Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1327/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 1,2,5c,6,
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: art. 12 pkt 11, art. 40 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1868
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jedn.
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Szczecinie sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Kołobrzegu na uchwałę Rady Powiatu w Kołobrzegu z dnia 6 listopada 2017 r. nr XXXII/238/2017 w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu oraz za parkowanie usuniętego pojazdu na parkingu strzeżonym oraz ustalenia wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu w roku 2018 stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.


UZASADNIENIE

Rada Powiatu K. , dalej zwana "Radą", w dniu 6 listopada 2017 r.

w oparciu o przepis art. 12 pkt 11 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r.

o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1868 – j.t. ze zm.), dalej "u.s.p.";

art. 130a ust. 1, 2, 5c i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. - j.t. ze zm.) dalej "p.r.d", w związku z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących

w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M. P. z dnia 3 sierpnia 2017 r. poz. 772), podjęła uchwałę nr XXXII/238/2017 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu oraz za parkowanie usuniętego pojazdu na parkingu strzeżonym oraz ustalenia wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu w roku 2018 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2017 r. poz. 5273).

Opisaną uchwałę Prokurator Rejonowy w K. , dalej "skarżący", zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając, że została wydana z naruszeniem prawa to jest art. 130 a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. p.r.d oraz art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającym na przekroczeniu delegacji ustawowej i zawartych w niej granic swobody regulacyjnej poprzez uchwalenie stawek opłat powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów - bez poczynienia co do żadnej z tych opłat ustaleń w zakresie faktycznych kosztów usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach strzeżonych na terenie powiatu [...], a zatem z pominięciem kryteriów zawartych w upoważnieniu ustawowym. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W motywach skargi, Prokurator wywodził, że z analizy uchwały a także

z zawartej w związku z jej podjęciem umowy z podmiotem prywatnym T. , dalej "T. ", w zakresie usuwania pojazdów oraz prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w trybie art. 130a u.p.r.d. oraz usług świadczonych całodobowo przez 7 dni w tygodniu polegających na holowaniu

i parkowaniu pojazdów usuniętych na podstawie art. 130a ustawy u.p.r.d., wynika,

że wprawdzie opłaty za usunięcie pojazdów i ich przechowywanie nie zostały ustalone na poziome maksymalnym, to jednak nie poczyniono co do żadnej

z tych opłat ustaleń w zakresie faktycznych kosztów usuwania pojazdów z drogi

i przechowywania ich na parkingu strzeżonym na terenie powiatu, a zatem

z pominięciem kryteriów zawartych w upoważnieniu ustawowym. Ponadto podniósł,

że w uzasadnieniu projektu uchwały, które zawiera praktycznie jedynie powtórzenie treści przepisów prawa o ruchu drogowym, brak jest jakichkolwiek informacji

o faktycznej wysokości tych kosztów i sposobie ich ustalania, zaś z protokołu sesji Rady z dnia 6 listopada 2017 r. wynika, że nie przeprowadzono jakiejkolwiek dyskusji

w zakresie uzasadnienia wysokości stawek opłat za usunięcie pojazdu oraz za parkowanie usuniętego pojazdu na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu w 2018 r. Zauważając,

że wynikające z umowy T. koszty usunięcia pojazdów i ich przechowywania na parkingu są zdecydowanie niższe od tych, które zostały uchwalone przez Radę, skarżący uznał, że przemawia to za tym, że przedmiotowa uchwała Rady została podjęta bez przeanalizowania wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności

i z pominięciem kryteriów zawartych w upoważnieniu ustawowym. W ocenie skarżącego doszło zatem do przekroczenia delegacji ustawowej i zawartych w niej granic swobody regulacyjnej, albowiem organ stanowiący nie wziął pod uwagę kryterium działania wskazanego przez ustawodawcę. Dalej skarżący wskazał, że z zawartego w art. 130a ust. 6 p.r.d. upoważnienia ustawowego wynika, że ustawodawca przyznał radzie powiatu kompetencję prawodawczą, zastrzegając powinność uwzględnienia dwóch kryteriów:

1) konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi,

o których mowa w ust. 1-2

2) przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu (rzeczywistych kosztów).

W ocenie Prokuratora treść art. 130a ust. 6 u.p.r.d. jednoznacznie wskazuje,

że żadne inne przesłanki, poza wymienionymi w tym przepisie, nie mogą wpłynąć na sposób zrealizowania upoważnienia ustawowego. Organ ma zatem obowiązek wziąć pod uwagę powyższe przesłanki materialnoprawne, co daje mu pewną elastyczność

w kształtowaniu treści uchwały. Zdaniem skarżącego, uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem wzięcia pod uwagę wyłącznie powyższych przesłanek.

Ponadto, skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że ustalenie stawek opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg powinno zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, która z kolei pozwoli na dokonanie miarodajnej oceny, czy wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów, czy też stanowi ona odzwierciedlenie dokonanej rzetelnie analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy. Natomiast w sytuacji gdy właściwy organ – na podstawie upoważnienia ustawowego – nakłada na obywateli określony obowiązek, w szczególności, gdy ustawodawca pozostawił organowi margines swobody, w stosownym uzasadnieniu projektu tego aktu właściwy organ winien wskazać argumenty przemawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań, w tym przypadku wysokości stawek za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu (kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdów). Brak umotywowania uchwalenia ww. stawek (kosztów) na poziomie stawek maksymalnych, w kontekście określonych kryteriów ustawowych, nosi niewątpliwie cechę arbitralności i nie buduje zaufania członków wspólnoty samorządowej do organów samorządu stanowiących prawo.

W świetle przytoczonych okoliczności, nie ulega, w ocenie skarżącego, wątpliwości, że Rada wydając zaskarżoną uchwałę naruszyła przepis art. 130a ust. 6 p.r.d. przez nieuwzględnienie wymienionego w nim kryterium rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu i w związku z tym wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej uchwały Rady

nr XXXXII/238/2017, jako sprzecznej z prawem.

W odpowiedzi na skargę Rada działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi w całości. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko organ, odnosząc się do przesłanki kosztów usuwania i przechowywania pojazdów wyjaśnił, że ustalając wysokość opłat o których mowa w art. 130a ust. 5c ustawy oraz wysokość kosztów, o których mowa w art. 130a, ust. 2a ustawy, Rada brała pod uwagę wyłącznie przesłanki wskazane w delegacji ustawowej, to jest konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w art. 130a ust. 1 – 2 oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Brak jest więc podstaw do uznania, że stawki określone w uchwale rady powiatu mają być tożsame albo istotnie zbliżone ze stawkami wynikającymi z umów zawieranych przez powiaty z przedsiębiorcami wykonującymi usługi usuwania i przechowywania pojazdów. Tym samym uznanie za zasadne stanowiska, jakoby wysokość przedmiotowych opłat miała równać się z wynagrodzeniem wykonawcy usług usuwania i przechowywania pojazdów, godziłoby w autonomię decyzyjną organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, przyznaną temu organowi z mocy art.130a ust. 6 p.r.d. Ponadto wywodził, że ustawodawca wskazując przesłanki jakimi rada powiatu powinna się kierować przy określaniu wysokości opłat, o których mowa w art. 130a ust. 5c u.p.r.d oraz wysokości kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 2a u.p.r.d, wskazał na "koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu". A także, że ustawodawca posłużył się określeniem w liczbie mnogiej "pojazdów", co oznacza, że konieczne jest potraktowanie tego kryterium jako odnoszącego się nie do jednostkowego zdarzenia, ale przy uwzględnieniu całokształtu kosztów wykonania nałożonych na powiat zadań.

Organ wywodził, że podejmując uchwałę przed rozpoczęciem danego roku kalendarzowego, nie sposób ustalić z góry, jakie będą koszty w roku kolejnym, z uwagi na brak możliwości przewidywania liczby usuwanych pojazdów i okresów przechowywania pojazdów, które to czynniki zawsze determinują całkowitą wysokość tych kosztów. Nie sposób również, zdaniem organu, uwzględniać wyłącznie stawki wynikające z obowiązującej umowy zawartej z wykonawcą ww. usług. W konsekwencji, w momencie podejmowania uchwały, organ stanowiący zawsze bazować będzie wyłącznie na wartościach szacunkowych.

Organ odwołał się do analizy przedmiotowych kosztów, poniesionych przez Powiat K. w 2017 r., i wskazał, że koszty te obejmują zarówno wydatki na wynagrodzenie wykonawcy za realizację usługi w zakresie usuwania pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingu strzeżonym, jak i wydatki na wynagrodzenie pracownika zatrudnionego do obsługi tego zadania. Dalej organ dokonał zestawienia przychodu Powiatu K. za cały 2017 r. z tytułu procedury zawartej

w art. 130a p.r.d., tj. z wpłat właścicieli lub dysponentów tych pojazdów w wysokości

[...] zł., z łącznym kosztem realizacji tego zadania do którego zaliczył:

- wydatki poniesione na holowanie pojazdów i ich przechowywanie na parkingu strzeżonym w kwocie [...]zł;

- wydatki na wynagrodzenie pracownika zatrudnionego do obsługi przedmiotowego zadania w kwocie [...]zł (co stanowi 30,5% całości wynagrodzenia tego pracownika, przy uwzględnieniu faktu, że obsługa analizowanego zadania stanowi 30,5 % jego obowiązków służbowych);

- wydatki na wynagrodzenie pracownika zatrudnionego w Wydziale Finansów do rozliczania finansowego przedmiotowego zadania w kwocie [...]zł (co stanowi 5,5 % całości wynagrodzenia tego pracownika, przy uwzględnieniu faktu,

że obsługa analizowanego zadania stanowi 5,5 % jego obowiązków służbowych).

Tym samym odniósł się organ do zarzutu skarżącego o "nieuzasadnionym zysku" podnosząc jednocześnie, że tak niski poziom przychodów z tego tytułu nie wynika z opieszałości Powiatu w egzekwowaniu należnych mu kwot, lecz z obiektywnego braku możliwości wyegzekwowania opłat od dłużników. Dalej wywiódł, że ustawa nakładając na radę powiatu obowiązek ustalenia wysokości kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu przy jednoczesnym uwzględnieniu, że wysokość tych kosztów nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, określona w powołanym art. 130 ust. 6a u.p.r.d., pozwala na przyjęcie przez powiat stawek na poziomie zbliżonym do 60 - 90% wysokości opłat za usunięcie pojazdu z uwzględnieniem rodzaju pojazdu, jako wypadkowej kosztów skrajnych.

Następnie organ wyjaśnił, że w związku z wykonywaniem zadań polegających na usuwaniu pojazdów z dróg i przechowywaniu ich na parkingu strzeżonym ponosi wydatki, na które składają się koszty przechowania nieuiszczone przez właścicieli pojazdów, którzy zaniechali ich odebrania z parkingu, koszty związane

z przeprowadzeniem postępowania sądowego w sprawie o przepadek pojazdu w takim wypadku, w tym wydatki z tytułu zastępstwa prawnego w postępowaniu, wykupienia polisy OC (parking), a także koszty związane z oszacowaniem wartości pojazdów przez rzeczoznawcę. Zdaniem Rady powyższe okoliczności uzasadniają krytyczną ocenę przyjętej przez skarżącego metodologii, polegającej na zrównaniu stawek określonych w uchwale organu stanowiącego powiatu ze stawkami wynikającymi z umów zawieranych przez powiaty z przedsiębiorcami wykonującymi usługi usuwania i przechowywania pojazdów, bowiem realne okoliczności świadczenia usług usuwania i przechowywania pojazdów zmuszają powiat do ustanowienia w uchwale stawek wyższych od umownych.

Nadto zdaniem Rady, wywód przedstawiony w uzasadnieniu skargi wskazuje na to, że skarżący dostrzegł jedynie jedno z wymienionych wyżej kryteriów, tj. koszt usuwania i przechowywania pojazdów. Całkowicie pominął natomiast konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w art. 130a ust. 1 - 2 p.r.d. Tymczasem w jej ocenie także ta przesłanka wskazuje na zasadność ustalenia w skarżonej uchwale stawek opłat wyższych, niż wynikające z przywołanych przez skarżącego umów.

W odniesieniu do przesłanki sprawnej realizacji zadań jako drugiego koniecznego do uwzględnienia w treści uchwał kryterium przy ustalaniu stawek opłat, organ oparł się na tezie, że odpowiedni poziom opłat stanowi czynnik motywujący kierowców lub dysponentów usuwanych z dróg pojazdów do przestrzegania przepisów ruchu drogowego i niestwarzania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym lub naruszania innych przepisów. W tym ujęciu ustalenie stawek opłat na poziomie wyższym, niż stawki przyznane przedsiębiorcy realizującemu na rzecz powiatu przedmiotowe zadanie, zwiększa sprawność realizacji omawianego zadania publicznego.

Przytaczając powyższą argumentację organ wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. Prokurator poparł skargę, a pełnomocnik Rady wniósł o oddalenie skargi oraz wniósł i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t. ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie

w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.

Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, bowiem określa zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym jej adresatami są podmioty określone generalnie, a nie imiennie. Materialnoprawną podstawę wydania tego aktu stanowi art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Zgodnie z treścią tego przepisu rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie pojazdów na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu.

Stawki maksymalne opłat ustalone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 130a ust. 6b p.r.d.). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, z uwzględnieniem zasady waloryzacji, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych (art. 130a ust. 6c p.r.d.). Minister Rozwoju i Finansów ustalił wysokość maksymalnych stawek kwotowych opłat obowiązujących w 2018 r.

w obwieszczeniu z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących

w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772).

Jak wynika z art. 130a ust. 6 p.r.d. przesłankami kształtującymi treść uchwały podejmowanej na jego podstawie są: konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia ustawowego zawartego w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W zakresie pierwszej z wymienionych przesłanek rada powiatu powinna przeanalizować jakie działania powinny zostać podjęte, aby realizacja zadania przebiegała sprawnie, bez zbędnej zwłoki, przy zapewnieniu ciągłości usług również

w dni ustawowo wolne od pracy. Z kolei ustalenie wysokości opłat w oparciu o drugą

z wymienionych przesłanek powinno obejmować ustalenie kosztów tego typu usług świadczonych na terenie powiatu, którego uchwała dotyczy. Ustalenie zaś wysokości ogólnej stawek opłat powinno stanowić wypadkową wymienionych wyżej przesłanek.

Uzasadnienie uchwały powinno szczegółowo określać jakie dane zostały wzięte pod uwagę, w taki sposób, aby poddawała się ona kontroli w szczególności w zakresie tego, czy uchwałodawca ustalając wysokość poszczególnych stawek nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia, poprzez oparcie się na kryteriach nie przewidzianych ustawowo. Zaznaczenia bowiem wymaga, że ustawodawca określając w art. 130a ust. 6 u.p.r.d jedynie dwa opisane wyżej kryteria, które powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości opłat, wykluczył tym samym możliwość kierowania się przy podejmowaniu uchwały innymi względami, aniżeli te, które zostały wymienione w treści tego przepisu. Oznacza to zatem, że żadne inne względy, w szczególności odnoszące się do kosztów ponoszonych z tego tytułu przez powiat, kalkulacji strat wynikających z konieczności ponoszenia kosztów, które nie zostaną nigdy zwrócone przez właścicieli odholowanych i przechowywanych na parkingu strzeżonym pojazdów i w konsekwencji ustalenia opłat na takim poziomie, aby ryzyko tych strat chociażby częściowo zminimalizować, nie mogą być brane pod uwagę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy przyznać rację skarżącemu, iż zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 130a

ust. 6 p.r.d., bowiem lektura jej uzasadnienia oraz protokołu nr [...] z sesji Rady

z dnia [...] r., nie pozwala na ustalenie jakimi kryteriami kierował się uchwałodawca, ustalając wysokość opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych. Uzasadnienie uchwały zawiera bowiem przytoczenie przepisów prawa regulujących materię, do której się ona odnosi, brak jest natomiast części merytorycznej, która poddawałaby się kontroli sądu. W szczególności brak jest wykazania w jaki sposób i przy uwzględnieniu jakich danych stawki opłat zostały ustalone. Przy tak skonstruowanym uzasadnieniu uchwały nie sposób odtworzyć toku procedowania organu w zakresie uwzględnienia ustawowo określonych przesłanek, którymi organ powinien się kierować podejmując uchwałę, a w konsekwencji brak jest możliwości ustalenia, czy w ogóle zostały one wzięte pod uwagę. Tej wady zaskarżonej uchwały nie umniejsza obszerne odniesienie się do zarzutów skargi, zawarte w odpowiedzi na skargę, bowiem jak już wyżej wspomniano szczegółowy wywód w zakresie metodologii ustalenia stawek opłat powinno zawierać uzasadnienie uchwały.

Niezależnie od powyższego, za nieprzekonujące należało uznać podnoszone przez organ argumenty, odnoszące się do uwzględnienia przy ustalaniu stawek kosztów realizacji zadania i zasadności uwzględnienia również strat wynikających

z konieczności uruchomienia przewidzianych przepisami procedur w związku

z nieodebraniem pojazdu z parkingu przez właściciela. Ustawodawca nakładając na powiat obowiązki wynikające z art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. określił bowiem ściśle kryteria, które winny być brane pod uwagę przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. i tego rodzaju kalkulacja w kryteriach tych się nie mieści.

Dalej wyjaśnić należy, że ustawodawca wskazując na konieczność wzięcia pod uwagę kryterium sprawnej realizacji zadań pozostawił organom samorządu powiatu pewien luz decyzyjny, wynikający z możliwości takiej organizacji usuwania

i przechowywania pojazdów, która z jednej strony zapewni skuteczność i szybkość działania, a także ciągłość świadczenia usług z drugiej. W zakresie tego kryterium mogą się zatem mieścić wydatki związane z koniecznością wykupienia polisy OC, jak również koniecznością ponoszenia kosztów zapewnienia świadczenia usług w dni ustawowo wolne od pracy, czy też koszty związane z wynagrodzeniem pracownika, który zajmować się będzie obsługą tego zadania w wysokości proporcjonalnej do czasu pracy. Brak jest jednak, w ocenie sądu, podstaw do tego, aby do kosztów tych zaliczyć koszty postępowań sądowych, związanych z orzeczeniem przepadku pojazdu, czy koszty przechowania pojazdów nieodebranych przez właścicieli. Stanowiłoby to bowiem przerzucenie kosztów generowanych przez nieodebrane pojazdy na tych właścicieli, których pojazdy zostały z różnych względów usunięte z drogi i umieszczone na parkingu strzeżonym, i którzy wywiązali się z obowiązku ich odbioru i uiszczenia stosownej opłaty, a tego ustawa nie przewiduje.

Sąd nie podzielił także argumentacji organu, z której wynika, że ustalenie opłaty na odpowiednim poziomie miałoby mieć charakter dyscyplinujący właścicieli i z jednej strony stanowić narzędzie prewencji, zniechęcając do naruszania przepisów ruchu drogowego, które mogłoby skutkować usunięciem pojazdu z drogi i umieszczeniem go na parkingu strzeżonym, a z drugiej strony stanowić bodziec do szybkiego odbioru pojazdu z parkingu, by nie generować wyższych kosztów przechowania. Takiego sposobu ustalania wysokości opłaty nie przewidują przepisy i nie taki jest cel wprowadzenia omawianej regulacji. Wolą ustawodawcy jest bowiem, aby właściciel pojazdu dokonał opłaty za jego przechowanie w wysokości obejmującej rzeczywiste koszty ponoszone na realizację zadania przez powiat i uwzględniającej lokalne uwarunkowania i taka właśnie kalkulacja kosztów winna znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia do uchwały i być na tyle czytelna, aby poddawała się weryfikacji.

W omawianej sprawie takiej analizy nie dokonano, co czyni skargę Prokuratora zasadną i stanowi podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a.