Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 208/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 6, art. 10 ust. 1, art. 10 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 188 poz 1840
law: Ustawa z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 3 575 (trzy tysiące pięćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł. określił A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 38.578 zł.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że od 8 maja 2009 r. Spółka jest właścicielem nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 22/24. W związku z powyższym od czerwca 2009 r. ciążył na niej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej "u.p.o.l."). Organ wskazał też, że [...] r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za lata 2009-2010, w której wykazała powierzchnie użytkowe gruntów i budynków oraz wartość budowli jako zwolnione z podatku z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Ł. Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE). W dniu 24 lutego 2011 r. podatniczka wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie powyższego zwolnienia. Prezydent Miasta Ł. w interpretacji z [...] r. stwierdził, że stanowisko Spółki co do możliwości skorzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840 ze zm.; dalej "ustawa zmieniająca") jest nieprawidłowe, ponieważ Spółka nie była podatnikiem podatku od nieruchomości w 2000 r. w zakresie przedmiotów opodatkowania zlokalizowanych na terenie Ł. SSE.

Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 4 ustawy zmieniającej poprzez jego błędne zastosowanie. Argumentowała, że przepis ten określa sposób liczenia wysokości zwolnienia, odnosząc się do stanu gruntów, budowli i budynków będących podstawą do obliczenia podatku za 2000 r. i stawek obowiązujących w tym roku w danej gminie, nie przesądza natomiast tego, kto powinien być podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do przedmiotowych nieruchomości. Podatnikiem może być bowiem kolejny właściciel nieruchomości pod warunkiem, że jest przedsiębiorcą, który otrzymał zezwolenie na wykonywanie działalności w SSE. Art. 10 ust. 2-4 ustawy zmieniającej mają charakter przepisów limitujących wysokość przyznawanej pomocy regionalnej. W ust. 4, na który powołuje się organ, wskazuje się limit pomocy regionalnej, który przyznaje gmina na rzecz wszystkich przedsiębiorców działających w specjalnej strefie ekonomicznej. Przepis ten nie odnosi się do wysokości zwolnienia o charakterze indywidualnym, został on wprowadzonym w szczególności na okoliczność powiększenia specjalnej strefy ekonomicznej. Wobec powyższego przepis adresowany do gminy, regulujący przekazywanie środków samorządowi terytorialnemu, nie może wpływać na zwolnienie przysługujące przedsiębiorcom działającym w SSE, unormowane w art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej. W ocenie strony, za taką interpretacją przemawiał też fakt, że w 2000 r. żaden przedsiębiorca działający na terenie Ł. SSE nie płacił podatku od nieruchomości z uwagi na obowiązujące w tym okresie zwolnienie uchwalone przez Radę Miasta Ł.. Biorąc pod uwagę, że w 2000 r. podatek nie był obliczany w stosunku do wszystkich przedsiębiorców działających w SSE, to przy przyjętej przez organ wykładni art. 10 ust. 4 ustawy zmieniającej, niemożliwe byłoby zastosowanie zwolnienia w stosunku do jakiegokolwiek przedsiębiorcy działającego w strefie.

Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Wskazało, że Spółka nabyła [...] r. od Ł. SSE na własność nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A 22/24, w skład której wchodziła: działka gruntu o łącznej powierzchni 0,4215 ha, budynek o powierzchni użytkowej 1.485 m2, budynek o powierzchni użytkowej 1.813 m2 i budowle o wartości 97.000 zł. Następnie nieruchomość ta została podzielona na dwie działki, jedną o powierzchni 0,2032 ha i drugą o powierzchni 0,2183 ha. W dniu [...] r. Spółka sprzedała działkę o powierzchni 0,2032 ha wraz z budynkiem. Tym samym obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na 2009 r. istniał w 2010 r. od całej nieruchomości obejmującej obie działki wraz z budynkami i budowlami zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.p.o.l.

Organ zaznaczył, że kwestią sporną w tej sprawie pozostaje możliwość skorzystania przez Spółkę ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie SSE. W tym zakresie SKO wskazało, że w myśl art. 1b ust. 2 u.p.o.l., zwolnienia z podatku od nieruchomości przyznane z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych regulują przepisy ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Jak stanowi art. 10 ust. 1 tej ustawy zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budowle i budynki, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia, zmienionego stosownie do przepisów art. 6, przez przedsiębiorcę, do którego stosuje się art. 5 ust. 2, w okresie ważności tego zezwolenia. Art. 10 ust. 2 ustawy stanowi zaś, że zwolnienia, o których mowa w ust. 1, stanowią regionalną pomoc publiczną na wspieranie nowych inwestycji, a art. 10 ust. 3, że wielkość zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, wlicza się do maksymalnej dopuszczalnej pomocy publicznej określonej w art. 5 ust. 2. Jednocześnie zgodnie z art. 10 ust. 4, wysokość zwolnienia określa się według stanu gruntów, budowli i budynków będących podstawą obliczenia podatku za rok 2000 i według stawek podatku obowiązujących w roku 2000 w danej gminie. Dalej organ wskazał, że w myśl art. 6 ustawy przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed 1 stycznia 2001 r., może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. (ust. 1). We wniosku, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca może wnosić także o zmianę warunków zezwolenia, w szczególności w zakresie poziomu zatrudnienia i wielkości nakładów inwestycyjnych (art. 6 ust. 2). Termin złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, upływa z dniem 31 grudnia 2007 r. (art. 6 ust. 5). Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, dochody uzyskane przez przedsiębiorcę innego niż przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy na podstawie zezwolenia wydanego przed dniem 1 stycznia 2001 r., są zwolnione z podatku dochodowego w zakresie ustalonym w art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1, z tym że:

1) maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy publicznej wynosi:

30 % kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. - dla przedsiębiorców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym,

75 % kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. - dla przedsiębiorców prowadzących działalność inną niż określona w lit. a na podstawie zezwolenia wydanego przed dniem 1 stycznia 2000 r.,

50 % kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. - dla przedsiębiorców prowadzących działalność inną niż określona w lit. a na podstawie zezwolenia wydanego po dniu 31 grudnia 1999 r.,

przy ustaleniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej, o której mowa w pkt 1, uwzględnia się koszty inwestycji poniesione przez przedsiębiorcę w trakcie obowiązywania zezwolenia,

przy ustaleniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej uwzględnia się całkowitą wielkość pomocy publicznej, jaką uzyskał przedsiębiorca od dnia 1 stycznia 2001 r., z wyłączeniem pomocy publicznej wynikającej z deklaracji podatkowej złożonej za rok 2000,

do określenia wielkości pomocy publicznej z tytułu zwolnienia z podatku dochodowego przyjmuje się dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, pomniejszony o równowartość strat poniesionych na tej działalności przez przedsiębiorcę.

Poza tym stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej, z zastrzeżeniem ust. 6, przedsiębiorca, który posiada zezwolenie uzyskane przed dniem 1 stycznia 2001 r., zachowuje prawo do zwolnień podatkowych określonych w art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r.:

w okresie do dnia 31 grudnia 2011 r. - jeżeli był on w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy małym przedsiębiorcą,

w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r. - jeżeli był on w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy średnim przedsiębiorcą

- w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia nr 70/2001/WE z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001 r.; dalej "rozporządzenie nr 70/2001/WE").

Z treści powyższych przepisów organ podatkowy wywiódł, że aby Spółka mogła być zwolniona z podatku od nieruchomości za 2009 r. w stosunku do nieruchomości położonej w SSE, to musiałaby spełnić łącznie następujące warunki:

uzyskać zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej przed dniem 1 stycznia 2001 r. (art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy);

posiadać w 2009 r. w specjalnej strefie ekonomicznej grunty, budowle i budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 ustawy);

złożyć do 31 grudnia 2007 r. wniosek do ministra właściwego do spraw gospodarki o zmianę w/w zezwolenia polegającą na zastosowaniu przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600, ze zm.; dalej "u.s.s.e.") w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. (art. 6 ust. 1 i ust. 5 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy);

uzyskać od ministra właściwego do spraw gospodarki zmianę zezwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy);

być w okresie ważności zezwolenia ministra właściwego do spraw gospodarki (art. 10 ust. 1 ustawy);

nie być w dniu 1 maja 2004 r. małym ani średnim przedsiębiorcą w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia nr 70/2001/WE (art. 5 ust. 1 i ust. 2 oraz z art. 12 in principio w związku z art. 10 ust. 1 ustawy);

wielkość zwolnienia z podatku od nieruchomości (stanowiącego regionalną pomoc publiczną na wspieranie nowych inwestycji) musi mieścić się w maksymalnej dopuszczalnej pomocy publicznej tj.

w 30% kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. – dla przedsiębiorców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym,

w 75% kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. - dla przedsiębiorców prowadzących działalność inną niż w sektorze motoryzacyjnym na podstawie zezwolenia wydanego przed dniem 1 stycznia 2000 r.,

w 50% kosztów inwestycji poniesionych do dnia 31 grudnia 2006 r. - dla przedsiębiorców prowadzących działalność inną niż w sektorze motoryzacyjnym na podstawie zezwolenia wydanego po dniu 31 grudnia 1999 r.,

przy ustaleniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej uwzględnia się koszty inwestycji poniesione przez przedsiębiorcę w trakcie obowiązywania zezwolenia,

przy ustaleniu dopuszczalnej wielkości pomocy publicznej uwzględnia się całkowitą

wielkość pomocy publicznej, jaką uzyskał przedsiębiorca od dnia 1 stycznia 2001 r.,

z wyłączeniem pomocy publicznej wynikającej z deklaracji podatkowej złożonej za rok 2000,

- do określenia wielkości pomocy publicznej z tytułu zwolnienia z podatku dochodowego przyjmuje się dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, pomniejszony o równowartość strat poniesionych na tej działalności przez przedsiębiorcę (art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy);

być w 2000 r. w specjalnej strefie ekonomicznej właścicielem nieruchomości lub obiektów budowlanych albo posiadaczem nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność gminy, w tym przypadku Gminy Miasta Ł. (art. 10 ust. 4 ustawy w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.p.o.l.);

wysokość zwolnienia z podatku od nieruchomości określa się według stanu gruntów, budowli i budynków w roku 2000 w specjalnej strefie ekonomicznej na terenie gminy, w tym przypadku Gminy Miasta Ł. (art. 10 ust. 4 ustawy);

SKO argumentowało, że Spółka nie przedstawiła dowodów na spełnienie łącznie wszystkich w/w przesłanek pomimo, że była ona wzywana zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez organ odwoławczy do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podkreśliło, że to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania jest zwolniony z podatku. W ocenie organu odwoławczego nawet gdyby przyjąć, że Spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE przed 1 stycznia 2001 r., posiadała w 2009 r. w SSE grunty, budowle i budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, złożyła do 31 grudnia 2007 r. wniosek do ministra właściwego do spraw gospodarki o zmianę zezwolenia i uzyskała wnioskowaną zmianę i miało to miejsce w okresie ważności zezwolenia ministra właściwego do spraw gospodarki - to brak dowodów na to, że 1 maja 2004 r. Spółka nie była ani małym ani średnim przedsiębiorcą, a także że wielkość zwolnienia z podatku mieściłaby się w maksymalnej dopuszczalnej pomocy publicznej dla Spółki oraz że Spółka była w 2000 r., na terenie SSE, właścicielem nieruchomości lub obiektów budowlanych albo posiadaczem nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Gminy Miasta Ł. z uwzględnieniem stanu gruntów, budowli i budynków w roku 2000. SKO podkreśliło, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości w 2000 r. była B Spółka akcyjna w Ł., a nie Gmina Miasto Ł..

W skardze Spółka podniosła zarzut naruszenia:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 233 § 1 i § 2 w zw. z art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej "O.p.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji podczas, gdy SKO powinno przedmiotową decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części i równocześnie nie było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 229 O.p.;

b) art. 191 O.p. poprzez dokonanie oceny okoliczności sprawy z pominięciem części zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj.:

nieuwzględnienie dowodów posiadanych przez Prezydenta Miasta Ł. potwierdzających, że Spółka ma prawo do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej w postaci: pisma z 19 lipca 2010 r. do Wydziału Finansowego Urzędu Miasta Ł. dotyczącego protokołu kontroli i zawierającego zgłoszenie zastrzeżeń i wyjaśnień do protokołu, w tym potwierdzającego, że 1 maja 2004 r. Spółka nie była ani małym ani średnim przedsiębiorcą w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia nr 70/2001/WE; oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki z 28 października 2010 r., że Spółkę należy zaliczyć do przedsiębiorstw innych niż małe i średnie i z 18 listopada 2010 r., że na dzień wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej, tj. 1 maja 2004 r., Spółka nie spełniała kryterium niezależności,

• nieuwzględnienie przez organy podatkowe obu instancji pozostałego materiału dowodowego potwierdzającego prawo Spółki do zwolnienia z podatku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej, który był już przedmiotem badania w trakcie kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości opodatkowania gruntów, budynków i budowli za lata 2009-2010. W tym zakresie organy podatkowe nie uwzględniły w szczególności:

- powołanego wyżej pisma z 19 lipca 2010 r. w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej co stanowiło potwierdzenie, że (a) Spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE przed 1 stycznia 2001 r. (tj. 8 listopada 1999 r.), (b) Spółka złożyła do 31 grudnia 2007 r. wniosek do Ministra właściwego ds. Gospodarki o zmianę wyżej wskazanego zezwolenia oraz (c) Spółka uzyskała od ministra wnioskowaną zmianę zezwolenia [...] r.;

- pisma z 19 listopada 2010 r., w którym Urząd Miasta Ł. potwierdził prawo Spółki do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej;

c) art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez niepodjęcie przez organy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także poprzez niezebranie całego materiału dowodowego;

d) art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne, tj.:

pominięcie istotnych dowodów potwierdzających prawo Spółki do zwolnienia z podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej, bez wskazania przyczyn, dla których organ odmówił tym dowodom wiarygodności;

powołanie błędnej podstawy prawnej, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. podczas, gdy SKO powinno odwołać się do ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.;

wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji wydanej w pierwszej instancji polegające na niewskazaniu warunków uprawniających do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia oraz niewskazaniu, w oparciu o przepisy której ustawy należy rozumieć pojęcie "podatnika podatku od nieruchomości";

e) art. 121 O.p. poprzez działanie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych polegające na:

niejednolitej interpretacji art. 10 ust. 4 ustawy zmieniającej, co stanowi wprowadzenie w błąd podatnika, skutkujące wyciągnięciem w stosunku do niego negatywnych konsekwencji;

odmiennym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji przez organy podatkowe obu instancji, między innymi w zakresie: warunków uprawniających do skorzystania ze zwolnienia i kwestii udowodnienia spełnienia warunków uprawniających do skorzystania ze zwolnienia;

nieuwzględnieniu przez SKO dowodów posiadanych przez Prezydenta Miasta Ł.;

zmienności stanowisk organu podatkowego odnośnie możliwości stosowania przez Spółkę zwolnienia: nieuwzględnienie w trakcie postępowania podatkowego pisma z 19 listopada 2010 r., w którym Urząd Miasta Ł. potwierdził prawo Spółki do korzystania ze zwolnienia, zmianę z urzędu przez Prezydenta Miasta Ł. pismem z 17 maja 2011 r. interpretacji indywidualnej z [...] r. potwierdzającej prawo Spółki do zwolnienia;

wyjaśnianiu wątpliwości i niejasności w zakresie brakującego materiału dowodowego oraz interpretacji art. 10 ust. 1-4 ustawy zmieniającej na korzyść urzędu zamiast na korzyść podatnika;

nieinformowaniu Spółki przez organ pierwszej instancji o istnieniu wszystkich przesłanek uprawniających do zwolnienia z podatku oraz o konieczności przedstawienia dowodów potwierdzających ich spełnienie, co stanowiło naruszenie art. 121 O.p.;

f) art. 120 O.p. poprzez wyjście poza ramy przepisów prawa, tj. niewypełnienie wymogów w zakresie przebiegu postępowania podatkowego i analizy materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie decyzji naruszających wskazane powyżej przepisy O.p.;

2. naruszenia prawa materialnego, tj.:

a) art. 10 ust. 1-4 ustawy zmieniającej poprzez:

• błędną interpretację i przyjęcie, że jednym z warunków zastosowania zwolnienia jest to, aby:

- w 2000 r. Spółka była w SSE właścicielem nieruchomości lub obiektów budowlanych albo posiadaczem nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Gminy Miasta Ł.,

- przedsiębiorca był "podatnikiem podatku od nieruchomości" w 2000 r. w zakresie przedmiotów opodatkowania zlokalizowanych na terenie Ł. SSE,

podczas, gdy przepis ten określa sposób liczenia wysokości zwolnienia z podatku od nieruchomości, odnosząc się do stanu gruntów, budowli i budynków będących podstawą do obliczenia podatku za rok 2000 i stawek obowiązujących w roku 2000 w danej gminie i ma za zadanie limitować wydatki budżetu państwa na pomoc regionalną w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości przedsiębiorców działających w SSE, które to wydatki są gminie rekompensowane w postaci subwencji ogólnej.

• zastosowanie prawa wstecz, tj. odnoszenie przez SKO do stanu faktycznego, który miał miejsce wcześniej przepisu, który został ustanowiony później, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r.

Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Kontrowersje w niniejszej sprawie budzi to, czy strona skarżąca mogła skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840 ze zm.).

W ocenie organów podatkowych obu instancji Spółka nie wykazała, że spełnia warunki umożliwiające zastosowanie powyższego zwolnienia. Skarżąca prezentuje odmienne stanowisko twierdząc, że zachodzą w jej przypadku przesłanki pozwalające na skorzystanie ze zwolnienia podatkowego.

Rozważania rozpocząć więc należy od sprecyzowania powyższych przesłanek, bowiem między innymi na tym tle zaistniał spór między podatnikiem a organem podatkowym, podkreślając jednocześnie, że okolicznością niekwestionowaną jest to, że Spółka od maja 2009 r. jest właścicielem gruntów, budynków i budowli położnych na terenie SSE wykorzystywanych przez nią w prowadzonej działalności gospodarczej.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budowle i budynki, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia, zmienionego stosownie do przepisów art. 6, przez przedsiębiorcę, do którego stosuje się art. 5 ust. 2, w okresie ważności tego zezwolenia.

Przepis ten bezpośrednio oraz poprzez odesłanie wskazuje na szereg warunków, których spełnienie umożliwia zastosowanie zwolnienia.

Po pierwsze, zwolnienie dotyczy gruntów, budowli lub budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE.

Po drugie, działalność gospodarcza musi być prowadzona na terenie SSE na podstawie zezwolenia zmienionego stosownie do art. 6 ustawy. Z art. 6 (cytowanego już wyżej) wynika zaś, że przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed 1 stycznia 2001 r., może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. (ust. 1). Termin złożenia powyższego wniosku upływa z dniem 31 grudnia 2007 r. (ust. 5).

Po trzecie, działalność na terenie SSE ma prowadzić przedsiębiorca, do którego stosuje się art. 5 ust. 2 ustawy. Z przepisu tego (również już wyżej cytowanego) wynika, że zwolnienie dotyczy przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE przed 1 stycznia 2001 r. i w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 1 maja 2004 r., nie byli małymi lub średnimi przedsiębiorcami. Przepis określa też maksymalną dopuszczalną wielkość pomocy publicznej dla takich przedsiębiorców.

Wreszcie po czwarte, zwolnieniem objęte są grunty, budynki i budowle zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zmienionego zezwolenia, o którym była już mowa, w okresie jego ważności.

Innych przesłanek skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej i podane w nim przepisy odesłania, nie przewidują (por. też Komentarz do art.1(b) ustawy o podatku od nieruchomości, Leonard Etel, LEX 2012).

Warunek wskazywany przez organy podatkowe w postaci bycia w 2000 r. właścicielem nieruchomości lub obiektów budowlanych albo posiadaczem nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność gminy (w tym przypadku Gminy Miasta Ł.), nie wynika ani z art. 10 ust. 1 ani z art. 10 ust. 4 ustawy zmieniającej, na który powołuje się SKO. Art. 10 ust. 4, jak słusznie podnosi strona skarżąca, normuje jedynie kwestię ustalania wysokości zwolnienia, w żaden zaś sposób nie da się z tego przepisu wywieść, że zwolnienie dotyczy tych przypadków, w których przedsiębiorcy byli w 2000 r. na terenie SSE właścicielami lub posiadaczami, stanowiących własność gminy, nieruchomości lub obiektów budowlanych objętych przedmiotowym zwolnieniem.

W związku z powyższym przyjęta przez organ wykładnia art. 10 ust. 4 ustawy zmieniającej jest błędna w tym sensie, że uwzględnia treści, których przepis ten nie zawiera i wymaga od podatnika by spełniał warunek zwolnienia nieprzewidziany w ustawie.

Zastrzeżenia Sądu budzi nie tylko sposób rozumienia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego dotyczących omawianego zwolnienia, ale również zastosowane przez organ odwoławczy zasady procedowania.

Bezsprzecznie redakcja art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej może budzić, a jak pokazuje niniejsza sprawa, budzi wątpliwości. Poprzez zastosowane odesłanie do innych przepisów tej ustawy, ustalenie warunków zwolnienia przez podmiot, który chce z niego skorzystać, nie jest łatwe. Z tej przyczyny, wymaganie od strony postępowania by z własnej inicjatywy wskazała wszystkie dowody potwierdzające prawo do zwolnienia, bez wyraźnych wskazówek ze strony organu co do okoliczności, które powinny zostać wykazane, narusza art. 121 § 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Z całą pewnością wezwania organu do przedstawienia dowodów i wyjaśnień na okoliczność spełniania konkretnych przesłanek zwolnienia podatkowego nie zastępuje poinformowanie strony w trybie art. 200 § 1 O.p. o tym, że w ciągu 7 dni może się wypowiedzieć w sprawie zebranego materiału dowodowego, na co powoływał się organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę.

Znamienne w sprawie jest to, że decyzja SKO, na co trafnie zwraca uwagę strona skarżąca, choć zmierzała do tego samego skutku co decyzja organu pierwszej instancji, a mianowicie do wykazania braku podstaw do skorzystania przez stronę ze zwolnienia z podatku, opiera się na innej argumentacji. W uzasadnieniu decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. stwierdzono, że Spółka nie była w 2000 r. podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów, budynków i budowli na terenie SSE. Ten argument, wywiedziony z kolei z niekorzystnej dla Spółki indywidualnej interpretacji podatkowej Prezydenta Miasta Ł. z [...] r., był podstawą decyzji wymiarowej. W odwołaniu strona zwalczała powyższe stanowisko organu podnosząc, że wskazywana przez organ przesłanka posiadania statusu podatnika podatku od nieruchomości w 2000 r. nie wynika z przepisów statuujących przedmiotowe zwolnienie podatkowe. SKO natomiast, podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji co do zasady, rozbudowało argumentację o braku podstaw do stosowania wobec Spółki zwolnienia podatkowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na dziewięć przesłanek, których spełnienie warunkuje skorzystanie ze zwolnienia i skonstatował, że strona nie udowodniła, że spełnia te warunki. Podkreślił przy tym, że Spółka w 2000 r., co jest okolicznością bezsporną, nie była na terenie SSE właścicielem nieruchomości lub obiektów budowlanych lub posiadaczem nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Gminy Ł., wobec czego nawet gdyby spełniała pozostałe warunki, nie mogłaby skorzystać z analizowanego zwolnienia.

Jak już Sąd wyżej wyjaśnił, powyższa przesłanka nie ma oparcia w treści przepisów normujących omawiane zwolnienie, a zatem przy ocenie tego, czy Spółka może korzystać ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, nie może być w ogóle brana pod uwagę.

Zgodzić się należy z zarzutami strony skarżącej, że organy podatkowe błędnie zakładając, że brak posiadania statusu podatnika podatku od nieruchomości w 2000 r. w odniesieniu do gruntów, budynków i budowli na obszarze SSE wyklucza skorzystanie ze zwolnienia z podatku, zaniechały podjęcia działań zmierzających do ustalenia, czy Spółka spełnia pozostałe warunki, które wynikają z art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej i przepisów, do których on odsyła.

Rację ma SKO wskazując, że to podatnik powinien wykazać, że znajduje się w sytuacji umożliwiającej skorzystanie ze zwolnienia podatkowego, nie oznacza to jednak, że organy podatkowe są w takim przypadku zwolnione od obowiązku podejmowania jakichkolwiek działań zmierzających do ustalenia, czy podatnik może skorzystać z preferencji podatkowej.

Art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej zawiera na tyle skomplikowaną treść, że organ w toku postępowania powinien wezwać stronę do przedłożenia odpowiednich dokumentów, ewentualnie złożenia uzupełniających wyjaśnień, umożliwiających ustalenie, czy strona spełnia określone w nim warunki skorzystania ze zwolnienia czy nie. Pominięcie tych czynności i wydanie decyzji uzasadnianej brakiem wykazania przez stronę istnienia przesłanek, które organ sformułował dopiero w decyzji ostatecznej godzi w podstawowe zasady postępowania w tym w zasadę zaufania do organów wyrażone w art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

W toku ponowionego postępowania organy podatkowe będą zobowiązane do uzupełnienia postępowania dowodowego pod kątem ustalenia, czy Spółka spełnia warunki skorzystania ze zwolnienia podatkowego z art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej, wskazane przez Sąd. W tym celu zwróci się do strony o przedstawienie dokumentów i złożenie wyjaśnień, w tym o przedłożenie pism, na które skarżąca powołuje się w skardze, a z których jej zdaniem wynika, że spełnia warunki skorzystania ze zwolnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a") uchylił zaskarżoną decyzję SKO.

Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji znajduje podstawę w treści art. 152 P.p.s.a.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 3 pkt 1 lit. e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153).

D. B.