Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 755/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 34 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: § 204 ust. 5, § 206
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 97 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Asesor WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skarg Ł. L., D. S., E. Spółki z o.o. z siedzibą w L., J. L. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 19 czerwca 2018 r., nr IF-VII.7840.1.15.2018.MK, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce C. P.. K., M.. M. sp. j. (dalej jako: inwestor lub Spółka) pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejących budynków kamienic z przeznaczeniem na budynek usługowy (sala koncertowa, rozrywka, multimedia) z częścią techniczną, gospodarczą i parkingiem podziemnym wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz zagospodarowaniem dziedzińca wewnętrznego

i rozbiórką odcinka zewnętrznej kanalizacji deszczowej na działkach o nr: [...] przy

ul. [...]/ [...], nr [...] przy ul. [...] oraz nr [...] stanowiącej pas drogowy ul. [...] w L. w zakresie lokalizacji zadaszenia nad wejściem do budynku.

W ocenie organu, projekt budowlany został opracowany zgodnie z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z [...] r., projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285, ze zm.), jest kompletny, zawiera wymagane projekt geotechniczny i opinię geotechniczną, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawców w zakresie ochrony przeciwpożarowej i warunków sanitarno-higienicznych. Inwestor uzyskał zgodę L. W. K. Z. na wykonanie projektowanych robót budowlanych. Ponadto projektant branży konstrukcyjnej wykazał zachowanie bezpieczeństwa konstrukcji sąsiednich budynków stwierdzając w ekspertyzie technicznej dotyczącej stanu technicznego istniejących budynków oraz wpływu na nie projektowanej rozbudowy, że "konstrukcja nośna projektowanej części nie będzie miała negatywnego wpływu na istniejący zespół kamienic jak również na istniejącą ścianę sąsiedniej kamienicy pod względem konstrukcyjnym między innymi poprzez odpowiednie jej zabezpieczenie oraz projektowany poziom posadowienia.

Od decyzji odwołania wnieśli D. S., E. spółka z o.o. z siedzibą w L., Ł. L., J. L. oraz P. K.. Odwołujący się zarzucili przede wszystkim: że realizacja inwestycji będzie miała negatywny wpływ na nieruchomości sąsiednie; że projekt nie przewiduje rozwiązań mających zapobiec utracie oparcia przez budynki na nieruchomościach sąsiednich ani nie uwzględnia warunków geotechnicznych na obszarach przyległych; że w zakresie zadaszenia nad drogą wniosek jest próbą legalizacji już wykonanych prac; że organ nie zawiesił postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowań prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. oraz L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które są zagadnieniem wstępnym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Odwołanie wniosła również Wspólnota Mieszkaniowa G. , zarzucając błędne określenie stron postępowania, a co z tym idzie brak jej udziału w postępowaniu.

Po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wstępie, że brak udziału Wspólnoty pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Krąg stron postępowania został ustalony przez Organ I instancji na podstawie informacji z rejestru gruntów

i obejmuje wszystkich współwłaścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji a co za tym idzie wszystkich członków Wspólnoty, zapewniając im uczestniczenie w postępowaniu i możliwość ochrony ich praw wynikających z własności nieruchomości. Ponadto odwołanie złożone przez Wspólnotę zostało pozostawione bez rozpatrzenia, gdyż jego braki formalne nie zostały usunięte w terminie zakreślonym przez organ.

Podniesiony w odwołaniach zarzut dotyczący wykonania zadaszenia przed wejściem do budynku i próby legalizacji samowoli budowlanej w tym zakresie nie został potwierdzony. Na żądanie Wojewody Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. przeprowadził w dniu 10 maja 2018 r. kontrolę, która nie potwierdziła faktu wykonania jakichkolwiek tego rodzaju prac.

Wojewoda nie podzielił również zarzutów odnoszących się do kwestii negatywnego wpływu projektowanych prac na stabilność sąsiednich budynków. Projekt określa warunki prowadzenia prac w zakresie wykopów szerokoprzestrzennych przewidując zastosowanie ściany oddzielającej nieruchomość sąsiednią wykonaną z grodzic stalowych zagłębianych statycznie, bezwibracyjnie, poniżej poziomu posadowienia budynków na działce sąsiedniej, częściowo traconych. Zastosowanie tego rozwiązania zapobiega jakimkolwiek ruchom podłoża po stronie nie objętej wykonaniem wykopu. Pozostawienie grodzic jako trwałego zabezpieczenia po wykonaniu przewidzianych prac w wykopie i jego zasypaniu spowoduje trwałe umocnienie gruntu, nie dopuszczające do jego osiadania. Przyjęte rozwiązania zarówno w zakresie zabezpieczenia prowadzonych prac, układu konstrukcyjnego projektowanego budynku jak i zalecenia projektanta dotyczące prowadzenia stałej kontroli budynków sąsiednich w czasie prowadzenia prac zapewniają utrzymanie stabilności sąsiednich budynków w zakresie ich posadowienia, a co za tym idzie uniknięcie negatywnego wpływu prowadzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie zarówno w trakcie prowadzenia prac jak i późniejszej eksploatacji projektowanego budynku.

Zdaniem Wojewody nie są również zasadne zarzuty dotyczące nie uwzględnienia warunków geotechnicznych na obszarach przyległych. Załączona do projektu opinia geotechniczna sporządzona przez spółkę P. obejmuje opracowanie wyników odwiertów wykonanych na działkach będących terenem przyszłej inwestycji określające warunki gruntowo- wodne na terenie planowanej inwestycji do głębokości 12 m ppt. W opinii wskazano, że posadowienie budynków na czwartorzędowych gruntach rodzimych powoduje, iż geologiczne warunki posadowienia obiektów można uznać za proste, pomimo występowania powyżej gruntu rodzimego namułów gliniastych z niekontrolowanym nasypem antropogenicznym. Dodatkowo na etapie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył opinię geotechniczną sporządzoną przez uprawnionego geologa, stanowiącą analizę przekrojów geologicznych na podstawie odwiertów wykonanych na potrzeby wydania opinii przez spółkę P. . Opinia ta w pełni potwierdza wnioski wynikające z badań przeprowadzonych przez spółkę P. , dając jednocześnie obraz warunków gruntowych występujących na działkach okolicznych.

Wojewoda uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż postępowania prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. oraz L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie stanowią zagadnień wstępnych w przedmiotowej sprawie. Postępowania te dotyczą robót wykonanych w kamienicach położonych na sąsiedniej działce nr [...], a zatem sprawy te dotyczą odrębnych działek i nie mają na siebie wpływu.

Wojewoda nie podzielił argumentów podniesionych w odwołaniu, że sporną inwestycję należało zakwalifikować jako obejmującą budynek zabytkowy, do III kategorii geotechnicznej i, co za tym idzie, opracować odpowiednią dla tej kategorii dokumentację geotechniczno-inżynierską. Do rejestru zabytków wpisane są kamienice położone na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] zlokalizowane w pierzei ulicy [...]. Budynki te, wyremontowane w latach ubiegłych nie są objęte przedmiotową inwestycją. Budynki oficyn, których nadbudowę, rozbudowę

i przebudowę przewiduje projekt budowlany nie są i nie były wpisane do rejestru zabytków. Projektowane prace nie dotyczą obiektów wpisanych do rejestru zabytków, zatem nie kwalifikują się one do objęcia trzecią kategorią geotechniczną. Dołączone do akt sprawy opinie geotechniczne sporządzone przez spółkę P. sp. z o.o. i mgr inż. J. S. jednoznacznie określają warunki posadowienia obiektu jako proste. W zawiązku z powyższym projektant zakwalifikował inwestycję do drugiej kategorii geotechnicznej, a organy nie znalazły podstaw do zakwestionowania prawidłowości tej kwalifikacji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, Wojewoda zauważył, że złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera odpowiednią ekspertyzę stanu technicznego budynków sporządzoną przez projektanta branży konstrukcyjnej, opartą na oględzinach budynków zarówno na działkach objętych pracami projektowymi jak i na działkach sąsiednich objętych obszarem oddziaływania inwestycji, wiedzy na temat ich stanu technicznego wynikającej z pełnienia przez autora opracowania funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego w czasie remontu kamienic położonych na działkach [...] i [...] w pierzei ulicy [...] oraz opracowań określających geotechniczne warunki posadowienia projektowanych obiektów. Wbrew podnoszonym w odwołaniach zarzutom, obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego został określony prawidłowo.

W kwestii uciążliwości dla sąsiedniej zabudowy Wojewoda stwierdził, że dołączona do projektu budowlanego analiza zacieniania i przesłaniania dla działek sąsiednich jednoznacznie określa, że budynek położony przy ul. [...] (jego elewacja tylna) pozostaje przed rozpoczęciem inwestycji w strefie cienia. Projektowany budynek nie wprowadzi zmian w tej materii dla budynku G. . Hałas i drgania generowane przez pracujące urządzenia i instalacje w projektowanym budynku (zwłaszcza centrala wentylacyjna będąca potencjalnym źródłem największych drgań

i hałasu została umieszczona w części podziemnej projektowanego budynku, a zastosowane rozwiązania techniczne w zakresie posadowienia urządzeń przewidują eliminacje przenoszenia drgań i hałasu) na konstrukcję projektowanego budynku, a co za tym idzie, przez grunt, na nieruchomości sąsiednie. Projektowany budynek, znacząco wyższy od obecnie istniejącego, będzie stanowił swego rodzaju ekran akustyczny, oddzielający wewnętrzny dziedziniec od działki nr [...], w związku z czym planowana inwestycja powinna wywrzeć pozytywny wpływ w zakresie hałasu pochodzącego z wewnętrznego dziedzińca.

W ocenie Wojewody niezasadne są również pozostałe zarzuty odwołań, w tym błędnego określenia strony (inwestora), niedołączenia wymaganych oświadczeń, niespełnienia wymogów technicznych co do usytuowania budynku na działce i kwestii zacienienia.

Na decyzję Wojewody skargi wnieśli: Ł. L. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 755/18), D. S. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 755/18), spółka E. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 757/18), J. L. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 758/18). Treść zarzutów podniesionych w skargach jest identyczna. Skarżący zarzucili naruszenie:

(1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy organ powinien zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowań przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego miasta L. oraz L. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a następnie Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, gdyż rozstrzygnięcia tych spraw stanowią zagadnienia wstępne dla niniejszej sprawy;

(2) art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej jako: P.b.), § 4 ust. 3 pkt 3 lit. h w zw. § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463) w zw. z art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy inwestycję należało zakwalifikować jako obejmującą budynek zabytkowy oraz do III kat. geotechnicznej oraz opracować dokumentację geotechniczno-inżynierską o której mowa w § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia;

(3) § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. w zw. z art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę w sytuacji gdy nie została przedłożona ekspertyza techniczna stanu obiektu istniejącego stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniająca oddziaływanie spowodowane wzniesieniem nowego budynku, a także w sytuacji gdy w braku ekspertyzy nie można wykluczyć, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu;

(5) art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zbadania

i rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, a w szczególności utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej wadliwy projekt budowlany; ponadto naruszenie tych przepisów wyrażało się w niewyjaśnieniu istotnych okoliczności faktycznych sprawy takich jak: fakt, że w zakresie zadaszenia wniosek inwestora stanowił próbę obejścia przepisów i legalizacji wykonanego już w tym miejscu zadaszenia; budowa parkingu podziemnego może spowodować zagrożenie dla życia

i zdrowia wielu osób, a także może zagrozić stabilności sąsiednich budynków; realizacja zatwierdzonego projektu budowlanego będzie miała negatywny wpływ na nieruchomości sąsiednie; w projekcie brak określenia działań i robót mających zapobiec utracie oparcia przez budynki na nieruchomościach sąsiednich; projekt nie uwzględnia warunków geotechnicznych na obszarach przyległych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r., na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) Sąd postanowił połączyć ww. sprawy o sygn. akt II SA/Lu 755/18, 756/18, 757/18 i 758/18 do wspólnego rozpoznania

i rozstrzygnięcia i prowadzić dalej pod sygn. akt II SA/Lu 755/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zarzuty skarg dotyczą kilku problemów, wzajemnie ze sobą powiązanych. Zachowanie przejrzystości wywodu uzasadnienia wymaga ich uporządkowania w pewne grupy.

Pierwsza grupa zarzutów dotyczy sporządzenia ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących w celu ustalenia oddziaływań wywołanych wzniesieniem nowego budynku. Skarżący wiążą te zarzuty z naruszeniem § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz art. 3 pkt 20 P.b.

Dla porządku należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. W świetle § 206 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Artykuł 3 pkt 20 P.b. zawiera legalną definicję obszaru oddziaływania obiektu, określając go jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W takim powiązaniu zarzut skarżących należy rozumieć jako brak sporządzenia wymaganej ekspertyzy technicznej, uwzględniającej prawidłowo określony obszar oddziaływania planowanych robót budowlanych.

Sąd nie podziela powyższych zarzutów, wskazując, że do projektu budowlanego została "Ekspertyza techniczna dotycząca stanu technicznego istniejących kamienic oraz wpływu na nie projektowanej rozbudowy przy ul. [...] w L." z grudnia 2017 r., opracowana przez mgr inż. B. C.. W ocenie Sądu organy prawidłowo zatem stwierdziły, że zostały spełnione wymogi określone w § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto projekt w zakresie odnoszącym się do przyjętych rozwiązań technicznych przeciwdziałających negatywnemu oddziaływaniu planowanych robót budowlanych na otoczenie prawidłowo określa zakres oddziaływania inwestycji.

Taką ocenę uzasadnia lektura treści ekspertyzy. Autor ekspertyzy odniósł się m.in. do stanu ściany sąsiedniej kamienicy, położonej na działce [...] (ściana granicząca z projektowaną salą koncertową). W ocenie eksperta, stan techniczny opisywanej ściany po wzmocnieniach został doprowadzony do poziomu dostatecznego. Kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy wywody znajdują się w punkcie 5, gdzie stwierdzono: "Sposób posadowienia przy ścianie sąsiedniej kamienicy w granicy z działką nr [...] polegający na: - zabezpieczeniu ściany od strony wykopu poprzez zastosowanie grodzic stalowych w celu wyeliminowania wypchnięcia ewentualnie uplastycznionej warstwy gruntu spod poziomu tej ściany; - dylatacji (pustce powietrznej) w całej wysokości pomiędzy ściana istniejącą i projektowaną; - gwarantują brak jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania na ścianę sąsiedniego budynku". Z kolei we wnioskach końcowych ekspert stwierdził, że "[...] konstrukcja nośna projektowanej części nie będzie miała negatywnego wpływu na istniejący zespół kamienic, jak również na istniejącą ścianę sąsiedniej kamienicy pod względem konstrukcyjnym, m.in. poprzez odpowiednie jej zabezpieczenie oraz projektowany poziom posadowienia. Zarówno sposób posadowienia projektowanego budynku, odpowiedni układ konstrukcyjny, spełnione warunki nośności i użytkowania oraz stan techniczny okalających ją kamienic gwarantują spełnienie wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji zawartych w §§ 203 i 204 rozporządzenia [w sprawie warunków technicznych]".

Skarżący nie wskazali żadnych konkretnych błędów czy braków, jakimi miałaby być dotknięta ta ekspertyza. Z ich argumentacji można jedynie pośrednio wnioskować, że ekspert nie uwzględnił złego – jak twierdzą skarżący – stanu kamienic położonych na działkach sąsiadujących, w szczególności na działce nr [...].

Odnosząc się do tej argumentacji, trzeba podkreślić, że ekspertyza odnosi się również do wpływu planowanej inwestycji na kamienice sąsiadujące, ekspert stwierdza, że przewidziane w projekcie rozwiązania techniczne zapobiegają naruszeniu stabilności konstrukcyjnej sąsiednich budynków. Po drugie, jak jeszcze będzie o tym mowa w dalszych wywodach uzasadnienia, materiały zgromadzone w postępowaniach prowadzonych przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego i L. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, dotyczące budynków posadowionych na działce [...] wskazują na samowolnie wykonywane prace w tych budynkach, bez wymaganych prawem pozwoleń. Materiały te nie potwierdzają w żadnym miejscu tezy skarżących o złym stanie tych kamienic, zwłaszcza w zakresie fundamentów. Po trzecie, powoływana przez skarżącego opinia geotechniczna sporządzona na jego zlecenie przez spółkę G. nie podważa absolutnie tez zawartych w opinii geotechnicznej sporządzonej na zlecenie inwestora przez spółkę P. , ani tez formułowanych przez uprawnionego geologa mgr inż. J. S., który potwierdził poprawność wyników badań przeprowadzonych przez spółkę P. . Do tych kwestii odnosić się będą szerzej dalsze wywody uzasadnienia. Również i tą drogą argumentacji nie sposób skutecznie obalić wartości ekspertyzy technicznej i zakwestionować prawidłowości rozwiązań technicznych przyjętych w spornym projekcie, odnoszących się do przeciwdziałania negatywnemu oddziaływaniu planowanych robót budowlanych na otoczenie.

W tej sytuacji zarzut naruszenia § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy uznać za chybiony. Wymagana tymi przepisami ekspertyza techniczna stanu obiektów istniejących została sporządzona i załączona do projektu. Jej wartość nie została skutecznie podważona. Nie było żadnych uzasadnionych podstaw do kwestionowania prawidłowości przyjętych w spornym projekcie rozwiązań w zakresie odnoszącym się do przeciwdziałania negatywnemu oddziaływaniu planowanych robót budowlanych na otoczenie.

Druga grupa zarzutów odnosi się do wymogu opracowania dokumentacji geotechniczno-inżynierskiej, zgodnie z przepisami wspomnianego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków geotechnicznych.

Zarzuty sprowadzają się w istocie do wadliwej kwalifikacji projektowanego obiektu – obiekt zdaniem skarżących zakwalifikowano do nieprawidłowej kategorii geotechnicznej – drugiej, zamiast trzeciej, co w efekcie spowodowało brak przeprowadzenia badań geotechnicznych w zakresie wymaganym dla prawidłowo określonej kategorii. Na podstawie przeprowadzonych przez spółkę P. badań geotechnicznych określono warunki gruntowe jako proste, a w konsekwencji planowany obiekt zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej (§ 4 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia). Zdaniem skarżących, projektowane prace dotyczą obiektów zabytkowych, dlatego powinny być zakwalifikowane do trzeciej kategorii geotechnicznej (§ 4 ust. 3 pkt 3 lit. h) rozporządzenia).

Sąd nie podziela zarzutów skarżących i uznaje za prawidłową ocenę dokonaną przez organy. Jak wynika z pozwoleń konserwatorskich na prowadzenie robót budowlanych związanych z planowaną inwestycją (decyzja L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] r. i zmieniająca ją decyzja tego organu

z [...] r.; Projekt budowlany, tom I, k. 46-51),do rejestru zabytków wpisane są same kamienice, znajdujące się w pierzei ul. [...] i [...]. Projektowane roboty budowlane dotyczą obiektów oficyn, które nie są wpisane do rejestru. Ponadto, niesporne jest rzeczywiście, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków jako zespół urbanistyczny Starego Miasta i Śródmieścia L. (nr rej. Zabytków [...]), co również potwierdzają wspomniane pozwolenia konserwatorskie). Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2067, ze zm.) rozróżnia swoiste "indywidualne"

i "grupowe" formy ochrony zabytków. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że wszystkie obiekty znajdujące się na terenie objętym "grupową" formą ochrony konserwatorskiej jaką jest wpis do rejestru zabytków układu urbanistycznego (historycznego zespołu budowlanego), stanowią zabytki w rozumieniu ustawy, a w konsekwencji należy je kwalifikować do trzeciej kategorii geotechnicznej. Takie twierdzenie wypacza sens ochrony konserwatorskiej i abstrahuje od podstawowego warunku oceny wartości zabytkowej poszczególnych przedmiotów. Nie ma zatem żadnych podstaw do twierdzenia, że nie wpisane do rejestru zabytków oficyny, których mają dotyczyć prowadzone roboty budowlane, są zabytkami w rozumieniu rozporządzenia w sprawie warunków geotechnicznych. W konsekwencji, biorąc pod uwagę analizy przeprowadzone przez spółkę P. , których prawidłowość potwierdził uprawniony geolog mgr inż. S. , nie ma podstaw do kwestionowania zasadności zakwalifikowania projektowanych obiektów do drugiej kategorii geotechnicznej. Skoro inwestor przedłożył stosowną ekspertyzę, odpowiednią do tej kategorii obiektów, zarzuty naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej jako: P.b.), § 4 ust. 3 pkt 3 lit. h w zw. § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków należy uznać za nieuzasadnione.

Sąd nie zgadza się również z podniesionymi w skargach zarzutami naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania, z uwagi na postępowania prowadzone przez PINB miasta L. oraz L. WKZ w odniesieniu do kamienicy znajdującej się na sąsiedniej działce nr [...]. Przedmiotem postępowań prowadzonych przez te organy są kwestie pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych w kamienicy znajdującej się przy [...] oraz konsekwencje prowadzenia tych robót bez wymaganych pozwoleń. Nie sposób nie zgodzić się z Wojewodą, że między rozpoznawaną sprawą a postępowaniami prowadzonymi w odniesieniu do kamienicy przy [...] nie występuje związek mający postać zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z argumentacji skarżących, podnoszonej jeszcze w toku postępowania administracyjnego, wynika, że związku między postępowaniami skarżący upatrują w tym, że organy prowadzące postępowania w sprawie kamienicy przy ul. [...]/ [...], stwierdziły istotne fakty świadczące o złym stanie tej kamienicy (m.in. podmycie fundamentów). Ustalenie tej okoliczności, według argumentów skarżących, ma znaczenie również dla oceny prac prowadzonych w budynkach sąsiednich, w tym pod adresem [...]. Odnosząc się do tych argumentów trzeba stwierdzić, że postępowania prowadzone przez PINB miasta L. oraz L. WKZ ujawniły prowadzenie w kamienicy przy ul. [...]/ [...] prac budowlanych bez wymaganych pozwoleń. Nawet gdyby uznać, że istnieje jakiś związek między faktami stwierdzonymi w tych postępowaniach (samowolnie wykonane prace) a uwarunkowaniami faktycznymi realizacji spornej inwestycji, to zagadnienie wstępne stanowiące podstawę zawieszenia postępowania wymaga zaistnienia związku między postępowaniami o charakterze prawnym, a nie faktycznym ( gdy rozpatrzenie sprawy

i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd). Kwestia stanu budynków sąsiadujących z miejscem planowanej inwestycji jest kwestią ustaleń faktycznych, co więcej – jak wskazano wyżej – była przedmiotem wyczerpującej oceny organu, z uwzględnieniem prawidłowo sporządzonej ekspertyzy technicznej.

W ocenie Sądu chybione są również zarzuty skarżących dotyczące rzekomego wykonania przez inwestora, w warunkach samowoli budowlanej, zadaszenia nad pasem drogowym. Należy zwrócić uwagę, że do dokumentacji projektowej dołączono decyzję Prezydenta Miasta L. (z jego upoważnienia: Z. L.) z [...] r. zezwalającą na lokalizację w pasie drogowym ul. [...] (działka nr ew. [...]) zadaszenia nad wejściem do objętego sporną inwestycją budynku usługowego przy ul. [...] (Projekt budowlany, tom 01, k. 131-133). Z kolei w piśmie z 13 marca 2018 r. Zarząd Dróg i Mostów zaświadczył, że ww. decyzja z stała się ostateczna z dniem 13 marca 2018 r. (akta adm. organu I instancji, k. 143). Ponadto, na zlecenie organu odwoławczego PINB miasta L. przeprowadził kontrolę, która wykazała, że projektowane zadaszenie od strony ul. [...] nie zostało wykonane (pismo PINB z 11 maja 2018 r., akta adm. organu II instancji, k. 95).

W świetle powyższych argumentów nieuzasadnione są również pozostałe podnoszone w skargach zarzuty, dotyczące niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz negatywnego wpływu planowanej inwestycji na obiekty sąsiadujące. Wobec wyżej przedstawionej argumentacji, dotyczącej załączenia przez inwestora odpowiedniej ekspertyzy technicznej oraz opinii geotechnicznej, chybiony jest zarzut, że budowa parkingu podziemnego może spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia wielu osób, a także może zagrozić stabilności sąsiednich budynków. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania prawidłowości oceny organów, iż w projekcie przewidziano odpowiednie rozwiązania techniczne zapobiegające tego rodzaju niebezpieczeństwu.

Chybione są w tej sytuacji również zarzuty, że realizacja zatwierdzonego projektu budowlanego będzie miała negatywny wpływ na nieruchomości sąsiednie. Zarzuty w tym zakresie nie są sprecyzowane, dlatego poza przedstawionymi wyżej argumentami trzeba w tym miejscu dodać, że nie można tej samej miary "uciążliwości" przykładać do obiektu projektowanego do wykonania w ścisłym centrum miasta, na terenie zwartej zabudowy, jak do zagospodarowania działek leżących na obrzeżach miasta. Innymi słowy: w lokalizację tego rodzaju planowanego obiektu, tak usytuowanego, wpisana jest już pewna miara uciążliwości, jak w odniesieniu do każdej inwestycji w gęstej miejskiej zabudowie. W ocenie Sądu miara tych uciążliwości leży w granicach w pełni dopuszczalnych prawem.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.