Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1601/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia


UZASADNIENIE

W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w likwidacji reprezentowana przez likwidatora S. P. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2013 r. odrzucające jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r.

W uzasadnieniu wniosku podała, że powzięła wiadomość o postanowieniu z dnia 15 lipca 2013 r., w dniu 28 października 2013 r., kiedy z aktami niniejszej

sprawy zapoznał się jej likwidator.

Spółka podkreśliła, że nigdy nie doręczono jej postanowienia z dnia 15 lipca 2013 r.

Stwierdziła, że mimo, iż w dniu 26 lipca 2013 r. nadano sądową przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia 15 lipca 2013 r., to brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do jej doręczenia w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.".

Zdaniem skarżącej z analizy przesyłki wynika, że awizo zostało włożone do skrzynki, podczas gdy budynek przy ul. B. [...] w W. nie ma skrzynek, co oznacza, że na kopercie znajduje się błędna informacja, a ona nie miała możliwości powzięcia informacji o skierowaniu do niej przesyłki, zawierającej postanowienie z dnia 15 lipca 2013 r.

W konkluzji skarżąca podkreśliła, że zaistniały w jej sprawie wszystkie przesłanki przywrócenia terminu – stąd jej wniosek winien być przez Sąd uwzględniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta

przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do uchybienia 7-dniowego terminu

do wniesienia zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 15 lipca 2013 r., który dla skarżącej upłynął w dniu 19 sierpnia 2013 r., skoro postanowienie z dnia 15 lipca

2013 r. zostało uznane za doręczone w dniu 12 sierpnia 2013 r. (por. k. 60 akt sądowych).

Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony przez likwidatora skarżącej spółki w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy,

likwidator zapoznał się z aktami sprawy, w których znajduje się postanowienie z dnia 15 lipca 2013 r., w dniu 28 października 2013 r., co oznacza, że złożony w dniu 4 listopada 2013 r. wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem

7-dniowego terminu.

Ponadto składając wniosek, skarżąca dokonała czynności, której nie dokonała w terminie.

Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o

przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak

winy w uchybieniu terminu.

W judykaturze już od dawna przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, stanowiący sytuację, gdy

zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r. II FZ 203/12, LEX nr 1137710, postanowienie NSA z

dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GZ 257/12, LEX nr 1223957 oraz postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt II GZ 224/12, LEX nr 12257/11).

Uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu skarżąca spółka zakwestionowała skuteczność doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie

Sądu w trybie art. 73 p.p.s.a. Podniosła, że w budynku przy ul. B.

[...] w W. nie ma skrzynek, podczas gdy z analizy przesyłki wynika, że awizo zostało włożone do skrzynki.

Sąd podziela twierdzenie skarżącej, że skuteczność doręczenia w trybie art.

73 p.p.s.a. zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o miejscu pozostawienia pisma i możliwości jego odbioru. Sąd daje także wiarę twierdzeniu skarżącej, że w budynku, w którym skarżąca funkcjonowała w dacie doręczania przesyłki, nie ma skrzynek pocztowych. Jednocześnie jednak Sąd nie zgadza z zarzutem skarżącej, że doręczenie w trybie art. 73 p.p.s.a. było w jej

sprawie wadliwe.

Ze znajdującego się na k. 60 zwrotnego potwierdzenia odbioru awizowanej przesyłki wynika, że zawiadomienie o przesyłce i możliwości jej odbioru we właściwej placówce pocztowej umieszczono w drzwiach adresata, a nie jak skarżąca podnosi

w skrzynce pocztowej, której w budynku nie ma. Ponadto przesyłka była dwukrotnie awizowana, a jej zwrot do Sądu nastąpił po upływie terminu do jej podjęcia. Prawidłowość doręczenia postanowienia w trybie art. 73 p.p.s.a. nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości.

Zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oparty na próbie obalenia domniemania doręczenia na podstawie art. 73 p.p.s.a. nie uzasadnia w ocenie Sądu braku winy w jego uchybieniu

Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy

– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.