Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 238/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 246, art. 247 ust. 2, art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 131 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. GmbH & Co. KG z siedzibą w W., Austria na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy TIGER oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] lutego 2012 roku nr [...] działając w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2012 r. sprawy o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy "TIGER" [...]udzielonego na rzecz K. B. (zwanego dalej uprawnionym), na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez T.GmbH & Co. KG z siedzibą w W., Austria (zwaną dalej wnoszącą sprzeciw/skarżącą), na podstawie art. 246 i 247 ust. 2 oraz an:. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm. - zwaną dalej p.w.p) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p sprzeciw oddalił i orzekł o zwrocie kosztów postępowania.

Pismem z [...] lutego 2009 r. uczestnik wniósł sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronnego na słowny znak towarowy "TIGER" [...] na rzecz uprawionego. Sprzeciw został złożony w zakresie towarów z 2 klasy towarowej tj: "atramenty i to ton do faksów, pojemniki z tuszem i tonery do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających".

Według wnoszącego sprzeciw udzielenie prawa ochronnego na w/w znak towarowy nastąpiło z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p, ponieważ sporny znak towarowy jest podobny do zarejestrowanych znaków "TIGEI1": [...],[...] oraz [...]. Rejestracje tych znaków obejmują w szczególności towary w klasie 2 takie jak "farby, lakiery, pokosty, produkty farbiarskie".

Wnoszący sprzeciw podniósł, że towary, dla których porównywane znaki przeznaczono, są towarami podobnymi, gdyż należą do tej samej kategorii produktów barwiących. Podniósł, że profil przeciętnego odbiorcy, z jakim mamy do czynienia w przypadku omawianych towarów, wskazuje że może on być zdefiniowany szeroko. Jego zdaniem nie tylko profesjonaliści będą zainteresowani kupnem wymienionych produktów, zwłaszcza, że wykaz towarów objętych rejestracjami wcześniejszymi nie obejmuje zawężenia do np. farb do celów przemysłowych. Uznał, że odbiorcą towarów może być ten sam podmiot, który będzie szukał farby do pomalowania domu czy biura, jak i będzie szukał atramentu bądź toneru do używanej przez siebie lub swoja firmę drukarki czy faksu.

W aspekcie podobieństwa samych oznaczeń wskazał, że znak towarowy TIGER w płaszczyźnie słownej jest identyczny ze znakami przeciwstawionymi, a oznaczenie słowne TIGER zostało zaczerpnięte ze znaku wcześniejszego i po uzupełnieniu słowa niewielką stylizacją graficzną zgłoszone jako samodzielny znak towarowy. Wskazał na ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp.

W odpowiedzi na sprzeciw uprawniony ze spornego prawa ochronnego podniósł zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny oraz wniósł o jego oddalenie. Zauważył, że wnioskodawca dokonał zbyt pobieżnej oceny podobieństwa przeciwstawionych sobie towarów i wyciągnął zbyt daleko idący wniosek uznając, że towary objęte spornym znakiem towarowym są towarami podobnymi do takich towarów jak lakiery kolorowe, pokosty, produkty farbiarskie, zaprawy i żywice naturalne. Zwrócił uwagę na charakterystykę techniczną i przeznaczenie porównywanych towarów. Jego zdaniem, inne przeznaczenie towarów decyduje o uznaniu ich za niepodobne, co w kontekście zarzutu opartego na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. ma decydujące znaczenie. Nie negując podobieństwa na płaszczyźnie fonetycznej, zwrócił uwagę na kompletną odmienność graficzną znaków porównywanych, co jego zdaniem niweluje podobieństwo fonetyczne.

W związku z uznaniem sprzeciwu za bezzasadny, organ działając zgodnie z dyspozycją art. 247 ust. 2 p.w.p. przekazał sprawę do rozstrzygnięcia w trybie postępowania spornego.

Wnoszący sprzeciw podkreślił, że przeciwstawione sobie towary są podobne gdyż łączy je przynależność do grupy produktów barwiących. Nadto rozszerzył podstawę prawną sprzeciwu o zarzut z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. gdyż uznał, że sporny znak towarowy narusza prawo do jego firmy.

W kolejnych pismach procesowych Strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt. 9 p.w.p, sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, rozpatruje się w trybie postępowania spornego.

Dokonując analizy zarzutów podniesionych przez wnoszącego sprzeciw organ uznał, że zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p jest bezskuteczny wobec rozszerzenia podstawy prawnej o ten przepis w piśmie z dani [...] września 2010 r., a zatem po terminie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia w WUPie informacji o udzieleniu prawa na sporny znak towarowy. W tym zakresie organ powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2010r., sygn. akt VI SA/Wa 138/10 oraz z dnia 19 listopada 2010r., sygn. akt 71 5A/Wa 1858/10, w których Sąd przyjął, że wszystkie podstawy prawne do unieważnienia znaku powinny znaleźć się w sprzeciwie, a tym samym zgłaszanie nowych podstaw prawnych, po upływie wskazanego terminu sześciu miesięcy - wynikającego z przepisu art. 246 p.w.p , jest bezskuteczne.

Zdaniem organu z treści tego przepisu wynika, że konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: identyczność lub podobieństwo towarów do oznaczania których znaki te są przeznaczone; identyczność lub podobieństwo znaków towarowych. Konsekwencją występującego tylko łącznie podobieństwa towarów i znaków może być ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów lub usług oznaczonych tymi znakami. W ocenie organu jest to pogląd utrwalony zarówno doktrynie jak i judykatury. Wskazał, że w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę towary, na które zostały zarejestrowane znaki ( wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2006r., sygn. akt. VI SA/Wa 533/06), gdyż dopiero stwierdzenie podobieństwa tewarów uzasadnia rozpoczęcie badania podobieństwa oznaczeń (Zob. R. Skubisz, Prawo zncków towarowych. Komentarz. Warszawa 1997, s. 84).

Organ wskazał, że badał podobieństwo trzech znaków TIGER z wcześniejszym pierwszeństwem ([...],[...]oraz [...]) względem znaku spornego TIGER ([...]). Podniósł, że znaki towarowe przeciwstawione przeznaczone zostały do oznaczania towarów tj: "lakiery, farby" (TIGER [...] i TIGER [...]) oraz "lakiery kolorowe, pokosty, środki do konserwowania drzewa, produkty farbiarskie, zaprawy, żywice naturalne, metale w postaci folii i proszków dla malarzy i dekoratorów" (TIGER [...]), zaś znak TIGER [...] - w zakresie spornym- do oznaczania towarów z kl. 2 "atramenty i tonery do faksów, pojemniki z tuszem i tonery do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających".

Powołując się na orzecznictwo WSA uznał, że podstawowym kryterium dla oceny podobieństwa towarów jest rodzaj towaru oraz jego przeznaczenie - przy uwzględnieniu dziedzin zastosowania oraz funkcji towaru, a nie przynależność do klasy nicejskiej. Jego zdaniem towary tego samego rodzaju mogą występować w różnych klasach (Zob. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentcrz, Warszawa 1997r., str. 87). Uznał, że Klasyfikacja Nicejska jest jedynie środkiem pomocniczym.

W ocenie organu towary do oznaczania, w których używany jest znak sporny (TIGER) "atramenty i tonery do faksów, pojemniki z tuszem i tonery do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających" są całkowicie odmienne względem towarów wskazanych w wykazach znaków przeciwstawionych tj. lakiery, farby" (TIGER [...] i TIGER [...]) oraz "lakiery kolorowe, pokosty, środki do konserwowania drzewa, produkty farbiarskie, zaprawy, żywice naturalne, metale w postaci folii i proszków dla malarzy i dekoratorów" (TIGER [...]).

Uznał, że przeznaczenie "atramentów i tonerów do faksów, pojemników z tuszem i tonerów do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających" (TIGER) jest funkcją uzupełniającą względem urządzeń elektronicznych takich jak drukarki, faksy, fotokopiarki i urządzeń powielających, podczas gdy towary do oznaczania których są przeciwstawione znaki tj. "lakiery, farby" oraz "lakiery kolorowe, pokosty, środki do konserwowania drzewa, produkty farbiarskie, zaprawy, żywice naturalne, metale w postaci folii i proszków dla malarzy i dekoratorów" mają służyć ochronie i konserwacji pomieszczeń, elementów budowlanych, konstrukcyjnych, a także mają za zadanie nadawanie przestrzeni życiowej estetycznych cech (kolor i faktura). Wobec czego zdaniem organu towary do oznaczania, których przeznaczony został znak sporny służą całkowicie innemu celowi i nie są podobne do towarów znaków przeciwstawionych.

Zdaniem organu różnej funkcje przeznaczenia, nie zmienia fakt, iż towary zarówno znaku spornego jak i znaku przeciwstawionego zawierają w swoim składzie szeroko pojęte "barwniki", gdyż te ostatnie znajdują zastosowań e w wielu innych gałęziach i produktach np. kosmetykach do makijażu, napojach, produktach spożywczych.

W ocenie organu różny jest także krąg odbiorców, gdyż "atramenty i tonery do faksów, pojemniki z tuszem i tonery do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających" będą kupować osoby zajmujące się szeroko pojętą pracą biurową lub naukową i rozrywkową, zaś "lakiery, farby" oraz "lakiery kolorowe, pokosty, środki do konserwowania drewna, produkty farbiarskie, zaprawy, żywice naturalne, metale w postaci folii i proszków dla malarzy i dekoratorów" będą nabywać malarze, konserwatorzy, budowlańcy, działkowcy etc. Ponadto, w kontekście różnego kręgu odbiorców, wskazano różnice cenowe porównywanych produktów.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpoznania i zasądzenie koszów postępowania.

Zarzucił naruszenie art. 132 ust 2 pkt 2 pwp, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art 7, 77 § 1 i 80 kpa polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, a także naruszenie art. 107 § 3 kpa polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Skarżącego, konfuzyjne podobieństwo pomiędzy znakami towarowymi, o którym mowa w art. 132 ust 2 pkt 2 pwp jest konsekwencją identyczności i/lub podobieństwa towarów oraz identyczności i/lub podobieństwa oznaczeń, ocenianych w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego z uwzględnieniem ustalonego w sprawie modelu przeciętnego odbiorcy. Uznał, że wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organ nie zbadał dwóch z wymienionych trzech przesłanek tj. podobieństwa oznaczeń i ryzyka kontuzji, zaś przesłankę podobieństwa towarów przeanalizował wadliwie. Powyższe skutkuje wadą prawną decyzji mającą istotny wpływ na wynik sprawy.

Jego zdaniem organ powinien wziąć pod uwagę zasadę wyrażaną w utrwalonym orzecznictwie wspólnotowym, iż ocena podobieństwa znaków "(...) powinna uwzględniać pewną współzależność między czynnikami, które brane są pod uwagę, a w szczególności współzależność między podobieństwem znaków towarowych a podobieństwem towarów i usług tymi znakami oznaczanych. Niewielkie podobieństwo określonych towarów lub usług może bowiem zostać zrekompensowane wysoki, stopniem podobieństwa znaków towarowych i odwrotnie(...)" (wyrok SPI z dnia 10 października 2006 r., T-172/05). Uznał, że organ nieprawidłowo zinterpretował art. 132 ust 2 pkt 2 pwp uznając, że rzekomy "brak podobieństwa towarów" zwalnia go z obowiązku wnikliwego zbadania sprawy.

Porównywane towary charakteryzowały się szeregiem określonych cech wspólnych - nie był to zatem przypadek towarów z dwóch odległych i całkowicie niezależnych od siebie światów, jak np. farby i napoje bądź farmaceutyki i nawozy, który usprawiedliwiałby może w większym stopniu dokonanie jedynie częściowej analizy sprawy oraz całkowite pominięcie dalszych etapów badania. Stąd, w ocenie Skarżącego, działania Urzędu Patentowego w tym zakresie dają pełne podstawy do uznania naruszenia przezeń przepisów prawa.

Nadto stwierdził, że organ dokonał wadliwej oceny podobieństwa towarów, co skutkowało w dalszej kolejności uznaniem, że oznaczenia nie musza być poddawane analizie pod kątem ich podobieństwa oraz iż okoliczność ta wyklucza ryzyko konfuzji między znakami.

Jego zdaniem bezsporną jest okoliczność że elementem łączącym obie grupy towarów jest ich rodzaj i przeznaczenie - obie grupy to bowiem produkty barwiące, mogące służyć do nanoszenia barwników (farb, atramentów) na określone powierzchnie) a także mogące służyć do powielania. Jego zdanie towary objęte znakiem Skarżącego mogą służyć do powielania, jak chociażby farby drukarskie, farby dla artystów. Stąd, uznał, że należy wskazać, że sprowadzenie towarów objętych znakiem wcześniejszym do funkcji nadawania przestrzeni życiowej walorów estetycznych jest nieuzasadnionym uproszczeniem dokonanym na niekorzyść Skarżącego

Wskazał, że organ pominął okoliczność, że "farby, produkty farbiarskie" to produkty które mogą mieć analogiczny wygląd jak "atramenty i tonery", mogą bowiem przybierać postać produktów barwiących w postaci najczęściej płynnej lub proszkowej a ich pierwotna postać może mieć taki sam wygląd (płyn barwiący) jak i podobne mogą być ich opakowania, w których produkty te pojawiają się na rynku.

Jego zdaniem jeśli chodzi zaś o kryterium ceny to drogie małe opakowania farb artysty, wykorzystywane w celach dekoracyjnych zawierających specjalne dobrane wysokiej jakości pigmenty i oleje, których cena za niewielkie opakowanie to wydatek rzędu nawet kilkaset zł. Uznał, że organ sprowadził towary Skarżącego wyłącznie do taniej farby do malowania, zestawiając ją z drogim tonerem do drukarki. Ocena taka została dokonana w sposób wybiórczy i nie wyczerpuj spektrum sprawy.

Wskazał, że brak właściwego przeanalizowania przez organ kwestii komponentów wchodzących w skład obu grup towarów, co w konsekwencji przyczyniło się do uznania atramentów i tonerów do drukarek za towary niepodobne do farb.

Podniósł, że w decyzji OHIM z 27 listopada 2009r. nr B 1 295 593 zdefiniowano tusz i atrament jako jeden z innych, różnych dostępnych środków które są dostępne w sferze malowania. Jago zdaniem OHIM wielokrotnie stwierdzał, że tusze, atramenty, tonery cechuje określony stopień podobieństwa do farb, lakierów, produktów farbiarskich, środków do konserwowania drewna, pokostów.

Uznał, że wielokrotnie wskazywał w toku postępowania na podobieństwo towarów objętych przeciwstawnymi znakami, a na poparcie swoich argumentów przywołał wyrok NSA, zgodnie z którym jednorodzajowość towarów, o której mowa w przedmiotowej sprawie, nie może być interpretowana a jako ich "identyczność". O jednorodzajowości towarów decyduje przede wszystkim to, czy nabywcy mogą sądzić, że towary wytwarzane są przez to samo przedsiębiorstwo (wyrok z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. II GSK 274/10).

Wobec powyższego wnosi jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2012 roku nr [...] mocą której sprzeciw T. GmbH & Co. KG z siedzibą w W., Austria oddalono i orzeczono o zwrocie kosztów postępowania.

W ocenie sądu badano podobieństwo trzech znaków TIGER z wcześniejszym pierwszeństwem ([...],[...]oraz [...]) względem znaku spornego TIGER ([...]). Znaki towarowe przeciwstawione przeznaczone zostały do oznaczania towarów tj: "lakiery, farby" (TIGER [...] i TIGER [...]) oraz "lakiery kolorowe, pokosty, środki do konserwowania drzewa, produkty farbiarskie, zaprawy, żywice naturalne, metale w postaci folii i proszków dla malarzy i dekoratorów" (TIGER [...]), zaś znak TIGER [...] - w zakresie spornym - do oznaczania towarów z kl. 2 "atramenty i tonery do faksów, pojemniki z tuszem i tonery do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających"

Wobec rozszerzenia podstawy prawnej o zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p należy potwierdzić stanowisko organu, że jest on bezskuteczny. Należy zauważyć, że rozszerzenie podstawy prawnej o przepis art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p nastąpiło w piśmie z dani [...] września 2010 r., a więc po terminie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia w WUPie informacji o udzieleniu prawa na sporny znak towarowy. W tym zakresie orzecznictwo sądów jest jednoznaczne i prawidłowo zostało przywołane przez organ. W oparciu o te wyroki (z dnia 11 sierpnia 2010r., sygn. akt VI SA/Wa 138/10 oraz z dnia 19 listopada 2010r., sygn. akt 71 5A/Wa 1858/10), należy uznać, że wszystkie podstawy prawne do unieważnienia znaku powinny znaleźć się w sprzeciwie. Wobec czego jak słusznie wskazał organ, zgłaszanie nowych podstaw prawnych, po upływie terminu sześciu miesięcy od ogłoszenia w WUPie - wynikającego z przepisu art. 246 p.w.p., jest bezskuteczne. Wobec powyższego organ prawidłowo rozważył rozszerzenie sprzeciwu w tym zakresie.

Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenie odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

Z treści tego przepisu wynika, że konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: identyczność lub podobieństwo towarów do oznaczania których znaki te są przeznaczone; identyczność lub podobieństwo znaków towarowych. Konsekwencją występującego tylko łącznie podobieństwa towarów i znaków może być ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów lub usług oznaczonych tymi znakami. Warunkiem niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów jest ich tożsamość lub podobieństwo określane jako jednorodzajowość towarów. Tym samym, aby móc zastosować art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do unieważnienia jakiegokolwiek znaku towarowego muszą wystąpić kumulatywnie wszystkie trzy przesłanki, a wiec:

1. towary muszą być identyczne lub podobne,

2. oznaczenia muszą być identyczne lub podobne,

3. musi istnieć ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, do którego, faktycznie, może dojść tylko przy jednoczesnym wystąpieniu przesłanki nr 1 i nr 2 łącznie.

Powyższe stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jego zdaniem "pojęcie ryzyka skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym - przesłanka nr 2, jako przykład wprowadzenia odbiorców w błąd - przesłanka nr 3 nie jest samodzielną podstawą odmowy udzielenia prawa ochronnego" (wyrok NSA z dnia 20.09.2007r. II GSK 113/07). Aby zatem odmówić udzielenia ochrony (lub unieważnić znak) muszą zajść zatem powyższe przesłanki jednocześnie i nie można odmówić ochrony (lub unieważnić znak) jedynie przy wystąpieniu tylko jednej lub dwóch z nich. Uznanie zatem, że nie zachodzi choćby jedna z powyższych przesłanek eliminuje możliwość unieważnienia znaku towarowego na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a tym samym rozpoznawanie pozostałych jest bez znaczenia.

Według poglądu utrwalonego zarówno doktrynie jak i judykaturze przyjmuje się, że badanie podobieństwa towarów i usług powinno poprzedzać ocenę podobieństwa znaków.

Dokonując w ten sposób badania organ prawidłowo wziął pod uwagę towary, na które zostały zarejestrowane znaki ( wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2006r., sygn. akt. VI SA/Wa 533/06), gdyż dopiero stwierdzenie podobieństwa towarów uzasadnia rozpoczęcie badania podobieństwa oznaczeń (Zob. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz. Warszawa 1997, s. 84). Biorąc pod uwagę powyższe organ wskazał, że podstawowym kryterium dla oceny podobieństwa towarów jest rodzaj towaru oraz jego przeznaczenie - przy uwzględnieniu dziedzin zastosowania oraz funkcji towaru, a nie przynależność do klasy nicejskiej. Towary tego samego rodzaju mogą występować w różnych klasach (Zob. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1997r., str. 87). Wobec powyższego słuszne jest twierdzenie, że Klasyfikacja Nicejska jest środkiem pomocniczym.

Organ prawidłowo wskazał, że towary do oznaczania, w których używany jest znak sporny (TIGER – uprawionego) "atramenty i tonery do faksów, pojemniki z tuszem i tonery do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających" są całkowicie odmienne względem towarów wskazanych w wykazach znaków przeciwstawionych tj. lakiery, farby" (TIGER [...] i TIGER [...]) oraz "lakiery kolorowe, pokosty, środki do konserwowania drzewa, produkty farbiarskie, zaprawy, żywice naturalne, metale w postaci folii i proszków dla malarzy i dekoratorów" (TIGER [...]).

Zdaniem sądu, że przeznaczenie "atramentów i tonerów do faksów, pojemników z tuszem i tonerów do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających" (TIGER) jest funkcją uzupełniającą względem urządzeń elektronicznych takich jak drukarki, faksy, fotokopiarki i urządzeń powielających, podczas gdy towary do oznaczania których są przeciwstawione znaki tj. "lakiery, farby" oraz "lakiery kolorowe, pokosty, środki do konserwowania drzewa, produkty farbiarskie, zaprawy, żywice naturalne, metale w postaci folii i proszków dla malarzy i dekoratorów" mają służyć ochronie i konserwacji pomieszczeń, elementów budowlanych, konstrukcyjnych, a także mają za zadanie nadawanie przestrzeni życiowej estetycznych cech (kolor i faktura). Wobec czego zdaniem organu towary do oznaczania, których przeznaczony został znak sporny służą całkowicie innemu celowi i nie są podobne do towarów znal ów przeciwstawionych.

Organ słusznie wskazał na różnej funkcje przeznaczenia towarów, i nie zmienia to faktu, że towary zarówno znaku spornego jak i znaku przeciwstawionego zawierają w swoim składzie szeroko pojęte "barwniki". Znajdują one zastosowanie w wielu innych gałęziach i produktach np. kosmetykach do makijażu, napojach, produktach spożywczych.

Zdaniem sądu prawidłowo wskazano na różny krąg odbiorców, gdyż "atramenty i tonery do faksów, pojemniki z tuszem i tonery do drukarek laserowych, atramentowych, fotokopiarek i urządzeń powielających" będą kupować osoby zajmujące się szeroko pojętą pracą biurową lub naukową i rozrywkową, zaś "lakiery, farby" oraz "lakiery kolorowe, pokosty, środki do konserwowania drewna, produkty farbiarskie, zaprawy, żywice naturalne, metale w postaci folii i proszków dla malarzy i dekoratorów" będą nabywać malarze (przy bardzo szerokim rozumieniu tego pojęcia, od malarzy budowlanych do malarzy wykonujących prace artystyczne), konserwatorzy, budowlańcy, działkowcy etc. Ponadto, w kontekście różnego kręgu odbiorców, będą różnice cenowe porównywanych produktów.

Różnej funkcji przeznaczenia, nie zmienia powoływany przez skarżącą fakt, iż towary zarówno znaku spornego jak i znaku przeciwstawionego zawierają w swoim składzie szeroko pojęte "barwniki", gdyż te ostatnie znajdują zastosowanie w wielu innych gałęziach i produktach np. kosmetykach do makijażu, napojach, produktach spożywczych.

W ocenie sądu brak uznania porównywanych towarów za identyczne czy nawet podobne stanowi o bezzasadności badania podobieństwa samych znaków towarowych (Zob. R. Skubisz, op. cit., str. 44), gdyż tylko w konsekwencji występującego podobieństwa towarów i znaków istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów lub usług oznaczonych tymi znakami, o którym mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), orzekł jak w sentencji.