Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 61/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
wymierzono grzywnę
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 52 par 3 , art. 149 , art. 154 par 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 , art. 5 ust. 2 , art. 4 , art. 6 , art. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 4 ust. 1 pkt 2 lit f
journal: Dz.U. 2010 nr 80 poz 526
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie WSA Aldona Gąsecka- Duda WSA Agnieszka Nawara- Dubiel / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...] " w K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie do podjęcia czynności lub wydania aktu w sprawie z wniosku Stowarzyszenia "[...] " w K. z dnia 5 marca 2013 r. w zakresie punktu od 3 do 8; II. wymierza Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie grzywnę w wysokości 2000/ dwa tysiące/ złotych; III. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "[...] " w K. kwotę 100 / sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie "[...]" w K. pismem z dnia 5 marca 2013 r. (data wpływu do adresata: 7 marca 2013 r.), powołując się na art. 10 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) zwróciło się do Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie o udostępnienie następujących informacji:

1. Czy Sąd Apelacyjny w Krakowie wystąpił do ZIKiT w Krakowie o wydanie zezwoleń upoważniających do wjazdu w strefy ograniczonego ruchu i zwalniających z opłat na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych na rok 2013?

2. Jeżeli tak, to wniósł o przekazanie kopii dokumentu, którym Sąd Apelacyjny w Krakowie wystąpił o wydanie ww. zezwoleń.

3. Czy ZIKiT w Krakowie wydał Sądowi Apelacyjnemu w Krakowie ww. zezwolenia?

4. Jeżeli tak, to ile sztuk i w jaki sposób Sąd Apelacyjny w Krakowie potwierdził odebranie ww. zezwoleń oraz prosi o przekazanie mu kopii dokumentu, którym potwierdzono odbiór ww. zezwoleń.

5. Czy Sąd Apelacyjny w Krakowie występował o wydawanie ww. zezwoleń lub abonamentów postojowych rocznych służbowych rocznych SO w latach 2010 - 2012?

6. Jeżeli tak, to prosi o udostępnienie odnośnie nich informacji analogicznych do wymienionych w punktach 2-4.

7. Czy inne sądy mające siedziby w Krakowie również występowały o wydanie wydawanie ww. zezwoleń lub abonamentów postojowych rocznych służbowych rocznych SO w latach 2010-2013?

8. Jeżeli tak, to prosi o udostępnienie odnośnie nich informacji wymienionych w punktach 2-4.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie udzielił następującej odpowiedzi na powyższy wniosek:

"Ad. 1 do 8

Sąd Apelacyjny w Krakowie nie wystąpił do ZIKiT o wydanie zezwoleń upoważniających do wjazdu w strefy ograniczonego ruchu i zwalniających z opłat na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 z późn. zm.) na rok 2013.

Ad. 5 do 8

W przedmiocie kwestii obejmowanych pkt 5 do 8 informujemy, iż nie odnaleziono w zasobach jednostki dokumentacji pozwalającej na udzielenie informacji w niniejszym zakresie. Prawdopodobnie uległa ona zagubieniu. W związku z tym ZIKiT nie pozostaje dysponentem żądanej informacji, a tym samym nie może jej udostępnić".

W piśmie z dnia 8 kwietnia 2013 r. stowarzyszenie [...] wniosło skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, zarzucając mu naruszenie art. 2 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wnosząc o

1. zobowiązanie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania wniosku z dnia 5 marca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej,

2. stwierdzenie, że bezczynność Dyrektora Zarządu lnfrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. wymierzenie Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na podstawie art. 149 § 2 tej ustawy grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy.

W uzasadnieniu skargi opisano treść wniosku o udzielenie informacji publicznej i wskazano, że do dnia wniesienia skargi strona skarżąca nie otrzymała ani wnioskowanej informacji ani też decyzji o odmowie jej udostępnienia.

Zdaniem skarżącego Dyrektor ZIKiT notorycznie lekceważy obowiązek udostępniania informacji publicznej, o czym mogą świadczyć prawomocne wyroki wydane przez WSA w Krakowie II SAB/Kr 48/12, II SAB/Kr 50/12, II SAB/Kr 131/11. W wyroku II SAB/Kr 131/11 sąd wymierzył Dyrektorowi ZIKiT grzywnę w wysokości 1.000 złotych, stwierdzając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyżej wymienione wyroki najwyraźniej nie spełniły swojej funkcji dyscyplinującej, wobec powyższego wniosek o wymierzenie tym razem Dyrektorowi ZIKiT grzywny w maksymalnej przewidzianej przepisami art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wysokości jest w pełni uzasadniony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZIKiT wniósł o oddalenie skargi.

Strona przeciwna stoi na stanowisku, iż w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 5 marca 2013 r. nie doszło do bezczynności organu.

W przedmiocie żądania zamieszczonego w pkt 1 skargi wskazania wymaga, iż w zakresie pkt 1 do 4 wniosku informacja została udzielona skarżącemu. Odnośnie zaś kwestii wskazanych w pkt 5 do 8 zaznaczenia jest koniecznym, iż jeżeli organ odpowiada na wniosek o udzielenie informacji publicznej, nie może jednak jej udzielić, bo nie jest w jej posiadaniu, nie można zarzucić mu pozostawania w bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt I OSK 1405/11). Jednocześnie, w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II SAB/Wa 157/09). Organ nie pozostaje w bezczynności w sytuacji, gdy poinformuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2012 roku. sygn. akt II SAB/Wa 32/12).

Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112 póz. 1198 z późn. zm.) do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Należy przyjąć, że obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego jest konsekwencją faktu dysponowania daną informacją.

Abstrahując od powyższego podniesienia wymaga, iż w sytuacji prawnej, w której stan przewlekłości postępowania ustał przed dniem rozstrzygnięcia sprawy, czyli w czasie wyrokowania postępowanie toczy się sprawnie, albo nawet sprawę zakończono, w katalogu potencjalnych rozstrzygnięć sądu administracyjnego brakuje możliwości zobowiązania organu na podstawie art. 149 p.p.s.a. do podjęcia pożądanej aktywności (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Kr 13/12), zaś skarga winna zostać oddalona (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 447/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 1/12). Zatem wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 173/11).

W sytuacji zatem, gdy uwzględnienie skargi na bezczynność warunkuje zastosowanie dyspozycji art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek zawarty w pkt 3 skargi nie pozostaje zasadnym.

Na rozprawie w dniu 5 września 2013r. przedstawiciel Stowarzyszenia podtrzymał skargę w zakresie nieudzielenia odpowiedzi na pytania od 3 do 8. Sąd dopuścił również dowód z przedstawionych przez Stowarzyszenie dokumentów (pism ZIKIT z dnia 8 marca 2013r. oraz 17 października 2012r.) na okoliczność ewidencjonowania wniosków o wydanie zezwolenia na wjazd do strefy B oraz pisemności składanych wniosków i pisemnego kwitowania odbioru identyfikatorów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Natomiast w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż decyzje i postanowienia - akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Do powyższej kategorii należą zatem również czynności z zakresu udostępnienia informacji publicznej.

Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej p.p.s.a.

Na wstępie ocenić należy dopuszczalność skargi.

Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6. 09. 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 póz. 1198 ze zm.), przepisy kpa stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 p.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a ponieważ ustawa o odstępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ) należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. A zatem nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi wspomniana ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 ustawy). Do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 ustawy).

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu jej przepisów, jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 ustawy nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią powołanego wyżej art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów sprawujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej należy wobec tego przypisać jedynie tym informacjom, które odnoszą się do wskazanej w art. 61 Konstytucji RP publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Istotne także jest, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów (M. Jaśkowska "Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego", Toruń 2002, str. 28)

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), zaś zakres podmiotowy – wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia w różnych przypadkach. Taka bezczynność ma miejsce nie tylko wówczas, gdy organ lub podmiot będący w jej posiadaniu milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, względnie udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku, lub informacji niejasnej albo niepełnej, jak również gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie.

Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. i zgodnie z tym przepisem udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Do takich podmiotów należy Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, który reprezentuje jednostkę organizacyjna samorządu terytorialnego.

Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie działa na podstawie Statutu nadanego uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XLVIII/594/08 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Krakowski Zarząd Komunalny w Krakowie, zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 511 poz. 3306) oraz regulaminu organizacyjnego zatwierdzonego zarządzeniem nr 1332/2012 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 maja 2012r. w sprawie zatwierdzenia "Regulaminu Organizacyjnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie".

Zgodnie z § 1 powołanego wyżej Statutu, ZIKiT jest samodzielną jednostką organizacyjną Gminy Miejskiej Kraków, nie posiadającą osobowości prawnej, działającą jako wyodrębniona jednostka budżetowa. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 pkt. 1 i 4 powołanego wyżej statutu, przedmiotem działalności ZIKIT jest pełnienie funkcji zarządu dróg publicznych krajowych (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) wojewódzkich, powiatowych, gminnych, wynikających z ustawy o drogach publicznych oraz dróg wewnętrznych, położonych na terenach stanowiących własność i pozostających we władaniu Gminy Miejskiej Kraków lub Skarbu Państwa, oraz zarządzanie strefą płatnego parkowania.

Zgodnie natomiast z § 9 ust. 1 pkt.3 lit a i b powołanego wyżej regulaminu organizacyjnego, "Strefa Płatnego Parkowania" mieści się w strukturze organizacyjnej Działu Utrzymania Infrastruktury, a w ramach "Strefy Płatnego Parkowania" działa Sekcja Windykacji oraz Biuro Obsługi Strefy Płatnego Parkowania. Zgodnie z § 21 regulaminu organizacyjnego, do zakresu działania sekcji windykacji Strefy Płatnego Parkowania należy prowadzenie spraw związanych z windykacją należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, przygotowywanie dokumentów do windykacji zewnętrznej, podejmowanie działań zmierzających do ustalenia sytuacji majątkowej dłużnika, prowadzenie spraw związanych z umorzeniem lub udzieleniem innych ulg w spłacie należności. Natomiast zakres działania Biura Obsługi Strefy Płatnego Parkowania to prowadzenie całości spraw związanych z obsługą klienta strefy płatnego parkowania, rozpatrywanie skarg na funkcjonowanie strefy płatnego parkowania oraz na podwyższone opłaty za brak karty postojowej, rozpatrywanie wniosków o wydanie abonamentów postojowych oraz ich wydawanie zgodnie z przepisami prawa miejscowego sprawowanie nadzoru nad pracą operatora strefy płatnego parkowania oraz przechowywanie dokumentacji strefy płatnego parkowania, w tym przesyłane przez operatora druki ścisłego zarachowania, wydanych abonamentów, dokumenty dotyczące nie wpłaconych opłat, rozliczeń finansowych i dokonanych przelewów przez operatora strefy na konto ZIKiT, prowadzenie spraw związanych z utrzymaniem i obsługą parkomatów.

Dalej wskazać należy na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 260 ze zm.), a w szczególności art. 13 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 13b ust. 1 – 3. Wynika z nich, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Od opłat tych są zwolnione pojazdy: Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Służby Celnej, służb ratowniczych, zarządów dróg, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi, wykorzystywane w ratownictwie lub w przypadku klęski żywiołowej, autobusy szkolne przewożące dzieci do szkoły.

Opłatę, o której mowa wyżej pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Kompetencja do ustalenia strefę płatnego parkowania należy do rada gminy (rada miasta), zaś stosowna uchwała podejmowana jest na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach. Zarządcą drogi, w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, z tym że zarząd ten może zostać powierzony specjalnie utworzonej w tym celu jednostce organizacyjne.

W świetle przywołanych wyżej regulacji, nie ma zdaniem Sądu wątpliwości, że zarządzanie drogami publicznymi w tym ustanawianie stref płatnego parkowania należy do realizacji zadań publicznych, zaś dodatkowo ma wymiar majątkowy albowiem opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, są źródłem dochodów własnych gminy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 2 lit. f ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.).

Żądana przez Skarżącego informacja dotycząca wydawania abonamentów upoważniających do wjazdu w strefy ograniczonego ruchu i zwalniające z opłat, ma charakter informacji publicznej, zaś Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie jako organ reprezentujący tę jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego winien posiadać żądaną przez skarżącego informację publiczną, co wynika choćby z wyżej powołanego regulaminu.

Tymczasem odpowiedź, która została udzielona w odpowiedzi na pytania skarżącego Stowarzyszenia nie tylko udzielona została po upływie 14 dniowego terminu do jej udzielenia, jak również była wymijająca i lakoniczna. Zdaniem Sądu nie jest do zaakceptowania sytuacja, w której podmiot zobowiązany do udzielenia informacji, którą powinien posiadać w związku ze swoimi kompetencjami oświadcza, że dokumenty zagubił i informacji nie udzieli. W ten sposób realizacja dostępu do informacji publicznej bardzo szybko stałaby się iluzoryczna. Oświadczenie, że dokumenty będące nośnikiem informacji zostały zagubione przez organ obowiązany do ich posiadania, stałoby się niezwykle łatwym sposobem uchylania się od realizacji zagwarantowanego Konstytucją prawa.

Wskazać też należy na następujące okoliczności, które w niniejszej sprawie miały istotny wpływ na treść wyroku. Z urzędu jest Sądowi wiadomym, że bezczynność Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w zakresie udzielania informacji publicznej dotyczącej wydawania bezpłatnych abonamentów postojowych czy też zezwoleń na wjazd do strefy płatnego parkowania zwalniających z opłaty - jest notoryczna. Jeżeli zaś organ nie pozostaje w bezczynności to odmawia udzielania tych informacji. Wynika to między innymi z wyroków tutejszego Sądu z których część jest już prawomocna (sygn.: II SAB/Kr 50/12, IISAB/Kr 48/12, IISAB 131/11, IISA/Kr 1517/11, IISA/Kr 1518/11). Nadto wskazać należy, że informacje żądane przez Stowarzyszenie nie dotyczą odległego czasu ale roku bieżącego (2013) oraz trzech poprzednich lat (2010 – 2012), więc zaginięcie całej dokumentacji powinno wiązać się z okolicznościami w jakiś sposób wyjątkowymi. Budzi też wątpliwości fakt, że Dyrektor ZIKIT pamięta (i o tym informuje skarżące Stowarzyszenie pismem z dnia 4 kwietnia 2013r.), że w 2013r. Sąd Apelacyjny w Krakowie nie wnioskował o wydanie zezwoleń, natomiast co do pozostałych sądów mających siedzibę w Krakowie (pytanie nr 7) odpowiedzi udzielić nie może gdyż "dokumentacja została najprawdopodobniej zagubiona". Rodzi się zatem pytanie czy i jakie dokumenty zaginęły; jak jest to możliwe że dokumenty dotyczące Sądu Apelacyjnego zachowały się a dotyczące pozostałych Sądów mających siedzibę na terenie Krakowa zostały zagubione; czy też może zachowały się jednak jakieś dokumenty z których można wywnioskować jakie podmioty z wnioskami występowały i pośrednio stwierdzić, które wniosków takich nie składały. Stopień lakoniczności odpowiedzi powoduje, że "prawdopodobne zagubienie" dokumentów staje się mało wiarygodne, nie jest wiadome nawet czy miała miejsce choćby pobieżna kwerenda bieżącej lub archiwalnej dokumentacji, w jakich okolicznościach i z jakiego powodu dokumentacja zaginęła, czy podjęto próby jej odtworzenia. Dodać należy, że wszelkiego rodzaju zwalnianie z opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania prowadzi do uszczuplenia dochodów Gminy Miejskiej Kraków, tym bardziej zatem dokumentacja taka, jako związana ze środkami publicznymi, winna być pieczołowicie przechowywana.

Dopuszczone i przeprowadzone w postępowaniu sądowoadministracyjnym na wniosek skarżącego po myśli art. 106 § 3 p.p.s.a. dowody z dokumentów, których walor nie był kwestionowany, złożone na rozprawie przy piśmie stanowiącym "załącznik do protokołu rozprawy", potwierdzają, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie ewidencjonuje wydawane abonamenty i zezwolenia.

Powyższe okoliczności wzięto pod uwagę zarówno orzekając w pkt. III wyroku, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa jak i w pkt II sentencji wyroku o wymierzeniu Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., grzywny w wysokości 2000 złotych.

Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r. (M.P. z 2013 poz.89), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2012r. wyniosło 3.521,67 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 35.216,70 zł. Zdaniem Sądu za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy, należy uznać grzywnę w wysokości 2000,00 zł (dwa tysiące złotych 00/100). Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie Sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną.

Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a