Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2058/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 2 pkt 1, art. 64 ust. 1.
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ust 4 i 5.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. j. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Młyn [...] sp. jawna z siedzibą w M. (skarżąca) wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, ust. 1 a, ust. 1 b pkt 1, ust. 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 7 pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 1140 złotych za przekroczenie o 1,22 t nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o nacisku osi powyżej 11,0 t do 11,5 t, na drodze, na której dopuszczany jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton.

Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej, która odbyła się dnia [...] maja 2011 r. na drodze krajowej nr [...] w [...]. Zatrzymano pojazd marki S. o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki J. o nr rejestracyjnym [...]. Powyższy zespół pojazdów był kierowany przez O. S. w imieniu oraz na rzecz przedsiębiorcy Młyn [...] Sp. j.

Zdaniem organu odwoławczego kara pieniężna została nałożona w prawidłowej wysokości w oparciu o lp. 7, pkt 7 lit. d) załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.

GITD podkreślił, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 23 października 2010 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych o nr seryjnych 856071 i 932532. Waga 932532 legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminem ważności do dnia 31 grudnia 2012 r. natomiast waga o nr 856071 legitymowała się w chwili kontroli ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w P. dnia 12 stycznia 2010 r., na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23), które weszło w życie z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej, po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 7 załącznika nr 6, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 z późn. zm.). Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], który został bez uwag podpisany przez kierowcę. Kierowca nie wnosił o powtórne ważenie pojazdu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji GITD stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazał, że przewoźnik powinien tak zorganizować załadunek pojazdu, aby nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Nie może być brane pod uwagę tłumaczenie, iż przewożony ładunek przemieszcza się podczas jazdy. Ładunek powinien być zabezpieczony w ten sposób, aby nie dochodziło do tego typu sytuacji, natomiast to w jaki sposób przewoźnik zabezpieczy towar leży już w jego gestii. Zastosowana przez stronę metoda załadunku okazała się niewystarczającym środkiem zabezpieczającym ładunek przed przemieszczeniem się.

W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 77, 80 kpa prowadzące do dokonania przez organ II instancji błędnych ustaleń faktycznych oraz nieuzasadnionego przyjęcia, iż skarżący z własnej winy przekroczył dopuszczalne naciski na oś, w sytuacji w której ładunek został umieszczony w pojeździe w sposób prawidłowy, a przekroczenie nacisku na 1 oś spowodowane zostało czynnikami za które skarżący nie ponosi odpowiedzialności i których nie mógł przewidzieć,

- art. 7-9 i 11 kpa poprzez nieuzasadnienie decyzji w sposób przekonywujący, nie wyjaśnienie okoliczności sprawy, nieustosunkowanie się do żądań i twierdzeń stron, nieuwzględnienie w decyzji zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli wskutek nałożenia na skarżącego kary pomimo prawidłowo dokonanego załadunku jak i nie wyjaśnienie w decyzji, jak skarżący miał uniknąć przemieszczania się ładunku po pojeździe, jak również nie wzięcia pod uwagę słusznego interesu strony, która nie powinna odpowiadać za czynniki i zdarzenia niezależne od niej,

- art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że ładunek powodował przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu tudzież dopuszczalnej ładowności pojazdu.

W uzasadnieniu skargi ponowiono argumentację podnoszoną w toku postępowania administracyjnego. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

W myśl art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 40c w/w. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...).

Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 w/w. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 138, poz. 932 i poz. 933).

Droga krajowa nr [...], po której poruszał się sporny pojazd została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o naciskach osi do 10 ton włącznie. Nie jest kwestionowane przez skarżącą, że wyniki pomiarów wskazywały na przekroczenie dla pojedynczej osi napędowej pojazdu o 1,22 tony (pomierzony nacisk to 11,22 t). Nie zakwestionowano także ustalenia, że skarżąca nie dysponowała zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając że ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo (stanowisko posiadało aktualne świadectwo legalizacji geodezyjnej, przyrządy pomiarowe posiadały stosowną legalizację, kierowca pojazdu został poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz przysługujących mu uprawnieniach, po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, który kierowca podpisał bez wnoszenia jakichkolwiek uwag, zarówno co do treści protokołu, jak i przebiegu samej kontroli) należy uznać, że organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).

Odnosząc się do argumentów strony, iż dokonując prawidłowego załadunku nie miała wpływu na jego rozlokowanie w trakcie jazdy (gwałtowne hamowanie) należy wskazać, że za odpowiednie zabezpieczenie ładunku na pojeździe i jego umieszczenie w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach (v. art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym) odpowiada przewoźnik. Jest to odpowiedzialność obiektywna niezależna od stopnia zawinienia.

Nie ma przy tym znaczenia dla jego odpowiedzialności za powstałe naruszenie fakt, że owo naruszenie jest nieznaczne.

W niniejszej sprawie wystąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku na sporną oś o 1,22 tony, nie wystąpiło natomiast przekroczenie DMC pojazdu. Dlatego nieuprawniony jest zarzut skargi naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie w jakim strona zarzuca organowi przyjęcie, że ładunek powodował przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji jednoznacznie stwierdzono wyłącznie przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś. Należy w tym miejscu podnieść, że na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. pełnomocnik organu wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji GITD w jednym miejscu omyłkowo podano, że kara pieniężna nałożona przez organ I instancji wynosiła 3480 zł podczas gdy wynosiła 1140 złotych.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.