Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1092/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 68 i art. 70, art. 233 § 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" s. c. – T.S. I.Z. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. cywilna uchylił w całości decyzje Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r.:

- nr [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...]r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł,

- nr [...]określającą w podatku od towarów i usług za [...] r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł,

- nr [...]określającą w podatku od towarów i usług za [...]r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]zł,

- nr [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...]r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]zł,

- nr [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...]r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]zł,

- nr [...]określającą w podatku od towarów i usług za [...]r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł,

- nr [...]określającą w podatku od towarów i usług za [...]r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]zł,

- nr [...] określającą w podatku od towarów i usług za [...]r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]zł,

- nr [...]określającą w podatku od towarów i usług za [...]r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...]zł oraz ustalającą kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego za ww. miesiąc w wysokości [...] zł i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W podstawie prawnej powołał m.in. art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej powoływana, jako ustawa O. p.).

Z akt administracyjnych wynika, że wszczęcie postępowania kontrolnego w skarżącej spółce, zostało zainicjowane pismem Prokuratury Okręgowej w B. z dnia [...]r., informującym o prowadzonym śledztwie m.in. przeciwko A.B. w sprawie dokonywania oszustw podatkowych. W piśmie tym wskazano, iż A.B. - właściciel firmy "B" w B. wystawiał podmiotom gospodarczym faktury na niezrealizowane usługi. W wyniku podjętych czynności procesowych faktury te zabezpieczono w poszczególnych firmach, zaś ich fikcyjność potwierdził w wyjaśnieniach A.B. Wobec tego Prokurator zwrócił się o ustalenie wysokości należności podatkowych, które zostały narażone na uszczuplenie wskutek wprowadzenia do ewidencji fikcyjnych faktur m.in. w firmie "A" s.c.

W wyniku kontroli ustalono, iż podatnik ujął w ewidencji, a następnie rozliczył w deklaracjach VAT - 7 składanych za okres od kwietnia do [...]r. oraz za [...]r. podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących wykonanie usług transportowych wystawionych przez firmę "B" A.B. Przy czym, skarżący przedłożył kontrolującym jedynie oryginał faktury nr [...] z dnia [...]r., gdyż pozostałe faktury zostały zabezpieczone przez Prokuraturę Okręgową w B. Kontrolującym nie przedłożono innych dokumentów mogących potwierdzić zarówno wykonanie przedmiotowych usług, jak i dokonanie zapłaty za te usługi.

Po wszczęciu postępowania podatkowego, pismem z dnia [...]r. strona złożyła wyjaśnienia, wskazując, iż w 98 % sprzedawany towar dostarczała klientom na swój koszt i swoim transportem. W tym celu wynajmowała przewoźników, korzystając w badanym okresie m.in. z usług transportowych firmy "B" A.B. Wszystkie rozmowy w zakresie świadczenia usług przez firmę "B" prowadzone były z jej pracownikiem - P.J., który nie tylko wykonywał usługi, ale dostarczał faktury za poszczególne transporty oraz pobierał należności za wykonane usługi. Transporty te odbywały się w obecności pracowników spółki, samodzielnie bądź pod kontrolą właścicieli. Rozliczenia za poszczególne kursy odbywały się przeważnie w okresach miesięcznych, po akceptacji przez jednego z właścicieli spółki "A" wysokości faktury- otrzymywany był dokument stanowiący podstawę wypłaty.

Strona wniosła też o przesłuchanie:

- I. i I. A. oraz F.K. na okoliczność procedury wykonywania transportów oraz potwierdzenia współpracy z firmą "B" reprezentowaną przez P.J.,

- osób odbierających faktury sprzedaży, na których widnieją zapisy transport na koszt dostawcy, za okres objęty postępowaniem,

- magazynierów w RUP, którzy w kontrolowanym okresie wydawali i przyjmowali towar spółki,

oraz o zawieszenie postępowania podatkowego odpowiednio za miesiące: [...] r., [...] r. do czasu zakończenia postępowania karnego w związku z toczącym się postępowaniem przed Prokuraturą Okręgową sygn. akt [...].

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. zgodnie z wnioskiem strony, postanowieniami z dnia [...]r. zawiesił prowadzone postępowanie podatkowe za miesiące: [...]r. i [...]r.

Zwrócił się też do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. oraz do Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego w B. z zapytaniem, czy A.B. udzielił pełnomocnictwa dla P.J. do reprezentowania przedsiębiorstwa "B". W odpowiedzi został poinformowany, iż organy te nie posiadają takich pełnomocnictw. Z kolei przesłuchany w charakterze świadka przez inspektora UKS – P.J. - zeznał, iż posiadał umocowanie do podpisywania, wystawiania i odbioru faktur VAT w imieniu firmy "B" oraz do realizowania płatności za zakupy, których osobiście dokonywał.

Następnie w dniu [...]r. strona wystąpiła o zawieszenie postępowania podatkowego odpowiednio za [...]r. do czasu zakończenia przewodu sądowego, informując jednocześnie, że sprawa nadal jest w toku. Postanowieniem z [...]r. zawieszono postępowanie za [...]r.

W dniu [...]r. organ pierwszej instancji wezwał podatnika do udzielenia informacji dotyczących przebiegu i zakończenia postępowania karnego za badany okres. W odpowiedzi otrzymał informację, iż postępowanie nadal się toczy.

Postanowieniami wydanymi w dniu [...]r. organ pierwszej instancji podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe.

Decyzjami z dnia [...]r. nr [...]-od [...] do [...] i [...], organ pierwszoinstancyjny określił skarżącej spółce w podatku od towarów i usług za miesiące [...] r. kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym oraz – decyzją nr [...]określił za [...]r. zobowiązanie podatkowe i ustalił za ten miesiąc dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

W uzasadnieniu zakwestionował obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez A.B., uznając, iż faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W podstawie prawnej decyzji powołał § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Decyzje te zostały doręczone skarżącej spółce w dniu [...]r.

W odwołaniu strona skarżąca wniosła o ich uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że ani prokurator, ani Urząd Skarbowy nie udowodnił, że faktury wystawione przez firmę "A", dokumentowały czynności, które nie zostały wykonane. Faktury te zostały wystawione na podstawie obowiązujących przepisów i były wystarczającą podstawą do uiszczenia należności za wykonaną usługę. Spółka nie była zobowiązana do prowadzenia dodatkowych dokumentów potwierdzających wykonanie usługi. Zaakcentowała też, że organ podatkowy prowadząc postępowanie dowodowe nie uwzględnił wniosków dowodowych strony.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzje pierwszoinstancyjne w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zezwala na przyjęcie, że faktury wystawione przez "B" A.B., dokumentują czynności, które nie zostały dokonane, uznał też, jako przedwczesne stwierdzenie, że w sprawie zastosowanie znajduje § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zaakcentował, że organ podatkowy pierwszej instancji wywiódł niekorzystne dla strony skutki podatkowe opierając swoje rozstrzygnięcie na piśmie Prokuratury Okręgowej w B. z dnia [...]r. oraz na informacjach zawartych w pismach Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K.

Zaakcentował, że informacje uzyskane z Prokuratury nie zostały poparte żadnymi dowodami, które mogłyby zostać włączone do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dowodów nie przeprowadził również organ pierwszej instancji we własnym zakresie.

Stwierdził też, że nie wyjaśniono, czy P.J. posiadał umocowanie do występowania w imieniu A.B. Na okoliczność tę nie przeprowadzono żadnego postępowania (np. dowodu z przesłuchania ww. osób w charakterze świadków), ograniczając się wyłącznie do informacji uzyskanych od innych organów.

Wskazał, iż prowadzone postępowanie uchybiało zapisowi art. 122, art. 187 § 1, art. 188, oraz art. 191 ustawy O. p. Zauważył, że żądania dowodowe strony (wnioski o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków) nie zostały uwzględnione, a okoliczności o zbadanie, których wniosła strona nie zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami.

W tym stanie rzeczy, Dyrektor Izby Skarbowej w K., uznając, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej uchylił decyzje organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z powodu naruszenia normy prawa proceduralnego,

- uchylenie zaskarżonych decyzji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i umorzenie postępowania w tym zakresie,

- zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła nieuwzględnienia przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwłaszcza art. 88 ust. 3a pkt 2, w zakresie nabycia prawa do odliczenia podatku naliczonego i przestrzegania zasady neutralności podatku wynikającej z VI Dyrektywy. W ocenie strony pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez podmiot, który nie był do tego uprawniony jest sprzeczne z zasadą neutralności podatku wynikającą z VI Dyrektywy, zarówno na gruncie obecnie, jak i poprzednio obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług.

Zarzuciła też w oparciu o treść art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) w związku z art. 68 § 1 O.p. przedawnienie dodatkowego zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu podtrzymał tę samą argumentację co w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się dodatkowo do zarzutów podniesionych w skardze stwierdził, że niezrozumiały jest zarzut nieuwzględnienia przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwłaszcza art. 88 ust. 3 a pkt 2, albowiem przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonymi decyzjami było określenie podatku od towarów i usług za [...] r., zatem podstawą rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym oraz rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Z tych samych względów nie uznano zasadności argumentacji podniesionej w kwestii sprzeczności rozstrzygnięcia z zasadą neutralności podatku wynikającą z VI Dyrektywy. Wskazując, iż przepisy te wiążą Polskę jako państwo członkowskie, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej - tj. od dnia 1 maja 2004 r.

Ustosunkowując się do przedawnienia dodatkowego zobowiązania podatkowego ustalonego za [...]r. podkreślono, że zaskarżoną decyzją uchylono i przekazano do ponownego rozpatrzenia decyzje organu pierwszej instancji za miesiące od [...]do [...]r. Wobec powyższego decyzja organu odwoławczego nie stoi w sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami, jako iż rozstrzygnięciem tym wyeliminowano z obrotu prawnego także decyzję wydaną za [...]r., w której m.in. ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc.

Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Dodatkowo podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do niezasadnego zawieszenia postępowania podatkowego, a organ odwoławczy do tej sprawy w ogóle się nie odniósł w zaskarżonej decyzji. Tymczasem okres zawieszenia ma istotny wpływ na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.): "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.) wynika zaś, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.).

W ocenie Sądu przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 127 ustawy O. p.: "Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne". Oznacza to, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Pogląd ten znajduje oparcie w redakcji art. 233 ustawy O. p., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. W świetle powołanego przepisu obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy, zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazywania do ponownego rozpoznania, w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ drugiej instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 229 O. p.). Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji może być podjęta tylko w sytuacjach, które zostały określone w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i § 2 ustawy O. p.

W tym miejscu przypomnieć należy treść art. 233 § 2 ustawy O. p., w myśl którego: "Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Z przepisu tego wynika, iż ustawodawca przewidział możliwość uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi tylko wówczas, gdy zostały spełnione wymienione w nim przesłanki, tj. gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 229 ustawy O. p. Ponadto organ odwoławczy stosując art. 233 § 2 ustawy O. p. powinien w uzasadnieniu swojej decyzji kasacyjnej uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych oraz wskazać dlaczego nie zastosował art. 229 ustawy O. p.

Kontrola sądowoadministracyjna decyzji kasacyjnych wydanych w trybie art. 233 § 2 O. p. sprowadza się do badania, czy organ podatkowy spełnił wskazane wyżej przesłanki.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji wskazano, jako przesłankę uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W ocenie organu konieczność taka powstała z uwagi na fakt, iż na etapie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji zebrano materiał dowodowy, który nie zezwala na przyjęcie, że faktury wystawione przez "B" A.B., dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. To w ocenie organu odwoławczego spowodowało, że przedwczesne jest stwierdzenie, że w sprawie zastosowanie znajduje § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Organ odwoławczy słusznie wskazał też, że doszło do naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy O. p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego, albowiem organ podatkowy pierwszej instancji wywiódł niekorzystne dla strony skutki podatkowe opierając swoje rozstrzygnięcie na piśmie Prokuratury Okręgowej w B. z dnia [...]r. nr [...], z którego wynika, że inny podmiot od skarżącego, A.B. jako właściciel firmy "B" wystawiał dla szeregu podmiotów gospodarczych faktury kosztowe na niezrealizowane usługi. Jednakże jak słusznie wskazał organ odwoławczy, informacja ta nie została poparta żadnymi dowodami, które mogłyby zostać włączone do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Dowodów na tę okoliczność nie przeprowadził również organ pierwszej instancji we własnym zakresie. Nie dopuścił wniosków dowodowych wskazanych przez stronę skarżącą na okoliczność wykonania spornych usług transportowych. Słusznie też wskazał organ drugoinstancyjny, że nie wyjaśniono, czy P.J. posiadał umocowanie do występowania w imieniu A.B. W tym zakresie organ pierwszoinstancyjny również nie prowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie. Oparł się jedynie na pismach Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. oraz Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. i wyciągnął z nich zbyt daleko idące wnioski.

W tym stanie rzeczy, słusznie organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną, wskazując, iż konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części. W ustawie podatkowej brak jest określenia, co oznacza "przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części". Odpowiedź na to pytanie musi znaleźć oparcie na tle okoliczności sprawy. Sąd podziela zdanie organu odwoławczego, iż fakt, że organ pierwszej instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy w sposób kompletny, wobec pominięcia wniosków dowodowych strony, w sytuacji gdy okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione w oparciu o inne dowody, wręcz zaniechanie prowadzenia postępowania dowodowego i ograniczenia go tylko do wymiany korespondencji z innymi organami - stanowi o konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Mając na uwadze przedstawioną regulację prawną oraz stan faktyczny sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że istniały uzasadnione przyczyny do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Nie mogły odnieść pożądanych skutków prawnych także inne zarzuty skargi, dotyczące zastosowania do stanu faktycznego, który miał miejsce w [...] r., stanu prawnego obowiązującego po dniu 1 maja 2004 r. tj. wejściu Polski do Unii Europejskiej.

Sąd podziela powszechnie przyjęty pogląd, że przepisy dotyczące podatku od towarów i usług zawarte w VI Dyrektywie jak również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości ukształtowane na gruncie tych przepisów wiążą Polskę jako państwo członkowskie - zgodnie z art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia, będącego integralną częścią Traktatu o przystąpieniu do Unii Europejskiej podpisanego w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864) od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej - tj. od dnia 1 maja 2004 r. (Por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 767/05, publ. System Informacji Prawnej LEX nr 202187).

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia dodatkowego zobowiązania podatkowego za [...]r., przyznać trzeba, że słusznie wskazała strona skarżąca, iż dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone za [...]r., przedawniło się z upływem lat trzech. Nie ma to jednak wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji, gdyż to właśnie zaskarżoną decyzją wyeliminowano z obrotu prawnego także decyzję wydaną za [...]r., ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc.

Sąd nie podzielił także zarzutów strony skarżącej podniesionych na rozprawie, że organ odwoławczy nie odniósł się w odpowiedzi na skargę, co do kwestii bezzasadności zawieszenia postępowania, co miało wpływ na przedawnienie zobowiązania za [...]r.

W tym miejscu przypomnieć należy, że w myśl art. 201 § 1 pkt 2 ustawy O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Z kolei art. 68 § 5 ustawy O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. stanowi, że: "Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy."

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że strona skarżąca w trakcie postępowania nie wniosła zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Zarzutu bezzasadności zawieszenia nie zawierało odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, ani skarga złożona do Sądu. W związku z powyższym organ odwoławczy nie miał obowiązku odniesienia się do tej kwestii w odpowiedzi na skargę. Zauważyć też trzeba, że postanowienia o zawieszeniu postępowania zostały wydane na wnioski stron składane odpowiednio w dniach [...]r. i [...]r. W tym stanie rzeczy podnoszenie przez stronę skarżącą zarzutu nieustosunkowania się do bezzasadnego zawieszenia postępowania przez organ jest niezrozumiałe.

W świetle przywołanych przepisów prawa i stanu faktycznego sprawy, w ocenie Sądu brak jest przesłanek do wyeliminowania postanowień o zawieszeniu postępowania z obrotu prawnego i stwierdzenia, że nie odniosły one żadnych skutków prawnych w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Reasumując powyższe wywody należy stwierdzić, że zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia.

Jedynie stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – skutkuje uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c P.p.s.a.).

Z uwagi na to, że badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.