Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1584/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 161 par 1 pkt 3, art 54 par 3, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Zwykłego [...] w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt IV SAB/Po 17/11 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego [...] w R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie wszczęcia postępowania w celu stwierdzenia nieważności zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt IV SAB/Po 17/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Stowarzyszenia [...] w R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie wszczęcia postępowania w celu stwierdzenia nieważności zaświadczenia.

Wyrok ten został wydany w następującym wskazanym przez Sąd I instancji stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 8 marca 2011 r. Stowarzyszenie [...] w R. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę dotyczącą bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. po wyroku tegoż Sądu z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Po 57/10. Powołując się na stwierdzone naruszenie prawa w postaci art. 12 i art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); zwanej dalej w skrócie k.p.a., Stowarzyszenie wniosło o (1) zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wykonania wyroku, tj. do podjęcia czynności w sprawie wniosku o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2007 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż został nim potwierdzony stan prawny niegodny z prawdą, a także o (2) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania w kwocie 837 zł.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny opisanym wyrokiem zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze "do podjęcia czynności związanej ze złożonym przez Stowarzyszenie [...] w R. wezwaniem z dnia 4 czerwca 2010 r. «do usunięcia naruszenia prawa i dopuszczenia do udziału w postępowaniu» w terminie 14 dni od nadesłania akt administracyjnych wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności". Skarżący podniósł, iż według informacji uzyskanej z Wydziału Informacji Sądowej akta sprawy zostały zwrócone do organu w dniu 18 lutego 2011 r. Tymczasem, jak stwierdzono w skardze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pomimo pisemnego wezwania z dnia 25 lutego 2011 r. do wykonania orzeczenia, "do tej pory" nie wykonało wyroku. Powołując się na poglądy doktryny skarżący podkreślił, że w razie bezczynności organu po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność stronie przysługuje, obok żądania wymierzenia grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przywoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., także możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu i że Stowarzyszenie z tej możliwości postanowiło niniejszym skorzystać.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż wyrok zobowiązujący do podjęcia czynności związanej ze złożonym przez Stowarzyszenie wezwaniem z dnia 4 czerwca 2010 r. został już wykonany.

Uzasadniając zajęte stanowisko organ podkreślił, że Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno "rozważyć w terminie przewidzianym przez k.p.a. w art. 35 przekazanie tegoż pisma Staroście Poznańskiemu celem rozpoznania". Organ wyjaśnił, że akta sprawy wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem prawomocności zostały jemu doręczone w dniu 21 marca 2011 r., a nie jak twierdzi pełnomocnik skarżącego - w dniu 18 lutego 2011 r. Dalej organ stwierdził, że mając na uwadze ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku, postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...], przekazało wyżej opisane pismo Stowarzyszenia według właściwości Staroście Poznańskiemu. Oznacza to, iż sprawa została rozstrzygnięta wyżej opisanym postanowieniem w dniu [...] marca 2011 r., czyli z zachowaniem zakreślonego w wyroku czternastodniowego terminu, który upływał w dniu 7 marca 2011 r. - co, zdaniem organu, czyni skargę oczywiście bezzasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie nie doszło do zarzucanej przez skarżącego bezczynności organu w wykonaniu wyroku.

W ocenie Sądu lektura uzasadnienia wyroku nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r. o przekazaniu wniosku Stowarzyszenia Staroście mieściło się w pojęciu "czynności związanej ze złożonym przez Stowarzyszenie (...) wezwaniem z dnia 4 czerwca 2010 r.", do której podjęcia organ został zobowiązany wyrokiem. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, postanowienie to zostało doręczone Staroście w dniu 7 marca 2011 r., a pełnomocnikowi Stowarzyszenia w dniu 14 marca 2011 r.

Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie organ samorządowy trafnie podnosi, iż akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały nadesłane organowi w dniu 21 lutego 2011 r. Nadto Sąd wyjaśnił, że wskazywana przez skarżącego data 18 lutego 2011 r. stanowiła datę nadania przesyłki z Sądu, a nie - prawnie relewantną w tym przypadku - datę jej doręczenia do organu. Zatem, w ocenie Sądu, termin na wykonanie nakazanej wyrokiem czynności upływał w dniu 7 marca 2011 r., a organ wydał, czyniące temu nakazowi zadość, postanowienie w dniu [...] marca 2011 r., co oznacza, iż w tym przypadku o jakiejkolwiek bezczynności organu w wykonaniu wyroku albo przewlekłości postępowania nie może być mowy.

Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiodło Stowarzyszenie [...] zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w kwocie 1 397 zł [opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł, wpis od skargi - 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - 720 zł (3 x stawka minimalna - 240 zł tj. zaledwie 50 % stawki dopuszczalnej), opłata kancelaryjna za odpis wyroku - 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej - 100 zł, wynagrodzenia pełnomocnika przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 360 zł (3 x stawka minimalna - 120 zł tj. 50 % kosztów dopuszczalnych)]. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego Naczelny Sąd Administracyjny powinien wziąć pod uwagę duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, która okazała się być dość zawiłą. Zdaniem Stowarzyszenia nie ulega najmniejszej wątpliwości, że z uwagi na stan faktyczny i prawny sprawy (skomplikowany) sporządzenie skargi wymagało dużego nakładu pracy, a więc analizy akt sprawy, przepisów postępowania administracyjnego i sądowego, orzecznictwa i piśmiennictwa. Powyższe okoliczności z pewnością uzasadniają przyznanie wynagrodzenia w wysokości wyższej niż minimalne.

Zaskarżając przedmiotowy wyrok autor skargi kasacyjnej wskazał na:

1. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym.

Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy powinno obejmować relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku:

a) nie zawiera wyjaśnienia, dlaczego organ zwlekał z wysłaniem (nadaniem) postanowienia aż 7 dni (orzeczenie rzekomo wydano w dniu [...] marca 2011 r. - czwartek, a nadano w dniu 10 marca 2011 r. tj. też w czwartek, ale następnego tygodnia. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia data wydania postanowienia w dniu [...] marca 2011 r. jest datą mało wiarygodną mającą tylko wskazać na dotrzymanie terminu załatwienia sprawy. Brak jest natomiast jakiegokolwiek wiarygodnego dowodu, niezależnego od organu, potwierdzającego tę datę.

b) nie zawiera informacji o dacie nadania postanowienia na poczcie (w dniu 10 marca 2011 r.).

Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powinien umorzyć postępowanie sądowe i zasądzić koszty, a nie oddalać skargę.

2. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 54 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieumorzeniu postępowania i na niezasądzeniu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powinien wydać orzeczenie nie w oparciu o art. 151 p.p.s.a., tylko w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. tj. umorzyć postępowanie i zasądzić zwrot kosztów (art. 201 p.p.s.a.).

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że w warunkach przedmiotowej sprawy, po wniesieniu skargi w dniu 10 marca 2011 r., a przed jej rozpoznaniem przez Sąd I instancji, organ którego działanie objęte było skargą na bezczynność, podjął czynności - w dniu 10 marca 2011 r. nadał na poczcie postanowienie, znak: [...], przekazujące wniosek Stowarzyszenia Staroście Poznańskiemu. Tym samym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, w chwili orzekania przez Sąd zaistniała bezprzedmiotowość postępowania sądowego. W tej sytuacji Sąd winien był orzec o umorzeniu postępowania, a nie o oddaleniu skargi.

Nadto wskazano, że skarżące Stowarzyszenie wniosło skargę w dniu 10 marca 2011 r. tj. po terminie załatwienia sprawy, niezależnie od tego czy termin ten będziemy liczyć do dnia 4 marca, czy też do dnia 7 marca.

W ocenie skarżącego kasacyjnie koszty postępowania zostały wywołane oczywiście niewłaściwym postępowaniem organu. To niewłaściwe postępowanie polegało na nienadaniu i na niedoręczeniu skarżącemu Stowarzyszeniu orzeczenia zaraz po jego wydaniu. W rezultacie Stowarzyszenie, co jest bezsporne, przed wniesieniem skargi nic nie wiedziało o wydaniu aktu "(dowiedziało się dopiero w dniu 14.03.2011 r. i z tą datą postanowienie weszło do obrotu prawnego - patrz: II OSK 1879/09)". W tej sytuacji Stowarzyszenie miało podstawy by przypuszczać, że mimo upływu terminu organ nie podjął czynności nakazanych wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 57/10 z dnia 8 grudnia 2010 r. Uprawnione było zatem przeświadczenie Stowarzyszenia o pozostawaniu organu w bezczynności. Przeświadczenie to mogło być tym większe, że czynnością, którą miał organ wykonać było jedynie proste przekazanie wniosku Staroście Poznańskiemu i okres 14 dni jest czasem wystarczająco długim na jej wykonanie. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przekazało sprawy w ciągu czternastu dni, a taka była istota wyroku.

Reasumując autor skargi kasacyjnej podniósł, że naruszenie prawa przez Sąd I instancji polegało na naruszeniu przepisów postępowania w przywołanych wyżej podstawach kasacji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Stowarzyszenia doprowadziło to do błędnego oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., zamiast do umorzenia postępowania, czyli zastosowania art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Gdyby wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania nie wystąpiły, nie doszłoby do rozstrzygnięcia o kwestionowanej treści i skarga nie zostałaby oddalona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części tego uzasadnienia p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała. Sprawa podlegała zatem rozpoznaniu w granicach zakreślonych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Natomiast rozpoznawana w tych granicach skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i dlatego też nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Podstawowe znaczenia ma w tej sprawie okoliczność, iż przedmiotem skargi była bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie wszczęcia postępowania w celu stwierdzenia nieważności zaświadczenia po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SAB/Po 57/10.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., a w innych sprawach tylko wówczas, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi. Ich właściwość dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność organu obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. W tej sprawie oba te w/w wymogi spełniono. Zatem w tych okolicznościach niniejszej sprawy obowiązkiem Sądu było ustalenie, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 (tak samo wyrok NSA z 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1480/2009, publikowane LexPolonica nr 2250206).

Powyższe rozważania i ustalenia dotyczące wskazywanej bezczynności powinny znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach podjętego przez sąd orzeczenia. Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku musi zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania.

Szczególne miejsce w pisemnych motywach wyroku niewątpliwie zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na ocenę, czy sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, czy dokonał wszechstronnej analizy stanu sprawy, a zatem czy przeanalizował wszystkie wymagające rozważenia kwestie.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada przestawionym wyżej wymaganiom. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo w oparciu o akta sprawy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie można Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. przypisać zarzucanej skargą Stowarzyszenia bezczynności, wyjaśniając w sposób prawidłowy przesłanki zajętego stanowiska. Ocena ta w kontekście przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akt sprawy zasługuje na aprobatę. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji przestawił stan sprawy zgodny ze stanem faktycznym. Całkowicie chybione są zaś zarzuty czynione wobec Sądu, że nie przestawił w motywach wyroku wyjaśnień "dlaczego organ zwlekał z wysłaniem postanowienia Stowarzyszeniu aż 7 dni", gdyż nie było potrzeby czynienia w tej kwestii niezbędnych ustaleń. Okoliczność ta z punktu widzenia zarzucanej bezczynności organu w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy pozostaje bez znaczenia.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały już podjęte. Podstawą do zastosowania przepisu art. 151 p.p.s.a., a więc oddalenia skargi w takiej sytuacji jest ustalenie, że przed wniesieniem skargi do Sądu organ wydał stosowne rozstrzygnięcie kwestionowane skargą na bezczynność. Natomiast jeżeli skarga taka powoduje reakcję organu administracji, a więc następstwem takiej skargi na bezczynność po jej wniesieniu jest wydanie rozstrzygnięcia (przed dniem orzekania przez Sąd) wówczas zachodzi potrzeba umorzenia postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W realiach rozpoznawanej sprawy jest niesporne, że przed wniesieniem do Sądu I instancji skargi na bezczynność Kolegium przez Stowarzyszenie [...] w R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydało postanowienie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] o przekazaniu według właściwości Staroście Poznańskiemu opisanego tym postanowieniem wniosku skarżącego Stowarzyszenia. Wydanie tego postanowienia stanowiło niewątpliwie jak trafnie przyznano w zaskarżonym wyroku wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SAB/Po 57/10, gdyż opisane postanowienie z dnia [...] marca 2011 r. mieściło się w pojęciu czynności związanej ze złożonym przez Stowarzyszenie wezwaniem z dnia 4 czerwca 2010 r., do której podjęcia został organ zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SAB/Po 57/10. Tenże wyrok doręczono Kolegium w dniu 21 lutego 2011 r. To właśnie od następnego dnia po tej dacie należy liczyć 14-dniowy termin do podjęcia stosownego działania nakazanego w/w wyrokiem. To, że w dniu 18 lutego 2011 r. nastąpiła wysyłka z Sądu I instancji powołanego wyżej wyroku nie ma dla rozpoznawanej sprawy jakiegokolwiek znaczenia prawnego, albowiem wysyłka z Sądu wyroku nie jest równoważna z jego doręczeniem. Natomiast tylko z prawidłowym doręczeniem można wiązać skutki prawne dla danej sprawy. Prawidłowe zaś doręczenie opisanego wyroku Kolegium nastąpiło właśnie w dniu 21 lutego 2011 r. i w zakreślonym przez Sąd terminie 14 dni wydano stosowne postanowienie w dniu [...] marca 2011 r.

Przywołane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2011 r. doręczone zostało Staroście Poznańskiemu w dniu 7 marca 2011 r., natomiast Stowarzyszeniu dnia 14 marca 2011 r. Zatem już w chwili wniesienia przez Stowarzyszenie skargi pismem z dnia 8 marca 2011 r. zarzucana bezczynność nie istniała. Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia jak tylko oddalić wniesioną skargę na bezczynność w trybie art. 151 p.p.s.a. Tym samym nie zachodziły podstawy do zastosowania przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a więc umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Dotychczasowe rozważania prowadzą do wniosku, iż wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Dlatego też w świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że tak wniesioną skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).