Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 381/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Mariusz Kotulski AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. sprawy ze skargi E. W. i E. W. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 20 października 2004 r. Nr [...] w zakresie § 36 w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 36.


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie.

Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 lipca 2002 r. do dnia 29 lipca 2002 r.

Zarzuty do w/w projektu wnieśli w ustawowym terminie E. W. i E. W. właściciele działki nr [...] obręb [...] położonej w [...] kwestionując potrzebę budowy i przebieg drogi [...] , która w ocenie składających zarzut narusza ich prawo własności, a także nie zgadzając się z linią zabudowy, która uniemożliwia włączenie części działek do terenów budowlanych.

Rada Miasta Krakowa w § 36 uchwały z dnia 20 października 2004 r., Nr [...]odrzuciła powyższy zarzut Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".

W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez E. W. i E. W. został szczegółowo zbadany w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły m.in.: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia), dowodowe materiały merytoryczne (inwentaryzacja urbanistyczna, wnioski do planu, koncepcja planu, wykaz protestów i zarzutów wraz ze sposobem ich rozpatrzenia przez Zarząd Miasta Krakowa, prognoza oddziaływania na środowisko, wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, informacja o zbadaniu spójności rozwiązań omawianego projektu planu z polityką przestrzenną Miasta określoną w w/w Studium.

Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie w oparciu o uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99 określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta Krakowa, wśród nich zarzut wniesiony przez E. W. i E. W. - właścicieli działki nr [...] obręb [...] położonej w [...] . Wskazano, że w swoim piśmie E. i E. W. wnieśli zarzut dotyczący zmiany przebiegu i parametrów ulicy [...] oraz włączenia części działek do terenów budowlanych poprzez przesunięcie linii zabudowy.

Podniesiono, że teren objęty przedmiotowym zarzutem położony jest przy ulicy [...] . W projekcie planu teren przeznaczony jest jako obszar mieszkaniowy ([...]) oraz częściowo pod drogę dojazdową ([...]). W wyniku rozpatrzenia zarzutu Zarząd Miasta Krakowa postanowił o częściowym uwzględnieniu zarzutu poprzez korektę linii rozgraniczających drogi dojazdowej do 8m - przy dopuszczalnej szerokości 6m na odcinku związanym z trwałym zagospodarowaniem działek. W efekcie powyższego Zarząd Miasta Krakowa, działając w ramach kompetencji przyznanych przez ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym, rozpatrzył zarzut i nieuwzględnioną część skierował do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa.

Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść nieuwzględnionej części zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że:

- w związku z treścią zarzutu wskazującą naruszenie interesu prawnego właściciela Rada Miasta odniosła się do rozwiązań planistycznych dotyczących nie tylko przedmiotowej działki, ale całokształtu ustaleń projektu planu. Zarzut, mimo że jest indywidualnym środkiem prawnym przysługującym określonym podmiotom w trakcie procesu planistycznego winien być rozpatrywany w nawiązaniu do projektu planu, jego celów i założeń oraz całościowych rozwiązań, a także w nawiązaniu do obowiązujących przepisów szczególnych,

- w świetle złożonego zarzutu konflikt interesu właściciela z interesem publicznym jest w pierwszym rzędzie konfliktem z powszechnie obowiązującym prawem, które jest nadrzędne do tworzonego prawa lokalnego, jakim jest plan miejscowy. Projekt planu nie narusza praw nabytych i nie powoduje zmiany przeznaczenia terenu podtrzymując budowlany charakter działki.

- ulica [...] jest elementem sieci drogowej dużego kwartału zabudowy. Zapewnienia dostępność komunikacyjną, co wiąże się z zapewnieniem warunków przejezdności w sytuacjach codziennych dojazdów mieszkańców, ale również w sytuacjach awaryjnych (pożar, awarie sieci wodociągowej, kanalizacyjnej czy gazowej), a także możliwością przebudowy lub rozbudowy sieci infrastruktury. Odpowiednie parametry ulicy zapewnią prawidłową obsługę komunikacyjną terenu oraz racjonalne prowadzenie sieci uzbrojenia technicznego. Przyjęta szerokość zajętości w liniach rozgraniczających oraz szerokości jezdni są zgodne z Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Zarząd Miasta Krakowa rozpatrując zarzut skorzystał z zapisu cytowanego wyżej rozporządzenia, dopuszczającego w warunkach nadzwyczajnych ograniczenie zajętości terenu w liniach rozgraniczających do 8m - przy dopuszczalnej szerokości 6m na odcinku związanym z trwałym zagospodarowaniem działek. W przypadku E. i E. W. określona korekta powoduje zminimalizowanie zajętości ich działki. Brak możliwości dalszej korekty drogi jest związany z zapewnieniem warunków technicznych przejazdów w sytuacji remontów dróg i modernizacji uzbrojenia oraz sytuacjach awaryjnych.

W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu nieuwzględnionej części zarzutu wniesionego przez E. W. i E. W. wskazano, że generalną podstawa prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne".

Podniesiono, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego, ochrony środowiska i przyrody (art. 7 ust. 1 pkt 1) oraz sprawy gminnych dróg, ulic i organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2), zaś jednym z podstawowych sposobów realizacji tych zadań jest sporządzanie i uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, póz. 139 z późn. zm.), w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki, art. 10 ust. 1 pkt 2 nakazującego w zależności od potrzeb ustalenie w planie miejscowym linii rozgraniczających ulice place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi (zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny"), w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 43, poz. 430), które określa szerokość ulic dojazdowych w liniach rozgraniczających, w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 z późno zm.) o drogach publicznych, z treści której wynika, że prezydent miasta, jako zarządca dróg publicznych w mieście jest zobowiązany do opracowania projektów planów rozwoju sieci drogowej (art. 19 ust. 5 i art. 20 pkt 1), a "w planach zagospodarowania przestrzennego należy rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Rezerwację terenu realizuje się przez odmowę wydania zezwoleń budowlanych" (art. 35 ust. 1).

Wyjaśniono, że przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. W omawianym przypadku naruszenie interesu prawnego można określić jako brak możliwości (będący skutkiem ustaleń planu mających na celu realizację podstawowych celów, dla których podjęto decyzję o potrzebie jego sporządzania) utrzymania stanu zagospodarowania całości nieruchomości w sposób oczekiwany przez właściciela.

Podkreślono także, iż plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Prawo własności nieruchomości, chociaż jest fundamentalnym prawem w porządku prawnym RP nie jest jednak prawem niewzruszalnym, gdyż w sytuacjach przewidzianych przepisami szczególnymi (np. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) może być ograniczone. Poprzez opis stanu faktycznego i stanu prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działki wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu nie powodują stanu naruszenia prawa, zostały podjęte w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym, przez właściwy organ w ramach prawidłowo prowadzonej procedury planistycznej - mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego".

Wskazano, że rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że jego uwzględnienie wiązałoby się z przekreśleniem celu, dla którego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić. Sposobem rozstrzygnięcia Rada nie naruszyła przepisów Konstytucji RP, kodeksu cywilnego ani przepisów szczególnych.

W ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2004 r., Nr [...]w części odrzucającej wskazane wyżej zarzuty złożyli E. W. i E. W. reprezentowana przez swojego ojca J. P..

Skarżący podnoszą, że uzasadnienie uchwały odrzucającej zarzut jest niezrozumiałe, nielogiczne i nie wyjaśnia przesłanek podjęcia zaskarżonej uchwały. W ocenie skarżących nie można w taki sposób uzasadniać ingerencji w fundamentalne prawo, jakim jest prawo własności. W ocenie skarżących naruszono prawo właścicieli działek po południowej stronie planowanej drogi dlatego, że samowole budowlane na działkach po stronie północnej drogi (ogrodzenie na działce nr 469/3) w sposób trwały uniemożliwiają wybudowanie drogi na terenach tychże działek.

W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Zaznaczono, że po uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XI1/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r.) zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" w Krakowie z polityka przestrzenną miasta określoną w studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sad administracyjny ma kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazać przy tym należy na treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn akt: FSK 2326/04).

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

W art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek, zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem.

W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99, na mocy której przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r, a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r.

W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut wykazująca prawidłowość i zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Niezależnie więc od trafności argumentacji zaprezentowanej w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały i niezależnie od trafności zarzutów podnoszonych w skardze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała (§ 36) jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Fakt, iż zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem treść studium nie mogła determinować treści sporządzonego wcześniej projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Fakt ten będzie natomiast podlegał ocenie poprawności zachowania trybu postępowania planistycznego na etapie kontroli uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Do kwestii konieczności badania spójności zamierzeń planistycznych z polityką przestrzenną Miasta określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny podkreślając, że "stosownie do wymagań art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały znaleźć się winna kwestia spójności przedmiotowych zamierzeń planistycznych z polityką przestrzenną Miasta (studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy), w odniesieniu do nieruchomości strony skarżącej. Jeżeli zatem Rada Miasta Krakowa, z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 2a ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tego nie dokonała, to niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy (w niniejszej sprawie z powodu braku studium) nie wywiązała się z ustawowo określonych obowiązków w tym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw prawnych do tego, aby przyjmować, iż obowiązek badania spójności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stał się wymagalny dopiero po upływie terminu do uchwalenia studium, o którym mowa wart. 67 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wręcz przeciwnie wprowadzenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 2a do ustawy miało na celu zdyscyplinowanie rad gmin do uchwalania studium, bez którego nie można uchwalać miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zgodzie z ustawowo określoną procedurą planistyczną" (wyroki NSA: z dnia 9 czerwca 2006 r, sygn.: II OSK 154/06, z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn.: II OSK 229/06, z dnia 27 lipca 2006 r., II OSK 399/06).

W ocenie sądu zachowuje aktualność pogląd prezentowany w orzecznictwie NSA, zgodnie z którym skarga, o jakiej mowa w art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest tożsama ze skargą, o jakiej mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym i w związku z tym przy rozpoznawaniu skarg na uchwały odrzucające zarzuty nie ma zastosowania art. 94 ostatniej z wymienionych ustaw (wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, Lex 48261). Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi regulację szczególną w stosunku do ustawy o samorządzie gminnym, a tym samym brak podstaw do stwierdzania niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały z powodu upływu rocznego terminu, o jakim mowa w art. 94 ustawy o samorządzie gminnym. Niezależnie od tego należy wskazać, że w najnowszym orzecznictwie NSA wyrażane jest stanowisko, że ewentualny zarzut naruszenia przepisu art. 94 ust. 1 o samorządzie gminnym w związku ze stwierdzeniem nieważności uchwały o odrzuceniu zarzutu, a nie jej niezgodności z prawem z powodu upływu rocznego terminu, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie, traci na znaczeniu ze względu na tożsame skutki jakie wywołuje w tym przypadku zarówno stwierdzenie nieważności jak i niezgodności zaskarżonej uchwały (konieczność powtórnego rozpatrzenia zarzutu strony skarżącej) - wyroki NSA: z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn.: II OSK 154/06, z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn.: II OSK 229/06, z dnia 27 lipca 2006 r., II OSK 399/06.

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.