Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 999/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 30 ust.1 pkt 2, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Teza: Nagrody z tytułu przedsięwzięć o charakterze konkursu, zawierające elementy motywacyjne, adresowane do określonej grupy osób - pracowników odrębnego od organizatora konkursu podmiotu gospodarczego powinny być opodatkowane zryczałtowanym 10% podatkiem dochodowym na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W tym zakresie na Skarżącej spółce będzie ciążył obowiązek jako płatnika pobrania i odprowadzenia na konto właściwego urzędu skarbowego podatku od wygranych w wysokości 10 % wartości nagrody.

TEZY

Nagrody z tytułu przedsięwzięć o charakterze konkursu, zawierające elementy motywacyjne, adresowane do określonej grupy osób - pracowników odrębnego od organizatora konkursu podmiotu gospodarczego powinny być opodatkowane zryczałtowanym 10% podatkiem dochodowym na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W tym zakresie na Skarżącej spółce będzie ciążył obowiązek jako płatnika pobrania i odprowadzenia na konto właściwego urzędu skarbowego podatku od wygranych w wysokości 10 % wartości nagrody.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynika, że w dniu 17 października 2012 r. sp. z o.o. "P." z siedzibą w W. (dalej: “Spółka" lub “Skarżąca") złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania nagród przekazywanych uczestnikom konkursów organizowanych przez Spółkę dla pracowników podmiotu powiązanego.

2. W przedmiotowym wniosku Skarżąca przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że będąc członkiem międzynarodowej G.., która jest liderem na rynku napojów bezalkoholowych oraz słonych przekąsek - prowadzi działalność gospodarczą w Polsce w zakresie produkcji oraz dystrybucji napojów bezalkoholowych. W rezultacie wewnątrzgrupowej polityki integracji funkcji biznesowych, polegającej na wydzieleniu niektórych obszarów działalności (np. funkcji/zadań związanych z dystrybucją produktów, marketingiem, logistyką itd.) do wyspecjalizowanych podmiotów z Grupy, podmioty te - na zasadzie tzw. outsourcingu - świadczą usługi przypisane do ich obszaru odpowiedzialności na rzecz wszystkich pozostałych spółek z G. W efekcie implementacji przedstawionego modelu konsolidacji wybranych procesów biznesowych w ramach G.., dystrybucją (sprzedażą) napojów produkowanych przez Spółkę zajmuje się inna spółka z G., mająca siedzibę w Polsce (podmiot powiązany). W ramach działań ukierunkowanych na osiągnięcie wspólnych dla Skarżącej oraz spółki dystrybuującej jej produkty celów biznesowych, do których należą maksymalizacja wolumenu sprzedanych produktów Spółki oraz promocja marki, Spółka organizuje konkursy, których intencją jest stymulowanie inicjatywy oraz pomysłowości handlowców (tj. pracowników spółki powiązanej) w zakresie promocji marki oraz produktów Spółki (np. poprzez nagradzanie najlepszych ekspozycji sklepowych wykonanych przez handlowców), kreowanie innych działań mających na celu zwiększenie sprzedaży tych produktów oraz wspieranie integracji pracowników spółki powiązanej poprzez nagradzanie aktywnych postaw oraz wzajemnej rywalizacji tych pracowników w zakresie realizowanych wyników sprzedaży. Wyjaśniła, że przedmiotowe konkursy adresowane są do zamkniętego grona odbiorców, do którego należą wyłącznie pracownicy spółki powiązanej (handlowcy), zajmujący się sprzedażą/dystrybucją produktów Spółki. Pomimo, iż udział w konkursach pozostaje w związku z zakresem obowiązków wynikających z umów o pracę łączących handlowców z ich pracodawcą, osoby te nie pozostają w stosunku pracy ze Spółką, będącym organizatorem konkursu. Nie łączy ich również ze Spółką (organizatorem konkursu) umowa o dzieło, umowa zlecenia ani inna umowa o podobnym charakterze.

3. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Spółka wniosła o potwierdzenie, że wygrane w konkursach, otrzymane przez pracowników Spółki powiązanej, stanowią przychód z innych źródeł opodatkowany 10%-owym zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm.; dalej: “u.p.d.o.f.")?

4. Zdaniem Spółki wygrane w konkursach, o których mowa w opisie stanu faktycznego, otrzymane przez pracowników spółki powiązanej, stanowią przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., który podlega opodatkowaniu 10% - owym, zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Spółka powołując się na art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 20 ust. 1 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. stwierdziła, że nieodpłatne świadczenia obejmujące wygrane w konkursach mogą być - co do zasady kwalifikowane do przychodów ze stosunku pracy, bądź do przychodów z innych źródeł, w zależności od podstawy prawnej świadczenia i faktycznego jego związku z danym źródłem przychodów. Podkreśliła, że przepisy u.p.d.o.f. oraz inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają legalnej definicji pojęcia “konkurs", w związku z czym konieczne jest odwołanie się do wykładni słownikowej tego pojęcia. Według definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego (pod red. M. Szymczaka. PWN. Warszawa 2002 r.). konkurs to "(...) impreza, przedsięwzięcie o charakterze artystycznym, rozrywkowym, sportowym, mające określony program i dające możliwość wyboru przez, eliminację najlepszych wykonawców, autorów danych prac itp. zwykle wyróżnionych nagrodami (...)". Według Słownika Wyrazów Obcych (wyd. Europa), "konkurs to impreza, która ma na celu wyłonienie przez specjalistyczne jury osoby lub grupy najlepszej w danej dziedzinie, np. artystycznej, naukowej, przebiegająca często wieloetapowo; najczęściej wygrana lub zajęcie jednego z wyższych miejsc w konkursie jest związane z określoną w warunkach wstępnych nagrodą pieniężną, rzeczową lub przyznaniem prawa do realizacji czegoś". Zaznaczyła, że w podobny sposób pojęcie konkursu rozumiane jest przez organy podatkowe. Spółka stwierdziła, odnosząc się do zaprezentowanej powyżej definicji pojęcia "konkurs", że przedsięwzięcia przez nią organizowane dla pracowników spółki powiązanej spełniają przesłanki, które warunkują ich uznanie za konkursy we wskazanym wyżej rozumieniu. Powyższe wynika z faktu, że organizowane przez Spółkę akcje konkursowe przeprowadzane są w oparciu o regulamin i opierają się na wzajemnej rywalizacji uczestników. Współzawodnictwo pomiędzy handlowcami dystrybuującymi produkty Spółki polega przykładowo na wyłonieniu oraz nagradzaniu przez Spółkę najlepszych ekspozycji sklepowych lub innych aktywności/osiągnięć podejmowanych przez handlowców, które są związane ze sprzedażą produktów Spółki. Podkreśliła, że pomimo, iż istotą konkursów organizowanych przez Spółkę jest nagradzanie postaw propagowanych w związku z wykonywaną pracą, tym niemniej nie sposób uznać, że podstawą prawną wypłaty nagród uzyskanych przez laureatów tych przedsięwzięć jest stosunek pracy. Jako, że organizatorem konkursów jest Skarżąca, której nie łączą z laureatami konkursów umowy o pracę (Spółka nie jest ich pracodawcą), nagrody wypłacone/przekazane pracownikom podmiotu powiązanego nie mogą zostać - w ocenie Spółki - zaliczone do przychodów ze stosunku pracy. Wskazała, że chociaż u.p.d.o.f. zawiera szeroką definicję przychodów ze stosunku pracy, nie oznacza to jednak, że każde świadczenie, w tym świadczenie od podmiotu niebędącego pracodawcą, otrzymane przez osobę zatrudnioną w innym podmiocie na podstawie umowy o pracę, stanowi dla tej osoby przychód ze stosunku pracy. Zdaniem Spółki, nie ulega wątpliwości, że fakt wypłaty przekazania nagrody przez podmiot niebędący pracodawcą laureata powoduje, że otrzymane świadczenie jest oderwane od stosunku pracy. Wskazała, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt. FSK 1970/2004, w którym Sąd orzekł, że: “(...) o tym czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy, decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik, czy inna osoba, nie związana /aktualnie lub w przeszłości/ z pracodawcą (...)." Powyższe, zdaniem Spółki potwierdza, że analizowane nagrody nie podlegają opodatkowaniu na zasadach przewidzianych dla świadczeń związanych ze stosunkiem pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a zastosowanie znajdują zasady opodatkowania, przewidziane w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Oznacza to, że Spółka jako płatnik - obowiązana jest pobierać i odprowadzać na konto właściwego urzędu skarbowego zryczałtowany podatek od wygranych w wysokości 10% wartości nagrody. Jako potwierdzenie swojego stanowiska dotyczącego opodatkowania nagród wypłacanych/przekazanych laureatom niebędącym pracownikami organizatora konkursu Skarżąca powołała się na interpretacje indywidualne.

5. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2012r. Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej w części dotyczącej kwalifikacji do przychodów z innych źródeł za prawidłowe, w pozostałej części za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ powołał się na przepisy u.p.d.o.f. - tj. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 3 oraz na definicję “konkursu" zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN i wskazał, że z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że akcja organizowana przez Skarżącą nosi cechy programu motywacyjnego, a nie konkursu. Minister Finansów wskazał, że konkurs to publiczne przyrzeczenie nagrody za określoną czynność lub jej zaniechanie lub za najlepszy rezultat, spełniające przyrzeczone warunki, z określonym terminem ubiegania się o przyrzeczoną nagrodę w rozumieniu art. 919-921 Kodeksu cywilnego. Podkreślił, że celem konkursu, w odróżnieniu od działań motywacyjnych, nie jest motywowanie jego uczestnika do efektywniejszej pracy, poprawy jej wyników oraz osiągnięcia określonych zysków przez organizatora konkursu. Natomiast tego rodzaju cele realizowane są w ramach odrębnego przedsięwzięcia jakim są w szczególności działania motywacyjne. Wyjaśnił, że działania motywacyjne to długoterminowe, zaplanowane motywowanie odbiorców programu (np. sprzedawców, pośredników) do zrealizowania założonego celu (np. wzrost sprzedaży danego produktu, usługi), poprzez oferowanie im w zamian pożądanych korzyści. Podstawowym celem programu motywacyjnego jest zatem osiągnięcie określonych korzyści finansowych przez organizatora programu lub podmiot zlecający jego organizację a także zwiększenie motywacji i wydajności uczestników programu poprzez nagrodzenie najlepszych. To zdaniem Ministra Finansów, powoduje, iż powyższych działań motywacyjnych nie można utożsamiać z konkursem, również w sytuacji gdy pomiędzy jego uczestnikami pojawia się element rywalizacji charakterystyczny dla konkursu. Dlatego też uzyskane przez uczestników przedsięwzięcia organizowanego przez Skarżącą nagrody nie będą stanowiły wygranej (nagrody) w konkursie, lecz nagroda związana będzie z osiągnięciem najlepszych rezultatów w zorganizowanym przez Skarżącą przedsięwzięciu, który charakterystyką odpowiada programowi motywacyjnemu, a nie konkursowi. W świetle powyższego, Minister Finansów stwierdził, że wartość ww. nagrody stanowi na gruncie przepisów ustawy przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Przychód ten podlega opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej, a nie opodatkowaniu 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. A to oznacza, że na Skarżącej nie ciąży obowiązek płatnika wynikający z art. 41 ust. 4, art. 41 ust. 7 pkt 1. art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 1a u.p.d.o.f., a wyłącznie obowiązek sporządzenia i przekazania imiennej informacji stosownie do postanowień art. 42a ustawy.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie: a) przepisów materialnego prawa podatkowego mające wpływ na wynik sprawy - poprzez błędną wykładnię i odmowę zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. polegające na uznaniu, że nagrody uzyskane przez uczestników konkursów organizowanych przez Spółkę nie podlegają opodatkowaniu 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, lecz są opodatkowane przy zastosowaniu skali podatkowej i w konsekwencji - uznanie za nieprawidłowe stanowiska Spółki w tym zakresie, przedstawionego we wniosku z dnia 28 września 2012 r.; b) naruszenie przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120, art. 121 § 1 i art. 125 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: "ustawa Ord. pod.") poprzez: - działanie wbrew przepisom prawa podatkowego, sprowadzające się do błędnej wykładni oraz. odmowy zastosowania w wydanej interpretacji wskazanego powyżej art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., - dokonanie oceny stanowiska Skarżącej w oparciu o stan faktyczny, który nie wynikał ze złożonego wniosku o wydanie interpretacji, w wyniku czego ocena stanowiska Spółki wraz z uzasadnieniem prawnym jest wadliwa, - prowadzenie postępowania zmierzającego do wydania interpretacji w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, czego przejawem jest dokonanie przez organ podatkowy błędnej oceny przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego poprzez bezpodstawne zakwestionowanie natury prawnej organizowanych przez Spółkę przedsięwzięć związanych ze wsparciem sprzedaży oraz nieuprawnione przyjęcie, że inicjatywy te stanowią działania odpowiadające swą charakterystyką programom motywacyjnym, przez co nie mogą zostać uznane za konkursy, - niedopełnienie obowiązków przeprowadzenia wnikliwej analizy przedstawionego stanu faktycznego, a przez to dokonanie nieprawidłowej oceny prawnej mającego zastosowanie w sprawie art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. i będące tego stanu następstwem, - uznanie za nieprawidłowe przedstawionego we wniosku stanowiska Spółki w tym zakresie. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Według Skarżącej kwestionowanie przez organ podatkowy spełnienia przesłanek warunkujących uznanie akcji organizowanych przez Spółkę za konkurs nosi znamiona oceny pozbawionej racjonalnych podstaw, a tym samym - pochopnej i arbitralnej, która została dokonana w sposób nieuprawniony. Zdaniem Spółki, organ podatkowy nie powinien był opierać uzasadnienia interpretacji na okolicznościach, które nie wynikały ze złożonego przez Spółkę wniosku. W jej ocenie, organ kwestionując charakter akcji konkursowych dla pracowników spółki powiązanej de facto odebrał Spółce prawo do organizacji konkursów dla handlowców, zajmujących się dystrybucją produktów Spółki. Takie postępowanie zaś niweczy wynikającą ze swobody umów zasadę wolnego kształtowania relacji prawnych pomiędzy podmiotami gospodarczymi. Spółka nie podzieliła również stanowiska organu, zgodnie z którym przekazywana przez nią, (...) nagroda stanowi dodatkową gratyfikację (premię) za dobrze wykonaną pracę, a nie za wygraną w konkursie (...)"'. Wyjaśniła, że pomimo iż istotą organizowanych przez nią akcji jest nagradzanie postaw związanych z pracą wykonywaną przez laureatów konkursu na rzecz spółki powiązanej, tym niemniej organizatorem akcji jest podmiot (Spółka), którego nie łączy z tymi osobami stosunek pracy, a to sprawia, że nagrody stawiane do dyspozycji tych osób nie stanowią dodatkowej gratyfikacji (premii) za ich pracę. W jej ocenie, jedynym podmiotem uprawnionym do wypłacania premii za wykonaną pracę jest pracodawca, którym Spółka nie jest. Skarżąca, za niezasadny uznała pogląd, w świetle którego przedsięwzięciom organizowanym przez Spółkę można przypisać charakter programów motywacyjnych. W ocenie skarżącej, programy motywacyjne mające na celu integrację pracowników, poprawę atmosfery i wydajności pracy są elementem polityki zarządzania kapitałem ludzkim, prowadzonej w relacji pracodawca-pracownicy, a ta nie zachodzi pomiędzy Spółką, a laureatami konkursu. Ponadto Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu podatkowego zawartym w interpretacji, że "(...) celem konkursu, w odróżnieniu od działań motywacyjnych, nie jest motywowanie jego uczestnika, a działań motywacyjnych nie można utożsamiać z konkursem również w sytuacji, gdy pomiędzy jego uczestnikami pojawia się element rywalizacji charakterystyczny dla konkursu (...)". W opinii Spółki, działania polegające na motywacji oraz tworzeniu warunków do rywalizacji w obrębie grupy osób mającej wspólne cele mogą przeplatać się wzajemnie. Podobnie jak pracodawca może mobilizować swoich pracowników do efektywnej pracy wprowadzając wzajemną rywalizację między nimi, tak samo skarżąca - jako organizator konkursu - może motywować osoby niebędące jej pracownikami do podejmowania określonych zachowań. Działania motywacyjne są integralnie wpisane w akcje konkursowe, albowiem cechą konstytutywną i nieodłącznym elementem każdego konkursu jest zachęcanie potencjalnych uczestników do poniesienia określonego wysiłku celem konkurowania miedzy sobą o wymierną korzyść w postaci obiecanej nagrody. Występowanie czynnika motywującego do określonych działań nie stanowi jednak per se przeszkody do uznania akcji za konkurs i kwalifikowania jej do rzekomo rozłącznej od konkursów grupy szeroko pojętych działań motywacyjnych, właściwych w swej charakterystyce zorganizowanym programom, podejmowanym przez pracodawcę w celu stymulowania wydajności pracy jego pracowników. Tym bardziej, w ocenie Spółki występowanie czynnika motywującego nie stanowi wystarczającej ani uzasadnionej przesłanki do odmawiania tym akcjom charakteru konkursów - zwłaszcza w sytuacji, w której spełnione są wszelkie niezbędne warunki formalne dla takiej kwalifikacji. Nie ulega wątpliwości, że spełnienie tychże warunków formalnych powinno być jedynym wyznacznikiem dla uznania danej inicjatywy za konkurs w rozumieniu przyjętym w piśmiennictwie podatkowym. W ocenie Skarżącej, za błędny i niezrozumiały należy uznać pogląd Ministra Finansów, w świetle którego wygrane w akcjach będących przedmiotem wniosku stanowią wprawdzie przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., ale nie są objęte zakresem normy wynikającej z art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Spółka wskazała, że gdyby uznać ten tryb wnioskowania za prawidłowy należałoby uznać, że akcje organizowane przez Skarżącą, będące bez wątpienia konkursami w słownikowym rozumieniu tego pojęcia, podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym wyłącznie wówczas, gdy spełnione są dodatkowe warunki polegające na braku elementów motywacyjnych. Taki sposób interpretacji stanowi przejaw działania nieznajdującego oparcia w obowiązujących przepisach. Podniosła, że choć czynniki o charakterze motywacyjnym są elementem składowym każdego konkursu, czy akcji związanej ze sprzedażą premiową, ich występowanie nie implikuje skutku w postaci opodatkowania akcji według skali podatkowej. Przeciwnie, z brzmienia art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. wynika bezpośrednio, że wolą ustawodawcy jest opodatkowanie nagród pochodzących z konkursów oraz sprzedaży premiowej 10% - owym, zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Ustawodawca nie uzależnia zastosowania normy art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. od spełniania dodatkowych warunków dotyczących występowania bądź braku określonych cech konkursu/sprzedaży premiowej. Przepis ten mówi o opodatkowaniu konkursów bez różnicowania ich względem siebie. W konsekwencji, występowanie elementów motywujących uczestników do określonych zachowań w żaden sposób nie zmienia faktu, że nadal mamy do czynienia z konkursem w językowym znaczeniu. W ocenie Spółki, w związku z kwalifikacją nagród jako wygranych z tytułu udziału w konkursach, Spółka - jako płatnik podatku dochodowego - jest obowiązana do poboru 10% zryczałtowanego podatku dochodowego od nagród, stawianych do dyspozycji zwycięzców konkursu. Następnie, Spółka zobowiązana jest do przekazania kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek - na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby płatnika. Dodatkowo, w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, w którym wydano nagrody. Spółka jest obowiązana przesłać do właściwego dla swojej siedziby urzędu skarbowego, roczne deklaracje podatkowe na formularzu PIT-8AR.

7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane w interpretacji indywidualnej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

skarga zasługiwała na uwzględnienie.

8. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Oznacza to, że ustawodawca zdefiniował pisemne interpretacje prawa podatkowego jako "czynność" organu administracji podlegającą kontroli sądów administracyjnych, w wyniku której Sąd uwzględniając skargę uchyla interpretację lub stwierdza bezskuteczność czynności (art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a.) albo też skargę oddala w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Sąd może również rozpoznając sprawę zaskarżonej do Sądu interpretacji w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa (art. 146 § 2 ustawy p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika).

9. Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ podatkowy, co wymaga szczególnego podkreślenia nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ord. pod.). Podnieść należy, że interpretacja indywidualna stanowi informację na temat sposobu wykładania i stosowania przepisów prawa podatkowego. Ma ona na celu wskazanie prawnopodatkowych skutków określonego zachowania podatnika. Wprowadzając instytucję interpretacji indywidualnych, ustawodawca kierował się uzasadnioną potrzebą zapewnienia podatnikom informacji i urzędowego poświadczenia, że opisany we wniosku stan faktyczny (rzeczywisty lub projektowany) jest w ocenie organu zobowiązanego do udzielenia interpretacji zgodny z prawem obowiązującym w dniu jej wydania lub w okresie wskazanym przez Stronę. Uznać zatem należy, iż interpretacje mają za zadanie wspomagać samoobliczenie i eliminować niepewność związaną ze zmieniającym się prawem podatkowym. Na podkreślenie zasługuje także to, iż indywidualna interpretacja prawa podatkowego spełnia funkcję gwarancyjną (ochronną) wyłącznie dla podmiotu występującego z wnioskiem o jej udzielenie. Ustawodawca zakłada w tym zakresie, że adresat, który zastosuje się do informacji uzyskanej od organu interpretacyjnego, nie będzie ponosił negatywnych konsekwencji podatkowych stąd wynikających. W ten sposób ustanowił zabezpieczenia chroniące podatników przed skutkami zastosowania się do wadliwej interpretacji. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w piśmiennictwie instytucja indywidualnych interpretacji prawa podatkowego stanowi swego rodzaju pomoc prawną, której celem jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika praw i obowiązków wynikających ustaw podatkowych. Zatem funkcja gwarancyjna realizuje się poprzez ochronę dobrej wiary podatnika działającego w zaufaniu do informacji udzielonej przez organy podatkowe. Dlatego też interpretacje indywidualne należą do instytucjonalnych gwarancji ochrony zaufania do państwa i jego organów. Tym samym Minister Finansów poza odpowiedzią na konkretne pytanie podatnika powinien wskazać przepisy mające zastosowanie w sprawie, w tym także regulujące zwolnienia podatkowe odnoszące się do przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej ma zatem inny cel niż postępowanie kontrolne, wymiarowe. Z tych też względów organ interpretacyjny powinien przyjmować założenia przedstawionego stanu faktycznego i na tym tle wydawać urzędową opinię prawną. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości organom podatkowym przysługują odpowiednie kompetencje do ustalenie stanu obiektywnego danego zdarzenia prawnego.

10. Przenosząc obowiązujące kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego do niniejszej sprawy Sąd uznał, iż interpretacja indywidualna wydana przez Ministra Finansów w stosunku do Skarżącej naruszała przepisy art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.

11. Istota sporu pomiędzy Spółką a organem podatkowym w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do właściwej kwalifikacji natury prawnej akcji organizowanych przez Spółkę w celu wsparcia sprzedaży jej produktów. W szczególności spór ten dotyczy ustalenia, czy akcje te są konkursami w rozumieniu tego pojęcia przyjętym w orzecznictwie podatkowym, czy należą do nieokreślonej kategorii tzw. programów motywacyjnych tak jak wykazuje w wydanej interpretacji Minister Finansów. Zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej spółki organizuje ona konkursy dla pracowników spółki powiązanej korporacyjnie. W związku z czym wygrane przekazane zwycięzcom powinny w jej ocenie być opodatkowane 10 % - owym zryczałtowanym podatkiem dochodowym, który byłby odprowadzany przez Skarżącą jako płatnika. Spółka w swoich rozważaniach wskazała również, że z uwagi na tryb wydawania indywidualnych interpretacji Minister Finansów nie mógł przyjąć, że przedsięwzięcia realizowane przez Stronę nie mają waloru konkursu a stanowią program motywacyjny pracowników. Organ interpretujący nie zgodził się z oceną charakteru konkursów skierowanych do pracowników odrębnej podmiotowo spółki uznając, iż są one w istocie programem motywacyjnym, a środki uzyskane z tego tytułu powinny podlegać opodatkowaniu na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej jako przychody z innych źródeł a nie opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Sąd w niniejszym sporze przyznał rację stronie Skarżącej.

12. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt pkt 6, 6a i 68, w wysokości 10% wygranej lub nagrody. Przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia: "konkursu" w związku, z czym uzasadnione jest odwołanie się w tej mierze do definicji słownikowej tego pojęcia zawartej, np. w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją S. Dubisza (PWN, Warszawa 2003 r., tom 2 str. 210), zgodnie z którą: "konkurs", to przedsięwzięcie najczęściej o charakterze artystycznym, rozrywkowym, sportowym, dające możliwość wyboru najlepszych wykonawców, autorów danych prac, itp. zwykle wyróżnianych nagrodami. Według natomiast, Domowego Popularnego Słownika Języka Polskiego (wyd. Cykada, str. 202), "konkurs", to zorganizowana impreza o określonym regulaminie, której celem jest wyłonienie w drodze eliminacji kogoś lub czegoś najlepszego w danej dziedzinie, zwykle połączona z przyznaniem nagród. Z kolei, w Słowniku Wyrazów Obcych (wyd. Europa, str. 396-397) wskazano, że "konkurs", to impreza, która ma na celu wyłonienie przez specjalistyczne jury osoby lub grupy najlepszej w danej dziedzinie, np. artystycznej, naukowej, przebiegająca często wieloetapowo; najczęściej wygrana lub zajęcie jednego z wyższych miejsc w konkursie jest związane z określoną w warunkach wstępnych nagrodą pieniężną, rzeczową lub przyznaniem prawa do realizacji czegoś. Z powyższych definicji wynika, że głównym celem konkursu jest wyłonienie najlepszych osób w danej dziedzinie i, że aby konkurs odpowiadał istocie tego przedsięwzięcia, to powinien w nim wystąpić element rywalizacji.

13. Konkurs jest zatem przedsięwzięciem, podczas którego uczestnicy rywalizują między sobą, konkurs prowadzi do wyłonienia najlepszych wykonawców w danej dziedzinie. Wykonawcy ci wybierani są na podstawie określonych wcześniej kryteriów. W wyniku udziału w konkursie wyeliminowani zostają słabsi w określonej dziedzinie wykonawcy, natomiast ci najlepsi zostają nagrodzeni. Spółka zdaniem Sądu prawidłowo wskazywała zatem, iż aby dane przedsięwzięcie zostało uznane za konkurs wymagane jest: istnienie regulaminu konkursu jasno określającego nazwę, organizatora i uczestników konkursu, nagrody oraz zasady wyboru zwycięzców, ograniczenie liczby zwycięzców (nagrody nie mogą zostać przekazane wszystkim uczestnikom akcji), wyłonienie zwycięzców na drodze wzajemnej rywalizacji, z występującym elementem współzawodnictwa pomiędzy uczestnikami w celu osiągnięcia najlepszego rezultatu (w powszechnym rozumieniu konkurs to postępowanie mające na celu wyłonienie zwycięzcy lub zwycięzców spośród grupy najlepszych uczestników spełniających określone kryteria), wskazanie osób odpowiedzialnych za prawidłowy, zgodny z regulaminem, przebieg akcji (komisja konkursowa, jury), wydanie nagród zwyciężcy/zwyciężcom.

14. W ocenie Sądu wbrew stanowisku Ministra Finansów uznać należy, iż organizowane przez Skarżącą dla pracowników powiązanej spółki przedsięwzięcie zawierające elementy motywacyjne stanowią rodzaj konkursu. W tej sytuacji nagrody uzyskiwane przez zwycięzców konkursu podlegają opodatkowaniu 10 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Wskazać bowiem należy, iż brak jest powodów do uznania, iż opisywane przez Spółkę przedsięwzięcia nie posiadają cech konkursu. Organizowane przez Stronę akcje konkursowe tak jak wskazano we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przeprowadzone są na podstawie regulaminu precyzyjnie określającego wszystkie elementy przedmiotowo istotne konkursu, w tym kryteria przyznawania nagród ograniczonemu kręgowi uczestników wyłonionym w drodze ich wzajemnej rywalizacji, która polega na przygotowaniu najlepszych ekspozycji sklepowych lub innych aktywności podejmowanych w związku ze sprzedażą produktów spółki.

15. Nie można także odmówić realizowanym przez Skarżącą przedsięwzięciom waloru konkursu, ze względu na to, iż adresowane są do zamkniętego grona odbiorców, do którego należą wyłącznie pracownicy spółki powiązanej. W ocenie Sądu brak jest w ustawie ograniczeń w tym przedmiocie. Można podkreślić także, iż istnieją konkursy nie adresowane do wszystkich zainteresowanych. Przykładowo są to konkursy skierowane do określonej grupy odbiorców (np. abonentów danej sieci komórkowej, posiadaczy określonych rzeczy, czy też do osób w określonym wieku itp).

16. W ocenie Sądu niezasadne jest także stanowisko Ministra Finansów wskazujące, iż przekazywana przez Skarżącą nagroda stanowi dodatkową gratyfikację (premię) za dobrze wykonaną pracę, a nie za wygraną w konkursie. Podnieść bowiem należy, że pomimo iż istotą organizowanych przez Skarżącą akcji jest nagradzanie postaw związanych z pracą wykonywaną przez laureatów konkursu na rzecz spółki powiązanej, tym niemniej organizatorem akcji jest podmiot (Spółka), którego nie łączy z tymi osobami stosunek pracy. W konsekwencji, nie sposób zgodzić się z poglądem, że nagrody stawiane do dyspozycji tych osób stanowią dodatkową gratyfikację (premię) za ich pracę. Zasadne jest zatem stanowisko Skarżącej, że jedynym podmiotem uprawnionym do wypłacania premii za wykonaną pracę jest pracodawca, którym - jak wskazano we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej- nie jest Spółka.

17. Podobnie, za niezasadny należy uznać pogląd, w świetle którego przedsięwzięciom organizowanym przez Spółkę można przypisać charakter programów motywacyjnych. Sąd przyznał rację Spółce, iż programy motywacyjne mające na celu integrację pracowników, poprawę atmosfery i wydajności pracy są elementem polityki zarządzania kapitałem ludzkim, prowadzonej w relacji pracodawca-pracownicy. Z oczywistych względów, relacja ta nie zachodzi pomiędzy Skarżącą a laureatami konkursu. Nie powinno ulegać wątpliwości, że zbieżność celów, dla których Skarżąca organizuje konkursy z celami stawianymi zwycięzcom tych konkursów przez ich pracodawcę (tj. maksymalizacja wolumenu sprzedaży produktów Spółki) ma dla oceny charakteru świadczeń przekazywanych tym osobom przez Spółkę w ramach konkursów znaczenie, co najwyżej pochodne i drugorzędne. Skarżąca w tek kwestii zasadnie argumentowała, iż o ile zwiększanie obrotów ze sprzedaży produktów Spółki jest bowiem niewątpliwie celem wspólnym, o tyle jednak należy zwrócić uwagę, że bezpośrednia rywalizacja uczestników w ramach konkursów dotyczy określonych działań okołosprzedażowych, mających swoje źródło w kreatywności oraz pomysłowości pracowników spółki powiązanej w zakresie konkretnych, podejmowanych przez nich inicjatyw reklamowych a nie za osiągnięcie określonej wartości sprzedaży produktu Skarżącej. Warto także podkreślić, iż działania motywacyjne w postaci zachęcenia potencjalnych uczestników przedsięwzięcia mogą być także elementem organizowanych konkursów. Przykładem takich akcji mogą być konkursy na najlepszą pracę magisterską, projekt, opracowanie, najlepszy staż itp. Zdaniem Sądu występowanie czynnika motywacyjnego nie stanowi wystarczającej przesłanki do odmawiania organizowanym przedsięwzięciom charakteru konkursu.

18. Reasumując Sąd stwierdził, iż nagrody z tytułu przedsięwzięć o charakterze konkursu, zawierające elementy motywacyjne, adresowane do określonej grupy osób - pracowników odrębnego od organizatora konkursu podmiotu gospodarczego powinny być opodatkowane zryczałtowanym 10% podatkiem dochodowym na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W tym zakresie na Skarżącej spółce będzie ciążył obowiązek jako płatnika pobrania i odprowadzenia na konto właściwego urzędu skarbowego podatku od wygranych w wysokości 10 % wartości nagrody.

19. Sąd biorąc pod uwagę powyższe rozważania i wnioski podzielając tezę i argumentację Skarżącej co do kwestii wysokości stawki podatkowej od wartości nagród przekazywanych w przedmiotowym konkursie - na podstawie przepisów art. 146 § 1 oraz art. 135, art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd wskazuje jednakże, iż orzeczenie Sądu w przedmiotowej sprawie wiąże wyłącznie w zaprezentowanym przez Skarżącą hipotetycznym stanie faktycznym opisanym przez nią w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.