Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 32/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 49 par. 1, art. 52 par. 1-2, art. 58 par. 1 pkt 3, 6, par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie braku interwencji w zakresie zabezpieczenia środków finansowych na przejazd w celu przeprowadzenia badań tomografii komputerowej postanawia 1. oddalić wniosek o przedłużenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi; 2. odrzucić skargę. A.D.


UZASADNIENIE

M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie braku interwencji w zakresie zabezpieczenia środków finansowych na przejazd w celu przeprowadzenia badań tomografii komputerowej. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, iż po wielu interwencjach w dniu 22 kwietnia 2011r. została wydana decyzja o w sprawie jego wniosku o zasiłek celowy na zakup biletu na przejazd na badanie tomografii komputerowej. Pomimo tego, że jest osobą niepełnosprawną, wymagającą pomocy innych osób, nie otrzymał pieniędzy na bilet dla osoby, która się nim opiekuje. Zdaniem skarżącego, w sprawie tej Prezydent Miasta B. zaniechał podjęcia stosownej interwencji w dniu 22 kwietnia 2011r. mającej na celu zabezpieczenie odpowiednich środków na planowany wyjazd na badanie w dniu 26 kwietnia 2011r.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wyjaśnił, że organizację i zasady funkcjonowania Urzędu Miasta B. określa Regulamin Organizacyjny Urzędu Miasta B. przyjęty zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. Tryb przyjmowania, rozpatrywania i załatwiania indywidualnych spraw mieszkańców określono w rozdziale IX tego regulaminu. Nie jest przyjęte podejmowanie działań na zasadzie "interwencji szczególnych" i wyjątkowe traktowanie niektórych klientów. W dniu 22 kwietnia 2011r., skarżący bez uprzedniego umówienia się przyszedł do Prezydenta Miasta B.. Z uwagi na to, że wskazywał na swoją trudną sytuację materialną, w ocenie Prezydenta Miasta B., stanowiło to wniosek o pomoc. Przyznawanie świadczeń następuje w drodze decyzji administracyjnych. Skarżący został poproszony o sprecyzowanie swojego wniosku na piśmie i skierowanie go do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., który przyznaje świadczenia z pomocy społecznej z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Wniosek o przyznanie zasiłku celowego na bilet do R. wraz z wnioskiem o przyznanie zasiłku na bilet do Ł. oraz pokrycie kosztów zużycia gazu za miesiąc kwiecień M. W. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w dniu 18 kwietnia 2011r. Skarżący nie poinformował organu pomocowego o konieczności jechania z osobą towarzyszącą na badanie. Prezydent Miasta B. podniósł także, iż została wydana decyzja przyznająca skarżącemu zasiłki celowe w łącznej wysokości 86,93 zł. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie, które w dniu 28 kwietnia 2011r. zostało wysłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 maja 2011r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez nadesłanie dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 K.p.a.

Wezwanie do usunięcia wskazanego braku skargi doręczono skarżącemu w dniu 31 maja 2011r. (k. 27).

W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 7 czerwca 2011r. skarżący stwierdził, iż nie rozumie, jaki brak formalny skargi ma usunąć i dlatego wnosi o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu.

Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym z dnia 22 czerwca 2011r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

Zarządzeniem sędziego z dnia 20 lipca 2011r. wezwano pełnomocnika skarżącego z urzędu do nadesłania dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu, skarżący wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 K.p.a. pod rygorem odrzucenia skargi.

Stosowne wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 sierpnia 2011r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 52).

W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego w dniu 11 sierpnia 2011r. złożył wniosek o przedłużenie terminu do jego wykonania do dnia 25 sierpnia 2008r.

W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik skarżącego wskazała, iż w dniu 4 sierpnia 2011r. pisemnie powiadomiła skarżącego o treści wezwania, lecz nie przekazał on jej niezbędnych informacji ani dowodu, że wniósł zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. skarżący nie skontaktował się z nią również, pomimo tego, że został powiadomiony przez Okręgową Radę Adwokacką w Ł. o jej wyznaczeniu jako pełnomocnika z urzędu w jego sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne) normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako p.p.s.a., o czym stanowi jej art. 1.

W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wobec braku w aktach sprawy dokumentów potwierdzających złożenie takiego zażalenia zachodziła w rozpatrywanej sprawie konieczność wyjaśnienia, czy możliwe było nadanie skardze dalszego biegu, gdyż ewentualne niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym powoduje niedopuszczalność skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OSK 1401/08 i postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 2120/10 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie ani skarżący, ani jego pełnomocnik pomimo skierowanych do nich wezwań doręczonych w dniach 31 maja i 4 sierpnia 2011r. do nadesłania dowodu, iż przed wniesieniem skargi skarżący złożył zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie z art. 37 § 1 K.p.a., nie wykazali ani w zakreślonym terminie, ani też później, iż skarżący z możliwości tej skorzystał.

W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten ma zastosowanie do wszystkich pism w sprawie z tym, że w przypadku skargi rygorem tym jest odrzucenie skargi. Stosownie bowiem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zauważyć również trzeba, iż określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Jeżeli z przyczyn od strony niezależnych termin ten nie może być zachowany, służy stronie ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków. Przekroczenie terminu ma miejsce, gdy strona w ogóle nie podejmuje czynności uzupełniających lub podejmuje je bezskutecznie, tzn. braki nie zostaną uzupełnione w całości lub części. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi (por. B. Dauter., B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka – Medek w Komentarzu do art. 49 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2006r., sygn. akt I FSK 29/06, POP 2007/5/69).

Z tych przyczyn uznać należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł, jak w postanowieniu.

A.D.