Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1051/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części, w pozostałym zakresie oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 15
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Aleksandrowie Kujawskim na uchwałę Rady Gminy Raciążek z dnia 13 maja 2011 r. nr VII/59/2011 w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania 1. stwierdza nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w części obejmującej: Rozdział 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 5, Rozdział 2 pkt 1, pkt 2 lit. c i lit. d, Rozdział 3 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 5, 2. w pozostałej części skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 października 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Aleksandrowie Kujawskim wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Raciążek nr VII/59/2011 z dnia 13 maja 2011 r. podjętą w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego w Raciążku oraz warunków jego funkcjonowania. Zaskarżonej uchwale zarzucił rażące naruszenie art. 94 Konstytucji RP i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 994 – dalej "u.s.g.") oraz art. 6 ust. 2 pkt 4 i art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie ( t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1390, dalej "u.p.p.r.") w zw. z §118 w zw. z §143 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 283 – dalej "rozporządzenie"), poprzez wskazanie w załączniku do uchwały:

a) w rozdziale 1 ust. 1-5 działań podejmowanych przez gminę na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, powołania i składu Zespołu Interdyscyplinarnego, sposobu powołania Zespołu, prac grup roboczych, co stanowi powtórzenie art. 9a ust. 1-2, 10 i art. 9b ust. 1 i 2 u.p.p.r.,

b) w rozdziale 2 ust. 1 składu Zespołu, co stanowi powtórzenie art. 9a ust. 3 u.p.p.r. i przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 9a ust. 15 ustawy,

c) w rozdziale 2 ust. 2 lit. c obowiązku zachowania poufności informacji uzyskanych w ramach pracy Zespołu i obowiązku złożenia pisemnego oświadczenia o zachowaniu poufności, co stanowi modyfikację art. 9c ust. 3 u.p.p.r. i przekroczenie upoważnienia z art. 9a ust. 15 u.p.p.r.,

d) w rozdziale 2 ust. 2 lit. d przyczyn odwołania członka Zespołu, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego, wskazanego w art. 9a ust. 15 u.p.p.r.,

e) w rozdziale 2 ust. 3 lit. c przyczyn odwołania przewodniczącego Zespołu, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego, wskazanego w art. 9a ust. 15 u.p.p.r.,

f) w rozdziale 3 ust. 1-2, 4-5 i 8 warunków funkcjonowania Zespołu, co stanowi powtórzenie art. 9a ust. 7-9 i 13 u.p.p.r. oraz przekroczenie upoważnienia z art. 9a ust. 15 u.p.p.r.,

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że zaskarżona uchwała została przedstawiona Wojewodzie Kujawsko-Pomorskiemu, zaś organ nadzoru nie zakwestionował jej w trybie kontroli nadzwyczajnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 – dalej "u.s.g.") stanowi, że nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem.

Przedmiotem zaskarżenia jest akt prawa miejscowego - uchwała w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego w Gminie Raciążek oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania.

Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem odwołanie się do przepisów u.s.g., w której przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym (por. wyroki NSA z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, z 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, co do konieczności stwierdzenia nieważności uchwały w całości, jak i co do uznania za istotnie naruszające prawo wszystkich zakwestionowanych w skardze przepisów.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił pierwszego z zarzutów skargi, w zakresie stwierdzenia nieważności całego Rozdziału 1. załącznika.

Rozdział 1 pkt 1 załącznika, stanowi, że: "Gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie między innymi organizując pracę zespołu interdyscyplinarnego". Tymczasem treść art. 9a ust. 1 u.p.p.r. jest następująca: "Gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym". W istocie oba przepisy są zgodne co do ich treści. Kwestionowany przepis używa zwrotu – między innymi, gdy ustawa zawiera sformułowanie – w szczególności. Należy stwierdzić, że oba zwroty są identyczne, co do ich znaczenia, co sprawia, ze w istocie nie występuje modyfikacja przepisu ustawowego, lecz jego powtórzenie. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że wskazane powtórzenie skutkuje nieważnością omawianego przepisu. Przyjmując takie stanowisko, Sąd miał na uwadze to, iż nie w każdym wypadku powtórzenie w akcie prawa miejscowego przepisów ustawowych stanowi istotne naruszenie prawa, i że czasami taki zabieg prawodawczy może czynić akt prawa miejscowego dla jego adresata bardziej zrozumiałym i czytelnym. W sytuacji więc gdy powtórzenie materii ustawowej wiąże się wyłącznie z tym celem, i nie stwarza ono niebezpieczeństwa nieprawidłowego zdekodowania woli ustawodawcy co do znaczenia przepisu, objętego także aktem prawa miejscowego, a także gdy nie występuje zagrożenie konfliktu i niekompatybilności wzorca zachowania określonego w uchwale ze wzorcem określonym w akcie rangi ustawowej, to zdaniem Sądu, powielenie w takich warunkach w akcie prawa miejscowego materii ustawowej nie stanowi istotnego naruszenia prawa. W związku z tym, iż taki charakter mają ww. zapisy załącznika do uchwały, które powtarzają przepisy ustawy w sposób dosłowny, i w żaden sposób ich nie modyfikują - Sąd nie uznał, iż w sposób istotny naruszają one prawo i nie uwzględnił podniesionych w tym zakresie zarzutów skargi.

W rozdziale 1 pkt 2 załącznika ("zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w gminnym programie przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz w ramach realizacji założeń krajowego programu przeciwdziałania przemocy w rodzinie") doszło nie tylko do powtórzenia, ale i istotnej modyfikacji treści art. 9a ust. 2 u.p.p.r., zgodnie z którym "zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w gminnym programie przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie". Modyfikacja ta polegała na zawężeniu działań, określonych w ustawie, jako chroniących ofiary przemocy w rodzinie do działań określonych w zaskarżonym przepisie ograniczonych do tych, które objęte są krajowym programem przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Regulacja rozdziału 1 ust. 3 załącznika jest zasadniczo bezpośrednią kopią art. 9b ust. 2 u.p.p.r., z tą modyfikacją, że prawodawca lokalny usunął część dyspozycji tego przepisu dotyczącą podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5 u.p.p.r. (więcej o przekroczeniu delegacji ustawowej w zw. z pominięciem art. 9a ust. 3 i 5 u.p.p.r. w następnym akapicie). Zapis rozdziału 1 ust. 4 załącznika, zgodnie z którym "Zespół interdyscyplinarny powołuje Wójt Gminy Raciążek" jest nieuzasadnionym powtórzeniem treści art. 9a ust. 2 u.p.p.r. z tą różnicą, że w sposób zbędny konkretyzuje on wskazany w tym przepisie organ jako organ właściwy gminie Raciążek. Jakkolwiek jest to regulacja zbędna, to jednak nie stanowi ona istotnego naruszenia prawa, które wymagałoby stwierdzenia nieważności tej regulacji. Na gruncie zapisu rozdziału 1 ust. 5 załącznika do zaskarżonej uchwały doszło do powtórzenia i nieuprawnionej modyfikacji przepisu art. 9a ust. 10 u.p.p.r., zgodnie z którym "zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach". Organ wykroczył poza upoważnienie ustawowe modyfikując art. 9 ust. 10 u.p.p.r. w ten sposób, że powołał podstawę tworzenia ww. grup roboczych w postaci "porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy a instytucjami (jednostkami) wymienionymi w rozdziale II pkt 1". Jak słusznie zauważył skarżący, jest to nie do pogodzenia z art. 9a ust. 10 u.p.p.r., który w kompetencję tworzenia grup roboczych wyposaża wprost i bezwarunkowo zespół interdyscyplinarny.

W związku z powyższym, zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności Rozdziału 1 pkt 2,3 oraz 5.

Sąd z kilku względów stwierdził istotne naruszenie prawa kontrolując zgodność z prawem zapisu rozdziału 2 pkt 1 załącznika do zaskarżonej uchwały. Zasady okazał się zarzut skargi dotyczący nieuprawnionego powtórzenia w ramach tego punktu regulacji art. 9a ust. 3 u.p.p.r., regulacja uchwały jest bowiem zasadniczo tożsama z treścią ww. przepisu ustawy, z tą różnicą, że modyfikuje go w zakresie lokalnych instytucji szczebla gminnego i powiatowego. Po drugie zaś, wymieniając w ramach Rozdziału 2 pkt 1 uchwały katalog podmiotów wchodzących w skład zespołu interdyscyplinarnego, prawodawca lokalny pominął dyspozycję art. 9a ust. 3 pkt 6, ust. 4 i 5 u.p.p.r. wskazujących, że w skład zespołu wchodzą organizacje pozarządowe (art. 9a ust. 3 pkt 6 u.p.p.r.), kuratorzy sądowi (art. 9a ust. 4 u.p.p.r.) oraz istnieje możliwość powołania do zespołu także prokuratorów oraz przedstawicieli podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie (art. 9a ust. 5 u.p.p.r.). W sposób nieuprawniony wykroczył też poza delegację ustawową wskazując jako członków zespołu "przedstawicieli Sądu Rejonowego (Wydziału Rodzinnego i Nieletnich, Wydziałów Karnych i Kuratorskiej Służby Sądowej)", pomimo braku ku temu podstawy prawnej). Po trzecie wreszcie stwierdzić należy, że przepisy art. 9a ust. 3, 4 i 5 u.p.p.r. określają w sposób szczegółowy skład zespołu interdyscyplinarnego, zaś z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. wprost wynika, że kompetencją rady gminy nie jest określanie składu zespołu interdyscyplinarnego, a jedynie określenie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Tym bardziej zatem nie jest dopuszczalna modyfikacja jej składu, w tym pominięcie możliwości powołania przez burmistrza w skład zespołu podmiotów wymienionych w art. 9a ust. 3 pkt 6, art. 9a ust. 4 i 5 u.p.p.r.

Zgodzić należy się ze skarżącym co do zarzutów względem zapisu Rozdziału 2 pkt 2 lit. c załącznika, choć argumentacja Prokuratora dotycząca formy pisemnej oświadczenia, o którym mowa w tym zapisie, nie zasługuje na uwzględnienie. Regulacja rozdziału 2 pkt 2 lit c) załącznika stanowi, że "każdy członek zespołu interdyscyplinarnego, przed udziałem w pierwszym posiedzeniu, składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych, uzyskanych w trakcie realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie oraz o znajomości przepisów o odpowiedzialności karnej za udostępnianie danych osobowych lub umożliwienia do nich dostępu osobom nieuprawnionym". Powyższe narusza art. 9c ust. 2 i 3 u.p.p.r., który stanowi, że: "Członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych zobowiązani są do zachowania poufności wszelkich informacji i danych, które uzyskali przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3. Obowiązek ten rozciąga się także na okres po ustaniu członkostwa w zespole interdyscyplinarnym oraz w grupach roboczych" (ust. 2), przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi, o którym mowa w art. 9a ust. 2, oświadczenie o następującej treści: "Oświadczam, że zachowam poufność informacji i danych, które uzyskałem przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym." (ust. 3). Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 9a ust. 15 u.p.p.r., rada gminy upoważniona jest do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu oraz szczegółowych zasad jego funkcjonowania. Tym samym, w sytuacji, gdy ustawodawca wprowadzając obowiązek złożenia wójtowi oświadczenia określonej treści uwzględniającego świadomość odpowiedzialności karnej związanej z oczywiście poufnym i wrażliwym charakterem danych, nie zastrzegł żadnej formy złożenia tego oświadczenia, nie stanowi naruszenia prawa, a wręcz wskazanym i pożądanym jest doprecyzowanie przez radę formy takiego oświadczenia. Mieści się to, w ocenie Sądu, w sferze określenia szczegółowych zasad funkcjonowania zespołu. Mimo jednak powyższego stwierdzić należy, że treść rozdziału 2 pkt 2 lit. c) stanowi nie tylko powtórzenie, ale i niedopuszczalną modyfikację normy art. 9c ust. 3 u.p.p.r., która wypacza istotę tej regulacji ustawowej. Zakwestionowany zapis zobowiązuje bowiem do zachowania tajemnicy informacji uzyskanych w trakcie realizacji zadań jedynie w Zespole, podczas, gdy przepisy ustawy zobowiązują do zachowania tajemnicy informacji uzyskanych podczas pracy zarówno w Zespole, jak i w grupach roboczych, co wynika z treści art. 9c ust. 3 w zw. z art. 9c ust. 2. Poza tym, zakwestionowany zapis, określając konkretne zdarzenie, tj. "pierwsze posiedzenie", nie precyzuje charakteru tego posiedzenia.

W regulacji rozdziału 2 pkt 2 lit. d) załącznika prawodawca lokalny wskazał, że "członek zespołu interdyscyplinarnego i grupy roboczej może zostać odwołany w trybie natychmiastowym w przypadku uzasadnionego podejrzenia o naruszenie zasad poufności danych i informacji uzyskanych w ramach działania w zespole interdyscyplinarnym mocą zarządzenia Wójta Gminy Raciążek". Powyższe po pierwsze stanowi wykroczenie poza delegację ustawową określoną w przywołanym już art. 9a ust. 15 u.p.p.r. z tego względu, że przepis ten nie upoważnia do wprowadzania przez radę gminy materialnoprawnych przyczyn pozbawienia członkostwa, ale jedynie określenia procedury pozbawienia członkostwa. Słusznie też zauważył skarżący, że zapis ten wprowadza nieostrą kategorię "uzasadnionego podejrzenia (...)", co mogłoby stanowić obszar do nadużyć związanych z uznaniowym dyscyplinowaniem członków zespołu.

Co się natomiast tyczy zakwestionowania legalności pkt 3 lit a oraz pkt 3 lit c, Rozdziału 2, Sąd nie dopatrzył się w tych przepisach wady istotnego naruszenia prawa, która skutkowałaby koniecznością stwierdzenia ich nieważności. Omawiany pkt 3 lit a, stanowi, że: "Przewodniczący zespołu interdyscyplinarnego zostaje wybrany na posiedzeniu zespołu spośród jego członków w głosowaniu jawnym, zwykłą większością głosów". Regulacja ta wpisuje się w delegację ustawową, albowiem reguluje materię proceduralną. Ta sama konkluzja wynika z oceny treści pkt 3 lit c, który stanowi: "Przewodniczący zespołu może zostać odwołany na podstawie:

- uzasadnionego pisemnego wniosku któregokolwiek z członków zespołu interdyscyplinarnego, odwołanie następuje w wyniku głosowania jawnego, zwykłą większością głosów,

- pisemnej rezygnacji przewodniczącego zespołu,

- uzasadnionego, pisemnego wniosku Wójta Gminy Raciążek."

Wskazane, kwestionowane przepisy nie wskazują przesłanek merytorycznych odwołania przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego, lecz wprowadzają uregulowania proceduralne. Co się tyczy wprowadzenia określenia: "uzasadnionego pisemnego wniosku", to kontekst tej regulacji wskazuje, że chodzi tutaj o wniosek zawierający motywy uzasadniające odwołanie. Jest to więc element procedury, a nie materialnego wymogu. Z tych też powodów, Sąd nie uznał, by przepisy Rozdziału 2 pkt 3 lit aoraz lit. c, istotnie naruszały prawo, a co za tym idzie nie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. regulacji.

Treść Rozdziału 3 pkt 1 załącznika do zaskarżonej uchwały stanowi, że "Zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy Raciążek a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład". Stwierdzić należy, że zapis ten jest niedozwoloną modyfikacją regulacji wyższej rangi, tj. art. 9a ust. 8 u.p.p.r., zgodnie z którym "Zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych między wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, o których mowa w ust. 3 lub 5". Jak wskazano, w załączniku do zaskarżonej uchwały w ogóle pominięto obecność w zespole organizacji pozarządowych oraz możliwość wejścia w skład zespołu prokuratorów oraz przedstawicieli podmiotów innych niż określone w art. 9a ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Narusza to w sposób istotny prawo.

Słusznie też zarzucił skarżący, że w regulaminie w zapisie Rozdziale 3 pkt 2 powtórzono treść art. 9a ust. 13 u.p.p.r., przy czym dodać tu należy, że powtórzenie to połączone zostało z modyfikacją ww. przepisu, usunięto bowiem jego część odnoszącą się do członków grup roboczych (w załączniku: "Członkowie zespołu interdyscyplinarnego wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych", podczas gdy zgodnie z ustawą dyspozycja ta winna dotyczyć również członków grup roboczych). Wada ta również w sposób istotny narusza prawo.

Dalej stwierdzić należy, że zapis Rozdziału 3 pkt 4 jest powtórzeniem art. 9a ust. 9 u.p.p.r., z modyfikacją polegającą na wskazaniu konkretnego, wymienionego z nazwy podmiotu zapewniającego obsługę organizacyjno-techniczną Zespołu. Jest to regulacja zbędna, lecz nie narusza ona w sposób istotny prawa.

Powtórzeniem z dokonaniem istotnej modyfikacji (z zastosowaniem istotnej zmiany semantycznej) art. 9a ust. 7 u.p.p.r. jest zapis Rozdziału 3 ust. 5 załącznika, zgodnie z którym "spotkania zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb, nie rzadziej niż raz na kwartał" (ustawodawca w art. 9 lit. a ust. 7 u.p.p.r., użył sformułowania "nie rzadziej, niż raz na trzy miesiące". spotkania odbywają się w zależności od potrzeb nie rzadziej jednak niż raz na kwartał stanowi bezzasadne powtórzenie i modyfikację zapisu art. 9a ust. 7 u.p.p.r. Przepis ten stanowi, że posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące. Wprawdzie nie w każdym wypadku modyfikacja semantyczna regulacji ustawowej stanowi istotne naruszenie prawa, ale w ocenie Sądu wprowadzanie takich zapisów do uchwały jest przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Regulacja ustawowa jest bardziej precyzyjna i gwarantuje odbywanie się posiedzeń nie rzadziej niż raz na trzy miesiące, gdy zakwestionowana tymczasem regulacja nie daje pewności, że tak będzie. Wynika to z okoliczności, że odbycie posiedzenia w pierwszym miesiącu kwartału oraz następnie w ostatnim miesiącu następnego kwartału, spowoduje niedopuszczalną (z punktu widzenia regulacji ustawowej) przerwę pomiędzy posiedzeniami przekraczającą trzy miesiące. W konsekwencji stanowi to niedopuszczalną modyfikację przepisów ustawy, co powoduje istotne naruszenie prawa.

Sąd stwierdził, że część argumentacji skargi nie odnosi się do zaskarżonego aktu, albowiem wykazywano w niej wadliwość zapisów nieistniejących w załączniku do zaskarżonej uchwały (w uzasadnieniu skargi wskazano na wadliwość §1 ust. 5 oraz §1 ust. 6 załącznika, załącznik do uchwały nie posiada jednak takich jednostek redakcyjnych).

Ponadto skarżący w sposób wadliwy określił zaskarżone jednostki redakcyjne. Rozdziały nie posiadają ustępów, lecz punkty. Sam gminny uchwałodawca, tak zresztą określa te jednostki, co wynika z treści Rozdziału 1 pkt 5.

Podzielając więc zasadniczo stanowisko skarżącego, z uwagi na omówione przypadki niezasadnych zarzutów istotnego naruszenia prawa, zaszły przesłanki do oddalenia skargi w zakresie omówionym wyżej. Sąd uznał, że regulacje, które nie zostały objęte sankcją nieważności mogą funkcjonować w obrocie prawnym, albowiem regulują one kwestie proceduralne, co mieści się w zakresie delegacji ustawowej.

Odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, wskazać tylko należy, że powzięte w przeszłości stanowisko organu nadzoru względem zaskarżonej uchwały nie wpływa na możliwość jej kontroli sądowoadministracyjnej, w sytuacji jej zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ani tym bardziej na wynik tej kontroli.

Mając to na uwadze powyższe, orzeczono, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a.