Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4099/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski, Sędziowie Dorota Wdowiak (spr.), Asesor WSA Izabela Głowacka - Klimas, Protokolant Katarzyna Kuczykowska, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 roku sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

6 II SA 4099/02

UZASADNIENIE

W dniu 2 października 2002 roku Inspektor transportu drogowego przeprowadził kontrolę pojazdu samochodowego [...] o numerze rejestracyjnym [...] w W., na drodze krajowej. W toku kontroli stwierdził, że kierujący pojazdem nie posiada karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. W wyniku dokonanych ustaleń, decyzją z dnia [...] października 2002 roku Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. na podstawie art. 93 ust. ł ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U.Nr 125, poz.l371oraz z 2002 roki Nr 25, poz.253 i Nr 89, poz.804/ nałożył na A. sp. z o.o. z siedzibą w G. karę pieniężną w kwocie 4000.00 złotych za naruszenie art. 92 ust. l pkt 6 ustawy o transporcie drogowym a mianowicie wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych - art. 87 ust. l ustawy. Wysokość kary została ustalona w oparciu o załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U.Nr 115, poz.999/.

Po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał na obowiązek, wynikający z art. 42 ust.l ustawy, uiszczenia przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, opłaty za przejazd pojazdem samochodowym po drogach krajowych. Dokumentem potwierdzającym uiszczenie opłaty jest karta opłaty. W toku kontroli stwierdzono brak karty opłaty. Za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty ustawa w art. 92 ust. l przewiduje karę pieniężną. Stosownie do art. 87 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu kierowca obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie kontrolującego dowód uiszczenia opłaty. Zdaniem organu brak karty opłaty tworzy domniemanie jej nieuiszczenia.

Od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę złożyła Spółka A.. Skarżąca podniosła, że podstawą nałożenia kary pieniężnej jest wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podstawą taką nie będzie brak dowodu uiszczenia gdyż to na organie ciąży obowiązek wykazania, że opłata taka nie została uiszczona. Ponadto skarżąca podniosła,

że rozporządzenie Ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym wykracza poza delegację ustawową albowiem określono w nim karę nie za nieuiszczenie opłaty lecz za brak dowodu jej uiszczenia.

W konkluzji wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu drogowego wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

W dniu l stycznia 2004 roku weszły w życie:

1. ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U.Nr 153, poz. 1269/,

2. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/,

3. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/.

Zgodnie z art. 97 § 2 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niniejsza sprawa należy do takiej kategorii spraw.

Zgodnie z art. l u.s.a. sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione zarzuty nie są zasadne. Wbrew zrzutom skarżącej spółki Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Znajduje ono uzasadnienie w obowiązującym stanie prawnym a wyciągnięte wnioski są logiczne i przekonywujące.

Nie budzą zastrzeżeń ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że pojazd o dopuszczalne masie całkowitej przekraczającej 3.5 t. poruszał się po drodze krajowej, W trakcie kontroli kontrolujący stwierdził, że kierujący pojazdem nie posiada dokumentu potwierdzającego uiszczcenie opłaty za przejazd po drogach krajowych. Okoliczności te wynikają z akt sprawy, nie były też kwestionowane przez stronę. Skarżący twierdzi, że brak poniesienia opłaty powinien zostać udowodniony przez organ prowadzący postępowanie administracyjne. Organ zaś. że brak uiszczenia opłaty został skarżącemu wykazany.

Zgodnie z art. 42 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej, przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W myśl § 4 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5

rozporządzenia. Art. 87 ust. l ustawy nakazuje posiadanie przy sobie i okazywanie na żądanie uprawnionego do kontroli między innymi dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Bezspornym jest przecież, że w toku kontroli kierujący pojazdem nie posiadał karty /dowodu uiszczenia opłaty/. Za logiczny należy więc uznać wniosek organu, że brak karty opłaty oznacza jej nieuiszczenie. Skarżący miał możliwość wykazania w toku postępowania administracyjnego, że opłatę uiścił. Najprostszym sposobem było dołączenie dowodu uiszczenia opłaty. Taką możliwość stworzył skarżącemu także sąd. Mimo odroczenia rozprawy, dowód uiszczenia opłaty nie został dołączony. Brak dołączenia dowodu uiszczenia opłaty oznacza jej nieuiszczenie.

Zgodnie z art. 92 ust. l pkt 6 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 15000 złotych. Przepisem art. 92 ust 2 ustawy upoważniony został właściwy minister do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, wysokości kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. l , zróżnicowanych w zależności od ich rodzaju i społeczno-gospodarczej szkodliwości. Załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U.Nr 150. poz. 1648/ określa wysokość kar

pieniężnych poszczególne rodzaje naruszeń przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne. Pod pozycją 6 przewidziana została

kara w wysokości 4000 złotych za naruszenie art. 92 ust. l pkt 6 ustawy a wiec wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Opis przewinienia zawiera wprawdzie stwierdzenie, że jest to kara za wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu

uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych ale w świetle powołanej podstawy

prawnej naruszenia ma on drugorzędne znaczenie. Decydujące znaczenie ma naruszenie przepisu ustawowego. W niniejszej sprawie do takiego naruszenia doszło. Skarżący wymaganej opłaty nie uiścił Przede wszystkim okazałby kontrolującemu dowód jej uiszczenia. Również sądowi taki dowód nie został przedstawiony. Opis przewinienia, w przypadku zaistnienia zdarzenia przewidzianego ustawą należy ocenić li tylko jako nieprecyzyjny. W istocie bowiem brak dowodu uiszczenia opłaty oznacza jej nieuiszczenie.

W świetle powyższych rozważań zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym kontekście zarzut rażącego naruszenia przepisu ustawowego upoważniającego do wydania rozporządzenia i w związku z tym brak możliwości zastosowania go przez sąd jako niezgodnego z konstytucyjnymi zasadami dotyczącymi źródeł prawa nie jest trafny i zasadny.

Z powyższych względów i na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi sąd skargę oddalił.