Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 565/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 111 § 1-2, art. 234 § 1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 21 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 122/11 w zakresie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 29 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 122/11, A. K. został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w dniu 30 maja 2011 r. wraz z uzasadnieniem sporządzonym na skutek zgłoszonego przez skarżącego wniosku w tym zakresie. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 234 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), a także § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192, dalej: rozporządzenie).

W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący podniósł, że skoro odbyło się wspólne posiedzenie, wydano jeden wyrok to niesłuszne jest żądanie opłaty za każdą sprawę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa. Skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem sporządzonym na skutek jego żądania. Zgodnie z powołanym w zaskarżonym zarządzeniu art. 234 § 1 P.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. W rozpoznawanej sprawie wyrok WSA w Bydgoszczy nie należy do rodzaju orzeczeń, których odpisy podlegają doręczeniu stronie z urzędu bez obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Taki tryb doręczenia jest zastrzeżony wyłącznie dla orzeczeń wydawanych na posiedzeniu niejawnym oraz w sprawach, w których środki zaskarżenia (skarga lub zażalenie) zostały uwzględnione (art. 141 § 1 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarga została oddalona, więc zgodnie z art. 141 § 2 P.p.s.a., należy ona do kategorii spraw, w których uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie 14 dni, licząc od dnia wniosku strony zgłoszonego o to uzasadnienie w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Wydanie wnioskowanego przez skarżącego odpisu podlega zatem opłacie kancelaryjnej uregulowanej w art. 234 § 1 P.p.s.a. w związku z § 2 rozporządzenia. W zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo więc określono wysokość opłaty kancelaryjnej.

Odnosząc się do twierdzenia strony, iż niesłuszne jest żądanie opłaty za każdą sprawę, ponieważ odbyło się jedno wspólne posiedzenie i wydano jeden wyrok wskazać należy, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wydane w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2007, 2008, 2009 i 2010. Sąd wojewódzki rozpoznając skargi na posiedzeniu w dniu 30 maja 2011 r. postanowił na podstawie art. 111 § 2 P.p.s.a. połączyć sprawy skarżącego o sygn. akt I SA/Bd 120/11, I SA/Bd 121/11, I SA/Bd 122/11, I SA/Bd 123/11 do wspólnego rozpoznania, gdyż pozostają ze sobą w związku. Natomiast, wbrew twierdzeniom strony, Sąd wydał w każdej ze spraw oddzielny wyrok, do czego obligował go art. 111 § 1 P.p.s.a., bowiem sprawy te nie mogły być objęte jedną skargą. Na marginesie należy wskazać, że sprawy, których przedmiotem jest wymiar podatku od nieruchomości za poszczególne lata podatkowe nie mogą być, bez względu na to ilu lat dotyczą, objęte jedną skargą, bowiem zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.), rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, a więc określenie wymiaru tego podatku przez organ następuje odrębnie za każdy rok kalendarzowy. Każde z takich rozstrzygnięć stanowi władczy, jednostronny przejaw woli organu administracyjnego, rozstrzygający indywidualną sprawę administracyjną, tj. zobowiązania w podatku od nieruchomości ciążącego na danym podmiocie za rok podatkowy. Wobec powyższego Sąd w niniejszej sprawie nie mógł połączyć wszystkich spraw skarżącego do wspólnego rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.