Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 381/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na pismo Wojewody Podkarpackiego z dnia 6 maja 2022 r. nr S-V.862.6.2022.AP w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosków o udzielnie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 - postanawia - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. K. (dalej: skarżąca) jest pismo Wojewody Podkarpackiego z dnia 6 maja 2022r. nr S-V.862.6.2022.AP, w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosków o udzielnie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy

i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021r., poz. 371 ze zm. – dalej: rozporządzenie w sprawie wsparcia).

W piśmie tym Wojewoda Podkarpacki wskazał, że w dniach 23 i 28 marca 2022r. skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Leżajsku wnioski (nr: [.] i [.]) o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy

i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie przepisów ww. rozporządzenia w sprawie wsparcia. Pismem z dnia 31 marca 2022r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Leżajsku, działając z upoważnienia Starosty Leżajskiego, poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu jej wniosków. Następnie w dniu 11 kwietnia 2022r. skarżąca złożyła w Podkarpackim Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie pismo "Skarga do Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej", w którym wyraziła swoje stanowisko i wskazała, że kilkanaście razy odmówiono jej dofinasowań z Tarczy Antykryzysowej.

W odpowiedzi na powyższe, Wojewoda Podkarpacki pismem z dnia 6 maja 2022r., nr S-V.862.6.2022.AP, działając w ramach nadzoru nad realizacją zadań wykonywanych przez powiatowe urzędy pracy, poinformował skarżącą, że w piśmie

z dnia 31 marca 2022r. udzielono jej zgodnej z przepisami prawa informacji

o niespełnieniu przez nią ustawowych przesłanek uzyskania wsparcia finansowego

w postaci dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy, o której mowa

w przepisach rozporządzenia w sprawie wsparcia, wydanego na podstawie ustawy

z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz.374 ze zm. – dalej: ustawa o COVID-19.). Powyższe pismo jako dokument elektroniczny zostało doręczone skarżącej za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 9 maja 2022r.

Na ww. pismo skarżąca w dniu 15 maja 2022r. wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej "decyzji" Wojewody Podkarpackiego w całości i wypłacenie jej dotacji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że ma prawo do uzyskania dotacji z Powiatowego Urzędu Pracy w Leżajsku. Wskazała, że w 2021r. dokonała błędnego wykreślenia w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej kodu PKD 93.29A, zamiast kodu 93.13Z, jednakże błąd ten został przez nią poprawiony. Podała, że od 2019r. prowadzi działalność gospodarczą pod przeważającym kodem 93.29A i nie prowadzi działalności o kodzie 92.13Z.

W dniu 16 maja 2022r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, skarga została przekazana Wojewodzie Podkarpackiemu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej lub - z ostrożności procesowej - o jej odrzucenie jako aktu nie podlagającego kontroli sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022r., poz. 329 – dalej: P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 oraz 2019r. poz. 60,730,1133 i 2196 – dalej: K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019r.poz. 900, z poźn zm.- dalej: O.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019r. poz. 768, 730,1520,15556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych

w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI O.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a.).

Powyższe oznacza, że dla uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej konieczne jest zakwalifikowanie zaskarżonego aktu lub czynności do jednej z ww. kategorii, ewentualnie drogę sądowoadministracyjną powinien przewidzieć konkretny przepis prawa rangi ustawowej.

W niniejszej sprawie skarżąca domagała się poddania sądowej kontroli pisma Wojewody Podkarpackiego z dnia 6 maja 2022r. Z treści tego pisma wynika, że stanowi ono odpowiedź Wojewody na pismo skarżącej z dnia 11 kwietnia 2022r. złożone w Podkarpackim Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie, które tytułuje ona "skargą". W piśmie tym skarżącą przedstawiła swe stanowisko w związku

z negatywnym rozpatrzeniem przez Powiatowy Urząd Pracy w Leżajsku jej wniosków o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy. W zaskarżonym piśmie Wojewoda Podkarpacki, działając w ramach nadzoru nad realizacją zadań wykonywanych przez powiatowe urzędy pracy, odniósł się do kwestii nieprzyznania skarżącej dotacji, z uwagi na niespełnienie warunków przyznania tego wsparcia finansowego, określonych w rozporządzeniu w sprawie wsparcia. Wyjaśniono skarżącej, że w piśmie z dnia 31 marca 2022r. Powiatowy Urząd Pracy w Leżajsku, zapewniający obsługę zadań Starosty Leżajskiego w zakresie m.in. zadań wynikających z wydatkowania środków Funduszu Pracy w ramach działań z Tarczy Antykryzysowej, udzielił jej zgodnej z przepisami prawa informacji o niespełnieniu przez nią ustawowych przesłanek uzyskania pomocy finansowej, o którą skarżąca ubiegała się we wnioskach złożonych w tym urzędzie w dniach 23 i 28 marca 2022r.

W ocenie Sądu, z treści zaskarżonego pisma wynika, że ma ono jedynie informacyjny charakter i nie należy do żadnej z kategorii spraw podlegającej kognicji sądu administracyjnego.

Przede wszystkim należy wskazać, że zaskarżone pismo nie może być uznane za decyzję administracyjną, ponieważ nie zostało one wydane w okolicznościach uprawniających do wydania decyzji, w oparciu o materialnoprawną podstawę prawną.

Zgodnie bowiem z § 7a ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia, nadaje się staroście uprawnienie do udzielenia jednokrotnej dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy, o których mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia

6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców, którzy na dzień 31 marca 2021r. prowadzili działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 56.30.Z, 93.29.A, 93.29.Z, których przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany

w grudniu 2021r. był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, lub w lutym 2020r., lub we wrześniu 2020r., lub w listopadzie 2021r. Przepis art. 15zze4 ustawy o COVID-19 stosuje się,

z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

Przepis art. 15zze4 ust. 1 stanowi, że starosta może na podstawie zawartej umowy, udzielić ze środków Funduszu Pracy jednorazowo dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy

i małemu przedsiębiorcy (...).

Powyższe przepisy nie wprowadzają formy decyzji administracyjnej dla odmowy udzielenia dotacji. Wsparcie przyznawane jest na podstawie umowy,

a w przypadku negatywnego rozpoznania wniosku nie przewidziano drogi odwoławczej. Zaskarżone pismo nie zostało zatem wydane w toku instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od pisma Starosty Leżajskiego dotyczącego odmowy udzielenia dotacji.

W konsekwencji zaskarżone pismo Wojewody Podkarpackiego nie nosi cech decyzji administracyjnej, a jest jedynie odpowiedzią na stanowisko skarżącej, przedstawione w piśmie z dnia 11 kwietnia 2022r. W zaskarżonym piśmie Wojewoda jedynie poinformował skarżącą, że działając w ramach nadzoru nad realizacją zadań wykonywanych przez powiatowe urzędy pracy, uważa działanie Starosty za prawidłowe. Z tych względów, zdaniem Sądu, informacja Wojewody nie może być traktowana jako działanie podlegające kontroli sądu administracyjnego.

Sąd nadmienia, że w orzecznictwie w podobnych sprawach, w których przedmiot zaskarżenia stanowiła informacja starosty o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie art. 15zze4 ustawy o COVID-19, a także informacja wojewody dotycząca działania starosty, sądy uznawały, że stanowiska wyrażone w takich pismach nie mogą zostać uznane za decyzje administracyjne, nawet przy zastosowaniu tzw. domniemania rozstrzygania spraw w formie decyzji administracyjnej, ani też jako czynność materialno-techniczna, określona w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W wydanych orzeczeniach sądy podkreślały

w szczególności, że przyznanie świadczenia następuje w warunkach fakultatywności na podstawie umowy cywilnoprawnej, do oceny prawidłowości której sądy administracyjne nie są właściwe (por. np. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 20 października 2020r., sygn. akt II SA/Bk 554/20, postanowienia tut. Sądu z dnia 19 stycznia 2021r., sygn. akt II SA/Rz 1035/20, z dnia 13 kwietnia 2021r., sygn. akt

I SA/Rz 213/21).

Z przedstawionych względów, Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżony akt nie mieści się w katalogu aktów i czynności objętych zakresem kontroli sądu administracyjnego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a, zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.