Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1291/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89, art. 92
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z [...] nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. M., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W. z [...] nr [...], odmawiającą przyznania funkcjonariuszowi uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2, art. 268 a ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej K.p.a.), § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.).

Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację prawną organ wyjaśnił, że Policjant jest w służbie stałej od 1 lipca 2018 r. Służbę pełni w Komendzie Powiatowej Policji w W. Za 2018 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W oświadczeniu mieszkaniowym z 2 sierpnia 2018 r. wskazał, że wraz z żoną mieszkają w P. w domu jednorodzinnym będącym własnością teściów. W domu tym zamieszkuje również szwagier Funkcjonariusza. Przedmiotowy budynek mieszkalny (zamieszkiwany przez 5 osób) składa się z sześciu pokoi (I-8,51 m2, II-36,9 m2, III-7,04 m2, IV-9,9 m2, V-18,04 m2, VI-18,48 m2), dwóch pomieszczeń kuchennych (I-14,02m2, II-14,07m2) dwóch łazienek (I-3,24 m2, II-3,24 m2), dwóch przedpokoi (I-12,3 m2, II-11,28 m2) oraz innego pomieszczenia (5,46 m2) o całkowitej powierzchni użytkowej 163,05m2 w tym mieszkalnej 98,87 m2. Funkcjonariusz w złożonym oświadczeniu wykazał, iż wraz z żoną zajmuje pokój o powierzchni 8,5 m2. Z kuchni, łazienki i przedpokoju korzysta wraz z innymi mieszkańcami domu. Ponosi koszty związane z użytkowaniem lokalu w kwocie 900 zł miesięcznie. Jak wynika z zaświadczeń o zameldowaniu Funkcjonariusz jest zameldowany w domu od 23 lipca 2018 r. a jego żona od 24 stycznia 1995 r.

Po wszczęciu postępowania administracyjnego powołana Komisja 17 sierpnia 2018 r. przeprowadziła oględziny pokoju wskazanego przez funkcjonariusza, z których sporządziła protokół wraz z dokumentacją zdjęciową.

Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy organ pierwszoinstancyjny odmówił przyznania funkcjonariuszowi uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, argumentując, że niewiarygodne są wyjaśnienia Policjanta, że zajmuje tylko jeden pokój na parterze. W dodatku tak mały, że problemem było zrobienie zdjęć i zmieszczenie się w nim 3 osób. Nadto pokój ten mógł służyć tylko za sypialnię, o czym świadczą sprzęty tam usytuowane oraz brak rzeczy codziennego użytku, świadczących o tym aby małżonkowie mogli tam przebywać. Organ nie dał wiary, że wszystkie pozostałe pokoje zajmują teściowie i szwagier. Stwierdził, że potrzeby mieszkaniowe Policjanta są zaspokojone.

Następnie organ przytoczył przepisy regulujące prawo do lokalu mieszkalnego funkcjonariusza Policji i wywiódł, że lokal mieszkalny, w którym Policjant zamieszkuje, należy do jego teściów, a w świetle ugruntowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa, długotrwałe udostępnienie lokalu do wyłącznego korzystania, kwalifikuje występujący między nimi stosunek prawny jako umowę użyczenia. Zgodnie zaś z art, 336 Kodeksu cywilnego (K.c.) posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Dodał, że posiadanie przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą i w takim ujęciu posiadaniem jest również posiadanie zależne, a do tego rodzaju prawa zalicza się także użyczenie.

W związku z powyższym organ I instancji uznał, że Funkcjonariusz jest posiadaczem zależnym lokalu w P. i przysługuje mu do wyłącznego korzystania powierzchnia większa niż wskazany przez niego pokój, zatem spełnia przysługujące mu normy powierzchniowe.

W odwołaniu od tej decyzji Policjant wniósł o jej uchylenie, argumentując, że Komisja dokonująca oględzin nie posiadała kompetencji. Nie rozpytano osób zamieszkujących dom, w którym pokoju mieszka Funkcjonariusz z żoną. Organ nie wziął pod uwagę, że w pokoju były rzeczy codziennego użytku, jak budzik, telewizor. Zaś pozostałe rzeczy zostały posprzątane.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Przypomniał, że Policjant wraz z żoną mieszkają w P. domu teściów, wraz z nimi i szwagrem. Przedmiotowy budynek mieszkalny (zamieszkiwany przez 5 osób) składa się z sześciu pokoi, dwóch pomieszczeń kuchennych, dwóch łazienek, dwóch przedpokoi oraz innego pomieszczenia. Całkowita powierzchnia użytkowa budynku to 163,05m2 w tym mieszkalna 98,87 m2. Organ nie dał wiary, że Funkcjonariusz wraz z żoną zajmuje pokój o powierzchni 8,5 m2, argumentując, że Funkcjonariusz na zasadzie użyczenia korzysta z innych pomieszczeń w domu. Zdaniem organu o tym, że zaspokojone zostały potrzeby mieszkaniowe Funkcjonariusza, świadczy również fakt, że nigdy nie ubiegał się o pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego, ani też nie wystąpił do organu Policji o przyznanie lokalu mieszkalnego.

Następnie organ wskazał, że sytuacja, w której teściowie pozwalają mu zamieszkiwać w swoim domu, wypełnia znamiona umowy użyczenia. Zgodnie z art. 710 K.c. przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Policjant mógł ponosić wspólnie z teściami koszty utrzymania mieszkania, gdyż w oparciu o art. 713 K.c. biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy użyczonej. A zatem tytułem prawnym, jaki posiadał Policjant do przedmiotowego lokalu, była umową użyczenia, a możliwość dysponowania nim przez skarżącego ograniczała się do jego używania, czyli zamieszkiwania w nim.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowo też przeprowadzono postępowanie dowodowe, a w szczególności prawidłowo dokonano oględzin pokoju. Organy orzekały zaś na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, a nie tylko na podstawie protokołu z oględzin. Zatem stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a Policjant na żadnym etapie postępowania nie wykazał, że nie może korzystać z innych pomieszczeń w domu należącym do teściów.

W skardze na tę Funkcjonariusz działając przez pełnomocnika wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszoinstancyjnego.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił:

- naruszenie art. 7 Kpa i 77 §1 Kpa polegające na niepodjęciu z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci ustalenia jaką dokładnie powierzchnię pokoi zajmuje skarżący oraz jego żona, w tym przesłuchania wszystkich dorosłych domowników.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik zaakcentował, że organy odmówiły przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej z powodu nieudowodnienia przez skarżącego, że spełnia warunki przyznania równoważnika pieniężnego. Organ wskazał, że niemożliwe jest aby Funkcjonariusz zamieszkiwał wraz z żoną tylko w jednym pokoju, podczas gdy dom posiada wiele pokoi. Pełnomocnik zaznaczył, że organ nie dysponuje żadnym dowodem na tę okoliczność, jedynie posiłkuje się zasadami współżycia społecznego i doświadczeniem życiowym, wskazując że oświadczenie skarżącego jest nieprawdziwe. Organ nie dokonał wszelkich niezbędnych czynności, a w szczególności nie przesłuchał wszystkich dorosłych domowników i tym samym nie podjął z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Pełnomocnik zaznaczył, iż to nie rolą policjanta lecz organu jest ustalenie, które pokoje i o jakiej powierzchni zajmuje policjant i jego żona. Pełnomocnik stwierdził, iż organ w takich okolicznościach powinien przesłuchać wszystkich dorosłych domowników na tę okoliczność, a jak będzie trzeba to wykonać inne czynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko pod względem legalności odbywa się kontrola działania administracji publicznej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, odmawiającą przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

Istota sporu sprowadza się zatem do ustalenia, czy skarżący spełnia przesłanki uprawniające go do pobierania równoważnika.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Stosownie zaś do § 1 ust. 1 rozporządzenia równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantom w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają lokali, domów lub kwatery tymczasowej, o których mowa w pkt. 1-6.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 listopada 2004 r. sygn. akt K 7/04, (publik. OTK-A 2004/10/109) stwierdził, że jak wskazuje art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, świadczenie to (równoważnik pieniężny) ma rekompensować uprawnionemu policjantowi brak lokalu mieszkalnego. Zamieszczenie tego przepisu w rozdziale ósmym tej ustawy zatytułowanym "Mieszkanie funkcjonariuszy Policji" wskazuje jasno, że przepis art. 92 ustawy o Policji pozostaje w ścisłym związku z art. 88 tej ustawy, który formułuje ogólną przesłankę, od spełnienia której zależy sama możliwość uzyskania oraz wysokość poszczególnych świadczeń pieniężnych należnych policjantom, przewidzianych w tym rozdziale. Na wysokość równoważnika określonego w art. 92 ustawy o Policji wpływa zatem liczba członków rodziny policjanta oraz ich uprawnienia wynikające z odrębnych przepisów. Zauważyć należy, iż z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Należą do nich nie tylko przydział lokalu (art. 90 ust. 1 ustawy o Policji), czy prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 94), ale także prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu (art. 92 ust. 1). Ustawodawca wskazał zatem, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić w dwojaki sposób, a mianowicie albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której policjant stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), albo przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych. Prawo do lokalu mieszkalnego realizowane jest zatem przede wszystkim przez administracyjny przydział lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji, a dopiero w dalszej kolejności przez pozostałe, powyższe świadczenia pieniężne. Omawiany w niniejszej sprawie równoważnik pieniężny w sposób oczywisty jest więc formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego, jednakże uprawnieniem pochodnym do prawa wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy. Ma on zastępczy (subsydiarny) charakter w tym sensie, że dopiero, gdy w stosunku do policjanta nie zrealizowano uprawnienia podstawowego (jakim jest administracyjny przydział lokalu), należy mu przyznać i wypłacać określoną kwotę pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Omawiany równoważnik ma charakter ekwiwalentu za niezaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w drodze decyzji z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. Skoro uprawnienie do otrzymania lokalu powiązane jest z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, to warunek ten podlega rozważeniu także przy ocenie subsydiarnego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. W konsekwencji należy przyjąć, że funkcjonariuszowi nie przyznaje się przedmiotowego równoważnika z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych przewidzianych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Taką negatywną przesłankę stanowi posiadanie przez policjanta lub jego małżonka, w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego (art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji).

Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że w sytuacji gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, tylko wówczas, gdy posiadane przez niego lub jego małżonka mieszkanie zapewnia przysługujące mu normy zaludnienia. Wobec niezdefiniowania pojęcia "posiadanie" na gruncie ustawy o Policji, należy je rozumieć w sposób ukształtowany ogólnymi przepisami prawa cywilnego, właściwego do określenia znaczenia instytucji prawnorzeczowych. W takim ujęciu posiadaniem jest również posiadanie zależne. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem zależnym jest ten kto włada rzeczą faktycznie nie jak właściciel, ale jako mający prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Do tego rodzaju prawa zalicza się także użyczenie (por.: wyrok SN z 20.11.1968 r., sygn. akt II CR 412/68, zbiór LEX nr 6418; wyrok NSA z 14 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2180/02, zbiór LEX nr 158811). Zajmowanie lokalu na podstawie użyczenia jest więc posiadaniem w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Jeżeli lokal taki odpowiada normie powierzchniowej przysługującej policjantowi i położony jest w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej, to potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone, a w konsekwencji nie spełnia on niezbędnej przesłanki do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 cyt. ustawy), a w następstwie tego - również do zastępczych form pomocy, w tym i prawa do przedmiotowego równoważnika.

Stanowisko takie jest prezentowane nie tylko w orzecznictwie sądów administracyjnych. W uchwale z 18 stycznia 2013 r. sygn. akt II PZP 6/12 (OSNP 2013/9-10/102, Lex 1281361) Sąd Najwyższy stwierdził, że "posiadanie lokalu mieszkalnego" wyłączające prawo do równoważnika może wynikać nie tylko z tytułów prawnych mających swe źródło w prawie rzeczowym (własność, użytkowanie wieczyste, służebność mieszkania itp.) ale też ze stosunków zobowiązaniowych, tzn. umów cywilnoprawnych - takich jak np. najem, użyczenie (por. uchwała NSA z 29 marca 1999 r. sygn. akt OPS 1/99, ONSA 1999/3/77). Podobnie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 14 maja 2001 r. sygn. akt TK 1/00 (OTK z 2001 r. nr 4, poz. 84) podkreślił, że pomoc finansowa dla policjantów nie stanowi ich przywileju z racji bycia policjantem, lecz ma służyć im do uzyskania mieszkania w miejscu pełnienia służby. Uruchomienie takiej pomocy nie jest potrzebne w razie posiadania przez policjanta odpowiedniego lokalu, bez względu na rodzaj tytułu prawnego do niego. Powyższe rozważania mają bezpośrednie odniesienie do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy (zobacz wyrok WSA w Gliwicach z 8.02.2018 sygn. akt IV SA/GL 955/17, uchwała NSA z 21.04.2008 r. I OPS 3/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc te spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać przyjdzie, że organy ustaliły stan faktyczny na podstawie oświadczenia mieszkaniowego złożonego przez Policjanta oraz czynności własnych. Ustalenia te są niesporne, co do faktu, że Funkcjonariusz wraz z małżonką zamieszkuje u teściów, w domu jednorodzinnym o powierzchni mieszkalnej 98,87m2. Dom składa się z 6 pokoi, 2 łazienek, 2 kuchni, 2 przedpokoi oraz innego pomieszczenia, usytuowanych na dwóch kondygnacjach. W domu zamieszkuje 5 osób.

Kwestią sporną natomiast pozostaje, czy Funkcjonariusz zajmuje wraz z żoną tylko jeden pokój na parterze, czy też jak twierdzi organ korzysta z innych pomieszczeń.

W tym zakresie Sąd uznał, że zgromadzony materiał dowodowy i jego ocena dokonana przez organ wskazuje, że Funkcjonariusz ma prawo korzystania również z innych pomieszczeń w domu. Słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że mało prawdopodobnym jest, aby szwagier skarżącego (dziewiętnastoletni kawaler) zajmował dwa pokoje usytuowane na piętrze budynku, natomiast resztę pokoi zajmują jego teściowie. Skoro Policjant wykazał w oświadczeniu, że zajmuje pokój na parterze i oświadczył, że oprócz tego korzysta z kuchni, łazienki, przedpokoju oraz holu, to także korzysta z pozostałych pomieszczeń znajdujących się na parterze budynku. Nadto trudno uwierzyć, że Policjant zajmuje najmniejszy pokój na parterze, urządzony jak sypialnia, płaci za niego 900 zł i nie ubiega się o zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Kwestią niesporną jest, że od momentu mianowania do służby stałej w Policji, skarżący nie ubiegał się o pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Nie poczynił żadnych kroków by móc skorzystać z innych form pomocy wykazując jedynie zainteresowanie świadczeniem finansowym - równoważnikiem pieniężnym za brak lokalu mieszkalnego. Słusznie zatem uznał organ, że Funkcjonariusz ma zapewniony lokal mieszkalny, który zaspakaja potrzeby mieszkaniowe jego i jego żony.

Słusznie też wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że dzieląc powierzchnię mieszkalną czyli: 98,87m2 na 5 osób, uzyskujemy 19,77 m2 na członka rodziny. A zatem powierzchnia mieszkalna przypadająca policjantowi i jego żonie 39,54 m2 spełnia nie tylko należne 2 normy zaludnienia, ale jest odpowiednia nawet dla pięcioosobowej rodziny w świetle § 2 rozporządzenia MSWiA z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych (...) (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1170, ze zm.).

Niezasadny okazał się zarzut dotyczący nieprzesłuchania członków rodziny. Słusznie organ zauważył, iż Funkcjonariusz został pouczony o przysługujących mu prawach w związku z toczącym się postępowaniem i nie skorzystał z prawa do czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Na żadnym etapie postępowania nie żądał przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania członków rodziny, bądź innych osób w charakterze świadka.

Sąd podziela stanowisko organu, że na organie nie ciąży nieograniczony obowiązek przeprowadzania z urzędu kolejnych dowodów, jeżeli stwierdzi, że dotychczas zebrany materiał dowodowy pozwala mu na wydanie rozstrzygnięcia, a strona nie zgłasza nowych wniosków dowodowych.

Reasumując organy sprostały obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art 7 i 77 § Kpa ). Jednak strona winna aktywnie współdziałać w celu ustalenia stanu faktycznego.

Organ zgodnie z art. 75 § 1 Kpa dopuścił dowód w postaci oświadczeń mieszkaniowych funkcjonariusza, ustalił w rejestrze Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, osoby zameldowane pod wskazanym przez Funkcjonariusz adresem, przeprowadził oględziny zajmowanego przez Policjanta pokoju wraz z dokumentacją fotograficzną, przy obecności właścicielki domu, jednocześnie komisja dokonująca wizji nie przeprowadziła oględzin innych pomieszczeń z uwagi na informację, iż są one zajmowane przez właścicieli domu i szwagra. Organ skorzystał z ogólnodostępnej strony internetowej www.uoogle.maps ustalając, że budynek jest dwukondygnacyjny, w kształcie kostki, w którym pokoje znajdujące się na oddzielnych piętrach są powtarzalne. Jak sam skarżący wskazuje w przedłożonych dokumentach, przedmiotowy dom jest przystosowany do prowadzenia dwóch niezależnych gospodarstw domowych o czym świadczą dwie kuchnie, dwie łazienki, dwa przedpokoje. Policjant natomiast ani razu nie zaznaczył aby nie mógł korzystać z pozostałych pokoi znajdujących się w budynku mieszkalnym.

Wobec tak zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał, że jest on kompletny i wystarczający do rozstrzygnięcia. Nadto działając zgodnie z art. 77 § 1 Kpa organ wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy z uwzględnieniem wzajemnych powiązań. Dokonał oceny dowodów zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Organ uzasadnił dlaczego określonym dowodom odmówił wiary. Zgodnie z art. 80 Kpa organ ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.