Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 35/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1,  art. 2 ust. 1,   art. 22
journal: Dz.U. 2016 poz 922
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 24 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Piotr Borowiecki, Janusz Walawski, , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2017 r. sprawy ze skargi R.Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego R.Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej również jako: "Generalny Inspektor", "GIODO") decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej: "k.p.a.", oraz art. 12 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.), dalej: "u.o.d.o.", po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ze skargi R. Z. (dalej również jako: "skarżący") na przetwarzanie jego danych osobowych przez P. U. (dalej również jako: "przedsiębiorca"), umorzył postępowanie.

Powyższa decyzja została podpisana przez - działającego z upoważnienia Generalnego Inspektora - Dyrektora Departamentu [...] M. K..

Pismem z dnia [...] września 2016 r. R. Z. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania poprzez pominięcie i błędną ocenę okoliczności faktycznych sprawy. Skarżący wniósł o nakazanie administratorowi danych wykonanie obowiązku informacyjnego, o którym mowa we wniosku z dnia [...] maja 2016 r. oraz o przeprowadzenie postępowania z poszanowaniem przepisów k.p.a.

W uzasadnieniu R. Z. wskazał, że P. U. nie poinformował go o prawach i obowiązkach stosownie do art. 24 i art. 25 u.o.d.o. Nie jest prawdą, że wykonał ten obowiązek telefonicznie, bowiem skarżący prowadził z nim korespondencję tylko w formie pisemnej. Skarżący podniósł również, że P. U. nadal przetwarza jego dane osobowe (w zakresie obejmującym: pisma dotyczące jego danych osobowych i wezwania do zapłaty; pisma GIODO przesyłane w sprawie [...]; odpowiedzi P. U. kierowane na żądanie GIODO w ww. sprawie; decyzję GIODO z dnia [...] września 2016 r. nr [...]), zatem postępowanie nie mogło zostać umorzone.

Skarżący zaznaczył, że w sytuacji, gdy P. U. przetwarza jego dane osobowe poza zbiorem danych w rozumieniu art. 7 u.o.d.o. (np. na potrzeby niniejszego postępowania administracyjnego) i nie wywiązał się z obowiązku informacyjnego, jest zobowiązany do przedstawienia skarżącemu informacji o przetwarzanych danych osobowych zgodnie z jego wnioskiem.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Generalny Inspektor, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 u.o.d.o., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Biura GIODO wpłynęła skarga R. Z. na przetwarzanie jego danych osobowych przez P. U.. Skarżący podniósł, iż pomimo tego, że nigdy nie udostępnił swych danych osobowych na rzecz przedsiębiorcy, ani tym bardziej nigdy nie wyraził zgody na ich przetwarzanie, podmiot ten, posługując się jego danymi osobowymi kierował zapytania kredytowe do Banku [...] S.A. z siedzibą w G., [...] S.A. z siedzibą [...] oraz Banku [...] S.A. z siedzibą w W..

Skarżący wskazał jednocześnie, że zwracał się do przedsiębiorcy z wnioskami o wypełnienie obowiązku informacyjnego, oraz że wyraził sprzeciw wobec przetwarzania jego danych osobowych. Przedsiębiorca udzielał odpowiedzi na ww. pisma, lecz - w ocenie skarżącego - nie wyczerpywały one jego żądań.

W związku z powyższym, skarżący zwrócił się do Generalnego Inspektora o nakazanie wykonania obowiązku informacyjnego w odpowiedzi wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. oraz obowiązku, o którym mowa art. 25 ust. 1 u.o.d.o.; nakazanie zaprzestania przetwarzania jego danych osobowych i ich udostępniania; przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do przedmiotowej skargi; przeprowadzenie postępowania administracyjnego w terminach i zasadach przewidzianych w k.p.a.

W odpowiedzi na wezwanie Generalnego Inspektora przedsiębiorca oświadczył, że dane osobowe skarżącego pozyskał na podstawie umowy zawartej w dniu [...] października 2015 r. z [...] Sp. z o.o. (przetwarzanie danych osobowych R. Z. przez ten podmiot - jak zaznaczył GIODO - było przedmiotem odrębnego postępowania). Jednocześnie przedsiębiorca stanowczo oświadczył, że zaprzestał przetwarzania danych osobowych skarżącego bezzwłocznie po otrzymaniu od niego prośby w tej sprawie, tj. w grudniu 2015 r. Ponadto stwierdził, że obowiązek informacyjny zrealizował drogą telefoniczną.

W tym stanie faktycznym Generalny Inspektor wydał w dniu [...] września 2016r. decyzję, mocą której umorzył postępowanie.

Organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Motywując decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. wskazał, iż wydając rozstrzygnięcie w sprawie związany był treścią żądania zawartego we wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. (data wpływu do Biura GIODO - [...] maja 2016 r.), które obejmowało nakazanie przedsiębiorcy wykonania obowiązku informacyjnego oraz nakazanie zaprzestania przetwarzania i udostępnienia jego danych osobowych. Prowadząc postępowanie organ zebrał materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny sprawy. Kluczowe dla wydania przez GIODO decyzji umarzającej postępowanie było zaprzestanie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez przedsiębiorcę, zgodnie z informacją przekazaną w ww. wyjaśnieniach.

Generalny Inspektor wskazał również, że kwestionowanie przez skarżącego stanu faktycznego ustalonego przez organ w zakresie zaprzestania przetwarzania jego danych osobowych przez przedsiębiorcę nie zostało poparte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żadnymi dowodami nieznanymi lub nieuwzględnionymi przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Organ dokonał zaś oceny stanu faktycznego zgodnie z żądaniem skarżącego. Poczynienie zarzutu wobec przedsiębiorcy w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego w dokumentach powstałych w trakcie prowadzenia niniejszego postępowania oraz podczas wymiany korespondencji prowadzonej między stronami, stanowi okoliczność nie będącą przedmiotem ustaleń prowadzonych przez GIODO w niniejszym postępowaniu.

Postępowanie prowadzone przez Generalnego Inspektora było ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 - 6 u.o.d.o. W sytuacji, gdy kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych nie jest już kontynuowany, badanie jego legalności, w kontekście ustalenia ewentualnego zaistnienia przesłanek dla sformułowania nakazu o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.o.d.o., byłoby oczywiście bezprzedmiotowe. Ocena dokonywana przez organ w każdym przypadku służy bowiem zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu nakazu odpowiadającego dyspozycji art. 18 ust. 1 u.o.d.o., służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych - jest więc ona uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile proces kwestionowanego przetwarzania danych trwa. Natomiast ustalenie zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązuje organ do umorzenia postępowania. Nie ma bowiem podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania może być także wynikiem zmiany stanu faktycznego sprawy.

Odnośnie zarzutu niespełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku informacyjnego wobec skarżącego, organ wskazał, iż na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy rzeczywiście obowiązek ten został zrealizowany. Przedsiębiorca oświadczył bowiem, że udzielił skarżącemu informacji, wynikających z art. 25 u.o.d.o., drogą telefoniczną. Skarżący zaś podkreślił, że nie otrzymał informacji w ww. zakresie. W tej sytuacji, organ nie ma możliwości kategorycznego stwierdzenia, czy rzeczywiście przedsiębiorca wypełnił wobec skarżącego obowiązek wynikający z art. 25 u.o.d.o.

Powyższa decyzja została również podpisana przez - działającego z upoważnienia Generalnego Inspektora - Dyrektora Departamentu [...] M. K..

Pismem z dnia 28 listopada 2016 r. R. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora z dnia [...] listopada 2016 r. zarzucając naruszenie :

1) art. 105 § 1 w związku z art. 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego, a nadto przyjęcie, że administrator danych usunął dane osobowe skarżącego w myśl art. 7 pkt 3 u.o.d.o.,

2) art. 80 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolne rozpatrzenie materiału dowodowego i przyjęcie, że administrator danych osobowych wykonał obowiązek informacyjny wynikający z art. 25 ust. 1 u.o.d.o. oraz, że usunął dane osobowe skarżącego, podczas gdy administrator danych osobowych nie udowodnił, aby taki obowiązek wykonał i dane osobowe usunął, a dotychczas zebrany materiał dowodowy i działania P. U. wskazują na sytuację przeciwną,

3) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie obowiązku podejmowania czynności z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej,

4) art. 7 pkt. 2 u.o.d.o. poprzez jego błędną interpretację oraz przyjęcie, że administrator danych osobowych nie przetwarza już danych osobowych skarżącego, co skutkowało umorzeniem postępowania administracyjnego,

5) art. 7 pkt. 3 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 1 u.o.d.o. poprzez błędne rozumienie usunięcia danych osobowych i przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji nakazującej usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych,

6) art. 18 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 i 5 u.o.d.o. poprzez pominięcie, że administrator danych osobowych nie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 4 lutego 2016 r. z zakresie objętym wnioskami z pkt 1-3 (art. 32 ust. 1 u.o.d.o.), podczas gdy ustawa nakłada na Generalnego Inspektora podejmowanie czynności z urzędu w celu wydania decyzji administracyjnej, a nie oczekiwanie jedynie na wniosek strony postępowania.

W motywach skargi skarżący podniósł, że P. U. nie wykonał obowiązku informacyjnego z art. 25 ust. 1 u.o.d.o., nie miała też miejsca żadna rozmowa telefoniczna, podczas której obowiązek ten mógł zostać spełniony. Nie zostało to wykazane choćby na podstawie billingu, co stanowi o naruszeniu przez organ przepisów postępowania dowodowego.

Nadto skarżący wskazał, iż niezasadne jest twierdzenie organu, jakoby P. U. usunął dane osobowe skarżącego, w sytuacji gdy są one przetwarzane choćby w formie papierowej, z uwagi na toczące się przed Generalnym Inspektorem postępowania (sprawy nr [...] i [...]). Samo przetwarzanie danych osobowych nie może odnosić się tylko do ich przetwarzania w zbiorze danych osobowych. Zakresem przetwarzania objęte są wszystkie przypadki przetwarzania danych osobowych, także odbywające się poza zbiorem danych.

Skarżący zauważył, iż organ całkowicie pominął fakt, że jego wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. w zakresie objętym punktami 1 - 3, jest tożsamy z prawem do informacji i kontroli wynikającym z art. 32 ust. 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 33 u.o.d.o., a tym przypadku P. U. obowiązany jest do pisemnej informacji. Z treści materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca nie udzielił odpowiedzi objętej ww. wnioskiem, a tym samym nie wykonał obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 32 i art. 33 u.o.d.o.

Zdaniem skarżącego nie jest trafne stanowisko organu, że w sprawie niniejszej zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Administrator danych osobowych w dalszym ciągu przetwarza bowiem dane osobowe skarżącego i wykorzystuje je w celu m.in. udziału w postępowaniu administracyjnym przed GIODO, w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w K., a także poprzez przechowywanie korespondencji wymienianej między stronami przed wszczęciem przedmiotowego postępowania, która to korespondencja stanowi materiał dowodowy w sprawie.

Końcowo skarżący wskazał, iż za dalszym prowadzeniem postępowania przemawia fakt, iż organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), nie wyjaśnił kwestii wykonania przez przedsiębiorcę obowiązku informacyjnego z artykułu 25 u.o.d.o. w sytuacji, gdy materiał dowodowy i działania administratora danych osobowych świadczą o tym, że P. U. takiego obowiązku nie dopełnił.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 14 września 2017 r. skarżący przekazał informację odnośnie wyjaśnień udzielonych przez administratora danych osobowych w postępowaniu cywilnym przed Sądem Okręgowym w K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów aniżeli w niej podniesione.

Stosownie do brzmienia art. 8 ust. 1 u.o.d.o. organem do spraw ochrony danych osobowych jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 u.o.d.o., ustawa określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych. Przepis art. 22 u.o.d.o. stanowi zaś, że postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawach ochrony danych osobowych stosuje się m.in. art. 24 k.p.a., regulujący kwestie wyłączenia pracownika organu.

Tymczasem w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. przez tą samą osobę (pracownika GIODO), która brała udział w wydaniu poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2016 r.

Zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Powołany przepis ma na celu ochronę prawidłowości i rzetelności postępowania oraz bezstronności orzekania, stanowiących istotną wartość procedury administracyjnej. Instytucja ta stanowi efektywną gwarancję bezstronności działania administracji publicznej, przeciwdziałając przenoszeniu ocen formułowanych w pierwotnym postępowaniu na postępowanie, w którym sprawa podlega ponownie rozpatrzeniu. Z zasady więc tam, gdzie dochodzi do konieczności ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ, dla zapewnienia standardu bezstronności procesowej, należy badać czy nie zachodzi przesłanka wyłączenia pracownika w oparciu o art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten odnosi się do podejmowania czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Chodzi bowiem o to, aby ponowne rozpatrzenie sprawy było rzeczywistym jej rozpatrzeniem, nie zaś powtórzeniem przez te same osoby poglądu raz już wyrażonego w pierwszej decyzji czy postanowieniu.

Warto w tym kontekście powołać pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. akt II GPS 4/12 (publ. ONSAiWSA 2013/4/58), w którym podkreślono, że instytucja wyłączenia pracownika od rozpoznania sprawy powinna być rozważana jako gwarancja prawidłowej realizacji konstytucyjnego prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP). Potrzeba ochrony wartości konstytucyjnych w postępowaniu administracyjnym jest bezwarunkowa i nie może być uzależniona od modelu postępowania administracyjnego. Każde postępowanie powinno dawać gwarancje bezstronnego i rzetelnego ponownego rozpatrzenia sprawy.

Pogląd, iż wydanie zaskarżonej decyzji przez upoważnionego pracownika organu administracji, który brał udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w szeregu orzeczeniach (np. wyroki: z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 267/11; z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 743/10; z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt II GSK 1502/14; publ. CBOSA).

Zaznaczyć przy tym należy, że wyłączenie pracownika od rozpoznania sprawy, w której brał udział w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wskazuje na to użyty przez ustawodawcę kategoryczny zwrot "podlega wyłączeniu". Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania jedynie do osoby piastującej funkcję ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 20 maja 2010r., sygn. akt I OPS 13/09, publ. ONSAiWSA 2010/5/82; wyrok NSA z 31 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 799/10, LEX nr 1079832). Zatem pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, nie może rozpoznawać środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy stanowi natomiast taki środek odwoławczy.

Potwierdzeniem takiego stanowiska była nowelizacja art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dokonana przepisem art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18 ze zm.). Wykreślono wówczas z treści tego przepisu zwrot "w niższej instancji", podkreślając w ten sposób sam "udział" pracownika organu "w wydaniu zaskarżonej decyzji". Nowelizacja ta usunęła zatem wszelkie wątpliwości dotyczące możliwości ponownego orzekania przez osobę, która brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, które to wątpliwości pojawiały się w związku z wcześniejszym brzmieniem omawianego przepisu, a mianowicie, czy wyłączenie to ma zastosowanie również do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Celem nowelizacji było wyłączenie pracowników, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, zarówno pracowników organu I instancji, jak również pracowników ministerstw i urzędów centralnych, którzy przygotowują i podpisują decyzje ministrów i kierowników urzędów centralnych wydawanych na skutek rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Należy przy tym wskazać, że wcześniejsze wątpliwości co do stosowania przepisów o wyłączeniu pracownika przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zostały wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej uchwale z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. akt II GPS 4/12, w której wyrażono pogląd, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. miał zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. również przed dokonaną nowelizacją. Uchwała ta nie ma wprawdzie decydującego znaczenia przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, gdyż zaskarżona decyzja wydana została już pod rządem nowego brzmienia tego przepisu, lecz potwierdza ona, że pracownik, który uczestniczył w wydaniu decyzji w I instancji, nie może brać udziału w wydaniu decyzji wydanej na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W niniejszej sprawie doszło więc do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż zarówno decyzję z dnia [...] września 2016 r., wydaną po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego i nakazanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem, jak i decyzję z dnia [...] listopada 2016 r., wydaną w wyniku rozpatrzenia wniesionego środka zaskarżenia, podpisał ten sam, działający z upoważnienia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych pracownik - Dyrektor Departamentu [...] – M. K..

Zaznaczyć należy, że sam podpis pod decyzją wydaną po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oznacza, że osoba ta brała udział w procesie decyzyjnym zmierzającym do wydania decyzji, czyli była "współautorem" rozstrzygnięcia badanego ponownie. Wyłączenie wynikające z omawianego przepisu, nie odnosi się przy tym jedynie do osoby, która podpisała decyzję z upoważnienia właściwego organu, lecz do osoby, która brała udział w wydaniu decyzji, czyli miała wpływ na jej treść. Podpis pracownika pod decyzją wprost świadczy o tym, że pracownik ten uczestniczył w czynnościach, które w konsekwencji doprowadziły do wydania określonego rozstrzygnięcia i miał wpływ na jego treść. Tymczasem pracownik taki był wyłączony z mocy prawa od udziału w postępowaniu. Formułując powyższy pogląd, Sąd podziela kierunek wykładni przywołanego przepisu, w świetle którego "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się do podejmowania czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt II OPS 2/09; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck, wyd. 11, s. 153).

Przedstawiony stan rzeczy powoduje, iż Sąd zobligowany był do uchylenia obarczonej wadą kwalifikowaną decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. wydanie decyzji przez pracownika organu, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24 k.p.a., stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego.

Z tych przyczyn - na obecnym etapie postępowania - brak było przesłanek do merytorycznego badania zaskarżonej decyzji i odnoszenia się do sformułowanych w skardze zarzutów.

Ponownie rozpatrując sprawę Generalny Inspektor uwzględni powyższą ocenę prawną.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi (200 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.