Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 697/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64e § 3, 4a,  art. 64 c par. 1, 4, 7, art. 64 par. 1, 6, 3, art 64a, art. 64b, art. 64c par. 4,
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 687/14

Uzasadnienie

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]. znak; [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela – M. M. (dalej:skarżący) kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 3.806,94 zł w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego - nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 12.12.2002r. sygn. Akt I Nc 44/02 (KM 66546/09) wobec S. P..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że jak wynika z akt egzekucyjnych przedmiotowej sprawy postanowieniem z dnia 26.03.2010r. sygn. akt I CO 1866/09 Sąd Rejonowy w Stalowej Woli I Wydział Cywilny postanowił, że egzekucję łączną wszczętą przeciwko dłużnikowi S. P. z wynagrodzenia za pracę, a prowadzoną przez Komornika Sądowego ma dalej prowadzić Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w trybie egzekucji administracyjnej.

Organ podkreślił, że stosownie do art. 773 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964r., Nr 43, poz. 296 ze zm.) w przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej co do tej samej rzeczy lub prawa majątkowego, administracyjny organ egzekucyjny i komornik wstrzymują czynności egzekucyjne na wniosek wierzyciela, dłużnika lub z urzędu i przekazują akta egzekucji administracyjnej i egzekucji sądowej sądowi rejonowemu, w którego okręgu wszczęto egzekucję, w celu rozstrzygnięcia, który organ egzekucyjny - sądowy czy administracyjny - ma dalej prowadzić w trybie właściwym dla danego organu łącznie egzekucje z tej rzeczy lub prawa majątkowego, do którego nastąpił zbieg egzekucji. Sąd wydaje postanowienie w terminie 14 dni, biorąc pod uwagę stan każdego z postępowań egzekucyjnych, a jeżeli są one w równym stopniu zaawansowane, wysokość egzekwowanych należności i kolejność ich zaspokojenia, z zastrzeżeniem § 2 i 21. Równocześnie sąd postanawia, jakie już dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy.

Organ wskazał, że zbieg egzekucji w niniejszej sprawie nastąpił do wynagrodzenia za pracę Pana S. P. wypłacanego przez Zakład Kamy w D.. (Wg informacji posiadanych przez organ egzekucyjny na dzień przekazania sprawy tj. 07.09.2010 r. zobowiązany nie przebywał w Zakładzie Karnym ponieważ został zwolniony). Ustalono, że jest zatrudniony w firmie H. w wymiarze 1/2 etatu.

Organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. na podstawie zawiadomienia z dnia 26.10.2012r, znak: EA/7200-1674/AJ/12 o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą dokonał zajęcia wynagrodzenia zobowiązanego za pracę w firmie H. M. P., ul. K. 22, 04-979 W.. Pismem z dnia 15.01.2013r. H. M. P. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., że S. P. do dnia 31.12.2012r. zatrudniony był na okres próbny, następnie od 01.01.2013r. została zawarta umowa o pracę na czas nieokreślony w wymiarze 1/2 etatu z wynagrodzeniem 800, zł brutto. Ponadto w niniejszym piśmie pracodawca wyjaśnił, że wynagrodzenie to jest wolne od potrąceń. Postanowieniem z dnia [...]. znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec S. P.. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego skarżący odebrał w dniu 09.12.2013r. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego nie zostało zaskarżone przez z żadną ze stron i stało się ostateczne.

Postanowieniem z dnia 28.11.2013r. znak: EA/7240-128165/AM/13 obciążył wierzyciela tj. M. M. kosztami postępowania egzekucyjnego.

Na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego Pan M. M. złożył zażalenie z dnia 18.02.2014r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji uzasadniając, że organ egzekucyjny nie uzasadnił wydanego rozstrzygnięcia w sposób rzetelny i dokładny. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uwzględniając stanowisko organu II instancji ponownie wydał postanowienie w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w dniu 11.07.2014r. znak: EA/7240-128165/AM/13.

Na to postanowienie Pan M. M. złożył zażalenie z dnia 31.07.2014r., w którym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego i wydanie postanowienia o umorzeniu kosztów postępowania egzekucyjnego nałożonych na wierzyciela

Rozpoznając zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Dyrektor Izby skarbowej w K. stwierdził, że stosownie do art. 64c § 1, § 4 i § 7 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.) opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a , wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Organ stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu określono wysokość kosztów egzekucyjnych w wysokości 3.786,49zł. oraz koszty Komornika Sądowego przy Sadzie Rejonowym dla Warszawy - Woli w wysokości 20,45 zł. Wskazane w postanowieniu koszty egzekucyjne należne administracyjnemu organowi egzekucyjnemu, obejmują jedynie opłatę o której mowa w art. 64 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. za zajęcie wynagrodzenia za pracę - 4% egzekwowanej należności. W związku z tym, iż wysokość dochodzone należności wynosiła 94.622,28 zł, opłata za dokonaną czynność wynosi 3,786,49 zł. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że organ egzekucyjny w przedmiotowym postanowieniu nie obciążył wierzyciela wydatkami egzekucyjnymi, które są określone w art. 64b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i z tego powodu nie wskazał faktycznych kosztów prowadzonego postępowania egzekucyjnego w przedmiotowym postanowieniu.. Organ egzekucyjny nie mógł zatem dokonać rozliczenia wydatków pomiędzy wszystkimi wierzycielami. Natomiast opłata za czynność jest obliczana od kwoty dokonanej czynności i nie podlega rozliczeniu pomiędzy wierzycielami. Koszty egzekucji naliczone są indywidualnie bez względu na ilość czynności wykonanych przez organ egzekucyjny i wynikają z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ stwierdził, że zatem argument dotyczący braku ich adekwatności w stosunku do podejmowanych działań przez organ egzekucyjny jest nieuzasadniony.

Organ wskazał, że zaskarżone postanowienie stanowi orzeczenie w przedmiocie wysokości kosztów egzekucyjnych i obciążenia wierzyciela w trybie art. 64c § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, natomiast nie rozstrzyga sprawy umorzenia kosztów egzekucyjnych, gdyż jest to odrębna sprawa wymagająca stosownego wniosku strony. Podkreślił, że organ egzekucyjny nie może samodzielnie podejmować działań w zakresie umorzenia kosztów egzekucyjnych, bowiem to do strony należy wskazanie przesłanek, które w konkretnej sprawie uzasadniają umorzenie kosztów egzekucyjnych. Zgodnie z art. 64e § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wydaje odrębne postanowienie w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych.

Stwierdził także, że zgodnie z art. 72 § 4 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny w zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia wzywa pracodawcę, aby ten w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników. Tak więc organ egzekucyjny nie ma obowiązku i możliwości sprawdzenia wysokości wynagrodzenia zobowiązanego przed zastosowaniem środka egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 7 § 2 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Zatem podstawową przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego jest cel egzekucji tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Natomiast wybór środków egzekucyjnych należy do organu prowadzącego egzekucję, wierzyciel ma jednak możliwość wskazania środków egzekucyjnych możliwych do zastosowania. W przedmiotowej sprawie wierzyciel nie wskazał majątku zobowiązanego z którego organ egzekucyjny mógłby zastosować skuteczny środek egzekucyjny. Jednocześnie organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym podejmował wszelkie dostępne działania zmierzające do ustalenia sytuacji majątkowej zobowiązanego, w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji. Spisywano przez poborców skarbowych protokoły o stanie majątkowym w dniach 28.01.201 Or. i 18.09.2012r. z których wynika, iż zobowiązany S. P. nie posiada majątku, z którego można prowadzić skuteczna egzekucję. W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny opierał się również ma informacja dostępnych w Urzędzie Skarbowym w S., jak i informacjach uzyskanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał także, że w zażaleniu wierzyciel podniósł, że organ egzekucyjny nie wyjaśnił sprawy zwrotu kosztów egzekucyjnych należnych komornikowi sądowemu w wysokości 20,45zł, które zgodnie z postanowieniem Komornika Sadowego winny obciążać zobowiązanego. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ stwierdził, że godnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Stalowej Woli Wydział I Cywilny Sygn. akt I Col866/09 z 26,03.2010r. łączną egzekucję wszczętą przeciwko dłużnikowi S. P. otrzymał do prowadzenia w trybie egzekucji administracyjnej administracyjny organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.. Kwota kosztów egzekucyjnych należnych Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy - Woli wynika z postanowienia o przekazaniu sprawy z dnia 05,07.2010 r, KM 66546/09 i obejmuje koszty zapytań doręczenia korespondencji i zlecenia poszukiwania majątku dłużnika.

Zgodnie z postanowieniem pozostała kwota 20,45 zł., po opłaceniu części kosztów postępowania przez wierzyciela w kwocie 161,48 zł. obciążała zobowiązanego. Po przejęciu prowadzenia egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dalsze postępowanie odbywa się w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zgodnie z art. 64c § 4 w/w ustawy, wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ponadto, że nie brak jest podstaw do uznania aby organ egzekucyjny naruszył zasady postępowania określone w art. 8, art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K..

Zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7,8,11,77 oraz 107 § 2 i 3 Kpa, polegające w szczególności na:

a) nie dostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego;

b) niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności, nie podjęcie w ogóle ani przez organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji analizy przesłanek zawartych w art. 64 e § 1, § 2 i § 3 ustawy b postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z których każda może być samodzielną podstawą do umorzenia kosztów egzekucyjnych a w konsekwencji nie wzięcie pod uwagę faktu, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych nałożonych na wierzyciela;

c) braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych, którymi został obciążony wierzyciel to odrębna sprawa wymagająca wniosku strony, podczas gdy ustawa z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2012.1015 j.t.) nie wyjaśnia, czy umorzenie kosztów egzekucyjnych może nastąpić na wniosek zobowiązanego albo wierzyciela niebędącego organem egzekucyjnym, czy z urzędu przez co najęty przyjąć, że dopuszczalne są oba sposoby wszczęcia postępowania w sprawach tego rodzaju;

2) błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że brak jest wniosku skarżącego w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych podczas gdy skarżący już w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr [...] z dnia [...] roku, następnie uchylonym w całości na mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 kwietnia 2014 roku, wnosił o wydanie postanowienia o umorzeniu kosztów postępowania egzekucyjnego płożonych na wierzyciela;

3.naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postawienia faktów i dowodów, na których organ oparł wydanie zaskarżonego postanowienia;

4) naruszenie art. 64 e § 1, § 2 i § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie;

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że celem wniosku o wszczęcie egzekucji złożonego przez skarżącego do komornika sądowego przy Sądzie Rejonowy dla Warszawy - Woli w Warszawie było dochodzenie praw jako wierzyciela wynikających z prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 12.12.2002 roku w tym również przerwanie biegu przedawnienia roszczenia przeciwko ww. dłużnikowi. Następnie z uwagi na fakt, że wystąpił zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej na skutek zajęcia wynagrodzenia dłużnika przez Komornika Sądowego i Naczelnika Urzędu Skarbowego, po wydaniu postanowienia przez Sąd Rejonowy w Stalowej Woli, Komornik sądowy postanowieniem z dnia 5 lipca 2010 roku przekazał sprawę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego do dalszego prowadzenia. Na tę okoliczność nie miał żadnego wpływu. Po przekazaniu sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego nie był informowany o podejmowanych czynnościach egzekucyjnych w tym również nie został poinformowany o kosztach jakie mogą obciążyć wierzyciela w sytuacji bezskutecznej egzekucji.

Podkreślił, że należy rozważyć ocenę skutków zastosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegających na obciążeniu go jako wierzyciela kosztami egzekucji w aspekcie racjonalności i adekwatności. Wskazał, że w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne sprowadza się do zajęcia wynagrodzenia dłużnika co de facto polega na doręczeniu stosownej korespondencji - naliczenie kosztów egzekucyjnych w wysokości 3.806,94 zł i obciążenie nimi wierzyciela musi budzić uzasadnione wątpliwości, które dodatkowo wzmacnia argument, iż wierzyciel składał wniosek o wszczęcie egzekucji do komornika a nie do przedmiotowego organu egzekucyjnego, na zbieg egzekucji nie miał wpływu i nie był informowany o kosztach, które zostaną na niego nałożone. Skarżący stwierdził, że w powyższej sytuacji, aby wyeliminować oczywiście nieuzasadnione skutki finansowe dla niego jako wierzyciela należało rozważyć zastosowanie instytucji umorzenia kosztów egzekucyjnych, czego organ egzekucyjny nie uczynił. Zgodnie z art. 64e § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji koszty egzekucyjne mogą być ' jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny. Jeżeli więc przyjąć, że interes publiczny je się także w przestrzeganiu pewnych ogólnych zasad porządku prawnego jak zasada zaufania do organów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas przedstawianą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył co następuje.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli w wyżej określonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uznał przy tym, że stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd przyjął za podstawę dalszych rozważań.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy dwóch kwestii a mianowicie, czy organ egzekucyjny zasadnie obciążył wierzyciela kosztami postępowania i czy winien w ramach prowadzonego w tym zakresie postepowania umorzyć powyższe koszty.

Poza sporem między tronami pozostaje kwestia, że postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec S. P.. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego skarżący odebrał w dniu 09.12.2013r. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego nie zostało zaskarżone przez z żadną ze stron i stało się ostateczne.

Zgodnie z art. art. 64c § 1, § 4 i § 7 ustawy z o postępowaniu egzekucyjnym w administracji opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a , wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela.

Należy stwierdzić , że całkowicie trafnie wskazał organ, że w postanowieniu z dnia [...] znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił wysokość kosztów egzekucyjnych w wysokości 3.786,49zł. oraz koszty Komornika Sądowego przy Sadzie Rejonowym dla Warszawy - Woli w wysokości 20,45 zł. i koszty te obejmują jedynie opłatę o której mowa w art. 64 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie zgodnie z art. 64 § 3 w/w ustawy opłatę za czynności egzekucyjne oblicza się oddzielnie od każdego tytułu wykonawczego, który był podstawą wykonania czynności egzekucyjnych. Naliczona opłata w przedmiotowej sprawie dotyczyła czynności egzekucyjnej podjętej wyłącznie na podstawie tytułu wykonawczego z 12 grudnia 2002 roku sygn.akt I Nc 44/02 (KM 66546/09) wystawionego na wniosek skarżącego.

Natomiast organ egzekucyjny w przedmiotowym postanowieniu nie obciążył wierzyciela wydatkami egzekucyjnymi, które są określone w art. 64b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym słusznie organ uznał, że skoro organ egzekucyjny nie obciążał skarżącego wydatkami egzekucyjnymi, a wyłącznie opłatą która nie podlega rozliczeniu pomiędzy wierzycieli, to brak było podstaw do szczegółowego ustalania wydatków, a następnie dokonania ich rozliczenia pomiędzy wierzycieli.

Należy podkreślić, że postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 12.12.2002r. sygn. Akt I Nc 44/02 (KM 66546/09) zostało zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 28.11.2013r. znak: EA/7240-128165/AM/13 o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a mianowicie stwierdzenie, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zgodnie z art. 64c § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Tym samy zgodnie z przywołanymi przepisami organ egzekucyjny w takim przypadku miał obowiązek obciążyć wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, albowiem nie mogły one być ściągnięte od zobowiązanego. Argumentacja skarżącego co do prawidłowości prowadzonej egzekucji wobec zobowiązanego, wobec prawomocnego umorzenia jej prowadzenia, pozostaje bez znaczenia na ocenę trafności rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. powyższego rozstrzygnięcia nie zasługuje na uwzględnienie.

Za bezzasadne zależało uznać także zarzuty stawiane przez skarżącego, które są zarzutami dominującymi i eksponowanymi w skardze, a dotyczące nie zastosowania w przedmiotowym postępowaniu instytucji umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego nałożonych na wierzyciela.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 64e § 1 ustawy organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. W § 2 tego przepisu określono przesłanki umorzenie tych kosztów:

1. stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej;

2. za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny;

3. ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne.

Na podstawie art. 64e § 3 ustawy, koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione.

O zastosowaniu powyższych przepisów, a więc o zastosowaniu ulgi w spłacie kosztów możemy mówić dopiero w tym momencie postępowania, kiedy zostaną one ostatecznie naliczone.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżone postanowienia zostało wydane w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych i obciążenia tymi kosztami wierzyciela w trybie art.64c§4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ramach prowadzonego organ nie dokonuje oceny co do przesłanek warunkujących umorzenie określonych kosztów postępowania. Określa jedynie na kim i w jakiej wysokości ciąży obowiązek poniesienia kosztów postępowania egzekucyjnego. Dopiero ostateczne ustalenia w tym zakresie mogą uzasadniać prowadzenie w odrębnym od przedmiotowego postępowaniu ocen do zasadności umorzenia tych kosztów, a więc zastosowania tak określonej ulgi, czy to na podstawie okoliczności które organ winien wziąć pod uwagę z urzędu czy też w ramach analizy przesłanek określonych w ustawie.

Powyższe czyni bezzasadnymi zarzuty skarżącego co do nieprawidłowości , a wręcz braku oceny w zaskarżonym postanowieniu przesłanek przemawiających za umorzeniem kosztów egzekucyjnych.

Mając powyższe na względzie na podstawie art.151 p.p.s.a skargę należało oddalić.