Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1032/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35a
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania zakupu przedmiotów ortopedycznych ze środków PFRON 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi Ł. O. ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] znak [...] Kierownik Działu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. poinformował D. C., że wniosek nr [...] o dofinansowanie/refundację zakupu przedmiotów ortopedycznych, ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "PFRON"), pozostawiony zostanie bez rozpoznania z powodu wyczerpania środków na to zadanie w bieżącym roku. Środki przekazane na realizację tego zadania przez PFRON dla miasta B. były bowiem o 30% niższe niż w roku ubiegłym. Podał, że wniosek złożony w bieżącym roku traci ważność z dniem 31 grudnia 2013 r. oraz pouczył, że od sposobu rozpatrzenia wniosku nie przysługuje odwołanie w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

D. C. (skarżący) złożył odwołanie od tego pisma. Wniósł o przyznanie dofinansowania do zakupu pieluchomajtek w wysokości 162 zł wskazując, że wcześniej MOPS przyznawał jemu już takie dofinansowanie. Zarzucił organowi niegospodarność oraz wskazał, że nie został poinformowany przez MOPS, że środki mogą się skończyć przed połową roku. Zakupione przedmioty zostały jemu już wydane i je użytkuje, w związku z czym będzie musiał pokryć koszt ich zakupu z własnych środków, których nie posiada. Zarzucił organowi, że ten odmówił rozpoznania wniosku, mimo że skompletował wcześniej wszystkie dokumenty. W jego opinii nie można rozpoznać wniosku, w tym samym dniu, w którym go złożono. Organ w pierwszej kolejności winien wszcząć postępowanie administracyjne, a dopiero kolejnego dnia mógł je zakończyć.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 35a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r., Nr 127 poz. 721 ze zm.), § 12 ust. 2 i ust. 3b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitanci Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 96 poz. 861) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz odmówiło dofinansowania/refundacji zakupu przedmiotów ortopedycznych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z powodu wyczerpania środków na to zadanie w bieżącym roku. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo NSA uznał, że informacja z dnia [...] nr [...] stanowi decyzję administracyjną. Kolegium wskazało, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji, są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego strona spełniła wszystkie przewidziane przepisami wymogi do przyznania jej wnioskowanej pomocy, lecz jak wynika z zaskarżonej decyzji, powodem braku pozytywnego rozpatrzenia wniosku było wcześniejsze wyczerpanie środków finansowych. Okoliczność ta jest powszechnie znana, gdyż MOPS w B. opublikował powyższą informację na stronie internetowej.

Ponadto Kolegium wskazało, że pismem z dnia 28 maja 2013 r. organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w bieżącym roku PFRON przekazał B. o 30% niższe środki, niż w roku ubiegłym. Do 28 maja 2013 r. na realizację przedmiotowego zadania wpłynęło 1246 wniosków o dofinansowanie, na kwotę 1.749.588,79 zł przy limicie środków na rok 2013 r., wynoszącym 1.680.813 zł. Dofinansowanie nie jest więc możliwe z uwagi na brak środków finansowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. D. C. wskazał, że od dłuższego czasu korzysta z pomocy MOPS w B. i do tej pory nie było problemu z dofinansowaniem zakupu pieluchomajtek. Niezrozumiałym jest dla niego okoliczność wyczerpania środków przed upływem połowy roku. On sam nie został o takiej sytuacji wcześniej poinformowany, a informacja na stronie internetowej MOPS-u o wyczerpaniu środków zamieszczona została dopiero 17 maja 2013 r., natomiast on dokonał zakupu pieluchomajtek w dniu 14 maja 2013 r. W przypadku braku dofinansowania będzie musiał pokryć koszt ich zakupu z własnych środków, których nie posiada.

Nie zgadzał się również z formą rozpatrzenia jego wniosku. Skompletował szereg dokumentów, złożył kompletny wniosek, a organ odmówił jemu rozpoznania tego wniosku i wydania decyzji. Ponownie podniósł, że nie jest możliwym rozpoznanie wniosku w dniu jego złożenia w organie. W dalszej części skargi podważał zasady i tryb funkcjonowania MOPS w B.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Kolegium wyjaśniło, że do dnia 28 maja 2013 r. wpłynęło 1246 wniosków o dofinansowanie na kwotę 1.749.588,79 zł przy limicie środków na 2013 r. wynoszącym 1.680.813 zł. Mimo że organ rozumie trudną sytuację życiową skarżącego, z uwagi na liczbę osób potrzebujących wsparcia oraz ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje organ pomocy, nie każdy wniosek skarżącego może zostać pozytywnie rozpatrzony. Odnośnie zarzutu wadliwie prowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji, SKO wskazało, że organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek skarżącego wszczął postępowanie administracyjne, a organ nie miał obowiązku wszczynania postępowania z urzędu.

Pismem z dnia 21 stycznia 2014 r. D. C. przesłał do Sądu informację, że łącznie przyznano Miastu B. na zadania własne w omawianej sprawie kwotę 6.620.373 zł (w tym na WTZ kwotę 3.477.060 zł i osobno 3.143.313 zł na pozostałe zadania ustawowe tzn. dofinansowanie do likwidacji barier architektonicznych, technicznych, sprzętów rehabilitacji oraz środków pomocniczych m.in. pieluchomajtek). Do lipca 2013 r. do Miasta B. przelano kwotę 2.550.000 zł na te zadania. Do sierpnia 2013 r. przelano kolejną transzę środków w kwocie 2.607.795 zł na WTZ, a na pozostałe zadania 2.750.000 zł. (łącznie 5.357.795 zł). Z wyliczeń skarżącego wynika, że różnica między ogólnie przyznaną Miastu B. kwotą, a otrzymaną do końca sierpnia wynosi 1.262.578 zł, które to środki powinny trafić do MOPS B. jeszcze w 2013 r. Wobec tego w jego opinii twierdzenia organu, iż środki na ten cel wyczerpały się w dniu 17 maja 2013 r., uznać należy za dalece rozmijające się z prawdą. Na potwierdzenie ww. okoliczności skarżący załączył do pisma zapis korespondencji z poczty elektronicznej między nim a PFRON, wniosek MOPS w B. o przekazanie środków PFRON oraz załącznik do uchwały Rady Miasta B. z dnia 27 marca 2013 r. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, iż z załącznika do pisma MOPS-u kierowanego do PFRON o przekazanie dodatkowych środków wynika, że na rachunku bankowym MOPS w B. zalega kwota 53.011,76 zł, a do zwrotu do PFRON zaznaczona jest kwota 617,19 zł. Z załącznika tego wynika również, że do dnia 11 października 2013 r. otrzymano z PFRON kwotę 5.696.741 zł, a wydano kwotę 5.643.729,24 zł, co daje różnicę wysokości 53.011,76 zł. Wobec tego niezrozumiałym było dla skarżącego, w jaki sposób w dniu [...] zabrakło środków wysokości 162 zł.

Ustosunkowując się do stanowiska skarżącego SKO w B. pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. wyjaśniło, że PFRON przekazał MOPS w B. na realizację zadań kwotę 6.620.373 zł zgodnie z uchwałą Rady Miasta B. z dnia 27 marca 2013 r. na [...] w sprawie określenia zadań z zakresu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Środki posiadane na koncie w skali roku nie oznaczają środków wolnych do wykorzystania. Wszystkie zadania (z wyłączeniem jednego) realizowane są w oparciu o umowę cywilno-prawną, zawieraną między MOPS, a osobą niepełnosprawną. Wypłata środków następuje po całkowitym wyczerpaniu procedury realizacyjnej. Z uwagi na powyższe, na koncie mogą figurować środki, ale są to już środki rozdysponowane zgodnie z zawartymi umowami. Wniosek skarżącego został zarejestrowany pod nr 1125, jednak z uwagi na wydatkowanie funduszy, ostatnią osobą z grupy dorosłych, która otrzymała pomoc był wniosek zarejestrowany pod nr 1095. Pozostałe wnioski do nr 1491 zostały rozpatrzone negatywnie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w B., wydając w dniu 29 stycznia 2014 r. wyrok w sprawie o sygnaturze II SA/Bd 808/13 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a., której realizacja wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne potraktował ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym Sąd podkreślił, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W ocenie Sądu, złożone przez skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokumenty dowodzą, że stan faktyczny sprawy w spornym zakresie nie został ustalony w sposób odpowiadający normom proceduralnym zawartym w kodeksie postępowania administracyjnego. Zaznaczył jednocześnie, że nie leży w kompetencji sądu administracyjnego rozpatrywanie w związku z wniesioną skarga okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonego aktu lub podjęciu zaskarżonej czynności – skarżący przedstawił organowi II instancji dane dotyczące posiadanych przez MOPS środków finansowych w dniu wydania przez niego zaskarżonej decyzji. Dokładna weryfikacja przedstawionych przez skarżącego okoliczności wymaga przeprowadzenia rzetelnego i dokładnego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie przeznaczenia środków pozostających na rachunku bankowym organu pierwszej instancji oraz faktu, czy w rzeczywistości wszystkie środki finansowe zostały już rozdysponowane. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, będące powodem uchylenia przez ten organ rozstrzygnięcia organu I instancji, że negatywne rozpatrzenie przedmiotowego wniosku powinno nastąpić poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Sąd, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy, nakazał mu dokonanie weryfikacji dokumentów i wyliczeń przedstawionych przez skarżącego oraz zwrócenie się do organu I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego o stosowne wyjaśnienia w zakresie środków finansowych na realizację zadań finansowanych ze środków PFRON.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia [...], znak: [...], uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną w całości oraz odmówiło dofinansowania/refundacji zakupu przedmiotów ortopedycznych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z powodu wyczerpania środków na to zadanie w roku bieżącym. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z dyspozycją zawartą w wyroku WSA w B. o sygnaturze akt II SA/Bd 808/13 zwrócił się do organu I instancji o stosowne wyjaśnienia w zakresie środków finansowych na realizację zadań finansowanych ze środków PFRON, jakimi dysponował ten organ, w celu weryfikacji dokumentów i wyliczeń przedstawionych przez skarżącego. Uzasadniając swoją decyzję, organ odwoławczy podkreślił ponownie, iż pismo organu I instancji z dnia [...] w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony uznać należy za decyzję administracyjną. Następnie wyjaśnił, że powodem braku pozytywnego rozpoznania wniosku było wyczerpanie środków finansowych, jakimi dysponuje MOPS wypełniając swoje zadania. Okoliczność ta jest, w ocenie SKO, powszechnie znana z racji na to, iż informacje o takim stanie rzeczy organ I instancji opublikował na swojej stronie internetowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że środki finansowe przeznaczone na m.in. dofinansowanie do zakupu pieluchomajtek są przekazywane nie w chwili składania wniosku, a w transzach potrzebnych do realizacji wypłat. Z uwagi na składanie wniosków począwszy od stycznia 2013 r. limit środków przeznaczonych na ich realizacje został wyczerpany i wnioski zarejestrowane od nr 1096 nie zostały już zrealizowane, pomimo iż na koncie znajdowały się środki finansowe. Jak zauważył organ, przeznaczone były one do realizacji wcześniej zarejestrowanych wniosków – limit w kwocie 1.680.813 zł został całkowicie wykorzystany i nie dokonano do PFRON zwrotu środków dotyczących tego zadania, co potwierdza wyciąg ze sprawozdania rzeczowo-finansowego.

Na powyższą decyzję, pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r., D. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., wnosząc w jej ramach o dofinansowanie zakupu pieluchomajtek w wysokości 162 zł oraz przyznanie odszkodowania w tej wysokości, zarzucając błędne ustalenia faktyczne oraz naruszenie norm prawa materialnego i procesowego. Uzasadniając skargę skarżący wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze niesłusznie uznało, że organ I instancji wydał decyzję administracyjną, ponieważ nie można na jej podstawie określić w sposób niebudzący wątpliwości, czy zawarte w piśmie organu I instancji rozstrzygnięcie jest negatywne czy pozytywne. Z tego powodu, w ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie mógł takiego aktu uchylić lub zmienić. Podniósł również, że stanowisko organu I instancji w zakresie dysponowania środkami finansowymi w przedmiocie dofinansowania m. in. do zakupu pieluchomajtek jest niewiarygodne, gdyż środki finansowe MOPS otrzymywał do końca 2013 r. Skarżący zwrócił uwagę, że finansowaniu w roku 2013 r. poddano przedmioty ortopedyczne (aparaty słuchowe), które oczekiwały w NFZ do końca kwietnia 2013 r., a wnioski o dofinansowanie zostały złożone w roku 2012. W tym zakresie wniósł o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego procedury realizacji wniosków złożonych w roku 2012 /2013 na zakup przedmiotów ortopedycznych, w tym na sprzęt w postaci aparatów słuchowych, podnosząc, że w zakresie realizacji tych wniosków złamano prawo.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ szczegółowo przedstawił zasady redystrybucji środków przeznaczanych Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej przez PFRON, potwierdził prawidłowość uznania w zaskarżonej decyzji pisma organu I instancji jako decyzji administracyjnej oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku. Ponadto stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; z późn. zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzenie oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji doprowadziło do konstatacji, iż nie narusza ona obowiązujących przepisów prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], uchylająca rozstrzygnięcie MOPS w B. z dnia [...] Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji stanowiła informacja o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku D. C. o dofinansowanie/refundację przedmiotów ortopedycznych ze środków PFRON. Stanowisko swoje organ uzasadnił wyczerpaniem środków finansowych na to zadanie.

Kwestię dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych regulują przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 96, poz. 861, ze zm., akt dalej przytaczany jako "rozporządzenie"). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 35a ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.).

Zakres zadań, które mogą być finansowane ze środków PFRON określono w § 2 rozporządzenia, w pkt 3 wskazując, że dofinansowaniem w całości lub w części objęte może być zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Organ, decydując w przedmiotowej sprawie kieruje się więc kategoriami ocennymi – działa w oparciu o tzw. uznanie administracyjne. Rozstrzygając o przyznaniu wnioskowanego dofinansowania organ zobligowany jest jednak do zachowania wszystkich standardów proceduralnych wynikających z właściwych przepisów. Naturalnym i podstawowym ze swej istoty wymogiem dotyczącym przyznawania przez organ administracyjny wnioskowanej pomocy finansowej jest natomiast to, by przyznana w konkretnej sprawie pomoc miała pokrycie w środkach finansowych przeznaczonych na ten cel. Jest niewątpliwym, że organy administracyjne dysponują określonymi, przyznanymi w konkretnej wysokości funduszami na realizację zadań - w tym na zadania z § 2 rozporządzenia - i winny rozdzielić je jak największej liczbie uprawnionych. W przeciwnym wypadku pomoc ta nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając w kwestii zasadności odmowy przyznania wnioskowanego przez skarżącego dofinansowania udzielonej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. w sposób wyczerpujący, w ocenie Sądu, odniosło się do zarzutów D. C. przedstawionych w wystosowanej przez niego skardze. Wyjaśnienia zawarte w decyzji II instancji, powtórzone w odpowiedzi na skargę, stanowią rzetelne i jasne wytłumaczenie zasad, wedle jakich działa system przedmiotowych dofinansowań. Wskazać należy, zwłaszcza, że wniosek skarżącego z dnia 13 maja 2013 r. (data wpływu do organu 20.05.2013 r.) został zarejestrowany zgodnie z kolejnością jego złożenia, pod numerem 1125, a tylko do numeru wniosku 1095 wnioski zostały załatwione pozytywnie. Wnioski od numeru 1096, które wpłynęły do organu 12 maja 2013 r. do 1491, ze względu na brak środków finansowych nie zostały uwzględnione, co potwierdzają załączone do akt wydruki z rejestru wniosków. Wyciąg ze sprawozdania rzeczowo – finansowego potwierdza także na dofinansowanie wniosków wydano 1 680 813 zł – to jest całą uzyskaną na ten cel kwotę, a więc nie dokonano zwrotu środków. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zachodzi potrzeba dodatkowego zbadania faktu braku środków na wypełnienie zadań ustawowych przez MOPS w B., ponieważ, jak wynika z akt sprawy, stosowna dokumentacja potwierdza w sposób dostateczny zasadność rozstrzygnięcia odmownego poczynionego przez organ I instancji.

Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organ odwoławczy, dostosowawszy się do wytycznych zawartych w uprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 29 stycznia 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 808/13), prawidłowo zebrał materiał dowodowy, ustalił stan faktyczny istotny dla zbadania przesłanek przyznania świadczenia, a ponadto logicznie i z powołaniem się na konkretne okoliczności wywiódł, iż nie jest możliwe przyznanie skarżącemu wnioskowanego dofinansowania ze względu na istniejące ograniczone możliwości finansowe po stronie organu.

Zgodzić się trzeba również z organem odwoławczym w kwestii przeprowadzenia przez Sąd dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie procedury realizacji wniosków z roku 2012/2013 o dofinansowanie ze środków MOPS zakupu aparatów słuchowych. Skarżący powołuje się na okoliczności odnoszące się do innego postępowania administracyjnego, a mieć należy na uwadze, że jakiekolwiek nieprawidłowości podniesione przez skarżącego dotyczące realizacji wniosków o dofinansowanie zakupu aparatów słuchowych nie podlegają weryfikacji w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. in principio, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, iż sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1315/12, LEX nr 1481484; wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 886/12, LEX nr 1480822). W niniejszej sprawie Sąd ocenia więc jedynie kwestię prawidłowości wydanej przez organ II instancji decyzji w sprawie odmowy przyznania dofinansowania na zakup pieluchomajtek. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z procedury realizacji wniosków złożonych do MOPS w roku 2012/2013 ze wskazanych wyżej względów nie zasługuje więc na uwzględnienie.

Komentarza wymaga też podniesiona przez skarżącego kwestia niedopuszczalności uchylenia rozstrzygnięcia poczynionego przez organ I instancji, z racji na brak cechy decyzji administracyjnej tegoż rozstrzygnięcia w postaci jego jednoznacznego (odmownego lub pozytywnego) charakteru. W ocenie Sądu zarzut skarżącego trzeba uznać za chybiony. Bezspornym jest, że rozstrzygnięcie organu I instancji potraktować należy jako decyzję administracyjną, ponieważ załatwienie przedmiotowej sprawy powinno nastąpić w takiej właśnie formie, a nie, jak uczynił to organ, w formie pisma informującego. Zakwalifikowanie aktu organu I instancji jako decyzji możliwe jest wtedy, gdy spełnia on minimum elementów właściwych dla takiej formy rozstrzygnięcia. Do elementów tych zalicza się: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt 1163/81, OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169, czy też późniejszy wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 1006/08, niepubl.). O charakterze rozstrzygnięcia, odmownym lub pozytywnym, nie stanowi więc to, w jaki sposób organ określił swoje stanowisko (tu: "pozostawienie bez rozpoznania"), ale w jaki sposób realnie załatwia on sprawę. Nie można mieć wątpliwości, że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie organu miało charakter negatywny – odmówił on bowiem przyznania wnioskowanego dofinansowania. W związku z powyższym nie sposób doszukać się uchybień formalnoprawnych, jakie organowi odwoławczemu zarzuca skarżący. Podkreślić także należy, że o tym że pismo organu I instancji z dnia [...] należy uznać za decyzję administracyjną przesądził już w sposób wiążący zarówno organy administracji, jak i sąd, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. w wyroku z dnia 29 stycznia 2014 r. (II SA/Bd 808/13).

Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia ani stwierdzenia nieważności, przyjmując, że orzekający w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił w prowadzonym postępowaniu stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo zastosował do niego obowiązujące przepisy prawa, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.