Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 167/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia NSA Otylia Wierzbicka, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...].12.2003 r. Minister Kultury utrzymał w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...].06.2003 r., uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-usługowo-mieszkalnego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark.[...], obręb P., położonej w P. u zbiegu pl. [...] i ul. [...].

Miejski Konserwator Zabytków w P. wydał postanowienie uzgadniające z dnia [...].06.2003 r. po ponownym rozpoznaniu sprawy, z uwagi na uchylenie przez Ministra Kultury jego poprzedniego postanowienia uzgadniającego decyzję o warunkach zabudowy dla tej inwestycji, ze względu na uchybienia formalne.

W uzasadnierfiu swej decyzji z dnia [...].06.2003 r. Konserwator Zabytków podkreślił, iż przedmiotowy teren oznaczony symbolem I.CMl.mu, objęty jest ścisłą ochroną konserwatorską, zgodnie z zapisem w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. z 1994 r. Jednocześnie teren przeznaczony pod to zainwestowanie znajduje się na obszarze strefy ochrony konserwatorskiej centrum miasta, wpisanej w 1980 r. do rejestru zabytków, jest to bowiem teren nawarstwień kulturowych sięgających do okresu średniowiecznego.

W tym postanowieniu uzgadniającym znalazło się stwierdzenie, iż teren ten nie został dotychczas przebadany archeologicznie.

Inwestor - D. B. w zażaleniu wyraził przekonanie, że prowadzenie prac archeologicznych spowoduje opóźnienie realizacji zamierzonej przez niego inwestycji. Nadto podkreślił, iż prace takie powinny zostać przeprowadzone już uprzednio na przyległym do jego działki terenie, z uwagi na realizowaną w 2000 r. budowę Domu Towarowego "K.". W jego przekonaniu, jeśli je wykonano to z pewnością objęły i jego posesję. Uznał także, iż zbędne było występowanie przez Prezydenta miasta P. o przedmiotowe uzgodnienie, ponieważ uprzednio - [...].03.2000 r. takie uzgodnienie zostało wydane przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i jego zdaniem nadal funkcjonowało w obrocie prawnym.

Minister Kultury potwierdził prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Dodatkowo wyjaśnił, że nadzory archeologiczne stanowią jeden z rodzajów badań archeologicznych i są prowadzone w trakcie prac budowlanych, zazwyczaj na etapie prac ziemnych, w celu stwierdzenia ewentualnego występowania archeologicznej substancji zabytkowej na danym terenie.

Prowadzenie tych prac na obszarach zurbanizowanych, wpisanych do rejestru zabytków, stanowi zdaniem Ministra, jedyną dostępną metodę rozpoznania archeologicznego. Prace te w ocenie organu nie będą prowadziły do blokowania zamierzonej inwestycji i nie zostały uprzednio przeprowadzone na przedmiotowej nieruchomości, "z uwagi na stosunki własnościowe", o czym świadczy sprawozdanie końcowe z Badań i nadzorów archeologiczno-konserwatorskich na Placu [...] w P. w 2002 r. przy budowie Domu Towarowego "K.".

W skardze inwestor ponownie wyraził przekonanie, iż prowadzenie prac archeologicznych spowoduje opóźnienie realizacji zamierzonej przez niego inwestycji i zaznaczył, że wcześniejsze uzgodnienie nie stwierdzało konieczności prowadzenia prac archeologicznych na jego niewielkiej działce. Jednocześnie wniósł o uchylenie warunku prowadzenia prac archeologicznych z postanowienia organu I instancji i o uzgodnienie ze stanowiska konserwatorskiego zamierzonej przez niego inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury podtrzymał swą dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie może zostać uwzględniona.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż wymagane było uzyskanie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji przez konserwatora zabytków, z uwagi na przytoczone zapisy miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. z 1994 r. Plan ten, jak wyjaśnił Prezydent miasta P., obowiązywał do dnia [...].01.2004 r., ze względu na podjęcie przez Radę miasta P. uchwały z dnia [...].12.2002 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów miasta P. W tym stanie rzeczy decyzje obu instancji zostały wydane pod rządami owego planu z 1994 r. i tych okoliczności skarżący nie kwestionuje.

Podnoszona przez D. B. w zażaleniu zbędność wydania tego uzgodnienia, z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym poprzedniego uzgodnienia konserwatora zabytków z dnia [...].03.2000 r. jest twierdzeniem chybionym. Uzgodnienie to sporządzono bowiem do poprzedniej decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji z dnia [...].03.2000 r., która to decyzja została następnie uchylona, a postępowanie przed organem I instancji umorzono, z uwagi na przedłużenie terminu ważności jeszcze wcześniejszej decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji z dnia [...].04.1997 r. Termin jej ważności przedłużono do dnia [...].12.2001 r. O jego kolejne przedłużenie inwestor wystąpił niemal w ostatniej chwili i dlatego odmówiono mu następnego przedłużenia terminu ważności tej decyzji. Z tego względu inwestor złożył kolejny wniosek o ustalenie warunków dla zamierzonej przez niego inwestycji. Tym razem był to wniosek z dnia [...].01.2002 r. i projekt decyzji o warunkach zabudowy przygotowany w oparciu o ten wniosek był przedmiotem uzgodnień konserwatora zabytków w niniejszym postępowaniu.

Nadto podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniu skarżącego w istopie konserwator zabytków dokonał uzgodnienia zamierzonego przedsięwzięcia i w uzgodnieniu tym nie zawarł żadnego warunku. Stwierdził jedynie, iż teren ten nie został dotychczas przebadany archeologicznie.

Warunek, o którym mówi inwestor znalazł się natomiast w projekcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Został on zawarty w pkt. I ust. 9 tego projektu decyzji i brzmi " Z uwagi na fakt, iż inwestycja znajduje się na nawarstwieniach kulturowych sięgających do okresu średniowiecznego w strefie dawnych bastionów u wylotu [...], należy wszelkie prace ziemne prowadzić pod nadzorem archeologicznym". Zasadność umieszczenia go w projekcie tej decyzji nie może stanowić przedmiotu niniejszego postępowania.

Należy mieć także na względzie, iż istotnie badania archeologiczne przeprowadzone na sąsiedniej nieruchomości w związku z realizacją Domu Towarowego "K.", wykazały istnienie na tym obszarze pozostałości fundamentów bardzo ciekawej budowli [...] z ok. 1795 r. oraz zakładu [...] wraz z wyposażeniem i fragmentami wyrobów - średniowiecznej [...]. Z ustaleń organu wynika natomiast, iż badaniami tymi nie została wówczas objęta nieruchomość należąca obecnie do skarżącego, a skarżący nie wykazał, iż było inaczej.

Obszar na którym położona jest działka przeznaczona pod to zainwestowanie rzeczywiście wpisany został do rejestru zabytków, co dodatkowo nakłada na konserwatora zabytków obowiązek sprawowania nadzoru nad prowadzonymi pracami inwestycyjnymi, jako że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami na organach konserwatorskich ciąży obowiązek zapewnienia warunków umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie.

Mając te wszystkie okoliczności na względzie stwierdzić należy, iż konserwator zabytków dokonując przedmiotowego uzgodnienia działał w zakresie posiadanych kompetencji. Postanowienie to ma charakter uznania administracyjnego, jednakże nie cechuje go dowolność, wręcz przeciwnie organ wyjaśnił konieczność objęcia ochroną konserwatorską tego terenu, wynikającą zarówno z zapisów wówczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r., jak i wpisania tego obszaru do rejestru zabytków. Nadto wyjaśnił, że badań archeologicznych tego obszaru jeszcze nie przeprowadzono. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika natomiast, że na sąsiedniej nieruchomości dokonano ciekawych znalezisk archeologicznych.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) -orzekł jak w sentencji.