Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1131/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Stępień, Sędziowie NSA E. Kwarcińska, Z. Romała (spr.), Protokolant A. Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A na decyzję Izby Skarbowej z dnia 30 maja 2001 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłacenia oprocentowania od zwróconych odsetek za zwłokę i opłaty prolongacyjnej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie w sprawie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 3.201 zł (trzy tysiące sto dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy decyzją z dnia 2 lutego 2001 r. odmówił stronie skarżącej A wypłacenia kwoty oprocentowania od zwróconych odsetek za zwłokę i od opłaty prolongacyjnej.

Organ podatkowy stwierdził, że oprocentowaniu podlegają jedynie nadpłaty, a zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Definicję podatku zawierają przepisy art. 6 i 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ordynacja nie przewiduje także oprocentowania zwróconej podatnikom opłaty prolongacyjnej.

Strona skarżąca w odwołaniu domagała się wypłacenia kwoty 34.352 zł tytułem odszkodowania za niemożność dysponowania kwotą niesłusznie pobranych odsetek i opłaty prolongacyjnej.

Jako podstawę żądania strona wskazała art. 260 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji, która następnie została uchylona służy odszkodowanie za poniesioną szkodę.

Na kwotę odszkodowania złożyły się oprocentowanie od nienależnie wpłaconych odsetek w wysokości 23.841,30 zł, oprocentowanie od nienależnie wpłaconej opłaty prolongacyjnej w wysokości 3.495,90 zł i oprocentowanie nienależnie wpłaconego podatku w kwocie stanowiącej różnicę między żądaną kwotą 35.300,70 zł a zwróconą kwotą 28.285,70 zł.

Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ponieważ odsetki i opłata prolongacyjna nie są podatkiem, w związku z tym nie stanowią nadpłaty podlegającej oprocentowaniu. Żądanie oparte na przepisie art. 260 Ordynacji podatkowej pojawiło się dopiero w odwołaniu, przy czym jest ono bezzasadne. W przypadku uchylenia przez organ odwoławczy decyzji w związku z wyrokiem NSA odszkodowanie określone w art. 260 Ordynacji podatkowej nie przysługuje. Kwota wypłaconych odsetek została naliczona od 35.848,30 zł, nie zaś od całej zwróconej należności podatkowej wynoszącej 46.383,30 zł. Różnica wynikała z zarachowania wpłaconego podatku na poczet zaległości dotyczącej października 1996 r. w związku z czym, odsetki od tej różnicy nie zostały naliczone.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca zarzuciła powyższym decyzjom, że naruszają one art. 72 i 77 Ordynacji podatkowej. Jeżeli nienależny podatek został uiszczony wraz z odsetkami za zwlokę, to oprocentowaniu podlega zarówno ten podatek, jak i uiszczone odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna. Art. 77 § I Ordynacji podatkowej odnosi się nie tylko do należności głównej, ale również do świadczeń

akcesoryjnych. Do takiej wykładni musi prowadzić wykładnia celowościowa i systemowa przy uwzględnieniu konstytucyjnej zasady państwa prawa.

W piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, albowiem decyzją z dnia 13 stycznia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 2 lutego 2001 r. i orzekł wypłatę oprocentowania w wysokości 36.009.36 zł.

Uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i realizacja żądania podatnika uprawniała Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do rozpoznania sprawy w oparciu i art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) - do stwierdzenia, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe (brak przedmiotu zaskarżenia).

Mając powyższe na względzie należało postępowanie w sprawie umorzyć w oparciu o art. 161 § ł pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 209 w zw. z art. 201 ww. ustawy.