Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 17/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Beata Kozicka, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. jawna w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – w dalszej części uzasadnienia określane słowem "Kolegium" lub "SKO" – działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz .U. Nr 8, poz.60 z 2005 roku z późn. zm. zwanej dalej Ordynacja podatkowa lub O.p.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia A Sp. j. z siedzibą w R. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2010r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że za podstawę określenia zobowiązania przyjęto [...] m2 powierzchni gruntu (zgodnie z danymi

z ewidencji gruntów: [...] m2 sklasyfikowanych jako "Bp" i [...] m2 sklasyfikowanych jako "Bi") przy zastosowaniu stawki jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] m2 powierzchni budynków (z uwzględnieniem zasady wynikającej z art. 4 ust 2. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) przy zastosowaniu stawki jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle, których wartość zgodnie z oświadczeniem strony wynosi [...] zł.

Od decyzji organu I instancji podatnicy, działający przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnieśli odwołanie zarzucając organowi naruszenie:

- art. 122 Ordynacji podatkowej,

- art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art.5 ust. 1 pkt 2 b) i e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zdaniem pełnomocnika strony, organ I instancji nie podjął niezbędnych działań w celu należytego ustalenia stanu faktycznego. Pełnomocnik podniósł, że nabyta nieruchomość była w bardzo złym stanie technicznym, w związku z czym z przyczyn technicznych nie nadawała się do prowadzenia na niej działalności gospodarczej, a co za tym idzie – przy jej opodatkowaniu winna być zastosowana stawka jak dla budynków i gruntów pozostałych. Ponadto, Spółka planowała przeprowadzenie "gruntownego remontu oraz modernizację budynków" posadowionych na opodatkowanej nieruchomości, jednak z uwagi na brak środków zaniechano tego. Następnie pełnomocnik podniósł, że "nie znajdują żadnego uzasadnienia spotykane

w praktyce twierdzenia, że tylko decyzja organów nadzoru budowlanego jest podstawą do wykazania, że w budynku nie może być ze względów technicznych, prowadzona działalność gospodarcza", dodając, że jeżeli organ podatkowy kwestionuje poprawność złożonej deklaracji, to winien ustalić czy "względy techniczne" występują, a pomocna przy tym może być opinia biegłego, który ustali, jaki jest stan budynku lub budowli. Konkludując pełnomocnik odwołującej stwierdził, iż: "Z ostrożności procesowej wnosi, aby organ odwoławczy w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe w sprawie poprzez powołanie biegłego z zakresu budownictwa ogólnego celem ustalenia czy obiekt przy ul. [...] w R. w obecnym stanie technicznym nadaje się do prowadzenia w nim działalności gospodarczej w zakresie zgodnym z aktualnie prowadzoną działalnością Spółki A. Pozostałych ustaleń strona nie kwestionowała.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ I instancji przyjął, iż w rozpatrywanym przypadku nie występują "przyczyny techniczne" mogące stanowić podstawy do wyłączenia

z opodatkowania najwyższą stawką (ustaloną dla gruntów i budynków związanych

z działalnością gospodarcza) zarówno budynków położonych w R. przy ul. [...], jak również gruntu, na którym budynki te są posadowione.

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U.

z 2010 roku Nr 95, poz. 613), za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zwrócono uwagę, iż z przytoczonej definicji wynika, że już sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku czy gruntu, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania skutkuje tym, iż przedmioty te są związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu najwyższą stawką podatku. Z powołanego przepisu wynika także, że wyłączenie określonego przedmiotu opodatkowania (części budynku, gruntu), będącego w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z opodatkowania najwyższą stawką dotyczy tylko tych sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie – nie może być (w przyszłości) wykorzystywany do prowadzenia działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę. Inaczej mówiąc tymczasowe niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części (np. w związku z planowanym lub koniecznym remontem czy adaptacją) nie uprawnia do zastosowania przy ich opodatkowaniu niższej stawki. Organ odwoławczy podkreślił, że adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi bowiem jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Podkreślono także, że zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem, do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne bądź finansowe, a jedynie względy czy zdarzenia niezależne od podatnika. Przy czym obowiązek wykazania, ze dany przedmiot opodatkowania "ze względów technicznych" nie jest i nie może być w przyszłości wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na przedsiębiorcy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 roku, sygn. akt I SA/Gl 760/04, czy wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 roku, sygn. akt II FSK 773/06), zaś przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2006 roku, sygn. akt II FSK 301/05). Kolegium wskazało także, że oczywiście, z powołanego przepisu nie wynika, by okoliczność dotycząca niemożności wykorzystywania przez przedsiębiorcę przedmiotów opodatkowania (gruntu, budynku) musiała zostać potwierdzona przez właściwy organ – np. nadzoru budowlanego. Podkreślono, że pogląd taki prezentuje zarówno organ I instancji, który nie żądał takiego dowodu od podatnika, jak i Kolegium. Organ odwoławczy podkreślił, że podziela w tym względzie pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach prezentowany w wyroku z dnia 13 października 2009 roku sygn. akt I SA/Gl 152/09, iż okoliczność ta musi być udowodniona przez podatnika w sytuacji, gdy chce on skorzystać z preferencyjnej stawki opodatkowania budynku bądź gruntu. Przy czym okoliczności, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne" mogą być dowodzone wszelkimi środkami dowodowymi, do których należą także oględziny nieruchomości, orzeczenia organów nadzoru budowlanego oraz opinie specjalistów. Zgodnie, bowiem z zasadą wyrażoną w art. 180 §1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Kolegium zauważyło, iż z przedłożonej dokumentacji sprawy wynika, że w dniu 23 stycznia 2009 roku (Rep. A Nr [...]) Spółka jawna A z siedzibą w R. nabyła nieruchomość zapisaną z księdze wieczystej [...] położoną w R. przy ul. [...] składającą się z działek (nr [...],[...],[...]) o łącznej powierzchni [...] m2, zabudowanych budynkiem biurowo-socjalnym i budynkiem magazynowym. Z uwagi na fakt, iż dane wykazane przez stronę do opodatkowania w deklaracji na 2010 rok (z dnia 28 grudnia 2009 roku) wzbudziły wątpliwości organu I instancji, co do ich prawidłowości (wykazano do opodatkowania [...] m2 gruntów przy opodatkowaniu ich stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] m2 powierzchni budynków przy zastosowaniu stawki jak dla budynków mieszkalnych oraz [...] m2 powierzchni budynków przy zastosowaniu stawki jak dla budynków pozostałych), organ ten pismami z dnia 4 października 2010 roku i z dnia 20 stycznia 2011 roku wezwał Spółkę do złożenia korekty deklaracji za ten okres, zgodnie z ustaleniami poczynionymi w trakcie oględzin nieruchomości w dniu 7 lipca 2010 roku, odbytymi w obecności 2 przedstawicieli odwołującej się strony, którzy nie zgłosili zastrzeżeń do protokołu. W odpowiedzi na pismo z dnia 20 stycznia 2011 roku Spółka poinformowała organ podatkowy I instancji pismem z dnia 23 lutego 2011 roku, że deklaracja na 2010 rok została sporządzona "zgodnie z wynikiem ostatniego pomiaru dokonanego przez Pracownika UM R. Stawka podatku została przyjęta właściwa, gdyż obiekt nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej, o czym informowaliśmy w piśmie z dni 31.08.2009r. (...) Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w tym zakresie przez sądy administracyjne do udokumentowania złego stany technicznego budynku wystarczające jest samodzielne dokonanie takiej oceny przez podatnika". W przywołanym przez stronę piśmie z dnia 31 sierpnia 2009 roku poinformowano organ I instancji (między innymi), że zakupiony budynek był w złym stanie technicznym i obecnie jest remontowany.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia [...] nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia A Sp. j. z siedzibą w R. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok, a po zakończonym postępowaniu – pismem z dnia 29 czerwca 2011 roku – zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Spółka nie skorzystała ze swojego prawa. Nie skorzystała też z możliwości wypowiedzenia się, ani nie przedstawiła żadnych nowych dowodów mogących mieć znaczenie w sprawie po zawiadomieniu Kolegium (pismo z dnia [...] nr [...] o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów). Mając na uwadze powyższe Prezydent Miasta R. wydał w dniu [...] decyzję, którą określił stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok. Po analizie akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że zasadnie organ I instancji przyjął, iż w rozpatrywanym przypadku nie występują "przyczyny techniczne" mogące być podstawą do wyłączenia z opodatkowania najwyższą stawką (ustaloną dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą), zarówno budynków położonych w R. przy ul. [...], jak również gruntu, na którym budynki te są posadowione. Potwierdzają to, bowiem ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w tym oględziny nieruchomości oraz wyjaśnienia samej odwołującej, która stwierdziła (między innymi), że w budynku w 2009 roku prowadziła prace remontowe, a w chwili obecnej "wobec braku środków finansowych zaniechała tego". Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnego dowodu na to, iż przedmiotowe budynki nie będą mogły być w przyszłości wykorzystywane przy prowadzonej działalności gospodarczej. Tym bardziej, że z aktualnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż przedmiotem działalności Spółki jest – oprócz produkcji określonych urządzeń i wykonywania określonych usług – także sprzedaż hurtowa wielu artykułów i materiałów budowlanych, oraz ich magazynowanie i przechowywanie. Kolegium zauważyło, że w aktach sprawy znajduje się fotografia reklamy Spółki, z której wynika, iż w R. przy ul. [...] znajdował się salon sprzedaży urządzeń chłodniczych i gastronomicznych strony. Ponadto odwołująca na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek opinii bądź opracowań technicznych dotyczących gruntu czy budynków przy ul. [...], które mogły mieć znaczenie w sprawie i w konsekwencji stanowić podstawę do obniżenia stawki podatku bądź to budynku (jego części), bądź gruntu. Tym samym za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem – jak już wcześniej wyjaśniono – powołany przepis uzależnia brak możliwości wykorzystania danej nieruchomości (jej części) do prowadzenia działalności gospodarczej od trwałych przeszkód, których w trakcie postępowania nie stwierdzono. Kolegium zwróciło także uwagę na fakt, że grunt stanowi odrębny przedmiot opodatkowania i "względy techniczne" dotyczące np. budynku nie mogą być przenoszone na grunt. Podkreślono natomiast jeszcze raz, że przejściowe niewykorzystanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Zauważono także, że przepisy BHP i przepisy ustawy o ochronie przeciwpożarowej nie znajdują zastosowania przy określaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Skład orzekający uznał też za nieuprawniony zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, bowiem organ I instancji przeprowadził postępowanie podatkowe, w którym zapewnił stronie czynny udział, zaś poczynione ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium uznało także, iż nie znajduje uzasadnienia wniosek zawarty w odwołaniu o powołanie biegłego z zakresu budownictwa, bowiem w trakcie postępowania strona o dopuszczenie takiego dowodu nie wnosiła, zaś zebrane w sprawie dowody (w tym wyniki oględzin nieruchomości, dokumentacja fotograficzna, czy wyjaśnienia samej odwołującej) oraz poczynione w trakcie postępowania ustalenia były wystarczające do uznania, że w sprawie nie występują przesłanki do zastosowania ani dla budynków (bądź ich części), ani dla gruntu (bądź jego części) niższych stawek podatku od nieruchomości "ze względów technicznych". Odnosząc się natomiast do powołanego w odwołaniu wyroku Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010 roku Kolegium zauważyło, że jest to orzeczenie nieprawomocne.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] została zaskarżona przez pełnomocnika strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie:

- art. 1a ust.1 pkt 3) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię, a w szczególności poprzez pominięcie przez organy podatkowe faktu, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych,

- art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - poprzez błędne przyjęcie, iż podjęte zostały wystarczające czynności celem całkowitego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo iż organ II instancji nie dokonał weryfikacji danych zawartych w złożonej w dniu 31.12.2009r. przez skarżącą deklaracji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2010r., a także poprzez nieuwzględnienie twierdzeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia 18.02.2011r., oraz

- art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa – poprzez błędne przyjęcie, że został w sposób wystarczający rozpatrzony cały materiał dowodowy, a także poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania, akcentując, iż w razie stwierdzenia, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, podlega on opodatkowaniu, jako tzw. "nieruchomość pozostała" w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt 2) lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, a zakupiony przez skarżącą obiekt, który był przedmiotem opodatkowania nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Pełnomocnik strony podkreślił, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez wspólnika skarżącej spółki Pana G.K. w ramach tzw. przejęcia za długi. Nabycie tego obiektu nie nastąpiło zatem w celu prowadzenia w jego obrębie działalności przez skarżącą spółkę. W dacie zakupu obiekt był nieczynny oraz znajdował się w fatalnym stanie technicznym, co spowodowało, iż prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej było niemożliwe. Użytkowanie tego obiektu – bez względu na jego charakter – pozostawałoby w sprzeczności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz z przepisami przeciwpożarowymi. O stanie budynku świadczyły m.in. brak barierek na schodach prowadzących na piętro, zbutwiałe stopnie schodów, brak okien na drugiej kondygnacji, odpadające kawałki sufitu. Fakt ten został odnotowany w protokole oględzin prowadzonych przez organ I instancji w dniu 7 lipca 2010r. Pełnomocnik podkreślił, iż do dnia złożenia przedmiotowej skargi, stan budynku nie uległ zmianie. W przekonaniu strony skarżącej do udokumentowania złego stanu technicznego budynku wystarczające jest samodzielne dokonanie takiej oceny przez podatnika na podstawie obiektywnych faktów. Na potwierdzenie tego pełnomocnik przytoczył treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010r. sygn. akt ISA/Gl 901/10, w którym zdaniem Sądu względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych winny odnosić się do przedmiotu opodatkowania, a przyczyny o innym charakterze będące po stronie podatnika należy uznać za bezprzedmiotowe. Stąd Sąd uznał, iż względy techniczne to "obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot". W świetle okoliczności, iż w obecnym stanie budynku, podatnik nie mógłby prowadzić działalności gospodarczej polegającej – zgodnie z profilem faktycznie prowadzonej działalności firmy – na produkcji urządzeń chłodniczych i wyposażenia gastronomicznego, okoliczność ta powinna być uwzględniona z urzędu przez organy podatkowe.

Zdaniem skarżącej nie znajduje także poparcia w treści przepisów obowiązującego prawa ani też w doktrynie spotykane obecnie zarysowane w praktyce stanowisko organów podatkowych, sprowadzające się do tego, iż podstawą do wykazania, że w danym budynku nie może być ze względów technicznych prowadzona działalność gospodarcza winna być decyzja lub inny akt administracyjny organów nadzoru budowlanego w przedmiocie stanu technicznego budynku tak np. WSA w Rzeszowie – wyrok z dnia 23 marca 2006r. sygn. I SA/Rz 517/05 oraz WSA w Warszawie - wyrok z dnia 10 września 2007r. sygn. III SA/Wa 767/07/.

Jak podniosła skarżąca, decyzje zapadłe w toku postępowania podatkowego wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności pełnomocnik skarżącej podniósł, iż organ I instancji w sposób błędny dokonał wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt. 3) in fine ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniach obu aktów administracyjnych nasuwa wnioski, iż organy podatkowe odniosły "względy techniczne" do przyczyn leżących po stronie podatnika, a nie do przedmiotu opodatkowania. Względy techniczne winny mieć związek ze stanem technicznym nieruchomości oraz wzniesionymi na jej gruncie budynkami oraz powodować, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności wykonywanej przez danego przedsiębiorcę. Dotyczą one jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Stanowią, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku (tak WSA w Gliwicach- wyrok z dnia 14 grudnia 2010r. sygn. I SA/Gl 901/10).

W ocenie skarżącej również niebagatelne znaczenie ma fakt przyjęcia stanowiska przez organy podatkowe, a zwłaszcza przez organ I instancji, iż brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych musi wiązać się z niemożliwością wykorzystywania ich do szeroko rozumianej działalności, a nie do prowadzenia przez przedsiębiorcę konkretnego rodzaju działalności. W ocenie skarżącej takie ujęcie pozostaje w sprzeczności z aktualnym poglądem doktryny, zgodnie, z którym wymieniony przepis winien zostać poddany nieco węższej wykładni. Co prawda w świetle reguły interpretacyjnej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 4) powołanej ustawy działalnością gospodarczą jest działalność zdefiniowana w przepisach ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, to jednak dokonując wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3) należy również mieć na uwadze faktycznie prowadzoną działalność przez podatnika. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że organ odwoławczy słusznie zauważył, iż rodzaj działalności gospodarczej strony skarżącej wynika z treści wpisu podmiotu w Krajowym Rejestrze Sądowym, tym niemniej nie można przejść obojętnie wobec tej znamiennej okoliczności, że skarżąca spółka prowadzi faktycznie tylko działalność polegającą na produkcji urządzeń chłodniczych i wyposażenia gastronomicznego. Do tego ostatniego rodzaju działalności budynek objęty zobowiązaniem podatkowym nie mógł być wykorzystany nie tylko z uwagi na jego stan techniczny, ale także powierzchnię, układ pomieszczeń oraz ciągi komunikacyjne.

Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż konsekwencją wadliwej wykładni cytowanej powyżej normy oraz ustaleń w toku postępowania było niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. b) i w efekcie niezastosowania stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonej w art. 5 ust.1 pkt 2) lit e). Organy administracji podatkowej, zdaniem skarżącej, winny były zastosować stawkę podatkową zgodnie z lit. e powołanego przepisu do powierzchni użytkowej budynku, który nie mógł być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą spółkę wskutek wystąpienia wyżej wymienionych względów technicznych.

Zdaniem pełnomocnika w zakresie naruszenia przepisów proceduralnych podnieść należy, iż organ podatkowy nie podjął niezbędnych działań wykorzystując dostępne mu środki celem należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa.

Ze względów wiadomych organowi podatkowemu nie zostały poddane weryfikacji zapisy deklaracji z dnia 31.12.2009r. dot. podatku od nieruchomości za rok 2010.

W decyzji organu odwoławczego brak również wskazania powodów nieuwzględnienia twierdzeń podatnika zawartych w jego piśmie z dnia 18.02.2011r. Odnosząc się do czynności podjętych w toku oględzin celem ustalenia czy prowadzenie działalności mogło mieć miejsce biorąc pod uwagę względy techniczne nowo-nabytego budynku, dodać należy, iż jeżeli organ I instancji miał wątpliwości w tym przedmiocie - wobec pojawienia się twierdzeń wspólnika skarżącej spółki dotyczącego fatalnego stanu technicznego obiektu (twierdzenie odnotowane w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta R.), wówczas należało zasięgnąć opinii biegłego z zakresu budownictwa ogólnego. Podobnie mógł postąpić organ odwoławczy, w szczególności, że przedmiotowy wniosek został złożony w treści odwołania.

Pełnomocnik skarżącej podkreślił, iż organ podatkowy II instancji winien także przeprowadzić postępowanie dowodowe, celem weryfikacji stanu faktycznego. Analogicznie, jak organ I instancji – nie powinien poprzestać jedynie na ustaleniach poczynionych na etapie poprzedniego postępowania podatkowego zwieńczonego decyzją, która w toku instancji została ostatecznie uchylona, a sprawa skierowana do ponownego rozpoznania. Prezydent Miasta R. wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...], iż przyjmuje ustalenia poczynione w trakcie oględzin nieruchomości z dnia 7 lipca 2010r. Na tych ustaleniach oparł się też organ odwoławczy. Oznacza to, iż organ ten posiłkuje się protokołem oględzin oraz treścią ustaleń dokonanych w toku uprzednio prowadzonego postępowania podatkowego, nie prowadząc tak naprawdę postępowania zmierzającego do ustalenia okoliczności faktycznych.

W konkluzji skargi skonstatowano, że wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji jest zasadny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało zarzuty zawarte w skardze za bezzasadne, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje.

Skarga zasadna nie jest, albowiem wbrew twierdzeniom w niej zawartym zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest poprawność zakwestionowanej przez organy podatkowe korekty deklaracji dla podatku od nieruchomości za 2010 r., w której Spółka wyłączyła ze względu na stan techniczny z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla przedmiotów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, budynki i grunty nabyte w dniu 9 stycznia 2009 r., stosując dla tych obiektów stawkę niższą.

Podkreślenia wymaga, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej w skrócie u.p.o.l), zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ani wskazany przepis, ani też żaden inny ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". Interpretacja tego przepisu wymaga zatem sięgnięcia zarówno do poglądów judykatury, jak i poglądów orzecznictwa, które niejednokrotnie zajmowało się wykładnią tego sformułowania. W orzecznictwie sądowym za utrwalony należy uznać pogląd, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany w działalności trwale, i to niezależnie od woli podatnika. "Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość, uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio, dochodów w danym roku podatkowym" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r. ( sygn. akt II FSK 301/05, niepubl.)."Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych" - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 r. (I SA/Gl 760/04, niepubl). "Brak przyłącza wodno-kanalizacyjnego, instalacji elektrycznej, częściowy brak okien i szyb dotyczą instalacji i urządzeń, więc materii, która nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości. Ustawa odróżnia bowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" - wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2005 r.(I SA/Po 2213/03, niepubl"). "Podane przez Spółkę przesłanki wyłączenia części gruntów z gruntów związanych z działalnością gospodarczą, w postaci niskich parametrów jakościowych kopaliny, niespełniających wymagań w produkcji cementu o jakości określonej normą polską, a także brak zapotrzebowania Cementowni Ch. na surowiec z tego złoża stanowią względy natury ekonomicznej i nie mają związku ze stanem technicznym nieruchomości" - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, siedziba w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r.,( sygn. aktI SA/Lu 59/04)."Twierdzenie, iż grunty obejmują bagna nie może wpływać na wysokość stawki podatku, albowiem w istocie kwestionuje się w ten sposób prawidłowość ewidencji gruntów i budynków. Aby okoliczność ta mogła mieć wpływ na wymiar podatków, podatnik powinien zmierzać do dokonania stosownej zmiany w tej ewidencji" - wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 sierpnia 2006 r., ( sygn. akt I SA/Gd 234/05, niepubl). Z kolei w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1490/10 NSA wyraził pogląd, że:

1. Za niedopuszczalną należy uznać próbę rozszerzenia pojęcia "względy techniczne" w oparciu o analizę ekonomicznej celowości zabiegów zmierzających do przywrócenia gruntów czy budynków do użyteczności gospodarczej, zamiast oparcia oceny tylko na technicznej możliwości przywrócenia tej użyteczności.

2. Gdyby, ze względów technicznych, uporządkowanie działki było niemożliwe, lub gdyby, ze względów technicznych, niemożliwe było poprawienie dostępu do drogi publicznej, a ponadto gdyby wykluczało to możliwość prowadzenia na działce działalności gospodarczej, dopiero wtedy spełniona byłaby przesłanka opodatkowania przy zastosowaniu obniżonej stawki podatku od nieruchomości (System Informacji Prawnej LEX nr 1125426).

W badanej sprawie – jak wynika z przedłożonych akt podatkowych – strona skarżąca nabyła w dniu 23 stycznia 2009 roku (Rep. A Nr [...]) nieruchomość zapisaną z księdze wieczystej [...] położoną w R. przy ul. [...] składającą się z działek (nr [...],[...],[...]) o łącznej powierzchni [...]m2, zabudowanych budynkiem biurowo-socjalnym i budynkiem magazynowym. W dniu 7 lipca 2010 roku, odbyto oględziny nieruchomości w obecności 2 przedstawicieli strony skarżącej, którzy nie zgłosili zastrzeżeń do protokołu. Z załączonego protokołu oględzin wynika m.in., że w 2009 r. prowadzony był na nieruchomości remont, jednakże brak środków finansowych uniemożliwił jego zakończenie (karta nr 1/9 akt podatkowych). Do akt została dołączona dokumentacja fotograficzna ( 16 zdjęć ), zawierająca zdjęcie budynku, jego wnętrza, w tym pokoi biurowych, reklamę skarżącej Spółki ze wskazaniem adresu salonu sprzedaży. Z dokumentacji tej wynika, że A producent urządzeń chłodniczych i gastronomicznych posiada salon sprzedaży położony w R. przy ul. [...]. Na budynku także znajduje się szyld A, a przed budynkiem został sfotografowany samochód z napisami A [...] R., ul. [...]. Zdjęcia wnętrza budynku obejmują zarówno pomieszczenia remontowane, jak i pomieszczenia biurowe. Na tych ostatnich sfotografowany został pracownik, siedzący za biurkiem. Jak wynika ze zdjęć, pomieszczenia są czyste oraz znajdują się w nich meble biurowe, tj. regały i biurka. W materiale dowodowym znajduje się także pismo Spółki z dnia 31 sierpnia 2009 r., w którym stwierdzono, że budynek nie nadaje się do użytku ze względów technicznych oraz że "obecnie budynek jest remontowany".

Przechodząc do istoty sporu, zauważyć należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. - w brzmieniu obowiązującym w 2010 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy). Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 wyżej powołanej ustawy). Definicje gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera treść art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (niemającymi zastosowania w rozpoznawanej sprawie), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Stąd też racje ma organ odwoławczy stwierdzając, iż ugruntowane są już poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, że powołana regulacja dowodzi, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, chociażby był on tylko jednym ze współwłaścicieli przedmiotów opodatkowania, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla celów tego podatku nie ma też znaczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to jak intensywnie. W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy nie ma też znaczenia cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, fakt, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa, nie mają wpływu również umowy zawarte pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r., II FSK 1888/07, Lex nr 495385, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., II FSK 1786/07, Lex 528078, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., II FSK 1354/07, Lex 478297, wyrok WSA z dnia 21 października 2008 r., I SA/Łd 242/08, Lex 498183, wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010 r., I SA/Op 546/09, wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008 r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008 r., I SA/Wr 1407/07, Lex 483100).

W ocenie Sądu dokonana przez organy kwalifikacja stanu faktycznego, ustalonego w sprawie nie narusza prawa. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że w piśmie z dnia 18 lutego 2011 r., na które powołuje się pełnomocnik Spółki zarzucając jego nieuwzględnienie, został zawarty pogląd, że obiekt nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej a ponadto, że do udokumentowania złego stanu technicznego wystarczające jest samodzielne dokonanie takiej oceny przez podatnika. W tej kwestii należy wskazać, że organy obu instancji konsekwentnie wskazywały, że nie stanowi "jedynego dowodu" niemożliwości wykorzystania nieruchomości ze względów technicznych, dowód w postaci orzeczenia czy to organu administracji architektonicznej, czy nadzoru budowlanego, akcentując, że okoliczność ta może być dowodzona każdym środkiem dowodowym. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika, organ dokonał także weryfikacji danych zawartych w deklaracji złożonej w dniu 31 grudnia 2009 r. Organ pierwszej instancji wezwał Spółkę pismem z dnia 11 maja 2009 r. do wyjaśnienia istniejących wątpliwości, a następnie wszczął postępowanie podatkowe postanowieniem z dnia 3 czerwca 2010 r. Pismem z dnia 4 października 2010 r. – po dokonaniu oględzin nieruchomości - wezwał z kolei Spółkę do korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2010 r. Po raz kolejny wezwał Spółkę do dokonania korekty pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. Wynikiem przeprowadzonego postępowania była decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku do nieruchomości za 2010 r., w uzasadnieniu, której organ wyjaśnił, z jakich powodów i na jakiej podstawie przyjął, że przedmioty opodatkowania będące jej własnością podlegają opodatkowaniu według stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wywiedzione wnioski mają odzwierciedlenie w stanie faktycznym sprawy. Poza sporem pozostaje fakt, że Spółka jest właścicielem spornej nieruchomości oraz że posadowiony na niej budynek jest remontowany. Spółka prowadzi działalność m.in. w zakresie produkcji urządzeń chłodniczych i gastronomicznych. Fakt, że w roku podatkowym 2010 na nieruchomości tej nie była prowadzona produkcja tych urządzeń nie może przesądzać o braku możliwości wykorzystywania jej do prowadzonej działalności gospodarczej.

Nie uzasadnia takiego wyłączenia czy to brak środków finansowych czy konieczność remontu lub modernizacji, adaptacji obiektu. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto należy podnieść, że z wykładni celowościowej art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wynika, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też wymaga nakładów w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do wykorzystania. Z powyższych powodów Sąd uznał, że w świetle powyższych rozważań przeprowadzona przez organy podatkowe wykładnia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie budzi zastrzeżeń. Wobec tego sformułowany w skardze zarzut naruszenia ww. przepisu prawa materialnego uznać należy za bezzasadny.

Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie wyjaśniające pozwalające na prawidłowe określenie stanu technicznego przedmiotów opodatkowania w roku 2010. Wobec tego za chybione uznać należy również zarzuty naruszenia przepisów art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że względy techniczne przesądzają o tym, że nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niepowołania przez organy podatkowe biegłego w zakresie budownictwa, należy wskazać, że w myśl art. 197 § 1 Op. biegłego powołuje się, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W sytuacji natomiast, gdy organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, tak jak miało miejsce to na gruncie niniejszej sprawy, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W badanej sprawie organ dysponując aktem notarialnym nabycia przez Spółkę nieruchomości, wynikami oględzin, dokumentacją fotograficzną stwierdził, że nieruchomość nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Sąd nie dopatrzył się również przekroczenia przez organy podatkowe granic swobodnej oceny dowodów określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe dokonały wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału rozumianego jako uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich wiarogodności. Nie ma w sprawie podstaw, aby zdyskwalifikować przeprowadzoną ocenę dowodów.

Sąd nie stwierdził także, by uzasadnienie decyzji nie spełniało wymogów określonych w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawierała wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne.

Reasumując, stwierdzić wypada, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające pozwalające na prawidłowe określenie stanu technicznego przedmiotu opodatkowania. W stanie faktycznym sprawy nie budzi zastrzeżeń dokonana przez organ podatkowy ocena, iż brak było przesłanek do wyłączenia z opodatkowania przedmiotowego budynku ze względów technicznych.

W oparciu o powyższe ustalenia i wywody Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ) i orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 tej ustawy.