Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 135/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za to, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. w części nakładającej karę pieniężną za to, że przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy; 2. stwierdza, że decyzje w uchylonym zakresie nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Podczas kontroli samochodu marki [...] nr rej. [...], wykonującego krajowy transport drogowy rzeczy, przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2005 r. stwierdzono, iż tachograf zamontowany w kontrolowanym pojeździe utracił ważność badania legalizacyjnego ze względu na termin ostatniej legalizacji określonej na dzień [...] listopada 2002 r. Nadto kierowca nie okazał wykresówki

z dnia [...] sierpnia 2005 r. ani też zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w tej dacie.

W oparciu o wyniki powyższej kontroli decyzją z dnia [...] września 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. sp. jawna z siedzibą w W. (dalej skarżąca) karę pieniężną w wysokości 2.200 zł. Kara w wysokości 200 zł została nałożona za nieokazanie wykresówki z dnia [...] sierpnia 2005 r. Natomiast karę w wysokości 2.000 zł nałożono kwalifikując stwierdzone uchybienie – przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, nie kwestionując kary za brak wykresówki, podniosła, iż stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli nie odpowiada normie prawnej pod którą został podporządkowany. Zarzuciła, iż organ myli pojęcia legalizacji oraz ponownego sprawdzenia. W ocenie skarżącej tachograf nie wymaga ponownej legalizacji, gdyż jest ona ważna przez czas nieokreślony,

a jedynie ponownego sprawdzenia w zakresie kontroli przekroczenia dopuszczalnych błędów. Takie ponowne sprawdzenie nie zostało wykonane

w wymaganym terminie. Kontrolowany tachograf rejestrował jednak wymagane okresy jazdy zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 3, art. 12 pkt 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P0008-0021) oraz I załącznik, Rozdział VI punkt 1 i punkt 3 lit. a i b tego rozporządzenia, § 34 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2.04.2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730), załącznik nr 35, lp. 30 do w/w rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych,

§ 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11.02.2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295), utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję w kwestionowanym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ, po przytoczeniu treści norm prawnych w oparciu o które zapadło rozstrzygnięcie, podał, że zainstalowany w pojeździe tachograf nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, ponieważ nie posiada ważnej legalizacji (data ostatniej legalizacji 18 listopad 2002 r.) Wskazał, że przyrządy kontrolne podlegają obowiązkowej ponownej legalizacji, niezależnie od stanu technicznego tachografu. Okresy ważności dowodów legalizacji ponownej dla tachografów samochodowych wynoszą 24 miesiące. Niepoddanie przyrządu kontrolnego ponownej legalizacji stanowi naruszenie przepisów prawa i jest sankcjonowane karą pieniężną określoną w lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy

o transporcie drogowym, ponieważ brak badania okresowego powoduje, że tachograf przestaje być wiarygodnym urządzeniem rejestrującym okresy pracy kierowcy. Nie ma bowiem możliwości wiarygodnej kontroli czasu pracy kierowcy, gdyż wykresówka z niezalegalizowanego urządzenia nie może być dowodem

w sprawie.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wnosiła o umorzenie postępowania wobec braku podstaw do nałożenia kary w kwocie 2.000 zł. Zarzuciła, iż nie wszystkie podnoszone przez nią argumenty zostały wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu odwołania. Wskazała, że zgodnie z § 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli ponownej legalizacji poddawane są tachografy, które uległy uszkodzeniu

i były po naprawie. Kontrolowany tachograf nie był uszkodzony a więc posiadał ważną legalizację. Nie został natomiast poddany sprawdzeniu kontrolnemu

w wymaganym terminie. Następnie skarżąca powtórzyła argumenty podniesione

w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi kiedy decyzje podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P.

sp. jawna skargi od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężne mogą być nakładane za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z tej ustawy lub z przepisów ustaw i umów międzynarodowych wymienionych w art. 92 ust. 1 pkt 1-6. Należy uznać, że Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., które zostało włączone do polskiego porządku prawnego poprzez art. 2 Traktatu Akcesyjnego (Dz. U. Nr 90 z 2004 r.,

poz. 864) mieści się w kategorii objętej pkt 6 tj. umów międzynarodowych, bowiem właśnie umowa międzynarodowa – Traktat Akcesyjny stanowi podstawę stosowania Rozporządzenia w Polsce.

Powyższe rozporządzenie w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych

w transporcie drogowym w rozdziale III reguluje w sposób ogólny wymagania dotyczące instalacji i naprawy tachografów. Kwestie przeprowadzania badań

i kontroli reguluje w pkt VI Załącznik I do w/w Rozporządzenia. Stanowi on, iż każdy przyrząd zarówno nowy jak i naprawiony powinien posiadać świadectwo legalizacji swojego działania. Określa również, iż okresowe badania przyrządów zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego.

Art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że wykaz naruszeń podlegających karze oraz wysokość kar za poszczególne naruszenia zawarte są

w załączniku do ustawy. Wskazany załącznik w p. 1.11 wymieniał liczne podlegające karze naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Punkt 1.11.7 wymieniał karalne naruszenia dotyczące przyrządu kontrolnego (tachografu). Karze podlegały następujące naruszenia:

1) przyrząd kontrolny nie jest zainstalowany

2) przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy

3) przyrząd kontrolny nie posiada tabliczki znamionowej.

Żadna ze wskazanych sytuacji nie zaistniała w sprawie niniejszej,

a w szczególności nie zaistniała sytuacja opisana w powołanym przez organ

lp. 1.11.7. p.2. W trakcie postępowania administracyjnego nie poczyniono żadnych ustaleń, z których wynikałoby, że zainstalowany w pojeździe przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. Brak legalizacji jest niespełnieniem wymogu formalnego i nie świadczy wcale, że urządzenie funkcjonuje nieprawidłowo lub, że nie funkcjonuje wcale, ani też nie świadczy o możliwościach technicznych urządzenia. A zatem nawet gdyby uznać, że zamontowany w pojeździe skarżącej tachograf nie posiadał wymaganej prawem ponownej legalizacji, to naruszenie to w dacie kontroli nie podlegało karze na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Używanie przyrządów pomiarowych wymagających kontroli metrologicznej bez wymaganych dowodów kontroli metrologicznej zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. prawo o miarach (Dz. U. nr 243 z 2004 r., poz. 2441) stanowiło wykroczenie podlegające karze na podstawie przepisów o wykroczeniach.

W/w ustawa reguluje m.in. prawną kontrolę metrologiczną przyrządów pomiarowych. Kontrola ta wykonywana jest m.in. przez legalizację pierwotną, jednostkową i ponowną . Z dniem 5 października 2005 r. został zmieniony art. 8 tejże ustawy poprzez dodanie do niego ust. 4 a. Stanowi on, iż legalizacja ponowna urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych jest wykonywana wyłącznie po naprawie.

Powyższy przepis obowiązywał w dacie decyzji organu II instancji, który jednak nie rozważał jego zastosowania. Tymczasem organ odwoławczy rozpoznaje

i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Na marginesie wskazać należy, że z dniem 21 grudnia 2005 r. ustawą z dnia

29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 180 z 2005 r., poz. 1497) zmianie ulegała treść załącznika do ustawy

o transporcie drogowym. Dodano p. 11.1.1.d. nakładający karę pieniężną za "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu". Przepis ten nie obowiązywał jednak w dacie kontroli, ani też w dacie decyzji organu I i II instancji.

W tym stanie rzeczy kara za brak legalizacji tachografu została nałożona na skarżącą z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, polegającym na wadliwej interpretacji lp. 1.11.7. p.2 załącznika do ustawy

o transporcie drogowym, a także niezastosowaniu przepisu art. 4 a ustawy Prawo

o miarach, a zatem działając na podstawie art. 145 § 1 p.1. lit. a i c p.p.s.a. Sąd uchylił obie zaskarżone decyzje i orzekł jak w sentencji.

O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie

art. 152 p.p.s.a.

Sąd nie orzekł o kosztach postępowania bowiem skarżący nie złożył wniosku w tej kwestii.