Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 115/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1, art. 148, art. 147
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. po rozpatrzeniu zażalenia P. N. na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2016r. o odmowie wznowienia postępowania, powołując się na przepis art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że pismem z dnia 1 sierpnia 2016 roku P. N. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją - rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2015 roku w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej na 2015 rok. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że decyzja ta została wydana w oparciu o inną decyzję, która następnie została uchylona lub zmieniona, tj. naruszono art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

W dalszej części wniosku P. N. wskazał, że w jego ocenie rozkaz personalny nr 378/2015 Komendanta Powiatowego Policji w O. został wydany w oparciu o decyzję - rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 11 czerwca 2015 roku w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych, który w konsekwencji został uchylony orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. w sprawie umorzenia postępowania dyscyplinarnego.

Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2016r. Komendant Powiatowy Policji w O. po rozpatrzeniu w/w wniosku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 i art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Komendanta Powiatowego Policji w O. [...] z dnia [...] sierpnia 2015r.

W uzasadnieniu tegoż postanowienia organ I instancji podkreślił, że decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku Komendanta Powiatowego Policji w O. o zawieszeniu w czynnościach służbowych nie została uchylona, a fakt zawieszenia skutkował tym, że funkcjonariusz nie pełnił służby przez okres 6 miesięcy w roku 2015.

W ocenie Komendanta Powiatowego Policji w O. - wbrew temu co twierdzi wnioskodawca - decyzja o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego nie powodowała uchylenia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie doszło do zmiany lub uchylenia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych wnioskodawcy, lecz doszło do jej wygaśnięcia.

Z powyższych względów organ I instancji uznał, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez P. N. podstawa wznowienia postępowania.

W treści zażalenia na powyższe postanowienie organu I instancji P. N. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., polegające na niewłaściwej wykładni poprzez przyjęcie, że prawomocne zakończenie postępowania dyscyplinarnego powodujące wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2015 rok.

W konsekwencji powyższego, skarżący wniósł o uchylenie w/w postanowienia w całości i wszczęcie postępowania zakończonego prawomocną decyzją w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2015 rok.

W toku postępowania zażaleniowego organ II instancji ustalił, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 roku Komendant Powiatowy Policji w O. wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec st. asp. P. N., w którym obwinił go o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji.

W związku z wszczętym postępowaniem dyscyplinarnym Komendant Powiatowy Policji w O. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia 11 czerwca 2015 roku zawiesił w/w funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia 12 czerwca 2016 roku do dnia 11 września 2016 roku.

Komendant Wojewódzki Policji we W. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia 14 sierpnia 2015 roku na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwolnił st. asp. P. N. ze służby w Policji z dniem 7 września 2015 roku. Przedmiotowej decyzji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W związku ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby Komendant Powiatowy Policji w O. wydał w dniu [...] sierpnia 2015r. rozkaz personalny nr [...], w którym odmówił przyznania st. asp. P. N. prawa do nagrody rocznej za 2015 rok. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał, że ów funkcjonariusz nie pełnił służby przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych, wobec czego nie przysługuje mu prawo do nagrody rocznej za 2015 rok.

St. asp. P. N. nie skorzystał z przysługującego mu prawa złożenia odwołania, wobec czego przedmiotowa decyzja stała się ostateczna.

Następnie orzeczeniem z dnia [...] września 2015r., Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w O. powołując się na przepis art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji umorzył postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec w/w funkcjonariusza. W uzasadnieniu przełożony dyscyplinarny wskazał, że st. asp. P. N. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 7 września 2015r., wobec czego prowadzenie postępowania dyscyplinarnego stało się bezprzedmiotowe jako, że obwiniony nie jest już policjantem. Przedmiotowe orzeczenie P. N. odebrał w dniu 2 października 2015r..

Zdaniem organu odwoławczego (zażaleniowego), rozpatrując przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności przywołać należy treść art. 149 § 1 i § 2 k.p.a., zgodnie z którym wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.

Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zgodnie z § 3 i § 4 analizowanego przepisu odmowa wznowienia postępowania również następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Z brzmienia w/w przepisów wynika, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji publicznej bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. lub czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a.

W przypadku uznania, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź niezachowany został termin do jego złożenia organ administracji publicznej może - na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

W pozostałych przypadkach organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 k.p.a. i art. 151 k.p.a.

Dalej organ podkreślił, że stosownie do art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.

Przedstawiony wyżej, a ustalony na podstawie akt sprawy stan faktyczny i prawny prowadzi zdaniem organu do wniosku, że zażalenie P. N. nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie bezsporny jest fakt złożenia w dniu 1 sierpnia 2016 roku przez P. N. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej na 2015 rok.

Organ podkreślił, że we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego P. N. wskazał, iż w jego ocenie decyzja w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2015 została wydana w oparciu o rozkaz personalny o zawieszeniu w czynnościach służbowych, który z kolei został uchylony orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w O. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

Z powyższych względów P. N. uznał, że spełniła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Jednocześnie we wniosku o wznowienie postępowania zainteresowany wskazał, że o fakcie zaistnienia przyczyny wznowienia dowiedział się w dniu doręczenia mu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2016 roku stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] marca 2016 roku w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za rok 2015r..

Jak już wskazano wyżej – zdaniem organu, organ, do którego złożono wniosek o wznowienie postępowania bada w pierwszej kolejności przesłanki formalne przedmiotowego wniosku tj. termin, legitymację, wskazanie jednej z ustawowych przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 oraz art. 148 k.p.a.).

Przeprowadzona przez organ zażaleniowy analiza złożonego przez wnioskodawcę podania o wznowienie postępowania prowadzi - w ocenie organu do stwierdzenia, że przedmiotowy wniosek został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. (miesiąc od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia).

Organ wskazał, że P. N. wniosek o wznowienie postępowania uzasadnił wystąpieniem przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. tj. wydanie decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu które następnie zostało uchylone lub zmienione.

Zdaniem wnioskodawcy rozkaz personalny z dnia 24 sierpnia 2015r. o odmowie przyznania nagrody rocznej za 2015 rok został wydany w oparciu o decyzję z dnia 11 czerwca 2015r. o zawieszeniu w/w w czynnościach służbowych w związku z wszczętym postępowaniem dyscyplinarnym, który z kolei - w ocenie P. N. - został uchylony orzeczeniem z dnia 30 września 2015r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

Organ podkreślił, że jak wskazano wyżej orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] września 2015r. P. N. odebrał w dniu 2 października 2015 roku.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. od tego to bowiem dnia rozpoczął swój bieg termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Termin ten upłynął zaś w dniu 2 listopada 2015 roku.

Organ II instancji nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2016r., Nr [...], albowiem decyzja ta dotyczyła stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2016 roku Komendanta Powiatowego Policji w O. w przedmiocie przyznania st. asp. P. N. prawa do nagrody rocznej za 2015 rok.

Wskazując na powyższe ustalenia, Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził, że P. N. uchybił miesięcznemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Organ podkreślił przy tym, że na treść omawianego rozstrzygnięcia nie może wpłynąć fakt, iż organ I instancji rozpatrzył merytorycznie wniosek strony, bez uprzedniego zbadania przesłanek formalnych do jego złożenia. W ocenie organu zażaleniowego przeprowadzenie przez Komendanta Powiatowego Policji w O. postępowania wstępnego polegającego na analizie podanych okoliczności, również skutkowałoby wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Z powyższych względów Komendant Wojewódzki Policji we W. uznał, że zażalenie P. N. nie może zostać uwzględnione, stąd zasadnym jest w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art.144 k.p.a. - utrzymanie w mocy postanowienia wydanego przez organ I instancji.

Organ zauważył przy tym, że w postępowaniu odwoławczym / zażaleniowym organ II instancji obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji/postanowienia organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym.

Kontrola organu odwoławczego/zażaleniowego jest więc kontrolą pełną polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1998 r., sygn. akt III SA 1379/97 ONSA 1999/3/85).

Organ odwoławczy/zażaleniowy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Regulacja taka daje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, czego następstwem może być utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Powyższe okoliczności oraz analiza merytoryczna akt postępowania prowadzi w ocenie organu do stwierdzenia, że P. N. przekroczył określony w art. 148 k.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wobec czego organ postanowił jak na wstępie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie wniósł P. N., zarzucając naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 8 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skutków prawnych i faktycznych dla skarżącego wywołanych wydaniem, a następnie uchyleniem rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do nagrody rocznej za 2015 rok, podczas gdy fakt wydania a następnie uchylenia w/w opisanego rozkazu personalnego miał dla skarżącego doniosłe znaczenie, naruszona została zasada pewności rozstrzygnięć, u skarżącego wywołało uzasadnione wątpliwości co słuszności nieprzyznania mu do nagrody rocznej za 2015 rok,

- art. 148 k.p.a. polegające na błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2015r. w sprawie odmowy przyznana nagrody rocznej za 2015 rok nie został zachowany, a tym samym nie ma możliwości wszczęcia postępowania o wznowienie, podczas gdy zgodnie z orzecznictwem NSA regulacja przewidująca miesięczny termin złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania powinna odnosić się wyłącznie do tych przypadków, w których podstawą jej wniosku jest okoliczność, z powodu której organ nie może wznowić postępowania z urzędu - tylko w takich przypadkach niezachowanie przez stronę terminu może być samoistną przesłanką rezygnacji ze wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach, jeżeli żądanie strony jest uzasadnione istnieniem jednej z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1, to bez względu na to, czy strona zachowała termin, czy nie, organ będzie zmuszony wznowić postępowanie. Organy nie powinny poprzestać na samej tylko konstatacji braku podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 1, ale opierając się na zebranym materiale powinny rozważyć, czy w takiej sytuacji nie byłoby zasadne wznowienie postępowania z urzędu, oraz dać tym rozważaniom wyraz w uzasadnieniu decyzji.

W przedmiotowej sprawie Komendant Powiatowy Policji w O. wydal rozkaz personalny z dnia [...] marca 2016r., Nr [...] w którym przyznano skarżącemu nagrodę roczną za 2015 roku. Powyższe pozwala – zdaniem skarżącego przyjąć, że organ I instancji dostrzegł potrzebę ponownego rozpoznania sprawy i wydania decyzji na korzyść skarżącego. Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędów popełnionych przy wydaniu wyżej opisanego rozkazu personalnego. Należy uznać, że po stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego numer [...] z dnia [...] marca 2016r. Komendant Powiatowy Policji w O. powinien wszcząć z urzędu postępowanie o wznowienie postępowania.

- art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. polegające na niewłaściwej wykładni, poprzez przyjęcie, że prawomocne zakończenie postępowania dyscyplinarnego powodujące wygaśniecie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2015 rok - rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2015r., to jest, że nie wyczerpuje przesłanki, o której mowa w w/w przepisie - "decyzja, została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione".

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi, skarżący rozbudowując przedstawione wyżej zarzuty, podkreślił, że z zasady ustanowionej przepisem art. 8 k.p.a., wynika jednoznacznie, że organ administracji publicznej ma w toku czynności zachowywać stałość rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie wydanie a następnie uchylenie rozkazu personalnego numer [...] z dnia 17 marca 2016 roku doprowadziło do stanu niepewności odnośnie słuszności nieprzyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2015 rok. W ocenie skarżącego wydanie powyższego rozkazu personalnego z dnia 17 marca 2016r. powinno być poprzedzone wznowieniem postępowania w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2015 roku, czego Komendant Powiatowy Policji w O. nie uczynił.

Skarżący zauważył, że w judykaturze podkreśla się, iż wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania uzależnione jest jedynie od spełnienia minimalnych, stricte formalnych przesłanek - tak, że zasadne jest wręcz mówienie o pozytywnym domniemaniu obowiązku uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., II OSK 965/09). Zatem niejako już z samej istoty omawianej fazy rozpatrywania wniosku wznowieniowego wynika, że odmowa wznowienia postępowania przez organ z powołaniem się na niespełnienie ww. przesłanek formalnych jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy fakt braku takiej przesłanki jest w danym przypadku oczywisty i nie rodzi potrzeby prowadzenia w tym zakresie specjalnego postępowania wyjaśniającego (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009r., sygn. II OSK 1747/07). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2013r., II OSK 2404/11, stwierdził, że regulacja przewidująca miesięczny termin złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego powinna odnosić się wyłącznie do tych przypadków, w których podstawą jej wniosku jest okoliczność, z powodu której organ nie może wznowić postępowania z urzędu - tylko w takich przypadkach niezachowanie przez stronę terminu może być samoistną przesłanką rezygnacji ze wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach, jeżeli żądanie strony jest uzasadnione istnieniem jednej z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1, to bez względu na to, czy strona zachowała termin, czy nie, organ będzie zmuszony wznowić postępowanie. Organy nie powinny poprzestać na samej tylko konstatacji braku podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na przekroczenie przez skarżącego terminu określonego w art. 148 § 1, ale opierając się na zebranym materiale powinny rozważyć, czy w takiej sytuacji nie byłoby zasadne wznowienie postępowania z urzędu, oraz dać tym rozważaniom wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie organ miał możliwość wszczęcia postępowania z urzędu, w związku z powyższym nie można uznać, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wskazuje na to w szczególności fakt wydania opisanego wyżej rozkazu personalnego z dnia 17 marca 2016r. w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2015 rok. Co za tym idzie Komendant Wojewódzki Policji we W. winien w zaskarżonym postanowieniu wskazać czy i w jakim zakresie byłoby zasadne wszczęcie postępowania wznowieniowego z urzędu - czego nie uczyniono.

Nadto skarżący powołując się na orzecznictwo, stwierdził, że przesłanka uchylenia lub zmiany decyzji nie musi być interpretowana ściśle, albowiem podstawą do wznowienia postępowania w w/w trybie stanowi także wydanie decyzji w oparciu o decyzję, która została następnie unieważniona w trybie art 156 k.p.a.

Zdaniem skarżącego, podzielenie stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w O. skutkowałoby utrzymaniem w mocy negatywnych dla skarżącego skutków prawnych decyzji ( która wygasała), to jest nieprzyznaniem nagrody rocznej za 2015 rok, mimo spełnienia wymogów do jej otrzymania.

Skarżący powołał się przy tym na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej, a konkretnie art. 241 § 1 pkt 7, gdzie podstawę do wznowienia postępowania przewiduje się wygaszenie decyzji w oparciu, o którą wydano decyzję będącą przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Można zatem –zdaniem skarżącego stwierdzić, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zawierają swoistą lukę prawną, która w znaczący sposób wpływa na sytuację prawną obywateli. Mając na względzie prokonstytucyjną wykładnię prawa oraz ogólne dyrektywy wykładni systemowej należy przyjąć, że podstawą wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie przesłanki opisanej w art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a. jest obok uchylenia, zmiany, stwierdzenie nieważności decyzji także jej wygaśnięcie.

Powołując się na powyższe, skarga jest zdaniem skarżącego w pełni zasadna.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji/postanowienia, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz.1647), w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie postanowienia, względnie stwierdzenie jego nieważności, następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./, a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie .

Wyjaśnić przy tym należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2016r., Nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2016r. o odmowie wznowienia postępowania, została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie.

Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienie, bowiem nie narusza ono prawa, co oznacza, że skarga nie może być uwzględniona.

Niewątpliwe jest w sprawie, że zaskarżone postanowienie wydane zostało jako wynik wszczętego z inicjatywy skarżącego postępowania (wniosek z dnia 1 sierpnia 2016r.) o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją – rozkazem personalnym organu I instancji z dnia 24 sierpnia 2015r., Nr 378/2015 w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej na 2015r.

Niesporne jest zatem, że intencją strony było wszczęcie trybu nadzwyczajnego, który dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej.

Zważyć przy tym należy, że kontrola taka przeprowadzana jest wyłącznie w zakresie enumeratywnie określonych przez ustawodawcę przesłanek, wymienionych w art. 145 § 1, art.145a i 145b k.p.a., a ponadto jest trybem obwarowanym szeregiem wymogów formalnoprawnych. I co istotne, wniosek o wznowienie postępowania nie może zostać złożony w dowolnie wybranym przez wnioskodawcę terminie.

I tak w przepisie art. 148 § 1 k.p.a. ustawodawca jednoznacznie ustalił, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).

Zgodzić się w pełni należy z organem odwoławczym, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ obowiązany jest badać, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe, co oznacza, iż aby mogło dojść do zbadania, czy w sprawie zachodzi podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka, właściwy organ musi przeprowadzić postępowanie wstępne, którego celem jest zbadanie dopuszczalności wszczęcia postępowania.

Na tym wstępnym etapie w sprawie wznowienia postępowania organ administracyjny bada tylko i wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej przesłance wznowienia oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. I tak w przypadku ustalenia, że podanie o wznowienie postępowania nie określa przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., bądź nie został zachowany termin do jego złożenia, określony w art. 148 k.p.a., organ obowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).

Podkreślenia przy tym wymaga, że organ jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Jednocześnie, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.

Przy czym obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywa na organach obu instancji. Poprzez badanie należy rozumieć swobodną ocenę przedstawionych przez stronę dowodów na okoliczność dochowania przez nią terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 1901/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012r., sygn..akt II SA/Kr 489/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1011/13 , dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe regulacje, jak i okoliczności niniejszej sprawy, Sąd w pełni podzielił stanowisko i argumentację organu odwoławczego – zażaleniowego przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że skarżący wniosek o wznowienie postępowania w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej za rok 2015, powołując się na przepis art.145 § 1 pkt 8 k.p.a., złożył w organie I instancji w dniu 1 sierpnia 2016r. We wniosku tym stwierdził, że w Jego ocenie decyzja Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2015r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej na 2015 rok została wydana w oparciu o rozkaz personalny tegoż samego organu z dnia[...] czerwca 2015r., Nr [...] o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia 12 czerwca 2016 roku do dnia 11 września 2016 roku, który z kolei został uchylony orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] września 2015r. , Nr [...] o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

P. N. przyjął, że spełniła się przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Jednocześnie we wniosku tym wskazał, że o fakcie zaistnienia przyczyn wznowienia postępowania dowiedział się w dniu doręczenia mu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2016r. stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2016r., Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za rok 2015.

Niesporne jest zatem w sprawie, że skarżący swoje uprawnienie tj. prawo do otrzymania nagrody rocznej za rok 2015 wywodzi z faktu umorzenia postępowania dyscyplinarnego, a które to postępowanie zostało umorzone orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] września 2015r., Nr [...].

Zdaniem skarżącego wskazanym orzeczeniem został uchylony opisany wyżej rozkaz personalny organu I instancji z dnia 11 czerwca 2015r..o zawieszeniu w czynnościach służbowych, a w oparciu o który została wydana decyzja o odmowie przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej za 2015 rok.

Z akt sprawy niewątpliwie zaś wynika, że w/w orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego z dnia 30 września 2015r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 października 2015 roku (k. nr 21-22 akt postępowania).

Oznacza to, że termin miesięczny określony w art. 148 § 1 k.p.a. rozpoczął swój bieg w dniu 3 października 2015 roku i upływał z dniem 2 listopada 2015 roku.

Natomiast wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia 24 sierpnia 2015r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej na 2015 rok, skarżący złożył w dniu 1 sierpnia 2016 roku, a więc po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Wbrew zarzutom skarżącego, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że momentem w którym strona dowiedziała się o przyczynie wznowienia był dzień doręczenia skarżącemu orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] września 2015r., Nr [...] o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego. Przedmiotowe orzeczenie – jak to Sąd już wyżej zauważył, skarżący odebrał w dniu 2 października 2015 roku.

W okolicznościach niniejszej sprawy, nie jest zatem trafne stwierdzenie skarżącego, że termin do złożenia wniosku o wznowienie w sprawie postępowania winien liczyć się dopiero od doręczenia skarżącemu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 5 lipca 2016r., Nr [...] orzekającej stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. rozkazu personalnego organu I instancji z dnia [...] marca 2016r., Nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za rok 2015.

W odniesieniu do dalszych zarzutów skargi, rację przyznać należy organowi odwoławczemu, że skoro organ ten nie rozpatrywał merytorycznie zarzutów podnoszonych w zażaleniu, bo nie mógł, stąd też zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 145 § 1 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie.

W zaskarżonym postanowieniu Komendant Wojewódzki zasadnie zbadał (ocenił) zgłoszony przez skarżącego wniosek pod kątem spełnienia przesłanek, a to czy oparty został o ustawową przesłankę wznowieniową oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione w ustawowym terminie.

Sąd nie podzielił także podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ przepisu art.145 § 1 k.p.a., poprzez – jak to ujęto w skardze – nie rozważenia wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu.

Wprawdzie zgodnie z art.147 k.p.a. wznowienie postepowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, jednakże w niniejszej sprawie oznacza to tyle, że skoro przedmiotowa sprawa wszczęta została na wniosek skarżącego, to Sąd obowiązany jest jedynie do oceny tegoż postępowania.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty, że organ obowiązany był niejako z urzędu wszcząć postępowanie wznowieniowe pozostają poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie, z tego to też względu, że cyt.wyżej przepis art.147 k.p.a. – wbrew twierdzeniom skarżącego nie nakłada na organ obowiązku wszczynania postępowania wznowieniowego z urzędu, lecz jedynie wyposaża organ w takie prawo.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by to postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.