Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 888/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 61a par. 1, art. 107 par. 3, art. 124 par. 2, art. 126
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi L. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ujawnienia właściwego numeru księgi wieczystej do działek 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. na rzecz L. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 888/18

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1, art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) - dalej: k.p.a., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o odmowie wszczęcia, na żądanie L. S., postępowania administracyjnego w przedmiocie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną obowiązującą od roku 2002, właściwego numeru księgi wieczystej do działek nr 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...].

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. L. S. wystąpiła do Wójta Gminy O. z żądaniem wprowadzenia zmian w rejestrze gruntów i budynków prowadzonych dla działek o nr ew. 225, 226 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...], poprzez ujawnienie księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla przedmiotowych nieruchomości przez Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych. Uzasadniając wskazała, iż wydany na jej wniosek wypis z rejestru gruntów przedmiotowych nieruchomości z dnia 3 kwietnia 2017 r., zawiera dane niezgodne z istniejącym stanem faktycznym. W doręczonym stronie wypisie, odnośnie działek o nr 225 i 226, w części rubryce przeznaczonej na wskazanie nr księgi wieczystej nieruchomości lub innych dokumentów, widnieje zapis "[...]", który to zapis jest oznaczeniem Księgi Hipotecznej REP.HIP. nr [...] TOM II "MIASTO OGRÓD S.". W powołanej księdze, jako właściciel tych nieruchomości widnieje J. S., która nie żyje od dnia 28 marca 1982 r. Natomiast odnośnie działek o nr 1105/2, 1113/2, 1113/3 doręczony stronie wypis nie zawiera żadnej informacji, co do istnienia księgi wieczystej. Skarżąca wyjaśniła, że od sierpnia 2002 r. jest właścicielem przedmiotowych działek, od stycznia 2003 r. nieruchomość ta posiada urządzoną księgę wieczystą nr [...], o czym informowała organ administracji, prowadzący ewidencję gruntów prowadzoną dla obszaru, na którym położone są wskazane działki. Z uwagi na powyższe wniosła o wprowadzenie zmian zgodnych ze stanem faktycznym oraz o wydanie nowego wypisu z ewidencji gruntów.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. żądanie skarżącej zostało przekazane zgodnie z właściwością Staroście [...].

Następnie pismem z dnia 16 maja 2017 r. Starosta [...] działając na podstawie § 47 ust. 1 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1034) poinformował skarżącą o wprowadzeniu zmiany nr 87/2017 obręb [...], polegającej na ujawnieniu do działek nr 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...], księgi wieczystej nr [...].

Postanowieniem z dnia [...], [...] Starosta [...] odmówił, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną obowiązującą od roku 2002, właściwego numeru księgi wieczystej do działek nr 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...]. Uzasadniając wydane postanowienie organ wskazał, iż w obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisu prawa materialnego umożliwiającego organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków na wydanie orzeczenia w przedmiocie aktualizacji tej ewidencji z mocą wsteczną. Ponadto organ wskazał na brak możliwości technicznych pozwalających na uwzględnienie żądania skarżącej.

Kwestionując wydane rozstrzygnięcie L. S. wniosła zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W ocenie skarżącej doręczone jej postanowienie nie odpowiada ustawowym wymogom, o których mowa w art. 124 §1 i § 2 k.p.a., w szczególności dotyczących oznaczenia adresata wydanego postanowienia , jak również niewłaściwego, niepełnego jego uzasadnienia. Ponadto zdaniem skarżącej w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymieniona w art. 61a §1 k.p..a., która uzasadniałaby odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego. Jako właściciel przedmiotowych nieruchomości posiada bowiem przymiot strony, a nadto ma prawo żądać od organu administracji by prowadzona przez niego ewidencja gruntów obejmująca jej działki, była prowadzona w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Dalej skarżąca odwołując się do przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wywiodła, iż aktualizacja informacji dotyczących jej działek, zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co do istnienia urządzonej dla nieruchomości księgi wieczystej, o czym co istotne organ prowadzący ewidencję był informowany, winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej z mocą wsteczną, nie zawiadomieniem z dnia 16 maja 2017 r. Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy podzielił argumentację przedstawioną przez Starostę [...], co do braku zarówno podstawy prawnej, jak i możliwości technicznych ujawnienia w prowadzonej ewidencji gruntów, z mocą wsteczną, przedmiotowej księgi wieczystej urządzonej dla nieruchomości skarżącej, co obligowało organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w oparciu o przepis art. 61a §1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał również, iż księga wieczysta dla nieruchomości skarżącej została założona w roku 2003, a tym samym wydając kwestionowane rozstrzygnięcie Starosta [...] winien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie ujawnienia tej księgi z mocą wsteczną od roku 2003, a nie jak to uczynił od roku 2002. Niemniej jednak powyższe uchybienie pozostaje bez wpływu na istotę sprawy i nie skutkuje koniecznością uchylenia postanowienia z 4 kwietnia 2018 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności. W obszernym uzasadnieniu skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację, co do wadliwości kwestionowanych rozstrzygnięć zarówno pod względem formalnym, jaki merytorycznym, a nadto podtrzymała żądanie wydania jej wypisu z ewidencji gruntów i budynków odnoszącego się do jej nieruchomości, ważnego na dzień 3 kwietnia 2017 r. i zgodnego ze stanem faktycznym oraz prawnym.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonym, zakresie stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano L. S. przedmiotem skargi uczyniła postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną obowiązującą od roku 2002, właściwego numeru księgi wieczystej do działek nr 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...].

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a.

Stosownie do treści art. 61 §1 k.p.a. postępowania administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Natomiast zgodnie z treścią art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.).

Z treści cytowanego przepisu wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania, do których należą: wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną lub niemożność wszczęcia postępowania z jakichkolwiek innych przyczyn. Przy czym przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, co oznacza, ze ich ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym pod pojęciem "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania administracyjnego należy rozumieć sytuację, w której wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z 8 listopada 2018 r., II OSK 2691/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., I SA/Po 1228/08; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009 r., I SA/Ol 551/08; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 września 2008 r., I SA/Sz 127/08; www.cbois.nsa.gov.pl.).

W niniejszej sprawie, zarówno Starosta [...] procedujący jako organ I instancji, jak również rozpatrujący wniosek w II instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, odmawiając wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną obowiązującą od roku 2002, właściwego numeru księgi wieczystej do działek nr 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...], wskazały na brak podstawy prawnej, jak i możliwości technicznej, które umożliwiałyby uwzględnienie żądania skarżącej i dokonania aktualizacji ewidencji gruntów z mocą wsteczną. Powyższe w ocenie organów stanowiło określoną w art. 61a § 1 k.p.a. przesłankę innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania administracyjnego, skutkująca koniecznością wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, powyższe stanowisko uznać należy za prawidłowe. Jak już bowiem wcześniej wskazano przedmiotowa przeszkoda wszczęcia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 61a § 1 k.p.a., zaistnieje między innymi wówczas, gdy w złożonym do organu administracji publicznej podaniu zostanie zawarte takie żądanie, które w ogóle nie nadaje się do załatwienia w formie prawnoadministracyjnej. Z taką sytuacją można mieć do czynienia, gdy wszczęciu postępowania, zgodnie z żądaniem strony, stoi na przeszkodzie przepis (przepisy) prawa, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny, bądź też w obowiązujących przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Tym samym skoro obowiązujące przepisy prawa, regulujące kwestie zakładania, prowadzenia oraz szczegółowych zasad wymiany danych ewidencji gruntów i budynków (w tym jej aktualizacji) - przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2101) oraz przepisy wykonawcze - rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn.: Dz.U z 2016 r. poz. 1034) nie przewidują możliwości dokonania aktualizacji danych ewidencji z mocą wsteczną, określając jedynie, iż aktualizacji operatu ewidencji dokonuje się niezwłocznie, nie później niż 30 dni od daty otrzymania przez organ prowadzący ewidencję, dokumentów stanowiących podstawę dokonania tych zmian, jak również mając na uwadze deklaratoryjny charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, brak jest zatem podstawy materialnoprawnej do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego zmierzającego do dokonania zmiany danych ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną. Zgłoszenie żądania do wszczęcia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie, jak słusznie wskazały organy administracji procedujące w niniejszej sprawie, skutkuje koniecznością wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., z uwagi na zaistniałą przeszkodę o charakterze przedmiotowym.

Jednakże Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego przedmiotową skargą postanowienia z [...] oraz poprzedzającego go postanowienia organu i instancji z [...], stwierdził, sprzeczność ze stanem faktycznym przedstawionym w jego uzasadnieniu.

Jak wynika bowiem z uzasadnienia zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji, organy administracji publicznej procedujące w przedmiotowej sprawie, jako podstawę żądania L. S. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków z mocą wsteczną, obowiązującą od roku 2002, właściwego numeru księgi wieczystej do działek nr 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...], wskazały na pismo skarżącej z dnia 21 kwietnia 2017 r., kierowane do Wójta Gminy O.. Pismo to, zostało w dniu 28 kwietnia 2017 r. przesłane zgodnie z właściwością do Starosty [...], który otrzymał wniosek strony w dniu 9 maja 2017 r. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane przez strony postępowania i znajdują odzwierciedlenie w nadesłanych wraz ze skargą aktach administracyjnych sprawy.

Dalej wskazać należy, ze z dokonanej przez Sąd analizy treści pisma skarżącej z dnia 21 kwietnia 2017 r. wynika, iż strona wnosi o wprowadzenie zmian w rejestrze gruntów i budynków prowadzonych dla działek o nr ew. 225, 226 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...], poprzez ujawnienie księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla przedmiotowych nieruchomości przez Sąd Rejonowy w Z. V Wydział Ksiąg Wieczystych. W odpowiedzi na powyższe Starosta [...] pismem z dnia 16 maja 2017 r. poinformował skarżącą o wprowadzeniu zmiany nr 87/2017 obręb [...], polegającej na ujawnieniu do działek nr 225, 226, 1105/2, 1113/2, 1113/3 położonych w gminie O., obręb [...], księgi wieczystej nr [...], to jest zgodnie z żądaniem wynikającym z wskazanego wyżej pisma z dnia 21 kwietnia 2017 r. Te ustalenia również nie są kwestionowane przez strony niniejszego sporu.

Jednakże z treści powołanego pisma skarżącej z dnia 21 kwietnia 2017 r. nie wynika w żaden sposób, iż żądając aktualizacji prowadzonej przez Starostę [...] ewidencji gruntów obejmującej przedmiotowe działki, żądała wprowadzenia tej zmiany z datą wsteczną od 2002 r. Żądanie to, co można wywnioskować z treści uzasadnienia wniesionej skargi, skarżąca wywiodła dopiero po otrzymaniu zawiadomienia Starosty [...] z dnia 16 maja 2017 r. o wprowadzeniu zmiany nr 87/2017, zgodnej z żądaniem zawartym w piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r. Niemniej jednak okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w załączonym do skargi materiale dowodowym, jak również w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W tym miejscu przypomnieć należy, iż obowiązek dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego i prawnego spoczywa na organie orzekającym. To rolą organu administracji jest bowiem rozstrzygnięcie o prawach czy obowiązkach strony stosunku administracyjnego na podstawie norm prawa materialnego i w ustalonym w postępowaniu stanie faktycznym.

Co prawda na etapie wszczęcia postępowania organ administracji nie może formułować żadnych ocen i wniosków merytorycznych, a wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, to jest takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku, to w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte zostało, że ocena dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., także wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale tylko w takim zakresie, który służy ustaleniu zaistnienia okoliczności uprawniających do zastosowania tego przepisu (por. wyrok WSA w Kielcach z 24 maja 2018 r., I SA/Ke 117/18; www.cbois.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela wyrażony powyżej pogląd.

Sąd administracyjny nie dokonuje własnej oceny materiału dowodowego bowiem w ramach uprawnień określonych art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. jego działania ograniczają się do kontroli działalności administracji publicznej poprzez badanie legalności tj. zgodności z prawem (materialnym jak i zasadami postępowania administracyjnego) rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji publicznej.

Tym samym uznać należy, iż zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7 k.p.a.

Stwierdzone przez Sąd uchybienia stanowiły nadto naruszenie art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., do którego odpowiedniego stosowania ma przepis art. 126 k.p.a. Z treści art. 124 § 2 i art. 107 § 3 wynika bowiem, iż uzasadnienie od którego stronie przysługuje zażalenie bądź skarga do sądu administracyjnego powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, oraz dowodów na których oparł wydane rozstrzygnięcie. Inaczej mówiąc organ wydający postanowienie odpowiadające wymogom z art. 124 § 2 k.p.a. ma obowiązek przedstawienia argumentów i ocen, którymi kierował się zajmując określone stanowisko w sprawie, a sporządzone przez niego uzasadnienie musi być spójne z treścią rozstrzygnięcia danej kwestii procesowej zawartego w sentencji tego postanowienia. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano, wydane przez organy obu instancji postanowienia wymogu tego nie spełniają. Co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje również pogląd, zgodnie z którym brak uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia nie jest brakiem istotnym, dyskwalifikującym wydane postanowienie, gdyż może podlegać konwalidacji w trybie instancyjnym ( por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 15 grudnia 2010 r., I SA/Bd 937/10, www.cbois.nsa.gov.pl), niemniej jednak w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. nie zostało konwalidowane na etapie postępowania przed organem, a wręcz przeciwnie zostało przez ten organ powielone, a co za tym idzie usankcjonowane.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd za niezasadny uznał zarzut niewłaściwego wskazania adresata wydawanych w sprawie rozstrzygnięć. Co prawda zgodnie z treścią art. 124 §1 k.p.a. oznaczenie podmiotu do którego kierowane jest rozstrzygnięcie organu administracji, jest jednym z konstytutywnych składników postanowienia, jednakże zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i doktrynie prawniczej ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym fragmencie wydanego przez organ administracji aktu, np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma. Tak wydane rozstrzygnięcie nie narusza art. 107 § 1 (a na gruncie niniejszej sprawy art. 124 § 1 k.p.a. - uwaga Sądu), gdyż przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest zaś obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. Knysiak –Molczyk Hanna (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 107, WK 2015; wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2011 r., I OSK 325/11; z dnia 4 sierpnia 2011 r., I OSK 1370/10; z dnia 25 lutego 2009 r., II OSK 1418/07; WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 127/13; www.cbois.nsa.gov.pl.). Co prawda zarówno rozstrzygniecie, jak i uzasadnienie postanowienia organu I instancji z dnia [...] nie wskazywało skarżącej jako adresata wydanego rozstrzygnięcia, to mając na uwadze fakt, iż zostało ono doręczone skarżącej, która skorzystała w przewidzianym prawem terminie z przysługującego jej uprawnienia do wniesienia zażalenia, Sad uznał iż naruszenie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Natomiast odnośnie zaskarżonego postanowienia organu II instancji, skarżąca jako adresat wydanego rozstrzygnięcia wskazana została w jego treści, w sposób niebudzący wątpliwości do kogo postanowienie to jest kierowane. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają również pozostałe uchybienia formalne, których dopuściły się organy administracji procedujące w niniejszej sprawie, co do oznaczenia dwóch wydanych tego samego dnia w stosunku do skarżącej postanowień tym samym numerem. Pomimo tego uchybienia skarżąca, co Sądowi wiadomo z urzędu, skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i skutecznie zaskarżyła te postanowienia do sądu administracyjnego.

Natomiast, co do zarzutów i argumentacji skargi w zakresie prawidłowości postępowania organów w przedmiocie prowadzenia i aktualizacji ewidencji gruntów obejmującej działki skarżącej, a więc zarzutów odnoszących się do naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, iż kwestie te pozostają bez wpływu na wynik sprawy, gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego, a więc rozstrzygnięcie o charakterze procesowym. Dokonując oceny jego zgodności z prawem Sąd odnosił się do przepisów, które miały zastosowanie przy jego wydaniu.

Reasumując Sąd stwierdza, iż z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...], podlegają uchyleniu. Rozstrzygając ponownie o dopuszczalności wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie dokonania z mocą wsteczną aktualizacji ewidencji gruntów obejmujących nieruchomości skarżącej, organy będą zobowiązane do ustalenia, w zakresie koniecznym dla wydania postanowienia, o którym mowa w art. 61a §1 k.p.a., stanu faktycznego sprawy, a wydane przez organy rozstrzygnięcie będzie spójne z jego uzasadnieniem. Ponadto poczynione ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w zgromadzonych w sprawie aktach administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie o Starosty [...] z dnia [...].

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

a.l.