Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1429/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska (spr.) NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi R. Spółka z o.o. Spółka komandytowa w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej R. Spółka z o.o. Spółka komandytowa w K. kwotę 680 zł ( słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

W dniu 2 lipca 2018 r. firma B Sp. z o. o., Sp. k., wystąpiła do Urzędu Miasta K. Wydziału Architektury i Urbanistyki o wydanie, na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm), zaświadczenia o samodzielności lokali w budynku nr [...] położonym w K. przy ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], w tym 70 lokali mieszkalnych bez przynależności, 85 lokali mieszkalnych z przynależnościami oraz 7 lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne a to 6 pomieszczeń garażowych i 1 komórki lokatorskiej.

Postanowieniem z dnia 9 lipca 2018 r. ([...]) na podstawie art. 219 kpa oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r., poz. 716) Prezydent Miasta K. odmówił firma B Sp. z o. o., Sp. k. z siedzibą w K. wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Uzasadniając powyższe organ podał, że dla lokali mieszkalnych w liczbie 155, wydane zostały zaświadczenia potwierdzające samodzielność wskazanych lokali

Do wniosku dołączono między innymi kopię decyzji o przyjęciu obiektu do użytkowania z dnia 29 czerwca 2018 r., nr [...], z zapisów której nie wynika, by w budynku przy ul. [...] w K. znajdowały się inne lokale poza lokalami mieszkalnymi. Zgodnie z § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) - lokalem użytkowym (tzn. lokalem o przeznaczeniu innym niż mieszkalne) jest jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, nie będące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Lokale użytkowe muszą odpowiadać wielu wymogom technicznym określonym w szczególności w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wymogi, jakie musi spełniać lokal, zależą od jego sposobu użytkowania.

Wskazując na powyższe oraz treść przepisu §5 pkt 1 ww. rozporządzenia stwierdził organ, że "komórka lokatorska" i "miejsce postojowe" (boks garażowy) spełnia definicję pomieszczenia nieprzeznaczonego na pobyt ludzi, czyli pomieszczenia znajdującego się poza lokalem mieszkalnym lub lokalem użytkowym. Może ona stanowić część wspólną budynku, bądź też może przynależeć do lokalu zgodnie z zapisem ustawy o własności lokali art. 2 ust. 4 - jako część składowa zwana dalej "pomieszczeniem przynależnym".

Według organu, jeżeli w decyzji o pozwoleniu na budowę i w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przypisano przedmiotowemu pomieszczeniu funkcję "komórka lokatorska" i "boksy garażowe w garażu podziemnym" -nie można wydać zaświadczenia o samodzielności lokalu, ponieważ pomieszczenia te nie są lokalami w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów.

Dodał organ, że obowiązującą (od dnia 11 września 2017 r.) nowelizacją ustawy o własności lokali, nałożono obowiązek badania nie tylko technicznych właściwości lokalu (np. wydzielenie ścianami trwałymi) jak to miało miejsce do tej pory, ale również zgodność z aktami lub rozstrzygnięciami podjętymi na etapie planistycznym oraz budowlanym. Podmiotem odpowiedzialnym za wydanie zaświadczenia zgodnego z prawem jest starosta.

Na ww. postanowienie firma B Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K., złożyła zażalenie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 219 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie;

- art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, § 3 pkt 14, §5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że garaż nie może być samodzielnym lokalem;

- ust. 2 ust. 1 a ustawy o własności lokali poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w stosunku do lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne.

Strona żaląca się wskazała, że lokal garażowy z zasady nie mieści się w pojęciu pomieszczenia przynależnego. Podniesiono, że zgodnie z objaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowalnych część mieszkaniowa budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne, pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (wózkownie, suszarnie). Garaż w żadnej z wyżej wymienionych kategorii się nie mieści, jest zatem lokalem niemieszkalnym. Garaż nie jest również pomieszczeniem technicznym ani gospodarczym; nie jest też przeznaczony dla urządzeń służących do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania budynku. Według żalącej się spółki dla ustalenia zakresu pojęcia "lokal użytkowy" należy posiłkować się definicją zawartą w ustawie o własności lokali.

Spółka podała również, że garaż nie może stanowić pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego. Nadto w przedmiotowej sprawie projekt budowlany przewidywał zamykane, wydzielone ścianami garaże, a tylko od woli inwestora zależeć powinno ich wyodrębnienie. Są to lokale, które posiadają trwałe ściany i bramy i to winno być wystarczające dla uznania ich samodzielności.

Postanowieniem z dnia 18 września 2018 r. ([...]), na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 i 219, art. 217, 127 §2 w zw. z art. 144 i art. 17 pkt 1 kpa, a także na podstawie art. 2 ust. 1 a-2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r., poz. 716 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali samodzielnym lokalem mieszkalnym, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. "Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy" (art. 2 ust. 1 a). Ustalenie, czy lokal objęty wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu będzie spełniał kryteria, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali stanowi przedmiot postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 kpa.

Zgodzić się należy z organem I instancji, że przedmiotowe boksy garażowe nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. W orzecznictwie wskazuje się, że lokal posiada cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny decyduje w efekcie jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, swobodny dostęp do niego właściciela, czy mieszkańca i możliwość korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela (mieszkańca) (por. VII SA/Wa 1781/17).

Zarówno boksy garażowe jak i komórki lokatorskiej posiadają dwie pierwsze z ww. cech mogących świadczyć o ich samodzielności. Pomieszczenia te stanową izby, które wydzielone są trwałymi ścianami w obrębie budynku. Powyższe wynika z inwentaryzacji pomieszczeń - załączonej do wniosku dokumentacji (k. 255 - 263 akt sprawy). Jak wynika z tych dokumentów także wejście (wjazd) do ww. pomieszczeń, następuje z terenu będącego w użytkowaniu wspólnym (lub terenu ogólnodostępnego) poprzez części wspólne budynku (tzw. nieruchomość wspólną). Nie można ich jednak zakwalifikować jako lokale przeznaczone na stały pobyt ludzi, i służące zaspokojeniu ich potrzeb (mieszkaniowych), lub innych - wynikających z innego niż mieszkaniowy przeznaczenia.

Lokalami mieszkalnymi (lub o przeznaczeniu innym niż mieszkalne - użytkowymi) są więc te tylko części budynku, które zostały celowo zaprojektowane i wybudowane w charakterze lokali mieszkalnych z przeznaczeniem do stałego przebywania w nich ludzi i zamieszkiwania w nich (w przypadku lokali mieszkalnych) lub prowadzenia w nich określonej działalności ludzi tj. produkcji, handlu, usług, wykonywania innej pracy, zaspokojenia potrzeb żywieniowych, oświatowych, kulturalnych i innych potrzeb. Lokale te muszą odpowiednio spełniać wymagania (dotyczące np. oświetlenia dziennego, nasłonecznienia, oświetlenia sztucznego, ogrzewania, doprowadzania wody i inne,), w celu spełniania warunku "przeznaczenia na pobyt stały (czasowy) osób i zaspokajania ich potrzeb".

Przymiotów takich nie posiadają komórki lokatorskie lub pomieszczenia gospodarcze, także garażowe, choćby były wydzielone w obrębie trwałych ścian budynku. Wskazuje na to przede wszystkim treść art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali. W świetle prawa garaż oraz komórka lokatorska stanowią więc cześć składową samodzielnego lokalu (czy to mieszkalnego, czy to użytkowego), nawet jeśli nie przylegają bezpośrednio do tego lokalu oraz posiadają wyodrębnione ściany, czy samodzielne wejście. Z przepisu art. 2 ust. 4 ustawy wypływa wyraźny nakaz odróżniania lokali od pomieszczeń takich jak piwnica, strych, komórka, garaż, które w ogólności mogą być pomieszczeniami przynależnymi do samodzielnych lokali stanowiących odrębną własność lub też być częściami wspólnymi w nieruchomości, pełniąc względem samodzielnych lokali mieszkalnych bądź użytkowych funkcję pomieszczeń pomocniczych, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy. Komórka lokatorska, ze względu na swoją funkcję pomocniczą, spełnia jednocześnie definicję pomieszczenia gospodarczego w rozumieniu § 3 pkt. 13 rozporządzenia. Również funkcja garażu musi być oceniona jako służebna względem lokalu mieszkalnego. Ze względu na takie swoje funkcję, które nie przewidują zapewniania w tych pomieszczeniach warunków dla pobytu ludzi na pobyt stały (czasowy), czy też prowadzenia w nich jakiejkolwiek działalności, która czyniłaby z nich lokale użytkowe, nie można takim pomieszczeniom przypisać cechy samodzielności. Samo wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, nie czyni z nich samodzielnych lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne - np. użytkowym.

Dla tej oceny należy posiłkować się definicją lokalu użytkowego określoną w § 3 pkt. 14 rozporządzenia, która określa lokal użytkowy, jako "część budynku zawierającą jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym". Również i tu występuje wyraźny rozdział miedzy pomieszczeniem gospodarczym, a lokalem użytkowym, ze względu na funkcję. Z definicji tej wynika, że lokal użytkowy nie może posiadać zatem cech pomieszczenia gospodarczego, w rozumieniu § 3 pkt. 13 rozporządzenia.

Na przeszkodzie uznania ww. pomieszczeń za samodzielne lokale stoi także treść wydanego dla budynku, w których się one znajdują, pozwolenia na użytkowanie, w którym nie uwzględniono żadnego lokalu użytkowego. Stąd też wyodrębnienie takiego lokalu stałoby w sprzeczności z wydanym pozwoleniem na użytkowanie, co z kolei stanowiłoby naruszenia art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 a ustawy o własności lokali.

Na powyższe rozstrzygnięcie firma B Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 219 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie;

- art. 2 ust. 2i ust. 4 ustawy o własności lokali, § 3 pkt 14, §5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że garaż nie może być samodzielnym lokalem;

- ust. 2 ust. 1 a ustawy o własności lokali poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w stosunku do lokali o innym przeznaczeniu niż mieszkalne.

Strona skarżąca podniosła, że gdyby iść tokiem rozumowania organów, to należałoby przyjąć, że garaż nigdy nie mógłby stanowić odrębnego lokalu mieszkalnego tymczasem dotychczasowa praktyka sądowa i administracyjna stały na stanowisku, że garaż może być uznany za odrębny, samodzielny lokal o innym przeznaczeniu niż mieszkalny.

Strona wskazała, że garaż z reguły przedstawia dużą wartość rynkową, a inwestor nie może zmusić nabywcy lokalu mieszkalnego, aby ten kupił lokal mieszkalny wraz z garażem. Ustanowienie odrębnych własności tych garaży umożliwi sprzedaż ich na rzecz osób trzecich w sytuacji, jeśli nie wszyscy nabywcy lokai mieszkalnych zdecydują się na zakup garaży. Tym samym wykładnia przepisów dokonana przez organ odwoławczy narusza fundamentalną zasadę wolności gospodarczej i prawa własności, bowiem ogranicza inwestorowi decydowanie o swojej własności.

Według skarżącej spółki nie ulega wątpliwości, że racja prawna wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest umożliwienie dokonania dalszych przekształceń własnościowych, przede wszystkim przez prawne wyodrębnienie nieruchomości lokalowej. Przy wyjaśnieniu pojęcia samodzielnego lokalu wykorzystywanego zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne kluczowe znaczenie należy przypisać kwestii "samodzielności" oraz odnosić ją do momentu, w którym organ ma ocenić występowanie tej cechy w stosunku do konkretnego lokalu (por. I OSK 3174/15, II FPS 4/11). Samodzielność lokalu jest jedyną przesłanką, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się odrębna nieruchomością. W realiach niniejszej sprawy garaże nr [...], [...], [...] [...], [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. są samodzielne – mają ściany i bramę garażową – są zamykane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli, Sąd stwierdził konieczność uchylenia postanowień organów obu instancji.

Przepisem stanowiącym materialnoprawną podstawę stwierdzenia samodzielności lokalu jest art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (DZ.U. 2018/716). Zgodnie z nim "samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne". Powyższa definicja ma charakter samodzielny i pełny, nie ma w niej w szczególności odesłania do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani do treści decyzji wydawanych w procesie budowalnym. Takie odesłania zawarte są w art. 2 ust. 1a w/w ustawy, który dotyczy ustanowienia odrębnej własności lokalu, a więc prawnej formy przekształcenia stanu istniejącego. Zaświadczenie o samodzielności lokalu, o którym mowa art. 2 ust. 3 ustawy, stanowi zaś potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego. Na ustalenie zatem, czy dany lokal ma charakter samodzielny nie może mieć wpływu to, czy możliwe będzie wyodrębnienie jego własności. W tym kontekście zaprezentowane w uzasadnieniach postanowień organów I i II instancji rozważania dotyczące braku opisu garaży i komórki jako lokali samodzielnych w decyzjach o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie uznać trzeba za bezprzedmiotowe. Decyzje wydawane w procesie budowalnym o tyle tylko mają znaczenie w postępowaniu o wydanie w/w zaświadczenie, o ile ich treść pozwala na potwierdzenie lub zanegowanie samodzielności danego lokalu. Odnotować jedynie można, że – jak się wydaje – przedmiotowe boksy garażowe i komórka powstały w miejscach, w których był przewidziane w projekcie budowlanym.

Problem w sprawie wiąże się z faktem, że cytowana powyżej definicja samodzielnego lokalu, a w szczególności lokalu przeznaczonego na cele inne niż mieszkalne nie jest precyzyjna, bo ogranicza się do odesłania do definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego. Żadną miarą ta okoliczność nie upoważnia jednak do identyfikowania "lokalu przeznaczonego na cele inne niż mieszkalne" z "lokalem użytkowym" i to przeznaczonym na stały pobyt ludzi, czy też "pomieszczeniem gospodarczym" definiowanymi w prawie budowalnym. (§ 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – DZ.U. 2015/1422). W pojęciu "lokal przeznaczony na cele inne niż mieszkalne" oczywiście mieszczą się także takie lokale użytkowe, ale one omawianego zbioru nie wypełniają w całości. Oprócz nich w zbiorze tym mieścić się mogą wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku izby (lub zespół izb) nieprzeznaczone na cele mieszkalne, a przeznaczone na cele inne niż lokal użytkowy wykorzystywany na działalność wiążącą się z pobytem ludzi. Z żadnego przepisu nie wynika też, że "lokal przeznaczony na cele inne niż mieszkalne" ma być "lokalem przeznaczonym na stały pobyt ludzi", o którym mowa także w prawie budowalnym (§ 4 w/w rozporządzenia). Takie założenie nie tylko nie może wynikać z "odpowiedniego" stosowania definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego, ale pozostaje w sprzeczności z logiką. "Odpowiednie" stosowanie danej normy nie oznacza dosłownego odniesienia wszystkich jej elementów do innego stanu faktycznego, lecz takie jej zastosowanie, które odpowiada istocie regulacji. Istotą zaś regulacji mającej w sprawie zastosowanie jest ustalenie cech samodzielnego lokalu przeznaczonego na cele inne niż mieszkalne, a więc niekoniecznie przeznaczonego na pobyt ludzi.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji w sposób nieuprawniony ze zbioru samodzielnych lokali przeznaczonych na inne cele niż mieszkalne wykluczyły więc wszystkie lokale, które nie są przeznaczone na stały pobyt ludzi.

Odmawiając wydania żądanego zaświadczenia organy, na potwierdzenie swego stanowiska przywołały treść art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym "do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi"". Zdaniem Sądu jednak to, że garaż lub komórka mogą stanowić przynależność do lokalu mieszkalnego wcale nie oznacza, że inne garaże lub komórki nie mogą stanowić lokali samodzielnych. Tak przyjęte porównanie nie może być miarodajne, bowiem brakuje w nim kryterium relewantnego: samodzielność lokalu oceniana jest według stanu faktycznego, a kwestia przynależności do lokalu mieszkalnego to kwestia określenia przedmiotu prawa.

Wreszcie nie bez znaczenia pozostaje argument strony skarżącej dotyczący ograniczenia prawa własności. Bez wątpienia stwierdzenie, że garaże czy komórki, które nie stanowią przynależności do lokali mieszkalnych, nie mogą stanowić samodzielnych lokali (choćby były wyodrębnione trwałymi ścianami, miały swobodny dostęp i mogły być używane bez korzystania z innych samodzielnych lokali), ogranicza w sposób istotny możliwość dysponowania tymi lokalami. To zaś ograniczenie nie wynika, jak wyżej wykazano, wprost z przepisów prawa, lecz jest wynikiem jego rozszerzającej wykładni, i to w kontekście aktu rangi podustawowej. Taka zaś wykładnia powszechnie w orzecznictwie uznawana jest za niedopuszczalną.

Z powyższych też powodów Sąd rozpoznający sprawę niniejszą nie podziela wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądów o niemożności zakwalifikowania lokali takich jak przedmiotowe do samodzielnych lokali nieprzeznaczonych na cele mieszkalne (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r. VII SA/Wa 1781/17, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 marca 2012 SA/Wr 43/12).

Na koniec odnotować należy, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wadliwie zredagowane, a wady tej nie dostrzegł organ odwoławczy. Prezydent Miasta K. odmówił bowiem "wydania zaświadczenia o żądanej treści" po "rozpatrzeniu wniosku w sprawie wydania zaświadczeń o samodzielności 155 lokali o mieszkalnych oraz lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne...". Dopiero z uzasadnienia postanowienia wynika, że zaświadczenia dla lokali mieszkalnych zostały wydane, a przedmiotem odmowy pozostają tylko lokale pozostałe.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ppsa należało uchylić zarówno postanowienie zaskarżone, jak i postanowienie organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.