Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 540/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1  pkt 1 i 5 Dz. U. tj. z 2005 Nr 8 poz. 60 ze zm.
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 października 2007 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 540/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1999r. w kwocie [...], w związku z niestwierdzeniem istnienia przesłanki określonej w art. 240 § l pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu stwierdził, że pismem z dnia 31 grudnia 2006r., uzupełnionym pismem z dnia 12 lutego 2007r. skarżący zwrócił się o wznowienie, w trybie przepisu art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej, postępowania zakończonego wymienioną decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B., podnosząc w uzasadnieniu, iż w przedmiotowej sprawie ustalenia, związane z umową sprzedaży form wtryskowych, zostały przez organ podatkowy pierwszej instancji w sposób świadomy i celowy przedstawione niezgodnie z rzeczywistością i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym.

W odwołaniu stwierdzono, że istotną przesłanką jest brak autentycznego podpisu złożonego na umowie sprzedaży form z [...]. z A. S.A. w W.

Organ odwoławczy wskazał na art. 240 § l Ordynacji podatkowej i stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły takie okoliczności faktyczne ani dowody, które łącznie spełniają przesłanki z art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej. Również w ocenie organu nie wystąpiły przesłanki według art. 240 §1 pkt l Ordynacji podatkowej.

W skardze podniesiono, że istniała umowa z A. S.A., ale na formy S. i nie była to umowa przyjęta w postępowaniu podatkowym. Na dowód przedłożono zeznania świadka złożone przed Komendą Główną Policji. Oświadczono, że umowa była podrobiona, a protokół oględzin "podsunięty" do podpisu. O braku takiej umowy świadczą inne okoliczności wynikające z zeznań innego świadka.

W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Przede wszystkim trzeba mieć na uwadze, że rozliczenie podatku, które kwestionuje skarżący zostało już rozstrzygnięte i nie podlega kontroli Sądu. Obecnie ta kontrola obejmuje jedynie prawidłowość działania organu w trybie wznowienia postępowania.

Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w bardzo zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Organy obu instancji trafnie przyjęły, że wspomniane okoliczności nie wystąpiły.

Błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Stanowi ją wadliwe ustalenie stanu faktycznego.

Bezspornie w postępowaniu podatkowym prowadzonym w zwykłym trybie istniał dokument umowy przyjęty przez organy. Przedmiotem sporu jest to, czy stosownie do art. 240 § 1 op, w sprawie zaszły przesłanki: z pkt. 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz z pkt. 5) wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem skarżącego istnieją dowody, które wskazują na to, że przedmiotem transakcji z kontrahentem widniejącym na tym dokumencie były inne przedmioty (formy wtryskowe służące do produkcji czajnika typu "S."), a przyjęty przez organ materiał był sfałszowany. Za takie uznał zeznania świadków złożone na potrzeby innego postępowania oraz swoje oświadczenie, że na przyjętej przez organ umowie nie widnieje jego podpis.

W ocenie organu, dowody w postaci protokołów z przesłuchania świadków: K. G., M. S. i P. I., sporządzonych w Wydziale X Centralnego Biura Śledczego KGP - Zespół 4 w T., nie mają wpływu na zmianę treści decyzji ostatecznej. Organ uznał, że z protokołów przesłuchania świadków wynikało jedynie, iż skarżący był także właścicielem form wtryskowych służących do produkcji czajnika typu "S.", które na podstawie faktur z dnia [...]. (protokół przesłuchania świadka K. G. z dnia 30 maja 2003r.) zostały zakupione od B. w G. Oddział w P., jednakże nie wskazują one, aby to właśnie te formy zostały sprzedane do A. S.A. w W.

W ocenie Sądu takie stanowisko organu było prawidłowe w świetle prawa. Skoro nowe dowody prawidłowo ocenione nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, to nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W okolicznościach sprawy trudno uznać zeznania za istotne, skoro treści w nich zawarte nie podważają ustaleń stanowiących podstawę decyzji ostatecznej.

W toku prowadzonego postępowania w sprawie wznowienia, skarżący przyznał w dołączonym piśmie z miesiąca grudnia 2004r. kierowanym do

Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej oraz w piśmie z dnia 12 lutego 2007r. stanowiącym uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania, że w dniu [...] zawarł umowę z A. S.A w W., lecz przedmiotem sprzedaży były formy "S.", a nie formy nabyte wcześniej od pana C. K. . Wartość sprzedaży określono na kwotę [...].

Nie ma sprzeczności w tym, że będąc właścicielem jednych form, skarżący mógł obracać innymi. W postępowaniu nadzwyczajnym, o jakim mowa w art. 240 i nast. op, w niniejszej sprawie, istotnymi okolicznościami sprawy, jakie podlegają dowodzeniu jest istnienie przesłanek wznowienia, a nie okoliczności, co do określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Równie prawidłowo organ ocenił drugą z przesłanek. Właściwym w świetle prawa jest stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji, że samo twierdzenie strony żądającej wznowienia postępowania, że dany dowód jest fałszywy, nie uzasadnia ponowienia postępowania dowodowego, a fałsz dowodu - co do zasady - powinien być stwierdzony orzeczeniem sądu lub innego organu. Organ przeanalizował wyjątki od powyższej zasady i poprawnie ocenił, że w sprawie nie przedstawienie prawomocnego orzeczenia sądu, które stwierdzałoby fałsz tej umowy jest powodem do stwierdzenia o nieistnieniu przesłanki.

Mając na względzie powyższe oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

T. Liwacz I. Najda – Ossowska M. Łent