Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 514/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-02-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zmianę postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art.61 par. 3,4 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 17 października 2011r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić zmiany wydanego w sprawie postanowienia z dnia 1 lutego 2012 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 17 października 2011 r.

w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, skarżący – T. A. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując wniosek skarżący wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przynieść może, z uwagi na jej wymiar finansowy niepowetowaną szkodę jemu i pozostającej na jego utrzymaniu rodzinie. Jednocześnie waga podniesionych zarzutów wskazuje, zdaniem skarżącego, iż skarga może okazać się uzasadniona. Tym samym brak wstrzymania wykonalności spornej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków albo skutków, których usuniecie będzie wymagało dodatkowego wysiłku.

Pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przedstawiając tożsame argumenty na jego poparcie.

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu ogólnikowe powołanie się na merytoryczną wadliwość decyzji i obciążenie fiskalne związane z jej wykonaniem nie stanowiło wystarczającej podstawy do uznania, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) - zwanej dalej p.p.s.a. Skarżący nie podał bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie nieodwracalnych skutków lub niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, ani też nie przedłożył jakichkolwiek dowodów w tym zakresie, czy też innych okoliczności rzutujących na ocenę, czy uzasadnione byłoby przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej.

Pismem z dnia 7 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako nową okoliczność pełnomocnik podał fakt wszczęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego. Wskazał również na wadliwość tego postępowania, podnosząc, że wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. tytuły wykonawcze o nr:[...], [...], [...],[...]określają w zawyżonej wysokości zakres subsydiarnego zobowiązania skarżącego. Postępowanie podatkowe określające zakres tejże odpowiedzialności w części objętej w/w tytułami egzekucyjnymi zostało bowiem umorzone w decyzjach Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 17 października 2011r., nr: [...]i nr:[...]. Końcowo pełnomocnik stwierdził, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków dla skarżącego i jego rodziny (dwoje małoletnich dzieci i konkubina), ewentualnie doprowadzi do sytuacji, w której usunięcie tych skutków wiązałoby się z dużym nakładem pracy i nie będzie polegało na prostym przelaniu środków pieniężnych.

Jako dowód przedłożył 7 zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności, będącego bankiem oraz cztery tytuły wykonawcze tj.: [...], [...], [...], [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z wyrażoną w art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Do wykazania, że istnieje takie zagrożenie konieczne jest wskazanie przez wnioskującego na czym konkretnie polegałoby to naruszenie oraz poparcie tych argumentów odpowiednimi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskodawcy (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 206).

Z kolei art. 61 § 4 p.p.s.a. stanowi, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Mając zatem na względzie, iż tut. Sąd, postanowieniem z dnia 1 lutego 2012 r., odmówił już skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powtórny wniosek pełnomocnika należało uznać, zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a, jako wniosek o zmianę wskazanego wyżej postanowienia.

Dokonując oceny ponownego wniosku Sąd nie dostrzegł takich okoliczności, które pozwoliłyby na zmianę wcześniejszego postanowienia Sądu. Skarżący nie wykazał bowiem, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywoła zagrożenie wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając ponowny wniosek pełnomocnik ograniczył się jedynie do wskazania, iż organ podatkowy zainicjował postępowanie egzekucyjne, w którym egzekwowana kwota jest znacznie wyższa, niż ustalona decyzją organu odwoławczego. Nadto pełnomocnik ponownie powołał się ogólnikowo na nieodwracalne skutki związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji, których upatruje w wysokości ciążącego na skarżącym zobowiązania (ok. 120.000 zł). Tego rodzaju argumenty, nie poparte żadnymi dowodami, zwłaszcza obrazującymi sytuację majątkową strony, nie mogły przemawiać za uwzględnieniem wniosku. W orzecznictwie przyjmuje się, iż egzekucja świadczenia pieniężnego sama w sobie nie jest zagrożeniem spełniającym przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, który z natury rzeczy jest świadczeniem odwracalnym, nie można bowiem utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. (zob. postanowienie NSA z dnia 31.08.2011 r. I FZ 254/11 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W postanowieniu NSA z dnia 01.09.2009 r. II FSK 2030/11 stwierdzono z kolei, że "wszczęcie egzekucji z rachunku bankowego i wykonanie świadczenia pieniężnego samo w sobie nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu."

Wskazać przy tym należy, iż zarówno skarżący jak i jego profesjonalny pełnomocnik mieli świadomość konieczności złożenia niezbędnych dokumentów popierających przedstawiane we wniosku okoliczności, bowiem to właśnie brak odpowiednich dowodów popierających argumentację skarżącego legł u podstaw oddalenia uprzedniego wniosku skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej.

Za uwzględnieniem wniosku nie mogły również przemawiać argumenty o wadliwości prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. postępowania egzekucyjnego, którą to wadliwość strona powinna zwalczać za pomocą środków służących do ochrony jej praw w postępowaniu egzekucyjnym. W niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki Sąd nie jest uprawniony do badania prawidłowości postępowania w przedmiocie egzekucji administracyjnej. Zarzuty odnośnie wystawionych tytułów wykonawczych mogą być podnoszone w toku postępowania egzekucyjnego i przy użyciu środków zaskarżenia określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie uzasadniają natomiast wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto, jak wyżej wskazano, nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter odwracalny, a więc w razie uwzględnienia skargi organ będzie zobowiązany do zwrotu uiszczonych należności.

Reasumując, przedstawione we wniosku argumenty są zbyt ogólnikowe, a pełnomocnik nie wskazał żadnych okoliczności przemawiających za uznaniem, iż wskutek wykonania decyzji sytuacja życiowa skarżącego ulegnie zmianie w stopniu przekraczającym zwykłe następstwa zapłaty podatku (w tym również zapłaty w drodze egzekucji). Twierdzenia pełnomocnika, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła nieodwracalne skutki lub skutki, których usunięcie wiąże się z dużym nakładem sił i nie polega na prostym przelaniu środków pieniężnych nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane ani nie poparto ich dokumentami pozwalającymi ustalić stan majątku skarżącego, wysokości jego dochodów, sytuacji rodzinnej.

Uwzględniając, zatem zasadę, iż obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i nie jest on uprawniony do domyślania się intencji strony wnioskującej o wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 7.02.2011, sygn. akt II FZ 18/11), Sąd, na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.