Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 316/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2018 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 316/18

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].11.2017 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa (zwany dalej Ministrem) - po rozpatrzeniu odwołania L. B. od decyzji Wojewody [...] (zwanego dalej Wojewodą) z dnia [...].06.2017 r. nr [...] o ustaleniu na rzecz L. B. odszkodowania w wysokości [...] zł, za prawo własności nieruchomości przejętej z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, położonej w powiecie [...], w gminie [...], w obrębie [...] [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...] o długości ok. 11,6 km oraz o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg i Autostrad 1. uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2017 r. nr [...], w którym zobowiązano Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 od dnia, w którym decyzja Wojewody [...] z dnia [...].08.2016 r. nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna i zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia wydania niniejszej decyzji;

2. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...].06.2017 r. nr [...].

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W sporządzonym do tej sprawy operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy wskazał, że działka nr [...] położona jest w południowej części obrębu [...], przy ulicy [...]. Stanowi fragment łąki częściowo koszonej i została wydzielona z nieruchomości niezabudowanej. Na tej działce posadowiona jest tablica reklamowa stalowa, dwustronna (pow. reklamy ok. 4m², stopień zużycia 40%) oraz rosną 3 brzozy, 3 dęby i 3 sosny. W otoczeniu nieruchomości występują tereny niezabudowane (łąki i grunty odłogowe) oraz zabudowa mieszkaniowa. Dojazd do działki urządzony jest drogą asfaltową znajdują się na niej słup przesyłowy i betonowy. Autor operatu szacunkowego ustalił, że zgodnie z uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa nieruchomości, zgodnie z obmiarem mapy w części o pow. [...] m², położona jest na terenie oznaczonym symbolem 69KD - droga, natomiast część o pow. [...] m² położona jest na terenie oznaczonym symbolem UP - teren zabudowy usługowo-produkcyjnej. Rzeczoznawca majątkowy, wyceniając grunt, zastosował podejście porównawcze, metodą korygowania ceny średniej. Aby oszacować wartość przedmiotowej nieruchomości biegły dokonał analizy następujących rynków nieruchomości. W pierwszej kolejności zadbał rynek nieruchomości gruntowych niezabudowanych, które były przedmiotem obrotu rynkowego jako prawo własności, przeznaczonych pod zabudowę usługową, usługowo-produkcyjną produkcji przemysłowej, składów i magazynów (w dalszej części nazywaną komercyjną), z terenu powiatu [...] i gminy [...] w powiecie [...] - w zakresie nieruchomości gruntowych niezabudowanych, przeznaczonych pod zabudowę usługową. Zbadał tak zdefiniowany rynek w okresie od połowy 2014 r. do dnia wyceny, zaznaczając że nie odnotował we wskazanym okresie na tym rynku zmian cen jednostkowych w funkcji czasu. Na tak określonym rynku biegły odnotował 15 transakcji nieruchomości. Ceny tego typu nieruchomości lokowały się w przedziale 210,00 zł/m² do 310,93 zł/m², średnia wyniosła 248,15 zł/m² .

Następnie rzeczoznawca majątkowy przeanalizował rynek niezabudowanych nieruchomości gruntowych, przeznaczonych pod drogi. Jako rynek terytorialnie właściwy biegły w pierwszej kolejności przeanalizował teren powiatu pruszkowskiego, ale ze względu na małą ilość transakcji, rynek został rozszerzony na teren innych powiatów, położonych podobnie względem [...], czyli o powiaty [...],[...] i [...]. Zbadał tak zdefiniowany rynek w okresie od połowy 2014 r. do dnia wyceny, zaznaczając że nie odnotował we wskazanym okresie na tym rynku zmian cen jednostkowych w funkcji czasu.

Na tak zdefiniowanym rynku biegły odnotował 32 transakcje nieruchomości o przeznaczeniu drogowym. Tu cena średnia wyniosła 161,72 zł/m². Mając na uwadze zasadę korzyści wyrażoną w art. 134 ust 3 i 4 u.g.n., autor operatu szacunkowego określił wartość części nieruchomości w oparciu o transakcje nieruchomości o przeznaczeniu komercyjnym oraz części nieruchomości w oparciu o transakcje nieruchomości o przeznaczeniu pod drogi. Rzeczoznawca majątkowy, po przeprowadzeniu analizy rynku nieruchomości o przeznaczeniu pod zabudowę komercyjną, określił wartość części działki nr [...] o tym przeznaczeniu - na kwotę [...] zł. Natomiast w oparciu o wskazaną analizę rynku nieruchomości o przeznaczeniu pod drogi, określił wartość części działki nr [...] o tym przeznaczeniu na kwotę [...] zł. Wartość odtworzeniową tablicy reklamowej biegły określił w oparciu o katalog "Biuletynu cen obiektów budowlanych (BCO)". Oszacował koszt odtworzenia tego obiektu na kwotę [...] zł. Jednocześnie podał, że wartość drzewostanu ustala w wysokości odpowiadającej kosztom założenia i pielęgnacji drzewostanu. Uwzględnił przy tym koszty materiałowe i koszty robocizny. Stosując te zasady, wartość drzewostanu biegły określił na kwotę [...] zł. Ostatecznie całkowitą wartość działki nr [...] wraz z posadowioną tablicą reklamową oraz naniesieniami roślinnymi rzeczoznawca majątkowy Z. S. określił na kwotę [...] zł.

Organy obu instancji oceniły, że biegły prawidłowo zastosował zasadę korzyści, wypływającą z art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n., a mianowicie określił wartość części nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę komercyjną, w oparciu o transakcje nieruchomości o przeznaczeniu komercyjnym, co jest zgodne z aktualnym sposobem użytkowania, ponieważ ceny tego typu transakcji były wyższe od cen transakcji nieruchomości przeznaczonych pod drogi, a odpowiada on alternatywnemu sposobowi użytkowania nieruchomości, wynikającemu z celu wywłaszczenia nieruchomości. Natomiast w odniesieniu do części nieruchomości przeznaczonej pod drogi, zasada korzyści nie obowiązuje, gdyż cel wyceny jest tożsamy z aktualnym użytkowaniem nieruchomości, wynikającym z dokumentów pianistycznych. Organy stwierdziły, że sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania operat szacunkowy jest spójny i logiczny, nie zawiera żadnych nieprawidłowości, które mogłyby uniemożliwić jego wykorzystanie do celu, do którego został sporządzony. Minister odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał po pierwsze, że przedstawiony wraz z odwołaniem operat szacunkowy z dnia [...] maja 2016 r., sporządzony przez B. T., miał na celu określenie wartości rynkowej nieruchomości gruntowej dla potrzeb określenia ceny wywoławczej do sprzedaży nieruchomości. Z tego względu nie może on skutecznie "konkurować" z operatem szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego Z. S., który to został sporządzony w celu określenia odszkodowania w związku z przejęciem działki nr [...] na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Po drugie, zaznaczył, że biegła B. T., stan przedmiotowej nieruchomości ustaliła na dzień [...] maja 2016 r. Natomiast stan ten powinien być ustalony na dzień [...] sierpnia 2016 r. Po trzecie, w operacie szacunkowym z dnia [...] maja 2016 r., biegła dokonała wyceny działki nr [...], czyli działki z której powstała działka nr [...], w związku z objęciem jej decyzją Wojewody [...] z dnia [...].08.2016 r. Przyjęcie do wyceny działki sprzed podziału zmieniało jej opis, cechy, a zatem miało wpływ na ocenę tej działki w kontekście cech rynkowych przyjętych przez rzeczoznawcę majątkowego, co w konsekwencji wpłynęło na kwotę ustaloną przez biegłą w operacie szacunkowym. Biegła pominęła też wycenę drzew oraz tablicy reklamowej, stanowiących części składowe tej nieruchomości. Po czwarte, jak zaznaczył Organ, biegła B. T. błędnie określiła przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości, pomijając jej przeznaczenie wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po piąte, okres z bazy transakcji nieruchomości przyjętych przez B. T., rozciąga się od początku 2014 r. do połowy 2016 r. Biegła wskazała, że okresem analizy objęła okres od 2015 r., po czym przedstawiła bazę transakcji nieruchomości, w której znaczna część transakcji pochodzi z 2014 r., tak jak 2 spośród 3 transakcji nieruchomości przyjętych do porównania z nieruchomością wycenianą. Z kolei biegły Z. S. na analizowanym rynku, odnalazł transakcje nieruchomości z okresu od połowy 2014 r. do dnia wyceny, przy czym większość transakcji nieruchomościami pochodziła z 2015 r. i 2016 r. Ma to zasadnicze znaczenie, jak zaznaczył Minister, bo przy wycenie nieruchomości istotne jest, by ceny nieruchomości tworzących bazę porównawczą były jak najbardziej aktualne, tak by opata na nich wycena w jak największym stopniu odzwierciedlała wartość rynkową przejętej nieruchomości. We wniesionej skardze L. B. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 134 ust. i art 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami (zwanej dalej u.g.n.), wobec przyjęcia, że operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego Z. S., określający wartość nieruchomości oraz wysokość odszkodowania - wbrew zasadom przewidzianym w ustawie - pomija, iż za podstawę ustalenia wysokości odszkodowania "stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 określenie wartości odtworzeniowej, wartość rynkowa nieruchomości oraz że zgodnie z art. 134 ust. 2 przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami, w sytuacji kiedy przedmiotowa działka nr [...] była działką przemysłową przeznaczoną na inwestycje"; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 154 u.g.n., wobec przyjęcia, iż rzeczoznawca majątkowy B. T. dokonała wyboru niewłaściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, podczas gdy, zarówno operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego Z. S., jak i operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego B. T. zostały sporządzone przy zastosowaniu tego samego podejścia, tj. podejścia porównawczego, lecz wskazywane w nich wartości nieruchomości znacząco się różnią; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów i w konsekwencji odmówienie wartości dowodowej operatowi szacunkowemu sporządzonemu przez rzeczoznawcę majątkową B. T., podczas gdy w rzeczywistości operat ten jest spójny i logiczny oraz mógłby zostać w pełni wykorzystany przez Organ dla ustalenia wysokości odszkodowania za prawo własności nieruchomości przejętej z mocy prawa na rzecz Skarbu działki nr [...] o pow. [...] ha; 4) obrazę art 7 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, w szczególności nieuwzględnienie operatu złożonego przez Skarżącego; 5) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym przyjęciu za podstawę ustalenia wysokości odszkodowania wyłącznie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego Z. S. i w konsekwencji ustalenie, że wysokość odszkodowania za prawo własności przedmiotowej nieruchomości przejętej z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa - wynosi [...] zł, podczas gdy w rzeczywistości przy ustalaniu wysokości odszkodowania Organ winien przyjąć za podstawę operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkową B. T. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1496 – zwanej dalej spectustawą drogową), nieruchomości wskazane w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez wojewodę w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18. Stosownie do art. 18 ust. 1 specustawy drogowej wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ I. instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Stosownie zaś do ust. 3 omawianego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Z kolei w myśl art. 134 ust. 1 u.g.n., podstawę ustalenia wysokości odszkodowania, z zastrzeżeniem art. 135, stanowi wartość rynkowa nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 134 ust 3 i 4 tej ustawy wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, prowadzi do zwiększenia jej wartości, wartość nieruchomości do celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania, wynikającego z tego przeznaczenia. W niniejszej spawie za podstawę ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] przyjęto operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody [...], w dniu [...] listopada 2016 r. przez rzeczoznawcę majątkowego Z. S. Przede wszystkim był to operat wykonany przez biegłego właśnie w tym celu. Sporządzony w przejrzysty, czytelny sposób i właściwie wyjaśniający nie tylko powody przyjęcia danego sposobu wyceny przedmiotowej nieruchomości, ale również wskazujący w sposób jasny i jednoznaczny z jakiej przyczyny podzielono niejako tę nieruchomość pod względem jej dotychczasowego przeznaczenia na dwie kategorie, dla dokonania tej wyceny, uwzględniając ustalenia planu. Biegły wziął zatem pod uwagę przeznaczenie tej nieruchomości, wynikające z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...]. Przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z obmiarem mapy (rysunku planu), w części o pow. [...] m², położona jest na terenie oznaczonym symbolem 69KD - droga, natomiast część o pow. [...] m², położona jest na terenie oznaczonym symbolem UP - teren zabudowy usługowo-produkcyjnej. Takiego rozróżnienia nie przeprowadziła - jak trafnie zauważył Minister - biegła B. T., w operacie, na który powołuje się Skarżący i którego zastosowania się domaga dla ustalenia przedmiotowego odszkodowania. Ma to zasadnicze znaczenie zważywszy, że w odniesieniu do części nieruchomości przeznaczonej pod drogi, zasada korzyści nie obowiązywała, skoro cel wyceny był tożsamy z aktualnym użytkowaniem nieruchomości, wynikającym z dokumentów planistycznych. Zasada korzyści znajdowała więc zastosowanie tylko do tej części działki, która w planie przeznaczona została pod zabudowę usługowo-produkcyjną, a nie do jej całości. Poza tym biegła dokonała wyceny działki nr [...], czyli działki, z której dopiero powstała działka nr [...], a więc nieruchomości o innym opisie i cechach. Nie bez znaczenia jest też podniesiony przez Ministra fakt, że biegła sporządziła swój operat w celu określenia wartości rynkowej nieruchomości gruntowej dla potrzeb określenia ceny wywoławczej do sprzedaży tej nieruchomości, a nie ustalenia za nią odszkodowania. Przyjęta przez nią data oszacowania wykluczała więc możliwość użycia tego operatu. Stan przedmiotowej nieruchomości ustaliła bowiem na dzień [...] maja 2016 r., kiedy to mogło jeszcze dojść do jej sprzedaży. Natomiast dla ustalenia odszkodowania, stan tej nieruchomości powinien być ustalony na dzień [...] sierpnia 2016 r. Poza tym biegła wyceniła wartość gruntu działki nr [...], a pominęła wycenę drzew oraz tablicy reklamowej, stanowiących części składowe działki nr [...], wchodzącej w skład tej nieruchomości. Biegła uwzględniła transakcje nieruchomościami, z których znaczna część pochodziła z 2014 r., tak jak 2 spośród 3 transakcji nieruchomości przyjętych do porównania z nieruchomością wycenianą. Uwzględniony przez Organy operat rzeczoznawcy majątkowego Z. S. odwoływał się natomiast do transakcji z 2015 oraz 2016 r., posiadał zatem walor aktualności.

Wobec tego bezzasadne są zarzuty skargi, podnoszące błędną wykładnię przez Organy art. 134 ust. i art 135 u.g.n. Wbrew zarzutom skargi, Minister nie stwierdził, aby rzeczoznawca majątkowy B. T. dokonała wyboru niewłaściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości. Nie naruszył więc art. 154 u.g.n., pozostawiającego biegłemu - jako posiadającemu wiedzę specjalną z zakresu szacowania wartości nieruchomości - możność decydowania o zastosowanej metodzie szacowania i sposobie dokonywanej wyceny. Stwierdził jedynie, że operat ten nie jest przydatny do dokonania wyceny należnego odszkodowania za działkę nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczoną pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...] o długości ok. 11,6 km. Minister szczegółowo wyjaśnił swe stanowisko, przedstawił argumenty, a Sąd argumentację tę podziela. Nie doszło także do zarzuconego naruszenia przez Organy przepisów postępowania. W szczególności nie uchybiono art 7 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, w szczególności nieuwzględnienie operatu złożonego przez Skarżącego. Wprost przeciwnie, w sposób wyczerpujący zebrany został materiał dowodowy. Operat szacunkowy, na który Skarżący się powołał w odwołaniu, był przedmiotem wnikliwiej oceny Ministra. Wyniki swych ustaleń w tym przedmiocie Minister przedstawił w prawidłowo uzasadnionej decyzji, spełniającej wymogi art. 107 § 3 k.p.a., gdzie szczegółowo wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił tego środka dowodowego. W ocenie Sądu, operat, którym Organy się posłużyły w niniejszej sprawie jest spójny, logiczny, nie zawiera nieścisłości ani błędów i zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy co do treści. Mógł stanowić wystarczający i właściwie sporządzony dowód, pozwalający na ustalenie Skarżącemu odszkodowania za tę nieruchomość. Organy obu instancji właściwie oceniły wartość tego dowodu - zgodnie z art. 75 k.p.a. i w sposób uprawniony uczyniły go podstawą do przyznania Skarżącemu przedmiotowego odszkodowania. Całość tego operatu szacunkowego stanowi spójne, zupełne i logiczne opracowanie. Wskazuje on informacje niezbędne do dokonywanej wyceny, przyjęte przez biegłego założenia i zastosowaną metodykę (w tym zastosowane współczynniki korygujące), tok poczynionych obliczeń oraz wynik końcowy z jego omówieniem. Niewątpliwie więc opracowanie to mogło stanowić wiarygodny dowód dla wyceny przedmiotowej nieruchomości. W konsekwencji Organy - na podstawie art. 80 k.p.a. - właściwie oceniły wartość dowodową sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego Z. S.

Jeśli zaś Skarżący nadal miał zastrzeżenia do tego operatu, czemu dał wyraz w odwołaniu, winien posłużyć się kontropinią lub skorzystać z możliwości oceny operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, w myśl art. 157 u.g.n. W zakresie bowiem elementów operatu, tyczących wiadomości specjalnych posiadanych przez rzeczoznawców majątkowych, tylko te środki dowodowe mogłyby wskazywać na ewentualną wadliwość sporządzonego operatu szacunkowego (por. wyrok NSA z 12.04.2017 r., sygn. akt II OSK 2091/15, CBOSA). Prawidłowo także Organ odwoławczy uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2017 r. nr [...] w którym zobowiązano Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 od dnia, w którym decyzja Wojewody [...] z dnia [...].08.2016 r. nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna i w to miejsce zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji II. instancji.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.