Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2820/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 838/16 w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 838/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych obejmujących budowę dwóch budynków gospodarczych z sanitariatem.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] lutego 2015 r. Starosta O. wniósł sprzeciw w sprawie wykonania przez A. O. robót budowlanych obejmujących budowę dwóch budynków gospodarczych z sanitariatem o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 35m2 każdy, zlokalizowanych we wsi Niwki Książęce na działce gruntu o numerze ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren na którym planuje się budowę przedmiotowych budynków oznaczony jest w planie miejscowym symbolem R - rola, na którym stosownie do § 9 pkt 2 planu, nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda D., po rozpoznaniu odwołania A. O. od w/w decyzji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 404/15 oddalił skargę A. O. na opisaną decyzję.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 769/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarówno zaskarżony wyrok Sądu I instancji, jak i zaskarżoną decyzję Wojewody D. z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na stwierdzenie, że działka gruntu o numerze ewidencyjnym [...] położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem R - rola. Materiał dowodowy w sprawie winien zostać uzupełniony o tekst planu oraz jego część graficzną odnoszącą się do obszaru obejmującego działkę nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda D. zlecił Staroście O. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego o część tekstową planu miejscowego odnoszącą się do obszaru obejmującego działkę gruntu o numerze ewidencyjnym [...] oraz wyrys z planu miejscowego dla tej działki.

W dniu 10 sierpnia 2016 r. do organu wpłynął sporządzony przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że działka gruntu o numerze ewidencyjnym [...], obręb N., objęta jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...] października 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. z 2004 r. Nr 3, poz. 60). Działkę gruntu o numerze ewidencyjnym [...] oznaczono symbolami R - rola, ZT - zieleń trwała oraz W - wody płynące. Stosownie do § 9 ust. 2 i 3 planu dla terenów oznaczonych symbolem R - Rola oraz ZT - zieleń trwała nie dopuszcza się wprowadzania zabudowy. Budowa przedmiotowych budynków gospodarczych stanowi wprowadzenie nowej zabudowy na dany obszar. Z treści zgłoszenia oraz części graficznej planu wynika, że teren na którym projektowane są budynki oznaczony jest symbolem R - rola, na którym obowiązuje zakaz zabudowy. Zgłoszenie narusza zatem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowi zaś samodzielną podstawę do wniesienia przez organ sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.

Rozpoznając skargę na w/w decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że w toku ponownego postępowania odwoławczego organ II instancji zgodnie z zaleceniem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2016 r. dołączył do akt sprawy sporządzony przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. z [...] października 2003 r. Z tych dokumentów bezsprzecznie wynika, że zgłoszenie dokonane przez skarżącego narusza ustalenia obowiązującego w czasie podejmowania decyzji przez organy I i II instancji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy z 2003 r. w dniach podejmowania decyzji był aktualny i wiążący, gdyż wszedł w życie z dniem określonym w uchwale i nie został uchylony nowym planem. W tej sytuacji organy zasadnie powołały się na przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., które zobowiązują organ do wniesienia sprzeciwu, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej wymaga zgłoszenia, co wynika z przytoczonych przepisów p.b.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. O., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na:

a. błędnej wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu art. 29 ust. 1 pkt 1 a i art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez przyjęcie, że wymaga zgłoszenia budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m,

b. błędnej wykładni art. 30 ust. 6 p.b. poprzez przyjęcie, że organ administracji architektoniczno - budowlanej ma prawo wnieść sprzeciw co do wykonania robót budowlanych obejmujących budowę dwóch budynków gospodarczych z sanitariatem na działce [...],

c. naruszenie art. 2 Konstytucji RP stanowiącego, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem WSA we Wrocławiu wbrew zasadzie sprawiedliwości społecznej w wydanym wyroku narusza prawa podmiotowe i procesowe skarżącego,

d. przepisu art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady rozstrzygania sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywatela uregulowanej w art. 7 K.p.a.. W niniejszej sprawie Sąd, będąc powołany do sądowej kontroli ostatecznej decyzji organów administracji dopuścił do tego, że w sprawie doszło do wydania błędnego wyroku przez co nie doszło do rzetelnego, systemowego rozwiązania kwestii budowy dwóch budynków gospodarczych niezbędnych do prowadzenia działalności rolniczej, przez co skarżący ma poważne straty finansowe,

e. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż Sąd wydając zaskarżone orzeczenie nie uwzględnił istotnych uchybień proceduralnych i prawnych popełnionych w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, to jest zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy M. nie ma znaczenia rozstrzygającego w sprawie,

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie wyroku w całości i "umorzenie decyzji Wojewody D. i decyzji Starosty O." oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku i poprzedzającej go decyzji. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. w powiązaniu z art. 7 K.p.a. nie okazał się zasadny. Wskazanie jako podstaw kasacyjnych przepisów kodyfikujących zasady ogólne postępowania administracyjnego: prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.) bez powiązania ich z zarzutami naruszenia innych przepisów postępowania administracyjnego, konkretyzujących te zasady, wymaga wyjaśnienia, w jaki sposób powołane naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, skoro jednocześnie nie doszło do naruszenia przepisów szczegółowo regulujących to postępowanie. Takiego uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny w skardze kasacyjnej nie odnalazł. Nie mogą go bowiem zastąpić ogólnikowe twierdzenia o nierozwiązaniu kwestii budowy budynków gospodarczych w postępowaniu administracyjnym i wydaniu błędnego wyroku w sprawie. Istota sprawy związana z niedopuszczalnością rozpoczęcia robót budowlanych obejmujących budowę dwóch budynków gospodarczych z sanitariatem na działce nr [...] na podstawie zgłoszenia została należycie wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym prowadzonym po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2016 r. Ponownie prowadzone postępowanie obejmowało zgodnie z wytycznymi zawartymi w orzeczeniu tego sądu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy na podstawie części tekstowej oraz graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową działkę. Do wskazań zawartych w w/w orzeczeniu zastosował się organ II instancji, bowiem na podstawie materiałów pozyskanych w zleconym organowi I instancji uzupełniającym postępowaniu dowodowym, tj. części tekstowej planu oraz wyrysu z planu miejscowego ustalił, że zgłoszenie wykonania planowanych robót narusza postanowienia planu poprzez wprowadzenie zabudowy na teren objęty zakazem jej lokalizacji. Uchybienie w zakresie sposobu prowadzenia postępowania dowodowego, które Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł w prowadzonym postępowaniu administracyjnym skutkującym wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2015 r., zostało zatem następnie wyeliminowane w ponownie prowadzonym postępowaniu, które odpowiadało wszelkim standardom określonym przez naczelne zasady postępowania administracyjnego. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy stał się następnie podstawą właściwego zastosowania obowiązujących norm prawa materialnego z zakresu prawa budowlanego i wydania prawidłowej decyzji w przedmiocie sprzeciwu dotyczącego zgłoszonych robót budowlanych.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Przepis ten jest przepisem o charakterze wynikowym, który reguluje jeden ze sposobów rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Zarzut naruszenia tego przepisu może zostać skuteczne sformułowany jedynie łącznie z zarzutami wskazującymi na konkretne naruszenia przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego, czego skarżący kasacyjnie nie uczynił.

Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie zawierał usprawiedliwionych podstaw. Za pomocą tego zarzutu skarżący kwestionuje dobór materiału dowodowego, na podstawie którego organy przyjęły za ustalony stan faktyczny sprawy. Należy podkreślić, że przepis ten wyraźnie wiąże orzekanie przez sąd administracyjny z aktami sprawy. Orzekanie przez sąd administracyjny "na podstawie akt sprawy", stosownie do powyższego przepisu, oznacza, że sąd w procesie kontroli działalności administracji publicznej bierze pod uwagę wszystkie okoliczności, które z akt tych wynikają. Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony wyłącznie, gdyby sąd wyszedł poza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji. Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Sąd I instancji analizując i oceniając znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a. Natomiast prawidłowość tej oceny nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia tego przepisu (por. wyr. NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1663/16, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga podkreślenia, że w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2016 r. zawarto ocenę prawną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jako niekompletnego i nieuprawniającego do rozstrzygnięcia sprawy w zakresie zgodności zamierzonych robót budowlanych z miejscowym planem. W oparciu o wytyczne sformułowane w tym wyroku organ ponownie orzekający w sprawie uzupełnił materiał dowodowy o wymagane dokumenty, wyraźnie wskazane w treści uzasadnienia powołanego wyroku, a zatem orzekanie przez organ na podstawie tych dokumentów nie może być aktualnie kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie. Również przedłożone przed Sądem I instancji zaświadczenie odnośnie treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy M., w tym postanowień dotyczących działki nr [...], nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem brzmienie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. nie pozostawia wątpliwości, że to treść miejscowego planu, a nie studium jest wiążąca przy ocenie, czy istnieją ustawowe przesłanki do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych. Okoliczność związana z uchwaleniem Studium nie mogła, wbrew ocenie skarżącego, stanowić podstawy umorzenia postępowania w sprawie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., ponieważ nie świadczy ona, aby postępowanie w przedmiocie sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia robót budowlanych w jakiejkolwiek mierze stało się bezprzedmiotowe i uzasadniało odstąpienie od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 a i art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. nie okazał się zasadny. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 17 lutego 2015 r., tj. w dniu wydania sprzeciwu wobec zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych. W tej dacie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane stwierdzał, że pozwolenia na budowę nie wymagała budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, w tym parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Jednocześnie art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wiązał z planowanym wykonaniem takich robót budowlanych obowiązek ich zgłoszenia organowi architektoniczno - budowlanemu. Takie brzmienie powołanych przepisów obowiązywało również w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę D. Mimo zmiany treści art. 29 ust. 1 oraz art. 30 ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), treść znowelizowanych przepisów nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na brzmienie intertemporalnego przepisu art. 6 ust. 1 w/w ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Należy podkreślić, że w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Treść art. 29 ust. 1 pkt 1 a w na dzień wydawania zaskarżonej decyzji pokrywała się z treścią tego przepisu na dzień wydania sprzeciwu, zaś brzmienie art. 30 ust. 1 pkt 1 z daty wydania zaskarżonej decyzji wskazywało, że budowa w/w obiektu, jak również wolno stojących parterowych budynków gospodarczych nie związanych z produkcją rolną o powierzchni zabudowy do 35 m2 wymagała zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno- budowlanemu. Nie ulega zatem wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym w sprawie budowa obiektów budowlanych planowanych przez skarżącego podlegała obowiązkowi zgłoszenia organowi architektoniczno - budowlanemu. Zgodnie z zasadą oficjalności, organy administracji publicznej zobowiązane są do działania w sprawie na podstawie przepisów prawa i w granicach wyznaczonych treścią tych przepisów. Organ nie mógł zatem zastosować w sprawie przepisów, które nie obowiązywały w dniu wydawania przez niego decyzji w sprawie. Zmiana przepisów ustawy - Prawo budowlane, które nie znajdowała zastosowania w sprawie, nie pociągała za sobą skutku, o którym mowa w art. 105 § 1 K.p.a., czyli bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie sprzeciwu dotyczącego zgłoszenia robót budowlanych.

Nie do zaakceptowania jest również stanowisko skarżącego kasacyjnie, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie powołane przepisy ustawy prawo budowlane w brzmieniu nadanym art. 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2016r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców ( Dz. U. z 2016r. poz. 2255), które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2017r., a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Również zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. nie okazał się zasadny. W/w przepis stanowi podstawę prawną wniesienia sprzeciwu w przypadku stwierdzenia przez organ, że realizacja robót budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brzmienie przytoczonej regulacji nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych co do jej wiążącego charakteru oraz nie przyznaniu przez ustawodawcę organowi administracji możliwości do odstąpienia od jej zastosowania poprzez choćby minimum uznania administracyjnego (por. wyr. WSA w Rzeszowie z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 621/17, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu: "wnosi sprzeciw" oznacza, że wydanie decyzji w tym przedmiocie nie jest bowiem pozostawione uznaniu organu, lecz ma on obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy w wyniku ustalenia okoliczności konkretnej sprawy wystąpi niezgodność określona tym przepisem. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Treść części tekstowej wraz z częścią graficzną planu, poddana szczegółowej analizie w ponownie prowadzonym przez organ odwoławczy postępowaniu, obrazuje niezgodność planowanych robót budowlanych z postanowieniami planu obowiązującymi na terenie objętym inwestycją. Działkę skarżącego oznaczono w planie symbolem R-rola, ZT- zieleń trwała, W - wody płynące, zgodnie zaś z § 9 ust. 2 i 3 tego planu dla terenów oznaczonych symbolem R i ZT nie dopuszcza się wprowadzenia jakiejkolwiek formy zabudowy. Z treści zgłoszenia wynikało, że teren, na którym zaprojektowano budynki oznaczony jest w planie symbolem R -rola, zaś analiza tego planu wyklucza lokalizację jakiejkolwiek zabudowy na tym obszarze. Taka oczywista niezgodność pomiędzy treścią planu a zakresem planowanych robót budowlanych zobowiązywała organ do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.

Zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP nie zawierał usprawiedliwionych podstaw. Z przepisu tego wynika, że Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Aby skutecznie podnieść naruszenie zasady państwa prawnego, jak i sprawiedliwości społecznej, trzeba wykazać, że sąd naruszając określone (ściśle wskazane) przepisy prawa powszechnie obowiązującego wydał orzeczenie, które z uwagi na skutki, jakie wywołuje, nie da się pogodzić z porządkiem prawnym demokratycznego państwa prawnego. Nie budzi wątpliwości, że wniesienie przez organ architektoniczno - budowlany sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych uniemożliwia realizację przez skarżącego zamierzenia budowlanego, nie oznacza, że w sytuacji, w której decyzja ta znajduje oparcie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności formułujących wymóg zgodności inwestycji z przepisami prawa miejscowego, takie rozstrzygnięcie organu administracji publicznej skutkuje naruszeniem w/w wzorca konstytucyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.