesa Sąd Apelacyjnego w Warszawie działającego jako organ administracji publicznej I instancji.

Jakkolwiek skarżąca skorzystała z prawa do zaskarżenia tejże decyzji i w toku postępowania administracyjnego wniosła odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, a organ ten w dniu [...] września 2010 r. wydał ostateczną decyzję oznaczoną nr [...] (doręczoną skarżącej w dniu 6 października 2010 r.), to skarżąca przedmiotem swojej skargi uczyniła decyzję wcześniejszą, tzn. decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydaną przed wyczerpaniem środków zaskarżenia służących przed organem właściwym w sprawie, co zdaniem Sądu pierwszej instancji uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła G. Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych ewentualnie o uznanie bezskuteczności czynności materialno-technicznej Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie i uznanie uprawnienia skarżącej do przystąpienia do egzaminu sędziowskiego, określonego w art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.)

Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż zaskarżona odmowa dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego wydana przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie nie jest czynnością materialnotechniczną wydaną w następstwie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 2 i 4 p.p.s.a.), w sytuacji w której tak właśnie to własne działanie interpretuje sam organ i rozumie je także adresat czynności oraz orzecznictwo sądowe.

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 104 i 107 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, oraz art. 6 i 7 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, iż czynność Prezesa Sądu Apelacyjnego skierowana wobec skarżącej jest decyzją administracyjną, a nie czynnością materialnotechniczną i w konsekwencji naruszenie art. 52 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia uprawniające do złożenia skargi do WSA, w systuacji w której ustawa o KSSiP nie zawiera unormowania do załatwiania sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej i takie stanowisko przyjmuje też konsekwentnie Minister Sprawiedliwości a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym podstawa do załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa materialnego

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., 141 §4 p.p.s.a. i art. 134 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów objętych złożoną w sprawie skargą oraz ograniczenie rozpoznania do badania jej dopuszczalności, a nie do granic danej sprawy i w konsekwencji naruszenie wymienionych przepisów poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia skargi na czynność materialnotechniczną Prezesa SA w Warszawie, która naruszyła art. 66 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 66 ust. 4 zd. 1 i 2 ustawy o KSSiP w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, art. 2 i 87 ust. 1 Konstytucji RP, art. 60 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 4 lit. a Prawa o adwokaturze,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 66 ust. 4 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm. poprzez błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż sprawa dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego załatwiana jest w formie decyzji administracyjnej, a nie czynności materialnotechnicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wskazać w pierwszej kolejności należy na to, że niezależnie od uznania czy rozstrzygnięcie Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2010 r. (doręczonego skarżącej kasacyjnie w dniu 11 sierpnia 2010 r.) zakwalifikowane by zostało jako decyzja, czy też jako czynność materialno-teczniczna, to skarga G. Z. podlegałaby odrzuceniu.

W przypadku uznania, jak przyjął Sąd pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie opisane powyżej jest decyzją organu administracji publicznej, zaskarżenie przedmiotowej decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie byłoby niedopuszczalne z tego względu, że skarga do sądu administracyjnego służy od decyzji ostatecznej w administracyjnym toku instancji, nie zaś decyzji od której stronie służy odwołanie. Tymczasem w rozstrzygnięciu Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2010 r., zostało zawarte pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania, z którego to uprawnienia skarżąca skorzystała, jednakże wniesiona skarga dotyczyła decyzji nieostetecznej.

Gdyby natomiast uznać, że skarga G. Z. dotyczyła czynności materialnotechnicznej Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2010 r., a więc aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to i tak skarga taka podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa w zakresie czynności materialno-technicznej podjętej w dniu [...] sierpnia 2010 r. Wbrew jej twierdzeniom wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło bowiem wcześniejszego rozstrzygnięcia Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Nie może być natomiast skutecznym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa co do czynności podjętej później, co nie wymaga szerszego uzasadnienia.

Reasumując stwierdzić należy, że niezależnie od oceny Sądu pierwszej instancji dotyczącej charakteru pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2010 r., skarga G. Z. byłaby niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a.

Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. jak również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 104 i 107 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, oraz art. 6 i 7 k.p.a., nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że dotyczyły one merytorycznej oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który odmówił skarżącej zgody na przystąpienie do egzaminu sędziowskiego. Tymczasem sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności miał obowiązek badania kwestii formalnych i skoro dostrzegł przesłanki niedopuszczalności skargi, skutkujących koniecznością jej odrzucenia, nie miał możliwości przeprowadzenia kontroli merytorycznej tejże skargi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ostatecznie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.