Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 535/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 6  ust. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 423
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
article: Art. 7, 77, 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Elżbieta Czarny-Drożdzejko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 18 lutego 2022 r. nr 81/06/2022/KL w przedmiocie obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. umarza postępowanie administracyjne


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez M. P., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 18 lutego 2022 r. nr 81/06/2022/KL, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 50 ust. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 ze zm., zwanej dalej ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735, ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), ustalił obowiązek poniesienia przez M. P. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych mu w dniach: 21 lutego, od 26 do 28 lutego, 4 maja i 29 czerwca 2017 r., pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wysokości: 935,53 zł (słownie: dziewięćset trzydzieści osiem złotych 53/100).

W uzasadnieniu tej decyzji Prezes podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, na podstawie danych zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych ustalił, że skarżący w dniach: 21 lutego 2017, 26 lutego 2017, 27 lutego 2017, 28 lutego 2017, 4 maja 2017, 29 czerwca 2017 nie posiadał prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Pomimo braku tego prawa, świadczenia te zostały mu udzielone, a Narodowy Fundusz Zdrowia poniósł koszty udzielania tych świadczeń.

We wskazanym powyżej okresie nie potwierdzono również posiadania przez skarżącego prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, tj. potwierdzonego decyzją wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, ani też uprawnień do świadczeń opieki zdrowotnej w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Ww. świadczenia zostały udzielone, w wyniku złożenia przez skarżącego pisemnych oświadczeń o przysługującym świadczeniobiorcy prawie do świadczeń opieki zdrowotnej.

Pismem z dnia 17 września 2021 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu oraz o możliwości złożenia wyjaśnień oraz dodatkowych dokumentów w sprawie, mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności dokumentów potwierdzających posiadanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w wyżej wskazanym okresie, w którym stwierdzono brak tegoż prawa. Ponadto poinformowano o możliwości dokonania - na podstawie art. 50 ust. 18a ww. ustawy, obowiązującego od dnia 12 stycznia 2017 r. - wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego - w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu. Skuteczność doręczenia ww. pisma przyjęto na podstawie art. 44 § 1 i 4 k.p.a.

Następnie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o przysługującym mu zgodnie z art. 10 k.p.a. prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Skuteczność doręczenia tego pisma również przyjęto na podstawie art. 44 § 1 i 4 k.p.a.

Prezes wyjaśnił, że w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych nie odnotowano zgłoszenia skarżącego do ubezpieczenia zdrowotnego w przedmiotowym okresie, jak również w toku postępowania dowodowego, nie potwierdzono uprawnień skarżącego do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Skarżący był zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny do dnia 30 listopada 2016 r. Po wyrejestrowaniu z tego tytułu, kolejna rejestracja do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny nastąpiła od 1 lipca 2017 r. Zatem w dniach udzielenia świadczeń skarżący nie był zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego.

Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podkreślając w jej treści, że w okresie świadczenia usług medycznych był ubezpieczony w ZUS przez firmę P. w R. i w związku z tym nie zgadza się ze stanowiskiem Prezesa by dodatkowo pokrywał koszty udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów wykazała, bowiem że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu obligującym Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1285 ze zm., zwanej dalej ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych), świadczeniobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie.

Stosownie do treści art. 50 ust. 16 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w przypadku, gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2a albo 6, osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia, z wyłączeniem osoby, której udzielono świadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 świadczeniobiorcy przysługują świadczenia gwarantowane z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej.

W myśl art. 50 ust. 18 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Z kolei według art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.

Zaś w świetle treści Art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18, jeżeli od dnia, w którym zakończono udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat.

Z przytoczonych powyżej przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wynika po pierwsze, ogólna zasada, zgodnie z którą osoba której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej obowiązana jest ponieść koszty udzielonego świadczenia. Od tejże zasady ustawa przewiduje wyjątki. Obowiązek uiszczenia kosztów nie dotyczy osoby, której udzielono świadczenia gwarantowane z podstawowej opieki zdrowotnej (art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz osoby, która działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej (art. 50 ust. 17).

W rozpoznawanej sprawie istotą sporu jest zasadność zobowiązania skarżącego do poniesienia kosztów udzielonych mu świadczeń opieki zdrowotnej. Według Prezesa NFZ skarżący w dniach, w których udzielono mu świadczeń, nie był osobą ubezpieczoną. Skarżący natomiast podnosi, że był ubezpieczony przez firmę w której pracował.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych status ubezpieczonego otrzymują członkowie rodzin osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3 tegoż przepisu, zamieszkujący na terytorium państwa członkowskiego UE lub EFTA, lub Zjednoczonego Królestwa, jeśli nie są osobami podlegającymi obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 2 i 3 ustawy, ani nie są osobami uprawnionymi do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji. Przepis ten ustanawia bowiem tzw. zasadę niekumulowania tytułu do obowiązkowego ubezpieczenia z tytułem członka rodziny (w danym momencie można więc posiadać tylko jeden tytuł oraz każdy kolejny własny tytuł przerywa tytuł członka rodziny).

Kto podlega zaś obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego określa art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, natomiast ust. 2 i ust. 2a tego przepisu określają jakie osoby i z jakich tytułów zwolnione są z tego obowiązku. Ust. 3 art. 66 stanowi zaś, że przepisu ust. 2 nie stosuje się do małżonków, wobec których orzeczono separację prawomocnym wyrokiem sądu

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 423) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zwanymi dalej "zleceniobiorcami, oraz osobami z nimi współpracującymi, z zastrzeżeniem ust. 4. Art. 6 ust. 4 wskazanej ustawy stanowi zaś, że osoby określone w ust. 1 pkt 4 (zleceniobiorcy) nie podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym, jeżeli są uczniami szkół ponadpodstawowych lub studentami, do ukończenia 26 lat.

Wobec powyższego Prezes NFZ, dysponując materiałem w postaci wydruków z Centralnego Systemu Ubezpieczonych, (k. 1-11 akt administracyjnych, powinien jednakże ustalić w sposób jednoznaczny, jakie zdarzenia mogły spowodować przerwanie podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu skarżącego jako członka rodziny w jego sytuacji i czy w istocie doprowadziły do takiego stanu rzeczy, wraz z podaniem przepisów prawnych oraz wyjaśnieniem prawnych konsekwencji. Sąd nie może bowiem w tym zakresie zastępować organów i czynić własnych ustaleń. Nie może się też tych kwestii domyślać. W tej kwestii nie może być wątpliwości, zwłaszcza że w świetle przedstawionych regulacji nabycie własnego tytułu ubezpieczeniowego, jak podkreślił Sąd, przerywa tytuł członka rodziny. Stąd stwierdzenie przez Prezesa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że strona była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny do dnia 30 listopada 2016 r., a po wyrejestrowaniu tego tytułu i ponownym zarejestrowaniu od 1 lipca 2017 r. do ubezpieczenia zdrowotnego także jako członek rodziny, nie można uznać zdaniem Sądu za wystarczające i przekonywujące wykazanie, że skarżący rzeczywiście nie był, jak twierdzi organ, objęty w dniach udzielania mu świadczeń zdrowotnych ubezpieczeniem zdrowotnym.

Wyjaśnienie tych kwestii powinno znaleźć się w motywach podjętego rozstrzygnięcia. Brak przekonywującego wyjaśnienia stanowi uchybienie postanowieniom art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.).

Ponadto zwrócić należy uwagę, w kontekście argumentacji skarżącego, co prawda podniesionej w skardze, niemniej jednak mającej niewątpliwie również znaczenie dla treści rozstrzygnięcia, że zarówno w orzecznictwie, jak i w nauce prawa podkreśla się, iż w odniesieniu do wyjątku uregulowanego w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach finansowanych ze środków publicznych, skorzystanie z niego wiąże się z koniecznością ustalenia istnienia po stronie osoby nieuprawnionej "usprawiedliwionego błędnego przekonania" (por. wyrok NSA z 26 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1828/21). Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "działania w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń", w związku z tym - każdy taki przypadek "należy analizować i oceniać indywidualnie" (por. D. Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13). Ponadto w piśmiennictwie przyjmuje się, że "na ulgowe traktowanie powinny zasługiwać te sytuacje, w których brak prawa do świadczeń wynika z działania (zaniechania) innych podmiotów niż osoba składająca przedmiotowe oświadczenie, czyli np. z przyczyn zawinionych przez płatnika składki na ubezpieczenie zdrowotne" (por. D. Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13). Nie są to jednak jedyne przypadki, do których ma zastosowanie omawiany wyjątek (por. wyroki NSA z: 26 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1828/21; 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1001/19; z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 1780/21).

Prezes powinien był zatem rozważyć indywidualną sytuację skarżącego i stwierdzić, czy rzeczywiście pozostawał on w usprawiedliwionym, błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej zwłaszcza w nadmienianych już przez Sąd okolicznościach podniesionych przez skarżącego, że był on objęty ubezpieczeniem. Kwestie te powinny być więc przez Prezesa jednoznacznie ustalone i zweryfikowane, tak, by w tym zakresie nie było żadnych wątpliwości. Dokonania oceny w tym zakresie niestety zaniechał Prezes NFZ na co wskazuje treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Brak rozważenia odstąpienia od art. 50 ust. 16 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowi więc zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i procesowego, bo do tego zmuszają organ postanowienia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

W sprawie bezspornym jest, że w dniach: 21 lutego 2017, 26 lutego 2017, 27 lutego 2017, 28 lutego 2017, 4 maja 2017, 29 czerwca 2017 skarżącemu zostały udzielone świadczenia opieki zdrowotnej, o wartości łącznie 935,53 zł. Świadczenia te zostały udzielone po złożeniu przez skarżącego oświadczenia o przysługującym świadczeniobiorcy prawie do świadczeń opieki zdrowotnej.

Ponownie przypomnieć więc należy, że zgodnie jednak z obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach finansowanych ze środków publicznych nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18, jeżeli od dnia, w którym zakończono udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat. Powołany przepis określa maksymalny termin, do którego w ogóle może być wydana decyzja ustalająca obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, ich wysokość oraz termin płatności.

Skoro zatem udzielono skarżącemu świadczeń w dniach: 21 lutego 2017, 26 lutego 2017, 27 lutego 2017, 28 lutego 2017, 4 maja 2017, 29 czerwca 2017, to w dniu wyrokowania (20 października 2022 r.) nie jest już prawnie dopuszczalne wydanie decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 18 ustawy o świadczeniach finansowanych ze środków publicznych w odniesieniu do świadczeń udzielonych w tym dniu. Powołany wyżej art. 50 ust. 20 ustawy przewiduje bowiem ustawowy brak prawa do ustalenia przez organ obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej przez osobę, która nie posiadała w momencie udzielania jej świadczenia prawa do takich świadczeń finansowanych ze środków publicznych po upływie pięciu lat od ich udzielenia. Oznacza to, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ma kalendarzowe pięć lat, aby zebrać niezbędne dokumenty i przeprowadzić postępowanie administracyjne w celu wydania decyzji obciążającej pacjenta kosztami udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.

W ocenie więc Sądu w odniesieniu do wyżej wskazanych świadczeń w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W orzecznictwie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Po 961/19 i podane tam orzeczenia, CBOSA) wskazuje się, że umorzenie postępowania nie zależy od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Taką przyczyną jest niemożność wydania decyzji w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej z powodu upływu 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 20 ustawy o świadczeniach finansowanych ze środków publicznych. Sąd skorzystał więc z uprawnienia umorzenia postępowania administracyjnego, aby zakończyć postępowanie administracyjne prowadzone wobec skarżącego, gdyż nastąpił upływ terminu przedawnienia.

Dodatkową z przyczyn, które legły u podstaw wydania w niniejszej sprawie wyroku uwzględniającego skargę, to kwestia nie wyjaśnienia przez Prezesa charakteru udzielonych we wskazanych okresach świadczeń opieki zdrowotnej.

Z tabeli, zamieszczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika jedynie, że skarżącemu we wskazanych okresach udzielono świadczeń opieki zdrowotnej w postaci leczenia stacjonarnego i wydano recepty.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika zatem jednoznacznie charakter udzielonych skarżącemu świadczeń, a w szczególności - czy przedmiotowe świadczenia miały charakter świadczeń gwarantowanych z podstawowej opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, czy też były to inne świadczenia, nie podlagające zwolnieniu z opłaty. Ani z akt sprawy ani też z dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby okoliczność ta była w ogóle przedmiotem analizy organu. W ocenie Sądu wskazane zagadnienie może mieć w sprawie istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, że udzielone danemu podmiotowi świadczenia opieki zdrowotnej miały charakter świadczeń gwarantowanych z podstawowej opieki zdrowotnej pozwoli na przyjęcie, że po myśli ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, podmiot ten nie byłby zobowiązany do uiszczenia kosztów tego świadczenia, co w konsekwencji czyniłoby niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt II SA/Go 528/21; LEX nr 3232852.

Kwestii tych nie może się także domyślać Sąd ani zakładać, że z pewnością skarżącemu zostały udzielone świadczenia inne niż gwarantowane.

W ocenie Sądu powyższe w dostateczny sposób obrazuje, że przy wydawaniu kontrolowanej decyzji doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak jednoznacznych ustaleń, że udzielone skarżącemu świadczenia nie są świadczeniami gwarantowanymi, przepisów prawa procesowego, jak i materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez brak rozważenia możliwości zastosowania art. 50 ust. 18 w zw. z art. 50 ust. 20, w szczególności zaś art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Z powyższych względów skarga musiała więc wywrzeć zamierzony skutek.

Stosownie do postanowień art. 153 P.p.s.a. organ administracji uwzględni zatem przedstawioną powyżej ocenę prawną i rozważy, czy w stanie faktycznym i prawnym sprawy możliwe jest jeszcze wydanie decyzji obejmującej obowiązek poniesienia kosztów udzielonych skarżącemu świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W tym zakresie Prezes podejmie zatem stosowne rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku.

Wobec zaś postanowień art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku.