Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1018/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi S. P. "K." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzja z dnia 20.09.2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ś. z dnia 29.06.2017 r., znak: [...], którą odmówiono S. M. U. P. "K." S. z ograniczoną odpowiedzialnością w O. M. w upadłości likwidacyjnej umorzenia odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn.zm. – zwanej w skrócie "O.p.") oraz na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego.

Decyzją z dnia 29.06.2017 r. – wydaną w oparciu o art. 67a § 1 pkt 3 i art. 207 O.p. - Wójt Gminy Ś. odmówił S. M. U. P. "K." S. z ograniczoną odpowiedzialnością w O. M. w upadłości likwidacyjnej (dalej także "Syndyk") umorzenia odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu ww. decyzji Organ podatkowy I instancji wskazał – jak dalej wyjaśniło Kolegium - że ustawa - Ordynacja podatkowa w art. 67a § 1 pkt 3 określa, że na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, które to przesłanki nie zaszły w sytuacji upadłej Spółki. Organ jednocześnie zauważył, że wnikliwie zapoznał się z informacjami dotyczącymi Spółki, która nie prowadzi już działalności gospodarczej a jedynie Syndyk wykonuje czynności likwidacyjne i który złą sytuację ekonomiczną Spółki udokumentował, przedkładając bilans sporządzony na dzień 31.12.2016 r., rachunek zysków i strat za okres od 01.01.2016 r. do 31.12.2016 r. oraz wyciąg z konta bankowego z saldem na dzień 19.05.2017 r. Syndyk poinformował również, że z posiadanych obecnie środków finansowych w wysokości [...] zł, do zaspokojenia pozostają jeszcze wierzytelności z kategorii I, w tym zaległe wynagrodzenia w wysokości [...] zł oraz wydatki bieżące. Co więcej – jak dalej wskazało Kolegium - Syndyk wskazał, że wszystkie posiadane przez niego fundusze nie pozwolą na pokrycie w całości wierzytelności z kategorii I.

W ocenie organu I instancji jednak - jak dalej wskazało Kolegium - sytuacja upadłej Spółki nie różni się od sytuacji wielu innych podatników, którzy w tym samym czasie prowadzili działalność gospodarczą i których dotknęły te same problemy finansowo-gospodarcze, co upadłą Spółkę. Sytuacja finansowa upadłej Spółki nie jest zatem sytuacją przejściową - jest stale niekorzystna i nie została spowodowana zdarzeniami nadzwyczajnymi. Jednocześnie wskazano, że sam fakt ogłoszenia upadłości Spółki nie skutkuje obowiązkiem udzielenia jej przez organ ulgi podatkowej, która miałaby służyć spłacie zobowiązań wierzycieli Spółki. Zaspokojenie się wierzycieli z majątku Spółki musi następować na równi ze spłatą innych zaległości - w tym podatkowych, a udzielenie ulgi podatkowej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p., musi być społecznie uzasadnione. Nie może zatem przemawiać za umorzeniem subiektywne przekonanie Syndyka, że w pierwszej kolejności z majątku Spółki powinni zaspokoić się wierzyciele, a dopiero w drugiej kolejności należy spłacić zaległości podatkowe, bądź odsetki za zwłokę.

Kolegium wskazało, że organ podatkowy I instancji zaznaczył, że należności wobec gminy za okres po ogłoszeniu upadłości również należą do kosztów postępowania upadłościowego, które powinny być realizowane.

Według organu podatkowego I instancji, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że spełniona została przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Nawet ewentualna rezygnacja gminy z dochodzenia należności nie zmieniłaby już sytuacji podatnika znajdującego się w stanie upadłości, ponieważ upadła Spółka nie prowadzi już żadnej działalności, a postępowanie upadłościowe zmierza do zakończenia bytu tej jednostki. Nadto, interes wierzycieli Spółki polegający na zaspokojeniu ich należności z masy upadłości nie może być utożsamiany z istnieniem ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Jest to okoliczność należąca do zakresu partykularnych interesów wierzycieli upadłego. Interes publiczny w niniejszej sprawie powinien być rozumiany jako okoliczność korzystna dla całej społeczności zamieszkującej w granicach gminy. Zaspokojenie roszczeń kontrahentów upadłego kosztem należności wobec gminy, które powinny wpłynąć do budżetu gminy i zostać przeznaczone na wykonywanie zadań publicznych realizowanych przez gminę stoi w sprzeczności z interesem publicznym.

Jak dalej wskazano, Gmina, jako wierzyciel Spółki z tytułu należnych jej zobowiązań, ma takie samo prawo do dochodzenia swoich roszczeń jak inni wierzyciele i trudno oczekiwać, aby w sytuacji, gdy dochodzi do likwidacji majątku upadłego, rezygnowała ze swoich praw. Szczególnie, że należności z tytułu podatku od nieruchomości stanowią jedno z podstawowych źródeł finansowania jej ustawowych zadań wobec społeczności lokalnej.

Rozpatrując sprawę umorzenia odsetek w podatku od nieruchomości organ podatkowy I instancji stwierdził, że nie występują powody, dla których nie należy dać pierwszeństwa interesowi społecznemu, który wymaga, aby zobowiązania wobec gminy były terminowo regulowane, a ich realizacja nie była bezzasadnie przedłużana, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Syndyk nie zgodził się z ww. decyzją organu podatkowego I instancji z dnia 29.06.2017 r. i wniósł od niej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej:

1. naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przez odmowę umorzenia odsetek od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2014 w sytuacji zaistnienia ważnego interesu podatnika podlegającego na zagrożeniu wypłaty zaległych należności pracowniczych, oraz interesu publicznego polegającego na tym że uprzywilejowane traktowanie wierzytelności w postaci podatku majątkowego jakim jest podatek od nieruchomości (w sytuacji nieprowadzenia działalności gospodarczej i utrzymywania nieproduktywnego majątku przez Syndyka) w porównaniu z wierzytelnościami pracowniczymi a także innych wierzycieli, którzy zatrudniają pracowników, co powoduje zagrożenie utratą pracy przez ich pracowników oraz ich należności jest rażącym naruszeniem zasady równego traktowania wierzycieli i zasad sprawiedliwości społecznej a także podważenie zaufania do organów administracji publicznej;

2. naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez niepełne uzasadnienie prawne oraz niepełne wyjaśnienie faktyczne podstawy decyzji;

3. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie mianowicie sytuacji ekonomicznej podatnika i wpływu odmowy umorzenia na działania Syndyka zmierzające do zaspokojenia potrzeb wierzycieli - pracowników oraz skutków społecznych związanych z prezentowanym w zaskarżonej decyzji rozumieniem interesu publicznego bez jakiegokolwiek uwzględniania wartości właściwych funkcjonowaniu całego społeczeństwa.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 20.09.2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (także "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Organu podatkowego I instancji wskazując, że odwołanie jest niezasadne, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem oraz stanem faktycznym sprawy.

Odnosząc się do zarzutów proceduralnych, Kolegium stwierdziło, że działanie organu podatkowego zgodne było z treścią art. 120-122, 187 i 191 oraz art. 210 O.p. Analiza zaś ostatniego z przywołanych przepisów pozwala na konstatację, że wbrew stanowisku odwołania, w żadnej mierze organ podatkowy I instancji nie naruszył ogólnych zasad postępowania podatkowego, pomimo iż w odniesieniu do decyzji wydawanych w przedmiocie zastosowania preferencji podatkowych stawia się powszechnie wyższe standardy w zakresie ich uzasadnienia. Organ podatkowy I instancji wyjaśnił bowiem stan sprawy i odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które wskazywałyby na istnienie w sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi. Organ ten przeprowadził w sposób szczegółowy postępowanie mające na celu ustalenie sytuacji majątkowej upadłej Spółki, postępowanie przeprowadzono z udziałem strony, dopuszczono i oceniono wszystkie dowody przedłożone w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia organu I instancji zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzji, której uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ odmówił umorzenia wnioskowanych zaległości i z jakich względów okoliczności podnoszone przez stronę nie mogły zmienić rozstrzygnięcia w sprawie. Argumentacja organu I instancji, wskazująca na brak istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego zawarta w decyzjach, jest wyrazista i przekonująca i które to rozważania Kolegium podzieliło w sprawie, przyjmując je za własne. Jak wskazało Kolegium, to, że ustalenia organu podatkowego I instancji, czy też sama treść decyzji, nie odpowiada oczekiwaniom strony skarżącej w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Kolegium, odnosząc się do meritum sprawy, to słusznie – czego, jak wskazało Kolegium, skarżący Syndyk nie kwestionuje - organ podatkowy I instancji nie badał wniosku Syndyka z uwzględnieniem zapisu art. 67b O.p., który odnosi się do podmiotów, którzy faktycznie "prowadzą działalność gospodarczą", a nie wyłącznie posiadają status "przedsiębiorcy".

Następnie Kolegium wskazało, że nie można zapominać, że rygory przyjęte w wypadku ulg w płatności podatku dla osób prowadzących działalności gospodarczą mają swe źródło w przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, kiedy to zaczął obowiązywać art. 87 Traktatu ustanawiającego wspólnotę europejską (Dz.U.2004.90.864/2), gdzie czytamy, że z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.

Wskazano przy tym na definicję przedsiębiorstwa zawartą w art. 1 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 9.08.2008 r.). Zgodnie z tą definicją za "przedsiębiorstwo" uważa się podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Zalicza się tu w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub konsorcja prowadzące regularną działalność gospodarczą. Równie szerokie jest pojmowanie beneficjenta pomocy w powołanej ustawie o pomocy publicznej. Jest nim - zgodnie z art. 2 pkt 16 - podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym podmiot prowadzący działalność w zakresie rolnictwa i rybołówstwa, bez względu na formę organizacyjno-prawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną.

Zatem nie ma potrzeby odwoływania się do formalnych przesłanek bytu podmiotu, ale chodzi o faktycznie wykonywaną działalność. Należy pamiętać, że w takiej szczególnej sytuacji, jaką jest upadłość, przepisy podatkowe i przepisy dotyczące upadłości powinny być interpretowane w sposób wskazujący na ich współzależność. Przepisy prawa upadłościowego wpływają na stosowanie przepisów dotyczących stron postępowania podatkowego, tj. na art. 133 O.p. W myśl tego przepisu "stroną w postępowaniu podatkowym" jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, każdy kto żąda czynności organu podatkowego, do którego czynność taka się odnosi lub czyjego interesu działanie organu podatkowego chociażby pośrednio dotyczy.". Uznać wobec tego należy - zdaniem Kolegium - że stroną postępowania podatkowego jest także syndyk, którego rolę w tym postępowaniu wyznaczają przepisy prawa upadłościowego (art. 75, art. 144 § 1 i § 2). Skoro syndyk dokonuje likwidacji majątku upadłego w celu zaspokojenia wierzycieli przez zapłatę zobowiązań upadłego, to również może on złożyć wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 października 2007 r., sygn. I SA/Po 653/07).

W ocenie Kolegium - podobnie jak w ocenie organu podatkowego I instancji - przedstawione dane finansowo-sprawozdawcze oraz podane informacje co do prowadzonego postępowania upadłościowego i przewidywanego rozdziału środków pochodzących z likwidacji [...] nie pozwalają na przyjęcie, że sytuacja Spółki wypełnia znamiona "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" w rozumieniu art. 67a ust. 1 O.p.

Kolegium przypomniało, że przez "ważny interes podatnika" w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumie się między innymi przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej, w sytuacji zaś podmiotu gospodarczego spowodować zagrożenie dalszego istnienia na rynku w warunkach wolnej konkurencji; sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie zaległości podatkowych uregulować, czy też sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie miał wpływu i są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 618/99, LEX nr 53856). Z drugiej strony, interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgnięcia przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb.

W opinii Kolegium, akcentowany w odwołaniu fakt ogłoszenia upadłości Spółki nie skutkuje obowiązkiem udzielenia jej przez organ podatkowy ulgi podatkowej, która miałaby służyć spłacie zobowiązań wierzycieli. Zaspokojenie się wierzycieli z majątku podmiotu musi następować na równi ze spłatą innych zaległości - w tym podatkowych, a udzielenie ulgi podatkowej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p., musi być społecznie uzasadnione. Zapłata zaległości podatkowych nie może bowiem naruszać elementarnych zasad sprawiedliwości i praworządnych relacji między obywatelami a wierzycielem publicznoprawnym. W ocenie Kolegium, oczekiwania odwołującego się Syndyka wnoszącego o przyznanie preferencji w spłacie należności podatkowych, nie mogą wykraczać poza granice pozwalające pogodzić interes indywidualny z interesem publicznym. Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sytuacji przyznanie preferencji podatkowej podatnikowi nie spełniającemu przesłanek art. 67a § 1 pkt 3 O.p., spowodowałoby naruszenie konstytucyjnej zasady równości podatkowej i przerzucenie ciężarów daninowych na inne podmioty. W sytuacji przyznania stronie wnioskowanej ulgi, wierzyciel publicznoprawny, jakim jest gmina, znalazłby się w gorszej sytuacji od innych wierzycieli mających zaspokoić się z majątku Spółki. W ocenie Kolegium, to odwołujący się Syndyk nie dostrzega, że gmina - której znaczna część budżetu pochodzi z podatków lokalnych - jest również pracodawcą dla osób z jej terenu, jak też obowiązana jest ona wykonywać zadania niedochodowe, ale społecznie użyteczne. Stąd partykularny interes wierzycieli Spółki (którzy często też są pracodawcami dla osób trzecich) nie ma wartości wyższej niż interesy gminy. Warto też zauważyć zdaniem Kolegium, że zaległość (odsetki), która jest rozpatrywana w niniejszej sprawie powstała w wyniku świadomej decyzji Syndyka, który zdecydował się wejść w spór sądowy co do określonego mu podatku od nieruchomości za 2014 rok. Winien on liczyć się więc z faktem, że w sytuacji niekorzystnego dla niego wyroku sądowego, będzie on zobowiązany zapłacić nie tylko kwestionowany podatek, ale także odsetki.

Jak dalej wskazało Kolegium, z treści art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wynika zaś, że ocena ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie może być dokonywana w sposób subiektywny. Zgodnie z powszechnie akceptowanym orzecznictwem, o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości (por. wyrok NSA z 14 września 2001 r., sygn. akt III SA 1590/00, LEX nr 79619). Nie może zatem przemawiać za umorzeniem zaległości podatkowych subiektywne przekonanie Syndyka, że w pierwszej kolejności z majątku Spółki powinni zaspokoić się inni wierzyciele, a dopiero w drugiej kolejności należy spłacić zaległości podatkowe.

W ocenie Kolegium - kierując się zasadą, że przyznanie preferencji wymienionych w art. 67a O.p. stanowi szczególnego rodzaju ulgę podatkową, stanowiącą odstępstwo od zasady równości opodatkowania i mającą zastosowanie wyłącznie w nadzwyczajnych okolicznościach faktycznych, z reguły od podatnika niezależnych - uznać należy, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania wnioskowanej przez Syndyka ulgi. Okoliczności podnoszone zarówno we wniosku, jak i w odwołaniu, takiego charakteru nie mają. Trudna sytuacja materialna Spółki sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi podatkowej, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie – zdaniem Kolegium - prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego jest w interesie (faktycznym) podatnika. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Dlatego też ważne jest wykazanie nadzwyczajności tej sytuacji, w której znalazł się podatnik niezależnie od swojego postępowania. W przedmiotowej sprawie Syndyk nie wykazał, aby zaistniały po jego stronie takie nadzwyczajne zdarzenia, które uzasadniałyby przyjęcie, iż po jego stronie wystąpił ważny interes przemawiający za przyznaniem mu przedmiotowej ulgi podatkowej. Udzielenie przedmiotowej ulgi Syndykowi niewątpliwie stawiałoby to stronę w sytuacji korzystniejszej od tej, w jakiej funkcjonują pozostali podatnicy, którzy terminowo wywiązują się z obciążających ich obowiązków podatkowych, przy czym środki te trafiłyby i tak nie do Spółki (która jest likwidowana), a do osób trzecich. W konsekwencji umorzenie zaległości podatkowych Spółce - prócz zwiększonych środków po stronie masy upadłości - spowodowałoby zmniejszenie środków finansowych wpływających do budżetu gminy, który z tych środków finansuje między innymi obywateli potrzebujących wsparcia, przedsięwzięcia o charakterze lokalnym. Zatem, wbrew stanowisku odwołującego się Syndyka, w interesie publicznym nie leży umorzenie przedmiotowych zaległości podatkowych.

Podsumowując, Kolegium wskazało, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ukształtowana jest na zasadzie uznania administracyjnego w granicach kierunkowych dyrektyw wyboru określonych jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Oznacza to, że organ podatkowy nawet w przypadku stwierdzenia okoliczności przemawiających za umorzeniem zaległości podatkowej, może odmówić umorzenia tej zaległości. Przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. ma charakter wyjątkowy, dlatego też umorzenie zaległości podatkowej zasadniczo stosuje się w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych przypadkach, które nie mają miejsca w niniejszej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20.09.2107 r. Syndyk wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego I instancji z dnia 29.06.2017 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący Syndyk nie zgodził się z organami obu instancji, że nie wystąpiły przesłanki umorzenia odsetek, tj. "ważny interes podatnika" jak i "interes publiczny", wskazując na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 07.10.2008 r., I SA/Bd 494/08 oraz na wyrok WSA w Warszawie z dnia 09.10.2008 r., III SA/Wa 1438/08.

Dalej Skarżący wskazał na naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. przez brak pełnego uzasadnienia prawnego oraz faktycznego.

Zdaniem Skarżącego, organ podatkowy nie ustalił sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jaki wystąpią w wyniku realizacji zobowiązani podatkowego dla pokrzywdzonych wierzycieli. Organ nie rozważył zatem podstawowej przesłanki "ważnego interesu podatnika" od wystąpienia, której uzależniona jest możliwość rozłożenia zaległości podatkowej na raty. Przepisy art. 67 § 1 pkt 3 O.p. są wprawdzie przepisami opartymi na tzw. uznaniu administracyjnym, jednakże przepisy postępowania wymagają ustalenia zdarzeń lub okoliczności zasługujących na uwzględnienie z powodu nie tyle ważnego interesu podatnika, ale także ze względów społecznych, jakie wiążą się z zaprzestaniem działalności gospodarczej przez podatnika i stratami wierzycieli. Skarżący podkreślił przy tym, że zaprezentowane przez organ rozumienie interesu publicznego jest bardzo wąskie i nie bierze pod uwagę właściwego wpływania na stosunek wierzycieli do organów podatkowych.

Końcowo Skarżący wskazał, że podatnik pozostaje w upadłości likwidacyjnej i nie prowadzi działalności gospodarczej. W myśl art. 61 Prawa upadłościowego i naprawczego majątek upadłego staje się masą upadłości a syndyk nie prowadzi na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej. Syndyk nie występował też o zgodę na prowadzenie działalności na tej nieruchomości do S. K.. W tych okolicznościach, zdaniem Skarżącego, nie zachodzą przesłanki do zastosowania stawek podatkowych przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak dalej wskazał, ani SKO ani Wójt nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych warunkujących określenie stawki w podatku od nieruchomości.

W tych okolicznościach – według Skarżącego - zaskarżona decyzja nie może się ostać jako naruszająca wskazane wyżej przepisy prawa materialnego jak też K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż Sad nie stwierdził, by zaskarżone decyzje naruszyły przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonej decyzji wymaga ustawodawca w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.".

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych

w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (tutaj, decyzja) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a) – c) p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie,

a nie rozstrzygnięcie, podjęte w ramach tzw. "uznania administracyjnego", które cechuje specyficzna konstrukcja prawna, pozwalająca organowi na wybór konsekwencji prawnych w konkretnej sytuacji, do której odnosi się dyspozycja normy prawnej. Zatem, sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy decyzja została wydana w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania,

z zachowaniem przepisów procedury, a także, czy organ zbadał wszystkie okoliczności sprawy mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i ich oceny

w kontekście ustawowych przesłanek umorzenia oraz ujęcia tej oceny

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania sprawy za organ, albo inaczej niż rozstrzygnął organ, tutaj, czy pobór odsetek w kwocie [...]zł, należnych od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 rok, powinien być zaniechany na skutek wnioskowanego ich umorzenia.

Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Z powyższej regulacji wynika, że wniosek podatnika wszczyna postępowanie w sprawie ulgi w spłacie podatków. Jednakże należy podkreślić, że umorzenie zaległości podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania określonej w art. 84 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy jest obowiązany

do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych

w ustawie.

Nie budzi wątpliwości, że decyzja w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej, wydana w trybie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. jest decyzją uznaniową, gdyż zwrot "może umorzyć" oznacza, że organ wydaje decyzję w ramach tzw. uznania administracyjnego. Z istoty uznania administracyjnego wynika uprawnienie organu podatkowego do swobody wyboru określonego rozstrzygnięcia. Jednak pozostawienie organowi przez ustawodawcę wyboru w podjęciu decyzji nie oznacza dowolności, organ jest bowiem zobowiązany do dokonania ustalenia, czy w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy występują przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej, tj. czy istnieje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". W tym celu organ musi wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne występujące w rozpoznawanej sprawie, gdyż w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego jest zobligowany do stwierdzenia, czy w sprawie występuje przypadek uzasadniony "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym". Co istotne, nawet w przypadku stwierdzenia wystąpienia jednej z tych przesłanek (lub obu łącznie) organ nie jest nimi związany, co oznacza, że nie jest zobligowany do uwzględnienia wniosku i wydania rozstrzygnięcia na korzyść podatnika. A więc, nawet w sytuacji stwierdzenia przez organ, że zachodzą okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku z uwagi na "ważny interes podatnika", w kontekście uprawnienia przewidzianego przez ustawodawcę w art. 67a § 1 O.p. organ może wydać decyzję odmowną (negatywną), która jednakże podlega kontroli sądowej na podstawie kryterium zgodności z prawem (materialnym jak i procesowym).

W orzecznictwie podkreśla się, że negatywne rozstrzygnięcie, podjęte w ramach uznania administracyjnego, powinno być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione,

a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por. wyr. NSA z dnia

18 maja 2005 r. FSK 2211/2004, niepubl.).

Sąd administracyjny jest zatem uprawniony badać zaskarżone decyzje uznaniowe tylko pod kątem ich zgodności z prawem. Sprzeczne z prawem może być rozstrzygnięcie niewłaściwie oceniające sytuację podatnika albo niezawierające odpowiedniego uzasadnienia. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy umorzyć zaległość, lecz bada, czy organ podatkowy wydał decyzję z zachowaniem przepisów postępowania. Jak już wyżej wskazano, kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wywiedzione zeń wnioski co do tego, czy ustalony stan faktyczny wypełnia użyte w art. 67a Ordynacji podatkowej niedookreślone pojęcia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Kontrola sądowa nie powinna więc odnosić się do kryteriów celowościowych czy słusznościowych (zob. wyrok NSA z dnia 06.06.2017 r., II FSK 1398/15).

Zatem ustalenie, że w sprawie mamy do czynienia z "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym", nie przesądza jeszcze o wyniku sprawy. Udzielenie ulgi leży w kompetencjach organu podatkowego, który czyni to w ramach tzw. uznania administracyjnego (zob. np. wyrok WSA w Szczecinie z 5 lutego 2015 r., I SA/Sz 1108/14). Uznania tego nie należy jednak mylić z dowolnością, gdyż rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy musi znajdować oparcie w udokumentowanych ustaleniach organu co do wystąpienia przesłanek umorzenia, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, które musi pozostawać w zgodzie z prawem. Przy czym wybór rozstrzygnięcia musi być wyjaśniony w sposób logiczny i przekonujący. Z decyzji nie może wynikać, że organ odmówił tylko dlatego, że według swojego swobodnego uznania tak uczynił.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej już przytoczonym wyroku z dnia 06.06.2017 r., II FSK 1398/15, cytuję: "Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo – w niniejszej sprawie gminę - podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo (gmina) nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. Wprowadzenie do art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki interesu publicznego oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych, czy też rozkładanie ich na raty, odraczanie terminów płatności będzie zbieżne z tymże interesem. W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego sytuacji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp.".

Odnosząc się więc do znaczenia terminu "ważny interes podatnika", wskazać należy, że jest to pojęcie niedookreślone. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że "ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku" (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, niepubl.). Przesłanki umorzenia należy więc oceniać nie tylko w kontekście sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., I SA/Łd 13/98, niepubl.).

Podkreślić należy, że we wniosku z dnia 21.03.2017 r. Syndyk, jako powód odstąpienia przez Gminę Ś. od naliczania odsetek wskazał, że sytuacja upadłej firmy jest niezwykle trudna, a posiadane środki pozwalają jedynie na zaspokojenie pilnych zobowiązań i potrzeb. Argumentację tę rozszerzył w uzupełnieniu wniosku z dnia 24.04.2017 r. wskazując dodatkowo, że posiadane środki pozwalają jedynie na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb i zobowiązań, natomiast nie wystarczą na zaspokojenie wszystkich wierzytelności zaliczanych do kategorii I.

Jak wskazano wyżej, podjęcie rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego może nastąpić tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne i rzetelne wyjaśnienie okoliczności faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie. Te obowiązki organu wynikają z art. 122 O.p., wyrażającym zasadę prawdy obiektywnej.

Zatem, organ zobowiązany był zbadać nie tylko trudną sytuację finansową, na którą powołuje się Skarżący, pod kątem ustalenia, czy wskazane okoliczności faktyczne (że posiadane środki pozwalają jedynie na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb i zobowiązań, natomiast nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich wierzytelności zaliczanych do I kategorii) wyczerpują przesłankę umorzenia ze względu na "ważny interes strony", ale także powinien wziąć pod uwagę, czy przyznanie ulgi podatkowej w tych samych okolicznościach faktycznych nie nastąpi kosztem "interesu publicznego".

Zdaniem Sądu, umorzenie zaległości podatkowej, tutaj odsetek, jest formą pomocy publicznej udzielonej przez podatnikowi, a jej celem jest uniknięcie negatywnych skutków w aspekcie interesu indywidualnego (m. in. przez zabezpieczenie egzystencji podatnika), ale także w aspekcie "interesu publicznego".

W ocenie Sądu, organy podatkowe w oparciu o przedłożone przez Skarżącego dowody (dokumenty finansowe, tj. bilans, rachunek zysków i strat, wyciąg z rachunku bankowego upadłej Spółki według stanu na dzień 19.05.2017 r. – [...] zł), wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i w zgodzie z prawem uznały, że dane finansowo-sprawozdawcze oraz podane informacje co do prowadzonego postępowania upadłościowego i przewidywany rozdział środków pochodzących z likwidacji Spółki (w tym na zaspokojenie wierzytelności I kategorii) nie pozwalają na przyjęcie, że sytuacja Spółki wypełnia znamiona przesłanki "ważnego interesu podatnika" w rozumieniu art. 67a § 1 O.p.

Według Sądu, Skarżący nie wykazał istnienia okoliczności nadzwyczajnych uzasadniających przyznanie mu ulgi przez całkowite zwolnienie upadłej Spółki z obowiązku uiszczenia odsetek należnych od zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2014 r. Ze zgromadzonego materiału wynika jednoznacznie, że upadła Spółka jeszcze dysponowała majątkiem (według stanu na dzień 19.05.2017 r. posiadała na rachunku bankowym kwotę [...]zł). Już chociażby ta okoliczność uprawdopodabniała, że istnieje możliwość zaspokojenia roszczeń wierzycielskiej Gminy, chociażby w części, co w pełni uzasadnia stanowisko organu podatkowego, że brak było podstaw do przyznania ulgi przez umorzenie odsetek należnych od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r.

Należało zgodzić się z organem, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że spełniona została przesłanka "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Nawet ewentualna rezygnacja Gminy z dochodzenia należności nie zmieniłaby sytuacji Spółki, która już znajduje się w stanie upadłości likwidacyjnej i nie prowadzi już żadnej działalności, a postępowanie upadłościowe zmierza do zakończenia bytu prawnego tej Spółki przez likwidację jej majątku. Nadto, zgodzić się należało z organem, że interes wierzycieli Spółki polegający na zaspokojeniu ich należności z masy upadłości nie może być utożsamiany z istnieniem ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Jest to okoliczność należąca do zakresu partykularnych interesów wierzycieli upadłego, którym również jest Gmina Ś. z tytułu należnych odsetek, wnioskowanych o umorzenie. Trafnie organ wskazał, że "interes publiczny" w okolicznościach niniejszej sprawy powinien być rozumiany jako okoliczność korzystna dla całej społeczności zamieszkującej w granicach gminy. Zaspokojenie roszczeń kontrahentów upadłej Spółki kosztem należności wobec gminy, które powinny wpłynąć do budżetu gminy i zostać przeznaczone na wykonywanie zadań publicznych realizowanych przez gminę (zaspokajanie potrzeb lokalnej społeczności gminy) stoi w sprzeczności z interesem publicznym. Gmina, jako wierzyciel upadłej Spółki z tytułu należnych jej zobowiązań, ma takie samo prawo do dochodzenia swoich roszczeń jak inni wierzyciele i trudno oczekiwać, by w sytuacji, gdy dochodzi do likwidacji majątku upadłej Spółki, rezygnowała ze swoich praw wierzycielskich, tym bardziej, że należności z tytułu podatku od nieruchomości stanowią jedno z podstawowych źródeł finansowania jej ustawowych zadań wobec społeczności lokalnej.

Odmawiając zatem zaskarżoną decyzją umorzenia odsetek należnych od zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł, tym bardziej w świetle stwierdzonego jeszcze majątku upadłej Spółki, organ podatkowy prawidłowo uznał, że nie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu podatnika", któremu należy dać pierwszeństwo przed "interesem publicznym", który w okolicznościach występujących w niniejszej sprawie wymaga, aby zobowiązania wobec gminy były terminowo regulowane, a ich realizacja nie była bezzasadnie przedłużana, co – jak wskazał organ podatkowy - miało miejsce w niniejszej sprawie.

Nadto, co istotne w niniejszej sprawie, z końcowej części skargi wynika, że w zasadzie Skarżący kwestionuje zastosowanie przez organ podatkowy stawki podatkowe przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak bowiem wskazał Skarżący końcowo, podatnik pozostaje w upadłości likwidacyjnej i nie prowadzi działalności gospodarczej, a także syndyk nie prowadzi na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej i nie występował też o zgodę na prowadzenie działalności na tej nieruchomości do S. K.. W tych okolicznościach, zdaniem Skarżącego, nie zachodzą przesłanki do zastosowania stawek podatkowych przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś ani SKO ani Wójt nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych warunkujących określenie stawki w podatku od nieruchomości.

Przypomnieć zatem należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej, wydana w trybie art. 67a § 1 O.p., co oznacza, że w kontrolowanej sprawie podnoszone przez skarżącego Syndyka kwestie wysokości stawek podatkowych nie mają znaczenia dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie mają także wpływu na wynik sprawy powołane w skardze orzeczenia (wyrok WSA w Bydgoszczy, I SA/Bd 494/08 oraz wyrok WSA w Warszawie, II SA/Wa 1438/08), które wydane zostały w innych okolicznościach faktycznych sprawy, i nie mają przełożenia na stan faktyczny występujący w rozpoznawanej sprawie. W sprawach dotyczących stosowania ulg podatkowych, przewidzianych w art. 67a O.p., przedmiotem oceny organów podatkowych są przesłanki w postaci "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny, które muszą wystąpić, aby możliwe było dokonanie przez organ odroczenia terminu płatności podatku, rozłożenia na raty lub umorzenia zaległości podatkowej. Przy czym organ zawsze obowiązany jest do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem podatnika, co w niniejszej sprawie organ uczynił.

Nadto, zdaniem Sądu, upadłość podatnika przez likwidację jego majątku nie może być sama w sobie powodem przyznania zwolnienia podatkowego. Każdy podmiot prawa, który podejmuje się prowadzenia działalności gospodarczej powinien mieć świadomość, że wiąże się to także z ponoszeniem ryzyka niepowodzenia przedsięwzięcia. Każdy podatnik prowadząc działalność gospodarczą ponosi ryzyko z tym związane, a zdarzenia takie jak m. in. upadłość likwidacyjna i w związku z tym nieprowadzenie działalności gospodarczej nie są nadzwyczajną okolicznością, która uzasadnia udzielenie zwolnienia. Są to bowiem zdarzenia, które mogą się przydarzyć jakiejkolwiek działalności gospodarczej, trudno jednak uznać, że są to okoliczności, które muszą skutkować koniecznością umorzenia zaległości podatkowych. Słusznie organ podkreślił, że okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi w postaci umorzenia odsetek należnej od zaległości podatkowej muszą charakteryzować się wyjątkowością, tzn. sytuacją, w której znalazł się podatnik, jednakże nie jest przez niego spowodowana.

Odnosząc się do wniosku Syndyka co do umorzenia odsetek należnych z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ w tym zakresie.

Zdaniem Sądu, słusznie organ podniósł, że dla merytorycznego rozpoznania sprawy nie ma znaczenia powołana przez skarżącego Syndyka okoliczność ogłoszenia upadłości Spółki, gdyż Gmina jako wierzyciel upadłej Spółki ma takie samo prawo do dochodzenia swoich roszczeń jak inni wierzyciele, i trudno oczekiwać w sytuacji likwidacji majątku tej Spółki, by w takiej sytuacji zrezygnowała ze swoich uprawnień na korzyść pozostałych wierzycieli, w szczególności, że wnioskowane należności stanowią jedno z podstawowych źródeł finasowania realizacji jej ustawowych zadań wobec społeczności lokalnej.

W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że upadła Spółka pozostaje w upadłości likwidacyjnej i nie prowadzi działalności gospodarczej, jednakże wykazana przez organ podatkowy jej sytuacja majątkowa nie pozwala na przyjęcie, że sytuacja Spółki wyczerpuje ustawową przesłankę umorzenia w zakresie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Organ, ważąc "interes społeczny" z indywidualnym "ważnym interesem podatnika", trafnie uznał, że umorzenie wnioskowanych odsetek odbyłoby się kosztem Gminy, która również jest wierzycielem upadłej Spółki, a tym samym wnioskowana przez Syndyka ulga nie leży w interesie społeczności lokalnej, a jedynie upadłego dłużnika. Brak tym samym było podstaw do uznania, że wystąpiła przesłanka umorzenia wnioskowanych odsetek należnych od zaległości podatkowej, a mianowicie, że wystąpił "ważny interes podatnika" w rozumieniu art. 67 a § 1 O.p., konieczny do ich umorzenia.

Podkreślić przy tym ponownie należy, że przyznawanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej, w tym odsetek, stanowi odstępstwo od zasady regulowania zobowiązań podatkowych. A zatem, ulga ta przyznawana jest w drodze wyjątku, a mianowicie, tyko w sytuacji, gdy podatnik z powodu szczególnie trudnej sytuacji majątkowo-finansowej, powstałej z przyczyn od niego niezależnych, nie jest w stanie uiścić zaległego podatku. Taką wyjątkową sytuacją nie jest upadłość podatnika, która uzasadniałyby umorzenie należności wierzycielskiej Gminy na rzecz innych wierzycieli kosztem interesu społeczności lokalnej.

Sumując, Sąd nie znalazł podstaw do podważenia oceny organu zawartej w zaskarżonej decyzji, że nie wystąpiła w sprawie przesłanka "ważnego interesu podatnika", która przemawiałaby za umorzeniem odsetek od zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2014 r. W ocenie Sądu, organ wyczerpująco wyjaśnił okoliczności faktyczne sprawy, które znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, jak i racje prawne. Zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób przekonujący i jasny, zarówno co do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.