Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 82/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, 2. art. 40 ust.12 w zw. z ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych tj. Dz.U. z 2007r, Nr 19 , poz. 115
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2004 r., Nr 85, poz. 1592 ze zm.), załącznika Nr 6 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 marca 2004 r. oraz załącznika do uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w Mieście S., art. 104 Kpa – wymierzył "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S., karę pieniężną w kwocie 17.980 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w S. pod reklamy umieszczone na wiacie przystankowej bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 9 maja 2007 r. do dnia 9 lipca 2007 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że kontrola pasa drogowego przeprowadzona w dniu [...] wykazała zajęcie pasa drogowego ul. [...] w S. poprzez umieszczenie reklam o powierzchni 29 m2 na wiacie przystankowej. W toku postępowania ustalono, że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie przedmiotowych reklam jest "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. Następnie organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego pod reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi i wyznaczył termin przeprowadzenia oględzin reklam na dzień 24 lipca 2007 r.

Przeprowadzona w dniu 9 lipca 2007 r. kontrola pasa drogowego wykazała dalsze zajmowanie pasa drogowego przez reklamy "A", natomiast przeprowadzone w dniu 24 lipca 2007 r. oględziny wiaty przy ul. [...] wykazały usunięcie przedmiotowych reklam.

W dalszej części uzasadnienia Prezydent Miasta, powołując się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r.,

OPK 3/00 (ONSA 2001/1/12) wyjaśnił, że pas drogowy (droga) jako wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych obejmuje płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem.

Organ I instancji podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając podjętą uchwałę wskazał między innymi, że społeczno-gospodarczym przeznaczeniem wydzielonego pod drogę pasa terenu jest obsługa użytkowników drogi, realizowana z wykorzystaniem kompetencji zarządu drogi określonych

w art. 20 ustawy o drogach publicznych. Może on być także wykorzystywany do przekazywania użytkownikom drogi kierowanych do nich informacji niezwiązanych

z organizacją ruchu, mających charakter reklamy. Są to na przykład: plakaty, napisy, ogłoszenia, symbole i inne formy stosowane do zwrócenia uwagi na usługi i artykuły konkretnych producentów, czy placówek w celu zachęcenia ich do zakupu.

O umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie

w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma zatem znaczenia techniczna metoda eksploatacji reklamy ani sposób wyrażania w niej zawartych treści, jak np. zawieszenie reklamy z wykorzystaniem urządzeń znajdujących się poza drogą, na obiektach w pasie drogowym stanowiących własność innych podmiotów, czy też wywołanie techniką laserową obrazów, symboli lub napisów bez styczności gruntami.

Organ I instancji wskazał ponadto, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia lub za zajęcie pasa drogowego o powierzchni większej niż określona

w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi - w drodze decyzji administracyjnej- wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności obowiązującej opłaty. Decyzja taka nie ma jednak charakteru uznaniowego, lecz stanowi wykonanie bezwzględnej dyspozycji wskazanej w ustawie, przy zaistnieniu określonych w niej okoliczności.

W świetle powyższego, Prezydent Miasta postanowił wymierzyć karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od dnia 9 maja

2007 r. do dnia 9 lipca 2007 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji (pismo z dnia 13 września 2007 r.) "A" Sp. z o. o. w S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż reklamy umieszczone w obiekcie budowlanym, o którym mowa

w zaskarżonej decyzji (wiata przystankowa), zajmowały pas drogowy

ul. [...] w S.

Zdaniem strony odwołującej się rozważany pas drogowy zajmuje wskazana wiata przystankowa, a nie umieszczone w niej reklamy. Wiata natomiast nie została postawiona w pasie drogowym przez Spółkę, która tylko używała wiatę na podstawie umowy z podmiotem zarządzającym, tj. Centrum Handlowym "B" przy

al. [...] w S.

Spółka podkreśliła dalej, że wskazana wiata jest konstrukcji tzw. przestrzennej, która umożliwia umieszczanie reklam i innych materiałów wewnątrz wiaty, bez ingerowania w pas drogowy ani przestrzeń nad pasem drogowym.

W ocenie strony, reklamy umieszczone w wiacie nie zajmowały, gdyż nie mogły zajmować pasa drogowego uprzednio już zajętego przez wiatę (wyrok NSA z dnia 10 marca 2005 r., OSK 1091/04). Jednocześnie w świetle przepisów ustawy o drogach publicznych nie jest dopuszczalne pobieranie wielokrotnej opłaty za zajęcie tego samego pasa drogowego w tym samym czasie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o. o. z siedzibą w S. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i wskazało, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierza się, w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z przepisami tej ustawy. Natomiast stosownie do treści

art. 40 ust. 8 wskazanej wyżej ustawy organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6 ustawy, nie mogą przekroczyć

10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa

w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2005r., sygn. akt: II SA/Sz 946/04, podkreśliło, że dla oceny zgodności z prawem wymierzenia kary nie mają znaczenia okoliczności z powodu, których Spółka zajmowała pas drogowy, gdyż istotną kwestią w przedmiotowej sprawie jest sama okoliczność zajęcia tegoż pasa.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nastąpiło pod reklamę i dlatego bez znaczenie jest okoliczność, że reklama została umieszczona w istniejącej wiacie przystankowej. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 24 ustawy o drogach publicznych, reklama jest nośnikiem informacji wizualnej

w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi

i zamocowaniami, umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi, niebędącym znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach drogowych lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę.

W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że reklama to nośnik informacji, który może mieć jakąkolwiek formę materialną i winien być umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi.

Zdaniem organu odwoławczego o umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogą pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma natomiast znaczenia metoda ekspozycji reklamy, np. przy wykorzystaniu urządzeń znajdujących się poza drogą, czy obiektów w pasie drogowym stanowiących własność innych podmiotów.

W ocenie Kolegium, ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów,

a w szczególności z dokumentacji zdjęciowej wynika, że treść informacji umieszczonych na obiekcie typu wiata przystankowa ma charakter reklamy określonego podmiotu, czy produktu. Ponadto informacje te zostały umieszczone

w polu widzenia użytkowników drogi i zdecydowanie nie mają charakteru znaku

w ujęciu przepisów o znakach i sygnałach.

Odnosząc się do zarzutu Spółki, że opłaty za zajęcia pasa drogowego pobierane są dwukrotnie, organ odwoławczy wskazał, iż jest to twierdzenie nie uzasadnione, bowiem przedmiot – cel zajęcia pasa drogowego jest różny, tj. umieszczenie obiektu typu wiata przystankowa i umieszczenie w pasie drogowym reklamy.

Nadto Kolegium podkreśliło, że bezzasadne jest stanowisko prezentowane

w odwołaniu, zgodnie z którym podmiotem zobowiązanym do uzyskania zezwolenia poniesienia opłaty byłby jedynie podmiot, który zajął pas drogowy poprzez ustawienie wiaty przystankowej, gdyż zezwolenie winien uzyskać ten podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy w określonym celu, jak również podmiot, który umieścił reklamę

w istniejącej wiacie. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał zapisy uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, której zapisy rozróżniają stawki w zależności od celu zajęcia pasa drogowego.

Organ odwoławczy wskazał również, że zgromadzona dokumentacja nie pozostawia wątpliwości, iż Spółka zajęła pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, co zdaniem organu, potwierdza treść reklamy, jak też okoliczność, że niezwłocznie po wszczęciu postępowania i zawiadomieniu o tym strony reklama została z wiaty przystankowej usunięta.

"A" Spółka z o.o. z siedzibą w S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Strona skarżącą wskazała, że nie kwestionuje faktu, iż w okresie wskazanym w skarżonej decyzji, na wiacie przystankowej przy ulicy [...] w S., umieszczone zostały informacje zawierające ofertę firmy Skarżącej oraz znak towarowy słowno-graficzny "A". Skarżąca zaprzecza jednak, że wzniosła lub kiedykolwiek była właścicielem wiaty, a nadto że umieściła informacje wewnątrz wiaty. Spółka wyjaśniła jednocześnie, iż wspomniane powyżej informacje eksponowane były na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Skarżącą, a podmiotem zarządzającym, tj. Centrum Handlowym "B", w którego dyspozycji znajduje się wiata. W tych okolicznościach, zdaniem Spółki, nie sposób Jej uznać za podmiot, który dopuścił się działania w postaci "zajęcia pasa drogowego" przy ulicy [...] bez zezwolenia zarządzającego, a tym samym brak jest podstaw do nałożenia na stronę kary stosownie do art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych.

W opinii Skarżącej zaniechanie przez organy administracji działań mających na celu ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za rzekome zajęcie pasa drogi publicznej, na rzecz przyjęcia, że jest nim podmiot, którego firma pojawiła się w treści informacji, jest naruszeniem przepisów art. 6 oraz art. 7 Kpa, które to naruszenie niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy.

Spółka podniosła dalej, że organ wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną interpretację przepisu z art. 4 pkt. 23 ustawy o drogach publicznych.

Zdaniem strony z powyższego przepisu wynika bowiem, że pod pojęciem reklamy rozumieć należy "nośnik informacji wizualnej" wraz z "elementami konstrukcyjnymi", a zatem a contrario za reklamę w rozumieniu wyżej wskazanej ustawy nie może zostać uznana sama "wizualna informacja". Jednocześnie Spółka podkreśliła, że (stosując wykładnię celowościową) skoro w art. 40 ust. 6 ustawy ustawodawca uzależnia wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego między innymi od "rzutu poziomego" powierzchni reklamy, to zdaniem Spółki, oznacza, iż reklama

w rozumieniu ustawy nie jest jedynie informacją, bądź plakatem ale pewną konstrukcją przestrzenną, tak jak np. bilbordy lub tablice ogłoszeniowe. Tym samym, w przedmiotowej sprawie, za reklamę w rozumieniu ustawy należy uznać wiatę, pozostającą w dyspozycji podmiotu zarządzającego - Centrum Handlowym "B", a nie umieszczone w jej informacje.

Niezależnie od powyższego strona skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja narusza także przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. W opinii Spółki konstrukcja wiaty pozwala bowiem na umieszczanie informacji wewnątrz jej ścian, w ten sposób, że eksponowana informacja znajduje się pomiędzy dwoma przezroczystymi płaszczyznami. Tym samym, jakiekolwiek nieuprawnione zajęcia pasa drogi publicznej mogło nastąpić jedynie poprzez wzniesienie wiaty, z całą zaś pewnością nie przez samo umieszczenie wewnątrz wiaty informacji. Ta ostania bowiem, zdaniem Skarżącej, nie zajmuje samodzielnie przestrzeni, znajdując się w całości wewnątrz ścianek wiaty, a zatem korzysta

z przestrzeni uprzednio zajętej przez tę konstrukcję. Na potwierdzenie powyższej opinii Spółka powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

10 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1091/04.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nastąpiło pod reklamę i bez znaczenie jest okoliczność, że reklama została umieszczona w istniejącej wiacie przystankowej pozostającej w zarządzie, jak twierdzi Skarżąca, Centrum Handlowego "B". Zdaniem Kolegium ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji wynika bowiem, że wiata została jedynie wybudowana w czasie budowy Centrum, jednakże nie przesądza to o fakcie, że Centrum to jest jej właścicielem, a co więcej umieściło reklamę zawierającą treści dotyczące bezpośrednio skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Rozpatrując skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji ostatecznej z dnia [...] jest kara za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w S. bez zezwolenia zarządcy drogi pod reklamy w okresie od dnia 9 maja 2007 r. do dnia 9 lipca 2007 r.

Odnosząc się za zarzutów i wywodów skargi wyjaśnić trzeba na wstępie, że zgodnie z definicją legalną pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia

21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19,

poz. 115) w brzmieniu obowiązującym w dacie powyższej decyzji, pas drogowy to: "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Konsekwencją tak zdefiniowanego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego dla danej kategorii drogi zarządcy drogi reprezentującego właściciela, nie można w pasie drogowym prowadzić działalności, sytuować obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego.

W rozdziale 4 ustawy (art. 34-43) zawarte zostały kompleksowo uregulowane zasady gospodarowania pasem drogowym, a w tym w art. 40 zasady umieszczania w nim obiektów budowlanych, urządzeń, wykonywania robót nie związanych

z potrzebami zarządzania ruchem drogowym i potrzebami tego ruchu za zgodą udzieloną w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego zarządcę drogi,

a także za opłatą ustaloną przez zarządcę drogi. W ust. 2 pkt 3 tego artykułu ustawodawca wyraźnie wskazał, że wymagane jest zezwolenie w formie decyzji administracyjnej wydanej przez zarządcę drogi na zajęcie pasa drogowego "w celu umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam".

W tymże przepisie ustawodawca określił również skutki zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W myśl art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 4 pkt 6 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami zezwolenia, zarządca wymierza sprawcy samowoli karę pieniężną stanowiącą iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego

i stawki opłaty przewidzianej za legalne zajęcie pasa drogowego.

O tym, co jest reklamą, a co reklamą nie jest, decydują przepisy ustawy

o drogach publicznych, która zawiera definicję legalną tego pojęcia.

Zgodnie z art. 4 pkt 23 reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej.

W ocenie Sądu chybiony jest zatem zarzut skargi naruszenia przez organy

art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, polegający według strony skarżącej na uznaniu, że "wizualna informacja o firmie skarżącej oraz znak towarowy słowno-graficzny A" jest reklamą.

W aktach sprawy znajdują się kolorowe zdjęcia przedmiotowej reklamy,

z których można swobodnie odczytać tekst zawarty na plakatach. W świetle jego brzmienia "Przystanek S. – Ś. Y. 1300" w pełni zasadnie organ dokonując oceny prawnej przedmiotu zajmującego pas drogowy i uznając go za reklamę odwołał się również do tych treści. Z całą też pewnością umieszczenie takiej reklamy miało na celu rozpowszechnienie określonej usługi – przewozu promowego na terenie Ś. –Y. świadczonej przez skarżącą Spółkę .

Wskazać też należy, że wydanie decyzji o nałożeniu kary za samowolne zajęcie pasa drogowego powinny poprzedzać ustalenia w zakresie: podmiotu, czasookresu i miejsca zajęcia powierzchni reklamy.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń faktycznych, orzeka bowiem w oparciu o akta administracyjne i bada legalność decyzji w oparciu

o stan faktyczny ustalony przez organy oraz stan prawny istniejący w dacie zaskarżonej decyzji.

Z tego względu sugerowany skargą zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oparty na twierdzeniu, że to nie skarżąca Spółka umieściła w pasie drogowym sporną reklamę uznać należy za chybiony.

Do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka takiego argumentu nie podnosiła, a przeciwnie przyznawała – jak to wynika z odwołania – że umieściła

w wiacie przystankowej reklamę, kwestionowała natomiast fakt samowolnego zajęcia pasa drogowego przez tą reklamę, forsując koncepcję, że skoro wiata została ustawiona w pasie drogowym za zgodą zarządcy drogi, to nie może być mowy

o samowolnym zajęciu pasa drogowego przez reklamę umieszczoną w tej wiacie.

W tej sytuacji oczywiste jest, że obowiązkiem organu było dokonanie oceny twierdzeń strony zawartych w odwołaniu i do tej oceny odnosić się musi stanowisko Sądu. Nie ma natomiast podstaw do tego by rozważać zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przez pryzmat zawartych w skardze nowych okoliczności nie podnoszonych przed organem tj. twierdzeń strony, że kto inny, niż ona umieścił reklamę w wiacie przystankowej.

Twierdzenie to zresztą poza tym, że nie znajduje oparcia w materiale dowodowym akt administracyjnych, już samo w sobie jest chybione, ponieważ nie jest istotne kto fizycznie montuje reklamę w pasie drogowym, a istotne jest kto jest zleceniodawcą tego umieszczenia i na czyją rzecz umieszczenie to wykonano.

Wbrew wywodom strony skarżącej, ocena prawna dokonana przez organ

w zaskarżonej decyzji prawa nie narusza.

Ocena ta, poprzedzona została wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego i ustaleniami faktycznymi znajdującymi oparcie w tym materiale dowodowym.

Jak już była o tym wyżej mowa, ustawodawca w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy

o drogach publicznych, zawarł obowiązek uzyskania zezwolenia właściwego zarządcy drogi na umieszczenie w pasie drogowym zarówno obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, jak i reklam, o czym świadczy użycie w tym przepisie spójnika "oraz".

Oznacza to, że każde zajęcie pasa drogowego przez reklamę niezależnie od tego w jaki konstrukcyjnie sposób jest zamontowana, a więc czy znajduje się ona na budynkach, czy jest przymocowana do słupa energetycznego, czy znajduje się na specjalnej dla reklam konstrukcji w postaci słupa z tablicą reklamową, czy jest na powierzchni wiaty przystankowej, kiosku ruchu, na wiadukcie, czy jakimkolwiek innym obiekcie budowlanym znajdującym się w pasie drogowym – wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego.

Ponadto, jeśli obiekt, na którym umieszczona jest reklama znajduje się również w pasie drogowym i jednocześnie jest obiektem budowlanym niezwiązanym

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, to zgoda zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego przez taki obiekt, nie zwalnia od obowiązku uzyskania takiej zgody na umieszczenie w tym pasie na takim obiekcie reklamy.

Z powyższych względów, Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.