Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 235/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 6, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 48 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 15, art. 139
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 listopada 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. nakazał inwestorowi [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. rozbiórkę nośnika reklamowego nr 1 usytuowanego na działce nr [..] położonej w G. przy ul. G. [...]. Decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 i 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) w związku z art. 104 k.p.a.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w dniu 14 maja 2013 r. podczas czynności kontrolnych na przedmiotowej nieruchomości ustalił, że cztery nośniki reklamowe, które wcześniej usytuowane były na działce nr [...] przy ul. G. w G., zostały "przesunięte" na działkę nr [...] przy ul. G. [...] w G. Nośnik reklamowy nr 1 będący przedmiotem niniejszego postępowania znajduje się najbliżej ul. G. i usytuowany jest w odległości 3,3 m od ogrodzenia przy ul. G. Składa się on z fundamentów wykonanych z bloczków betonowych zamkniętych w ramie z kątowników stalowych tworzących dwa prostopadłościany o długości 2,90 m i wysokości 0,6 m połączone kształtownikami stalowymi oraz z konstrukcji stalowej stanowiącej podstawę pod tablicę wykonanej z kształtownika 100x100 i tablicy reklamowej o wymiarach 5,0 m x 4,0 m wykonanej z blachy.

W związku z powyższym organ pismem z dnia 17 maja 2013 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego nośnika reklamowego nr 1. W dniu 6 czerwca 2013 r. odbyła się ponowna wizja lokalna na przedmiotowej nieruchomości. W trakcie tej wizji ustalono, że inwestor nie występował do właściwego organu architektoniczno-budowlanego o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę ani też nie zgłaszał zamiaru budowy przedmiotowego nośnika reklamowego.

Organ stwierdził, że budowa przedmiotowego nośnika wymagała pozwolenia na budowę, niezależnie od tego czy jego fundament jest zagłębiony w gruncie, czy też nie. Przedmiotowa budowla jest obiektem trwale związanym z gruntem. O tym czy urządzenie związane jest trwale z gruntem nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem ani też technologia wykonania fundamentu lecz to czy wielkość urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. W ocenie organu właśnie wielkość przedmiotowego obiektu i względy bezpieczeństwa wskazuję na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z samowolną budową przedmiotowego nośnika reklamowego oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do 30 września 2013 r. wskazanych dokumentów w celu zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej. W szczególności zaś zobowiązano inwestora do przedłożenia zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także projektu budowlanego i oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu 7 października 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo inwestora z dnia 30 września 2013 r., nadane 2 października 2013 r., zawierające prośbę o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów określonych w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2013 r. W odpowiedzi na to pismo organ wyjaśnił inwestorowi, że z uwagi na niezgodność inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma podstaw do przedłużenia terminu wskazanego tym postanowieniem.

W dniu 15 maja 2013 r. do organu wpłynęło bowiem pismo Wydziału Urbanistyki Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego w G. informujące, że nieruchomość położona w G. przy ul. G. stanowiąca działkę nr [...] znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...], rejon [...] w mieście G. uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 27 października 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 154 z dnia 23 listopada 2011 r. poz. 3190). Zgodnie z kartą terenu oznaczonego symbolem 001-U33 na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji reklam z wyjątkiem szyldów o maksymalnej powierzchni 0,5 m² związanych z prowadzoną działalnością w miejscu jej prowadzenia (§ 7 pkt 6 ppkt 1 w/w planu).

Wobec powyższego organ I instancji w decyzji z dnia 19 listopada 2013 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego nr 1.

Odwołanie od powyższej decyzji w terminie złożyła [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. poprzez błędne zakwalifikowanie nośników jako obiekty wymagające pozwolenia na budowę. nadto zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji, w tym dokładnego wskazania zasadności przesłanek, w oparciu o które organ wydał decyzję odmowną, a także art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów poprzez zmienność poglądów prawnych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. rozbiórkę nośnika reklamowego nr 1 usytuowanego w odległości ok. 3,3 m od ogrodzenia przy ul. G. na terenie posesji przy ul. G. [...] - działka nr [...] w G. składającego się z fundamentów wykonanych z bloczków betonowych zamkniętych w ramie z kątowników stalowych tworzących dwa prostopadłościany, konstrukcji stalowej, stanowiącej podstawę pod tablicę, wykonanej z kształtownika 100 x 100, tablicy reklamowej o wymiarach 5,0 m x 4,0 m wykonanej z blachy.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o pozwoleniu na budowę. Wskazał również, iż przy zaliczaniu urządzeń reklamowych do podlegających pozwoleniu na budowę istotne są w szczególności rozmiary podstawy budowy reklamowej, nie zaś technologia jej wykonania bądź związanie z gruntem poprzez zagłębienie tej podstawy w gruncie. Dla pojęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania fundamentów czy wielkość zagłębienia. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ organ I instancji ustalił naruszenie tego artykułu przez fakt budowy przedmiotowego nośnika reklamowego, przeprowadził postępowanie w oparciu o przepisy art. 48 Prawa budowlanego. W trakcie tego postępowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w takich przypadkach, winno być wydane postanowienie wstrzymujące roboty budowlane i nakładające określone obowiązki. Następnie zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego "w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 tzn. rozbiórkę obiektu lub jego części (...)". W rozpatrywanym przypadku z uwagi na niewykonanie obowiązków określonych w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2013 r. należało nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, zatem rozstrzygnięcie organu I instancji organ odwoławczy uznał co do zasady za prawidłowe. Stwierdził jednakże, że jest ono nieprecyzyjne, gdyż nie określa jednoznacznie, jaki dokładnie obiekt budowlany (jakie elementy omawianego obiektu budowlanego) należy rozebrać. W związku z powyższym organ odwoławczy doprecyzował orzeczenie organu I instancji w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że ułożenie desek na fundamencie nośnika reklamowego nie może spowodować, że stanie się on obiektem małej architektury, zaś nawet możliwość korzystania z niego jako ławki nie zmienia faktu, że obiekt ten stanowi nośnik reklamowy. Nadto organ stwierdził, że nawet gdyby omawiany nośnik istniał uprzednio legalnie na innej działce, czego jednakże nie potwierdzają żadne dowody, to i tak jego demontaż i zamontowanie na innej działce wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzje złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. w całości, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca zarzuciła organom błędną wykładnię przepisów:

1. art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przedmiotowa tablica reklamowa nie jest obiektem małej architektury i konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę;

2. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego poprzez uznanie, że przedmiotowa tablica pozostaje trwale związana z gruntem, w związku z czym jest budowlą, a więc obiektem budowlanym, zaś jej montaż stanowi roboty budowlane, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę;

3. art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do tablic reklamowych będących budowlami a dotyczy jedynie tablic reklamowych instalowanych na już istniejących obiektach;

4. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymagane było uzyskanie przez skarżącą pozwolenia na budowę i tym samym nakazanie rozbiórki przedmiotowej tablicy.

Ponadto zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenia:

1. art. 80 w zw. z art. 7 i 8 Kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki;

2. art. 15 w zw. z art. 138 § 2 Kpa poprzez wydanie w II instancji decyzji po raz pierwszy precyzyjnie określającej tablicę reklamową, a więc pozbawienie skarżącej prawa do odwołania i rozpoznania jego sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym, a także nieprzekazanie sprawy organowi I instancji;

3. art. 136 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości, mimo iż było to konieczne w związku z wydaniem decyzji w I instancji w odniesieniu do bliżej nieokreślonej tablicy reklamowej i uchyleniem tej decyzji;

4. art. 139 Kpa poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się i nakazanie rozbiórki tablicy reklamowej, której to tablicy organ I instancji nie nakazał skutecznie rozebrać, z uwagi na brak jej precyzyjnego określenia;

5. art. 107 § 3 Kpa poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a przede wszystkim nie wskazanie faktów, jakie ustalił organ i dowodów na jakich się oparł, a także nie wskazanie argumentów na poparcie zastosowanej wykładni zastosowanych przepisów Prawa budowlanego;

6. art. 6 Kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez dokonywanie dowolnej i rozszerzającej wykładni przepisów Prawa budowlanego, a w konsekwencji działanie bez podstawy prawnej i wykraczające poza granice prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 28 lutego 2014 r., mocą której uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia 19 listopada 2013 r. w całości i nakazał inwestorowi [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. rozbiórkę nośnika reklamowego nr 1 usytuowanego w odległości ok. 3,3 m od ogrodzenia przy ul. G. na terenie posesji przy ul. G. [...] - działka nr [...] w G., składającego się z fundamentów wykonanych z bloczków betonowych zamkniętych w ramie z kątowników stalowych tworzących dwa prostopadłościany, konstrukcji stalowej, stanowiącej podstawę pod tablicę, wykonanej z kształtownika 100 x 100, tablicy reklamowej o wymiarach 5,0 m x 4,0 m wykonanej z blachy - Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak jest podstaw do stwierdzenia jakiegokolwiek naruszenia prawa.

Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego.

Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Zaś w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, ustawodawca określił katalog inwestycji, których wykonanie wymaga uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Instytucja zgłoszenia jest złagodzeniem obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę w stosunku do wskazanych w ustawie robót budowlanych.

Mając powyższe na względzie, rozważyć należało, jakiemu reżimowi Prawa budowlanego podlegało usytuowanie przedmiotowego nośnika reklamowego. Z systematyki art. 29 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że ustawodawca w ust. 1 tego artykułu zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 inne niż budowa obiektu budowlanego roboty budowlane. A zatem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Zakres zastosowania tego przepisu budzi szereg wątpliwości (por. A. Gliniecki, w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 322-328).

Wskazać jednakże należy, że z definicji zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że roboty budowlane to budowa, a także prace polegające przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Obiektami budowlanymi są budynki, obiekty małej architektury oraz budowle. Z treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wynika natomiast, że budowlą jest między innymi wolno stojące związane z gruntem urządzenie reklamowe.

Zdaniem Sądu instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12, z dnia 10 września 2010 r., II OSK 1360/09 i z dnia 11 maja 2012 r., II OSK 323/11, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl ).

Wbrew twierdzeniom skarżącej przez wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, co stanowi element definiujący budowę (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), należy również rozumieć usytuowanie w określonym miejscu obiektu, który został wykonany w częściach, elementach poza miejscem usytuowania, ustawienia, a następnie zmontowany, złożony w jedną całość na terenie budowy. Takie metody budowy (montażu) urządzeń reklamowych stosuje się coraz częściej w przekonaniu, że pozwoli to ominąć niektóre przepisy Prawa budowlanego (art. 3 pkt 3 i 6), a w konsekwencji wymóg uzyskania pozwolenia na budowę (por. A. Gliniecki, w: Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 328).

Fakt, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub nawet w całości w innym miejscu, a następnie przeniesiony i usytuowany w innym miejscu, nie może uzasadniać wniosku, że nie jest to budowa rozumiana jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (tak Z. Niewiadomski, w: Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2011, s. 54).

Zdaniem Sądu prawidłowo stwierdziły orzekające w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji, że reklama jest trwale związana z gruntem, pomimo że fundament na którym została umieszczona nie jest położony choćby częściowo poniżej poziomu gruntu. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się bowiem do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyrok NSA wyroki NSA z 4 lutego 2014 r., II OSK 2989/12 i orzeczenia tam przywołane, tj.: wyroki NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl).

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że sporne urządzenie reklamowe stanowi nośnik reklamowy, który składa się z fundamentów wykonanych z bloczków betonowych zamkniętych w ramie, z kątowników stalowych tworzących dwa prostopadłościany o długości 2,90 m i wysokości 0,6 m połączonych kształtownikami stalowymi oraz z konstrukcji stalowej stanowiącej podstawę pod tablicę wykonanej z kształtownika 100x100 i tablicy reklamowej o wymiarach 5,0 m x 4,0 m wykonanej z blachy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji, analizując konstrukcję, rozmiar i sposób posadowienia przedmiotowego nośnika, prawidłowo stwierdziły, że jego wykonanie wymagało pozwolenia na budowę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jest to budowla w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie urządzenie wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Z tych samych względów, wbrew twierdzeniom skarżącej, brak jest również jakichkolwiek podstaw do uznania przedmiotowej budowli za obiekt małej architektury.

W sprawie bezsporne jest, że zgodnie z § 7 pkt 6 ppkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], rejonu [...] w mieście G. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 27 października 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 154 z dnia 23 listopada 2011 r. poz. 3190), na przedmiotowym terenie, na którym posadowione zostało sporne urządzenie reklamowe, obowiązuje zakaz lokalizacji reklam z wyjątkiem jedynie szyldów o maksymalnej powierzchni 0,5 m² związanych z prowadzoną działalnością w miejscu jej prowadzenia. To zaś stanowi przeszkodę do zalegalizowania przedmiotowego nośnika reklamowego. Z uwagi zaś na oczywistą niemożność legalizacji należało orzec rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem.

Podkreślenia przy tym wymaga, że powodem uchylenia przez organ odwoławczy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. był wyłącznie brak precyzyjnego określenia przez ten organ przedmiotu rozbiórki. Decyzja organu odwoławczego dotyczy dokładnie tego samego przedmiotu postępowania - nośnika reklamowego nr 1 i została wydana na tej samej podstawie. Decyzja ta jedynie dokładnie opisuje przedmiot sprawy w celu zapewnienia wykonalności orzeczonego nakazu rozbiórki, co ma uzasadnienie w sytuacji, gdy na tej samej nieruchomości znajduje się więcej nośników reklamowych, posadowionych również przez skarżącą, co do których prowadzone są odrębne postępowania. Z tych też względów, wbrew twierdzeniom skarżącej, uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza zakazu określonego w art. 139 Kpa. Nie doszło także do naruszenia wyrażonej w art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjności.

Z uwagi na powyższe, nie dopatrując się naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.