Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 416/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 września 2014 r. sprawy ze skargi N. S. D. A. W., A. W., A. W. s.c. w B. na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] znak sprawy [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu udzielonej dotacji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ,


UZASADNIENIE

Profesjonalny pełnomocnik, reprezentujący N. S.. "D." A. W., A. W., A. W. s.c. w B. wniósł skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zarządu Województwa P. – Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2007-2013, która określiła kwotę do zwrotu w wysokości 310 945, 60 zł. (słownie: trzysta dziesięć tysięcy dziewięćset czterdzieści pięć złotych i sześćdziesiąt groszy).

W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia w mieniu skarżącego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał na to, że wynikająca z decyzji należność do zwrotu wraz z odsetkami stanowi bardzo duże obciążenie finansowe, którego skarżący nie będą w stanie uregulować z uwagi na ilość posiadanych środków finansowych oraz zaciągniętych zobowiązań wobec firm leasingowych, na co przedłożył dowody w postaci stanu środków na kontach bankowych, wykaz zestawień pozostałych kont wspólników spółki, umowę leasingu finansowego dotyczącą urządzenia – laser "S.", o wartości 230 000, 00 zł (słownie: dwustu trzydziestu tysięcy złotych) i miesięcznej racie w wysokości 4 512, 07 zł (słownie: czterech tysięcy pięciuset dwunastu złotych i siedmiu groszy) oraz umowę leasingu operacyjnego, dotyczącą samochodu osobowego: "P. P. 13" rok produkcji 2014 o wartości początkowej 439 536,59 zł (słownie: czterystu trzydziestu dziewięciu tysięcy pięciuset trzydziestu sześciu złotych i pięćdziesięciu dziewięciu groszy) i miesięcznej racie 5 904, 75 zł (słownie: pięciu tysięcy dziewięćset czterech złotych i siedemdziesięciu pięciu groszy).

W ocenie pełnomocnika skarżących kwota określona do zwrotu wraz z odsetkami zmusiłaby skarżących do wyprzedaży na tym etapie postępowania posiadanego majątku osobistego. Dodatkowo z uwagi na złożoność materii postępowania oraz niejasność przepisów regulujących zasady dokonywania wydatków w ramach realizacji umów o dofinansowanie wskazanych w treści skargi, zachodzi uzasadniona obawa o zaistnienie skutków, które to posiadałyby charakter nieodwracalny i wyrządziłyby znaczną szkodę w majątkach skarżących. Wskazano również, że skarżący ponieśli już szkodę w związku z brakiem realizacji po stronie instytucji finansującej warunków umownych, co przyczyniło się do konieczności zakupu lokalu o wartości około 320 000, 00 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 337/12).

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek strony skarżącej, Sąd ocenił, że nie wykazano, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy zaznaczyć, iż uszczuplenie stanu finansowego skarżących nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania decyzji. Tym bardziej, że prowadzą oni działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, która nie posiada ani osobowości prawnej, ani swojej odrębnej masy majątkowej. Każdy wspólnik jest uprawniony do równego udziału w zyskach i w tym samym stosunku uczestniczy w stratach, bez względu na rodzaj i wartość wkładu (art. 867 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 121). Dlatego też trudno dopatrywać się jakiegoś rodzaju nadzwyczajności w konieczności zrealizowania należnego zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji z majątków osobistych wspólników spółki cywilnej.

W ocenie Sądu trudno też mówić w przedmiotowej sprawie o wyrządzeniu znacznej szkody w sytuacji realizacji zobowiązania przez wspólników spółki cywilnej, którzy leasingują m.in. samochód osobowy marki: "P. P. 13" o wartości początkowej 439 536,59 zł, na co wskazuje zresztą sam pełnomocnik w skardze.

Nie przekonuje również Sądu fakt poniesienia jak to zauważa pełnomocnik "szkody" w związku z brakiem realizacji po stronie instytucji finansującej warunków umownych, co przyczyniło się do konieczności zakupu lokalu o wartości około 320 000, 00 zł. Umowa nie została bowiem zrealizowana w związku z wydaną i zaskarżoną decyzją administracyjną, a faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, iż wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nawet przy złożoności materii postępowania oraz niejasności przepisów regulujących zasady dokonywania wydatków w ramach realizacji umów o dofinansowanie wskazanych w treści skargi, nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia skargi przez sąd i uchylenia decyzji, skarżący będą mogli otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.

Na marginesie należy dodać, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.