Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 1999/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Kamińska, Sędziowie NSA Krystyna Chustecka (spr.), Bogdan Lubiński, Protokolant Anna Zientara, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. sprawy ze skargi E. Z. i M.Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2002 nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Izby Skarbowej w B. nr [...] z [...]marca 2002 r. odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w B. nr [...] z [...] lipca 1998 r. dotyczącej określenia Państwu E. i M. Z. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Pan M. Z. w 1995 r. prowadził działalność w zakresie handlu hurtowego i detalicznego. Opłacał podatek dochodowy na ogólnych zasadach. Pani E. Z. osiągała w tym okresie dochody z tytułu najmu. We wspólnym zeznaniu o dochodach uzyskanych w 1995 r. małżonkowie wykazali dochód z działalności gospodarczej w kwocie [...] zł i dochód z najmu w kwocie [...] zł.. Łączny dochód do opodatkowania Podatnicy wykazali w kwocie [...] zł (po odliczeniu ulg), zaś należny podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...]zł.

Urząd Skarbowy we W. po przeprowadzeniu kontroli stwierdził nierzetelność prowadzonej przez Pana M. Z. podatkowej księgi przychodów i rozchodów i uznał, że nie stanowi ona dowodu w postępowaniu podatkowym, a złożone zeznanie podatkowe nie odzwierciedla stanu faktycznego.

Ostatecznie organ I instancji uznał, iż Pan M. Z. zaniżył przychód z działalności poprzez zaniżenie marży handlowej i zawyżył koszty poprzez zawyżenie wartości usług porządkowych świadczonych przez S. J..i decyzją z dnia [...] kwietnia 1998 r. Nr [...] określił Państwu E. i M. Z. należny podatek dochodowy za 1995 r. w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł.

Izba Skarbowa we W. podzieliła stanowisko Urzędu Skarbowego. Skarga na ostateczną decyzję Izby Skarbowej została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 8 października 1999 r. Nr I SA/Łd 1917/98, który stwierdził, że skarżona decyzja nie narusza prawa.

Pismem z dnia[...] października 2001 r. Państwo E. i M. Z. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie podatku dochodowego za 1995 r. na podstawie art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jako nowe dowody mające istotne znaczenie w sprawie Podatnicy wskazali dwa orzeczenia Urzędu Skarbowego we W. tj.:

- z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...] dar dotyczące umorzenia postępowania

podatkowego w sprawie darowizny Państwa E. i M. Z. na rzecz

S. J. oraz,

- z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...] dotyczące umorzenia postępowania

podatkowego w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów

ewidencjonowanych Pani S.J.

Izba Skarbowa w B. po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia [...] marca 2002r.

Nr [...] po wznowieniu postępowania odmówiła uchylenia decyzji wymiarowej z dnia [...] lipca 1998 r. wskazując na brak przesłanek określonych w art. 240 § l pkt. 5 Ordynacji podatkowej.

Minister Finansów, w zaskarżonej decyzji, zgodził się z oceną Izby Skarbowej, stwierdzając, że wskazana przez Stronę przesłanka do wznowienia postępowania nie wystąpiła.

W skardze do Sądu na decyzję Ministra Finansów skarżąca wnosi o jej uchylenie zarzucając tej decyzji obrazę art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Strony fakt wydania w 2001 r. przez organy podatkowe decyzji, w których stwierdzono, iż S. J. nie otrzymała darowizny, a kwota którą otrzymała od M. Z. stanowi przychód z działalności, jest nową okolicznością istniejącą w chwili wydawania decyzji Państwu Z. w przedmiocie podatku dochodowego za 1995, którego organ podatkowy nie wziął pod uwagę. Ta nowa okoliczność, zdaniem skarżących, daje podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji w przedmiocie podatku dochodowego za 1995 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując zajęte wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną między Skarżącą a organami podatkowymi w przedmiotowej sprawie jest istnienie przesłanki do wznowienia postępowania uzasadniającej, zdaniem skarżących, uchylenie ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w B. wydanej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych E. i S. Z. za 1995 r. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu tego wynika, że warunkiem sine qua non wzowienia postępowania jest:

1) istnienie istotnych, nowych okoliczności faktycznych lub dowodów,

2) istnienie dowodów lub przesłanek w chwili wydawania decyzji przez organ podatkowy,

3) brak wiedzy organu podatkowego o nowych dowodach lub okolicznościach faktycznych w

chwili wydawania decyzji.

Skarżący podstawę do wznowienia postępowania wywodzą z decyzji wydanej w dniu [...] marca 2001 r. nr [...] dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie podatku od darowizny dokonanej przez M. Z. na rzecz S. J., a więc po dniu wydania decyzji w sprawie określenia podatku dochodowego.

Za uprawnione Sąd uznał stanowisko Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji, iż nie można przyjąć, że decyzje Urzędu Skarbowego wydane w 2001 r. w sprawie wymiaru podatku od darowizny i w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego należnego od Pani S. J. stanowią istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi podatkowemu wydającemu decyzję.

Decyzje te bowiem zostały wydane w odrębnym postępowaniu, niezależnym od postępowania w sprawie wymiaru podatku dochodowego należnego od E. i M. Z. Zawarta w tych decyzjach ocena Urzędu Skarbowego, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza faktu darowizny pieniężnej Państwa E. i M. Z. na rzecz Pani S. J. nie stanowi dowodu, że Pan M. Z. prawidłowo wykazał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów koszty usług w zakresie prac porządkowych, świadczonych przez Panią J..

Minister Finansów w zaskarżonej decyzji zasadnie podkreślił, że składając wniosek o wznowienie postępowania podatnik nie przedstawił żadnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organom podatkowym. Stanowisko to według oceny Sądu jest uprawnione.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ukształtowany w orzecznictwie pogląd, że odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach jest wprawdzie niepożądana z punktu widzenia zasady zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, jednakże nie jest nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej).

Wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w ściśle określonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły okoliczności, wymienione w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zważyć należy, że w trybie postępowania, jakim jest wznowienie postępowania, Strona nie może domagać się rozpoznania jej argumentów merytorycznych, związanych z przedmiotem postępowania instancyjnego i żądać ponownego rozpoznania sprawy. Odmienne stanowisko strony, dotyczące oceny zebranego w toku postępowania podatkowego materiału dowodowego nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ), orzekł jak w sentencji.