Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 656/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 58,59
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skarg R. N. oraz M. M. i J. M. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przywrócił termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] przez [...], odmawiając jednocześnie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji M. M. i J. M. oraz A. K., T. G., B. M. R., R. K., S. N. i N. M.K.

W uzasadnieniu postanowienia Minister podał, że ww decyzją Wojewoda [...] stwierdził, że:

1) parcele budowlane pbud [...] i parcele gruntowe pgr [...] .kat. stanowiace Uzdrowisko [...] oraz parcele pbud [...] i pgr [...] .kat. [...] stanowiące zespół [...] w [...], objęte wypisem hipotecznym [...], nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945r. nr 3, poz. 13 ze zm.);

2) parcela budowlana pbud [...] i parcele gruntowe pgr [...] .kat. [...] położone w [...], objęte wypisem hipotecznym [...] podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e ww dekretu.

Od powyższej decyzji wniesiono odwołania. Jedno z odwołań zawierało wniosek o uzupełnienie ww. decyzji Wojewody [...] złożony na podstawie art. 111 § 1 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] października 2015r. Wojewoda [...] odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia [...] marca 2015r. W dniu [...] października 2015r. H. S., J. Z., M. Z., M. Z., A. Z. i I. Z. wnieśli ponownie odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2015r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził niedopuszczalność przedwcześnie wniesionych odwołań od decyzji z dnia [...] marca 2015r. m.in. przez skarżących.

Do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożone zostały wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań przez [...] oraz skarżących.

[...] wskazała, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, ponieważ nie zostało jej prawidłowo doręczone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r. o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia [...] marca 2015r. Ponieważ okoliczności podniesione przez [...] potwierdziły się Minister przywrócił jej termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2015r.

M. i J. M. wskazali, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, ponieważ pouczenie zawarte w postanowieniu z [...] października 2015r. było błędne Wskazano w nim bowiem, że od dnia doręczenia tego postanowienia biegnie termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013r., a nie wydanej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] marca 2015r. Nie byli zainteresowani zaś wniesieniem odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2013r.

Minister oceniając winę w uchybieniu terminu podniósł, że w pouczeniu postanowienia z [...] października 2015r. Wojewoda [...] rzeczywiście omyłkowo wskazał inną decyzję wydaną w innej sprawie, jednakże zdaniem organu powyższe nie zmienia istoty pouczenia, które sprowadza się do wskazania, że wydanie postanowienia w sprawie uzupełnienia lub odmowy uzupełnienia decyzji sprawia, iż na nowo rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu M. i J. M. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika bez trudu mogli odczytać właściwą treść pouczenia, tym bardziej że prawidłowo powołano w nim treść art. 111 § 2 k.p.a. Postanowienie z dnia [...] października 2015r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] października 2015r. i w terminie 14 dni od dnia doręczenia, przy zachowaniu należytej staranności, mieli możliwość wniesienia odwołania, czego nie uczynili. Istnienie zaś choćby winy nieumyślnej, niedbalstwa, po stronie zobowiązanego do dokonania czynności stanowi negatywną przesłankę do przywrócenia terminu na zasadzie art. 58 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego art. 112 k.p.a. Minister wskazał, że na przepis ten może powołać się strona, która zastosowała się do błędnego pouczenia, czego skarżący również nie uczynili. W ocenie organu w tej sytuacji nie można przyjąć aby wnioskodawcy uprawdopodobnili brak winy.

A. K., T. G., B. R., R. K., S. K. i N.K. wskazali, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, ponieważ działali w zaufaniu do organów administracji, a pierwotnie złożone odwołanie z dnia [...] kwietnia 2015r. zostało przez Wojewodę przyjęte, przekazane organowi odwoławczemu i aż do stycznia 2016r. nie była kwestionowana jego prawidłowość. Dopiero z chwilą doręczenia im postanowienia Ministra z [...] stycznia 2016r. powzięli wiedzę o tym, że termin na wniesienie odwołania nie rozpoczął się przed doręczeniem postanowienia z dnia [...] października 2015r. oraz że wcześniej złożone odwołanie jest niedopuszczalne.

Minister oceniając winę w uchybieniu terminu, wskazał, że postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2015r. zostało w dniu [...] października 2015r. prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżących. W pouczeniu wskazano, że jest ono niezaskarżalne, jednak zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. od dnia jego doręczenia biegnie termin do wniesienia odwołania od decyzji. Skarżący mieli możliwość wniesienia odwołania w terminie 14 dni od doręczenia postanowienia, czego nie uczynili. Minister podniósł, że w orzecznictwie wskazuje się, że brak winy w uchybieniu terminu nie uprawdopodabnia przeoczenie wynikające ze słabej znajomości procedury, brak staranności strony w zapoznaniu się z treścią pouczeń czy nieznajomość prawa. Wprawdzie w pouczeniu postanowienia z [...] października 2015r. mowa jest o odwołaniu od innej decyzji wydanej w innej sprawie, co jednak w ocenie organu nie zmienia istoty pouczenia i nie może wpływać na ocenę winy strony w uchybieniu terminu, tym bardziej że strony we wniosku nie wskazały tej omyłki jako okoliczności mającej uprawdopodobnić brak winy.

Skargi na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli R. K. oraz M. M. i J. M.

R.K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu w zakresie jego pkt 3 naruszenie:

1. art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie ze względu na błędne przyjęcie, że skarżący ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. ze względu na nieznajomość prawa lub niedokładne zapoznanie się z pouczeniami, podczas gdy skarżący złożył odwołanie w przepisanym terminie 14 dni od doręczenia mu decyzji administracyjnej kierując się dosłownym brzmieniem przepisów postępowania administracyjnego oraz stosownie do pouczenia zawartego w decyzji Wojewody [...] i nie mógł przypuszczać, że później wydane przez Wojewodę [...] postanowienie z dnia [...] października 2015 r. o odmowie uzupełnienia decyzji spowoduje bezskuteczność złożonego przez niego wcześniej odwołania, tym bardziej że nie wskazywało na to pouczenie zawarte w tym postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., a skarżący dowiedział się o bezskuteczności złożonego przez siebie odwołania dopiero z postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o niedopuszczalności odwołania z dnia [...] stycznia 2016 r., doręczonego mu w dniu [...] stycznia 2016 r.

2. naruszenie art. 8 w zw. z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak informowania skarżącego o konsekwencjach czynności organów, a w szczególności o konieczności ponownego wniesienia tego samego odwołania ze względu na wydanie przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] października 2015 r. o odmowie uzupełnienia decyzji, podczas gdy organ prowadząc postępowanie powinien był kierować się interesem obywatela oraz udzielać wyjaśnień dotyczących sprawy, a z dosłownego brzmienia przepisów postępowania administracyjnego nie wynikała konieczność ponownego wniesienia odwołania po doręczeniu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. o odmowie uzupełnienia decyzji, a pomimo to Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 roku.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, tj. w pkt 3.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej podniesione.

M. M. i J. M. zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie:

przepisów postępowania a mianowicie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób wszechstronny stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego poprzez co doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej,

art. 9 k.p.a. w związku z art. 112 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015r. znak [...] przez M. i J. M. w sytuacji błędnego pouczenia strony o możliwości odwołania od decyzji w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r. znak [...], przez co doszło do naruszenia obowiązku należytego i wyczerpującego informowania, przez organ stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej podniesione.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017r. skargi M. M. i J. M.-sygn. akt I SA/Wa 657/16 i R. K. -sygn. akt I SA/Wa 656/16 zostały połączone do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod sygn. akt I SA/Wa 656/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargi należy uznać za niezasadne.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 ww. ustawy sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie jest postanowieniem kończącym postępowanie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu Sąd uznał, że nie zawiera ono wad powodujących konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację organu zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Kwestia przywrócenia terminu została uregulowana w art. 58 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nastąpiło bez jego winy. W myśl § 2 prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie, stosownie do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., organ właściwy do rozpatrzenia odwołania.

Zgodnie z powyższymi regulacjami o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej decyduje łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu (1); wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (2); jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (3); we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania (4).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Po 648/12, CBOSA).

Wskazuje się także, że przywrócenie terminu usprawiedliwia zaistnienie obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2210/13, CBOSA). Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 354/08, CBOSA). Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić tego obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Z przywołanych orzeczeń wynika, że miernik staranności do wykonywania czynności procesowych został określony wysoko, nawet lekkie niedbalstwo oceniane jest jako zawinione. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Uwzględniając dorobek judykatury i literatury przypomnieć należy, że uprawdopodobnienie jest niewątpliwie środkiem zastępczym dowodu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie. W odróżnieniu od udowodnienia, uprawdopodobnienie nie musi uczynić określonego faktu pewnym. Zasadnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu dla podjęcia czynności procesowej w postępowaniu administracyjnym ma na celu stworzenie w świadomości organu orzekającego przekonania o prawdopodobieństwie, wiarygodności wskazywanych przez stronę okoliczności.

W odniesieniu do owego uprawdopodobnienia trafnie w orzecznictwie podkreśla się, że brak jest podstaw prawnych by przyjąć, iż "organ oprócz oceny okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę winien z urzędu wyjaśniać powody naruszenia terminu i poszukiwać przyczyn uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu" (wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., II GSK 278/11, LEX nr 1137932). Jednak podkreślenia wymaga przy tym, że to do organu orzekającego, a nie do strony należy ocena, czy nastąpiło uprawdopodobnienie uzasadniające uwzględnienie wniosku, względnie, czy jest ono wystarczające. To wielokrotnie przywoływane w literaturze i orzecznictwie twierdzenie jest tutaj bardzo istotne. Strona przedstawiając materiał, którym dysponuje dla uprawdopodobnienia braku winy, nie jest w stanie przewidzieć, czy dla organu jest to materiał wystarczający - przekonywujący. W związku z powyższym ocena wiarygodności twierdzeń strony nie może być dowolna; musi opierać się na obiektywnych przesłankach. Aby uniknąć zarzutu dowolności, organ prowadzący postępowanie powinien oprzeć ocenę materiału przedstawianego przez stronę na wszechstronnej analizie, co oznacza, że nie może pominąć jakiegokolwiek elementu, ani też budować twierdzeń nie opartych o ten materiał.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że okolicznością bezsporną jest, że w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015r. przez skarżących.

Tryb i termin wniesienia odwołania reguluje art. 129 § 1 i § 2 k.p.a., stanowiąc, iż odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Dodatkową regulację zawiera art. 111 § 1 i § 2 k.p.a., przewidujący, że strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.

W niniejszej sprawie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015r. nr [...] strony postępowania wniosły z zachowaniem ustawowego terminu odwołania. Jednocześnie we wniesionym odwołaniu H. S., J. Z., M. Z., M. Z., A. Z. i I. Z. wnieśli o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015r.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia podpadania pod działanie reformy nieruchomości położonych w [...] i [...].

W dniu [...] października 2015r. H. S., J. Z., M. Z., M. Z., A. Z. i I. Z. ponownie wnieśli odwołanie od rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...] marca 2015 r. Pozostałe strony postępowania nie wniosły ponownie odwołań.

Orzecznictwo sądowoadministracyjne prezentuje jednolity pogląd, że wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie może wywoływać skutków prawnych (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 831/07). Jak podkreślił WSA w Lublinie w wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 748/12, wydanie przez organ II instancji decyzji po rozpatrzenia przedwcześnie wniesionego odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkujące stwierdzeniem nieważności takiej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził niedopuszczalność przedwcześnie wniesionych odwołań.

Należy podkreślić, że wykładnia językowa art. 111 § 2 k.p.a. jest jasna, regulacja ta jest wynikiem przyjęcia, że orzeczenie w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie ma samodzielnego bytu prawnego, lecz pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienie dotyczy. Stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlegając odrębnemu zaskarżeniu, a termin do wniesienia środka odwoławczego ponownie biegnie od dnia doręczenia uzupełnienia (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1663/15, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 252/13, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2010 r., II SA/Rz 62/10).

Wprawdzie w pouczeniu postanowienia z dnia [...] października 2015r. o odmowie uzupełnienia decyzji błędnie powołano decyzję z dnia [...] maja 2013r., jednakże powyższe zdaniem Sądu należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską, gdyż z treści postanowienia jak i jego uzasadnienia w sposób oczywisty wynika, że chodzi o decyzję z dnia [...] marca 2015r. Ponadto w pouczeniu wskazano, że na postanowienie nie służy zażalenie, a termin do wniesienia odwołania od decyzji biegnie zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. od dnia doręczenia postanowienia.

Błędne więc pouczenie w zakresie wskazania decyzji wydanej w innej sprawie nie może zostać uznane za usprawiedliwienie nie wniesienia odwołania we wskazanym w pouczeniu terminie, a świadczy o nienależytej dbałości strony o własne interesy.

Art. 112 k.p.a. stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Błędne pouczenie może oznaczać błędne oznaczenie organu właściwego do rozpatrzenia środka prawnego, błędne określenie terminu jego wniesienia albo błędne określenie trybu wniesienia środka prawnego. Za błędne pouczenie należy uznać także brak pouczenia (...) Na przepis art. 112 może powołać się strona, która zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji. Dla wystąpienia skutku przewidzianego w tym przepisie nie jest zatem wystarczające, że w decyzji zawarto błędne pouczenie, lecz jest konieczne, aby strona zastosowała się do tego pouczenia, tj. zgodnie z pouczeniem wniosła środek zaskarżenia przewidziany w tym przepisie (Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.112 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2015). W niniejszej sprawie jak słusznie zauważył organ błąd w pouczeniu nie dotyczył żadnego z wymienionych elementów, a nadto nie występuje sytuacja, w której strony do błędnego pouczenia się zastosowały.

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych powołanych w zaskarżonym postanowieniu, że brak winy w uchybieniu terminu nie uprawdopodabnia przeoczenie wynikające ze słabej znajomości procedury, brak staranności strony w zapoznaniu się z treścią pouczeń czy nieznajomość prawa. A z taką właśnie sytuacją mamy zdaniem Sądu w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji Sąd uznając rozstrzygnięcie organu za odpowiadające prawu jednocześnie uznał zarzuty skarg dotyczące naruszenia wskazanych w nich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego za bezzasadne.

Dodać należy, że skarga M. M. i J. M. została oddalona w części dotyczącej zaskarżonego postanowienia odnoszącej się do jego pkt 1 i 3 z powodu braku interesu prawnego do jego zaskarżenia w tej części. Jak wynika bowiem z treści art 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...). Z pewnością skarżący w niniejszej sprawie posiadają interes prawny w zaskarżeniu do Sądu postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016r., ale wyłącznie co do jego pkt 2, a nie w całości. Skarga R. K. spełnia powyższy warunek, gdyż dotyczy wyłącznie pkt 3 zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.