Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 380/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  33 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej zwany "Naczelnikiem") prowadził wobec O. SA z siedzibą w W. (dalej zwana "Spółką" lub "Skarżącą") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] , wystawionych przez Wójta Gminy P. (dalej zwany "Wójtem"), a obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2008 r. w kwocie należności głównej w wysokości 33.321 zł.

Powyższe tytuły wykonawcze wystawione zostały na podstawie decyzji Wójta z dnia [...] listopada 2013 r., której postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ egzekucyjny, celem wyegzekwowania przedmiotowych należności, zawiadomieniami z dnia 11 grudnia 2013 r. dokonał zajęcia rachunków bankowych odpowiednio w [...] SA, [...] SA oraz w [...] SA. Powyższe zawiadomienia o zajęciach rachunków bankowych wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone Spółce dnia 16 grudnia 2013 r. Zawiadomieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. organ egzekucyjny uchylił zajęcie rachunku bankowego dokonanego w [...] SA.

Skarżąca pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.; zwanej dalej "u.p.e.a.").

W uzasadnieniu stwierdziła, że w dniu 12 grudnia 2013 r. wpłaciła całą kwotę podatku wynikającą z decyzji Wójta z dnia [...] listopada 2013 r. Ponadto zarzuciła naruszenie zasad określonych w art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej "K.p.a."). Zdaniem Spółki w sytuacji, w której uiszczono kwotę zaległości podatkowej wraz z odsetkami nie wydano postanowienia o sposobie zarachowania tej wpłaty, o którym mowa w art. 62 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.; zwanej dalej "O.p.").

Ponadto w przekonaniu Spółki zastosowanie w niniejszej sprawie środka egzekucyjnego naruszało art. 7 § 3 u.p.e.a., ponieważ przedmiotowy obowiązek został wykonany.

Naczelnik pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. przekazał przedmiotowe zarzuty Wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie.

Wójt postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Wskazał przy tym, że dnia 9 grudnia 2013 r. zwrócił się do Naczelnika z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Wniosek ten został doręczony organowi egzekucyjnemu w dniu 10 grudnia 2013 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniem doręczonym bankowi w dniu 12 grudnia 2013 r. zajął rachunek bankowy w [...] SA w W. . W dniu 12 grudnia Spółka dokonała zapłaty należności określonej w ww. decyzji w kwocie 55.396 zł.

Mając na uwadze, że polecenie zapłaty dokonane zostało w dniu 12 grudnia 2014 r. o godz. 9:03:53 zwrócił uwagę, że w związku z dokonaną zapłatą pismem z dnia 16 grudnia 2013 r. zwrócił się do organu egzekucyjnego o wycofanie tytułów wykonawczych. Pismo to zostało doręczone w dniu 18 grudnia 2013 r. Należności określone w przedmiotowej decyzji wpłynęły na rachunek organu egzekucyjnego w dniu 17 grudnia 2013 r., a w dniu 23 grudnia 2013 r. zostały przekazane przez organ egzekucyjny na konto organu podatkowego.

Podnosząc, iż zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. chwilą wszczęcia egzekucji jest dzień (konkretna data), natomiast stosownie do art. 60 § 2 O.p. za termin dokonania zapłaty podatku uważa się w obrocie bezgotówkowym dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika na podstawie polecenia przelewu, doszedł do przekonania, że skoro Spółka uregulowała egzekwowaną należność w dniu wszczęcia egzekucji, nie można mówić, że dokonana wpłata na rachunek organu podatkowego nastąpiła przed wszczęciem egzekucji.

Wobec powyższego Wójt za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 7 § 3 u.p.e.a. oraz art. 7 i 8 K.p.a. w związku z art. 62 § 4 O.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej zwane "SKO") po rozpoznaniu zażalenia z [...] lutego 2014 r. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu stwierdziło, że przepisy K.p.a. nie przewidują dokonywania doręczeń z potwierdzeniem godziny i minuty doręczenia. Jej zdaniem skoro na pocztowym potwierdzeniu odbioru podaje się jedynie datę dzienną odbioru przesyłki przez adresata, to nie podlega więc ustaleniu konkretny moment doręczenia. Wobec tego organ podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 844/10.

SKO uznając za nieuzasadnione zarzuty złożone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a. zaznaczyło, że postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu i wysokości zobowiązania, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty.

Naczelnik postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nie uznał zarzutów złożonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 6 u.p.e.a.

W uzasadnieniu stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie SKO uznało zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne niż orzekające o ich nieuwzględnieniu. Ponadto zwrócił uwagę, iż zarzut niedopuszczalności egzekucji dotyczy względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.

Naczelnik postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. umorzył przedmiotowe postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z uregulowaniem przez Spółkę w dniu 12 grudnia 2013 r. egzekwowanej zaległości podatkowej.

Skarżąca zażaleniem z dnia [...] listopada 2014 r. na postanowienie Naczelnika z dnia [...] października 2014 r. nieuznające złożonych zarzutów, wniosła o jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Spółka za przedwczesne uznała rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów z uwagi na złożoną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie SKO z dnia [...] stycznia 2014 r. Ponadto Skarżąca powtórzyła argumenty dotyczące naruszenia art. 7 i 8 Kpa. oraz art. 62 § 4 O.p. oraz zakwestionowała nieuwzględnienie przez organ egzekucyjny treści art. 7 § 3 u.p.e.a.

Końcowo za niedopuszczalne uznała zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego skoro obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. został wykonany.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany "DIS") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z dnia [...] października 2014 r.

W uzasadnieniu zwracając uwagę, iż stanowisko Wierzyciela w zakresie zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., jest dla organu egzekucyjnego wiążące stwierdziła, iż organ egzekucyjny nie badał ponownie zasadności i

wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi. Tym samym podzielił stanowisko Naczelnika w zakresie uznania jako nieuzasadnionego zarzutu wykonania obowiązku. Zdaniem organu odwoławczego organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska Wierzyciela.

Ponadto DIS uznając za niezasadny zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, stwierdził, iż wydanie zażalonego postanowienia bez oczekiwania na rozpatrzenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie było zgodne z prawem. Uzasadniając powyższe zaznaczył, że art. 34 § 4 u.p.e.a., wskazuje na wymóg ostateczności, nie zaś prawomocności tego postanowienia. Przymiot ostateczności, w myśl art. 16 K.p.a., mają te rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w administracyjnym toku instancji.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z nieuwzględnieniem przez organ egzekucyjny treści art. 7 § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. W ocenie organu naruszenie normy prawnej zawartej w art. 7 § 3 u.p.e.a., stanowi okoliczność zgłoszenia zarzutu na postępowanie egzekucyjne określonego w art. 33 § 1 pkt 1, nie zaś w art. 33 § 1 pkt 6. Jego zdaniem niedopuszczalność stosowania środków egzekucyjnych w przypadku wykonania obowiązku (art. 7 § 3 u.p.e.a.) nie może być bowiem utożsamiana z zarzutem niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. DIS opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych, stwierdził, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych.

Wobec powyższego organ odwoławczy za błędne uznał podnoszenie okoliczności wykonania egzekwowanego obowiązku, przewidzianego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.,

w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Podkreślił przy tym, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego.

DIS stanął na stanowisku, iż przedmiotową egzekucję administracyjną uznać należy za dopuszczalną skoro Spółka nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji. Ponadto zwrócił uwagę, iż przedmiotowe postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez właściwy organ, a obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2008 r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Jednocześnie stwierdził, iż Skarżąca podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej.

Końcowo za dopuszczalne uznał zastosowanie przez Naczelnika środków egzekucyjnych w postaci zajęć rachunków bankowych.

Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Organowi drugiej instancji zarzuciła naruszenie art. 34 § 4 u.p.e.a., art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 7 oraz art. 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 62 § 4 O.p., a także art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Skarżąca za przedwczesne uznała rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów z uwagi na złożoną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie SKO z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Ponadto jej zdaniem zasadny był podniesiony w piśmie z dnia 23 grudnia 2013 r. zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., gdyż wpłaciła całą kwotę, jaka ciążyła na niej w związku z wydaniem i doręczeniem decyzji Wójta z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. W związku z powyższym stwierdziła, iż w tym zakresie przedmiotowa egzekucja prowadzona była z naruszeniem art. 7 i 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 62 § 4 O.p., poprzez podjęcie egzekucji już uiszczonej należności.

Skarżąca zakwestionowała także nieuwzględnienie przez DIS treści art. 7 § 3 u.p.e.a. W jej przekonaniu skoro bowiem obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. został wykonany, to zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego oraz prowadzenie egzekucji było niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa.

Istota sporu między stronami koncentruje się wokół dwóch kwestii a mianowicie "przedwczesnego" - w ocenie Skarżącej Spółki - wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne tj. z uwagi na złożoną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2014r. oraz niezasadności prowadzonej egzekucji z powodu uiszczenia całej kwoty, jaka ciążyła na Spółce w związku z wydaniem i doręczeniem decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] listopada 2013r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2008r., tj. prowadzenia egzekucji w stosunku do uiszczonej należności.

Odnosząc się do tak zakreślonego sporu w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż jednym ze środków prawnych przysługujących zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji są zarzuty przewidziane w art. 33 § 1 u.p.e.a.

Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., może być:

- wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

- odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

- określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

- błąd co do osoby zobowiązanego;

- niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

- brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

- zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

- prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

- niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 - 7, 9 i 10 u.p.e.a. a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów - z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się (art. 34 §1).

Zgodnie z art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, przy czym stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów, co do istnienia egzekwowanego obowiązku bądź jego wymagalności (art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a.) jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Zauważyć przy tym należy, że przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. wskazuje na wymóg ostateczności, nie zaś prawomocności tego postanowienia. Przymiot zaś ostateczności, w myśl art. 16 K.p.a. maję te rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w administracyjnym toku instancji.

W związku z powyższym jako prawidłowe uznać należy stanowisko Organu, że wydanie zażalonego postanowienia bez oczekiwania na rozpatrzenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie było zgodne z prawem.

Jak już podkreślono, zgodnie z przepisem art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Z powyższego wynika, że wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5, jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. dla przykładu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22.09.2009 r., sygn. akt I SA/Bd 458/09, LEX nr 958873 czy też wyrok NSA z 18 stycznia 2012r. sygn.. akt II GSK 1490/10).

Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Jak stwierdza się bowiem w orzecznictwie, uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17.06.2009 r" sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14.11.2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.05.2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593). Tym samym, w realiach sprawy, również właściwy w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez Wierzyciela, gdyż stanowisko to jest także wiążące dla organu sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r., sygn.. akt II GSK 1490/10).

Skoro bowiem Wójt Gminy P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014r. uznał wniesione zarzuty Spółki za nieuzasadnione, a następnie SKO w L. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014r. utrzymało to postanowienie w mocy, które sprowadzało się do rozstrzygnięcia, że Spółka uregulowała należność w dniu wszczęcia egzekucji, a więc uznano, iż nie można przyjąć, że dokonana wpłata nastąpiła na rachunek organu podatkowego przed wszczęciem egzekucji, to tym samym stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu DUIS w W. z dnia [...] grudnia 2014r. odpowiada prawu.

Niezależnie od powyższego, Sąd podziela także pogląd Organu, że niedopuszczalność stosowania środków egzekucyjnych w przypadku wykonania obowiązku (art. 7 § 2 u.p.e.a.) nie może być utożsamiana z zarzutem niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego.

Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi bowiem wynikać z przepisów prawa, wyłączjących w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2012r. , sygn. .ak II FSK 2615/10 podważenie skutków wywieranych przez decyzję w zakresie obowiązku jej wykonania - dobrowolnego lub przymusowego - nie może nastąpić w drodze zarzutów podnoszonych w oparciu o przepis art. 33 pkt 6 u.p.e.a., gdyż przepis ten dotyczy zarzutu niedopuszczalności egzekucji. Z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej mamy do czynienia, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych.

Wobec powyższego nie można podnosić okoliczności wykonania egzekwowanego obowiązku, przewidzianej w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 tejże ustawy albowiem, na co również wskazał Organ, a które to stanowisko akceptuje Sąd, podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne określone w art. 33 ustawy egzekucyjnej są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tj. nie mogą być stosowane zamiennie , ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego.

W świetle przytoczonych rozważań, Sąd uznał, że zarzuty skargi są nieusprawiedliwione i dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.