Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 925/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi B.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 kwietnia 2017 r. nr[...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lutego 2017 r., oddalające zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec B.S. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 01.09.2014 r. o numerach od [...] do [...] (obejmujących należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres: od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r.).

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podał, że organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego - B.S. na podstawie wystawionych przez wierzyciela – "A" tytułów wykonawczych z dnia 01.09.2014 r. o numerach od [...] do [...] (obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres: od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r.).

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomieniem nr [...] z dnia 19.12.2014 r. dokonał w dniu 29.12.2014 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w "B" w W.

Pismem z dnia 30.12.2014 r. B.S., wniósł w ustawowym terminie, do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, podnosząc przesłanki, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), tj. przedawnienia oraz nieistnienia obowiązku z tytułu abonamentu rtv za lata: 2009, 2010 i 2011 oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w przypadku obliczania terminu przedawnienia zaległości z tytułu abonamentu rtv zastosowanie znajdują przepisy kodeksu cywilnego, tj. art. 118 K.c, stanowiąc o trzyletnim terminie dochodzenia ww. należności, co potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 maja 2009 r. (III CZP 20/09), natomiast przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa regulują wyłącznie kwestie obowiązku ponoszenia odsetek za zwłokę.

Ponadto zobowiązany zarzucił, że nie dopełniono względem niego obowiązku wynikającego z art. 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25.09.2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, poprzez brak przesłania zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego przez "C", jak i dowodu jego doręczenia. Zobowiązany po otrzymaniu upomnienia zwrócił się do wierzyciela o potwierdzenie nadania nr identyfikacyjnego użytkownika odbiornika telewizyjnego, zaś "C" S. A. dopiero w dniu 08.12.2014 r. zawiadomiła Skarżącego o nadaniu ww. numeru.

Zdaniem Strony nie uczyniono zadość warunkom wszczęcia egzekucji administracyjnej w zakresie doręczenia upomnienia na żądaną kwotę, bowiem doręczone upomnienie z dnia 12.05.2014 r. opiewało na kwotę 1.501,66 zł, nie zaś jak wskazano w zawiadomieniu nr [...] z dnia 19.12.2014 r., na kwotę 1.680,26 zł.

Wierzyciel postanowieniem z dnia 10.02.2016 r. zajął stanowisko w zakresie zarzutów zobowiązanego i uznał zarzuty: przedawnienia i nieistnienia obowiązku, za nieuzasadnione.

"A" , w wyniku rozpoznania złożonego zażalenia postanowieniem z dnia 16.02.2017 r. uchylił w całości postanowienie nr z dnia 10.02.2016r. oraz uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku wskazanego w tytułach wykonawczych nr [...] z dnia 01.09.2014 r., przedawnienia zaległości za lata 2009-2011 oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia.

Po uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem nr [...] z dnia 23.02.2017 r. uznał zgłoszone zarzuty: nieistnienia, przedawnienia obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, za nieuzasadnione.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym - nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i utrzymał je w mocy.

Dyrektor tut. Izby Skarbowej, po przytoczeniu przepisów art. 33 § 1, art. 34 § 1 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a., zauważył, że rozpatrzenie zarzutów wymaga badania wymagalności i zasadności egzekwowanego obowiązku. Istnieje zatem racjonalne uzasadnienie poprzedzenia rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego wydaniem przez wierzyciela stanowiska w kwestiach merytorycznych, których organ egzekucyjny badać nie może.

Analiza akt sprawy wykazuje, że B.S. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 01.09.2014 r. o nr: od [...] do [...], powołując się na przesłanki wymienione w art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. na przesłanki nieistnienia obowiązku, przedawnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia.

Dokonując oceny postawionych w oparciu o art. 33 pkt 1ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzutów nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia obowiązku, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał na przepis art. 29 § 1 u.p.e.a., stanowiący, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tym samym ustalenie, czy tytuły wykonawcze wystawione przez "A" zostały wydane zasadnie, czy są wadliwe z powodu: przedawnienia, nieistnienia obowiązku nie mogło być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny, a w konsekwencji również przez organ odwoławczy, tj. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Merytoryczne badanie tej kwestii przez organ egzekucyjny doprowadziłoby do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu administracji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela

Z treści ostatecznego postanowienia wierzyciela – "A" z dnia 16.02.2017 r. nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku wynika, że obowiązki objęte tytułami wykonawczymi z dnia 01.09.2014 r. o numerach od [...] do [...] istnieją w obrocie prawnym, implikując status B.S. jako zobowiązanego do poniesienia opłat abonamentowych rtv za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia wierzyciel wskazał, że w analizowanej sprawie podstawowym aktem prawa materialnego regulującym kwestie ponoszenia obowiązków związanych z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz z uiszczaniem opłat za ich użytkowanie jest ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1204), zwana dalej "ustawą abonamentową", zaś aktem wykonawczym rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), nakładające na posiadacza odbiorników RTV m. in. obowiązek niezwłocznego powiadomienia "C" o zaprzestaniu używania odbiorników, zwane dalej "rozporządzeniem rejestracyjnym".

Jak stanowi art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej obowiązek nałożony na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w zakresie rejestracji odbiorników wiąże się z obowiązkiem uiszczania opłaty abonamentowej, który to powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i jest wymagalny do czasu wyrejestrowania ww. odbiornika lub dopełnienia w placówce "C" formalności w zakresie zwolnienia od opłat. Ponadto w art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej zastrzeżono, iż do opłat abonamentowych oraz do opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3 (pobieranej w przypadku niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego), stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Przy czym uprawnionym do dochodzenia tej należności jest podmiot wymieniony w art. 7 ust. 3 ustawy o abonamencie (kierownik [...]), co oznacza, że posiada on status wierzyciela, w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy egzekucyjnej, o uprawnieniach wynikających z a. 5 § 1 pkt 2 tej ustawy i obowiązkach z art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej. Tym samym "A" jest wierzycielem w rozumieniu ustawy egzekucyjnej i nie dysponuje swobodą decydowania o złożeniu albo niezłożeniu wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej. Dlatego też po bezskutecznym upływie ustawowego terminu uiszczenia abonamentu (wynikającego z art. 3 ust. 4 ustawy abonamentowej) wierzyciel wystawia tytuł wykonawczy, który powinien zostać niezwłocznie skierowany do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego (por. wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/G1 753/14 z dnia 17 lutego 2015 r.).

W związku z wejściem w życie, z dniem 13 grudnia 2007 r., wydanego na podstawie ustawy abonamentowej, rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych "C" została zobowiązana, w terminie dwunastu miesięcy od dnia jego wejścia w życie, na podstawie jego § 5 ust. 2, do nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych posiadaczom imiennych książeczek i powiadomienia ich o tym fakcie. Rozporządzenie wskazywało również, że dotychczasowe dowody rejestracji odbiorników rtv w formie imiennych książeczek, stanowiły dowód ich zarejestrowania nie dłużej niż dwanaście miesięcy, od dnia wejścia w życie rozporządzenia (do dnia 13 grudnia 2008 r.). Użytkownicy posiadający przed dniem wejścia w życie wskazanego wyżej rozporządzenia zarejestrowane odbiorniki rtv, do których zobowiązany należy, pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania posiadanych odbiorników.

Zgodnie z § 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r., "C" była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przepis mówi o "powiadomieniu" użytkowników i "przesłaniu" zawiadomienia, a zatem przesłanie przez "C" zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres użytkownika czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Potwierdza to także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14, w uzasadnieniu którego Sąd jednoznacznie stwierdził, że: "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia."

Wierzyciel, wyrażając swoje stanowisko w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, potwierdził fakt przesłania do zobowiązanego, zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nr [...] w zwykłej przesyłce, w dniu 11.07.2008 r., na prawidłowy adres, tj. K. ul. B. Powyższa okoliczność skutkuje wypełnieniem wymogów formalnych ww. rozporządzenia, zaś "C" nie odnotowała zwrotu wysłanej korespondencji, przyjmując, że została doręczona B.S. (odebrana z pocztowej skrzynki lokatorskiej).

Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 z późn. zm.), obowiązującej w dacie wysłania ww. przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przesyłka, jeżeli nie była nadana na poste restante, mogła być także wydana ze skutkiem doręczenia do oddawczej skrzynki pocztowej adresata. W art. 27 ust. 1 ww. ustawy zawarto wymóg zwrotu do nadawcy przez operatora pocztowego przesyłki, której nie można było doręczyć adresatowi.

Zatem o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (nr [...]) B.S., jako użytkownik zarejestrowanych odbiorników RTV został powiadomiony przez wierzyciela, który przesyłką listową w dniu 11.07.2008 r. przekazał zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania odbiorników rtv w formie imiennej książeczki rtv wraz z pakietem zawierającym spersonalizowane blankiety wpłat (zawierającym indywidualne dane użytkownika, tj.: imię, nazwisko, adres, nr rachunku bankowego dla wpłat rtv).

Co istotne, w piśmie wszczynającym postępowanie zarzutowe zobowiązany nie zakwestionował faktu rejestracji odbiornika, a zarzucając nieistnienie obowiązku nie przedstawił dowodów potwierdzających, że obowiązek nie istnieje, co w realiach niniejszej sprawy wymagałoby przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika. Nie nastąpiło to także w trakcie korespondencji prowadzonej przez zobowiązanego z wierzycielem, który przy piśmie wyjaśniającym z dnia 01.12.2014 r. załączył duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nr [...].

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że wierzyciel w treści ostatecznego postanowienia nr [...] z dnia 16.02.2017 r., wskazał, iż wysokość należności z tytułu niezapłaconego abonamentu jest określona ustawowo, obowiązek jej uiszczania wynika bezpośrednio z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych i ciąży na wszystkich podmiotach, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne. Innymi słowy, skoro obowiązek uiszczania abonamentu istnieje z mocy prawa, to nawet ewentualne nieotrzymanie przez B.S. indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie stanowi okoliczności zwalniającej go z tego obowiązku.

Przechodząc do oceny zarzutu przedawnienia należności z tytułu opłat abonamentowych za okres: 2009, 2010, 2011, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że wierzyciel w ostatecznym postanowieniu nr [...] z dnia 16.02.2017 r. wywiódł, iż w odniesieniu do przedawnienia zaległości w opłatach abonamentowych znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.). Należności z tytułu opłat abonamentu rtv są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych, bowiem za przyjęciem takiego charakteru opłat abonamentowych przemawia ww. regulacja art. 7 ustawy abonamentowej oraz art. 7 ust. 4 ww. ustawy, w którym stwierdzono, że w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.). Uregulowania te determinują charakter abonamentu radiowo-telewizyjnego jako przymusowego, bezzwrotnego świadczenia publicznoprawnego, będącego rodzajem daniny publicznej o celowym charakterze. Tym samym jest ona opłatą, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, iż w przypadku gdy odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III Ordynacji podatkowej stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe.

Zatem na mocy tego przepisu, do opłat abonamentowych będzie miał zastosowanie m. in. art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym, także obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej będzie ulegał przedawnieniu w w/w terminie.

Jednakże w realiach niniejszej sprawy, wobec ziszczenia się przesłanek art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu 29.12.2014 r. Powyższa okoliczność oznacza, że należności objęte tytułami wykonawczymi o nr: od [...] do [...], zgodnie z ostatecznym stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu z dnia 16.02.2017 r. nr [...], nie są przedawnione.

Przechodząc do kolejnego zarzutu zobowiązanego, tj. naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgłoszonego pismem z dnia 30.12.2014 r. w związku z brakiem doręczenia upomnienia na kwotę podaną w zawiadomieniu nr [...] z dnia 19.12.2014 r. - 1.680,26 zł, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że zarówno materiał źródłowy, jak i treść uzasadnienia zażalonego postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 23.02.2017 r. dowodzą, iż zarzut strony skarżącej jest nieuzasadniony. Jak stwierdził wierzyciel w ostatecznym postanowieniu nr [...] z dnia 16.02.2017 r., a także organ egzekucyjny w postanowieniu nr [...] z dnia 23.02.2017 r., wobec braku wywiązywania się zobowiązanego z obowiązku zapłaty zaległości z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2009 r. do kwietnia 2014 r., w dniu 12.05.2014 r. "C" skierowała upomnienie nr [...], które doręczone zostało B.S. w dniu 27.05.2014 r. Zresztą, sam zobowiązany nie kwestionuje faktu otrzymania upomnienia przedegzekucyjnego, a jedynie rozbieżność kwoty wskazanej w ww. dokumencie w zestawieniu z kwotą podaną przez organ egzekucyjny w zawiadomieniu nr [...] z dnia 19.12.2014 r.

W rozpoznawanej sprawie wymóg wynikający z cytowanego art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został spełniony, gdyż upomnienie zawierające wezwanie do zapłaty, zostało doręczone zobowiązanemu na adres siedziby: K., ul. B., w dniu 27.05.2014 r.

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia na kwotę 1.680,26 zł, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że sporządzone przez wierzyciela na dzień 12.05.2014 r. upomnienie przedegzekucyjne określało stan zaległości w tej dacie, tj. należność główną, odsetki za zwłokę i koszty upomnienia.

Tym sam rozbieżność kwot określonych w dokumencie wierzyciela z dnia 12.05.2014 r. i organu egzekucyjnego z dnia 19.12.2014 r. wynika z obowiązku naliczenia odsetek za zwłokę za 221 dni zwłoki w uregulowaniu ww. zaległości publicznoprawanej oraz powstałych - wobec braku dobrowolnego uregulowania zaległości - kosztów egzekucyjnych.

Na marginesie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że wierzyciel skierował w dniu 12.05.2014 r. upomnienie przedegzekucyjne do zobowiązanego, pomimo braku ustawowego obowiązku wierzyciela w tym zakresie, gdyż na podstawie art. 3 ust. 1 i 4 ustawy abonamentowej obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z mocy samej ustawy, bez wezwania i jest realizowany w terminach i w wysokości określonej tą ustawą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07.10.2015 r., sygn. akt II GSK 1818/14).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B.S. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 kwietnia 2017 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzedu Skarbowego, zwolnienie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w "B", umorzenie postępowania w sprawie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił:

-naruszenie § 5pkt 2 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych poprzez nie zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiornika radiowo- telewizyjnego,

-naruszenie art.7 k.p.a poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności brak wiarygodnego ustalenia czy wierzyciel "C" doręczyła zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego w dniu 11.07.2008r. oraz bezpodstawne uznanie, że doręczenie nastąpiło pomimo braku dowodu potwierdzającego tą okoliczność.

W uzasadnieniu skarżący poniósł, że organy administracji rozpatrujące zgłoszone zarzuty i zażalenia zupełnie pominęły argumenty przedstawione przez niego. Co więcej nieudolnie wykazywały, że brak doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego nie było żadną przeszkodą w obowiązku opłacania abonamentu. Zdaniem skarżącego brak doręczenia tego zawiadomienia powoduje brak wymagalności tego świadczenia za sporny okres i nie daje podstaw prawnych do jego dochodzenia przez wierzyciela ponieważ z ówcześnie obowiązującym prawem skarżący nie został zarejestrowany jako użytkownik odbiornika radiowo-telewizyjnego.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tak pojmując rolę Sądu stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia czy zarzuty zgłoszone przez skarżący w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zasługiwały na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zarzuty te zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego.

W sprawie kluczowe znaczenie ma art. 33 § 1 u.p.e.a., który przyjmuje ogólną zasadę, że zarzuty można wnieść tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z treścią tej regulacji: podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - również na podstawie art. 33 pkt. 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1).

W niniejszej sprawie egzekwowany obowiązek dotyczy uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych (rtv) i wynika z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm. – dalej: ustawa o opłatach abonamentowych).

Stosownie do art. 2 ww. ustawy, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe (ust. 1), domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ust. 2), obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (ust. 3), opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 4). Co do zasady, odbiorniki rtv podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.

W ocenie Sądu, skoro podstawę do wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych stanowił wprost przepis prawa, egzekucja egzekwowanego obowiązku znajduje pełne oparcie w obowiązujących przepisach. Brak też podstaw do uznania, że egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią przepisu prawa.

Zdaniem Sądu, stanowisko skarżącego, że brak doręczenia mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego powoduje niemożność dochodzenia zaległych opłat abonamentowych, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. W ocenie Sądu, brak podstaw do uznania, że z dniem 12 grudnia 2008 r., tj. z upływem terminu wskazanego w § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342 – dalej: rozporządzenie z 25 września 2007r.), który to przepis ustanawiał obowiązek nadania numeru identyfikacyjnego i powiadomienia o tym użytkownika, wygasła rejestracja dotychczasowych użytkowników. W terminie tym "C", zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym, nie dokonując przy tym zmian w zakresie rejestracji odbiorników, tj. anulowania czy ponownej ich rejestracji.

Należy wskazać, że na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., "C" zobowiązana była do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do tego rozporządzenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie prezentowane jest stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. sformułowanie "powiadomienie", oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Powyższy przepis nie przewiduje bowiem obowiązku doręczenia stronie powiadomienia, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Op 516/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GL 518/14).

Z powyższych względów, brak dysponowania przez "C". dowodem doręczenia skarżącemu przedmiotowego zawiadomienia, nie stanowi naruszenia obowiązku określonego w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r.

Podkreślenia wymaga także, że skarżący dopatruje się niezgodności egzekwowanego obowiązku z treścią przepisu rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., podczas gdy - jak to już zostało wyjaśnione - obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynikał z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, nie zaś z przepisów ww. rozporządzenia.

Z powyższych względów, twierdzenia skarżącego, upatrujące przyczyn nieistnienia obowiązku w braku doręczenia mu przez "C". zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, nie mogą wywrzeć oczekiwanego przez niego skutku w postaci uznania przez organ egzekucyjny zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W ocenie Sądu, organy egzekucyjne prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności, a postępowanie poprzedzające wydanie swych rozstrzygnięć, prowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami K.p.a. Ocena okoliczności faktycznych sprawy podnoszonych przez skarżącego oraz tych, do których rozważenia organy egzekucyjne zobowiązane były z urzędu - jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowy. Reasumując stwierdzić należy, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uznania, że zarzut zgłoszony przez skarżącego o nieistnieniu egzekwowanego obowiązku jest zasadny.

Za prawidłowe uznać należy także, bez konieczności powtarzania trafnej argumentacji przytoczonej w części wstępnej uzasadnienia wyroku, niekwestionowane w skardze stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w zakresie pozostałych zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.