Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1112/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 259/11 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia jej braków formalnych w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie scalania gruntów postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 259/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniosek J.W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi (pkt 1) i zwrócił stronie skarżącej 200 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi (pkt 2).

W uzasadnieniu wskazano, że skarżący spełnił warunek formalny wskazany w art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., niemniej jednak przekroczony został termin do złożenia wniosku. Podniesiono również, że skarżącemu doręczono wezwania do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braku formalnego skargi w dniu 9 maja 2011 r., a następnie – po niewywiązaniu się z nałożonych na niego obowiązków - postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011 r. skargę odrzucono. W ocenie Sądu, nawet przy przyjęciu założenia, że skarżącemu nie przekazano w terminie informacji o wezwaniach wystosowanych do niego na podstawie zarządzenia z dnia 19 kwietnia 2011 r. (przesyłka została odebrana przez dorosłego domownika – żonę skarżącego), to skarżący najpóźniej w dniu 1 lipca 2011 r. dowiedział się czynnościach, których wykonanie pozwoliłoby nadać skardze dalszy bieg. Wówczas bowiem doręczono skarżącemu, tym razem do rąk własnych, odpis postanowienia z dnia 15 czerwca 2011 r. o odrzuceniu skargi, z treści którego mógł się on dowiedzieć o przyczynach tego rozstrzygnięcia, czyli o bezskutecznym upływie terminu do uiszczenia wpisu oraz do uzupełnieniu braków formalnych skargi, co zresztą skarżący sam przyznaje w piśmie z dnia 4 lipca 2011 r. W związku z powyższym Sąd uznał, że omawiany wniosek został wniesiony po upływie terminu do dokonania tej czynności, gdyż nawet licząc od daty doręczenia postanowienia, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął z dniem 8 lipca 2011 r. Tymczasem skarżący wniosek ten nadesłał w dniu 12 lipca 2011 r. nie wskazując – pomimo wezwania – innej daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Dlatego na podstawie art. 88 p.p.s.a Sąd odrzucił jego wniosek o przywrócenie terminu do dokonania wnioskowanej czynności.

Zażalenie na powyższe wniósł skarżący domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia wskazano, że niedotrzymanie terminu nastąpiło bez jego winy. Zdaniem skarżącego braki formalne zostały uzupełnione w terminie, jednak w dniu 8 sierpnia 2011 r. otrzymał ponowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, co też uzupełnił. Wskazał także, iż jest osobą starszą, schorowaną, a przedmiot niniejszej sprawy jest dla niego życiowo ważny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Zaś stosownie do treści art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Zatem z powyższego wynika, iż żeby Sąd mógł przystąpić do rozważania, czy w konkretnej sytuacji uchybiony termin do dokonania danej czynności procesowej podlega przywróceniu, najpierw zobowiązany jest ustalić, czy wniosek o jego przywrócenie został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący złożył przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi już po upływie ustawowego terminu wskazanego w treści art. 87 § 1 p.p.s.a. Podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że skarżący o uchybieniu terminu dowiedział się najpóźniej w dniu 1 lipca 2011 r., albowiem w tym dniu otrzymał odpis postanowienia Sądu I instancji z dnia 15 czerwca 2011 r. o odrzuceniu skargi właśnie z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi i nienadesłania dwóch jej egzemplarzy. Zatem, wniosek o przywrócenie terminu skarżący winien złożyć najpóźniej w dniu 8 lipca 2011 r. Tymczasem został on złożony dopiero w dniu 12 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego), co uzasadnia jego odrzucenie jako spóźnionego.

Odnosząc się zaś do argumentów zażalenia stwierdzić należy, iż z samego faktu bycia osobą w podeszłym wieku czy cierpiącą na określone schorzenia nie można wywieść wniosku, że okoliczności te w każdym przypadku uzasadniają przywrócenie terminu. Powyższe byłoby zasadne o tyle, o ile skarżący uprawdopodobniłby, że przyczyna uchybienia terminu ustała na siedem dni przed złożeniem wniosku o jego przywrócenie, a powodem jego niedotrzymania była choroba uniemożliwiająca mu dokonanie czynności.

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.