Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 354/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 4 lit. a
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.
article: art.  130 ust. 2, art. 134, art. 135, art. 154 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi M. C. i R.C. na decyzję Wojewody z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod ulicę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Prezydent Miasta L. ustalił na rzecz R. i M. małż. C. odszkodowanie w wysokości 397.471,20 zł, za nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], obr. 73 ark. 7, o powierzchni 0,3208 ha, płatne jednorazowo w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczne i jednocześnie odmówił ustalenia odszkodowania za utracone korzyści z tytułu wygaśnięcia umowy najmu części tej nieruchomości.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą ustalenia odszkodowania jest ostateczna decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia 26 lutego 2008 r. ustalająca warunki lokalizacji drogi powiatowej – Al. Solidarności w Lublinie na odcinku od Al. Warszawskiej go granicy miasta w kierunku węzła Dąbrowica na obwodnicy Lublina.

W tym celu rzeczoznawca majątkowy dokonał wyceny gruntu w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami, ustalając ostatecznie wartość 1 m2 w wysokości 118 zł, co po uwzględnieniu powierzchni działki określiło jej wartość na wskazanym poziomie. Odnośnie żądania byłych właścicieli dotyczącego ustalenia odszkodowania za utracone korzyści z tytułu wygaśnięcia umowy najmu części przedmiotowej nieruchomości organ wskazał, że instytucja wywłaszczenia nieruchomości przewiduje odszkodowanie jedynie za szkodę rzeczywistą, która powstałą na skutek odjęcia prawa własności. Natomiast wyliczenie odszkodowania za utracone korzyści ma charakter czysto hipotetyczny, a więc nie jest możliwe jego właściwe i przejrzyste ustalenie.

Od powyższej decyzji R. i M. małż. C. wnieśli do Wojewody Lubelskiego odwołanie podnosząc, iż nie zgadzają się z wysokością odszkodowania oraz uzasadnieniem decyzji zwłaszcza w części dotyczącej odszkodowania z tytułu wygaśnięcia z mocy prawa umowy najmu części wywłaszczonej działki. Zdaniem odwołujących organ bezpodstawnie nieuwzględnił wyliczonej przez rzeczoznawcę kwoty utraconych korzyści z tytułu ustania umowy najmu. Co więcej kuriozalna jest opinia organu o jakoby "czysto hipotetycznym" charakterze wyliczeń odszkodowania z tytułu wygaśnięcia umowy najmu. Przywołując zapisy umowy najmu odwołujący wskazali, iż została ona zawarta 20 lutego 2007 r. na okres 5 lat z możliwością jej przedłużenia. Wygaśnięcie jej nastąpiło natomiast z mocy prawa 3 miesiące po uprawomocnieniu się decyzji lokalizacyjnej tj. nie z ich woli lecz na skutek wywłaszczenia. Stąd też skoro na dzień wywłaszczenia nieruchomość objęta byłą umową najmu, co podwyższało jej wartość o dochody wynikające z umowy, wartość należnego odszkodowania powinna być podwyższona o kwotę 240.000,00 zł tytułem utraconych korzyści, tak jak wyliczył to rzeczoznawca w operacie szacunkowym.

Wojewoda powyższych żądań nie uwzględnił wydając w dniu 12 kwietnia 2010 r. decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego wartość nieruchomości prawidłowo określił rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym. Co się zaś odnosi nieuwzględnionych przez organ, a wyliczonych przez rzeczoznawcę wartości odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy najmu organ wskazał, iż najem jest zobowiązaniowym prawem do nieruchomości uregulowanym w przepisach kodeksu cywilnego. Przepisu ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują ustalenia odszkodowania za prawa zobowiązaniowe w tym za najem. W obu powołanych ustawach jest jedynie mowa o prawach rzeczowych oraz ograniczonych prawach rzeczowych ustanowionych na nieruchomości przejętej-wywłaszczanej (art. 18 ust. 1a-1d ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Przepisy tych ustaw nie przewidują ustalenia, w ramach odszkodowania za wywłaszczona nieruchomość, odszkodowania za inne niż rzeczowe prawa do nieruchomości. Nadto organ podniósł, iż w sprawie nie doszło do faktycznej realizacji umowy najmu, a zatem określona przez rzeczoznawcę wartość wygaśnięcia tej umowy jest wartością czysto hipotetyczną, nie jest szkodą rzeczywistą jaką ponieśli właściciele na skutek wywłaszczenia. W ocenie organu odwoławczego również art. 19 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie może mieć w sprawie zastosowania gdyż przepis ten odnosi się jedynie do nieruchomości które przed przejęciem na realizację inwestycji drogowej stanowiły własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Przepis ten pozwala na zrekompensowania strat jakie w wyniku zajęcia takich nieruchomości poniosą jej najemcy lub dzierżawcy.

W skardze do sądu administracyjnego R. i M. małż. C., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w części odmawiającej ustalenia odszkodowania za utracone korzyści z tytułu wygaśnięcia umowy najmu oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, czyli art. 77, art. 80 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 12 ust. 5 w zw. z art. 18 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2, art. 21 ust. 2, art. 64 Konstytucji RP poprzez przyjęcie nieprawidłowego sposobu określenia wysokości odszkodowania, art. 128 ust. 1 w z. z art. 123 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 36 i 38 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 sierpnia 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez odnowę ustalenia odszkodowania za utracone korzyści z tytułu wygaśnięcia umowy najmu.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż organ powołując się na treść § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia zupełnie pomija § 38 tego rozporządzenia. Zgodnie natomiast z tym przepisem (ust. 4) przy określaniu wartości nieruchomości uwzględnia się obciążenia nieruchomości umową najmu, dzierżawy, użyczenia albo inną umową, której przedmiotem jest korzystanie z nieruchomości, jeżeli wpływa to na zmianę wartości nieruchomości. Wówczas przy określaniu wartości nieruchomości obciążonej takimi prawami jej wartość pomniejsza się o kwotę odpowiadającą wartości tego prawa, równej zmianie wartości nieruchomości, spowodowanej następstwami ustanowienia prawa.

Skarżący dodali, że w zaskarżonych decyzjach nie dokonano prawidłowej wykładni instytucji odszkodowania, wynikającej z ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, które zawsze musi być "słuszne", co oznacza, że powinno dawać właścicielowi możliwość odtworzenia sytuacji majątkowej jaką miał przed wywłaszczeniem.

Dodatkowo podnieśli, iż błędne jest stwierdzenie organu, że nie jest wiadome, czy stosunek najmu zaistniał. W orzecznictwie potwierdza się bowiem, że już na podstawie zawarcia samej umowy najmu powstaje stosunek o charakterze obligacyjnym, a z tego stosunku wynika status najemcy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja - wbrew twierdzeniom skarżących - nie narusza przepisów prawa, a tylko w takim wypadku podlegałaby uchyleniu bądź stwierdzeniu jej nieważności. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...), przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola ta, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy Sąd kontroluje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania w nim przepisów prawa materialnego i procesowego, które obowiązywały w dacie wydawania tego aktu.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była legalność decyzji ustalającej wysokość należnego skarżącym odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "ustawą".

Bezspornym bowiem w sprawie jest, iż ostateczną decyzją z dnia 26 lutego 2008 r. Prezydent Miasta L. ustalił lokalizację drogi publicznej zaprojektowanej między innymi na działce nr [...] należącej do skarżących, która z mocy prawa przeszła na własność Gminy Lublin z dniem w którym decyzja ta stała się ostateczna. Z tego też tytułu zgodnie z treści art. 12 ust. 4a ustawy skarżącym przysługuje odszkodowanie, którego obowiązek ustalenia i wypłaty ma organ wydający decyzję lokalizacyjną.

W niniejszej sprawie wartość przedmiotowej działki i wysokość należnego byłym właścicielom odszkodowania została ustalona w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Ustalona w ten sposób kwota odszkodowania w wysokości 397.471,20 zł nie stanowi przedmiotu sporu. Zarówno bowiem skarżący jak i podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania akceptują tak ustaloną wartość działki nie wnosząc w tym zakresie żadnych zastrzeżeń i uwag.

Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do zagadnienia czy dopuszczalne było ustalenie odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę z pominięciem utraconych przez byłych właścicieli korzyści z tytułu wygaśnięcia umowy najmu, którym to prawem działka skarżących była w dniu przejęcia pod drogę obciążona.

Na tak postawione pytanie - w ocenie Sądu - należało udzielić odpowiedzi twierdzącej.

Uzasadniając to stanowisko należy rozpocząć od wskazania, iż zasady ustalania i wypłaty odszkodowania określa Rozdział 3 ww. ustawy oraz przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - dalej jako "ugn" i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.).

Mianowicie z art. 12 ust. 4 lit. a ustawy wynika, że decyzję ustalającą odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4 (tj. przejęte pod drogi) wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 5 ustawy do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Przepis ten stanowi, iż wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu warunków lokalizacji drogi przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania.

Uzupełnienie tej regulacji zawiera już ustawa o gospodarce nieruchomościami stanowiąc, iż ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 ugn). Zgodnie z art. 134 ugn podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości (ust. 1). Wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku (art. 151 ugn). Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 ugn). Rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 ustawy).

Dodatkowe zasady wyceny nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne uszczegóławia przywołane wyżej rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W przedmiotowej sprawie zastosowanie miał - z uwagi na przedmiot wyceny - w szczególności przepis § 36 tego rozporządzenia, według którego, przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne (ust. 1). W przypadku jednak braku cen transakcyjnych, wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów, z których wydzielono działki pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących, powoduje, że wartość tych gruntów jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak określoną wartość powiększa się o 50 % ( § 36 ust. 2 pkt 1).

W niniejszej sprawie z uwagi na znajomość cen transakcyjnych gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne i uzyskanych z ich sprzedaży w pełni zasadnie rzeczoznawca zastosował podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne (§ 36 ust. 1 rozporządzenia).

Uwzględniając powyższe uregulowania prawne - w ocenie Sąd - prawidłowość ustalenia wartości nabytej z mocy prawa nieruchomości nie budzi zastrzeżeń. Stanowisko takie przyjmują również skarżący.

Powracając jednakże do kwestii spornej to podnieść należy, iż ani w przywołanych przepisach, ani w żadnych innych nie ma mowy o tym, że do kwoty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia (przejęcia z mocy prawa) dodaje się kwotę utraconych z tytułu wygaśnięcia umowy najmu wywłaszczonej nieruchomości korzyści. W tym zakresie w ocenie Sądu obowiązująca regulacja prawna jest jednoznaczna.

W szczególności podnieść należy, iż podstawą dodania do kwoty odszkodowania utraconych z tytułu wygaśnięcia umowy najmu korzyści nie może stanowić przywoływany w skardze § 38 rozporządzenia, o czym już przekonuje sama jego treść. Mianowicie zgodnie z tym przepisem, przy określaniu wartości nieruchomości uwzględnia się obciążenia nieruchomości ograniczonymi prawami rzeczowymi, jeżeli wpływają one na zmianę tej wartości (ust. 1). Reguła ta na mocy ust. 4 ma również zastosowanie do sytuacji gdy szacowana nieruchomość obciążona jest umową najmu (co miało miejsce w niniejszej sprawie), dzierżawy, użyczenia albo innej umowy, której przedmiotem jest korzystanie z nieruchomości, jeżeli wpływa to na zmianę wartości nieruchomości.

W takich zaś sytuacjach - nieruchomości obciążonej ograniczonym prawem rzeczowymi lub umową zobowiązującą - wartość nieruchomości pomniejsza się (podkreślenie Sądu) o kwotę odpowiadającą wartości tego prawa lub umowy, równej zmianie wartości nieruchomości, spowodowanej następstwami ustanowienia danego prawa lub zawarcia umowy (§ 38 ust. 2).

Wobec tak jednobrzmiącej treści przepisu nie może budzić wątpliwości, iż zawarta w omawianym przepisie reguła uwzględniania istniejących obciążeń nieruchomości wywłaszczonej została całkowicie odwrotnie zinterpretowana przez skarżących, niż wskazuje na to treść przepisu. Ustawodawca nałożył bowiem wyłącznie obowiązek uwzględniania tych obciążeń w celu zmniejszenia wartości nieruchomości a nie jej zwiększenia. Nota bene regulacja § 38 w zakresie obciążenia nieruchomości ograniczonymi prawami rzeczowymi zbieżna jest zarówno z treścią art. 18 ust. 1 lit. a ustawy jak i art. 128 ust. 2 ugn. Zgodnie z pierwszym przepisem, jeżeli na nieruchomościach, o których mowa w art. 12 ust. 4, lub na prawie użytkowania wieczystego tych nieruchomości są ustanowione ograniczone prawa rzeczowe, wysokość odszkodowania przysługującego dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zmniejsza się o kwotę równą wartości tych praw. Podobnie drugi wskazany przepis mówi, że jeżeli na wywłaszczanej nieruchomości lub prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości są ustanowione inne prawa rzeczowe, odszkodowanie zmniejsza się o kwotę równą wartości tych praw.

Powyższą regulacje należy więc uznać za logiczną i spójna. Jedynym przepisem, który przewiduje możliwość przyznania odszkodowania za straty poniesione na skutek rozwiązania umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia jest art. 19 ust. 2 ustawy, który jednakże w sprawie nie mógł mieć zastosowania. Po pierwsze przepis ten dotyczy wyłącznie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, a po drugie wskazuje on, iż odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy najmu, dzierżawy lub użyczenia przysługuje nie osobie pozbawionej prawa własności nieruchomości (wywłaszczonemu) lecz najemcy, dzierżawcy i biorącemu nieruchomość w użyczenie. W przedmiotowej sprawie oznacza to tyle, iż w sytuacji gdyby działka nr 11 stanowiła własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, to najemca tej nieruchomości mógłby domagać się od właściwego zarządcy drogi odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy najmu.

Z tych też względów Sąd nie podziela zarzutu skargi, iż wysokość odszkodowania powinna być powiększona o kwotę utraconych przez skarżących korzyści z tytułu wygaśnięcia umowy najmu zawartej pomiędzy skarżącymi, a Spółka [...] Sp. z o.o.

Podkreślić powiem należy, iż organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa, a te takiej możliwości powiększenia odszkodowania na etapie wydawania władczej decyzji administracyjnej w ogóle nie przewidują.

W ocenie Sądu sytuacja taka nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą słusznego odszkodowania za wywłaszczenie wyrażoną w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Jak już wskazano podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 ugn w zw. z art. 12 ust. 5 ustawy. W związku z tym ewentualne korzyści związane z wynajęciem nieruchomości nie mogą mieć wpływu na wartość rynkową nieruchomości. Inaczej mówiąc, z tego powodu wartość rynkowa nieruchomości nie rośnie.

Abstrahując od powyższego należy pamiętać - co z pewnością było w zamyśle ustawodawcy - iż umowa najmu jest czynnością dwustronnie zobowiązującą, co oznacza usytuowanie wynajmującego i najemcy, obciążonych obowiązkiem świadczenia, równocześnie na pozycji wierzyciela i dłużnika. Nie jest zatem tak - jak zdają się myśleć skarżący - iż obciążenie nieruchomości umową najmu wiąże się wyłącznie z korzyściami dla wynajmującego. Wynajmujący w ramach stosunku najmu jest bowiem również dłużnikiem zobowiązanym do oddania najemcy rzeczy do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, Z tego też względu wartość rzeczy obciążanej umową najmu nie rzadko ulega obniżeniu.

Ubocznie wypada podnieść, iż słusznie również wskazały organy, iż w przedmiotowej sprawie zawarta pomiędzy skarżącymi, a Spółką [...] umowa najmu części wywłaszczonej nieruchomości nie została zrealizowana, co wynika jednoznacznie z treści pisma podmiotu wynajmującego z dnia 2 lutego 2010 r. (vide k. 34 akt administracyjnych). Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi wskazać należy, iż czym innym jest zawarcie umowy najmu, co następuje w wyniku oświadczenia woli stron umowy, a czym innym jest realizacja takiej umowy, co wiąże się z koniecznością wydania przedmiotu najmu. W sprawie nastąpiło jedynie zawarcie umowy, która nie została zrealizowana z uwagi na trudności techniczne jakie wystąpiły po stronie wynajmującego. W związku z tym wynajmujący nie regulował płatności z tytułu umowy najmu jak tez nie nastąpiło samo przekazanie przedmiotu najmu.

Reasumując brak jest jakichkolwiek podstaw do takiej interpretacji norm zawartych w omówionych powyżej przepisach prawa, które na etapie ustalania odszkodowania za nieruchomość nabytą pod drogę publiczną nakazywałyby powiększenie odszkodowania o kwotę utraconych korzyści z tytułu rozwiązania umowy najmu obciążającej tą nieruchomość.

Polskie prawo wywłaszczeniowe ogranicza wysokość odszkodowania do wartości nieruchomości (pomijając przewidziane ustawowo dodatki np. 5 % z tytułu niezwłocznego wydania nieruchomości).

Dlatego w obecnym stanie prawnym w żadnym razie nie można postawić organom zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak tego chcą skarżący. Również zarzuty dotyczące braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego tj. naruszenia art. 77, art. 80 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. należy uznać za chybione. Organy w sposób należyty przeprowadziły postępowanie tj. poprawnie ustaliły stan faktyczny sprawy, rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który prawidłowo oceniły. Ponadto wydane rozstrzygnięcia zawierają wymagane uzasadnienie faktyczne i prawne.

Mając powyższe pod uwadze, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.