Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 374/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 122 w zw. z art. 187 oraz  art. 21 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od marca do grudnia 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem Sądu Rejonowego w S. S. z 4 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...] spadek po Z. P. nabyła J. P., A. M., B. P., S. P., S. C. (poprzednio nazwisko A.) i T. P., P. P. i D. P.. Przedmiotem spadku były między innymi nieruchomości położone przy ul. B. i S. Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. S. z dnia 20 lutego 2013 r. (sygn. akt [...]), uprawomocnionym 1 lutego 2014 r. udział przysługujący S. C. w wysokości [...] części przeniesiony został na rzecz A. M., co oznaczało, że współwłaścicielką wyżej wymienionej nieruchomości S. C. była jedynie w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 1 lutego 2014 r. (o fakcie tym organ podatkowy poinformowany został 21 sierpnia 2014 r.).

2. Postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. zmienionym postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. podatkowy Organ I instancji wszczął wobec J. P., A. M., B. R., S. P. T. P., D. P., P. P. i S. C. postępowanie podatkowe w celu ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2014 r.

Jak ustalono w trakcie postępowania, zgodnie z ewidencją podatkową prowadzoną przez Organ podatkowy:

1). powierzchnia użytkowa budynku niemieszkalnego, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] Miasta S. S. przy ul.[..,] , zgłoszona do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wynosiła [...] m2. Z kolei według danych pochodzących z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę S., na przedmiotowej działce zlokalizowany jest budynek dwukondygnacyjny o powierzchni zabudowy [...] m2.

2). powierzchnia użytkowa budynku niemieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] Miasta S. S. przy ul. [...] zgłoszona do opodatkowania wynosi [...] .

3. Mając na uwadze rozbieżności w zgromadzonych danych dotyczących opodatkowania budynku przy ul. [...] oraz wątpliwości co do powierzchni użytkowej budynku przy ul.[..] , postanowieniem z 9 czerwca 2015 r. współwłaściciele wymienionych nieruchomości wezwani zostali w celu przedłożenia do oględzin wszelkich dowodów, z których jednoznacznie będzie wynikać powierzchnia użytkowa budynków położonych na wyżej wymienionych nieruchomościach z uwzględnieniem wysokości poszczególnych kondygnacji (w tym piwnic) z wyłączeniem klatek schodowych (np. dokumentacja budowlana, operat szacunkowy, pozwolenie na użytkowanie itp.).

Pomimo prawidłowego zawiadomienia wszystkich współwłaścicieli przedmiotowych nieruchomości dowód z oględzin dokumentów przeprowadzony został jedynie w obecności pełnomocnika D. P.. W trakcie oględzin pełnomocnik Strony przedłożył:

1). operat szacunkowy sporządzony przez biegłego sądowego Z. W. w dniu 3 sierpnia 2012 r. dotyczący wyceny między innymi:

- nieruchomości zabudowanej oznaczonej numerem geodezyjnym działki [...] położonej w obrębie 2 miasta S. S. przy ul. [...] - stron 49,

- nieruchomości zabudowanej oznaczonej numerem geodezyjnym działki [...] położonej w obrębie 1 miasta S. S. przy ul. [...] - stron 49,

2). projekt S. – P. i W. zawierający między innymi opis techniczny S. położonego na nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym działki [...] położonej w obrębie 1 miasta S. S. przy ul. [..] - stron 7,

3). dokumentację techniczną cukierni zawierającą opis techniczny i plany zagospodarowania nieruchomości zabudowanej oznaczonej numerem geodezyjnym działki [...] położonej w obrębie 2 miasta S. S. przy ul. [...] - stron 49.

Z przeprowadzonej 26 czerwca 2015 r. czynności sporządzony został protokół oględzin podpisany przez wszystkie osoby biorące w nich udział.

4. W dniu 1 lipca 2015 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo pełnomocnika A. M. informujące, iż A. M. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca") nie dysponuje żadnymi dokumentami, z których jednoznacznie będzie wynikać powierzchnia użytkowa budynków położonych m.in. przy ul. B. i S., nie licząc znajdującej się już w posiadaniu Organu opinii Z. W..

5. Jak ustalił Organ I instancji, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków nieruchomość położona przy ul. [...] w S. S. to nieruchomość zabudowana budynkiem dwukondygnacyjnym częściowo podpiwniczonym o charakterze przemysłowym, składająca się z działki o numerze ewidencyjnym [...] obrębu 2 miasta S. S. o powierzchni [...] m2 obejmująca użytki gruntowe: [...] , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] przez Sąd Rejonowy w S. S. - V Wydział Ksiąg Wieczystych.

Z przedłożonej dokumentacji technicznej obiektu oraz operatu szacunkowego sporządzonego 3 sierpnia 2012 r. przez biegłego sądowego Z. W., wynikało, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest budynkiem składającym się z dwu części: produkcyjnej - parterowej oraz handlowo-socjalnej. Część handlowa przewidziana na parterze a część socjalna na piętrze. Pod częścią produkcyjną zaprojektowano piwnice - kotłownia, skład opału i pomieszczenie gospodarcze. Powierzchnia użytkowa zgodnie z dokumentacją wynosi [...] m2 a powierzchnia piwnic [...] m2. Wysokość piwnic zgodnie z ich rzutem stanowiącym załącznik do dokumentacji technicznej wynosi [...] m.

Jak ustalono, nieruchomość położona przy ul. [...] to nieruchomość zabudowana oznaczona numerem działki [...] o powierzchni [...] m2 o symbolu [...] położonej w obrębie [...] miasta S. S., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [....] przez Sąd Rejonowy w S. S. - V Wydział Ksiąg Wieczystych. Przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest budynkiem niemieszkalnym (gastronomicznym) składającym się z 2,5 kondygnacji nadziemnej o powierzchni zabudowy [...] m2. S. nie jest podpiwniczony. Według danych inwentaryzacyjnych powierzchnia użytkowa budynku przy ul. [...] wynosi [...]m2, wysokość parteru wynosi [...] m, antresoli, kuchni i trzech pięter mieści się w wartościach [...] m.

Z uwagi na to, że z posiadanych dokumentów wynikało, że budynek (S.) jest zabytkiem indywidualnie wpisanym do rejestru zabytków województwa z., pod numerem rejestru [...] , Organ przeanalizował także, czy nieruchomość spełnia przesłanki zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej zwanej: "u.p.o.l."), tj. czy nieruchomość S. wpisana indywidualnie do rejestru zabytków jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W tym celu Organ podatkowy pismem z 1 października 2014 r. zwrócił się do Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z prośbą o udzielenie informacji czy zabytkowy budynek S. położony przy ul. [...] w S. S., indywidualnie wpisany do rejestru zabytków województwa z., pod numerem rejestru [...] , jest utrzymany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków.

Pismem z 5 listopada 2014 r. znak: [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał opinię w sprawie utrzymania i konserwacji zabytkowego S. przy ul. [...] w S. S., zgodnie z którą nie można potwierdzić występowania przesłanek ustawowych zwolnienia z podatku od nieruchomości określonych w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Organ podatkowy ustalił także, że budynek S. ani jego część w roku 2014 nie był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez żadnego ze współwłaścicieli nieruchomości.

6. Na podstawie dokonanych ustaleń, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Organ I instancji decyzją z dnia 8 października 2015 r. nr [...] ustalił podatnikom wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 w kwocie [...] zł.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Skarżąca, wnosząc o jej uchylenie w całości, względnie o jej zmianę stosownie do ustaleń poczynionych w wyniku rozpoznania odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 wymierzającej J. P., A. M., B. R., S. P., T. P., D. P. i P. P. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2014 w kwocie [...] zł za dziesięć miesięcy i ustaliło wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na marzec - grudzień 2014 rok w kwocie [...] zł.

Jak wskazał Organ odwoławczy, sprawa dotyczyła zobowiązania podatkowego za dziesięć miesięcy 2014 r. w podatku od nieruchomości i podatku rolnym. W tym okresie J. P., A. M., B. R. S. P., T. P., D. P., P. P. byli współwłaścicielami zabudowanych działek w S. S. nr [...] ul. [...] i nr [..] ul. [...] (postanowienie SR w S. S. z dnia 4 sierpnia 2009r. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po Z. P., umowa przedwstępna sprzedaży z dnia 21/10/2011 r. akt notarialny rep. A nr [...] , wyrok SR w S. S. z dnia 20 lutego 2013 r. I C 1753/12 nakazujący S. A. złożenie oświadczenia woli o przeniesieniu udziału w spadku na rzecz A. M.).

Organ odwoławczy dokonał analizy podlegającej opodatkowaniu nieruchomości, podnosząc, iż część działki nr [..] ul. [...] a o powierzchni [..] ha posiadała oznaczenie ŁIV co oznaczało, że stanowi użytek rolny podlegający opodatkowaniu podatkiem rolnym (art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, Dz.U. z 2013 r., poz. 1381, ze zm. – dalej zwanej: "u.p.r.", § 68 rozporządzenia z dnia w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz.U. z 2001 r., nr 38, poz. 454, ze zm.). Pozostała część tej działki o powierzchni [...] posiadała oznaczenie Ba, a cała działka nr [...] ul. [...] o powierzchni [...] m2 posiada oznaczenie Bi.

Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków tereny oznaczone symbolem - Ba są to tereny przemysłowe, a tereny oznaczone symbolem - Bi są to tereny zabudowane. Łączna powierzchnia tak oznaczonych gruntów wynosiła [...] m2. Działki o takim symbolu podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty pozostałe (art. 2 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. pkt c u.p.o.l.). Organ I instancji ustalił, że żaden ze współwłaścicieli nie prowadzi działalności gospodarczej, w związku z czym nie było podstaw do opodatkowania nieruchomości jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W zakresie opodatkowania gruntów Organ II instancji, po zweryfikowaniu ich powierzchni i zastosowanej stawki podatkowej, stwierdził, że działanie podatkowego Organu I instancji było w tym względzie prawidłowe i zatem prawidłowo wymierzono podatek w odniesieniu do gruntów.

Natomiast w odniesieniu do powierzchni budynku położonego na działce [...] przy ul. B. Organ odwoławczy wskazał, że znajduje się tam dwukondygnacyjny budynek przemysłowy (wypis z kartoteki budynków ewidencji gruntów i budynków, protokół oględzin z dnia 9 grudnia 2014r. ). Powierzchnia użytkowa tego budynku została wpisana w opinii biegłego sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r., który oparł się na danych inwentaryzacyjnych wg dokumentacji technicznej wykonanej w październiku 1992 r. Łączna powierzchnia użytkowa budynku wynosiła według niej [...] m2, powierzchnia parteru to [...] m2, a powierzchnia poddasza to [...] m2 (str. 15 opinii). Z kolei w dokumentacji technicznej nr [...] cukierni w S. ul. [...] stanowiącej załącznik do decyzji z dnia 19 lutego 1993 r. dla inwestora Z. P. na stronie 2 i 3 wskazano powierzchnię użytkową [...] m2 i powierzchnię użytkową piwnic [...] m2 oraz powierzchnię całkowitą [...] m2, w tym parter –[...] , piętro – [...] m2. W wykazie szczegółowym powierzchni piętra wykazano [...] m2 powierzchni korytarza z klatką schodową. W załączonych do dokumentacji rysunkach w rzucie piwnic suma powierzchni składu opału, kotłowni i przedsionka to [...] m2. Na rzucie tym widoczne były ponadto schody poza obrysem bryły budynku. Ich powierzchnia nie została wliczona do powierzchni użytkowej piwnicy. Suma powierzchni poszczególnych pomieszczeń parteru, to jest [...] m2 także nie uwzględniała powierzchni klatki schodowej, będąc poza obrysem bryły budynku. Jak wskazał Organ odwoławczy, wykazanie powierzchni korytarza i klatki schodowej jako uwzględnionej przy powierzchni piętra powodowało, że w tym zakresie powierzchnia ta powinna zostać pomniejszona, gdyż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. do powierzchni użytkowej kondygnacji budynku nie wlicza się powierzchni klatek schodowych. Po odjęciu powierzchni korytarza z klatką schodową – [...] do opodatkowania kondygnacji piętra pozostawało [...] m2.

Mając powyższe na uwadze, Organ odwoławczy pomniejszył powierzchnię parteru budynku o powierzchnię korytarza razem z klatką z powodu braku możliwości wydzielenia powierzchni klatki schodowej, które to działanie mogłoby się okazać niekorzystne dla strony czym naruszyłoby art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613, ze zm. – dalej zwanej: "O.p."), ustalając, że łączna powierzchnia budynku cukierni przy ul. [...] w S. wynosiła [...] m2 ([...] m2), to jest [...] m2 piwnicy i [...] m2 pozostałych kondygnacji budynku.

Odnosząc się do twierdzeń dotyczących istnienia w budynku skosów, co w ocenie Skarżącej powodowało, że część powierzchni była niższa niż ustawowe [...] m Organ odwoławczy, po analizie dokumentacji technicznej, w tym rysunku - przekrój podłużny, a także zdjęć załączonych do protokołu oględzin, stwierdził, że wysokość piętra wynosiła [...] m [...] cm, dach był typu mansardowego, a skosy w wykuszach zaczynały się od górnej wysokości okien. Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, że przy obliczaniu, powierzchni użytkowej w prawie budowlanym także uwzględnia się wysokość kondygnacji, Kolegium doszło do przekonania, że skosy nie wpływały na sposób liczenia powierzchni do opodatkowania, to jest przyjęcia do opodatkowania połowy powierzchni kondygnacji w części o wysokości od [...] m do [...] m (art. 4 ust. 2 u.p.o.l.).

Odnosząc się do sugestii odwołującej ustalenia tej powierzchni na podstawie księgi wieczystej, Organ II instancji podniósł, że dane w niej zapisywane są uwzględniane z ewidencji gruntów i budynków. W ewidencji znajduje się powierzchnia zabudowy, która nie jest uwzględniana przy wymiarze podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy podkreślił również, że fakt rozbieżności powierzchni zabudowy wykazanej w danych z ewidencji gruntów i budynków (karta budynku) wobec danych z dokumentacji technicznej, nie może być brany pod uwagę przy wymiarze podatku ponieważ Organ powinien oprzeć się na danych w tym zakresie z dokumentacji architektoniczno-budowlanej, gdy ewidencji gruntów i budynków brak jest wskazania powierzchni użytkowej. Tym bardziej, że dane te powinny służyć za podstawę wpisów w księgach wieczystych. Jak podkreślił, nie jest rolą Organów podatkowych badanie nieprawidłowości we wpisach w księdze wieczystej. W konsekwencji, w ocenie Organu odwoławczego, Organ I instancji prawidłowo oparł się na danych technicznych budynku.

Dodatkowo Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że Organ I instancji nie miał innej możliwości ustalenia tej powierzchni, nie mógł bowiem dokonać oględzin budynku ze względu na niestawienie się na oględziny osób dysponujących budynkiem (pismo J. P. z dnia 8 grudnia 2014 r. i notatka z tego dnia oraz protokół oględzin z zewnątrz budynku z dnia 9 grudnia 2014 r.). Dokumenty dotyczące opodatkowanego budynku zostały złożone przez jedną ze Stron, co oznaczało, że Strona w ten sposób podała organowi podatkowemu dane niezbędne do wymiaru podatku. Winna to uczynić poprzez złożenie informacji w sprawie podatku od nieruchomości (art. 6 u.p.o.l.). Jednakże uczyniła to w innej formie poprzez złożenie dokumentów, które zawierały dane o powierzchni użytkowej budynku, niezbędne do wymiaru podatku (protokół oględzin z dnia 26 czerwca

2015 r.).

Zarzuty Skarżącej kwestionowały zatem działania innej strony postępowania i podane przez nią dane w ramach realizacji takiego obowiązku. Przy czym, co istotne strona kwestionująca oświadczyła, że nie posiada innych dokumentów, które wskazywałyby na powierzchnię użytkową budynku. W takiej sytuacji jedyną możliwość ustalenia powierzchni użytkowej omawianego budynku była dokumentacja techniczna.

Kolegium zbadało także kwestię zastosowanej stawki podatkowej dla budynku w części piętra, która zdaniem Skarżącej, powinna być opodatkowana według stawki dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.), która w dokumentacji technicznej określona była jako pokój gościnny.

Jak wskazał Organ odwoławczy, kluczową była kwestia definicji budynku mieszkalnego, której nie zawierała ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. W normowanym przepisami ustawy z dnia 27 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409, ze zm.) procesie budowlanym powstaje obiekt budowlany określonej kategorii. W załączniku do przepisów ustawy - Prawo budowlane wymieniono kategorię I - budynki mieszkalne jednorodzinne oraz kategorię XIII - pozostałe budynki mieszkalne. Kategoria budynku jest wpisywana do ewidencji gruntów i budynków w kartotece budynku w rubryce rodzaj budynku. W odniesieniu do budynku na działce nr [..] ul. [...] w wypisie z kartoteki budynków wpisano kategorię budynku - budynki przemysłowe. Dane z ewidencji gruntów i budynków, w tym z kartoteki stanowiącej jej część, są wiążące dla organu podatkowego (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz.U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287, ze zm. – dalej zwanej: "u.p.g.k."). Organ I instancji prawidłowo zatem opodatkował całą powierzchnię przedmiotowego budynku stawką dla budynków pozostałych. W świetle przepisów budynek ten był budynkiem przemysłowym, a nie budynkiem mieszkalnym. Ewentualne faktyczne wykorzystywanie go na cele mieszkaniowe nie zmieniało jego kategorii. Ta zaś poprzez wpis w ewidencji gruntów i budynków wiąże organ podatkowy. W związku z powyższym nie było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego odwołującej o przesłuchanie osób na okoliczność mieszkalnego wykorzystywania części przedmiotowego budynku.

W odniesieniu do powierzchni budynku S. na działce nr [...] przy ul. [...] w S. Organ odwoławczy podniósł, że Organ I instancji ustalił powierzchnię użytkową na podstawie danych inwentaryzacyjnych oraz załącznika do informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez Skarżącą natomiast nie oparł się na projekcie S. – p. i w. ze s. [...] r. autorstwa A. T., w którym wpisano powierzchnię użytkową – [...] m2, z uwagi na to, iż dokument ten stanowił jedynie projekt, a więc proponowany stan obiektu. Dane w nim zamieszczone, w tym co do powierzchni użytkowej stanowiły jedynie prognozę, a nie odzwierciedlenie rzeczywistości. W dokumentacji - karty ewidencyjne zabytków architektury i budownictwa znajdowały się zapisy z okresu późniejszego, w tym zapis o remoncie i adaptacji na winiarnię i piwiarnię w latach[...] . Na innej karcie znajdował się opis obiektu użytkowanego obecnie jako winiarnia i piwiarnia, w tym informacja o przystąpieniu przez pracownię konserwacji zabytków w [...] r. do odbudowy S., która zakończyła się w [...] r. i złożeniu projektu realizacji z [...] r. A. T. oraz złożeniu sprawozdania z robót budowlanych. Na tej samej karcie wpisano powierzchnię użytkową – [...] m2.

Według Organu odwoławczego, zasadnie podatkowy Organ I instancji oparł się na tym dokumencie przy ustalaniu powierzchni użytkowej budynku na działce nr [...] ul.[...] , ponieważ przedstawiał on stan rzeczywisty budynku po jego odbudowie i miał oparcie w dokumentacji powykonawczej. Powierzchnia ta została także wykazana w informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez Skarżącą w czerwcu 2014 r.

Organ odwoławczy wskazał również, że prawidłowo Organ I instancji uznał, iż w sprawie nie występowały przesłanki zwolnienia budynku S. uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., co potwierdzało pismo Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 listopada 2014 r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, to jest braku realizacji wytycznych z poprzednio wydanej w sprawie decyzji odwoławczej, Organ odwoławczy zauważył, że Organ I instancji prowadził nakazane postępowanie wyjaśniające, to jest wzywał Strony do złożenia dokumentów, dokonał oględzin, podczas których uzyskał dokumenty, starał się dokonać oględzin obiektu, które nie były możliwe ze względu na nie udostępnienie budynku, czym wypełnił nakaz z art. 187 § 1 O.p.

Na podstawie powyższego wymierzono łączne zobowiązanie pieniężne J. P., A. M., B. R., S. P., T. P., D. P., P. P. w kwocie [...] zł za dziesięć miesięcy (marzec-grudzień) 2014 r. W tym, podatek od nieruchomości: budynki pozostałe [...] m2 x [...] zł = [...] zł, grunty pozostałe [..] x [...] zł = [...] zł razem: [...] zł,

oraz podatek rolny: grunty użytków rolnych – [..] ha x [...] zł = [...] zł.

Łączne zobowiązanie wyniosło: [...] zł : [...] = [...] zł po zaokrągleniu [....] zł.

7. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 187 §1 w zw. z art. 122 O.p., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie i uznanie bez przeprowadzenia pomiarów, jedynie na podstawie bliżej nieokreślonej własnej analizy dokumentacji technicznej oraz zdjęć załączonych do protokołu oględzin wykonanych na potrzeby innego postępowania (sądowego), że wysokość piętra budynku przy ul. B. [...] w S. na całej powierzchni wynosi [...] m i w żadnej części nie je jest niższa niż [...] m, pomimo tego, że na konieczność wykonania takich pomiarów przez biegłego wskazywała strona w swoim odwołaniu;

2) art. 197 w zw. z art. 187 § 1 i art. 122 O.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który ustaliłby, czy wysokość całej powierzchni piętra tego budynku przekracza ustawowe 2,20 m, czy też, jak twierdzi strona, część tej powierzchni, pod skosami, nie przekracza tej granicy, a w konsekwencji powinna być opodatkowana w połowie;

3) art. 188 § 1 w zw. art. 180 § 1 i 181 O.p., poprzez zaniechanie zawnioskowanego w odwołaniu dowodu z przesłuchania świadka K. M., na okoliczność funkcji mieszkalnych realizowanych w budynku przy ul. [...] w S., która to okoliczność miała znaczenie dla sprawy ze względu na różnice w stawce opodatkowania części budynków przeznaczonych na cele mieszkalne od innych części takich budynków;

4) art. 188 w zw. z art. 199 oraz art. 180 § 1 O.p., poprzez zaniechanie zawnioskowanego w odwołaniu dowodu z przesłuchania w charakterze strony zamieszkałego w budynku przy ul. [...] P. P., na tę samą okoliczność, co wymieniona w lit. c powyżej, która z tych samych względów ma znaczenie dla sprawy;

5) art. 188 w zw. z art. 198 § 1 oraz art. 180 § 1 O.p., poprzez zaniechanie zawnioskowanego w odwołaniu dowodu z oględzin nieruchomości przy ul. B. [...] w S., tylko dlatego, że dwa lata temu oględziny takie raz się nie powiodły, przy czym dowód ten miał znaczenie dla sprawy ze względu na potrzebę weryfikacji powierzchni budynku o wysokości w świetle niższej niż 2,20 m;

6) art. 194 § 1 i § 3 w zw. z art. 180 § 1 O.p. a także art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wpis do ewidencji gruntów i budynków wiąże organ podatkowy, podczas gdy wyciąg z takiej ewidencji stanowi jedynie dokument urzędowy, kreujący wprawdzie określone domniemanie, ale jest to domniemanie wzruszalne innymi dowodami (których przeprowadzenia Organ II instancji mimo wniosku strony zaniechał);

7) art. 4 ust. 2 u.p.o.l., poprzez zaliczenie bliżej nieokreślonej (z uwagi na zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego) części powierzchni budynku przy ul. B. [..] w S. w całości do powierzchni użytkowej podlegającej opodatkowaniu, i niezaliczenie jej do tej powierzchni jedynie w części wynoszącej 50% z uwagi na wysokość w świetle niższą niż 2,20 m;

8) art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. e O.p. w zw. z §1 pkt 1 lit. a oraz lit. i uchwały Nr XXXI Rady Miejskiej w S. S. z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości, poprzez niewyróżnienie z powierzchni użytkowej budynku przy ul. B. [...] w S. tej powierzchni, która stanowi część mieszkalną.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że Organy podatkowe obu instancji zakwalifikowały całą powierzchnię użytkową obiektu przy ul. B. [..] do tzw. budynków pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. e u.p.o.l., i zgodnie z tym przyporządkowały do niej stawkę podatku określoną w §1 pkt 1 lit. i Uchwały Nr XXXI/363/2013 Rady Miejskiej w S. S. z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości, zwanej dalej "Uchwałą". Skarżąca wskazywała jednak w postępowaniu podatkowym, naprowadzając również stosowne dowody w odwołaniu do SKO, że nie cała powierzchnia budynku przy ul. B. [...] w S. S. powinna być objęta tą stawką (wynoszącą w roku [...] zł za metr kwadratowy).

Wskazała, że pierwsze piętro tego budynku wykorzystywane jest od wielu lat (w tym przez cały rok 2014) na cele mieszkalne. Wynikało to zresztą po części z dokumentu dostarczonego jeszcze Organowi podatkowemu I instancji przez pełnomocniczkę innego podatnika, D. P. (Opis techniczny do projektu architektury i konstrukcji cukierni, str. 4), z którego wynikało, że już pierwotnie znajdowały się tam trzy pokoje mieszkalne (dwa pokoje oznaczone jako "gościnne" i jeden oznaczony jako "pokój kierownika zakładu", dwie łazienki (zwane "umywalniami") i dwie kuchnie. Na okoliczność funkcji, jaką pełnią (i pełniły też w roku 2014) poszczególne pomieszczenia w budynku przy ul. B., Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania innego (zamieszkałego tam) podatnika P. P., oraz świadka K. M., które to dowody SKO bezzasadnie pominęło, podobnie jak wnioskowany dowód z oględzin tego budynku.

Nadto podniosła, że nieprawidłowo SKO uznało, że wyłącznym dowodem przeznaczenia budynku (jego części) są wpisy z ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 u.p.g.k.). Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. (II FSK 1889/13) zwróciła uwagę na to, że wprawdzie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., to jednak art. 194 § 3 O.p. dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takim dokumentom.

Ponieważ żaden z podatników nie był przedsiębiorcą i nie wykorzystywał tego budynku w celach gospodarczych, ta część tego obiektu, która pełniła funkcję mieszkalną, powinna być, stosownie do art. 5 ust. 2 lit a u.p.o.l. oraz § 1 pkt 1 lit. a Uchwały opodatkowana według stawki [...] zł za metr kwadratowy powierzchni użytkowej, nie zaś według stawki ponad dziesięciokrotnie wyższej, to jest [..] zł.

Wskazała także, że Organ podatkowy II instancji niezasadnie pominął również dowód z opinii biegłego, który określiłby, jaka powierzchnia budynku w świetle niższa jest niż [...] m, co stanowiłoby przesłankę zaliczenia jej jedynie w połowie do powierzchni opodatkowanej. Z zebranego jeszcze przez Organ podatkowy I instancji materiału, w postaci przekroju podłużnego 1:100 (k. 16) tudzież rzutu piętra 1:100 wynikało, że na tej kondygnacji występują "skosy", to znaczy część powierzchni jest niższa niż ustawowe [...] m, a część nawet niższa niż [...] m. SKO jedynie na podstawie bliżej nie określonej własnej analizy tego materiału jak też oglądu bliżej nie wskazanych zdjęć wykonanych na potrzeby zupełnie innego postępowania (cywilnego przed sądem powszechnym) ustaliło, że powierzchnie o wysokości poniżej [...] m nie występowały. Tymczasem ustalenia te powinny być poczynione przynajmniej po oględzinach, a najlepiej, na podstawie opinii biegłego, który w sposób fachowy wysokość tę zmierzy, a nie określi ją "na oko", jak najwyraźniej uczynił to Organ podatkowy II instancji. W ocenie Skarżącej nie było przeszkód, aby Organ dowody te w niniejszym postępowaniu przeprowadził, i powoływanie się przez SKO na to, że w roku 2014 oględziny nie były możliwe z uwagi na niestawiennictwo osoby ówcześnie dysponującej tym budynkiem, to jest J. P., nie ma nic do tego.

W ocenie Skarżącej powierzchnia budynku przy ul. B. [...], do opodatkowania wg stawki [..] zł, powinna być pomniejszona o [..] m2 powierzchni pierwszego piętra tego obiektu, pełniącego funkcję mieszkania P. P., która stosownie do art. 5 ust. 2 lit a u.p.o.l. oraz § 1 pkt 1 lit. a Uchwały powinna być opodatkowana wg stawki [...] zł. Różnica obu iloczynów wynosi [...] zł.

8. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

9. W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2016 r. Skarżąca wskazała, iż z uwagi na uchylenie uchwały Rady Miejskiej w S. S., określającej stawki podatku na rok 2014, od dnia 17 września 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. na obszarze Miasta S. S. nie obowiązywały żadne gminne stawki podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S.ie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

10. Przedmiotem rozpoznania jest kwestia prawidłowości dokonanej przez Organy podatkowe kwalifikacji dla celów wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r., przy ustalaniu podstawy opodatkowania danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków należących do Skarżącej, jako współwłaścicielki, dwóch nieruchomości położonych w S. S.: nieruchomości położonej przy ul. B. [..] składającej się z nieruchomości gruntowej - działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie ewidencyjnym nr [..] Miasta S. S. o powierzchni [...] m2 obejmującej użytki gruntowe [...] ha i [...] ha (księga wieczysta nr [...] w Sądzie Rejonowym w S. S.), zabudowanej budynkiem dwukondygnacyjnym, częściowo podpiwniczonym o charakterze przemysłowym o powierzchni użytkowej [..] m2, powierzchnia piwnic [....] m2 oraz nieruchomości położonej przy ul. [...] obejmującej działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 o symbolu Bi położonej w obrębie [..] miasta S. S. (księga wieczysta nr [...] w Sądzie Rejonowym w S. S.) zabudowanej budynkiem niemieszkalnym (gastronomicznym) – S., składającym się z 2,5 kondygnacji nadziemnej o powierzchni zabudowy [...] m2, wpisanym do rejestru zabytków oraz kwestia zwolnienia tej nieruchomości od opodatkowania na postawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., jako budynku indywidualnie wpisanego do rejestru zabytków.

W odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. [..] , według Organów podatkowych, część działki nr [...] o powierzchni [...] ha posiadała oznaczenie ŁIV co oznacza, że stanowiła użytek rolny podlegający opodatkowaniu podatkiem rolnym, na podstawie art. 1 u.p.r. natomiast pozostała część tej działki o powierzchni [...] m2 posiada oznaczenie Ba – tereny przemysłowe. Z kolei cała działka nr [...] położona przy ul. [...] o pow. [...] m2 posiada oznaczenie Bi czyli tereny zabudowane. Zatem łączna powierzchnia tak oznaczonych gruntów wynosiła [...] m2 i podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty pozostałe na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 1 pkt c u.p.o.l. (co nie było kwestionowane).

Spór w sprawie sprowadzał się natomiast do opodatkowania powierzchni budynku położonego przy ul. [..] zakwalifikowanego przez Organy podatkowe jak budynki pozostałe i opodatkowanego stawką [...] zł.

Według Skarżącej Organ bezzasadnie zakwalifikował całą powierzchnię użytkową budynku przy ul. [...] jako budynki pozostałe w sytuacji, kiedy pierwsze piętro budynku wykorzystywane było od wielu lat (w tym w 2014 r.) jako mieszkanie, co oznaczało, iż powierzchnia ta powinna zostać opodatkowana stawką jak za budynek mieszkalny. Skarżąca nie kwestionowała natomiast opodatkowania budynku S. położonego przy ul. [..] , wpisanego indywidualnie do rejestru zabytków, który nie korzystał, w ocenie Organów, ze zwolnienia uregulowanego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

11. Zakreślając ramy prawne, w pierwszej kolejności wskazać należy, że materiaInoprawną podstawę decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego stanowią przepisy ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisy prawa miejscowego.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm. – dalej zwanej: "u.p.r."), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r.) posiadaczami samoistnymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r.). Jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym (art. 3 ust. 2 u.p.r.).

Zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.r., jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6.

Jeżeli grunty, o których mowa w ust. 5, stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości (art. 3 ust. 6 u.p.r.).

Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) z zastrzeżeniem ust. 2. Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę - ust. 2.

Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia

12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie z art. 2 ust 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.o.l., są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

W myśl art. 3 ust 3 u.p.o.l. jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.).

Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś w odniesieniu do budynków – ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się (art. 4 ust. 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim są grunty i budynki, są zróżnicowane w zależności od ich funkcji, a w szczególności od tego, czy są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie stawki podatku określone zostały w uchwale Rady Miejskiej w S. S. Nr XXXI z dnia 27 sierpnia 2013 r.

12. Zgodnie z przytoczonymi regulacjami prawnymi, niezależnie od tego z jakim rodzajem gruntu mamy do czynienia, jeżeli jest on współwłasnością lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów wówczas obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach.

W sprawie nie ma wątpliwości, że współwłaścicielami nieruchomości wskazanych i opisanych w zaskarżonej decyzji są J. P., A. M., B. R., S. P., T. P., D. P., P. P. Okoliczności tej nie kwestionowała również Skarżąca zarówno w postępowaniu prowadzonym przez Organy podatkowe jak i sądowym.

Kwestią sporną, która legła u podstaw złożenia rozpatrywanej skargi, był wymiar podatku od nieruchomości od budynku położonego przy ul. B. w S. do którego całej powierzchni zastosowano stawkę jak za budynki pozostałe, tj. [...] zł z pominięciem faktu, jak twierdzi Skarżąca, wykorzystywania części powierzchni przedmiotowego budynku jako budynek mieszkalny, opodatkowany stawką [...] zł.

13. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wymiaru podatku dotyczącego nieruchomości przy ul. B. ponieść należy, że w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, Organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły ten wymiar.

Wskazać należy, że przy ustalaniu powierzchni budynku znajdującego się na działce nr [...] Organy korzystały z ewidencji gruntów i budynków, operatu szacunkowego biegłego sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r. oraz dokumentacji technicznej z października 1992 r. Organ odwoławczy zbadał także kwestię zastosowanej stawki podatkowej dla budynku w części piętra, która według Skarżącej powinna być opodatkowana według stawki dla budynków mieszkalnych, ustalając, iż w odniesieniu do ww. budynku w ewidencji gruntów i budynków wpisano kategorię budynków jako budynki przemysłowe, co przesądzało o zastosowaniu stawki dla budynków pozostałych.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.

14. W tym miejscu wskazać należy, że podstawowym dokumentem urzędowym, na podstawie którego organ określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1410/07, z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09 - dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie, jak pozostałe orzeczenia przywołane w sprawie). Przyjmuje się bowiem, że użyte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki: z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12; z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. II FSK 836/08; z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07).

Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

15. Jak wskazano powyżej, dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów u.p.g.k. oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

16. Mając na uwadze powyższe podkreślić zatem należy, że od reguły przewidzianej w art. 21 u.p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1014/10). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis. Pogląd taki znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (oprócz przytoczonych powyżej także: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.

Zauważyć także należy, że przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., że dokument w postaci wypisu z kartoteki budynków jest dla organów podatkowych wiążący co sposobu ich klasyfikacji.

17. Przenosząc powyższe rozwiązania na grunt sprawy podnieść należy, że w ocenie Sądu orzekającego, prawidłowo Organy podatkowe dokonały wymiaru podatku dla spornego budynku przy zastosowaniu stawki za budynki pozostałe a nie mieszkalne skoro w odniesieniu do budynku w wypisie z kartoteki budynków wpisana jest kategoria budynku – budynki przemysłowe. Oznacza to, iż w świetle ww. wskazanych przepisów budynek ten jest budynkiem przemysłowym a nie budynkiem mieszkalnym, zaś kwestia jego faktycznego wykorzystywania nie wpływa na wymiar podatku od nieruchomości.

18. W kwestii zarzutu dotyczącego uznania przez Organ, iż wysokość kondygnacji w budynku przy ul. [...] nie była niższa niż [...] m wysokości przypomnieć należy, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania, w przypadku budynków lub ich części jest ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych, oraz wysokość stawek podatku, które ustala rada gminy.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez powierzchnię użytkową budynku lub jego części - należy rozumieć powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Z kolei powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku lub jego części w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. (art. 4 ust. 2 u.p.o.l.).

Dane dotyczące powierzchni użytkowej części budynków mogą być ustalane na podstawie fizycznego obmiaru jego powierzchni po wewnętrznej długości ścian. Obmiaru dokonuje podatnik i wykazuje powierzchnię użytkową w informacji o nieruchomościach bądź deklaracji. Tego sposobu ustalania powierzchni nie można zastępować danymi np. z aktu notarialnego lub projektu architektonicznego budynku. (L. Etel komentarz do art. 4 u.p.o.l.). Ustalenie powierzchni użytkowej budynku lub jego części według autonomicznej definicji prawa podatkowego może nastręczać wiele trudności. Wskazanego sposobu obmiaru nie można też zastępować opiniami sporządzanymi dla celów innych postępowań sądowych lub administracyjnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2007 r., I SA/Gd 818/07,Lex nr 466018).

W przypadku trudności można jednak skorzystać z dokumentacji budowlano-architektonicznej, bowiem pozwoli ona np. na ustalenie powierzchni wyłączonych z powierzchni użytkowej budynku lub jego części tj. klatek schodowych, dźwigów. Danych tych nie zawiera akt notarialny.

Podkreślić należy, że w sprawie Organ odwoławczy po analizie dokumentacji technicznej, w tym rysunku - przekrój podłużny, a także zdjęć załączonych do protokołu oględzin stwierdził, że wysokość piętra wynosi 3 m 10 cm, dach jest typu mansardowego, a skosy w wykuszach zaczynają się od górnej wysokości okien. Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, że przy obliczaniu, powierzchni użytkowej w prawie budowlanym także uwzględnia się wysokość kondygnacji, prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że skosy nie wpływają na sposób liczenia powierzchni do opodatkowania, to jest przyjęcia do opodatkowania połowy powierzchni kondygnacji w części o wysokości od 1,4 m do 2,2 m.

Słusznie Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że fakt rozbieżności powierzchni zabudowy wykazanej w danych z ewidencji gruntów i budynków (karta budynku) w stosunku do danych z dokumentacji technicznej, nie może być brany pod uwagę przy wymiarze podatku. Organ winien oprzeć się na danych w tym zakresie z dokumentacji architektoniczno-budowlanej, gdy ewidencji gruntów i budynków brak jest wskazania powierzchni użytkowej zwłaszcza w sytuacji, gdy dane te powinny służyć za podstawę wpisów w księgach wieczystych. Nadto, jak słusznie zwrócił uwagę Organ odwoławczy, Organ I instancji nie miał innej możliwości ustalenia tej powierzchni, nie mógł bowiem dokonać oględzin budynku ze względu na niestawienie się na oględziny osób dysponujących budynkiem zaś dokumenty dotyczące opodatkowanego budynku zostały złożone przez jedną ze stron, co oznacza, że strona w ten sposób podała organowi podatkowemu dane niezbędne do wymiaru podatku.

Wobec powyższego, zarzuty Skarżącej kwestionującej działania innej strony postępowania i podanych przez nią danych w ramach realizacji takiego obowiązku, w kontekście tego, że Skarżąca nie posiadała innych dokumentów określających powierzchnię użytkową budynku przy ul. B. nie zasługiwały na uwzględnienie. W takiej sytuacji jedyną możliwość ustalenia powierzchni użytkowej omawianego budynku dawała dokumentacja techniczna.

19. Reasumując, skoro o podstawie opodatkowania w podatku od nieruchomości decyduje faktyczna powierzchnia użytkowa przedmiotu opodatkowania omawianego w tej sprawie, liczona stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 2 u.p.o.l., to Obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z przepisów art. 122 w zw. z art. 187 oraz art. 21 § 5 O.p., było wyjaśnienie wątpliwości dotyczących powierzchni jak i jego wysokości, poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości (por. art. 198 § 1 O.p.), co też w sprawie uczyniono. Z uwagi jednak na niemożność przeprowadzenia oględzin budynku ze względu na niestawienie się osób dysponujących dostępem do budynku, Organy podatkowe oparły się prawidłowo na danych technicznych budynku.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przytoczony wyżej pogląd, w świetle którego dane dotyczące powierzchni użytkowej lokali należą do danych bezwzględnie wiążących organy podatkowe, których nie mogą one samodzielnie podważyć w ramach postępowania podatkowego.

W rozpoznanej sprawie nie mogły być więc skuteczne argumenty Skarżącej dotyczące możliwości prowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym (art. 194 O.p.).

20. Prawidłowo Organ także uznał, odnosząc się do kwestii zwolnienia drugiej nieruchomości, tj. budynku S. położonego przy ul. S. w S., że w odniesieniu do tego budynku nie przysługiwało zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Przesłanki zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 6 stanowią zatem:

- wpisanie nieruchomości indywidualnie do rejestru zabytków;

- utrzymanie i konserwacja zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (wszelkie prace remontowe, konserwacyjne i pielęgnacyjne odbywają się w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków);

- wyłączenie części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Warunki sformułowane w tej normie prawnej determinują nabycie uprawnienia do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Dwie pierwsze ze wskazanych przesłanek omawianego zwolnienia podatkowego to przesłanki pozytywne, tzn. ich wystąpienie warunkuje uzyskania prawa do zwolnienia. Trzecia z nich zaś to przesłanka negatywna, jej zaistnienie przesądza o wyłączeniu z zakresu zwolnienia podatkowego. Przedmiotowe zwolnienie podatkowe jest uzależnione także od istnienia przesłanki należytego utrzymania obiektu, której ustalenie pozwala organowi podatkowemu na odstąpienie od fiskalnego obciążania właściciela zabytku w zakresie podatku od nieruchomości. Warunkiem uzyskania wnioskowanego przez skarżącego zwolnienia jest ustalenie stanu nieruchomości. Ustalenia tego organ może dokonać bądź w oparciu o materiały przedstawione przez stronę bądź informacje od organu posiadającego wiedzę specjalną w tej dziedzinie. Jednocześnie należy wskazać, że spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów prawa, może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób. Podobnie, niespełnienie wskazanego kryterium, również powinno być wykazane odpowiednimi dowodami. Tak więc w toku postępowania podatkowego należy wykazać, że przedmiot opodatkowania jest utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, gdyż brak dowodów dostatecznie potwierdzających istnienie tej, pozytywnie sformułowanej, przesłanki skutkuje nieistnieniem uprawnienia do zwolnienia od podatku. Podkreślić należy, że omawiane zwolnienie podatkowe wynika z przepisu ustawowego i jego zastosowanie nie zależy ani od uznania administracyjnego organu podatkowego, ani od stosownego wniosku podatnika. Zwolnienie to jest obligatoryjnie stosowane w stosunku do każdego przedmiotu opodatkowania (gruntu lub budynku) wpisanego indywidualnie do rejestru zabytków, o ile spełnione są warunki wynikające z tego przepisu, a więc pod warunkiem utrzymania i konserwacji zabytku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, oraz pod warunkiem, że obiekt nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podatkowy, ustaliwszy w postępowaniu podatkowym, iż dana nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków, jest zobowiązany zbadać możliwość zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Analiza treści powołanego przepisu wskazuje, że badanie to winno polegać na ustaleniu przesłanki zwolnienia, a mianowicie tego, czy nieruchomości wpisane indywidualnie do rejestru zabytków są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z powyższego wynika, iż ocena zachowania się podatnika polegającego na "utrzymywaniu" i "konserwacji" gruntów i budynków powinna być dokonana z punktu widzenia przepisów o ochronie zabytków.

Kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami prowadzą organy nadzoru konserwatorskiego, a w szczególności wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy (art. 38 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Skoro kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa w zakresie opieki nad zabytkami jest prowadzona przez organy nadzoru konserwatorskiego, to słuszne jest stanowisko, że organy podatkowe przed wydaniem decyzji podatkowej, w razie wątpliwości, zwracają się do nadzoru konserwatorskiego o stosowne informacje dotyczące konkretnego obiektu zabytkowego i wywiązywania się przez podatnika z ciążących na nim obowiązków w zakresie opieki nad zabytkiem. Informacje udzielane przez właściwy organ nadzoru konserwatorskiego powinny dotyczyć kwestii związanych ze stanem danego obiektu, z konkretnymi obowiązkami ciążącymi na właścicielu tego obiektu, zwłaszcza wynikającymi z zaleceń i decyzji tego organu wydawanych na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Natomiast kwestia oceny, czy i w jakim zakresie spełniony został określony w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. warunek stosowania zwolnienia podatkowego, należy do organu podatkowego.

Jak wynika z pisma Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 listopada 2014 r. znak [...] : "(...) zabytkowy budynek S. położony przy ul. [..] w S. S., wpisany do rejestru zabytków pod nr rej. [...] (dec. znak: [..] z dnia 18 listopada 1959 r.), nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1446).

Jak wynika z akt prowadzonych postępowań kontrolnych i administracyjnych właściciele zabytku w sposób nienależyty wywiązują się z obowiązku opieki nad zabytkiem, określonym w art. 5 w/w ustawy o ochronie zabytkowi i opiece nad zabytkami, tj. m.in. nie prowadzą przy zabytku prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych, nie zabezpieczają i nie utrzymują zabytku oraz jego otoczenia w odpowiednim stanie, nie korzystają z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości.

W związku z powyższym nie można potwierdzić występowania przesłanek ustawowych zwolnienia z podatku od nieruchomości określonych w art. art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 849).".

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że przedmiotowy budynek położony przy ul.[..] , został wpisany indywidualnie do rejestru zabytków, nie jest on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, jednakże jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest on utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co stanowi obligatoryjny warunek zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

21. Podobnie należało także ocenić zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. W badanej sprawie Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy opodatkowania w odniesieniu do gruntów, budynków i budowli znajdujących się we współposiadaniu skarżącej, zaś podjęta ocena materiału dowodowego niewątpliwie mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 191 O.p. Organy wyjaśniły dostatecznie wszystkie kwestie, które były potrzebne do ustalenia istotnej faktografii i wobec tego brak jest podstaw do formułowania w skardze skutecznych zarzutów naruszenia art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 1981 i art. 199 O.p.

22. Przeprowadzona kontrola akt administracyjnych wskazuje w szczególności, że nie sposób podzielić zarzutów dotyczących sposobu gromadzenia przez Organy materiału dowodowego, w tym nieuwzględnienia słusznych wniosków stron, dokonania dowolnej, arbitralnej i wybiórczej oceny dowodów, nie odniesienia się do składanych zarzutów, a w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i sporządzenia wadliwego uzasadnienia decyzji. Zarzuty dotyczące wadliwej oceny dowodów są tylko wówczas słuszne, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego tj., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, czy do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania wyrażonych w O.p.

Z akt przedmiotowych spraw wynika niewątpliwie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe zasadnie pominęły wnioski stron nieprzydatne dla rozstrzygnięcia i rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Dokonana kontrola nie ujawniła, by w jakikolwiek sposób ograniczano Skarżącej możliwość składania oświadczeń, przeglądania akt, ustosunkowania się do gromadzonych przez organ dowodów, czy brania udziału w czynnościach.

Lektura uzasadnień decyzji prowadzi do wniosku, iż Organy ustosunkowały się do zarzutów artykułowanych przez podatników i przedstawiły stanowisko w kwestii zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości, czym uczyniły zadość wymogom art. 210 § 4 O.p. Organy zadośćuczyniły także obowiązkowi wynikającemu z art. 200 § 1 O.p. i przed wydaniem decyzji wyznaczyły stronom siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

23. W konsekwencji nieuprawnione są także zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów prawa materialnego. Organy uprawnione były w obliczu powyższych ustaleń do dokonania subsumpcji przedstawionej faktografii w relacji do powołanych w decyzjach przepisów prawa materialnego. Prawidłowo orzekły więc o określeniu łącznego zobowiązania pieniężnego skarżącej jako współwłaścicielce przedmiotowych nieruchomości.

24. Końcowo, odnosząc się do pisma Skarżącej dotyczącego nieobowiązywania uchwały określającej stawki podatku za 2014 r. wskazać należy, że uchwała Rady Miejskiej w S. S. Nr XLI/479/2014 z dnia 26 sierpnia 2014 r. określająca stawki podatki od nieruchomości na rok 2015 w § 5 stanowi, że wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. i ma zastosowanie od 1 stycznia 2015 r. Przypomnieć należy, ze warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, przy czym zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych reguluje ustawa (art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Jak zaś stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. 2011 r., Nr 197, poz. 1172 ze zm.), akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące (są to m.in. akty prawa miejscowego), ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy.

Określenie daty, od której należy stosować stawki podatku od nieruchomości określone w uchwale następuje albo poprzez wskazanie, że uchwała wchodzi w życie w terminie 14 dni od dnia jej publikacji w dzienniku urzędowym, nie wcześniej jednak, niż w dniu 1 stycznia przyszłego roku podatkowego, albo poprzez określenie w tytule lub treści aktu konkretnego roku podatkowego, którego uchwalone stawki dotyczą. W tym drugim przypadku zapis ten analizowany łącznie z przepisem określającym, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej opublikowania oznacza, iż uchwała będzie miała zastosowanie do całego roku podatkowego mimo, że wejdzie wżycie w trakcie roku podatkowego.

W sprawie rozpatrywanej zastosowanie znalazł pierwszy z opisanych wyżej przypadków ponieważ uchwała Rady Miejskiej w S. S. z dnia 26 sierpnia 2014 r. stanowiła w § 5, że ma zastosowanie od 1 stycznia 2015 r. Przyjąć należy, że intencją uchwałodawcy było obowiązywanie tejże uchwały od dnia

1 stycznia 2015 r. bowiem do dnia 31 grudnia 2014 r. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w S. S. z dnia 27 sierpnia 2013 r. określająca stawki podatku na rok 2014 r. Przypomnieć trzeba, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości jest zobowiązaniem rocznym, a więc stawki określone w uchwale odnoszą się do całego okresu, w którym na podatniku ciąży wynikający z ustawy - a nie z uchwały - obowiązek podatkowy. Oznacza to, że w odniesieniu do określonego roku podatkowego, nie mogą być stosowane stawki z różnych lat podatkowych. Wejście w życie uchwały w trakcie roku podatkowego ma jedynie ten skutek, że przed tą datą nie można określić wysokości należnego zobowiązania podatkowego, bowiem z powodu niepodania do publicznej wiadomości wysokości obowiązujących stawek podatkowych (a nie z powodu ich nieuchwalenia) obowiązek podatkowy nie może przekształcić się w zobowiązanie podatkowe.

Ponieważ Rada Miejska w S. S. przed końcem 2013 r. uchwaliła nowe stawki podatkowe na 2014 r., stąd w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 20a ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy (...). Z przepisu art. 20a u.p.o.l. wynika, iż stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy będą miały zastosowanie jedynie w przypadku niepodjęcia uchwały na dany rok do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy. Jeżeli natomiast organ spóźni się z uchwaleniem stawek i będzie chciał to zrobić w roku podatkowym (po dniu 1 stycznia), to nie będzie już do tego uprawniony. Stosuje się wówczas stawki z uchwały obowiązującej w roku poprzedzającym rok podatkowy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodziła, ponieważ w odniesieniu do roku 2014 r. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w S. S. Nr XXXI/363/2013 z dnia 27 sierpnia 2013 r.

25. Ma rację Skarżąca, iż uchwała, na postawie której określono wysokość stawek podatku od nieruchomości na rok 2015 weszła w życie z dniem 17 września 2014 r. Okoliczność ta nie oznacza jednak, że za miesiące od 18 września do 31 grudnia 2014 r. należało określić podatek od nieruchomości z uwzględnieniem stawek innych, niż wynikających z uchwały określającej stawki na rok 2014 czyli według strony skarżącej stawek na rok 2013.

Mając powyższe na względzie, z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) orzekł o oddaleniu skargi.