Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 312/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100, art. 104
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Komendant Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie obniżenia funkcjonariuszowi Policji – st. asp. M. K. dodatku służbowego.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego przedstawiono następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w B. obniżył z dniem [...] września 2015 r. st. asp. M. K. dodatek służbowy o kwotę [...]zł, tj. do kwoty [...]zł. Rozkazowi temu na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez M. K. L. Wojewódzki Komendant Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2015 r. uchylił powyższy rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podjęte rozstrzygnięcie kasacyjne organ odwoławczy uzasadnił brakiem właściwego uzasadnienia rozkazu pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2015 r, działając na podstawie art. 6f ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1236), obniżył st. asp. M. K. z dniem [...] listopada 2015 r. dodatek służbowy o taką samą wartość, jak w poprzednio wydanym rozkazie, tj. o kwotę [...]zł - do kwoty [...]zł. Organ pierwszej instancji i tym razem nadał wydanemu rozkazowi, na podstawie art. 108 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu Komendant Powiatowy Policji w B. wskazał, że st. asp. M. K. prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym (nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.) został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w siedmiu przypadkach, za co została mu wymierzona kara nagany. Obwinionemu zarzucono naruszenie dyscypliny służbowej wynikające z niedopełnienia obowiązków służbowych polegających na niepoinformowaniu w wyznaczonym przepisami terminie Komendanta Powiatowego Policji w B. o ukaraniu za popełnione wykroczenia oraz podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą bez zgody przełożonego.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że na wysokość kwoty obniżenia M. K. dodatku służbowego wpływ miała ilość popełnionych przez tego policjanta przewinień dyscyplinarnych, za które wymierzono mu jedną karę dyscyplinarną. Komendant Powiatowy uznał, że zastosowana dolegliwość finansowa jest adekwatna do całości okoliczności przedmiotowej sprawy.

M. K. w ustawowym terminie złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego pierwszej instancji w części dotyczącej wysokości obniżenia dodatku służbowego. Rozstrzygnięciu temu odwołujący zarzucił naruszenie:

- § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego w podstawie prawnej rozkazu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r., poprzez nieuzasadnione określenie obniżenia dodatku służbowego na poziomie aż 40 %;

- art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, ani też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Wskazując na powyższe funkcjonariusz wniósł o zmianę wydanego rozkazu personalnego poprzez ustalenie wysokości obniżenia dodatku służbowego o 20%, ewentualnie o uchylenie rozkazu organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie orzekając w sprawie L. Wojewódzki Komendant Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść przepisów § 8 ust. 8 pkt 1 oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, wskazując, że w świetle tych regulacji ukaranie policjanta karą dyscyplinarną rodzi de facto po stronie organu obowiązek obniżenia dodatku służbowego. Decyzja w sprawie wysokości tego dodatku służbowego, poza górną granicą określoną w § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, jest natomiast – jak podkreślił organ – decyzją uznaniową. Ustawodawca przyznał bowiem organowi możliwość wyboru sposobu realizacji celu wyrażonego w przepisie ustawy, jakim jest dodatek służbowy funkcjonariusza Policji. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia.

W ocenie organu drugiej instancji Komendant Powiatowy Policji w B., podejmując decyzję o obniżeniu st. asp. M. K. dodatku służbowego o [...] zł, tj. o 40%, wziął pod uwagę interes społeczny przejawiający się obowiązkiem egzekwowania przez Komendanta Powiatowego Policji prawidłowego wypełniania obowiązków służbowych przez podległych mu funkcjonariuszy. Zastosowana przez organ pierwszej instancji w stosunku do ww. policjanta dolegliwość finansowa jest, zdaniem organu odwoławczego, adekwatna do całości okoliczności sprawy. Komendant Powiatowy Policji w B. słusznie bowiem zauważył, że wysokość kwoty obniżenia dodatku służbowego byłaby niższa wówczas, gdyby funkcjonariusz naruszył dyscyplinę służbową jednorazowo (incydentalnie).

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nadania rozkazowi pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w B. miał podstawy do zastosowania tego środka. Miał bowiem w tym względzie na uwadze ważny interes służby, tożsamy z interesem społecznym, polegający na konieczności niezwłocznego nałożenia konsekwencji finansowych na policjanta, który w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej został ukarany karą dyscyplinarną. W interesie Policji pozostawało więc jak najszybsze wywołanie skutków prawnych wprowadzonych wydaną decyzją administracyjną.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w B. działał w niniejszej sprawie w ramach przyznanych mu uprawnień oraz zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie, zaś wydany przez niego rozkaz personalny nr [...], w tym jego uzasadnienie, odpowiada wymogom prawa

M. K., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokat B. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na opisany wyżej rozkaz personalny Komendanta Policji, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B., pomimo że rozkaz ten – zdaniem skarżącego – wydany został z rażącym naruszeniem następujących przepisów:

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego i uznanie, że prawie najwyższe z ustawowo dopuszczalnych obniżeń dodatku jest adekwatne w stosunku do funkcjonariusza z 17-letnim wzorowym przebiegiem służby, który dopuścił się jedynie nieumyślnych przewinień dyscyplinarnych;

- § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt l rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez nieuzasadnione określenie obniżenia dodatku służbowego na poziomie aż 40%;

- art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, ani też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

W oparciu o przytoczone powyżej zarzuty autor skargi wniósł o zmianę zaskarżonego rozkazu poprzez uwzględnienie odwołania, polegające na zmianie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] października 2015 r. poprzez ustalenie wysokości obniżenia dodatku służbowego na poziomie 20%, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości, a także uchylenie poprzedzającego go rozkazu personalnego pierwszej instancji. Ponadto autor skargi wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący przyznał, że został ukarany karą nagany. Jego zdaniem poza uwagą organów obu instancji pozostała jednak niewielka waga popełnionych przez niego przewinień, a także fakt, że zostały one popełnione nieumyślnie. W ocenie skarżącego dokonaną w niniejszej sprawie przez organy ocenę uznać należy za dowolną, a nie swobodną, jednocześnie poczynioną wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy, poza wagą i charakterem popełnionych przewinień, pominęły także okoliczność, że podjętym przez skarżącego zajęciem była działalność społeczna polegająca na pracy w Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Nie uwzględniono również, że skarżący jest funkcjonariuszem z 17-letnim wzorowym przebiegiem służby i nie był wcześniej karany.

W oparciu o powyższe argumenty skarżący stwierdził, że zastosowanie przez organ pierwszej instancji obniżenia dodatku aż o 40% nie było niczym uzasadnione i uznać je należy za bezpodstawne. Całkowicie niezrozumiałe, zdaniem skarżącego, są stwierdzenia organu pierwszej instancji, podzielone w pełni przez organ odwoławczy, iż prawie najwyższa z możliwych dolegliwości jest w tym wypadku adekwatną do całości okoliczności sprawy. Żaden z organów nie wskazał bowiem merytorycznych argumentów, dlaczego dopiero czterdziestoprocentowe obniżenie dodatku uznawane jest za "adekwatne". Nie sposób natomiast – jak stwierdził skarżący – dostrzec interesu społecznego w tak surowym "ukaraniu" wzorowego funkcjonariusza, który nieumyślnie dopuścił się niewielkich przewinień dyscyplinarnych, a działanie to w oczywisty sposób stoi w sprzeczności z interesem samego skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja ostateczna - rozkaz personalny Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. nr [...] z dnia [...] października 2015 r. o obniżeniu skarżącemu M. K. dodatku służbowego o kwotę [...]zł, tj. o około 40 %, od dnia [...] września 2015 r.

Wyjaśnić na wstępie należy, że zgodnie z art. 100 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), dalej jako "ustawa", uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

Kwestię dodatków do uposażenia reguluje art. 104 ustawy, który w ust. 3 stanowi, że na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (czyli kierowniczych i samodzielnych) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Stosownie zaś do ust. 6 powołanego artykułu minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Wydane na podstawie powołanej delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie", uzależnia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony, w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 9 ust. 5 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. W tym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy § 8 ust. 5-8 (dotyczące dodatku funkcyjnego), z zastrzeżeniem ust. 6, określającego sytuacje w których cofa się dodatek służbowy.

Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia (mającego - jak już wyżej wskazano – odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego), dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną.

Dokonując analizy przytoczonych wyżej przepisów należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż decyzja o obniżeniu dodatku służbowego jest tzw. "decyzją związaną", na co wskazuje redakcja § 9 ust. 5 rozporządzenia, a dokładnie użyty w jego treści zwrot "dodatek służbowy podlega obniżeniu". Właściwy komendant zobowiązany jest zatem do zastosowania przedmiotowej sankcji w każdym "szczególnie uzasadnionym przypadku" w rozumieniu § 9 ust. 5 rozporządzenia. Mając zaś na uwadze, że przepis ten jednocześnie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów § 8 ust. 5-8 rozporządzenia, należy uznać, że "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" uzasadniającym obniżenie dodatku służbowego funkcjonariuszowi będzie każdy z przypadków wymienionych w § 8 ust. 8 rozporządzenia, tak więc m.in. przypadek stwierdzonego naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1).

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że st. asp. M. K. orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w 7 przypadkach, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. Jak wynika z ustaleń organów, przewinienia tego funkcjonariusza polegały na sześciokrotnym niedopełnieniu obowiązków służbowych poprzez niepoinformowanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych o ukaraniu za popełnione wykroczenia, a także na podjęciu zajęcia zarobkowego bez pisemnej zgody przełożonego.

Wobec wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej za naruszenie we wskazanym zakresie dyscypliny służbowej, uznać należy, że Komendant Powiatowy Policji w B. był zobligowany do wydania rozkazu personalnego o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego, albowiem taki obowiązek dla organu wynikał z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Przepis ten – jak zostało to powyżej zaznaczone - nie zezwala w takiej sytuacji na uznanie administracyjne, ale nakłada na organ obowiązek obniżenia dodatku służbowego. Uznaniowość organu w tym zakresie dotyczyła wyłącznie wysokości zastosowanego obniżenia, które mogło wynieść od 20 do 50% otrzymywanej stawki.

W niniejszej sprawie organy zastosowały wobec skarżącego obniżenie na poziomie 40%. Przyjętą wysokość obniżenia uzasadniono stopniem zawinienia skarżącego przy popełnianiu zarzuconych mu w orzeczeniu dyscyplinarnym czynów. Uznając zastosowaną sankcję za adekwatną do okoliczności sprawy organy w szczególności zwróciły uwagę, iż naruszenie przez skarżącego dyscypliny służbowej nie miało charakteru jednorazowego (incydentalnego), lecz aż siedmiokrotny. Odnośnie sześciokrotnego niedopełnienia obowiązku poinformowania przełożonego o ukaraniu za popełnione wykroczenie, zwrócono jednocześnie uwagę, że jedynie w jednym z tych przypadków, w okresie, w którym skarżący zobowiązany był dokonać stosownego powiadomienia, przebywał na urlopie wypoczynkowym. Pozostałe przypadki miały miejsce w okresie czynnego pełnienia służby. Ponadto nastąpiły one w krótkich odstępach czasu. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji powołał się także na interes społeczny w egzekwowaniu prawidłowego wypełniania obowiązków służbowych przez policjantów, wynikający z kompetencji przyznanych owym funkcjonariuszom publicznym oraz ich społecznej roli.

Analizując powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że organy w sposób wystarczający i przekonujący uzasadniły ustalenie 40 % stawki obniżenia skarżącemu dodatku służbowego. W ocenie Sądu już chociażby wielokrotność popełnionych przez skarżącego przewinień uzasadniała zastosowanie stawki obniżenia dodatku wyższej niż minimalna (20%). Za zastosowaniem stawki minimalnej nie mógł przy tym samoistnie przemawiać argument, iż przewinienia skarżącego miały charakter nieumyślny, albowiem – na co słusznie zwrócił uwagę Komendant Powiatowy Policji w B. – zawód policjanta, związany z pełnieniem niezwykle istotnej funkcji publicznej, jaką jest zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego, zobowiązuje do szczególnej dbałości w zakresie prawidłowego stosowania prawa. Pomimo zatem podnoszonego przez skarżącego argumentu, iż jest on funkcjonariuszem z 17-letnim, wzorowym przebiegiem służby, należy mieć na względzie, że popełnione przez niego przewinienia - pomimo ich nieumyślnego charakteru wynikającego z nieznajomości przepisów prawa – niewątpliwie godziły w zasady należytego wykonywania obowiązków służbowych przez policjanta pełniącego służbę i stanowiły okoliczność prowadzącą do obniżenia doń zaufania i godzącą w jego nieposzlakowaną opinię, jako funkcjonariusza Policji.

Zatem uznać należy, że przedstawiona przez organy argumentacja w stopniu wystarczającym uzasadnia słuszność wydanego przez organy rozstrzygnięcia o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego na poziomie 40%. Należy przy tym podkreślić, że organy, w prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy, nie zastosowały również najbardziej dolegliwej wartości obniżenia dodatku służbowego, tj. o 50%. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji w powyższym zakresie mieszczą się w granicach przysługującego organom uznania administracyjnego i zostały podjęte z zachowaniem zasad przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nadania rozkazowi personalnemu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że nawet gdyby zastosowanie tego rygoru uznać w okolicznościach niniejszej sprawy za nieuzasadnione, to wobec prawidłowości podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia oraz faktu, iż z dniem utrzymania go w mocy przez organ odwoławczy i tak stałoby się ono wykonalne, zarzut ten - jako odnoszący się do okoliczności pozostającej bez wpływu na wynik sprawy - i tak nie mógłby odnieść skutku w postaci uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy jednak zgodzić się z organami, że konieczność zastosowania ww. instytucji wynikała z ochrony interesu społecznego, przejawiającego się w tym zakresie w potrzebie niezwłocznego egzekwowania konsekwencji kary nałożonej orzeczeniem dyscyplinarnym. Za jej zastosowaniem, zdaniem Sądu, przemawiał również wymóg racjonalnego wydatkowania środków budżetowych. Należy bowiem zwrócić uwagę, że nieracjonalne wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji, niezależnie od ich wysokości, w tym wypłacanie policjantowi dodatku służbowego w kwocie nieadekwatnej do faktycznie realizowanych przez niego zadań, jest sprzeczne z interesem społecznym

i z interesem służby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 598/11, LEX nr 1086748).

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł jak

w sentencji wyroku.