Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 347/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 2, art. 16 ust. 1 i 2, art. 18a ust. 11
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz uchwałę Rady Wydziału [...]Politechniki [...] im. [...] z dnia [...]października 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz J.K. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej, jako Centralna Komisja), działając na podstawie art. 169 pkt 2, art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669) w zw. z art 21 ust. 2, art. 16 ust. 1 i 2, art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r. poz 1852 z późn. zm.), w dniu [...] października 2018 r. wydała decyzję nr [...], którą utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r. odmawiającą J.K. nadania stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych.

Centralna Komisja w uzasadnieniu decyzji podała, że Rada Wydziału podzieliła opinię Komisji habilitacyjnej i stwierdziła, że przedstawione osiągnięcia naukowe nie stanowią znaczącego wkładu w rozwój dyscypliny. Skala przywłaszczonego dorobku naukowego, zatajenie prawdziwych autorów i źródeł pozyskania jest znaczne. Udokumentowana aktywność naukowa, pedagogiczna, organizacyjna nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 26 września 2016 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego.

Sekcja Nauk [...] powołała dwóch recenzentów, którzy wydali negatywne recenzje i odmówiła poparcia odwołania, Prezydium Centralnej odmówiła jego uwzględnienie.

Wykazano w sposób ewidentny przywłaszczenie fragmentów cudzych publikacji i zatajenie literatury źródłowej w odniesieniu do monografii stanowiącej jeden z elementów osiągnięć habilitanta, który nie potrafił tego w sposób przekonywający wyjaśnić w odwołaniu. Wykryte rażące naruszenie praw autorskich świadczy nie tylko o głębokiej wiedzy recenzenta, ale także o wnikliwej analizie dorobku naukowego kandydata. Słuszność jednoznacznego i uzasadnionego przedstawienia dowodów stwierdzenia niedopuszczalnych uchybień w zakresie naruszenia własności intelektualnej nie zostało podważone żadnymi racjonalnymi argumentami.

Ocenie podlegał cały dorobek naukowy, dydaktyczny, organizacyjny i twórczy habilitanta. Komisja habilitacyjna nie pominęła pozytywnych recenzji, lecz w całości podjęli decyzję niekorzystną dla habilitanta.

Centralna Komisja nie dopatrzyła się formalnych uchybień w przebiegu postępowania. Nie został naruszony art. 18a przedmiotowej ustawy. W ocenie Komisji uchwałą Rady Wydziału zawiera uzasadnienie stosowne do obowiązujących w tym zakresie przepisów, a dorobek naukowy habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nie spełnia wymogów art. 16 ust. 1 i 2 przedmiotowej ustawy.

J.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] października 2019 r.

Pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze zarzucił, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył następujące przepisy:

1. art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa oraz w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez;

• pominięcie przez Radę Wydziału, dwóch z trzech recenzji, a to tych w których recenzenci wyrazili pozytywne stanowisko oraz wzięcie pod uwagę niepełnej i nienależycie uzasadnionej recenzji prof.. dr hab. M.J.,

• nienależytą ocenę rozprawy habilitacyjnej i dorobku naukowego habilitanta, które były nad wyraz istotne przy podejmowaniu uchwały.

2. art. 115 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez jego błędną subsumcję i arbitralne zarzucenie skarżącemu plagiatu.

3. art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa oraz w zw. z art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez nieuwzględnienie jako dowodu o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wydanego przez Rzecznika Dyscyplinarnego ds. Nauczycieli Akademickich Politechniki [...] z dnia [...] maja 2018 r. oraz opinii biegłego wydanego w postępowaniu wyjaśniającym wobec nauczyciela akademickiego dr inż. [...] J.B. z dnia [...] kwietnia 2018 r.

4. art. 138 § 2 Kpa, poprzez nieuwzględnienia odwołania i nieuchylenie uchwały Rady Wydziału oraz błędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do ilości pozytywnych recenzji

Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o chylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Centralna Komisja w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).

W ocenie Sądu, skarga analizowana pod tym kontem zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Politechniki [...] narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882 ze zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Instytucję postępowania habilitacyjnego normuje art. 18a ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Wskazuje on m.in., że postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (...) (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11).

Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego, zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy, może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania.

Z powyższego wynika, iż postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikających ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ww. ustawy w postępowaniu tym przepisy K.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów.

Z powyższego wynika, że Centralna Komisja, mimo iż jest organem odwoławczym, prowadzi w pewnym zakresie własne postępowanie dowodowe, choć ograniczone jedynie do ww. postępowania opiniodawczego. Z tego powodu organ ten jest organem, który musi stosować w prowadzonych przed nim postępowaniach przepisy art. 7, 77 i 80 K.p.a., gdyż musi dokonywać oceny, nie tylko materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed Radą Wydziału, ale i materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu odwoławczym. Kontrolę zatem zaskarżonej uchwały Rady Wydziału należy w tym wypadku rozumieć jako kontrolę dokonywaną w sposób wszechstronny (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 838/08, z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08, z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2052/11 publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu odwoławczym, winny więc odnosić się również do tych aspektów, których dotyczyły opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu przed Radą. Pokreślić też wypada, że żaden przepis ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie zawiera ograniczenia w tym zakresie recenzentów powołanych w postępowaniu przed Centralną Komisją, a ponieważ, jak wyżej wspomniano, organ ten jest z mocy ustawy obowiązany również do zebrania materiału dowodowego w postaci wspomnianych opinii i musi materiał ten rozpatrzyć w sposób wyczerpujący i wszechstronny, to oznacza, że Centralna Komisja musi, by skontrolować prawidłowość zaskarżonej uchwały, najpierw sama dokonać oceny dorobku naukowego kandydata do stopnia naukowego i rozprawy naukowej.

Podkreślić jednocześnie należy, że przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji. Jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą więc zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest bowiem, jak wskazano wyżej, tylko do uzyskania recenzji (art. 35 ust. 3 ustawy).

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma to, czy Rada Wydziału miała podstawy do tego, żeby rozstrzygnąć sprawę nadania stopnia doktora nauk technicznych, skoro przed powzięciem tej uchwały przedłożona przez skarżącego skoro recenzentka prof. dr hab. inż. [...] M.J. stwierdziła, że przedstawiony do oceny dorobek naukowy skarżącego nie spełnia wymogów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki., ponieważ przedstawiona do oceny monografia habilitacyjna powstała z naruszeniem prawa, zarówno tej ustawy, jak i ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Zacząć należy od tego, że w niniejszej sprawie na dzień podjęcia przez Radę Wydziału uchwały z dnia [...] października 2017 istniały wątpliwości, co do tego, czy przedłożony przez skarżącego dorobek naukowy właściwa wersja rozprawy doktorskiej ma charakter oryginalny i samodzielny.

Z uzasadnienia przedmiotowej uchwały użyto określenia, że "mamy do czynienia z oszustwem naukowym, polegającym na przywłaszczeniu cudzego dorobku, z zatajeniem jego autorów i źródeł pozyskiwania". Dalej podano, że zamieszczone w pracy teksty obcych autorów nie wykazują działania przypadkowego, a raczej świadomego i celowego. Plagiatowanie jest niedopuszczalną formą zachowania, a normy etyczne są powyżej norm prawnych.

W tym miejscu podać należy, że Rzecznik Dyscyplinarny ds. Nauczycieli Akademickich Politechniki [...] w dniu [...] maja 2018 r. wydał postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wobec skarżącego w sprawie zachowania nielicującego z godnością zawodu nauczyciela akademickiego, polegającego na użyciu cudzych tekstów bez cytowania źródeł w przedstawionej rozprawie habilitacyjnej, albowiem społeczna szkodliwość czynu jest znikoma.

W takim stanie faktycznym sprawy, zdaniem Sądu, w sytuacji gdy Rada Wydziału, przed podjęciem uchwały uznała rozprawę doktorską skarżącego za dzieło noszące znamiona plagiatu powinna zawiesić postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, a następnie - mając na uwadze przepisy art. 100 § 1 Kpa w zw. z art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego - zawiadomić prokuratora lub Policję o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie prawomocne orzeczenie zapadłe w toku postępowania przygotowawczego stanowiłoby dla rozpatrzenia sprawy o nadanie stopnia naukowego doktora tzw. zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Z art. 297 K.p.k. wynika bowiem, że postępowanie przygotowawcze winno dać odpowiedź na pytanie, czy skarżący popełnił zarzucany mu czyn zabroniony, czy stanowi on przestępstwo oraz jakie były okoliczności jego popełnienia. Prawomocne postanowienie organu ścigania oraz treść uzasadnienia orzeczenia pozwoliłoby z kolei na wyjaśnienie i ocenę przez Radę Wydziału jednej z koniecznych przesłanek nadania stopnia naukowego doktora, tj. ustalenie czy skarżący przedstawił i obronił rozprawę doktorską, a więc pracę stanowiącą oryginalne rozwiązanie problemu naukowego, wskazującą na umiejętność samodzielnego prowadzenia przez skarżącego pracy naukowej (art. 12 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy).

Zdaniem Sądu, w zawartym w treści art. 97 § 1 pkt 4 Kpa zwrocie "inny organ" mieści się także właściwy organ powołany do ścigania przestępstw, w szczególności prokurator, Policja - art. 10 § 1 w zw. z art. 298 § 1 K.p.k. (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 1991 r., sygn. akt SA/Wr 302/91, ONSA 1991/3-4/65; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 573/99, LEX nr 55747; wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 108/00, LEX nr 49954). Brak również przeszkód do tego, żeby w sprawie o nadanie stopnia naukowego powołany przepis Kpa znalazł odpowiednie zastosowanie, na mocy art. 29 ust. 1 ustawy. O wyłączeniu możliwości zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa nie świadczą przepisy art. 29a ustawy, czy art. 145 § 1 pkt 2 Kpa, które znajdują zastosowanie w innej sytuacji, niż ta ustalona w niniejszej sprawie, tj. gdy po uprawomocnieniu się uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora zostanie ustalone, że rozprawa doktorska miała charakter pracy niesamodzielnej lub jest pozbawiona cechy oryginalności.

Nie można się przy tym zgodzić z Centralną Komisją, że postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego nie może zmienić oceny, że doszło do naruszenia praw autorskich i może być traktowane jako przywłaszczenie autorstwa utworu pierwotnego.

Zatem w przypadku, gdy po podjęciu uchwały o przyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej, a przed podjęciem uchwały w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora pojawiły się wątpliwości, co do spełnienia przez rozprawę doktorską wymogów z art. 13 ust. 1 ustawy, organ winien z urzędu zawiesić postępowanie administracyjne, do czasu uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie karnej.

Jak słusznie podniosła Centralna Komisja w odpowiedzi na skargę uchwała, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy nie jest aktem o charakterze czysto formalnym. Uchwała ta ma charakter odrębny od wcześniejszych uchwał podejmowanych w przewodzie doktorskim i nie jest podejmowana niejako "z automatu", lecz zapada z udziałem osób wymienionych w art. 20 ust. 2 i 3 ustawy, które po dyskusji przeprowadzonej na posiedzeniu niejawnym decydują w formie tajnego głosowania, czy kandydat spełnił wszystkie przesłanki z art. 12 i 13 ustawy, niezbędne do nadania stopnia naukowego doktora (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 539/08, opubl. CBOSA).

Rada Wydziału podjęła uchwalę z dnia [...] października 2017 maja 2009 r. z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy, a Centralna Komisja wydała zaskarżoną decyzję z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 21 ust. 2 ustawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, Rada Wydziału ustali ponownie stan faktyczny sprawy i rozważy, czy nadal istnieje potrzeba zawiadomienia organów ścigania, czy też takiej potrzeby nie ma i można przeprowadzić przedmiotowe postępowanie administracyjne.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.