Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1012/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 43 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Piotr Borowiecki, Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym

nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił D. P. kierownika Referatu Ruchu Drogowego KPP w [...] ze służby w Policji z dniem [...] marca 2017 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że przed podjęciem decyzji o zwolnieniu ze służby zasięgnięto opinii Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...]. W piśmie z dnia [...].01.2017 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował, że Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] negatywnie opiniuje przedmiotową sprawę.

Organ wskazał, że w dniu [...].12.2016 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wydał postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie uzasadnionego podejrzenia kierowania pojazdem mechanicznym w dniu [...].12.2016 roku na drodze nr [...] w [...] przez funkcjonariusza Policji z KPP w [...] D. P. w stanie nietrzeźwości tj. z art. 178 § 1 Kodeksu karnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że z zebranych materiałów wynika, że w dniu [...] grudnia 2016 roku przy drodze nr [...] w przydrożnym rowie odnaleziono - po kolizji drogowej, samochód osobowy [...]. We wstępnych czynnościach ustalono, że samochód należał do funkcjonariusza Policji D. P. Materiały wskazują na uzasadnione podejrzenie, że to właśnie wymieniony funkcjonariusz będąc w stanie nietrzeźwości (wstępne badania kolejno: 0, 98 mg/l i 1,03 mg/l) kierował pojazdem. Śledztwo zostało przekazane do Prokuratury Okręgowej w [...] z wnioskiem

o przekazanie sprawy do innej jednostki Prokuratury. Ostatecznie śledztwo powierzono do prowadzenia Prokuraturze Rejonowej w [...].

Organ uzasadniając rozkaz personalny o zwolnieniu wskazał, że z akt postępowania administracyjnego wynika, iż w dniu [...] grudnia 2016 roku o godzinie 15:02 dyżurny Komendy Powiatowej Policji w [...] został powiadomiony przez dyspozytora Wojewódzkiego Centrum Powiadamiania Ratunkowego o fakcie ujawnienia w przydrożnym rowie przy zjeździe z ul. [...] na drogę [...]

w [...] rozbitego samochodu marki [...]. W wyniku podjętych czynności ustalono, iż kierujący tym pojazdem doprowadził do zdarzenia drogowego uderzając samochodem w barierę energochłonną, po czy zjechał do przydrożnego rowu i oddalił się z miejsca porzucając samochód. Dyżurny skierował na miejsce patrol który dokonał penetracji przyległego rejonu pod kątem ujawnienia kierującego. Następnie skierowano drugi patrol w celu użycia psa tropiącego. W dalszym ciągu nie odnaleziono kierowcy samochodu i na miejsce udała się grupa operacyjno - dochodzeniowa. O godzinie 16.32 dyżurny Komendy Powiatowej Policji w [...] poinformował, że skontaktował się z nim D. P. i oświadczył, iż pojazd uczestniczący w zdarzeniu jest jego własnością a osoba kierująca zgłosi się na miejsce za około 30 minut. Około godziny 17:05 do Komendy Powiatowej Policji

w [...] zgłosili się D. P. i jego córka L. P. Z protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym wynika, iż wynik pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu D. P. o godzinie 17:24 wyniósł 0,98 mg/l a przy drugim pomiarze o godzinie 17:27 - 1,03 mg/l. Funkcjonariusz odmówił poddania się trzeciemu badaniu. Wynik badania L. P. - 0,00 mg/l. L. P. w dniu [...] grudnia 2016 r. została przesłuchana przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...] i zeznała, że w dzisiejszym dniu zadzwonił na jej telefon komórkowy jej tata D. P. i powiedział, że miał zdarzenie drogowe ("wyleciał z drogi") na drodze pomiędzy [...]

a [...]. W trakcie rozmowy zorientowała się że ojciec jest prawdopodobnie pod wpływem alkoholu i zaproponowała, że po niego przyjedzie. Pojechała samochodem marki [...] należącym do jej matki. Ojciec przez telefon naprowadził ją do miejsca gdzie czekał - na przystanek autobusowy usytuowany bezpośrednio przy drodze pomiędzy [...] a [...]. Gdy wsiadł do samochodu zobaczyła, że jest on pod wpływem alkoholu. Skarżył się też na ból klatki piersiowej. L. P. zeznała, że podczas jazdy ojciec rozmawiał przez telefon i z rozmowy zrozumiała, że wraz kierowcą ma się stawić do komendy w [...]. Zaproponowała ojcu, że ona może być tym kierowcą. Gdy stawili się w Komendzie Powiatowej Policji w [...] początkowo powiedziała policjantom, że w chwili zdarzenia drogowego ona kierowała samochodem jednak gdy funkcjonariusz poinformował ją, że z samochodu będą pobierane zapachy i odciski palców oraz pouczył ją o odpowiedzialności karnej

za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, postanowiła przestać kłamać i zeznać prawdę, że to nie ona prowadziła samochód tylko jej ojciec a ona przyjechała tylko po niego, żeby go zabrać do domu. Stwierdziła, że nic nie wie na temat przebiegu zdarzenia drogowego, ponieważ ojciec nic o tym nie mówił a ona nie pytała. Stwierdziła również, że samochodem ojca nie jeździła od pół roku.

Następnego dnia po zdarzeniu [...] D. P. dostarczył zwolnienie lekarskie na okres od [...].12.2016 r. do [...].12.2016 r. Organ podał w uzasadnieniu rozkazu personalnego, że wymieniony przebywa na zwolnieniu lekarskim do dnia dzisiejszego. Wskazał, że dnia [...] grudnia 2016 r. do Komendy Powiatowej Policji

w [...] wpłynął raport [...] D. P. z prośbą o zwolnienie ze służby w Policji z uwagi na sytuację rodzinną. Organ wskazał też, że postanowieniem

nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął przeciwko [...] D. P. postępowanie dyscyplinarne. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] D. P. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy.

Organ powołując treść przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji stwierdził, że zaszła podstawa do jego zastosowania. Podał, że dowody zebrane w toku postępowania pozwalają na przyjęcie, że [...] D. P. doprowadził do kolizji drogowej i uciekł z miejsca zdarzenia pozostawiając samochód w przydrożnym rowie. Fakt udowodnienia policjantowi stanu nietrzeźwości w chwili zdarzenia jest kwestią drugorzędną, choć z całokształtu sprawy wynika jego wysokie prawdopodobieństwo. Organ oceniając materiał dowodowy uznał, że [...] D. P. jest sprawcą kolizji z dnia [...] grudnia 2016 roku. Organ według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i uznał, że fakt, iż funkcjonariusz nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu nie może skutkować pozostawieniem

go w służbie. Organ wskazał, że [...] D. P. nie złożył żadnych wyjaśnień co do przebiegu zdarzenia. Bezpośrednio po zdarzeniu nie został przesłuchany przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w [...] z uwagi na fakt,

iż znajdował się pod wpływem alkoholu, co wykluczało przeprowadzenie z nim czynności procesowych. Następnego dnia zaś dostarczył zwolnienie lekarskie.

Organ wskazał, że nie sposób pominąć faktu, iż [...] D. P. od 1995 r. pełni służbę w komórkach ruchu drogowego a od 2003 r. zajmuje w nich stanowiska kierownicze, obecnie jest Kierownikiem Referatu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...]. Legitymuje się zatem wiedzą na temat prawidłowego zachowania na miejscu zdarzenia drogowego. Jego wiedza co do zagrożeń, jakie niesie za sobą tego typu zdarzenie dla innych uczestników ruchu, była znacznie większa niż przeciętnego obywatela, czy nawet policjanta pełniącego służbę w innych komórkach organizacyjnych Policji. Stąd też pozostawienie go

w służbie mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów. Po wypadku oddalił się on

z miejsca zdarzenia, mimo że musiał zdawać sobie sprawę, że samochód pozostawiony przy drodze stwarza poważne zagrożenia dla pozostałych użytkowników drogi, a ochrona życia i zdrowia pozostałych kierowców oraz innych osób, które mogą znajdować w pobliżu miejsca kolizji drogowej jest jego obowiązkiem, zwłaszcza z uwagi na wykonywany zawód oraz zajmowane stanowisko. Oddalenie się z miejsca zdarzenia oraz niezabezpieczenie uszkodzonego pojazdu, który stwarzał zagrożenie dla innych uczestników ruchu, jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym oraz nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem Policji. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji.

Dnia [...] lutego 2017 r. do organu wpłynął wniosek dowodowy pełnomocnika strony, w którym wniósł o: 1. zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w [...]

i wypożyczenie akt sprawy a następnie dopuszczenie dowodu z postanowienia

o wszczęciu śledztwa i postanowienia o postawieniu zarzutów na okoliczność

czy postępowanie znajduje się w fazie in rem, czy postawiono [...] D. P. zarzut popełnienia przestępstwa; 2. wysłuchanie [...] D. P. na okoliczność przebiegu zdarzenia i wyjaśnienia kwestii dotyczącej spożywania alkoholu; 3. dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność ustalenia czy stwierdzone obrażenia ciała mogły powstać na skutek zdarzenia drogowego oraz na okoliczność ustalenia jaką ilość alkoholu i o której godzinie mógł wypić D. P.

Organ postanowił odmówić uwzględnienia wniosku dowodowego. W ocenie organu okoliczności te nie mają znaczenia w niniejszej sprawie i ich przeprowadzenie nie spowodowałoby zmiany decyzji organu. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie uzasadnionego podejrzenia kierowania pojazdem mechanicznym przez D. P. w stanie nietrzeźwości oraz pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej

w [...] z dnia [...].01.2017 r. informujące, że funkcjonariuszowi nie postawiono zarzutów i w przypadku zmiany tego stanu kopia postanowienia zostanie przesłana niezwłocznie do Komendy Powiatowej Policji w [...]. Do dnia dzisiejszego takie postanowienie nie wpłynęło. Organ podał, że nie ma to jednak znaczenia w niniejszej sprawie ponieważ nawet mimo niepostawienia zarzutów funkcjonariuszowi organ uznał, iż istnieją podstawy do jego zwolnienia z uwagi na ważny interes służby,

co szczegółowo uzasadniono powyżej a dokumenty zebrane w toku postępowania administracyjnego są ku temu wystarczające. Organ wskazał, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji jest postępowaniem odrębnym i niezależnym od postępowania karnego. W kwestii wysłuchania [...] D. P. na okoliczność przebiegu zdarzenia oraz wyjaśnienia jaką ilość alkoholu i o której godzinie mógł wypić stwierdzić należy, że kwestia spożywania alkoholu nie była w ogóle brana pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Ponadto D. P. nie skorzystał z prawa do wypowiedzenia się w wyznaczonym przez organ terminie 7 dni od odebrania zawiadomienia o wszczęciu postępowania

i prawach strony a wystosowany przez pełnomocnika wniosek dowodowy zdaniem organu może służyć bezpodstawnemu przedłużaniu postępowania. Nawet w sytuacji gdy funkcjonariusz nie przyznał się do spowodowania kolizji drogowej w ocenie organu w niniejszych okolicznościach sprawy nie może pozbawić organu możliwości własnej oceny pozostałych dowodów. Ponadto dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność ustalenia czy obrażenia ciała [...] D. P. mogły powstać na skutek zdarzenia drogowego oraz na okoliczność ustalenia jaką ilość alkoholu i o której godzinie mógł wypić D. P. zdaniem organu w świetle przywołanego wyżej stanu prawnego i faktycznego nie prezentują dla organu żadnej wartości dowodowej. Jak bowiem już podkreślano fakt udowodnienia policjantowi stanu nietrzeźwości w chwili zdarzenia jest kwestią drugorzędną i nie był w ogóle badany przez organ, a w kwestii obrażeń ciała w okolicznościach całej sprawy i pozostałych zebranych dowodów wystarczający dla organu był protokół oględzin lekarskich znajdujący się w aktach postępowania administracyjnego.

Organ stwierdził, że przedstawione wyżej okoliczności, mogą nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przez [...] D. P. przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Od osoby pozostającej w służbie w Policji wymaga

się nieprzeciętnych kwalifikacji zawodowych oraz nienagannej postawy moralnej. Funkcjonariusz żądając przestrzegania prawa od innych, sam również musi stosować te same kryteria względem siebie, w tym przestrzegać zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z uwagi na charakter sprawowanej przez wymienionego policjanta funkcji funkcjonariusza publicznego oraz zadania wykonywane przez Policję, mające wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, zważywszy na ważny interes społeczny, organ za zasadne uznał nadanie decyzji, na podstawie art. 108 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, rygoru natychmiastowej wykonalności. W przypadku podejrzenia policjanta o zachowanie związane z popełnieniem czynu zabronionego, nawet poza służbą to interes służby musi górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja

2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w stanie faktycznym sprawy, jak przedstawiony w rozkazie personalnym organu I instancji, konieczne jest uznanie, że zarówno okoliczności zdarzenia drogowego, którego uczestnikiem był D. P. w dniu [...] grudnia 2016 r., jak również jego późniejsze zachowanie

nie pozostawiają wątpliwości, że utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Fakty wskazują na świadome działanie, naruszające zasady obowiązujące każdego policjanta, a nadto dowodzą wyjątkowej nieodpowiedzialności D. P., co zasługuje na szczególne potępienie. Wymieniony, jako funkcjonariusz Policji, miał działać na rzecz bezpieczeństwa obywateli, dbać o wizerunek Policji, być wzorem poszanowania prawa, a tymczasem postąpił wbrew tym zasadom. Reakcja strony na zaistniałą po udziale w zdarzeniu drogowym sytuację nie była prawidłowa i nie spełniała wymogów jakimi funkcjonariusze Policji winni się kierować. Oddalenie się z miejsca zdarzenia

i pozostawienie w przydrożnym rowie uszkodzonego samochodu świadczy bowiem

o całkowitym lekceważeniu przez D. P. obowiązujących norm prawnych oraz społecznych. Podobnie fakt, że wymieniony stawił się w Komendzie Powiatowej Policji w [...] dopiero o godz. 17:05, a nadto co najmniej nie protestował przeciwko temu, aby córka początkowo skłamała, że to ona prowadziła samochód biorący udział w zdarzeniu drogowym, zdaniem Komendanta Głównego Policji, całkowicie dyskredytuje D. P., jako funkcjonariusza Policji.

Odnosząc się do kwestii umorzenia w dniu [...] kwietnia 2017 r. śledztwa

w sprawie o sygn. akt [...], wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kpk, organ stwierdził, iż fakt ten sam w sobie nie stanowi przesłanki do uznania, że D. P. w chwili obecnej posiada przymiot nieposzlakowanej opinii.

W ocenie Komendanta Głównego Policji zachowanie policjanta było naganne

w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji. Wymieniony utracił autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne

do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą

w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby, a nadto mogłoby wpłynąć demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy oraz rzutować na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym. Fakt umorzenia omawianego śledztwa, wobec zaistnienia wskazywanych wyżej okoliczności, nie przemawia za pozostawieniem D. P. w służbie. KGP wskazał, że kwestie związane

z odpowiedzialnością dyscyplinarną wymienionego pozostają poza zakresem niniejszego postępowania administracyjnego, zaś ani Komendant Wojewódzki Policji w [...], ani Komendant Główny Policji nie byli uprawnieni do rozstrzygania

w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby o statusie policjanta (obwinionego) w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ wskazał, że nie sposób uznać za niezbędny wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego zakresu medycyny sądowej. Stan faktyczny sprawy na potrzeby niniejszego postępowania został ustalony ponad wszelką wątpliwość, a zebrana dokumentacja była wystarczająca do stwierdzenia,

że D. P. nie może dalej pełnić służby w Policji, bowiem w chwili obecnej nie posiada już przymiotu nieskazitelnego charakteru. Tym samym fakt,

iż przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu jednoznacznie wskazuje na szybką tendencję wzrostową, co może prowadzić do wniosku, że D. P. spożył szybko, dużą ilość alkoholu, ale już po tym, jak prowadzony przez niego samochód wypadł z drogi, a zatem w momencie zdarzenia drogowego mógł być trzeźwy", nie ma w sprawie znaczenia, a tym bardziej

nie przemawia za pozostawieniem wymienionego w służbie. Organ wskazał,

że spełniono wymóg zwrócenia się do organizacji zawodowej związku zawodowego policjantów. Za zasadne organ uznał nadanie rozkazowi personalnemu organu

I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja

2017 r. stał się przedmiotem skargi D. P., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego

i rozkazu personalnego organu I instancji i umorzenie postępowania. Zarzucił:

- naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie bezpośrednio niezbędnego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy czyli pozbawienie strony prawa udziału w czynności dowodowej, zaś oparcie ustaleń faktycznych w sprawie o znajdujący się aktach śledztwa protokół zeznań świadka w sytuacji gdy protokół przesłuchania tego świadka nie może w przedmiotowej sprawie stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym bowiem zeznania świadka nie stanowią urzędowego stwierdzenia stanu faktycznego, a jedynie subiektywne obserwacje oraz oceny rzeczywistości, nie przeprowadzono przesłuchania tego świadka w postępowaniu administracyjnym, zaś śledztwo w sprawie D. P. zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa - a więc jedyne co dotychczas zostało urzędowo stwierdzone to,

że brak jest dowodów wskazujących, że D. P. popełnił przestępstwo;

- naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy

o Policji poprzez jego zastosowanie i uznanie, że wobec [...] D. P. winno zostać zastosowane fakultatywne zwolnienie ze służby z uwagi na to,

że wymaga tego ważny interes służby, w sytuacji gdy decyzja została podjęta bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a z zaczerpniętych ze śledztwa materiałów w oparciu o m.in. "wewnętrzne przekonanie" wyciągnięto wnioski sprzeczne z ustaleniami Prokuratury Rejonowej w [...], jakoby [...] D. P. zachował się w sposób uzasadniający jego zwolnienie ze względu na dobro służby szczególnie, że śledztwo prowadzone w sprawie prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu zostało umorzone z uwagi na brak dowodów stwierdzających popełnienia przestępstwa.

- naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie art. 7, 8, 10 k.p.a. przez wydanie decyzji z pominięciem wysłuchania [...] D. P.

i nieuwzględnieniu wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, co naruszyło zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, jednocześnie pozbawiając stronę prawa do obrony poprzez zaniechanie dokonania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy .

- naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji, od której służy odwołanie rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny, podczas gdy ze względu na wyjątkowy charakter tej instytucji i konieczność ścisłej wykładni jej przesłanek, należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie występują realne zagrożenia wymienionych w tym przepisie dóbr prawem chronionych.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że protokół przesłuchania świadka (L. P.) wobec faktu umorzenia śledztwa nie może stanowić dowodu

w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., bowiem treści w tym dokumencie zawarte

nie stanowią urzędowego stwierdzenia faktów, a jedynie zapis subiektywnych ocen oraz spostrzeżeń osoby trzeciej. Na taką ocenę protokołu wskazuje fakt,

że prokurator dysponując tym środkiem dowodowym negatywnie ocenił jego moc dowodową. Wynikiem negatywnej oceny dowodowej protokołu przesłuchania L. P. jest dokument urzędowy w postaci postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r.,

w którym to prokurator urzędowo w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. stwierdził, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przez D. P. przestępstwa. Na uwagę zasługuje także fakt, że świadek L. P. jest córką D. P. Wynika z tego, że zgodnie z dyspozycją art. 83 § 1 k.p.a. przysługuje świadkowi prawo do odmowy zeznań w postępowaniu administracyjnym. Jest to okoliczność istotna bowiem w wypadku odmowy składania zeznań w postępowaniu administracyjnym protokół sporządzony w śledztwie nie mógłby stanowić źródła informacji o zachowaniu D. P. w związku z zaistniałą sytuacją.

W sprawie okolicznością potwierdzoną urzędowo jest, że brak jest dowodów pozwalających na stwierdzenie, że D. P. prowadził samochód pozostając pod wpływem alkoholu. Odmiennie postawiona przez organy administracji teza jest nieuprawniona.

Pełnomocnik wskazał, że dla ustalenia stanu faktycznego niezbędne było przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. Dowód ten jest niezbędny, bowiem przeprowadzone badanie alkoholu w wydychanym powietrzu jednoznacznie wskazuje na szybką tendencję wzrostową, co może prowadzić do wniosku, że D. P. spożył szybko, dużą ilość alkoholu, ale już po tym, jak prowadzony przez niego samochód wypadł z drogi, a zatem w momencie zdarzenia drogowego, mógł być trzeźwy. Jeśli do zdarzenia drogowego miałoby dojść kiedy D. P. pozostawał pod wpływem alkoholu to z pewnością ok. dwie i pół godziny, a nawet do trzech i pół godziny po zdarzeniu, w badaniu zawartości alkoholu ujawniłaby się tendencja spadkowa - alkohol zaczyna się rozkładać

w organizmie człowieka w przeciągu ok do 30 min do godziny po zakończeniu pica. Tendencja wzrostowa w badaniu powietrza jednoznacznie wskazuje, że D. P. spożywał alkohol na krótko przed badaniem, a zatem już po zdarzeniu drogowym do jakiego doszło przed godziną 15.02.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego,

w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik odnosząc

się do zarzutów skargi wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podał,

że w sprawie tej badano okoliczność spowodowania kolizji drogowej oraz zachowanie skarżącego po tejże kolizji, czynności dowodowe dotyczyły zatem innych zdarzeń niż te, które były objęte śledztwem Prokuratury w [...]. Skarżący wystąpił o zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w [...] o nadesłanie materiałów śledztwa (k. 61-62 akt). Niezrozumiałe jest zatem stawianie organowi zarzutu, iż ten wykorzystał materiały z postępowania karnego. Organ uważa, że nie została naruszona żadna z zasad postępowania dowodowego. Pełnomocnik organu podniósł, że w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie ustalenia czy doszło do popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 kk miało charakter drugorzędny. Naganne było zachowanie skarżącego polegające na spowodowaniu kolizji, niepoinformowanie o tym zdarzeniu właściwych służb oraz podjęcie próby uniknięcia odpowiedzialności za w/w zdarzenie drogowe. Wskazał, że organy I i II instancji słusznie nie uwzględniły wniosków dowodowych, bowiem dokumenty z postępowania karnego zostały już wcześniej załączone w poczet materiału dowodowego. Okoliczności związane ze stanem nietrzeźwości skarżącego nie stanowiły przedmiotu postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie została uwzględniona, albowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd

nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego

w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zarzuty skargi nie są zasadne.

Rozstrzygnięcie organu w niniejszej sprawie podjęte zostało na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie D. P. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jego zwolnienie ze służby. Organy dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, jak też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Nadto, organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i należycie go rozważył.

Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że istotą tej sprawy nie było ustalenie, czy doszło do popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Organ Policji takich ustaleń nie dokonywał i nie na tym oparł rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, co jednoznacznie wynika

z uzasadnienia tego rozkazu. Także treść uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że to nie kwestia stanu trzeźwości (czy stopnia nietrzeźwości policjanta), na co w skardze kładzie nacisk pełnomocnik skarżącego, była kwestią, która legła u podstaw zaskarżonego rozkazu personalnego. Wszelkie zarzuty dotyczące tej kwestii są zatem całkowicie chybione. Bez żadnego znaczenia w sprawie pozostaje zatem umorzenie w dniu [...] kwietnia 2017 r. przez Prokuratora śledztwa wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa.

Faktem w tej sprawie istotnym jest, że dyspozytor WCPR został powiadomiony o rozbitym samochodzie, z którego wydobywał się dym. Bezsporne jest, że przy pojeździe nie było żadnych osób, że na miejsce musiały się udać trzy patrole (w tym jeden z psem tropiącym, a także grupa operacyjno-dochodzeniowa), które miały ujawnić kierującego. Podjęto zatem znaczne środki policyjne celem ustalenia osoby kierującej. Faktem pozostaje także to, że dyżurny KPP w [...] (w której skarżący jako funkcjonariusz pełnił funkcję kierownika Referatu Ruchu Drogowego) powiadomił, że skarżący skontaktował się z nim i oświadczył, że pojazd uczestniczący w zdarzeniu jest jego własnością. Skarżący poinformował dyżurnego, że osoba kierująca zgłosi się na miejsce za 30 minut. W sprawie tej – pomijając nawet zeznania córki skarżącego złożone w KPP w [...], gdzie przesłuchana została przez funkcjonariuszy tej Komendy (będąc wcześniej pouczona o swoich prawach) – organ zasadnie przyjął, że doszło do zdarzenia drogowego, w którym to D. P. jako kierujący uderzył należącym do niego samochodem w barierę energochłonną, po czym zjechał do przydrożnego rowu i oddalił się z miejsca zdarzenia porzucając pojazd. Powyższe znajduje oparcie w materiale dowodowym. Policjant nadto nie wskazał innej osoby (nie licząc córki, która ostatecznie zeznała, że nie prowadziła samochodu uczestniczącego w zdarzeniu drogowym [...] grudnia 2016 r.), która kierowała jego samochodem i doprowadziła do zdarzenia, a następnie oddaliła się z miejsca zdarzenia porzucając pojazd. Nadto, prowadzenie przez D. P. samochodu w dniu zdarzenia nie jest przez niego samego kwestionowane po tym, jak jego córka zeznała w KPP, że nie prowadziła jego samochodu. Zarzut skargi co do naruszenia prawa poprzez nieprzesłuchanie córki skarżącego w postępowaniu administracyjnym nie jest zasadny. Pomijając już nawet, że pełnomocnik skarżącego nie wskazał na jaką okoliczność miałaby ona zostać przesłuchana, zauważyć należy, że skarżący nie kwestionuje, że to on prowadził samochód. W skardze pełnomocnik podnosząc konieczność przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, wskazał, że " (...) D. P. (...) już po tym, jak prowadzony przez niego samochód wypadł z drogi, a zatem w momencie zdarzenia drogowego mógł być trzeźwy." Kwestia stanu trzeźwości bądź nietrzeźwości, jak wskazano to już wyżej, nie ma znaczenia w sprawie. Podkreślał to zresztą organ. Natomiast znaczenie dla zastosowania przez organ przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji miało, że funkcjonariusz Policji - Kierownik Referatu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] jako sprawca kolizji z dnia [...] grudnia 2016 r. po wypadku oddalił się z miejsca zdarzenia, pozostawiając w przydrożnym rowie uszkodzony samochód. W sprawie tej skarżący był powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Mógł składać wyjaśnienia. Nieprzesłuchanie skarżącego przez organ w postępowaniu administracyjnym w okolicznościach tej sprawy nie stanowi naruszenia prawa, które miałoby wpływ na jej wynik. Zasadnie organ przyjął, że nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 10, a także art. 75 § 1 i art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 237 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. nie są trafne. Na podstawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Nie sposób podważyć twierdzenia organu, że oddalenie się skarżącego (będącego kierownikiem Referatu Ruchu Drogowego KPP) z miejsca zdarzenia oraz niebezpiecznie uszkodzonego pojazdu, który stwarzał zagrożenie dla innych uczestników ruchu, jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym oraz jak podkreślił organ nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem Policji, a nadto świadczy o nieodpowiedzialności skarżącego. Nie sposób podważyć także stwierdzenia organu Policji, że zdarzenie z dnia [...] grudnia 2016 r. miało niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji. Zgodzić należy się z organem Policji, że skarżący jako kierownik Referatu Ruchu Drogowego KPP, powinien znać przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem swoim zachowaniem utrudniał ustalenie faktycznego przebiegu zdarzenia drogowego. Zasadnie w ocenie organu oddalenie się przez skarżącego z miejsca zdarzenia i pozostawienie w przydrożnym rowie uszkodzonego samochodu świadczy o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz społecznych, które w ocenie organu uniemożliwia jego pozostawienie w służbie. Wymieniony, jako funkcjonariusz Policji miał działać na rzecz bezpieczeństwa obywateli, być wzorem poszanowania prawa, tymczasem jak trafnie wskazał organ postąpił wbrew tym zasadom.

Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i jest to, na gruncie tej sprawy, niepodważalne. Funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Tak w służbie, jak i poza nią powinien być zawsze gotowy do niesienia pomocy w zakresie zapobieżenia, czy zminimalizowania skutków wszelkich zachowań i zdarzeń wymierzonych przeciwko obywatelom (v. wyrok NSA z dnia

6 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 673/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W stanie faktycznym tej sprawy organ Policji miał podstawy, aby przyjąć,

że spełniona została przesłanka ważnego interesu służby uniemożliwiająca pozostawienie skarżącego w tej służbie. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe.

Podkreślić należy przy tym, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ Policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia

nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia.

To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy Policji miały podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i przepis ten został zastosowany prawidłowo. W sprawie tej organ wypełnił także obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był – w stanie faktycznym tej sprawy – uzasadniony. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważa w tej sprawie nad interesem służby.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł,

jak w wyroku.