Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 736/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 134, art. 135, art. 146
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. Z. na akt Prezydenta Miasta z dnia 27 kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania na podjęcie działalności gospodarczej uchyla zaskarżony akt oraz akt Prezydenta Miasta z dnia 20 marca 2020 roku.


UZASADNIENIE

Grodzki Urząd Pracy decyzją z dnia 27 kwietnia 2020 r. znak sprawy [...] orzekł, iż wniosek E. Z. o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej został rozpatrzony negatywnie.

Organ poinformował, że przyznał skarżącej dodatkowo 1 pkt z tytułu doświadczenia zawodowego (za okres od dnia 4.06.2019 r. do 25.06 .2019 r.), a łączna ocena wniosku wyniosła 21 pkt.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przyznanie bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej jest dokonywane na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej na piśmie pod rygorem nieważności.

Zdaniem organu w związku z tym, że Starosta informuje o przyznaniu środków na piśmie, a nie w formie decyzji administracyjnej, w tym przypadku nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym uregulowany jest tryb odwoławczy od decyzji administracyjnej. Umowa, która jest zawierana pomiędzy starostą a osobą bezrobotną jest umową cywilnoprawną, a więc zastosowanie znajdują tu odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego.

Organ wskazał, że zgodnie z bazą danych Urzędu skarżąca posiada:

1. wykształcenie: brak lub niepełne podstawowe,

2. doświadczenie od dnia 4.06.2019 r. do 25.06.2019 r.

Nadto organ podniósł, że nie może uznać poziomu wykształcenia wnioskodawczyni (skarżącej) na podstawie złożonych kopii dokumentów, bowiem wszystkie dokumenty (certyfikaty, świadectwa, faktury, umowy itp.) winny być przedstawione w języku polskim i potwierdzone przez tłumacza przysięgłego.

Zdaniem organu wniosek skarżącej został poprawnie oceniony. Wyższe oceny wniosku otrzymywały osoby, które np. dołączyły biznesplan lub dokumenty poświadczające ich dodatkowe przygotowanie do prowadzenia własnego przedsięwzięcia. W specyfikacji wydatków skarżąca wykazała zakupy będące wyposażeniem lokalu mieszkalnego (np. regał, stołek do siedzenia, krzesło do biurka, biurko itp.). Organ podkreślił, że nie przyznaje środków publicznych na wyposażenie lokalu mieszkalnego, zgodnie z informacją zawartą w Zasadach przyznawania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej ze środków Funduszu Pracy (ocena została obniżona o 3 pkt).

Dokumenty, które skarżąca dołączyła do pisma-protestu z dnia 31.03.2020 r. dotyczące doświadczenia zawodowego oraz kwalifikacji zawodowych zostały złożone po terminie złożenia wniosku, a w związku z tym, że organ w roku bieżącym zadysponował środki Funduszu Pracy na sfinansowanie programu dofinansowania podjęcia działalności gospodarczej osobom bezrobotnym ponowna ocena wniosku na podstawie tych dokumentów nie jest możliwa. Organ poinformował, że przyznał środki Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej osobom, które otrzymały co najmniej 26 pkt z oceny wniosku.

Na powyższe rozstrzygnięcie wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga skarżącej E. Z. Skarżąca wniosła o:

stwierdzenie, iż ocena złożonego przez skarżącą wniosku została dokonana w oparciu o wybiórczy materiał (dokumenty potwierdzające określone uprawnienia i wykształcenie), przez co skarżącej przyznano rażąco zaniżoną ilość punktów;

zwrócenie wniosku do Grodzkiego Urzędu Pracy w celu ponownego rozpoznania i rzetelnego rozpatrzenia złożonej dokumentacji, jak również odpowiedniego uzupełnienia brakującej punktacji;

przeprowadzenie dowodu z załączonych do niniejszego pisma dokumentów na okoliczności oraz fakty podnoszone w treści uzasadnienia niniejszego odwołania;

opcjonalnie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej w wypadku wątpliwości nie mogących zostać wyjaśnionymi bez udziału skarżącej w postępowaniu,

5. zobowiązanie Grodzkiego Urzędu Pracy do przedstawienia odpisu/kopii dokumentacji złożonej przez skarżącą wraz z wnioskiem o dofinansowanie na otwarcie działalności gospodarczej z załącznikami.

Skarżąca podniosła, że złożyła w dniu 24.02.2020 r. do Grodzkiego Urzędu Pracy wniosek o dofinansowanie na cele związane z planowanym otwarciem działalności gospodarczej. Wraz z wnioskiem złożyła kopie z oryginałów następujących dokumentów:

- dwóch dyplomów ukończenia studiów wyższych na wydziale Ekonomii i Zarządzania Przedsiębiorstwem Białoruskiego Państwowego Uniwersytetu Ekonomicznego/ Niepaństwowej Uczelni Wyższej "Instytutu Zarządzania i Przedsiębiorczości" w języku rosyjskim z tłumaczeniami przez tłumacza przysięgłego;

- dwóch certyfikatów poświadczających ukończenie kursów florystycznych w języku rosyjskim z tłumaczeniami przez tłumacza przysięgłego;

białoruskiej książeczki pracy, w której zgromadzone zostały wszystkie świadectwa pracy w języku rosyjskim z tłumaczeniami przez tłumacza przysięgłego;

umowy najmu lokalu mieszkalnego;

oświadczenia w formie zgody właściciela lokalu na rejestrację i prowadzenie działalności gospodarczej;

zaświadczenia o zameldowaniu w wynajętym lokalu;

7 szt. referencji oraz listów intencyjnych.

Pismem z dnia 20.03.2020 r. skarżąca została poinformowana przez Grodzki Urząd Pracy o negatywnym rozpatrzeniu złożonego przez nią wniosku i przyznaniu jej 20 z 40 możliwych punktów. W opinii skarżącej punktacja została zaniżona w sposób rażący. W związku z tym skarżąca wniosła protest od decyzji wydanej w dniu 20.03.2020 r. w sprawie [...]. Skarżąca odniosła się przede wszystkim do swojego wykształcenia, które mimo, iż zostało potwierdzone stosownymi dokumentami jako wykształcenie wyższe, to jednak uznano, iż jest ono podstawowe. Skarżąca przedstawiła następujące dokumenty potwierdzające uzyskane wykształcenie oraz kwalifikacje wraz z tłumaczeniem przysięgłym:

1992-2000 r.: dwa dyplomy ukończenia studiów wyższych na wydziale Ekonomii i Zarządzania Przedsiębiorstwem Białoruskiego Państwowego Uniwersytetu [...] Uczelni Wyższej "Instytutu Zarządzania i Przedsiębiorczości" w języku rosyjskim z tłumaczeniami przez tłumacza przysięgłego;

2008 r.: ukończony Kurs florystyki I stopnia - K School, Mińsk;

2008 r.: ukończony Kurs florystyki II stopnia - K School, Mińsk;

2009-2020 r.: ukończone Kursy florystyczne i kwiaciarskie.

Skarżąca podniosła, że na Białorusi nie istnieje odpowiednik polskiego dokumentu zwanego świadectwem pracy. Prawnym i jedynym odpowiednikiem tego dokumentu jest bowiem "trudowaja knizka", czyli tzw. książeczka pracy, poświadczająca odbyte okresy zatrudnienia oraz zajmowane stanowiska. Dokument ten wraz z tłumaczeniem przysięgłym także został przez skarżącą przedstawiony w złożonym do Grodzkiego Urzędu Pracy wniosku o dofinansowanie. Doświadczenie zawodowe skarżącej prezentuje się następująco:

- 1996-1999 r. - menedżer działu organizacji handlu - Firma Produkcyjno-Handlowa "K" (zakres florystyczny);

2002-2005 r. - specjalista działu reklamy - Handlowe Prywatne Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o.o. "R" (zakres florystyka/reklama);

2005-2006 r. - specjalista ds. pracy z klientami - Wspólna zamknięta spółka akcyjna "S - R";

2005-2006 r. - specjalista ds. marketingu - MP "D"/Spółka z o.o. "R - G".

Skarżąca podniosła, że zarzut przedstawienia kopii oraz rzekomego nieprzedstawienia tłumaczenia przysięgłego jest co najmniej absurdalny, albowiem wszelka dokumentacja została zaprezentowana w sposób wymagany, a ponadto w dniu składania wniosku o dofinansowanie skarżąca przedstawiła do wglądu dodatkowo oryginały składanych dokumentów. Nie była ponadto wzywana przez Grodzki Urząd Pracy do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Jednym z zarzutów Grodzkiego Urzędu Pracy był ponadto fakt, iż skarżąca wskazała we wniosku jako jeden z wydatków potrzebę zakupienia stołka do siedzenia, krzesła do biurka, czy biurka. Organ uznał, że nabycie tych sprzętów ze środków przyznanych na dofinansowanie jest niedopuszczalne, gdyż meble te miałyby stanowić wyposażenie lokalu mieszkalnego, który we wniosku skarżąca wskazała jako miejsce prowadzenia swojej działalności. Zaznaczenia wymaga jednak, że w polskim prawie nie ma przeszkód formalno-prawnych, aby prowadzić działalność gospodarczą w miejscu swojego zamieszkania. Z tych względów wyposażenie lokalu mieszkalnego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością, której siedzibą miałby być wspomniany lokal, uzasadnia konieczność nabycia sprzętów służących wykonywaniu działalności. W tym wypadku potrzeba zakupienia stołka, krzesła do biurka, jak również samego biurka wydaje się być jak najbardziej zasadna i podyktowana charakterem planowanego profilu działalności gospodarczej.

Skarżąca podniosła, że dokumenty poświadczające poziom jej wykształcenia, jak również doświadczenia zawodowego zostały złożone wraz z wnioskiem o dofinansowanie, co było wymogiem formalnym wniosku. Pomimo rzekomego nie złożenia tych dokumentów, wniosek skarżącej został rozpatrzony, a nawet zostały przyznane punkty, podczas gdy powinien był być odrzucony na etapie oceny formalnej, nie zaś merytorycznej, gdyby faktycznie nie dołączono wymaganych dokumentów.

Z daleko posuniętej ostrożności skarżąca pragnie wskazać, że nawet gdyby doszło do stwierdzenia braku cech decyzji administracyjnej odnoszącej się do stanowiska Grodzkiego Urzędu Pracy, to mimo wszystko nie powinno to przesądzać automatycznie o tym, że stanowisko Starosty nie może zostać poddane kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dla powyższej kwalifikacji nie ma znaczenia, że sama wypłata środków następuje dopiero na podstawie i po zawarciu z osobą bezrobotną umowy cywilnoprawnej. Podstawową przesłanką zawarcia tej umowy jest bowiem uprzednie "uwzględnienie wniosku", które jest aktem administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Starosty w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów podjęcia działalności gospodarczej.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy zauważyć w pierwszej kolejności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wyraża pogląd, że pismo informujące wnioskodawcę o nieuwzględnieniu jego wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, będące wyrazem woli decyzyjnej organu podjętej w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1409) w zw. z § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017, poz. 1380; dalej powoływanego jako "rozporządzenie z dnia 14 lipca 2017 r."), należy do aktów objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 553/14).

Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Charakter współczesnej administracji państwowej powoduje, że rozstrzyga ona sprawy związane z zarządzaniem sprawami publicznymi w różny sposób, w tym poprzez dokonywanie czynności materialno-technicznych, np. poprzez wydanie dokumentu takiego jak dowód osobisty, czy przyznanie uprawnienia lub świadczenia, np. dofinansowania nauki. Ustawodawca odchodzi od konieczności załatwiania tego typu spraw w formie decyzji administracyjnych. Akt lub czynność materialno-techniczna w sprawie indywidualnej charakteryzuje się tym, że dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, ma charakter publiczny, jest podejmowana w sprawie indywidualnej, nie ma charakteru decyzji lub postanowienia, a więc norma prawa administracyjnego nie wymaga od niego konkretyzacji przy pomocy sformalizowanej procedury administracyjnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, s. 54 -55, Warszawa 2011).

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że kwestia przyznania lub odmowy przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podstawą prawną do przyznania takiego dofinansowania jest bowiem art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 7 rozporządzenia z 14 lipca 2017 r. Rozstrzygnięcie w tym zakresie dotyczy uprawnienia polegającego na przyznaniu środków finansowych wnioskodawcy zamierzającemu podjąć działalność gospodarczą, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej oraz konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności. Pomoc tego rodzaju ma charakter publiczny, ponieważ – jako jeden z instrumentów rynku pracy wspierających podstawowe usługi tegoż rynku - jest przyznawana przez organ administracji publicznej w sprawie skierowanej do podmiotu niebędącego organem administracji publicznej. Rozstrzygnięcie podejmowane jest natomiast w sprawie indywidualnej, gdyż przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego dofinansowania dotyczy konkretnego bezrobotnego, który na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia z 14 lipca 2017 r. złożył stosowny wniosek.

Należy jednocześnie podkreślić, że sprawy dotyczące dofinansowania podjęcia przez bezrobotnego lub poszukującego pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, działalności gospodarczej ze środków Funduszu Pracy nie są załatwiane w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem ich konkretyzacja nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Wskazują na to przede wszystkim przepisy rozporządzenia z dnia 14 lipca 2017 r., które statuują odrębną procedurę przyznawania i odmowy przyznawania środków z Funduszu Pracy. Wnioskodawca składa bowiem wniosek o ustalonej treści wraz z oświadczeniami. Wniosek taki podlega ocenie i jest podstawą do zawarcia w umowy cywilnoprawnej. Podstawą przyznania dofinansowania jest zawarta umowa. W § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 14 lipca 2017 r. wyraźnie wskazano, że o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku o dofinansowanie starosta powiadamia wnioskodawcę w formie pisemnej w postaci papierowej, w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. W przypadku nieuwzględnienia wniosku starosta podaje przyczynę odmowy. Prawodawca nie przewidział zatem formy decyzji administracyjnej jako sposobu zakończenia sprawy o odmowie przyznania dofinansowania, ale określił, że wnioskodawca otrzymuje jedynie pisemne powiadomienie o odmowie, w którym podaje się przyczyny odmowy. Stanowisko powyższe ma także oparcie w treści art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten określa, w jakich sprawach z zakresu opisanego przez powyższą ustawę starosta wydaje decyzje administracyjne, nie zaliczając jednakże do tej kategorii sprawy dotyczącej odmowy przyznania dofinansowania kosztów rozpoczęcia działalności gospodarczej.

Okoliczność, że pismo informujące wnioskodawcę o odmowie przyznania dofinansowania nie posiada cech decyzji administracyjnej nie oznacza jednak, że nie podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż zawiera wszystkie elementy wymagane do uznania go za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., o których była mowa wyżej (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1736/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 270/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 56/13).

Na gruncie niniejszej sprawy aktem takim jest pismo z dnia 20 marca 2020 r., które zostało wydane w indywidualnej sprawie i skierowane do oznaczonej osoby – wnioskodawczyni E. Z., dotyczy uprawnienia podmiotu – możliwości uzyskania dofinansowania, określonego w przepisach art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz § 6 i 7 rozporządzenia z dnia 14 lipca 2017 r. oraz ma charakter publiczny, gdyż rozstrzygnięcie o odmowie dofinansowania podjęcia działalności gospodarczej zostało podjęte organ administracji publicznej (Dyrektora Grodzkiego Urzędu Pracy). Jest to więc jednostronne władcze rozstrzygnięcie w sprawie przyznania określonego uprawnienia wydane w indywidualnej sprawie. Należy jednakże podnieść, iż w reakcji na powyższe pismo skarżąca wniosła "protest", na który organ zareagował pismem z dnia 27 kwietnia 2020 r., które to pismo jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu.

Podstawę podjęcia zaskarżonego aktu, jak również poprzedzającego go aktu z dnia 20 marca 2020 r., stanowił art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym Starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu lub poszukującemu pracy, o którym mowa w art. 49 pkt 7 powyższej ustawy, jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że rozstrzygnięcie organu administracji w powyższym zakresie jest podejmowane w ramach uznania administracyjnego - wskazuje na to wprost sformułowanie, że starosta "może przyznać (...) środki". Organ ma zatem swobodę rozstrzygnięcia, co jednak nie oznacza dowolności w sposobie załatwienia sprawy. W przypadku aktów wydawanych w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcie powinno być poprzedzona rzetelnym przeprowadzaniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów, a przede wszystkim wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że wyposażenie organu w luz decyzyjny powoduje, że kontrola sądowa ogranicza się w takich sprawach do badania poprawności przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia, czy rozstrzygnięcie organu nie wykracza poza granice uznania. Natomiast sam wybór rozstrzygnięcia pozostaje poza granicami kontroli sądowej.

Choć przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie, w którym akt jest wydawany nie jest administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym, to organ nie był zwolniony od obowiązku rozważenia wszelkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nadto niewątpliwie organy administracji publicznej w każdej sprawie, a więc również w sprawie niepoddanej bezpośrednio regulacji kodeksowej, są zobowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie moich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania o przyznanie dofinansowania. Organ powinien czuwać nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu powinien udzielać niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Zgodnie z § rozporządzenia z 14 lipca 2017 r. wniosek o dofinansowanie zawiera następujące dane i informacje dotyczące wnioskodawcy: imię i nazwisko, adres miejsca zamieszkania, numer PESEL, jeżeli został nadany, kwotę wnioskowanego dofinansowania, rodzaj planowanej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, symbol podklasy rodzaju działalności określony zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), kalkulację kosztów związanych z podjęciem działalności gospodarczej oraz źródła ich finansowania, szczegółową specyfikację wydatków do poniesienia w ramach dofinansowania, przeznaczanych na zakup towarów i usług, w szczególności na zakup środków trwałych, urządzeń, maszyn, materiałów, towarów, usług i materiałów reklamowych, pozyskanie lokalu, pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związanych z podjęciem działalności gospodarczej, proponowaną formę zabezpieczenia zwrotu dofinansowania, o której mowa w § 10 ust. 1 oraz podpis.

Do wniosku o dofinansowanie wnioskodawca dołącza oświadczenia o:

1) nieotrzymaniu bezzwrotnych środków Funduszu Pracy lub innych bezzwrotnych środków publicznych na podjęcie działalności gospodarczej lub rolniczej, założenie lub przystąpienie do spółdzielni socjalnej;

2) nieposiadaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a w przypadku jego posiadania - oświadczenie o zakończeniu działalności gospodarczej w dniu przypadającym w okresie przed upływem co najmniej 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku;

3) niepodejmowaniu zatrudnienia w okresie 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej;

4) niekaralności w okresie 2 lat przed dniem złożenia wniosku za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny;

5) zobowiązaniu się do prowadzenia działalności gospodarczej w okresie 12 miesięcy od dnia jej rozpoczęcia oraz nieskładania w tym okresie wniosku o zawieszenie jej wykonywania;

6) niezłożeniu wniosku do innego starosty o przyznanie dofinansowania lub przyznanie jednorazowo środków na założenie lub przystąpienie do spółdzielni socjalnej.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 lipca 2017 r. wniosek o dofinansowanie może być przez starostę uwzględniony w przypadku, gdy bezrobotny:

1) spełnia łącznie warunki, o których mowa w § 6 ust. 3 i 5 rozporządzenia, oraz złożył kompletny i prawidłowo sporządzony wniosek, a starosta dysponuje środkami na jego sfinansowanie;

2) w okresie 12 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku:

a) nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz udziału w działaniach w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o którym mowa w art. 62a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

b) nie przerwał z własnej winy szkolenia, stażu, realizacji indywidualnego planu działania, udziału w działaniach w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o którym mowa w art. 62a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , wykonywania prac społecznie użytecznych lub innej formy pomocy określonej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy,

c) po skierowaniu podjął szkolenie, przygotowanie zawodowe dorosłych, staż, prace społecznie użyteczne lub inną formę pomocy określoną w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Należy podkreślić, że organ nie dokonał właściwej analizy ani oceny dokumentów dołączonych do wniosku, które – wbrew twierdzeniom organu – były przedłożone wraz z tłumaczeniami przysięgłymi z języka rosyjskiego. Rolą organu jest, jak już wyżej wskazywano, dokonanie analizy i oceny całości materiału dowodowego w sprawie.

Nadto Sąd stwierdził, że brak było podstaw do rozpoznania "protestu", gdyż ustawa nie przewiduje procedury odwoławczej od rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania na prowadzenie działalności gospodarczej. Już z tej przyczyny zaskarżony akt należało uchylić. Sąd rozpatruje jednak całość sprawy administracyjnej i w tym ramach doszedł do przekonania, że również rozstrzygnięcie podjęte w dniu 20 marca 2020 r. nie jest prawidłowe, gdyż nie uwzględnia całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd może ocenić legalność wszystkich podjętych w granicach danej sprawy administracyjnej aktów administracyjnych.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., wyeliminował zarówno zaskarżony akt, jak i poprzedzający go akt z dnia 20 marca 2020 r. z obrotu prawnego.