Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 721/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 19, art 20, art. 217, art. 218
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz ( spr. ) Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1442/09 w sprawie ze skargi R.R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 1442/09 oddalił skargę R.R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] czerwca 2009r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 22 maja 2009r., którym odmówił R.R. wydania zaświadczenia o następującej treści: "Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaświadcza, że część nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] , położonej w Z., obręb M., znajduje się w pasie drogowym autostrady A - 4 na mocy decyzji nr [...] Wojewody Katowickiego z [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A - 4, o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] czerwca 1998r., znak [...] (określanej dalej w skrócie: decyzją nr [...], o treści nadanej decyzją z [...] czerwca 1998r.).

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż R.R. w dniu [...] kwietnia 2009r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia o powyższej treści. Jednocześnie podała, iż ujawnione w księdze wieczystej nr [...] oznaczenie w/w nieruchomości jako działek [...] i [...] nie jest zgodne z aktualnym stanem prawnym, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. zatwierdzającej podział działki nr [...], zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną na w/w decyzję. Ponadto wnioskodawczyni podniosła, że ujawniony w księdze wieczystej właściciel nieruchomości - Gmina Miejska Z. - utraciła z mocy prawa własność tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z dniem [...] czerwca 1998r., tj. z dniem, w którym decyzja lokalizacyjna nr [...] stała się ostateczna.

W związku z powyższym organ wskazał, iż dotychczas nie została wydana decyzja potwierdzająca fakt przejścia własności części działki nr [...] na rzecz Skarbu Państwa, więc w/w twierdzenia nie zostały potwierdzone decyzją Wojewody Śląskiego, do którego kompetencji sprawa należy. Niemniej jednak przedstawione okoliczności nie mają wpływu na fakt, iż na przedmiotowej nieruchomości nie jest zlokalizowana jezdnia autostrady A - 4, ani też obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania autostradą, a zatem nie stanowi ona pasa drogowego autostrady A - 4, zgodnie z definicją ustaloną w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.). W związku z powyższym odmówiono wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądnej treści.

Rozpatrując wniosek R.R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko przedstawione w postanowieniu z dnia [...] maja 2009r. Zauważył, iż wnioskodawczyni żąda poświadczenia stanu, który nie ma miejsca, ponieważ pas drogowy autostrady A - 4 nie obejmuje w żadnej części nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w Z. Wskazany stan faktyczny został określony po zakończeniu inwestycji realizowanej na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.

Powyższa postanowienie stało się przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przez R.R., w której wniosła o uchylenie postanowienia z [...] czerwca 2009r. i poprzedzającego je postanowienia z 22 maja 2009r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 217 § 2 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że w sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia oraz art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115) w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2571, ze zm.) - zwanej dalej: ustawą o autostradach płatnych, przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. stwierdzenie, że pas drogowy autostrady A - 4 nie obejmuje w żadnej części nieruchomości nr [...] położonej w Z., obręb M., pomimo tego, że nieruchomość ta znajduje się w liniach rozgraniczających autostrady A - 4.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody Kieleckiego z [...] stycznia 1998r., decyzja lokalizacyjna zawiera m. in. linie rozgraniczające teren. W związku z tym, że nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], w części objęta została liniami rozgraniczającymi, z dniem uostatecznienia się decyzji Wojewody Katowickiego nr [...] doszło do objęcia części działki nr [...] pasem drogowym tej autostrady.

Zdaniem skarżącej, za powyższym stanowiskiem przemawia wykładania art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w związku z powołanym wcześniej art. 22 ust. 1 pkt 2. Przytaczając treść art. 4 pkt 1 ustawy o autostradach płatnych skarżąca uważa, iż brak jest podstaw prawnych by przyjmować, że "wydzielenie" pasa drogowego może nastąpić przez wzniesienie jakiejś budowli określającej granice tego pasa. "Wydzielenie" pasa drogowego może więc nastąpić jedynie liniami rozgraniczającymi teren w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Linie rozgraniczające stanowią wyłączną podstawę do ustalenia, które nieruchomości zostały objęte pasem drogowym. Przyjęcie innej interpretacji oznaczałoby, iż oznaczenie linii rozgraniczających w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady jest całkowicie zbędne i nie służy żadnemu celowi, gdyż granice pasa drogowego określone byłyby wyłącznie poprzez działania faktyczne, w postaci wzniesienia na danym terenie budowli, urządzeń, itp.

W skardze podniesiono także, iż stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu jest sprzeczne z treścią zaświadczeń wydanych przez ten organ w dniach [...] stycznia 2009r. oraz 7 stycznia 2009 r. Dodatkowo z map ewidencyjnych ustalających przebieg linii rozgraniczających autostrady A - 4 wynika, iż przez przedmiotową działkę biegnie linia rozgraniczająca, w konsekwencji czego część tej działki znajduje się w pasie tejże autostrady. Pojęciem "pas drogowy" posługują się art. 38, art. 39, art. 40 i art. 42 ustawy o drogach publicznych. Pas drogowy stanowi nie tylko teren faktycznie zajęty pod budowę drogi, ale cała nieruchomość wyznaczona liniami rozgraniczającymi pas drogowy. Z załącznika do decyzji nr 2/98 w postaci mapy ewidencyjnej bezspornie wynika, iż przez działkę nr [...] biegnie linia rozgraniczająca autostradę A - 4, w konsekwencji czego część tej działki znajduje się w pasie tejże autostrady.

W konkluzji skarżąca podkreśliła, iż niewłaściwa wykładania art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych, tj. stwierdzenie, że pas drogowy autostrady A - 4 nie obejmuje w żadnej części nieruchomości oznaczonej nr [...] pomimo tego, że nieruchomość ta znajduje się w liniach rozgraniczających autostrady A - 4, skutkowało błędną odmową wydania zaświadczenia.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Z kolei, skarżąca w piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2009r., ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę nie podzielając zaprezentowanego tam stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając wniesioną skargę uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwanej - P.p.s.a ) skargę tę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku podał, iż kwestie dotyczące wydawania zaświadczeń reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno - techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 K.p.a. w formie postanowienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex lege. Tak więc skutek prawny, który ma być potwierdzony, nie powstałby z mocy samego prawa wobec określonej osoby, gdyby wcześniej, wobec innej osoby, nie powstał odpowiedni skutek prawny przez wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2006r., sygn. VI SA/Wa 292/06, publ. Lex nr 214079). Mając na względzie "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę na to, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 K.p.a., ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234; wyrok NSA z 15.09.1997r., sygn. akt II SA/Gd 1241/96, publ. Lex nr 44145), oraz że "skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporne, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe" (wyrok NSA z 27.11.1998r., sygn. akt III SA 1292/97, publ. Lex nr 37646). Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne (przyznać lub ograniczyć uprawnienia). Zaświadczenie jest czynnością materialno - techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Celem zaświadczenia w świetle dyspozycji art. 217 § 2 K.p.a. jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z 16.06.2009r., sygn. akt II OSK 981/08).

Przekładając przytoczone regulacje prawne i wywody na stan sprawy Sąd zauważył, iż skarżąca żądała zaświadczenia potwierdzającego, że część nieruchomości nr [...] znajduje się - na mocy decyzji z [...] stycznia 1998r. o treści nadanej decyzją z [...] czerwca 1998r. - w pasie drogowym A - 4. Organ odmówił wydania zaświadczenia, stwierdzając, iż pas drogowy autostrady A - 4 nie obejmuje w żadnej części nieruchomości oznaczonej nr [...]. Innymi słowy pas drogowy autostrady nie został zlokalizowany na części w/w nieruchomości. Taki stan faktyczny został określony po zakończeniu inwestycji. W takiej sytuacji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 4 pkt 1 o drogach publicznych w zw. z art. 22 ustawy o autostradach płatnych i art. 217 § 2 K.p.a. Skarżąca stanęła bowiem na stanowisku, iż na mocy decyzji lokalizacyjnej doszło do objęcia części działki nr [...] pasem drogowym, bowiem działka ta w części została objęta liniami rozgraniczającymi teren. Samo więc określenie w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady linii rozgraniczających stanowi podstawę do przyjęcia, że nieruchomość została objęta pasem drogowym. Zdaniem skarżącej za takim stanowiskiem przemawia wykładania art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych i art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych. Przyjęcie innej interpretacji jest błędne.

Z powyższego wynika, iż organ odmowę wydania zaświadczenia oparł na aktualnie istniejącym stanie rzeczy, określonym po zakończeniu inwestycji realizowanej na podstawie zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego i pozwolenia na budowę i - jak stwierdził - znanym wnioskodawczyni. Organ odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści na podstawie danych jakie posiadał m. in. jako zarządca drogi. Tymczasem intencją żądania skarżącej było uzyskanie zaświadczenia opartego na treści decyzji lokalizacyjnej. Okoliczność ta wyraźnie została potwierdzona przez skarżącą w piśmie procesowym, którym uzupełniono skargę. Zatem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie mógł wydać zaświadczenia o innej treści, gdyż wydanie zaświadczenia opartego na treści decyzji lokalizacyjnej winno należeć do właściwości organów wydających decyzje lokalizacyjne.

Natomiast w aspekcie treści skargi Sąd podkreślił, iż w sytuacji gdy kwestia objęta żądaniem, którego potwierdzenie dany podmiot chce uzyskać w drodze zaświadczenia budzi wątpliwości, organ winien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenie nie może bowiem rozstrzygać czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. Trafne jest stwierdzenie, że zaświadczenie wydaje się, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać ( wyrok NSA z 3.09.2009r., sygn. akt II OSK 1872/08). Skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe (wyrok NSA z 27.11.1998r., sygn. akt III S.A. 1282/97, publ. Lex nr 37646). Zaświadczenie jest przejawem wiedzy organu, a nie woli. Posiadane przez organ informacje nie mogą być uzupełniane przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 16.10.2005r., sygn. akt II OSK 36/05, publ. ONSAiWSA z 2006r., nr 2, poz. 64; wyrok NSA z 3.09.2009r., sygn. akt II OSK 1872/08; wyrok NSA z 16.06.2009r., sygn. akt II OSK 981/08). Organ, do którego dana strona zwraca się o wydanie zaświadczenia obowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli z prowadzonych przez niego rejestrów, ewidencji, czy innych danych również będących w jego posiadaniu, czyli określonych dokumentów. Skoro zaświadczenie to ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. I chociaż niespornym jest, iż art. art. 218 § 2 K.p.a. przed wydaniem zaświadczenia daje organowi możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, to jednak postępowanie to opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Jest to postępowanie obejmujące czynności o charakterze materialno - technicznym. Organ administracji w tym wypadku "zaświadcza" o tym co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych, bez ich przetwarzania (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234). Natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie wyjaśniające tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego Przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawach zaświadczeń nie może być również analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani dokonywanie ocen prawnych. Ponadto jeżeli żąda się zaświadczenia opartego na treści decyzji wydanej jakiś czas temu, jak np. w przedmiotowej sprawie opartego na decyzjach z 1998r., to przytaczanie przepisów, które wiążą się z problematyką zawartą w tym akcie, w brzmieniu obecnie obowiązującym nie jest właściwe. Przy tym szczególnego podkreślenia wymaga zdaniem Sądu to, iż treści zaświadczenia nie można formułować opierając się na wykładni przepisów prawa materialnego. Należy w tym miejscu powtórzyć za Sądem Najwyższym, iż nie jest wskazane zacieranie granic między aktami informacji, które powstają w uproszczonej procedurze, bez kontroli instancyjnej (zaświadczenia) i aktami ustalania i kształtowania stosunków prawnych (decyzje) (wyrok SN z 2.04.2003r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że żądanie wydania zaświadczenia o treści określonej przez skarżącą, nie mogło być pozytywnie rozpatrzone przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Odparcia zatem wymaga zarzut skargi sprowadzający się do wydania kontrolowanych postanowień z naruszeniem art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. W kontekście powyższych wywodów nie można zdaniem Sądu także kierować pod adresem organu wydającego zaskarżone postanowienie naruszenia art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych przez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o żądanej treści nie może opierać się na wykładni przepisów prawa materialnego w kontekście określonego stanu faktycznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.R. i zaskarżając go w całości zarzuciła naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku uznania, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, gdyż kwestia objęta żądaniem jest sporna, a organ w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie może dokonywać wykładni prawa materialnego;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 19 i art. 20 K.p.a. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym (tj. z 2004 r., Dz. U. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) i art. 218 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku uznania, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie był właściwy do wydania zaświadczenia objętego wnioskiem skarżącej, a w konsekwencji odmowa wydania zaświadczenia była zgodna z prawem.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że podstawą wniosku o wydanie zaświadczenia była konstytutywna decyzja, lokalizacyjna Wojewody Katowickiego nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej-A-4, o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., znak: [...], wydana zresztą na wniosek Prezesa Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad, czyli poprzednika Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych Autostrad, który na mocy art. 4 ust 2 ustawy z dnia 1 marca 2002r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 25. poz. 253) przejął

zadania należące do Generalnego 'Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Z całą więc

pewnością Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dysponuje decyzją lokalizacyjną, gdyż powinna być ona podstawą do późniejszych działań związanych z budową autostrady A-4 -- tym samym spełniony jest jeden z warunków do wydania zaświadczenia, określony w art. 218 § 1 K.p.a.

Ponadto skarżąca nie podziela poglądu Sądu pierwszej instancji, iż kwestia objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia jest sporna. Z zaświadczeń wydanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 7 stycznia 2009r. w dniu oraz 23 stycznia 2009r. wynika, że linia rozgraniczająca pas drogowy autostrady znajduje się w miejscu ustalonym decyzją lokalizacyjną, co jest równoznaczne z tym, że nieruchomość o numerze działki [...] została objęta w części pasem drogowym. Treść tych zaświadczeń oznacza, że kwestia objęcia nieruchomości skarżącej pasem drogowym jest bezsporna i skarżąca powinna otrzymać zaświadczenie objęte wnioskiem, natomiast Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z nieznanych przyczyn w niniejszej sprawie zajmuje odmienne stanowisko od własnego wcześniejszego.

Stanowisko organu administracji wyrażone w zaskarżonych postanowieniach jak wskazano w kasacji jest wynikiem niewłaściwej wykładni i zastosowania przepisów prawa, których interpretacja nie powinna budzić żadnych wątpliwości, o czym świadczą poglądy orzecznictwa i doktryny przytoczone w skardze z dnia 28 lipca 2009r. oraz w piśmie procesowym skarżącej z dnia 3 listopada 2009r. Natomiast w tej sprawie organ administracji uznał sprzecznie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym, że nieruchomość objęta linami rozgraniczającymi nie stanowi zarazem pasa drogowego, gdyż nie znajduje się na niej jezdnia autostrady A-4, ani też obiekty budowlane i urządzenia związane z potrzebami zarządzania autostradą - pomimo tego, że nieruchomość ta została objęta liniami rozgraniczającymi zawartymi w decyzji lokalizacyjnej Wojewody Katowickiego nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4, o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 30 czerwca 1998r. Pogląd ten potwierdziły wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2009r. (II OSK 1178/08 i II OSK 1199/08), który podtrzymał w innych sprawach z wniosku skarżącej interpretację, zgodnie z którą linie rozgraniczające teren ustalone w decyzji Wojewody Katowickiego nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4 o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998r., znak: [...] należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych.

Organ administracji zakładał ponadto (bez uzasadnienia prawnego), że treść decyzji lokalizacyjnej w zakresie, w jakim ustala ona granice pasa drogowego może zmienić w późniejszym okresie inny organ niż wojewoda wydający decyzję lokalizacyjną (prezydent miasta na prawach powiatu) w innym postępowaniu (wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanie pozwolenia na budowę). Jak wskazywała skarżąca, taki pogląd nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, z których wynika wprost przeciwnie - iż to treść pozwolenia na budowę jest determinowana przez treść decyzji lokalizacyjnej.

Pogląd Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym "treści zaświadczenia nie można formułować opierając się na wykładni przepisów prawa materialnego" zdaniem skarżącej nie zasługuje na aprobatę. Jeżeli zaświadczenie ma służyć urzędowemu potwierdzeniu stanu prawnego (na wskazuje art. 217 K.p.a.), dla potwierdzenia tego stanu konieczne jest ustalenie, że określone normy prawne znajdują zastosowanie w danym wypadku. Ustalenie takie jest niemożliwe bez dokonania wcześniejszej wykładni przepisów w celu ustalenia treści zawartych w nich norm prawnych. Dotyczy to każdego przepisu nawet pozornie "jednoznacznego" i w tym zakresie powołano się na stanowisko zawarte w judykaturze- (M. Safjan, Niezależność Trybunału Konstytucyjnego i suwerenność konstytucyjna RP. PiP 6/06 s. 6-7).

W konsekwencji, przyjmując pogląd Sądu pierwszej instancji, należałoby zdaniem skarżącej uznać, że wbrew art. 217 K.p.a. zaświadczenie nie może służyć urzędowemu potwierdzeniu stanu prawnego, skoro nie może zawierać wykładni żadnych przepisów. Z kwestionowanym poglądem Sądu pierwszej instancji można się więc zgodzić tylko o tyle, o ile rozumieć je jako stwierdzenie, że treść zaświadczenia (tj. potwierdzenie stanu prawnego) może stanowić wyłącznie rezultat i uprzednio przeprowadzonej wykładni przepisów prawa materialnego, nie może natomiast opisywać samego przebiegu procesu wykładni tych przepisów.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a, sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania polegającego na błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. nie można wydać zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, postanowienia organu administracji zostałyby uchylone, albo przynajmniej Sąd pierwszej instancji przeprowadziłby analizę poprawności wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego ( w szczególności art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym) dokonanych przez organ administracji przy wydaniu zaskarżonych postanowień. Naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. miało więc istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę naruszył więc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Za błędny uznano również pogląd Sądu pierwszej instancji, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie mógł wydać zaświadczenia objętego wnioskiem skarżącej, gdyż wydanie zaświadczenia opartego na treści decyzji lokalizacyjnej powinno należeć do właściwości organów wydających decyzje lokalizacyjne. Jak wskazano, decyzja o ustaleniu lokalizacji została wydana przez Wojewodę Katowickiego na wniosek Prezesa Agencji Budowy Dróg i Autostrad, którego następcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Ponadto organ administracji w dniu [...] września 2008r., znak sprawy. [...], w ramach wydania zaświadczenia na skutek wezwania do wykonania wyroku WSA w Warszawie dnia 27 marca 2008r. sygn. akt. IV SAB/Wa 16/08, przedłożył mapy ewidencyjne ustalające przebieg linii rozgraniczających autostrady A-4 przez teren działki oznaczonej nr [...], a stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] Wojewody Katowickiego z dnia [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4, o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998r. nr [...].

Organ administracji niewątpliwie zatem jest w posiadaniu przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, a więc zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a. jest właściwy do wydania zaświadczenia, o które wnosiła skarżąca. Podniesiono , że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie tylko jest w posiadaniu decyzji lokalizacyjnej, ale jest także zarządcą oddanej do użytkowania autostrady (art. 18 ust. 1 pkt 1 oraz art.18a ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych), jest też szefem jednostki, która sprawuje trwały zarząd gruntami znajdującymi się w pasie drogowym autostrady, w tym częścią działki nr [...].

Skarżąca podkreślił, że gdyby nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w kasacji przepisów postępowania polegających na błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie zachodzi, niewłaściwość Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wydania zaświadczenia objętego wnioskiem skarżącej, w konsekwencji do uznania przez ten Sąd zasadności odmowy wydania tego zaświadczenia, postanowienia organu administracji zostałyby uchylone. Naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. miało więc istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę naruszył więc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 31 maja 2010r. skarżąca R.R. wniosła o uwzględnienie przy wydawaniu wyroku w tej sprawie również i innych rozstrzygnięć sądów administracyjnych wskazanych w tym piśmie.

Ponadto w piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2010r. pełnomocnik skarżącej ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 5 marca 2010r. podtrzymał dotychczasowe twierdzenia i wnioski .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) - zwanej w dalszej części tego uzasadnienia P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie wskazanej w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. a to naruszeniu prawa procesowego mającego wpływ na wynik postępowania.

Odnosząc się zatem do wskazanych w kasacji zarzutów naruszenia prawa procesowego podkreślić należy, iż stosowanie do treści art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy w postaci: jeżeli Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania oraz dyspozycji w postaci: uchyla decyzję lub postanowienie.

Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej.

Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, w ocenianym postępowaniu to nie może stosować przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutom kasacji brak było podstaw do zastosowania w/w przepisu gdyż zasadnie uznano, że zaskarżone postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia nie zawierało takich wad, które pozwalałyby na wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego co zostało także trafnie podniesione w motywach zaskarżonego wyroku, iż celem zaświadczenia, jest w świetle dyspozycji art. 217 § 2 k.p.a. tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny. Z kolei dyspozycja art. 218 § 1 k.p.a. nakłada obowiązek wydania zaświadczenia przez właściwy organ jeżeli określone fakty czy też stan prawny wynikają z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji rejestrów czy też innych danych będących w posiadaniu tego organu. Ponadto w żadnym przypadku zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, jak i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz tylko potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku uprzednio przyznanego lub potwierdzonego odpowiednio w konstytutywnej lub deklaratoryjnej decyzji administracyjnej lub w innym indywidualnym akcie administracyjnym. Ponadto trafnie Sąd pierwszej instancji orzekł, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej natomiast będące w posiadaniu organu informacje nie mogą być uzupełnianie przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie lub ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Zaświadczenie może jedynie potwierdzać istnienie określonych faktów lub stanu prawnego.

W ocenie składu orzekającego w tej sprawie prawidłowo również Sąd pierwszej instancji uznał, że w zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Pogląd taki został już wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009r. sygn. akt II OSK 981/08 (publikowanym w internetowym zbiorze orzeczeń NSA htps://cbois.nsa.gov.pl), a skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela to stanowisko. To zaś pozwala uznać za trafny pogląd Sądu pierwszej instancji, iż nie można kierować pod adresem organu wydającego zaskarżone postanowienie zarzutu naruszenia art. 4 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych w związku z art. 22 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, bowiem postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia żądanej treści nie może opierać się na wykładni przepisów prawa materialnego w kontekście określonego stanu faktycznego. Tym samym wadliwe jest stanowisko skarżącej, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził analizy poprawności wykładni i zastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego.

Jednocześnie Sąd powołał się w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie wydawania zaświadczeń, w tym na wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998r. sygn. akt III SA 1282/97- ( publikowany zbiór Lex nr 37646 ) z którego wynika, że skoro zaświadczenie to przewidziane w przepisach prawa potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ na żądanie osoby zainteresowanej to w sytuacji gdy problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna to wydanie zaświadczenia zgodne z żądaniem nie jest możliwe. Dlatego też Sąd podkreślił, iż gdy kwestia objęta żądaniem budzi wątpliwości, organ winien odmówić wydania zaświadczenia. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, ta przesłanka nie stanowiła podstawy odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Uwaga uczyniona przez Sąd w tym zakresie odnosiła się generalnie do jednej z możliwych okoliczności uniemożliwiającej wydanie zaświadczenia o żądanej treści lecz nie pozostawała ona w bezpośrednim związku z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tej sprawie odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści wynikała z braku potwierdzenia przez zarządcę drogi krajowej w oparciu o posiadane dane, informacji, iż część nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w Z. obręb M. stanowi pas drogowy autostrady A-4 czego przecież domagała się skarżąca.

Zatem nieusprawiedliwiony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 217 § 1 i art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienia skargi w wyniku uznania, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, gdyż kwestia objęta żądaniem jest sporna a organ w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie może dokonywać wykładni prawa materialnego.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w rozpoznawanej sprawie strona wystąpiła do zarządcy drogi krajowej – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie zaświadczenia o określonej treści a to, że część nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w Z., obręb M. znajduje się w pasie drogowym autostrady płatnej A-4 na mocy decyzji nr [...] Wojewody Katowickiego z dnia [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4, o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998r. znak [...]. Treść tak wyraźnie sformułowanego żądania skierowana została do zarządcy drogi krajowej , bowiem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. z 2007r. , Nr 19, poz. 115 ze zm.) jest zarządcą takich dróg. Zatem odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści oparta została na aktualnie istniejącym stanie rzeczy jak trafnie zauważył to Sąd pierwszej instancji określonym po zakończeniu inwestycji realizowanej na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Zarządca drogi nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż odmówić wydania zaświadczenia żądanej treści, bowiem sporna działka nie stanowi pasa drogowego autostrady A-4. Natomiast jednoznacznie z żądania skarżącej wynikało, że domagała się ona oparcia takiego zaświadczenia na decyzji lokalizacyjnej. Abstrahując już od możliwości domagania się tego w formie zaświadczenia, to zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wydanie zaświadczenia opartego na treści decyzji lokalizacyjnej winno należeć do organu wydającego decyzję lokalizacyjną.

Skoro taką decyzję ostateczną wydawał Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi i z dniem 31 grudnia 2003r. zniesiono ten centralny organ administracji rządowej a zadania i kompetencje tego organu przejął Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Mieszkaniowej (aktualnie Minister Infrastruktury – przypomnienie NSA) - co przecież wynika z art. 2 ust.1 ustawy z dnia 1 marca 2002r. o zmianie w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz zmienia niektórych ustaw (Dz. U. Nr 25, poz. 253 ze zm.), to stanowisko Sądu w tym zakresie jest prawidłowe. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jako zarządca drogi krajowej nie mógł wypowiadać się w zakresie decyzji lokalizacyjnej.

Tym samym chybiony jest także kolejny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a w związku z art. 19 i 20 k.p.a. oraz art. 21 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym i art. 218 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku uznania, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie był właściwy do wydania zaświadczenia objętego wnioskiem skarżącej.

Stanowisko Sądu pierwszej instancji oddalające wniesiona skargę na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest niewątpliwie prawidłowe. Skarżąca domagała się wydania zaświadczenia w oparciu o treść wskazanej decyzji lokalizacyjnej. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego. Generalnie zaś zaświadczenie nie jest formą działania organów administracji, w którym ustala się treść decyzji. Treść decyzji wynika niewątpliwie z rozstrzygnięcia zawartego właśnie w decyzji administracyjnej. Jeżeli treść decyzji budzi wątpliwości to wyłączną formą rozstrzygnięcia takich wątpliwości wynikających z decyzji jest wykładnia (wyjaśnienie) treści decyzji o czym stanowi art. 113 § 2 k.p.a. Wynika z niego, że organ, który wydał decyzje, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca określając treść żądania i odnosząc to żądanie do decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A-4 a więc decyzji nr 2/98 o treści nadanej decyzją z dnia 20 czerwca 1998r. zwróciła o wykładnię wskazanego rozstrzygnięcia administracyjnego domagając się tego w formie zaświadczenia. To żądanie o określonej przecież treści i co do jego formy wiązało organ, do którego się zwrócono, lecz co nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie żądanie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mogło doprowadzić do wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym wyrażonego w wyroku NSA z dnia 16 września 2005r. (sygn. akt II OSK 36/05, opubl. ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 64.) stanowiska aprobowanego przez skład orzekający w tej sprawie, że obowiązek wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. - które urzędowo potwierdza "określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia".

Skoro zatem w przedmiotowej sprawie, wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści dotyczyłoby tak naprawdę wyjaśnienia treści decyzji administracyjnej, w zakresie dotyczącym jej osnowy (rozstrzygnięcia), to przesądza to, stanowisko że w tej sprawie wydanie zaświadczenia, o treści której żądała R.R. nie byłoby oparte na prowadzonej przez organ ewidencji i rejestrach czy też innych danych będących w posiadaniu właściwego w tej sprawie organu.

Bez wpływu na treść powyższego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego miały orzeczenia wskazane przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 31 maja 2010r. Wskazywane tam niektóre rozstrzygnięcia dotyczyły wprawdzie kwestii wydawania zaświadczeń, lecz w szczególności sprawy oznaczone sygn. akt II OSK 1199/08 i II OSK 1178/08 dotyczyły odmiennych stanów faktycznych niż ten będący przedmiotem niniejszej sprawy.

Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż skarga kasacyjna jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.