Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1064/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 154 par. 1, art. 286 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi B. K. o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 05 lipca 2013 roku w sprawie II SAB/Łd 47/13 oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

B. K. wniosła skargę o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. w sprawie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2013 roku, w sprawie II SAB/Łd 47/13.

W motywach skargi jej autorka podkreśliła, iż organ łamiąc prawo stosuje działania przewlekające postępowanie, które ciągnie się od 2005 roku. Po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji będącej wykonaniem wyroku w sprawie II SAB/Łd 47/13, organ nie wydał decyzji w sprawie. Nałożona na organ grzywna w kwocie 3.000 zł okazała się niewystarczająca, dlatego skarżąca wniosła o wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż wyrokiem z dnia 5 lipca 2013 roku, sygn. akt: II SAB/Łd 47/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi B. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w sprawie samowoli budowlanej, zobowiązał organ do wydania aktu w sprawie samowolnie wybudowanego budynku letniskowego zlokalizowanego po wschodniej stronie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 11, w terminie miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Zwrot akt administracyjnych nastąpił w dniu 27 września 2013 roku. Tymczasem organ w dniu [...] wydał w sprawie decyzję mocą, której nakazał H. K., S. K. oraz T. K., wykonanie robót budowlanych w budynku rekreacji indywidualnej (letniskowym) zlokalizowanym po wschodniej stronie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 11, niezbędnych do doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z przepisami, polegających na wykonaniu szczegółowo określonych robót budowlanych.

W ocenie organu, poprzez wydanie w dniu [...], decyzji nr [...] wykonano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2013 roku, sygn. akt: II SAB/Łd 47/13. Co istotne, rzeczone rozstrzygnięcie zapadło z zachowaniem terminu zakreślonego w wyroku, bowiem termin ten ekspirował z dniem 28 października 2013 roku. Okoliczność wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego nie zmienia poglądu, iż wyrok uwzględniający skargę na bezczynność został wykonany.

Niezależnie od powyższego organ wskazał, iż warunkiem wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku. Strona takowe wezwanie wniosła dzień przed wniesieniem skargi. Uwzględniając, iż celem instytucji wezwania jest niewątpliwie zdyscyplinowanie organu i doprowadzenie do wykonania przezeń wyroku, z uwagi na znikomy odstęp czasowy pomiędzy wskazanymi czynnościami, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. został pozbawiony możliwości reakcji na wezwanie oraz uchronienia się przed skutkami wniesienia skargi. Tym samym zasadne staje się rozważenie kwestii skuteczności wezwania, a zatem dopuszczalności skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu, po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Powyższy przepis jest podstawą wymierzenia grzywny organowi administracyjnemu, który nie wykonał wyroku sądowego. Zasadniczą przesłanką do zastosowania art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku sądu. Zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przepis ten ma również zastosowanie do skargi na bezczynność, ale w tym znaczeniu, że wyznaczony przez sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność.

Tytułem wstępu wskazać należy, iż warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści cytowanego przepisu.

W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarżąca dopełniła tej czynności kierując do organu, pismem z dnia 25 września 2014 roku, stosowne wezwanie, a następnie skargę do sądu w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a., co miało miejsce w dniu 30 września 2014 roku. Jak niewątpliwie słusznie dostrzegł organ administracji, wezwanie wpłynęło do niego w dniu 29 września 2014 roku, a skarga w dniu 3 października 2014 roku. Warunkiem wniesienia skargi, o której mowa w wart. 154 § 1 P.p.s.a. jest uprzednie skierowanie do organu wezwania do wykonania wyroku. Skarga w trybie przywołanego przepisu nie jest obarczona żadnym terminem, zatem nie ma podstaw do przyjęcia, iż skarga nie jest dopuszczalna bowiem organ miał za mało czasu na zajęcie stanowiska w sprawie. Na tej podstawie sąd ocenił, iż skarga jest formalnie dopuszczalna.

W stanie faktycznym sprawy skarżąca wniosła o wymierzenie organowi – Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2013 roku w sprawie II SAB/Łd 47/13.

Sąd ten, w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do wydania aktu w sprawie samowolnie wybudowanego budynku letniskowego zlokalizowanego po wschodniej stronie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 11, w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku. Natomiast w punkcie drugim wyroku sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w punkcie trzecim wymierzył z tego tytułu organowi grzywnę w kwocie 3.000 zł. W ostatnim, czwartym punkcie sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wyrok jest prawomocny od dnia 17 września 2013 roku.

Bezsporne w sprawie jest to, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu wpłynęły do organu dnia 27 września 2013 roku, zatem od tej daty – zgodnie z treścią art. 286 § 2 P.p.s.a. – należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Określony wyrokiem sądu miesięczny termin ekspirował z dniem 28 października 2013 roku. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, iż w dniu [...] organ wydał w sprawie decyzję nr [...]. Fakt, iż decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego w toku postępowania odwoławczego, czy sądowoadministracyjnego, nie zmienia oceny, iż wyrok uwzględniający skargę na bezczynność został wykonany.

Skoro zatem organ, w wyznaczonym wyrokiem sądu terminie, sprawę załatwił, to skarga o wymierzenie grzywny w trybie art. 154 P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że prawomocny wyrok zobowiązywał organ do załatwienia sprawy w określonym terminie, co niewątpliwie organ uczynił. Rzeczony wyrok nie zobowiązywał organu do załatwienia sprawy w konkretnie określony sposób, ani nie obligował do wydania decyzji, która nie mogłaby być zakwestionowana w toku postępowania odwoławczego lub sądowoadministracyjnego.

Konkludując, sąd orzekł jak w wyroku na mocy art. 151 P.p.s.a.

LS