Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 202/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2, art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Powiatu S. na negatywne rozpatrzenie protestu przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu pod nazwą "Poprawa infrastruktury społecznej służącej wsparciu osób niepełnosprawnych - modernizacja sali konferencyjnej w budynku Starostwa Powiatowego w S." oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiat S. złożył wniosek z dnia [...] maja 2017 r. o dofinansowanie realizacji projektu pt: "Poprawa infrastruktury społecznej służącej wsparciu osób niepełnosprawnych – modernizacja Sali konferencyjnej w budynku Starostwa Powiatowego w S.", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2014-2020 (dalej jako: "RPOWP"), Osi priorytetowej VIII Infrastruktura dla usług użyteczności publicznej, Działania 8.6 Inwestycje na rzecz rozwoju lokalnego, Priorytetu Inwestycyjnego 9.4 Inwestycje dokonywane w kontekście strategii na rzecz rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność.

Wniosek powyższy został złożony w odpowiedzi na nabór prowadzony w trybie konkursu zamkniętego nr [...]. Został on zarejestrowany pod numerem [...].

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Instytucja Zarządzająca RPOWP (dalej jako: "IZ RPOWP" lub "Instytucja") poinformowała Wnioskodawcę, że przedmiotowy wniosek nie spełnia warunków udzielenia wsparcia, w związku z czym na mocy art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r. poz. 378 ze zm.) odmówiono udzielenia wsparcia.

W załączonych do ww. pisma kart weryfikacji spełnienia warunków udzielenia wsparcia wskazano, że wniosek nie spełnia trzech warunków technicznych udzielenia wsparcia. Po pierwsze, złożona dokumentacja nie jest kompletna i wypełniona zgodnie z zasadami wskazanymi w ogłoszeniu o naborze ponieważ złożony przez wnioskodawcę uproszczony model finansowy pn. "Wieloletnia Prognoza Finansowa" nie został sporządzony zgodnie z dokumentami programowymi, nie zawiera ujęcia przepływów finansowych w okresie referencyjnym ani oceny rentowności inwestycji poprzez obliczenie wskaźników efektywności finansowej w tym FNPV/C i FRR/C. Załączone arkusze kalkulacyjne nie spełniają minimalnych wymogów Wytycznych w zakresie zagadnień związanych z przygotowywaniem projektów inwestycyjnych, w tym projektów generujących dochód i projektów hybrydowych na lata 2014-2020. Po drugie, przedmiotowy wniosek nie zawiera pieczęci Instytucji i kontrasygnaty skarbnika, a załączony Formularz w zakresie Oceny Oddziaływania na Środowisko nie został odpowiednio parafowany przez osobę upoważnioną do podpisywania wniosku. Po trzecie zaś wskazano, że: wniosek zawiera braki formalne w punkcie III.2, punkt III.6 jest niezgodny z polami Załącznik Ia i Załącznik Ib, nie załączono załącznika Ib, zadania wymienione w punkcie V.4 niezasadnie wydłużają okres realizacji i rozliczenia projektu o 10 miesięcy, a niektóre wskaźniki z punktu VI są nieadekwatne do przedmiotu projektu.

Ponadto, w zakresie weryfikacji dotyczącej oceny spełnienia warunków formalnych udzielenia wsparcia wskazano, że przedmiotowy projekt nie jest zgodny ze Szczegółowym Opisem Osi Priorytetowych RPOWP (dalej: "SZOOP") i ogłoszeniem o naborze, bowiem infrastruktura objęta przedmiotowym wnioskiem nie stanowi infrastruktury społecznej sensu stricto i jest jedynie miejscem, w którym jedynie okazjonalnie będą prowadzone działania na rzecz integracji lokalnej społeczności, co nie jest zgodne i nie wpisuje się w tym operacji nr 8 (działanie 8.6).

Nie zgadzając się z taką oceną złożonego wniosku Powiat S. wniósł protest wskazując, że dokonana ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na jej wynik. Zarzucił w tym względzie naruszenie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"), polegające na błędnej wykładni zapisów określających kryteria formalne konkursu w połączeniu z nieprawidłową interpretacją zapisów wniosku. Wskazał, że wszystkie ewentualne nieścisłości, dostrzeżone na etapie oceny formalnej wniosku, nie miały charakteru systemowego i nie powinny skutkować przyjęciem, że wniosek nie spełnia warunków formalnych, bądź też – w skali ewentualnej istotności mieściły się w ramach kwestii usuwalnych, polegających konwalidacji.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Zarząd Województwa P. rozpatrzył protest negatywnie. W jego uzasadnieniu wskazał, że weryfikacja wniosku pod względem spełnienia warunków udzielenia wsparcia została przeprowadzona przez dwóch pracowników IŻ RPOWP. Dokonana ona została w sposób właściwy i rzetelny, w oparciu o treści przedstawione w dokumentacji aplikacyjnej oraz zgodnie z wymogami przypisanymi do poszczególnych obszarów oceny, a także w zgodzie z Warunkami udzielenia wsparcia na operacje realizowane przez podmioty inne niż LGD z zakresu Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Typ projektu Nr 8 – Projekty z zakresu infrastruktury społecznej Oś VIII: Infrastruktura dla usług użyteczności publicznej, Działanie 8.6: Inwestycje na rzecz rozwoju lokalnego w ramach RPOWP (dalej: "Warunki Udzielania wsparcia").

Powiat S. wniósł skargę na informację Zarządu Województwa P. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu na negatywną ocenę przedmiotowego wniosku, zarzucając naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik oceny, tj.:

1) Naruszenie art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię zapisów określających kryteria formalne konkursu w połączeniu z nieprawidłową interpretacją zapisów wniosku, a w konsekwencji przyjęcie pozbawionej uzasadnienia konkluzji, że wniosek ten z uwagi na braki formalne nie może podlegać ocenie merytorycznej;

2) Naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku na skutek błędnego przyjęcia, że nie spełniono obligatoryjnych kryteriów formalnych;

3) Naruszenie art. 57 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zachowania rzetelności, przejrzystości i prawidłowości przy rozpoznaniu protestu, polegający na powieleniu argumentów Komisji Oceny Projektu i nie dostrzeżeniu ewidentnych uchybień formalnych i merytorycznych poczynionych w ramach oceny wniosku.

Skarżący wskazał, że naruszenie ww. przepisów miało wpływ na wynik oceny, bowiem było związane z błędnie dokonaną weryfikacją wystąpienia przesłanki warunkującej ocenę pozytywną. Mając zaś na uwadze powyższe, wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa P.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w jego ocenie sala konferencyjna w Starostwie Powiatowym w S. wpisuje się w definicję infrastruktury społecznej służącej wsparciu osób niepełnosprawnych, bowiem z jej zasobów korzysta m.in. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w S. Wymienione zaś we wniosku instytucje korzystające z budynku Starostwa Powiatowego w S.świadczą usługi społeczne na rzecz lokalnej społeczności. Skarżący dodał, że ani w SZOOP ani w Lokalnej Strategii Rozwoju Lokalnej Grupy Działania Stowarzyszenia LGD S. T. (dalej: "LSR LGD S. T."), ani w ogłoszeniu o naborze, nie zdefiniowano pojęcia usług społecznych i infrastruktury społecznej, dlatego też brak jest podstaw do zakwestionowania sposobu rozumienia tych pojęć przez skarżącego. Wskazał także, że żaden z dokumentów programowych nie wprowadza kryterium wyłączności wykorzystania infrastruktury dla potrzeb osób z niepełnosprawnościami, czy też innego celu. Brak jest także zasad, wedle których można określić w jakim stopniu infrastruktura musi służyć, obok celów, także celom społecznym, aby spełnić warunki konkursu. Skarżący wskazał także, że w jego ocenie w sprawie niniejszej nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, bowiem planowane działania nie składają się na przedsięwzięcie zaliczające się do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko w związku z tym, że są one zlokalizowane w całości w budynku umiejscowionym w mieście, poza obszarami Natura 2000. Ponadto wskazał, że w Instrukcji wypełniania załączników dopuszczono możliwość przedłożenia dokumentacji środowiskowej do momentu podpisania umowy. Podniósł także, że wśród warunków konkursu nie zawarto ścisłych wskazań co do treści i formy sporządzenia analizy wykonalności projektu, a zatem przedłożona Wieloletnia Prognoza Finansowa Powiatu S. umożliwia dokonanie IŻ RPOWP oceny przyjętego modelu finansowego, stanowiąc o spełnieniu tego wymogu formalnego.

W odpowiedzi na skargę IŻ RPOWP wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotowa sprawa dotyczy prawidłowości, dokonanej przez IZ RPOWP, niekorzystnej dla skarżącego Powiatu S., oceny, złożonego przez niego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Poprawa infrastruktury społecznej służącej wsparciu osób niepełnosprawnych – modernizacja Sali konferencyjnej w budynku Starostwa Powiatowego w S.", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2014-2020 (dalej jako: "RPOWP"), Osi priorytetowej VIII Infrastruktura dla usług użyteczności publicznej, Działania 8.6 -Inwestycje na rzecz rozwoju lokalnego, Priorytetu Inwestycyjnego 9.4 - Inwestycje dokonywane w kontekście strategii na rzecz rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Istota sporu sprowadza się zaś do ustalenia, czy dokonana przez IZ RPOWP ocena projektu, została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Tylko bowiem zaistnienie tej przesłanki umożliwia uwzględnienie skargi, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a. ustawy wdrożeniowej.

Zasady postępowania obowiązujące podczas rozpatrywania wniosków o dofinansowanie projektów, określone zostały w ustawie wdrożeniowej, normującej zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W związku z tym, że wedle art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności: przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne, wytyczne, o których mowa w art. 7 (tj. wytyczne dotyczące kwestii szczegółowych dla danego programu operacyjnego zgodne z wytycznymi horyzontalnymi), szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji, podstawę przeprowadzanej przez sąd kontroli zgodności z prawem, dokonanej oceny projektu, stanowią odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz akty i dokumenty, należące do tzw. systemu realizacji programu. Pomimo, że te ostatnie nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, w orzecznictwie zaprezentowano stanowisko, że bez nich nie jest możliwe dokonanie oceny i wyboru projektów, a zatem stanowią one bezpośrednią podstawę praw i obowiązków wnioskodawców oraz beneficjentów. W tym względzie uznano, że dokumenty składające się na system realizacji programu operacyjnego są źródłami prawa administracyjnego w szerokim znaczeniu, bowiem zawierają określone regulacje (normy) obowiązujące zarówno instytucje (na które ustawodawca nałożył określone obowiązki oraz uprawnienia), jak i podmioty decydujące się na wystąpienie ze stosownym wnioskiem (por. wyroki NSA: z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1178/10; z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1252/10, oba dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl/ dalej powoływanej jako "CBOSA").

W związku z powyższym, w ramach prowadzonego postępowania sądowego, z jednej strony należało rozważyć, czy w sprawie niniejszej dochowane zostały zasady dokonania oceny wniosku o dofinansowanie, złożonego przez skarżącego, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętej na ich podstawie procedury wyłaniania projektów w ramach RPOWP.

Rozważając zasadność wniesionej skargi, na względzie mieć należy przede wszystkim, wyrażoną w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zasadę przejrzystości reguł oceny projektów. Przepis ten stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada ta realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i kompletnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Pozostaje przy tym w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, nakazującą ustanowienie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodność postępowania z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronne i wyczerpujące uzasadnienie wyboru projektu i dokonanej jego oceny. Nakaz zachowania bezstronności z kolei ustanawia zakaz preferencyjnego traktowania określonych grup lub rodzajów wnioskodawców albo projektów. Co należy jeszcze raz podkreślić - zachowany w tym względzie być powinien równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów, a reguły i kryteria wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określające w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu (por. min. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 676/17, CBOSA). Zasady określone w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej.

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola zaś powinna zmierzać do analizy, czy argumentacja oceniającego oraz IZ RPOWP, w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu, nie jest dowolna i mieści się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym czy jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. Rozstrzygnięcie protestu powinno oprócz ww. cech, odniesienie do zarzutów podniesionych w proteście.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że ocena formalna przedmiotowego projektu, została dokonana w sposób prawidłowy. Doprowadziła ona do wniosku, że projekt złożony przez skarżącego nie jest zgodny z SZOOP – tj. dokumentem stanowiącym podstawę systemu realizacji RPOWP i uszczegóławiającym jego zapisy, a więc nie spełnia jednego w warunków formalnych udzielenia dofinansowania, co wyklucza projekt z poddania go ocenie merytorycznej.

W tym miejscu należy zauważyć, że podstawą prawną SZOOP jest art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Ze względu na szczegółowy zakres zawartych w tym dokumencie informacji, stanowi on podstawowe kompendium wiedzy dla potencjalnych wnioskodawców RPOWP o typach, rodzajach i możliwościach realizacji projektów, a także zasadach wdrażania poszczególnych priorytetów i systemie ich oceny. Jego zapisy są podstawą do formułowania wytycznych dla beneficjentów w poszczególnych naborach i realizacji priorytetów i działań RPOWP. SZOOP zawiera także informacje dotyczące kryteriów wyboru projektów, o których mowa w art. 125 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.U.E. z 20 grudnia 2013 r., L 347/320). W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że zgodność projektu z zapisami SZOOP podlega ocenie w ramach spełnienia warunków formalnych udzielenia wsparcia. Ocena ta – w odniesieniu do wniosku skarżącego, została zdaniem Sądu, dokonana w sposób nie naruszający przepisów prawa.

Słusznie przy tym IZ RPOWP podnosi, że według SZOOP, interwencja w ramach działania 8.6 (Inwestycje na rzecz rozwoju lokalnego) przewidziana w lokalnych strategiach rozwoju, obejmuje m.in. projekty z zakresu infrastruktury społecznej (typ projektu: 8). Wśród tego typu projektów wymieniono następujące:

– infrastruktura związana z integracją społeczną oraz aktywizacją zawodową, m.in. przebudowa, remont, modernizacja, adaptacja i wyposażenie istniejących obiektów infrastruktury społecznej oraz dostosowanie obiektów budowlanych na potrzeby infrastruktury społecznej z przeznaczeniem na warsztaty, kluby i centra integracji społecznej służące przygotowaniu do wejścia na rynek pracy, świetlice środowiskowe, centra aktywności lokalnej dla dzieci i młodzieży, świadczące usługi z zakresu aktywizacji dzieci i młodzieży ze środowisk najuboższych zagrożonych dziedziczeniem ubóstwa;

– infrastruktura związana z deinstytucjonalizacją usług społecznych takich jak opieka nad osobami zależnymi, tj. dziećmi do lat 3, osobami starszymi, osobami z niepełnosprawnością (dorosłymi i dziećmi), osobami chorymi psychicznie (dorosłymi i dziećmi);

– modernizacja infrastruktury służącej wsparciu osób niepełnosprawnych, łączącej funkcje rehabilitacyjne, terapeutyczne, noclegowe – projekty uwzględniające deinstytucjonalizację usług;

– projekty dostosowujące obiekty, w których świadczone są usługi społeczne/zdrowotne do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.

Analiza ww. zamkniętego katalogu projektów możliwych do dofinansowania w ramach działania 8.6 prowadzi do wniosku, że działania objęte projektem dotyczyć powinny obszarów związanych z infrastrukturą społeczną. Tymczasem informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie wskazują, że planowana operacja nie odnosi się do infrastruktury społecznej, lecz takiej, w której jedynie okazjonalnie miałyby odbywać się działania na rzecz integracji lokalnej społeczności. Rację ma przy tym skarżący, że brak jest w tym względzie normatywnej lub konkursowej definicji infrastruktury społecznej. Nie należy jednakże tracić z pola widzenia, że skoro gospodarz konkursu nie uznał za konieczne, aby szerzej definiować ten termin, to przy dokonywaniu oceny wniosku, należy mieć w tym kontekście na względzie, te wszystkie udostępnione potencjalnym wnioskodawcom informacje, które umożliwiają ustalenie zakresu znaczeniowego ww. terminu.

W ocenie Sądu, informacje zawarte w SZOOP określają typy działań objętych dofinansowaniem w ramach działania 8.6, w sposób na tyle jasny i precyzyjny, aby móc stwierdzić, że dofinansowaniem tym mogą być objęte wyłącznie takie projekty, których działania mieszczą się w ww. katalogu, a więc takie, których infrastruktura ukierunkowana jest na potrzeby integracji społecznej i aktywizacji zawodowej, opieki nad osobami zależnymi, bądź służące wsparciu osób niepełnosprawnych, poprzez połączenie funkcji rehabilitacyjnych, terapeutycznych i noclegowych, a także projekty mające na celu dostosowanie obiektów, w których świadczone są usługi społeczne lub zdrowotne, do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Nie sposób przy tym odmówić racji ocenie dokonanej przez oceniających i IZ RPOWP, że wymienione przez skarżącego we wniosku działania, których zorganizowanie ma przyczynić się do stworzenia nowych, atrakcyjnych możliwości spędzania wolnego czasu przez lokalną społeczność, będą jedynie działaniami pobocznymi i dodatkowymi, względem rzeczywistego i przeważającego sposobu wykorzystania obiektu. Z treści wniosku wynika bowiem, że z sali konferencyjnej korzystają obecnie i będą korzystały takie podmioty jak: Wojskowa Komisja Uzupełnień, Ośrodek Doradztwa Rolniczego, Związek Nauczycielstwa Polskiego, czy Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie, a więc podmioty nie związane z infrastrukturą społeczną.

Podkreślić także należy skrupulatność dokonanych ocen. W tym względzie nie sposób pominąć trafnej uwagi jednego z oceniających, iż wnioskodawca w żaden sposób nie wskazał, że sala ta, znajdująca się w budynku starostwa powiatowego, nie będzie służyła realizowanym przez niego celom z zakresu administracji publicznej. Słusznie także przy tym oceniający zauważył, że w uchwale budżetowej powiatu s. wydatek związany z realizacją przedmiotowego zadania zgłoszonego do dofinansowania, został ujęty w dziale poświęconemu administracji publicznej, a nie w jednym z działów związanych z polityką społeczną. W ocenie zarówno oceniających, jak i IZ RPOWP lakoniczna treść wniosku, w zakresie w jakim nie precyzuje zasad korzystania z obiektu na potrzeby społeczności lokalnej, sugeruje, że wnioskowany projekt nie jest docelowo ukierunkowany na działania i cele związane z infrastrukturą społeczną. Dodatkowo, jak słusznie zauważyła IZ RPOWP, zaplanowane przez skarżącego działania odpowiadają jedynie w minimalnym zakresie problemom społecznym niepełnosprawnych, wymienionym w LSR. Zaproponowane przez wnioskodawcę spotkania nie posiadają bowiem charakteru ciągłości, wymaganej przy prowadzeniu działań ukierunkowanych na wzrost integracji społecznej, aktywizacji w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa.

Nie sposób przy tym pominąć pozostałych zapisów SZOOP, wedle których grupę docelową / ostatecznych odbiorców wsparcia przewidzianego ww. typem projektów, zdefiniowano jako społeczność lokalną zamieszkującą obszar objęty Lokalną Strategią Rozwoju (w przypadku osób fizycznych – osoby uczące się, pracujące lub zamieszkujące na obszarze danej LGD). Ponadto wskazany w SZOOP cel szczegółowy działania 8.6., wskazuje na niwelowanie różnic w dostępie do usług społecznych i zatrudnienia na obszarach objętych Lokalną Strategią Działania. W rozwinięciu powyższego wskazano, że działanie wynika m.in. z potrzeby podjęcia kompleksowych i zintegrowanych działań na rzecz rozwoju lokalnych społeczności, jak również konieczności silnego, także w ujęciu przestrzennym, powiązania ich z interwencją realizowaną w ramach Osi IX (Rozwój lokalny). Celem będzie wsparcie integracji lokalnych społeczności, w tym osób wykluczonych i zagrożonych wykluczeniem społecznym, w dążeniu do redukcji ubóstwa i dysproporcji w dostępie do usług publicznych i zatrudnienia, a tym samym do rozwoju społeczno- gospodarczego regionu. Podkreślono także, że zaangażowanie lokalnych społeczności związanych z określonym obszarem w rozwiązywanie problemów społeczno-gospodarczych mających wyraźny wymiar przestrzenny, wpływa na lepsze zdefiniowanie problemów obszaru i określenie sposobów ich rozwiązania.

Odnosząc powyższe do treści wniosku, nie sposób dojść do przekonania, że zaangażowanie społeczności lokalnej w proponowane przez skarżącego działania, jedynie w nieznacznym stopniu wpłynie na realizację ww. celów i przyczyni się do zaspokojeniu opisanych potrzeb ww. grupy docelowej. Zasadnie bowiem oceniający oraz IZ RPOWP wskazali, że poddana modernizacji sala konferencyjna, znajdująca się w budynku starostwa powiatowego, co do zasady będzie służyła celom innym niż te związane z infrastrukturą społeczną, co skutkuje brakiem spełnienia przez wniosek przedmiotowego warunku formalnego. W tym zakresie należy także podkreślić, że w ocenie Sądu pojęcie infrastruktury społecznej wyklucza takie urządzenia i instytucje, które służą administracji publicznej.

Wniosek skarżącego został zatem oceniony bez naruszenia przepisów prawa. Argumentacja zawarta w kartach oceny nie jest – jak sugeruje skarżący dowolna, bowiem skrupulatnie odnosi się do przedłożonej dokumentacji projektowej. Ponadto jest ona wyczerpująca i przekonująca. Podobnie także rozważania uzasadniające odmowę uwzględnienia protestu spełniają standardy proceduralne. Dokonana tu ocena jest spójna, wyczerpująca i logiczna, a przy tym uzasadniona zgodnie z ustalonymi w ramach konkursu kryteriami oceny oraz obiektywnymi regułami wiedzy. Protest został zatem rozpatrzony w sposób odpowiadający stanowi faktycznemu i prawnemu.

Zauważyć przy tym należy, że dokonana przez oceniających ocena wniosku skarżącego w kontekście spełnienia warunków technicznych, podtrzymana przez IZ RPOWP, także została dokonana bez naruszenia prawa. Na uwagę zasługuje w tym względzie fakt, że obaj oceniający doszli do identycznych wniosków. Przedstawione przez nich uzasadnienia w sposób jednoznaczny i logiczny wskazują na dostrzeżone uchybienia oraz precyzują podstawy dokonanej oceny. Samo zaś odmienne i subiektywne przekonanie strony skarżącej, nie może stanowić wystarczającej podstawy do uwzględnienia skargi. W tym zakresie podkreślić należy, że zasadny jest wniosek, iż złożony przez skarżącego wniosek wraz z załącznikami nie jest kompletny i nie został przygotowany zgodnie z zasadami i wymogami zawartymi w dokumentacji konkursowej. Przede wszystkim słusznie wskazano, że z informacji zawartych we wniosku wynika, że wnioskowany projekt ma charakter infrastrukturalny, w związku z czym, zgodnie z Instrukcją wypełniania załączników, konieczne było w niniejszej sprawie przedłożenie Deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000. Powyższe wynika także z treści Załącznika nr 3 do wniosku (Formularza w zakresie Oceny Oddziaływania na Środowisko) w zakresie w jakim wskazano w nim, że projekt nie będzie ani samodzielnie, ani w połączeniu z innymi projektami w istotny sposób negatywnie wpływał na obszary Natura 2000. Powyższe obligowało wnioskodawcę do załączenia do dokumentacji konkursowej ww. deklaracji, którego to wymogu skarżący nie dopełnił. Dodatkowo słusznie wskazano w uzasadnieniu odmownego rozpatrzenia protestu, że ze względu na treść Instrukcji wypełniania załączników do wniosku oraz ww. treść Załącznika nr 3, brak było możliwości przedłożenia dokumentacji środowiskowej już po złożeniu wniosku.

Słuszny jest także wniosek, że przedłożona przez wnioskodawcę Wieloletnia Prognoza Finansowa, nie odpowiada modelowi finansowemu, w oparciu o który mogłaby zostać dokonana ocena wykonalności zaproponowanej przez niego operacji finansowej. Przede wszystkim analiza finansowa projektu nie została wykonana z uwzględnieniem metodologii wymienionej w Instrukcji wypełniania załączników, ani też nie zawiera informacji związanych z zestawieniem przepływów pieniężnych projektu w okresie referencyjnym. Ponadto dokonana ocena wniosku słusznie zwraca uwagę na braki formalne oraz dostrzeżone nieścisłości i omyłki, do których to uzupełnienia wnioskodawcy nie wzywano z uwagi na fakt, że projekt nie spełnił innych warunków udzielenia wsparcia, które stanowiły zasadniczą podstawę odmowy jego przyznania (tj. wskazana powyżej niezgodność projektu z SZOOP).

W tych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do uznania, że organ naruszył art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu, spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku i dokumentacji aplikacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11, CBOSA). Skarżący przystępując do konkursu winien znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Braki w złożonej dokumentacji lub jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek określonych kryteriów, winny natomiast zostać ocenione negatywnie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

W związku z tym, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd z urzędu nie stwierdził innych naruszeń prawa, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzeczono o oddaleniu skargi