Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1009/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 164, art. 315 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej ( organ) decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] działając w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] czerwca 2009 r. wniosku B. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." B. B. z siedzibą w [...] o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Czaniec o numerze [...] udzielonego na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) oraz art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, wniosek oddalił oraz przyznał kwotę 1600 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.

B. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A." B. B. z siedzibą w [...] wystąpił do organu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny CZANIEC o numerze [...].

Zdaniem wnioskodawcy sporne oznaczenie jest podobne do logo "A." B. B. z siedzibą w [...] wobec czego rejestracja spornego znaku narusza prawa osobiste i majątkowe wnioskodawcy. Zdaniem wnioskodawcy logo firmowe jego przedsiębiorstwa w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i C. wykonanym drukowanymi literami powstało w 1998 r. i jest używane w obrocie gospodarczym od ok. 12 lat m.in. poprzez umieszczanie go na opakowaniach produkowanego przez przedsiębiorstwo wnioskodawcy makaronu, w reklamie, samochodach firmowych i dokumentach firmowych przedsiębiorstwa. Na dowód długoletniego używania logo przedsiębiorstwa w obrocie gospodarczym, daty jego powstania oraz jego postaci wnioskodawca załączył oświadczenie firmy "K." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] podpisane przez Pana J. W. oraz kopię artykułu prasowego z "Tygodnika [...]" nr [...] z dnia [...] marca 2003 r.. Ponadto podniósł, iż logo przedsiębiorstwa "A." B. B. stanowi element opakowania, na które wnioskodawca. uzyskał prawo z rejestracji wzoru przemysłowego o numerze [...] na dowód czego załączył kopię wydanego przez Urząd Patentowy RP świadectwa rejestracji wzoru przemysłowego pt. Opakowanie oznaczonego numerem [...].

Uprawnionym do prawa ochronnego na sporny znak towarowy są [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], a znak przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 30 oraz usług z klasy 35.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. uprawniony do spornego znaku towarowego nie zgodził się z zarzutami wnioskodawcy oraz wystąpił o oddalenie wniosku. Ustosunkowując się do poniesionych we wniosku zarzutów, uprawniony do spornego znaku towarowego zwrócił uwagę na brak podstawy prawnej wniosku oraz rozbieżność pomiędzy logo przedsiębiorstwa przedstawionym na etykiecie opakowania firmowego stanowiącego wzór przemysłowy o numerze [...] zgłoszony do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] kwietnia 2006 r., a logo przedstawionym w wydruku prasowym i opisanym w oświadczeniu firmy "K." Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. wnioskodawca doprecyzował podstawę prawną wniosku wskazując jako podstawę prawną swojego żądania przepisy art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej w związku z art. 8 Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, iż w dniu [...] czerwca 1997 r. rozpoczął działalność gospodarczą pod firmą "A." B. B. z siedzibą w [...], zaś przedmiotem działalności przedsiębiorstwa wnioskodawcy była i nadal jest m.in. produkcja i sprzedaż makaronów. Ponadto, wyraźnie zaznaczył, iż ""(...) wnioskodawca obok imienia i nazwiska, stanowiącego trzon firmy osoby fizycznej, włączył do jej oznaczenia dodatkowe określenia tj. przedsiębiorstwo A." oraz "C." wskazujące na miejsce prowadzenia jego przedsiębiorstwa"". Natomiast już od 1998 r. wnioskodawca w celu indywidualizacji przedsiębiorstwa i jego produktów, budowy marki i renomy oraz zaufania klientów posługiwał się w obrocie gospodarczym swoim logo firmowym stanowiącym znak słowno-graficzny w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką, białym pasem na czerwonym tle oraz charakterystycznym napisem w kolorze białym A. i C. wykonanym na czerwonym tle nad białym pasem. W jego ocenie opisane powyżej logo składa się zatem ze skrótu firmy połączonego z grafiką. Na dowód powyższego wnioskodawca przedłożył do akt sprawy poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię zaświadczenia o stanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej po zgłoszeniu zmian z dnia [...] sierpnia 2007 r.

Zdaniem wnioskodawcy, zgłoszenie i rejestracja słowno-graficznego znaku towarowego Czaniec o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasach 30 i 35 narusza jego prawo do niezarejestrowanego słowno-graficznego znaku towarowego stanowiącego logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy, które było już powszechnie znane i używane jako znak towarowy dla towarów wnioskodawcy na długo jeszcze przed datą zgłoszenia spornego znaku przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W ocenie wnioskodawcy "do upowszechnienia się rzeczonego znaku przyczyniły się w szczególności fakt, iż znak ten służy do oznaczania towarów od 10 lat, zaś towar nim oznaczany, tj. makarony są na bieżąco dostępne na rynku, znane szerokiej rzeszy konsumentów, m.in. na skutek przyznanych nagród i wyróżnień, a także poprzez reklamę". Na dowód powyższego, wnioskodawca załączył do akt sprawy wzory opakowań stosowanych dla wyrobów produkowanych przez wnioskodawcę w latach 1998-2008 oraz kopie świadectw potwierdzających przyznanie nagród dla towarów wnioskodawcy (akta k. 25-28). Według wnioskodawcy sporny znak towarowy Czaniec jest podobny do opisanego powyżej logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy stanowiącego powszechnie znany znak towarowy używany do oznaczania towarów produkowanych przez wnioskodawcę na długo przez datą zgłoszenia spornego znaku towarowego. Wnioskodawca wskazał na podobieństwo porównywanych oznaczeń na płaszczyźnie wizualnej, będące konsekwencją identyczności elementu graficznego i wyróżniającego elementu słownego CZANIEC występujących w obu porównywanych oznaczeniach, jak również na tożsamość towarów i usług do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki.

Wnioskodawca zarzucił ponadto, iż udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nastąpiło z naruszeniem prawa do firmy przedsiębiorstwa wnioskodawcy wskazując, iż bezsporny jest fakt wcześniejszego istnienia na rynku przedsiębiorstwa wnioskodawcy od daty zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego.

W treści wniosku wnioskodawca przedstawił również okoliczności, które jego zdaniem wskazują, iż sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w złej wierze. Jego zdaniem, logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy od samego początku jego powstania, było i jest doskonale znane uprawnionemu do spornego znaku towarowego, który nie tylko, że działa na tym samym terenie, ale i w tej samej branży (produkcja i sprzedaż makaronów), zaś oba podmioty bezpośrednio konkurują ze sobą o rynki zbytu i klientelę. W związku z powyższym, w ocenie wnioskodawcy, wniosek o rejestrację spornego znaku towarowego, którego podobieństwo do logo firmowego przedsiębiorstwa wnioskodawcy jest niewątpliwe, miał na celu próbę zalegalizowania używania w obrocie znaku towarowego w istocie naśladującego oznaczenia umieszczane od wielu lat na produktach konkurencyjnego podmiotu.

Na rozprawie w dniu [...] maja 2008 r. strony podtrzymały swoje argumenty.

Uprawiony do spornego znaku towarowego uznał, że zarzuty wnioskodawcy oparte są na fałszywym założeniu, iż nazwa miejscowości C. jest elementem jego firmy jak również stanowi jeden z elementów logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Wskazał, iż wnioskodawca nie posiada zezwolenia właściwego organu na używanie w obrocie gospodarczym nazwy miejscowości C., którym mowa w art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy pwp. Wskazał na pismo z dnia [...] stycznia 2001 r. adresowane do wnioskodawcy, w którym Zarząd Gminy wezwał wnioskodawcę do zaniechania oznaczania swych produktów nazwą miejscowości C.. Ponadto wskazał na pismo podpisane przez Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2007 r., adresowane do pełnomocnika uprawnionego do spornego znaku towarowego, w przedmiocie braku zgody Rady Gminy [...] na wykorzystanie nazwy miejscowości C. do rejestracji znaków słowno-graficznych przez B. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." B. B. z siedzibą w C. wraz załącznikami. W ocenie uprawnionego z przedstawionego przez wnioskodawcę zaświadczenia z dnia [...] sierpnia 2007 r. o stanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wynika, iż przedsiębiorstwo wnioskodawcy działa pod firmą "A." B. B., zaś logo przedsiębiorstwa stanowiące element zastrzeżonego na rzecz wnioskodawcy wzoru przemysłowego o numerze [...] zawiera następujące oznaczenia słowne: "A." i "Makarony", a nie ma w nim słowa Czaniec. Uprawniony do spornego znaku towarowego podniósł, iż wnioskodawca nie przedstawił dowodów potwierdzających powszechną znajomość logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy. W jego ocenie o powszechnej znajomości niezarejestrowanego znaku wnioskodawcy "(...) nie świadczy jeden certyfikat i trzy dyplomy z roku 2007 przyznane wnioskodawcy, jako działającemu pod firmą: " "A." B. B.".

Według uprawnionego sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dobrej wierze, podobnie jak w przypadku pozostałych ośmiu znaków towarowych zawierających oznaczenie słowne czaniec lub czaniecki, na które zostały udzielone przez Urząd Patentowy RP prawa ochronne w latach 1995-2005.

W jego ocenie, to wnioskodawca, który nie uzyskał od właściwego organu zgody na używanie oznaczenia Czaniec jako elementu znaku towarowego, w sposób naganny próbuje korzystać z renomy spółki [...] Sp. z o.o., kojarzonej na rynku z nazwą miejscowości C. i wytwarzającej makarony od 1990 roku.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. wnioskodawca podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, w szczególności argumenty i podstawę prawną wskazaną w piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. wnosząc o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Zdaniem wnioskodawcy rejestracja spornego znaku towarowego narusza prawa do firmy wnioskodawcy, logo firmowego jego przedsiębiorstwa, a w konsekwencji pozostaje w sprzeczności z art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 1 pkt 2 pwp. Uzasadniając swój interes prawny w żądaniu unieważnienia przedmiotowego prawa ochronnego wnioskodawca powołał się na przepisy prawa materialnego stanowiące źródło praw osobistych i majątkowych, naruszonych przez używanie znaku objętego wnioskiem o unieważnienie. W jego ocenie interes prawny wnioskodawcy w ochronie jego prawa do firmy, jej oznaczeń, logo firmowego oraz jej renomy znajduje oparcie w art. 43 10 kc w związku z art. 43 kc oraz art. 55 pkt 1 i 23 kc.

Na rozprawie z dnia [...] sierpnia 2008 r. wnioskodawca przedłożył do akt sprawy pismo z dnia [...] sierpnia 2008 r., w którym przedstawił swoje stanowisko odnośnie argumentów podniesionych przez uprawnionego do spornego znaku towarowego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz podtrzymał swoje argumenty przytoczone w poprzednich pismach podnosząc dodatkowo, iż sporny znak towarowy nigdy nie był używany przez uprawnionego do oznaczania towarów i usług objętych tych prawem. Następnie wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka obecnej na rozprawie Pani M. A. która stwierdziła, iż polecenie ściągnięcia logo firmy A., w celu zastrzeżenia tego logo jako znaku towarowego w Urzędzie Patentowym, wydał jej Prezes spółki [...] Sp. z o.o. Zeznał, że (...) logo to ściągnęła z Internetu, wymazując słowo A..

W piśmie z dnia [...] września 2008 r. wnioskodawca podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz przedstawił dodatkowe uzasadnienie interesu prawnego wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia spornego prawa ochronnego, wskazując, iż wnioskodawca dodatkowo wywodzi swój interes prawny w unieważnieniu spornego prawa ochronnego w oparciu o normy prawne kreujące prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej wynikające z postanowień art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w pismach procesowych z dnia [...] grudnia 2007 r., [...] maja 2008 r. i [...] sierpnia 2008 r. oraz wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, iż wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego znaku towarowego lub alternatywnie o oddalenie przedmiotowego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny CZANIEC o numerze [...]. Uprawniony podniósł także, iż zeznania świadka M. A. złożone na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2008 r. są niewiarygodne "(...) konfabuluje twierdząc, że od prezesa Spółki "[...]" otrzymała polecenie ściągnięcia logo firmowego Wnioskodawcy (A.), a w rzeczywistości w ramach stosunku pracy miała przygotować grafikę znaku towarowego "CZANIEC", zawierającego rysunek zagiętej wstążki w kolorze czerwonym i białym, obwiedzionej żółtą obwódką". Nadto podniósł , iż świadek zeznał, iż nie pamięta, czy obwódka była żółta czy granatowa, przy czym podkreślił, iż granatowa obwódka jest jednym z elementów logo wnioskodawcy przedstawionym w zarejestrowanym na jego rzecz wzorze przemysłowym o numerze [...]. Uprawniony do spornego znaku towarowego podniósł także, iż świadek nie pamiętał, czy na rysunku wstążki był napis "C.", czy napis "MAKARONY", wskazując na rozbieżność w tym zakresie pomiędzy zeznaniami świadka złożonymi na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2008 r. a twierdzeniami zawartymi w pisemnym oświadczeniu Pani M. A. z dnia [...] czerwca 2008 r., w których świadek stwierdziła, że na rysunku wstążki był napis "Makarony", co potwierdził wnioskodawca na str. 3 pisma procesowego z dnia [...] czerwca 2008 r. Ponadto podkreślił, iż logo wnioskodawcy stosowane jest w obrocie gospodarczym od 1998 r., wnioskodawca nigdy nie twierdził, iż nazwa C. stanowi jego dobro osobiste oraz że wnioskodawca nie wywodzi swoich praw z później zarejestrowanego na jego rzecz prawa z rejestracji wzoru przemysłowego o numerze [...] dodając, iż powyższa rejestracja nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy.

Zdaniem organu rozstrzygającego sprawę, wnioskodawca posiada bezpośredni, konkretny i realny interes prawny do wystąpienia z żądaniem unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Czaniec o numerze [...]. W myśl art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej, ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w Urzędzie Patentowym RP. W rozpatrywanej sprawie sporny znak towarowy Czaniec o numerze [...] został zgłoszony do ochrony w dniu [...] kwietnia 2004 roku, tj. pod rządami ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, a zatem przepisy tej ustawy stanowić będą podstawę prawną oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania spornego prawa ochronnego.

W ocenie organu podniesiony przez wnioskodawcę zarzut, iż prawo ochronne na znak towarowy Czaniec o numerze [...] zostało udzielone z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej należy uznać za nieuzasadniony. W ocenie organu podstawową kwestią, mającą wpływ na ocenę zasadności zarzutów sformułowanych w oparciu o wskazane powyżej podstawy prawne jest ocena powszechnej znajomości niezarejestrowanego znaku towarowego wnioskodawcy stanowiącego logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle i napisem w kolorze białym "A. Czaniec" umieszczonym na czerwonym tle nad białym pasem oraz ustalenie, czy powyższe oznaczenie było w sposób rzeczywisty używane przez wnioskodawcę dla oznaczania towarów i usług objętych spornym prawem ochronnym. Istnienie powszechnej znajomości powyższego oznaczenia umożliwia bowiem nie tylko rozstrzygnięcie co do zasadności zarzutu naruszenia art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy pwp, ale również jest jednym z podstawowych czynników branych przez organ pod uwagę przy ocenie pozostałych, podnoszonych przez wnioskodawcę, zarzutów. Wynika to w szczególności z faktu, iż Wnioskodawca podnosząc zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 wskazał, iż zgłoszenie i rejestracja słowno-graficznego znaku towarowego Czaniec o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasach 30 i 35 narusza prawo do firmy wnioskodawcy oraz stosowanego przez nią oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorstwo w obrocie gospodarczym w postaci logo firmowego przedsiębiorstwa wnioskodawcy, które od momentu jego powstania w 1998 r. było używane w obrocie gospodarczym jako oznaczenie firmy oraz jej produktów podnosząc, iż sporny znak towarowy Czaniec jest myląco podobny do wskazanego powyżej logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Natomiast uzasadniając zarzut zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp wnioskodawca wskazuje, iż wniosek o rejestrację spornego znaku towarowego, w istocie naśladującego logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy stanowiące powszechnie znany znak towarowy, miał na celu zablokowanie możliwości posługiwania się przez wnioskodawcę jego logo firmowym, a przez to eliminację bezpośredniego konkurenta na rynku produkcji i sprzedaży makaronów i przejęcie jego klienteli i renomy.

Zgodnie z przepisem art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli znak ten jest identyczny lub podobny do znaku, który przed datą, według której ocenia się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, był powszechnie znany i używany jako znak towarowy dla towarów pochodzących od innej osoby. Z przytoczonego powyżej przepisu wynika zatem, iż badanie identyczności (podobieństwa) znaków oraz identyczności (podobieństwa) towarów powinno zostać poprzedzone ustaleniem czy w dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego tj. w dniu [...] kwietnia 2004 r. niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy stanowiący logo firmowe prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa był znakiem powszechnie znanym oraz był używany jako znak towarowy dla oznaczania towarów (usług) pochodzących od wnioskodawcy. Niespełnienie łącznie tych przesłanek czyni bezcelowym dokonywanie ustaleń w zakresie podobieństwa zarówno przeciwstawionych oznaczeń jak również towarów (usług) do oznaczania których są przeznaczone. Innymi słowy, warunkiem wstępnym dla zastosowania przepisu art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, jako podstawy prawnej dla unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jest wykazanie przez podmiot powołujący się na ten przepis powszechnej znajomości swego znaku. Jeżeli taka znajomość znaku nie zostanie wykazana, bezprzedmiotowe jest już dalsze postępowanie dla wykazania istnienia podobieństwa oznaczeń oraz towarów oznaczanych przeciwstawionymi znakami. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał, że niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy stanowiący logo firmowe prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego był znakiem powszechnie znanym oraz był używany jako znak towarowy dla oznaczania towarów (usług) pochodzących od wnioskodawcy. Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zawierają legalnej definicji powszechnie znanego znaku towarowego, a w konsekwencji ciężar zdefiniowania tego pojęcia spoczywa na doktrynie i orzecznictwie. Zdaniem organu znak towarowy powinien być uznany za powszechnie znany, gdy charakteryzuje się następującymi cechami:

- jest znany na większości terytorium Polski, przy czym nie ma znaczenia sposób, w jaki stał się znany, może to być np. wyłącznie wynikiem np. reklamy radiowo-telewizyjnej); -jest odnoszony (kojarzony) do określonego wyrobu przez krajowych potencjalnych odbiorców; - jest znany powszechnie wśród potencjalnych nabywców, a zatem więcej niż połowie osób z tej grupy;

- jest jedynie znany - nie jest wymagane, chociaż tak jest zazwyczaj, wyobrażenie potencjalnych odbiorców towarów o szczególnie wysokiej jakości wyrobów z tym znakiem.

W ocenie organu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1946/07), Sąd stwierdził: "Podkreślić należy, że o znaku notoryjnym można mówić tylko wówczas, gdy jego znajomość jest powszechna. (...) Notoryjność, powszechną znajomość znaku ocenia się z punktu widzenia jego znajomości wśród potencjalnej klienteli. (...) Wbrew zatem ocenie Urzędu Patentowego nie została udowodniona powszechna znajomość znaku, która wymaga dowodów z badań rynku. Brak jest zatem danych, z których wynikałoby, że znak (...) jest znany co najmniej 50 % ogółu społeczeństwa, a takie kryterium przyjmuje się przy notoryjności znaku, gdzie bardziej istotny, wysoki stopień znajomości na rynku, czyli aspekt ilościowy, nie był badany".

Organ stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie przedstawił dowodów z badań rynku na okoliczność tego, iż niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy jest znany co najmniej 50 % ogółu społeczeństwa. W związku z tym, w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest podstawowego dowodu pozwalającego uznać powszechną znajomość znaku, a mianowicie procentowego wykazania jego znajomości (ponad 50% znajomości znaku wśród potencjalnych odbiorców na terytorium kraju, w którym żąda się ochrony). Przyjmując jednak, iż brak takich badań nie powinien przesądzać o braku powszechnej znajomości niezarejestrowanego znaku towarowego wnioskodawcy stanowiącego logo firmowe prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, organ dokonał oceny całokształtu przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego na okoliczność powszechnej znajomości wskazanego powyżej oznaczenia firmowego wnioskodawcy pod kątem wskazanych przez wnioskodawcę i przywoływanych w doktrynie kryteriów, według których ocenia się obiektywną możliwość upowszechnienia się znaku tj. w szczególności: czas używania znaku, jako wykładnik możliwości zapadnięcia znaku w świadomości kupujących; sytuację towaru na rynku (jego ilość, dostępność, sposób i zasięg dystrybucji) oraz kampanię reklamową, zwłaszcza jej formy, czas trwania i ekspansywność (por. E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej, LexisNexis, Warszawa 2008, str. 225).

W rozpoznawanej sprawie, w treści wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, wnioskodawca podniósł, iż logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy, stanowiące jednocześnie niezarejestrowany słowno-graficzny znak towarowy, w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i CZANIEC wykonanym drukowanymi literami powstało w 1998 r. i od tego czasu jest używane w obrocie gospodarczym m.in. poprzez umieszczanie go na opakowaniach produkowanego przez przedsiębiorstwo wnioskodawcy makaronu, w reklamie, na samochodach firmowych i dokumentach firmowych przedsiębiorstwa. Na dowód powyższego wnioskodawca załączył do wniosku oświadczenie firmy "K." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] podpisane przez Pana J. W., z którego wynika, iż opisane powyżej logo wnioskodawcy powstało w 1998 r. i "(...) jest drukowane do dnia dzisiejszego na foliach i torebkach (...)" (akta, k. 12) oraz kopię artykułu prasowego z "Tygodnika [...]" nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. pt. "[...]", (akta, k.6-7). Następnie, w toku postępowania spornego, wnioskodawca na dowód upowszechnienia się wskazanego powyżej niezarejestrowanego słowno-graficznego znaku towarowego, załączył do akt sprawy następujące dowody: wzory opakowań stosowanych dla wyrobów produkowanych przez wnioskodawcę w latach 1998-2008 r., kopie świadectw potwierdzających przyznanie nagród dla towarów wnioskodawcy (akta k. 25-28), kserokopię przyznanego firmie wnioskodawcy w 2008 r. certyfikatu Lider Rynku (akta, k. 92), dokument potwierdzający udzielenie wnioskodawcy w 2008 r. licencji uprawniającej do posługiwania się Tytułem i Znakiem Promocyjnym Lider Rynku (akta, k. 91) i opakowanie produktów wnioskodawcy oznaczone datą wrzesień 2002.

Organ oceniając całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że wnioskodawca nie przedłożył wystarczających dowodów na potwierdzenie powszechnej znajomości logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy, stanowiącego jednocześnie niezarejestrowany słowno-graficzny znak towarowy, w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i CZANIEC. W ocenie organu za dowody potwierdzające powszechną znajomość niezarejestrowanego znaku towarowego wnioskodawcy nie mogą być uznane następujące dokumenty pochodzące z daty późniejszej od daty zgłoszenia spornego znaku towarowego, tj. dnia [...] kwietnia 2004 r.: kopie uzyskanych przez wnioskodawcę dyplomów z dnia [...] maja 2007 r., kopia certyfikatu potwierdzającego przyznanie wnioskodawcy w 2007 r. prawa do oznaczania jednego z jego produktów godłem Najlepsze w Polsce, kserokopia przyznanego firmie wnioskodawcy w 2008 r. certyfikatu Lider Rynku czy dokument potwierdzający udzielenie wnioskodawcy w 2008 r. licencji uprawniającej do posługiwania się Tytułem i Znakiem Promocyjnym Lider Rynku. Również załączone do akt sprawy przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. wzory opakowań stosowanych dla wyrobów produkowanych przez wnioskodawcę w latach 1998-2008 r. oraz złożone do akt sprawy na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2009 r, opakowanie produktów wnioskodawcy oznaczone datą wrzesień 2002 nie dowodzą powszechnej znajomości znaku towarowego wnioskodawcy z uwagi na okoliczność, iż wnioskodawca nie przedstawił jakichkolwiek dowodów potwierdzających używanie tych opakowań dla produkowanych przez siebie produktów w obrocie gospodarczym na terytorium RP. Wbrew twierdzeniu wnioskodawcy okoliczności, iż opakowanie produktów wnioskodawcy oznaczone datą wrzesień 2002, którego jeden z elementów stanowi niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy, było wprowadzane do obrotu przed datą zgłoszenia spornego znaku nie potwierdzają dowody z zeznań: świadka Pana J. B. oraz Pana B. B.. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2009 r. Pan J. B., właściciel firmy produkującej opakowania, potwierdził jedynie, iż prowadzona przez niego firma współpracuje z firmą A. od połowy lat 90-tych w zakresie produkcji opakowań, głównie dla makaronów, na których jest umieszczone logo Pana B. oraz że produkował na zlecenie wnioskodawcy opisane powyżej opakowanie oznaczone datą wrzesień 2002 od połowy 1997 r., przy czym według jego wiedzy w latach tych jednostkowych opakowań dla Pana B. w latach 2003-2004 wyprodukował ok. 6 milionów do 10 milionów.

W ocenie organu twierdzenie wnioskodawcy, iż logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy, stanowiące jednocześnie niezarejestrowany słowno-graficzny znak towarowy, w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i CZANIEC wykonanym drukowanymi literami od 1998 r. było używane w obrocie gospodarczym m.in. poprzez umieszczanie go na opakowaniach produkowanego przez przedsiębiorstwo wnioskodawcy makaronu, w reklamie, na samochodach firmowych, dokumentach firmowych czy budynku firmy przedsiębiorstwa oraz że zasięg stosowania logo firmy obejmował praktycznie na całą Polskę, nie zostało poparte stosownymi dowodami.

W ocenie organu, dowód w postaci kopii artykułu prasowego z "Tygodnika [...]" nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. pt. "[...]", nie jest wystarczający do przyjęcia, iż niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego był znany na większości terytorium Polski, odnoszony (kojarzony) do określonego wyrobu, w szczególności makaronów, przez krajowych potencjalnych odbiorców czy był znany powszechnie wśród potencjalnych nabywców, a zatem więcej niż połowie osób z tej grupy.

Zdaniem organu, wnioskodawca nie przedstawił jednoznacznych dowodów wskazujących na możliwość upowszechnienia się znaku w postaci dowodów potwierdzających: czas używania logo firmowego swojego przedsiębiorstwa, jako wykładnika możliwości zapadnięcia znaku w świadomości kupujących; ilość, dostępność, sposób i zasięg dystrybucji towarów czy usług oznaczonych przysługującym wnioskodawcy niezarejestrowanym słowno-graficznym znakiem towarowym oraz fakt prowadzenia przez wnioskodawcę kampanii reklamowej.

Wobec powyższego, stwierdzono, iż z uwagi na brak powszechnej znajomości znaku wnioskodawcy w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego zarzut niespełnienia warunków udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przewidzianych w art. 132 ust. 1 pkt ustawy Prawo własności przemysłowej należało oddalić.

Wnioskodawca podnosząc zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 wskazał, iż zgłoszenie i rejestracja słowno-graficznego znaku towarowego Czaniec o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasach 30 i 35 narusza prawo do firmy wnioskodawcy oraz stosowanego przez nią oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorstwo w obrocie gospodarczym w postaci logo firmowego przedsiębiorstwa wnioskodawcy, które od momentu jego powstania w 1998 r. było używane w obrocie gospodarczym jako oznaczenie firmy oraz jej produktów podnosząc, iż sporny znak towarowy Czaniec jest myląco podobny do wskazanego powyżej logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy.

Zgodnie z przepisem art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.

Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika natomiast, iż w dniu [...] czerwca 1997 r. B. B. rozpoczął działalność gospodarczą pod firmą "A." B. B. z siedzibą w [...], o czym świadczy przedłożona do akt sprawy przez wnioskodawcę poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia zaświadczenia o stanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej po zgłoszeniu zmian z dnia [...] sierpnia 2007 r. W ocenie organu bezspornym jest fakt, iż prawo do firmy wnioskodawcy - "A." B. B. -powstało w dniu [...] czerwca 1997 r., wnioskodawcy od 1998 r. przysługuje prawo do dobra osobistego - logo firmowego przedsiębiorstwa wnioskodawcy w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i CZANIEC wykonanym drukowanymi literami umieszczonymi nad białym pasem, podczas gdy zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego Czaniec o numerze [...] przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2004 r. Zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem, w przypadku zaistnienia kolizji między firmą (nazwą) przedsiębiorstwa a zarejestrowanym z "gorszym pierwszeństwem" znakiem towarowym priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej. W postępowaniu spornym o unieważnienie prawa ochronnego z rejestracji znaku towarowego z "gorszym pierwszeństwem" w stosunku do oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorstwo (nazwy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55' pkt 1 kc) innego przedsiębiorcy organ zbadał i wyjaśnił, czy i w jakim zakresie, pod względem przedmiotowym i terytorialnym, przedsiębiorca chroniący swoją nazwę (firmę) przed jej naruszeniem przez znak towarowy innego przedsiębiorcy, prowadził przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego działalność z użyciem oznaczenia indywidualizującego jego przedsiębiorstwo, gdyż tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi nazwą i znakiem towarowym.

Zdaniem organu wnioskodawca nie wykazał, iż według stanu faktycznego na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego, oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo wnioskodawcy w obrocie gospodarczym stanowiące jego logo firmowe, było faktycznie tj. w sposób rzeczywisty, ciągły i długotrwały używane przez wnioskodawcę w obrocie gospodarczym jako oznaczenie firmy wnioskodawcy w bezpośrednich relacjach z klientami oraz uzyskało pozycję rynkową (tj. znajomość na rynku w rozumieniu ogólnym).

Wobec powyższego, organ stwierdza, że zarzut niespełnienia warunków udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przewidzianych w art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej należało oddalić.

Wnioskodawca podnosząc zarzut udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy Czaniec o numerze [...] z naruszeniem przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej podniósł, iż wniosek o rejestrację spornego znaku towarowego, w istocie naśladującego logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy stanowiące powszechnie znany znak towarowy, miał na celu próbę zalegalizowania używania w obrocie znaku towarowego w istocie naśladującego oznaczenia umieszczane od wielu lat na produktach konkurencyjnego podmiotu oraz zablokowanie możliwości posługiwania się przez wnioskodawcę jego logo firmowym, a przez to eliminację bezpośredniego konkurenta na rynku produkcji i sprzedaży makaronów i przejęcie jego klienteli i renomy. Zdaniem wnioskodawcy, logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle i napisem w kolorze białym "A. Czaniec" umieszczonym na czerwonym tle nad białym pasem od samego początku jego powstania, było i jest doskonale znane uprawnionemu do spornego znaku towarowego, który nie tylko, że działa na tym samym terenie, ale i w tej samej branży (produkcja i sprzedaż makaronów), zaś oba podmioty bezpośrednio konkurują ze sobą o rynki zbytu i klientelę.

Zgodnie z treścią przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony.

Zgodnie z art. 7 kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa uzależnia powstanie skutków prawnych od dobrej lub złej wiary, należy domniemywać istnienie dobrej wiary. Ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, a zatem obowiązek udowodnienia złej wiary zgłaszającego spoczywa na wnioskodawcy, który na tej podstawie żąda unieważnienia spornego prawa. Trudno mówić o niegodziwym zamiarze zgłaszającego znak towarowy taki sam jak używany przez innego przedsiębiorcę, jeśli znak ten był używany tylko lokalnie bądź nie uzyskał pewnej pozycji na rynku, sam fakt wiedzy zgłaszającego o używaniu takiego znaku przez innego przedsiębiorcę nie wystarcza dla przyjęcia jego złej wiary. A zatem o postawieniu zarzutu zgłoszenia w złej wierze znaku towarowego takiego jak używany wcześniej przez konkurenta decyduje ocena nieuczciwego zamiaru wobec osoby, która wcześniej samodzielnie zapewniła temu znakowi pewną pozycję na rynku ponadlokalnym. Wnioskodawca nie wykazał przesłanek uzasadniających przyjęcie złej wiary po stronie uprawnionego do prawa ochronnego na sporny znak towarowy, w szczególności nie przedstawił dowodów jednoznacznie potwierdzających, iż zgłoszenie spornego znaku towarowego miało na celu zablokowanie możliwości zgłoszenia lub używania znaku towarowego przez podmiot dysponujący znakiem towarowym o pewnej pozycji na rynku oraz że przedsiębiorstwo wnioskodawcy w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego posiadało ustaloną pozycję na rynku towarów i usług wynikającym z zakresu objętym ochroną spornego znaku.

Zdaniem organu wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest wystarczających dowodów, które pozwalałyby uznać powszechną znajomość niezarejestrowanego znaku towarowego wnioskodawcy stanowiącego logo firmowe prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego. Wnioskodawca nie przedstawił bowiem jednoznacznych dowodów wskazujących na możliwość upowszechnienia się wskazanego powyżej niezarejestrowanego znaku towarowego w postaci dowodów potwierdzających: czas używania logo firmowego swojego przedsiębiorstwa, jako wykładnika możliwości zapadnięcia znaku w świadomości kupujących; ilość, dostępność, sposób i zasięg dystrybucji towarów czy usług oznaczonych przysługującym wnioskodawcy niezarejestrowanym słowno-graficznym znakiem towarowym oraz fakt prowadzenia przez wnioskodawcę kampanii reklamowej. Organ, niezależnie od tego, iż podzielił pogląd uprawnionego do spornego znaku towarowego, iż w świetle stosownych przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej na rozpoczęcie używania znaku towarowego uprawniony ma pięć lat od daty wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, stwierdza, iż nieużywanie znaku towarowego nie stanowi okoliczności uzasadniającej unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Zdaniem organu wnioskodawca bezzasadnie powiązał ze sobą przysługujące uprawnionemu do prawa ochronnego na znak towarowy, na mocy art. 153 ust. 1 ustawy pwp, prawo do wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze RP z ustawowymi przesłankami udzielenia i unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Organ wziął pod uwagę podnoszoną przez uprawnionego do spornego znaku towarowego okoliczność, iż w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dysponowały już wcześniejszym prawem ochronnym do znaku towarowego słowno-graficznego WZ MAKARON CZANIECKI Zdrowie, Szczęście Dobrobyt masz zapewniony - gdy kupujesz i jadasz Czanieckie makarony o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego znaku towarowego CZANIECKI WZ o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego znaku towarowego WZ CZANIECKI o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 oraz dokonały wcześniej zgłoszenia następujących znaków towarowych: słowno-graficznego CZANIEC o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 i usług w klasie 35, słownego znaku towarowego czanieckie makarony o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słownego znaku towarowego Chcesz oszczędzić pracy Żony? Kupuj Czanieckie Makarony o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słownego znaku towarowego CZANIECKIE MAKARONY o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słownego znaku towarowego makaron czaniecki o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słownego znaku towarowego www.czaniecki.pl o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 słowno-garficznego znaku towarowego Czaniecki Makaron o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego WZ CZANIECKI MAKARON swojski 5 jajeczny popularny o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego znaku towarowego swojski WZ CZANIECKI MAKARON wielojajeczny popularny o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego znaku towarowego swojski WZ CZANIECKI MAKARON wielojajeczny popularny o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 oraz fakt, iż w przeciwieństwie do wnioskodawcy, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uzyskały od właściwego organu zgodę na używanie oznaczenia Czaniec jako elementu znaków towarowych.

Wobec oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Czaniec o numerze [...], organ uznał za zasadny wniosek spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o przyznanie zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W skardze do sądu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

1. art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię na wskutek wadliwego przyjęcia, iż:

- "powszechna znajomość niezarejestrowanego znaku towarowego skarżącego stanowiącego logo przedsiębiorstwa skarżącego w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle i napisem w kolorze białym "A. Czaniec" jest warunkiem przyjęcia, że prawo ochronne na znak towarowy "Czaniec" [...] narusza dobra osobiste i majątkowe skarżącego, a także oceny czy kwestionowane oznaczenie zgłoszone zostało do Urzędu Patentowego celem uzyskania ochrony w złej wierze,

- zastosowanie ww. przepisów zależy od wykazania " iż według stanu faktycznego na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego, oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo wnioskodawcy w obrocie gospodarczym stanowiące jego logo firmowe, było faktycznie tj. w sposób rzeczywisty, ciągły i długotrwały używane przez wnioskodawcę w obrocie gospodarczym jako oznaczenie firmy wnioskodawcy w bezpośrednich relacjach z klientami oraz uzyskało pozycję rynkową (tj. znajomość na rynku w rozumieniu ogólnym)", gdy tymczasem brak takiej przesłanki w ww. przepisach prawa własności przemysłowej;

2. art. 131 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 164 p.w.p. oraz art. 43/10 k.c. w zw. z art. art.43/4, 55/1 pkt 1 k.c. oraz art. 23 k.c, a nadto w związku z art. art. 3,5,10 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. 2003 nr 153 poz. 1503 ze zm) zwanej dalej "uzna" oraz w związku z art. 8 Konwencji paryskiej z 20 marca 1883 o ochronie własności przemysłowej (Dz. U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51 i 52) - poprzez niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego z rejestracji znaku towarowego "Czaniec" [...], a to na wskutek wadliwego ustalenia, iż używanie ww. oznaczenia nie narusza praw osobistych i majątkowych skarżącego, gdyż nie wykazano, że w obrocie gospodarczym na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego było faktycznie używane indywidualizując przedsiębiorstwo skarżącego (logo firmowe), a także iż uzyskało ono pozycję rynkową (znajomość na rynku w rozumieniu ogólnym).

3. 131 ust. 2 pkt 1 pwp w związku z art. 164 pwp - poprzez niezastosowanie i odmowę unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego "Czaniec" [...], a to na wskutek wadliwego przyjęcia, iż ww. znak towarowy (oznaczenie) nie został w złej wierze zgłoszony przez uprawnionego - "[...]" Sp. z o.o. do Urzędu Patentowego RP w celu uzyskania ochrony, gdyż nie zostały wykazane przesłanki uzasadniające przyjęcie złej wiary tj. nieuczciwości zamiaru, naganność postępowania uprawnionego oraz upowszechnienie się oznaczenia przedsiębiorstwa skarżącego i jego używanie na dzień zgłoszenia spornego znaku.

Urząd Patentowy RP podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej, ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ocenia się według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w Urzędzie Patentowym RP. W rozpatrywanej sprawie sporny znak towarowy Czaniec o numerze [...] został zgłoszony do ochrony w dniu [...] kwietnia 2004 roku, tj. pod rządami ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, a zatem przepisy tej ustawy stanowić będą podstawę prawną oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania spornego prawa ochronnego.

Zdaniem sądu wnioskodawca posiada bezpośredni, konkretny i realny interes prawny do wystąpienia z żądaniem unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Czaniec o numerze [...]

Zgodnie z przepisem art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli znak ten jest identyczny lub podobny do znaku, który przed datą, według której ocenia się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, był powszechnie znany i używany jako znak towarowy dla towarów pochodzących od innej osoby. Z przytoczonego powyżej przepisu wynika zatem, iż badanie identyczności (podobieństwa) znaków oraz identyczności (podobieństwa) towarów powinno zostać poprzedzone ustaleniem, czy w dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, tj. w dniu [...] kwietnia 2004 r. niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy stanowiący logo firmowe prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa był znakiem powszechnie znanym oraz był używany jako znak towarowy dla oznaczania towarów (usług) pochodzących od wnioskodawcy. Niespełnienie łącznie tych przesłanek czyni bezcelowym dokonywanie ustaleń w zakresie podobieństwa zarówno przeciwstawionych oznaczeń jak również towarów (usług) do oznaczania których są przeznaczone. Innymi słowy, warunkiem wstępnym dla zastosowania przepisu art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, jako podstawy prawnej dla unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, jest wykazanie przez podmiot powołujący się na ten przepis powszechnej znajomości swego znaku. Jeżeli taka znajomość znaku nie zostanie wykazana, bezprzedmiotowe jest już dalsze postępowanie dla wykazania istnienia podobieństwa oznaczeń oraz towarów oznaczanych przeciwstawionymi znakami. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał, że niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy stanowiący logo firmowe prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego był znakiem powszechnie znanym oraz był używany jako znak towarowy dla oznaczania towarów (usług) pochodzących od wnioskodawcy. Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zawierają legalnej definicji powszechnie znanego znaku towarowego, a w konsekwencji ciężar zdefiniowania tego pojęcia spoczywa na doktrynie i orzecznictwie. Zdaniem organu znak towarowy powinien być uznany za powszechnie znany, gdy charakteryzuje się następującymi cechami:

- jest znany na większości terytorium Polski, przy czym nie ma znaczenia sposób, w jaki stał się znany, może to być np. wyłącznie wynikiem np. reklamy radiowo-telewizyjnej); -jest odnoszony (kojarzony) do określonego wyrobu przez krajowych potencjalnych odbiorców; - jest znany powszechnie wśród potencjalnych nabywców, a zatem więcej niż połowie osób z tej grupy;

- jest jedynie znany - nie jest wymagane, chociaż tak jest zazwyczaj, wyobrażenie potencjalnych odbiorców towarów o szczególnie wysokiej jakości wyrobów z tym znakiem.

Zdaniem sądu nie została udowodniona powszechna znajomość znaku, która wymaga dowodów z badań rynku. Brak jest zatem danych, z których wynikałoby, że znak (...) jest znany co najmniej 50 % ogółu społeczeństwa, a takie kryterium przyjmuje się przy notoryjności znaku, gdzie bardziej istotny, wysoki stopień znajomości na rynku, czyli aspekt ilościowy, nie był badany". W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie przedstawił dowodów z badań rynku na okoliczność tego, iż niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy jest znany co najmniej 50 % ogółu społeczeństwa. W związku z tym, w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest podstawowego dowodu pozwalającego uznać powszechną znajomość znaku, a mianowicie procentowego wykazania jego znajomości (ponad 50% znajomości znaku wśród potencjalnych odbiorców na terytorium kraju, w którym żąda się ochrony).

W treści wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, wnioskodawca podniósł, iż logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy, stanowiące jednocześnie niezarejestrowany słowno-graficzny znak towarowy, w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i CZANIEC wykonanym drukowanymi literami powstało w 1998 r. i od tego czasu jest używane w obrocie gospodarczym, m.in. poprzez umieszczanie go na opakowaniach produkowanego przez przedsiębiorstwo wnioskodawcy makaronu, w reklamie, na samochodach firmowych i dokumentach firmowych przedsiębiorstwa. Na dowód powyższego wnioskodawca załączył do wniosku oświadczenie firmy "K." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] podpisane przez Pana J. W., z którego wynika, iż opisane powyżej logo wnioskodawcy powstało w 1998 r. i "(...) jest drukowane do dnia dzisiejszego na foliach i torebkach (...)" (akta, k. 12) oraz kopię artykułu prasowego z "Tygodnika [...]" nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. pt. "[...]", (akta, k.6-7). Następnie, w toku postępowania spornego, wnioskodawca na dowód upowszechnienia się wskazanego powyżej niezarejestrowanego słowno-graficznego znaku towarowego, załączył do akt sprawy następujące dowody: wzory opakowań stosowanych dla wyrobów produkowanych przez wnioskodawcę w latach 1998-2008 r., kopie świadectw potwierdzających przyznanie nagród dla towarów wnioskodawcy, kserokopię przyznanego firmie wnioskodawcy w 2008 r. certyfikatu Lider Rynku, dokument potwierdzający udzielenie wnioskodawcy w 2008 r. licencji uprawniającej do posługiwania się Tytułem i Znakiem Promocyjnym Lider Rynku i opakowanie produktów wnioskodawcy oznaczone datą wrzesień 2002 r. Organ prawidłowo oceniając całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że wnioskodawca nie przedłożył wystarczających dowodów na potwierdzenie powszechnej znajomości logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy, stanowiącego jednocześnie niezarejestrowany słowno-graficzny znak towarowy, w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i CZANIEC. W ocenie dowody potwierdzające powszechną znajomość niezarejestrowanego znaku towarowego wnioskodawcy nie mogą być uznane dokumenty pochodzące z daty późniejszej od daty zgłoszenia spornego znaku towarowego, tj. dnia [...] kwietnia 2004 r.: kopie uzyskanych przez wnioskodawcę dyplomów z dnia [...] maja 2007 r., kopia certyfikatu potwierdzającego przyznanie wnioskodawcy w 2007 r. prawa do oznaczania jednego z jego produktów godłem Najlepsze w Polsce, kserokopia przyznanego firmie wnioskodawcy w 2008 r. certyfikatu Lider Rynku, czy dokument potwierdzający udzielenie wnioskodawcy w 2008 r. licencji uprawniającej do posługiwania się Tytułem i Znakiem Promocyjnym Lider Rynku. Również załączone do akt sprawy przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r. wzory opakowań stosowanych dla wyrobów produkowanych przez wnioskodawcę w latach 1998-2008 r. oraz złożone do akt sprawy na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2009 r, opakowanie produktów wnioskodawcy oznaczone datą wrzesień 2002 nie dowodzą powszechnej znajomości znaku towarowego wnioskodawcy z uwagi na okoliczność, iż wnioskodawca nie przedstawił jakichkolwiek dowodów potwierdzających używanie tych opakowań dla produkowanych przez siebie produktów w obrocie gospodarczym na terytorium RP. Wbrew twierdzeniu wnioskodawcy okoliczności, iż opakowanie produktów wnioskodawcy oznaczone datą wrzesień 2002, którego jeden z elementów stanowi niezarejestrowany znak towarowy wnioskodawcy, było wprowadzane do obrotu przed datą zgłoszenia spornego znaku nie potwierdzają dowody z zeznań: świadka Pana J. B. oraz Pana B. B.. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2009 r. Pan J. B., właściciel firmy produkującej opakowania, potwierdził jedynie, iż prowadzona przez niego firma współpracuje z firmą A. od połowy lat 90-tych w zakresie produkcji opakowań, głównie dla makaronów, na których jest umieszczone logo Pana B. oraz że produkował na zlecenie wnioskodawcy opisane powyżej opakowanie oznaczone datą wrzesień 2002 od połowy 1997 r., przy czym według jego wiedzy w latach tych jednostkowych opakowań dla Pana B. w latach 2003-2004 wyprodukował ok. 6 milionów do 10 milionów.

Nie jest słuszne (przynajmniej nie znajduje potwierdzenia z zebranym materiale dowodowym) twierdzenie wnioskodawcy, iż logo firmowe jego przedsiębiorstwa, stanowiące jednocześnie niezarejestrowany słowno-graficzny znak towarowy, w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i CZANIEC wykonanym drukowanymi literami od 1998 r. było używane w obrocie gospodarczym m.in. poprzez umieszczanie go na opakowaniach produkowanego przez przedsiębiorstwo wnioskodawcy makaronu, w reklamie, na samochodach firmowych, dokumentach firmowych czy budynku firmy przedsiębiorstwa oraz że zasięg stosowania logo firmy obejmował praktycznie na całą Polskę nie zostało poparte stosownymi dowodami.

Wnioskodawca zdaniem sądu nie przedstawił jednoznacznych dowodów wskazujących na możliwość upowszechnienia się znaku w postaci dowodów potwierdzających: czas używania logo firmowego swojego przedsiębiorstwa, jako wykładnika możliwości zapadnięcia znaku w świadomości kupujących; ilość, dostępność, sposób i zasięg dystrybucji towarów czy usług oznaczonych przysługującym wnioskodawcy niezarejestrowanym słowno-graficznym znakiem towarowym oraz fakt prowadzenia przez wnioskodawcę kampanii reklamowej.

Wobec powyższego, z uwagi na brak powszechnej znajomości znaku wnioskodawcy w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego zarzut niespełnienia warunków udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przewidzianych w art. 132 ust. 1 pkt ustawy Prawo własności przemysłowej nie jest zasadny.

Zgodnie z przepisem art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.

W ocenie sądu bezspornym jest fakt, iż prawo do firmy wnioskodawcy - "A." B. B. - powstało w dniu [...] czerwca 1997 r., wnioskodawcy zaś od 1998 r. przysługuje prawo do dobra osobistego, tj. logo firmowego przedsiębiorstwa wnioskodawcy w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle oraz napisem w kolorze białym A. i CZANIEC wykonanym drukowanymi literami umieszczonymi nad białym pasem, podczas gdy zgłoszenie do ochrony spornego znaku towarowego Czaniec o numerze [...] przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2004 r. Zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem, w przypadku zaistnienia kolizji między firmą (nazwą) przedsiębiorstwa a zarejestrowanym z "gorszym pierwszeństwem" znakiem towarowym priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej. W postępowaniu spornym o unieważnienie prawa ochronnego z rejestracji znaku towarowego z "gorszym pierwszeństwem" w stosunku do oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorstwo (nazwy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55' pkt 1 kc) innego przedsiębiorcy zdaniem sądu organ zbadał i wyjaśnił, czy i w jakim zakresie, pod względem przedmiotowym i terytorialnym, przedsiębiorca chroniący swoją nazwę (firmę) przed jej naruszeniem przez znak towarowy innego przedsiębiorcy, prowadził przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego działalność z użyciem oznaczenia indywidualizującego jego przedsiębiorstwo, gdyż tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi nazw i znakiem towarowym.

Zdaniem sądu wnioskodawca nie wykazał, iż według stanu faktycznego na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego, oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo wnioskodawcy w obrocie gospodarczym stanowiące jego logo firmowe, było faktycznie, tj. w sposób rzeczywisty, ciągły i długotrwały używane przez wnioskodawcę w obrocie gospodarczym jako oznaczenie firmy wnioskodawcy w bezpośrednich relacjach z klientami oraz uzyskało pozycję rynkową (tj. znajomość na rynku w rozumieniu ogólnym).

Wobec powyższego, organ stwierdza, że zarzut niespełnienia warunków udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy przewidzianych w art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej nie jest zasadny.

Zgodnie z treścią przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony.

Zgodnie z art. 7 kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa uzależnia powstanie skutków prawnych od dobrej lub złej wiary, należy domniemywać istnienie dobrej wiary. Ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, a zatem obowiązek udowodnienia złej wiary zgłaszającego spoczywa na wnioskodawcy, który na tej podstawie żąda unieważnienia spornego prawa. Trudno mówić o niegodziwym zamiarze zgłaszającego znak towarowy taki sam jak używany przez innego przedsiębiorcę, jeśli znak ten był używany tylko lokalnie bądź nie uzyskał pewnej pozycji na rynku, sam fakt wiedzy zgłaszającego o używaniu takiego znaku przez innego przedsiębiorcę nie wystarcza dla przyjęcia jego złej wiary. A zatem o postawieniu zarzutu zgłoszenia w złej wierze znaku towarowego takiego jak używany wcześniej przez konkurenta decyduje ocena nieuczciwego zamiaru wobec osoby, która wcześniej samodzielnie zapewniła temu znakowi pewną pozycję na rynku ponadlokalnym. Wnioskodawca nie wykazał przesłanek uzasadniających przyjęcie złej wiary po stronie uprawnionego do prawa ochronnego na sporny znak towarowy, w szczególności nie przedstawił dowodów jednoznacznie potwierdzających, iż zgłoszenie spornego znaku towarowego miało na celu zablokowanie możliwości zgłoszenia lub używania znaku towarowego przez podmiot dysponujący znakiem towarowym o pewnej pozycji na rynku oraz że przedsiębiorstwo wnioskodawcy w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego posiadało ustaloną pozycję na rynku towarów i usług wynikającym z zakresu objętym ochroną spornego znaku.

W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest wystarczających dowodów, które pozwalałyby uznać powszechną znajomość niezarejestrowanego znaku towarowego wnioskodawcy stanowiącego logo firmowe prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego. Wnioskodawca nie przedstawił jednoznacznych dowodów wskazujących na możliwość upowszechnienia się wskazanego powyżej niezarejestrowanego znaku towarowego w postaci dowodów potwierdzających: czas używania logo firmowego swojego przedsiębiorstwa, jako wykładnika możliwości zapadnięcia znaku w świadomości kupujących; ilość, dostępność, sposób i zasięg dystrybucji towarów czy usług oznaczonych przysługującym wnioskodawcy niezarejestrowanym słowno-graficznym znakiem towarowym oraz fakt prowadzenia przez wnioskodawcę kampanii reklamowej.

Zdaniem Sądu, organ słusznie wziął pod uwagę podnoszoną przez uprawnionego do spornego znaku towarowego okoliczność, iż w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dysponowały już wcześniejszym prawem ochronnym do znaku towarowego słowno-graficznego WZ MAKARON CZANIECKI Zdrowie, Szczęście Dobrobyt masz zapewniony - gdy kupujesz i jadasz Czanieckie makarony, o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego znaku towarowego CZANIECKI WZ o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego znaku towarowego WZ CZANIECKI o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 oraz dokonały wcześniej zgłoszenia następujących znaków towarowych: słowno-graficznego CZANIEC o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 i usług w klasie 35, słownego znaku towarowego czanieckie makarony o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słownego znaku towarowego Chcesz oszczędzić pracy Żony? Kupuj Czanieckie Makarony o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słownego znaku towarowego CZANIECKIE MAKARONY o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słownego znaku towarowego makaron czaniecki o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słownego znaku towarowego www.czaniecki.pl o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 słowno - garficznego znaku towarowego Czaniecki Makaron o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego WZ CZANIECKI MAKARON swojski 5 jajeczny popularny o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego znaku towarowego swojski WZ CZANIECKI MAKARON wielojajeczny popularny o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30, słowno-graficznego znaku towarowego swojski WZ CZANIECKI MAKARON wielojajeczny popularny o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie 30 oraz fakt, iż w przeciwieństwie do wnioskodawcy, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] uzyskały od właściwego organu zgodę na używanie oznaczenia Czaniec jako elementu znaków towarowych. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe podzielenie poglądów skarżącego, iż uprawniony działał w celu uzyskania ochrony w złej wierze.

W ocenie sądu podniesiony przez skarżącego zarzut, naruszenia przez organ przepisów art. 131 ust. 1 pkt 1 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej poprzez błędną wykładnię na wskutek wadliwego przyjęcia, iż powszechna znajomość niezarejestrowanego znaku towarowego skarżącego stanowiącego logo przedsiębiorstwa skarżącego w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle i napisem w kolorze białym "A. Czaniec" jest warunkiem przyjęcia, że prawo ochronne na znak towarowy "Czaniec" [...] narusza dobra osobiste i majątkowe skarżącego, a także oceny czy kwestionowane oznaczenie zgłoszone zostało do Urzędu Patentowego celem uzyskania ochrony w złej wierze nie znajduje odzwierciedlenia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zebranym materiale dowodowym. Prawo ochronne na znak towarowy Czaniec o numerze [...] nie zostało udzielone z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 1 pkt 2 pwp.

W ocenie sądu istnienie powszechnej znajomości njezarejestrowanego znaku towarowego wnioskodawcy stanowiącego logo jego przedsiębiorstwa w postaci czerwonej wstęgi z żółtą obwódką oraz białym pasem na czerwonym tle i , napisem w kolorze białym "A. Czaniec" umieszczonym na czerwonym tle nad białym pasem umożliwiało zarówno rozstrzygnięcie co do zasadności podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 pwp jak również było jednym z czynników, które w rozpatrywanej sprawie powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp, z uwagi na okoliczność, iż uzasadniając zarzut zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp wnioskodawca w toku postępowania spornego wskazywał, iż wniosek o rejestrację spornego znaku towarowego, w istocie naśladującego logo firmowe przedsiębiorstwa wnioskodawcy stanowiące powszechnie znany znak towarowy, miał na celu zablokowanie możliwości posługiwania się przez wnioskodawcę jego logo firmowym, a przez to eliminację bezpośredniego konkurenta na rynku produkcji i sprzedaży makaronów i przejęcie jego klienteli i renomy. Konieczność ustalenia przez Urząd Patentowy RP (co zostało uczynione), czy powyższe oznaczenie było w sposób rzeczywisty używane przez wnioskodawcę dla oznaczania towarów i usług objętych spornym prawem ochronnym, wynikała w szczególności z faktu, iż wnioskodawca podnosząc zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 wskazał, iż zgłoszenie i rejestracja słowno-graficznego znaku towarowego Czaniec o numerze [...] przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasach 30 i 35 narusza prawo do firmy wnioskodawcy oraz stosowanego przez nią oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorstwo w obrocie gospodarczym w postaci logo firmowego przedsiębiorstwa wnioskodawcy, które od momentu jego powstania w 1998 r. było używane w obrocie gospodarczym jako oznaczenie firmy oraz jej produktów podnosząc, iż sporny znak towarowy Czaniec jest myląco podobny do wskazanego powyżej logo przedsiębiorstwa wnioskodawcy.

Zarzut zgłoszenia do Urzędu Patentowego RP w złej wierze przez uprawnionego, tj. "[...]" Sp. z o.o. znaku towarowego "Czaniec" [...] w celu uzyskania jego ochrony, nie został, zdaniem Sądu, wykazany.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 8 i 77 § 1, kpa, sąd zauważa, iż w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona szczegółowa analiza i ocena okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz argumentów podnoszonych przez strony w toku postępowania spornego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana w sposób prawidłowy, a w złożonej skardze skarżący nie wykazał, aby pominięto, złożone do akt sprawy w toku postępowania spornego, dowody mające istotne znaczenia dla sprawy lub też dokonano oceny takich dowodów w sposób naruszający zasady logiki lub doświadczenia życiowego.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.