Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 550/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...], [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na ww. decyzję, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. oraz zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w całości z uwagi na ważny interes strony i zasadę słuszności – do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu wniosku strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego stwierdziła, że zabezpieczenie na jej majątku może spowodować niepowetowane straty w prowadzonym przez nią przedsiębiorstwie. Zabezpieczenie środków pieniężnych w takiej kwocie spowoduje utratę płynności finansowej firmy. Strona stwierdziła, że przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdziła, że nie jest możliwe zdefiniowanie pojęcia "wykazanie niebezpieczeństwa", z kolei "trudne do odwrócenia skutki" – to pojęcie nieostre, a pojęcie "znaczna szkoda" – to rodzaj kwantyfikatora. Pojęcie szkody pełnomocnik strony wykładał w oparciu o regulację cywilistyczną (art. 361 § 2 k.c.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.

"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.

Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określenie okoliczności faktycznych, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Konieczna jest również spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu strona stwierdziła, że za uwzględnieniem wniosku przemawia ważny interes strony i zasada słuszności. Stwierdzić jednak należy, że ani ważny interes strony, ani zasada słuszności nie stanowią normatywnych bezpośrednich przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Przesłanki te są bowiem zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. – są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku o wstrzymanie wykonania aktu należy wykazać, że powyższe przesłanki występują po stronie wnioskodawcy.

W uzasadnieniu wniosku wskazano wprawdzie, że zabezpieczenie środków pieniężnych spowoduje utratę płynności finansowej firmy. Jest to jednak tylko sformułowanie potencjalnego następstwa spowodowanego wykonaniem zaskarżonej decyzji po stronie skarżącej spółki. Sformułowania zawarte w uzasadnieniu wniosku mają wzbudzić przekonanie, że w przypadku wykonania tej decyzji zachodzi niewątpliwie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Nie ma w niniejszym postępowaniu wpadkowym znaczenia definiowanie pojęcia szkody, czy też definiowanie poszczególnych zwrotów zawartych tekście normatywnym. Należało bowiem wskazać konkretnie takie elementy w aktualnym stanie (także finansowym) wnioskodawcy, które wzbudziłyby przekonanie o tym, że w przypadku wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego rzeczywiście zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że strona w rzeczywistości nie wykazała występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona powołała jedynie ciąg następstw, jakie może pociągnąć za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji, następstw, które wypełniają ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia wniosku złożonego przez skarżącą.

Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.

Powoływanie się przez stronę na powyższe okoliczności mogłoby odnieść skutek w rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, w sytuacji, gdyby wnioskodawca wskazał konkretne okoliczności i sytuacje, wykazując, że okoliczności te są realne i mają miejsce w rzeczywistości. Jednakże zdarzenia hipotetyczne, posiadające nawet pewien stopień prawdopodobieństwa, nie mogą stanowić skutecznej i samoistnej przesłanki uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Wnioskodawca powołuje się bowiem na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niekorzystne dla niego skutki.

Tymczasem ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2012 r., I FZ 332/14, LEX nr 1503379).

Należy przyjąć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest wystarczające jedynie samo stwierdzenie, że okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występują w sprawie, a tym bardziej wskazywanie hipotetycznych następstw wykonania decyzji – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2014 r., II FSK 998/14, LEX nr 1500173).

Ogólne skutki i następstwa wykonania zaskarżonej decyzji mają charakter odwracalny. Strona w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Fakt utraty płynności finansowej wnioskodawcy w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji jest bowiem tylko hipotetyczny.

Jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę. Brak również jakichkolwiek argumentów wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.