Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 288/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 1, art. 47 par. 1, art. 63, art. 207
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]września 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skierowaną do D. J. (dalej: strona, skarżąca) decyzją ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 rok

z [...] maja 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej: organ I instancji, Burmistrz), działając na podstawie art. 21 § 1, art. 47 § 1, art. 63 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., dalej: o.p.), art. 2 - 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785, dalej: ustawa o podatkach i opłatach lokalnych), uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2013 r. poz. 12401) ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok w kwocie [...] zł płatne w ratach w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym działki położonej w [...] przy ulicy S. o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni 0,0385 ha, sklasyfikowanej jako tereny zabudowane inne, symbol "Bi" oraz właścicielem usytuowanych na ww. gruncie budynków. Powyższe ustalenia organ poczynił w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2014 r. oraz zestawienia powierzchni użytkowej budynku położonego na działce [...] w [...].

W odpowiedzi na wezwanie do złożenia informacji o nieruchomościach

i obiektach budowlanych oraz sposobie wykorzystywania budynków będących jej własnością skarżąca oświadczyła, że na dzień dzisiejszy z powodu braku ostatecznych niekwestionowanych ustaleń i granic nie jest w stanie złożyć jakichkolwiek informacji

o nieruchomościach przy ulicy S. stanowiących podmiot i przedmiot opodatkowania, podnosząc jednocześnie, iż toczy się postępowanie w sprawie

o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o podziale działki nr [...], na której znajduje się wymieniony budynek, postępowanie rozgraniczeniowe oraz postępowanie o ustalenie posiadania według treści ksiąg wieczystych. Wskazała również, że część działki znajduje się w pasie drogi wojewódzkiej nr [...]. Odnosząc się do tych zarzutów organ I instancji wyjaśnił, że przy wymiarze podatku od nieruchomości związany był danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanym w postępowaniu administracyjnym, w tym

i postępowaniu podatkowym. Burmistrz - jako organ podatkowy - nie może dokonać zmian w ewidencji gruntów i budynków. Burmistrz wskazał nadto, że skarżąca zawarła porozumienie z Dyrekcją MZDW w [...], które określa granice pasa drogowego

i granice działki. W związku z powyższym to na niej spoczywał obowiązek uregulowania stanu faktycznego swojej działki. Dopiero po uregulowaniu stanu faktycznego, zmiana

w zapisach ewidencji gruntów i budynków będzie podstawą do zmiany powierzchni gruntu przy wymiarze podatku od nieruchomości.

Organ I instancji wyjaśnił, że przy wymiarze podatku od nieruchomości związany jest danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter bezwzględnie wiążący i nie mogą przezeń samodzielnie być korygowane w ramach postępowania podatkowego.

Wobec niewywiązania się skarżącej z obowiązku złożenia informacji

o posiadanym majątku, tj. gruntach i budynkach podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, Burmistrz postanowił uwzględnić w stanie faktycznym sprawy opinię biegłego powołanego w celu ustalenia powierzchni użytkowej budynków będących własnością skarżącej znajdujących się na działce [...]. Po dokonaniu przez biegłego pomiaru ustalono, że łączna powierzchnia użytkowa mieszkalna, użytkowa oraz pomocnicza (piwnice) budynków wynosi 366,85 m2. Zgodnie

z wymogami obliczenia powierzchni użytkowej do wymierzenia podatku, nie zaliczona została powierzchnia klatki schodowej o powierzchni 13,54 m2. Powierzchnia użytkowa przyjęta do opodatkowania wyniosła zatem 353,31 m2, w tym 205,17 m2 powierzchnia mieszkalna (pokoje, kuchnia łazienka) wraz z pomieszczeniem pomocniczym – piwnica, dla której ustalił stawkę [...] zł/m2 oraz 148,14 m2 powierzchnia usługowa, dla której ustalił stawkę [...] zł/m2. Organ uznał opinię biegłego za rzetelną i miarodajną, zaś strona nie zakwestionowała opinii biegłego.

Powierzchnię gruntów pozostałych organ I instancji ustalił na 385 m2 ze stawką [...] zł/m2.

Organ I instancji wyjaśnił, że mimo, iż w ewidencji gruntów i budynków, która jest wiążąca dla organu podatkowego dla wyżej wymienionych budynków widnieje funkcja handlowo - usługowa, to przeprowadzone przez organ przeciwdowody tj. wpis

w księdze wieczystej Nr [...] , akcie notarialnym Rep. [...]

z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz pomiar powierzchni użytkowej przez biegłego wskazują, że jest to budynek usługowo - mieszkalny. Okoliczność tę potwierdził także Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] w piśmie z dnia [...] września 2017 r. Jednocześnie Starostwo Powiatowe w [...] w piśmie z [...] września 2017 r. wyjaśniło, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 poz. 1034) ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się na następujące rodzaje: budynki mieszkalne, budynki przemysłowe, budynki transportu i łączności, budynki handlowo-usługowe, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, budynki biurowe, budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa oraz inne budynki niemieszkalne. W rozporządzeniu brak jest oznaczeń budynków w zakresie rodzaju wg KŚT "usługowo- mieszkalny". Dlatego też brak jest podstawy do wprowadzenia zmian

w ewidencji budynków zgodnie z wpisem w księdze wieczystej oraz opinią powołanego w sprawie biegłego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżącą zarzucając organowi podanie nieprawdziwych informacji, że opinia inż. Sadurskiego nie była przez nią kwestionowana. Wskazała, że w świadomy i umyślny sposób ukrywana jest dokumentacja prawna dotycząca nieruchomości przy ul. S. [...] i [...] oraz, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] chce okraść ją z gruntu, wywłaszczyć, wymusza składanie niewiarygodnych i nierzetelnych danych, od 10 lat celowo i świadomie pomija fakty tj. stan i charakter jej posiadania, brak granic działek przebiegających także wewnątrz jej lokali i pomieszczeń, całkowity brak wejścia do kotłowni jej budynku, brak prawa własności do budynków i gruntów, o których mowa w piśmie Urzędu Miasta

i Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.

Decyzją z [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] (dalej: organ odwoławczy, Kolegium, SKO), znak: [...] , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymało w mocy decyzję organu

I instancji.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia Burmistrza, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów (działka nr [...] ) położonych w [...] przy ul. S., sklasyfikowanych jako tereny zabudowane inne, symbol "Bi" o powierzchni 0,0385 ha. Z wypisu z rejestru budynków wynikało także, że skarżąca jest właścicielką czterech obiektów budowlanych znajdujących się na ww. działce: tj. jednego o funkcji: zbiorniki, silosy, magazyny o powierzchni zabudowy 5 m2, oraz trzech budynków

o funkcjach: handlowe i usługowe o powierzchniach zabudowy odpowiednio: 104 m2, 56 m2 i 89 m2.

Skarżąca, pomimo kilkukrotnego wezwania, nie wywiązała się z zawartego w art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązku złożenia informacji

o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W swoich licznych pismach wskazywała, że nie został uregulowany stan prawny gruntów stąd nie jest możliwe wskazanie ich powierzchni. W związku z powyższym, w celu dokonania pomiaru powierzchni użytkowej budynku będącego własnością skarżącej organ I instancji powołał biegłego.

Z dokonanych pomiarów wynika, że łączna powierzchnia użytkowa: mieszkalna, użytkowa i pomocnicza (piwnice) wynosi 366,85 m2, natomiast do wymierzenia podatku - 353,31 m2 (po odjęciu powierzchni klatki schodowej), w tym powierzchnia mieszkalna wynosi 205,17 m2 wraz z pomieszczeniem przynależnym - piwnicą a powierzchnia usługowa 148,14 m2. W związku z powyższym organ I instancji, mając na uwadze wskazania Kolegium zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. uchylającą poprzednią decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2014 r. - dotyczące ustalenia, czy faktycznie przedmiotowy budynek pełni

w części funkcję mieszkalną, gdyż dane co do funkcji budynku nie są spójne

z ewidencją budynku, gdzie widnieje funkcja handlowo - usługowa, uwzględnił przeciwdowody tj. wpis w księdze wieczystej Nr [...] , akt notarialny Rep. [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2017 r., które potwierdziły, że jest to budynek usługowo - mieszkalny. W związku z powyższym, prawidłowo organ podatkowy I instancji ustalił podatek od nieruchomości w następujący sposób następujący:

- od budynków mieszkalnych o pow. 205,17 m2 według stawki [...] zł = [...] zł,

- od pozostałych budynków i ich części o pow. 148,14 m2 według stawki [...] zł = [...] zł,

- od gruntów pod budynkami o pow. 385 m2 według stawki [...] zł = [...] zł. Podatek po zaokrągleniu wyniósł [...] zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, że skarżąca neguje każdą decyzję podatkową i nawet znaczące obniżenie podatku poprzez przyjęcie funkcji usługowo - mieszkalnej przedmiotowego budynku i opodatkowanie części budynku stawką dla budynku mieszkalnego wyraża stwierdzeniem, że w posiadanym przez nią budynku brak jest pomieszczeń mieszkalnych. SKO podkreśliło, że w piśmie z 31 marca 2017 r. skarżąca podniosła, że z aktu notarialnego z [...] stycznia 2009 r. wynika, że jej budynek stanowi własność budynku usługowo - mieszkalnego. Nadto skarżąca nie kwestionowała zestawienia biegłego dot. powierzchni budynku położonego na działce nr [...] przy ul. S. w [...] .

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, D. J. wskazała, że od kilku lat toczy nierówną walkę o swoją własność z Burmistrzem Miasta

i Gminy [...]. W urzędach nieustannie wydawane są sprzeczne ze sobą dokumenty dotyczące należących do niej gruntów i budynków. Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem SKO, że żadna decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości nie będzie przez nią akceptowana.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymało argumentację zawartą

w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a także postępowania poprzedzającego jej wydanie, działając przy tym z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd uznał że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów prawa materialnego ani postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystąpiły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów art. 145 § 1 p.p.s.a.

W sprawie niniejszej przedmiotem sporu jest decyzja SKO ustalająca skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2014 r. Istota sporu dotyczy zaś zasadności przyjęcia do podstawy opodatkowania danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę. Skarżąca konsekwentnie kwestionowała działania organów podatkowych i innych organów zajmujących się jej budynkami i należącym do niej prawem wieczystego użytkowania gruntów wskazując, że nie jest możliwe złożenie przez nią informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz sposobie wykorzystania budynków będących jej własnością, gdyż nie został uregulowany stan prawny gruntów, na których są one usytuowane. Spór dotyczy zatem zasadności opodatkowania nieruchomości gruntowej zlokalizowanej w [...] przy ulicy S. (nr działki [...]) i posadowionych na tym gruncie obiektów budowlanych (magazyn oraz budynki o funkcji mieszkalnej i usługowej).

Za podstawę wymiaru podatku, w świetle treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2019 poz. 725 j.t., dalej: p.g.k.),

w odniesieniu do nieruchomości gruntowej organy podatkowe przyjęły dane wynikające z rejestru gruntów (385 m2) będących w posiadaniu skarżącej w ramach użytkowania wieczystego, zaś w odniesieniu do wymiaru podatku od budowli i budynków będących własnością skarżącej organy ustaliły na korzyść skarżącej, że zastosować należy stawki podatku przewidziane dla powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych, a także pozostałych budynków i ich części, uwzględniając opinię powołanego przez organ

I instancji biegłego (odpowiednio 205,17 m2 oraz 148,14 m2).

Zdaniem Sądu, rację w sporze należy przyznać organom podatkowym. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe odpowiada zasadom ogólnym przewidzianymi w Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., a jego ocena została dokonana w zgodzie z art. 191 o.p. Dowodem w sprawie jest między innymi opinia biegłego dotycząca powierzchni użytkowej budynków mieszkalno – usługowych posadowionych na działce nr [...]. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zrozumiałe i odpowiada dyspozycjom przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.

Zgodnie z przepisami art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty oraz budynki lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są zaś między innymi osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a także będące użytkownikami wieczystymi gruntów.

Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, co jest zgodne z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych.

W świetle art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy,

w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika zaś, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają decydujące znaczenie dla wymiaru podatków lokalnych i mają walor dokumentu urzędowego. Danych tych nie może zmieniać organ podatkowy (por. wyrok WSA

w Warszawie z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2391/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3109/12; wyrok WSA

w Gdańsku z 23 kwietnia 2014 r., I SA/Gd 166/14; publ. CBOSA). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela i akceptuje poglądy prawne wyrażone

w tych wyrokach.

Dokonując interpretacji art. 21 ust. 1 p.g.k., na potrzeby rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, nie można jednak zapominać, że jest w nim mowa o ewidencji prowadzonej w sposób prawidłowy, stosownie aktualizowanej. Nie może umknąć z pola widzenia, że w każdym przypadku powołanie się przez organ na ewidencję gruntów

i budynków, jako podstawę wymiaru podatków, musi służyć realizacji zasad postępowania podatkowego, w tym w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122 o.p., bowiem postępowanie podatkowe zawsze musi doprowadzić do wymiaru podatków zgodnie ze stanem rzeczywistym, nie zaś wyłącznie zgodnie z treścią dokumentów, jeśli zawierają one błędne czy nieaktualne zapisy. Konieczność respektowania

w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej przemawia za taką wykładnią art. 21 ust. 1 p.g.k., która prowadzi do wymiaru podatku na podstawie ewidencji gruntów, ale pod warunkiem, że ta ewidencja gruntów, w okolicznościach konkretnej sprawy podatkowej, korzysta z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym, przewidzianego dla dokumentów urzędowych w art. 194 § 1 o.p. Nie można przy tym pomijać, że jest to domniemanie podlegające obaleniu w postępowaniu podatkowym,

o czym stanowi art. 194 § 3 o.p., dający uprawnienie do przeprowadzenia

w postępowaniu podatkowym dowodów przeciwko dokumentom urzędowym.

W związku z tym w sytuacjach wyraźnie wskazujących na niezgodność ewidencji ze stanem rzeczywistym organ prowadzący postępowanie podatkowe nie może poprzestać jedynie na ewidencji gruntów i budynków na potrzeby wymiaru podatków. Jeżeli zatem w toku postępowania podatkowego ujawnione zostaną dowody

i okoliczności, świadczące przeciwko treści dokumentu urzędowego - ewidencji gruntów i budynków, organ podatkowy powinien wziąć pod uwagę całokształt materiału dowodowego i okoliczności faktycznych jakie z niego wynikają.

Sytuacja taka zaistniała w sprawie niniejszej. Jakkolwiek skarżąca nie podważyła ustaleń opartych na danych z ewidencji gruntów, a zatem dane te należało uznać za prawidłowe, to wątpliwości organu dotyczyły ujawnionych w ewidencji budynków danych co do ich przeznaczenia. Prawidłowo zatem organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe i jako dowód dopuścił: opinię biegłego dotyczącą powierzchni użytkowej budynków mieszkalno – usługowych posadowionych na działce nr [...] , wpis w księdze wieczystej Nr [...] , akt notarialny Rep. [...]

z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] września 2017 r., które potwierdziły, że jest to budynek usługowo – mieszkalny. Ustaleń tych skarżąca nie kwestionowała.

Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków przyjętych za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. wynika bowiem, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym gruntów (działki nr [...] o powierzchni 385 m2, położonej w [...] przy ulicy S.), oznaczonych w tym rejestrze jako użytki "B" i opisane jako "grunty pod budynkami i niesklasyfikowane". Jest nadto właścicielką budynków opisanych jako mieszkalne i pozostałe. Organy podatkowe prawidłowo zatem uznały, że na skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2014 r. Zgodnie z tym rejestrem, za podstawę opodatkowania organy podatkowe prawidłowo przyjęły grunt o powierzchni 385 m2. Działając na korzyść skarżącej, pomimo braku z jej strony woli współpracy, organ I instancji zgodnie z zaleceniami SKO przeprowadził dowód z opinii biegłego, który ustalił, że na gruncie posadowiony jest budynek, którego powierzchnia jest częściowo mieszkalna (205,17 m2), a częściowo usługowa (148,14 m2), potraktowana na potrzeby niniejszej sprawy jako "pozostałe budynki i ich części".

Skarżąca kwestionuje zaś ustalenia faktyczne dokonane w sprawie pomimo tego, że nie współpracuje z organami podatkowymi w celu kompleksowego wyjaśnienia nurtujących ją wątpliwości, zasadniczo dotyczących oznaczenia nieruchomości. Powtórzenia zatem po raz kolejny wymaga, że w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) opodatkowaniu podlegają zarówno grunt, jak i budynek. Podatnik nie ma zatem wyboru, od którego przedmiotu uczyni zadość obowiązkowi podatkowemu. Przepisy w tym zakresie są zaś jasne i czytelne.

Organy podatkowe działały zdaniem Sądu w zgodzie z obowiązującym prawem. Z treści skargi nie wynika, aby skarżąca kwestionowała przeznaczenie działki gruntu wskazanej w decyzji i jej powierzchnię. Nie jest też kwestionowany fakt posiadania przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego ww. działki gruntu, a także prawa własności posadowionych na tym gruncie 3 budynków oraz obiektu budowlanego opisanego jako magazyn, zbiornik. Skarżąca nie kwestionuje ustaleń organów dotyczących przeznaczenia budynków oraz ich powierzchni użytkowej. Tym samym brak jest podstaw do podzielenia argumentacji skargi, iż organy nie miały podstawy

do ustalenia wymiaru podatku w odniesieniu do nieruchomości gruntowej wskazanej

w zaskarżonej decyzji i posadowionych na niej budynków. Bez wątpienia skarżąca nabyła prawo wieczystego użytkowania ww. gruntu i prawo własności posadowionych na tym gruncie budynków. Ustalenia faktyczne zostały dokonane w niniejszej sprawie prawidłowo, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe wydając decyzje będące przedmiotem skargi działały w sposób zgodny z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, wyrażonymi w przepisach art. 120 – 129 o.p., uwzględniając korzystane dla skarżącej okoliczności. Podjęły także próbę rozwiania nurtujących skarżąca wątpliwości.

Z kolei okoliczności wskazywane przez skarżącą, a dotyczące postępowań sądowych, których wyniki mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, skarżąca będzie mogła uwzględnić w ramach ewentualnego wniosku o uruchomienie trybu nadzwyczajnego, o którym mowa w przepisach Ordynacji podatkowej (art. 240

i nast.), jeżeli wystąpią ku temu przesłanki.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe trafnie zastosowały, w celu ustalenia stawki podatku w odniesieniu do gruntów i budynków, zapisy uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z [...] listopada 2012 r. w sprawie ustalenia stawek podatku

od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2012 r. poz. 8457).

Przyjąć zatem należało, że organy podatkowe orzekające w sprawie zebrały kompletny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w zgodzie z art. 191 o.p. Przytoczyły przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz dokonały ich prawidłowego zastosowania na tle zasadniczo bezspornych ustaleń faktycznych, gdyż na etapie postępowania sądowego skarżąca nie stawia konkretnych, weryfikowalnych zarzutów, przedstawiając tylko swoje niezadowolenie co do sposobu działania organów podatkowych obu instancji orzekających w niniejszej sprawie,

w szczególności organu I instancji.

Tym samym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę jako niezasadną.