Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1497/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Transport
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: § 8 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 853/13 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 853/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Starosta [...] zatrzymał A. K. prawo jazdy kategorii B i C, wydane dnia 4 września 2009 r. przez Prezydenta Miasta [...], do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu państwowego sprawdzającego. W uzasadnieniu wskazano, że do organu wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdem w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W związku z tym wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu kontrolnego.

W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji A. K. zarzucił, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę ukończenia przez skarżącego w dniu 20 września 2012 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, co przesądza w ocenie odwołującego się o konieczności uchylenia decyzji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (zwane dalej ,,rozporządzeniem") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w stosunku do osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 punktów. Skarżący w dniu odbycia szkolenia przekroczył dopuszczalną liczbę 24 punktów, wobec czego odbycie szkolenia nie skutkowało cofnięciem punktów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję SKO w G., A. K.zarzucił organowi naruszenie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez jego błędną wykładnię i uznanie, że odbycie przez skarżącego na własny koszt szkolenia nie spowoduje zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak również § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przez jego błędną wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie niekonstytucyjnego przepisu.

Skarżący podał, że dnia 20 września 2012 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podniósł, że w orzecznictwie sądowym przyjęty jest pogląd, zgodnie z którym odbycie przez kierowcę na własny koszt szkolenia powoduje zmniejszenie liczby punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zaś jedyny wyjątek w tym zakresie obejmuje kierowcę w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Wprowadzenie odstępstwa od tej zasady wymagałoby istnienia przepisu rangi ustawowej bądź rozporządzenia o należytej delegacji ustawowej. W ocenie skarżącego, ustawa umożliwia określenie w rozporządzeniu wykonawczym jedynie liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia i jednocześnie nie zezwala na określenie, w jakich okolicznościach odbycie szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów.

Zdaniem skarżącego, norma § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wynikająca z przepisu podstawowego, nie spełnia wymogów art. 92 ust. 1 Konstytucji RP a organ odwoławczy oparł się w rezultacie na niekonstytucyjnym przepisie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę wskazał, że ta nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje organów obu instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

Sąd wskazał na wstępie, że skarżący nie kwestionował faktu, że w okresie od dnia 15 stycznia 2012 r. do dnia 12 września 2012 r. dopuścił się kilkukrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 26 punktów (okoliczność poza sporem).

Sąd podał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej jako: "u.p.r.d.", w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego policjant zatrzymuje prawo jazdy kierującego, natomiast decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje starosta (art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. 9). Przepis art. 130 ust. 1 u.p.r.d. stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zaś określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Stosownie natomiast do art. 130 ust. 3 ustawy kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, przy czym nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 u.p.r.d. zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, które weszło w życie w dniu 9 czerwca 2012 r., zwane dalej: "rozporządzeniem". Uchyliło ono poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, dalej jako ,,rozporządzenie z 2002 r."

W § 8 ust. 6 rozporządzenia, prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Analogicznie brzmiał § 8 ust. 6 poprzednio obowiązującego rozporządzenia z 2002 r.

Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma wskazana wyżej regulacja, gdyż skarżącemu zostało ostatecznie przypisanych 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zanim ten przystąpił do szkolenia.

Sąd I instancji w składzie orzekającym nie poparł prezentowanego w skardze stanowiska wskazującego na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 u.p.r.d., a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą.

Sąd wskazał, że zarówno rozporządzenie z 2002 r., jak też z 2012 r., wydane zostały w celu dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy o ruchu drogowym oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Nie może zatem budzić wątpliwości, że ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. Kierunek ten wyznaczają trzy zasadnicze elementy, takie jak: dyscyplinowanie, wdrażanie oraz zapobieganie. Pozwalają one na prawidłowe, zgodne z wolą ustawodawcy wypełnienie treści normatywnej przepisów wydanych w wyniku delegacji.

Sąd podał też, że regulacja określona w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 u.p.r.d. (warunki i tryb prowadzenia ewidencji), niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się w pojęciu - sposobu prowadzenia ewidencji.

W ocenie Sądu I instancji oczywistym jest, że ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów, ma - na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy, a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego.

Sąd wskazał, że stanowisko, jakoby regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. w pełni służyła realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, przeważa w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

W ocenie Sądu I instancji, kwestionowany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. W konsekwencji trzeba przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 u.p.r.d. liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Stanowisko organu drugiej instancji w tym zakresie należy w pełni podzielić.

W skardze kasacyjnej A. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

1. prawa materialnego - art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez:

- jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że odbycie na własny koszty szkolenia po przekroczeniu dopuszczalnej liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego nie skutkuje ich zmniejszeniem podczas, gdy jedyne odstępstwo od tej zasady dotyczy kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy,

- niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że odbycie przez skarżącego na własny koszt szkolenia, o którym mowa w tym przepisie nie powoduje zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

2. prawa materialnego - § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w zw. z art. 130 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wskazany przepis rozporządzenia mieści się w granicach upoważnienia ustawowego i jako taki stanowi regulację powszechnie obowiązującego prawa podczas gdy delegacja do wydania rozporządzenia z ww. przepisu ustawy nie upoważnia Ministra do określenia w jakich sytuacjach odbycie szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby punktów.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej i rozpoznał sprawę w jej ramach.

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną jedynie na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku jest ustalony prawidłowo i nie nasuwa zastrzeżeń.

Za bezzasadny uznać należało postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji powołanych w skardze przepisów prawa. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W myśl art. 130 ust. 2 powołanej ustawy punkty te usuwa się z ewidencji po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, czyli dopuszczających się przekroczeń w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy - 20 punktów.

Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje określone konsekwencje. W takim przypadku kierujący pojazdem winien liczyć się z zatrzymaniem prawa jazdy (art. 138 ust. 1, w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz jak w rozpoznawanej sprawie skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji przewidziane w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym artykułem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tejże ustawy. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 3 u.p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Z powyższego unormowania niezbicie wynika, że przekroczenie liczby 24 punktów uniemożliwia ich usunięcie. Konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego i przekroczenia limitu 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 powołanej ustawy jest m.in. obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. Literalne brzmienie tego przepisu dowodzi, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ zobowiązany jest skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie kwalifikacji. Organ ten nie jest jednak uprawniony do weryfikowania przypisanej kierowcy liczby punktów. Już z powyższego wynika, że wykluczone jest zmniejszenie liczby punktów poprzez odbycie szkolenia po przekroczeniu takiej ich liczby, jaka wiąże się ze wspomnianymi następstwami (tak wyroki NSA: z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 495/12, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 i z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2038/11, niepublikowany).

Kierowca wpisany do ewidencji może zgodnie z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepis art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawiera upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Jednocześnie zauważyć należy, że w tym przepisie zostały określone kryteria, jakimi ma kierować się organ wykonawczy przy wydawaniu rozporządzenia. Są nimi dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Na podstawie upoważnienia ustawowego zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488), które weszło w życie w dniu 9 czerwca 2012 r. W jego § 6 ust. 1 pkt 4 stwierdzono, że organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z zastrzeżeniem § 8 ust. 4-6 tego rozporządzenia, kierowcy wpisanemu do ewidencji po przedstawieniu przez niego zaświadczenia o odbyciu szkolenia lub otrzymaniu tego zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Właściwy dla miejsca zamieszkania ewidencjonowanego komendant wojewódzki Policji zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą. Jednak w § 8 ust. 6 rozporządzenia prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 punkty. Przepis zaś art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b powołanej ustawy wprowadza obowiązek poddania sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność wydania odpowiedniego skierowania osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem w celu sprawdzeniu jej kwalifikacji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uprawnienia określonego w powołanym przepisie rozporządzenia mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów. Powołany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia spełnia zatem cel ustawy. W konsekwencji stwierdzić należy, że właściwe odczytanie treści przedstawionych regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia nie tylko odpowiada unormowaniom zawartym w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 138 ust. 1 oraz art. 130 ust. 2 i 3 powołanej ustawy, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4.

Postulowane w skardze kasacyjnej odczytanie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, zgodnie z którą kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych po przekroczeniu limitu 24 punktów, niweczyłoby możliwość stosowania środka z art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy.

Zatem skoro w dniu odbycia szkolenia suma punktów otrzymanych przez skarżącego kasacyjnie za naruszenia przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24, to odbyte szkolenie nie mogło wywołać skutku, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Omawiany § 8 ust. 6 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

Przyjąć zatem trzeba, jak zasadnie podniósł to Sąd I instancji, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24.

Oznacza to, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w zw. z art. 130 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym uznać należy za nieuzasadnione. Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.