Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1449/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.12 ust.1 pkt 7, art. 14 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 9 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W DNIU 25 MAJA 2012 R. WPŁYNĄŁ DO MINISTRA FINANSÓW WNIOSEK A S.A. O UDZIELENIE PISEMNEJ INTERPRETACJI PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO W ZAKRESIE DOTYCZĄCYM ZINTERPRETOWANIA ART. 14 W KONTEKŚCIE ART. 12 UST. 1 PKT 7 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB PRAWNYCH.

WE WNIOSKU SPÓŁKA PRZEDSTAWIŁA NASTĘPUJĄCE ZDARZENIE PRZYSZŁE:

Wnioskodawca posiada certyfikaty inwestycyjne wyemitowane przez fundusz inwestycyjny zamknięty, zwane dalej "Certyfikatami" oraz udziały w polskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, zwane dalej "Udziałami". Wnioskodawca zamierza wnieść Certyfikaty i Udziały w charakterze wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej z siedzibą na terenie Unii Europejskiej, zwanej dalej "Spółką", w zamian za udziały (akcje) wydane przez tą Spółkę. Wartość nominalna otrzymanych udziałów (akcji) będzie niższa od wartości rynkowej wnoszonych Certyfikatów i Udziałów. Wartość wnoszonych Certyfikatów i Udziałów, będzie w pierwszej kolejności pokrywała w Spółce kapitał zakładowy w części odpowiadającej objętym udziałom (akcjom), natomiast różnica między wartością nominalną obejmowanych udziałów (akcji) a wartością rynkową wnoszonych składników majątkowych (Certyfikatów i Udziałów) będzie stanowić tzw. agio, nadwyżkę emisyjną (ang. "share Premium"). Innymi słowy, pojawi się różnica między ceną emisyjną obejmowanych przez wnioskodawcę udziałów (akcji) a ich wartością nominalną.

W kontekście przedstawionego zdarzenia przyszłego postawiono następujące pytanie:

Czy przychodem wnioskodawcy związanym z wniesieniem do spółki wkładów niepieniężnych w postaci Certyfikatów i Udziałów jest wartość nominalna objętych udziałów (akcji)?

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2012 r., organ odmówił wszczęcia postępowania.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r., Spółka złożyła zażalenie na wyżej wymienione postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz wydanie interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na zażalenie, postanowieniem z dnia 22 października 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Skarga na przedmiotowe postanowienie wpłynęła w dniu 29 listopada 2012 r. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1442/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie z dnia 22 października 2012 r. W związku z powyższym organ wykonując wyrok wydał w dniu 18 lipca 2013 r. postanowienie uchylające postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z dnia 3 sierpnia 2012 r. oraz wydał w dniu 9 sierpnia 2013 r. interpretację indywidualną.

W interpretacji uznano stanowisko strony za prawidłowe co do obowiązku wykazania przychodów w wysokości nominalnej wartości uzyskanych udziałów (akcji). Natomiast w kwestii możliwości zastosowania do określenia tego przychodu art. 14 ust. 1-3 ustawy - za nieprawidłowe.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W dniu 20 września 2013 r. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której wniosła o uchylenie przedmiotowej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w toku całego postępowania doszło do naruszenia zasady szybkości postępowania wynikającej z art. 14d Ordynacji podatkowej. Spółka zauważa, że wskazany przepis, oprócz ściśle określonej górnej granicy czasu rozpatrywania wniosku (3 miesiące od dnia otrzymania wniosku) nakazuje wydanie interpretacji indywidualnej bez zbędnej zwłoki.

W ocenie strony łączny czas zwłoki, jakiej dopuszczono się w tym postępowaniu wynosi zatem co najmniej 6 miesięcy, a łączny czas, od momentu wpływu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej do momentu jej wydania wyniósł blisko 15 miesięcy. Podkreślono, że odpowiedzialność za przewlekłość postępowania prowadzącą do tak długiego czasu oczekiwania na interpretację indywidualną dotyczy całego okresu 15 miesięcy a nie ogranicza się jedynie do wskazanych 6 miesięcy zawinionej i oczywistej zwłoki organu. Obejmuje on również pozostałe okresy, w których czynności procesowych dokonywał skarzący, a także czasu postępowania przed Sądem, ponieważ wszystkie kolejne fazy postępowania były następstwem wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, którego bezprawność była oczywista.

Zdaniem strony, organ wzywając skarżącego pismem z dnia 18 lipca 2013 r. do uiszczenia opłaty od wniosku, błędnie pouczył o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Podstawą do opatrzenia wezwania takim rygorem jest art. 169 § 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, jednakże przepis ten nie ma zastosowania w realiach niniejszej sprawy, ponieważ skarżący wniósł należną opłatę. Fakt, że została ona następnie bezpodstawnie zwrócona przez stronę przeciwną, nie uchybia okoliczności jej wcześniejszego wniesienia, a co najwyżej uprawnia stronę przeciwną do żądania jej ponownego uiszczenia, ale pod rygorem ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej a nie pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 271 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej). W konsekwencji, nawet gdyby skarżący dopuścił się zwłoki w uiszczeniu opłaty (co nie miało miejsca), okoliczność ta nie uzasadniałaby ani pozostawienia wniosku bez rozpoznania ani nawet przedłużenia czasu rozpatrywania wniosku.

Strona podniosła, że wydana interpretacja indywidualna nie zawiera odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy, lecz na zupełnie inne pytanie. Skarżący zadał jedno pytanie, którego treść jest jasna: "Czy przychodem wnioskodawcy związanym z wniesieniem do spółki wkładów niepieniężnych w postaci Certyfikatów i Udziałów jest wartość nominalna objętych udziałów (akcji)?". Jest to pytanie typu zamkniętego, na którą możliwe są dwie odpowiedzi: "tak" lub "nie" (Ordynacja podatkowa nie daje organowi podatkowemu prawa do udzielenia trzeciej możliwej z logicznego punktu widzenia odpowiedzi: "nie wiem").

Skarżący nie pytał, jaki przychód ma obowiązek "wykazać" a jakie uprawnienia co do tak "wykazanego" przychodu mają organy podatkowe. Gdyby pytania - skarżącego dotyczyły sposobu wypełniania zeznania podatkowego, należałoby oczekiwać odpowiedzi, co podatnik powinien "wykazać" w tym zeznaniu. Skarżący pytał jednak, jaki jest lub będzie (obiektywnie, w sensie materialnoprawnym) przychód w opisanym przez niego zdarzeniu przyszłym bez względu na to jakie obowiązki formalne w zakresie "wykazania" ciążą na podatniku a jakie uprawnienia przysługują organowi podatkowemu. Kwestia postawiona przez skarżącego nie dzieli się na "zakresy" czy "części". Wymaga jednolitej odpowiedzi, przy czym oczywiście odpowiedź "nie" musiałaby skutkować rozwinięciem wskazującym inny algorytm (a nie procedurę) określenia przychodu, ale w dalszym ciągu musiałaby to być odpowiedź jednolita, a nie "zakresowa".

W dalszej kolejności spółka wskazała, że uzasadnienie wydanej interpretacji indywidualnej jest wewnętrznie sprzeczne i pozbawione sensu, przez co narusza art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej.

Strona stwierdziła, że w kolejnej fazie postępowania, mimo że rozstrzygnięcie przybrało formę interpretacji indywidualnej, w istocie nią nie jest, ponieważ nie zawiera ani jednoznacznego potwierdzenia ani jednoznacznego zaprzeczenia prawidłowości stanowiska skarżącego, lecz w dalszym ciągu usiłuje "odsyłać" do oceny "uzasadnionej przyczyny" przy czym nie wiadomo jaka okoliczność ma być poddana takiej ocenie jako przyczyna, a jaka ma być skutkiem. Skarżący zwraca uwagę, że w swym wniosku opisał zdarzenie przyszłe w sposób wyczerpujący (należy to uznać za okoliczność bezsporną, ponieważ w przeciwnym razie organ nie mogłaby wydać interpretacji indywidualnej). W opisie zdarzenia przyszłego podał wszystkie istotne okoliczności sprawy strona przeciwna, wydając interpretację indywidualną, powinna była sama ocenić, jeśli uważała to za konieczne dla jednoznacznego potwierdzenia lub zaprzeczenia prawidłowości stanowiska skarżącego, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym skarżący wskazał rzeczoną "uzasadnioną przyczynę", czy też nie.

W dalszej kolejności strona podniosła, że organ nie miał podstaw do wydania interpretacji indywidualnej, ponieważ przed wydaniem zaskarżonej interpretacji nastąpił skutek, o którym mowa w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. W takich warunkach dopuszczalna jest jedynie zmiana interpretacji w trybie art. 14e ww. ustawy, jednakże z treści zaskarżonej interpretacji nie wynika, aby była ona wydana w tym trybie. Jedynym nienaruszającym prawa (jakkolwiek zbędnym w świetle art. 14o § 1 cytowanej ustawy) aktem, jaki mogłaby wydać strona przeciwna, byłaby interpretacja indywidualna potwierdzająca prawidłowość stanowiska skarżącego; pełniłaby ona funkcję potwierdzenia, że w sprawie doszło do wydania interpretacji "milczącej".

Skutek w postaci niewydania interpretacji indywidualnej w przepisanym terminie nastąpił w dniu 25 sierpnia 2012 r., tj. po trzech miesiącach od otrzymania przez stronę przeciwną wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wydanie w tym czasie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nie zastępuje wydania interpretacji indywidualnej (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 352/09).

Pogląd, jakoby fakt wydania we wskazanym terminie postanowienia o odmowie wydania interpretacji uchylał skutek w postaci tzw. milczącej interpretacji nie może być uznany za prawidłowy zwłaszcza w realiach niniejszej spraw, kiedy odmowa ta została uznana przez sąd w prawomocnym wyroku za oczywiście bezzasadną i niezrozumiałą. Uznanie, że jakikolwiek - choćby jawnie urągający praworządności - akt administracyjny wydany z dowolnie absurdalnym uzasadnieniem, ale za to w przepisanym terminie, wyłącza obowiązek terminowego wydania interpretacji indywidualnej, de facto całkowicie uchylałoby ten obowiązek i czyniło przepis art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej martwym.

Co więcej, przewlekłość działania organu sprawiła, że skutek, o którym mowa w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej potencjalnie miał szanse wystąpić dwukrotnie. Gdyby bowiem hipotetycznie uznać, że termin trzymiesięczny rozpoczął bieg na nowo od momentu otrzymania przez stronę przeciwną akt z Sądu, to w niniejszej sprawie termin ten również już upłynął w dniu 13 sierpnia 2013 r. Wydane w tym czasie pismo zatytułowane "interpretacja indywidualna" nie stanowi interpretacji indywidualnej załatwiającej wniosek skarżącego, o której mowa w art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie odpowiada na pytanie skarżącego (nie zawiera oceny jego stanowiska), lecz dotyczy zupełnie innego zagadnienia, o które skarżący nie pytał.

Ponadto strona wskazała, że w zaskarżonej interpretacji indywidualnej uchylono się od zastosowania się do oceny prawej i wskazań Sądu co do dalszego postępowania.

W ocenie strony, Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarżący jest adresatem normy wynikającej z przepisów art. 14 ust. 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tym samym pogląd organu, że art. 14 ust. 1-3 ww. ustawy jest "adresowany" do organów podatkowych a nie do podatników stoi w oczywistej sprzeczności z wiążącym poglądem prawnym Sądu.

W żadnym razie z poglądów Sądu nie wynika, że obowiązkiem strony przeciwnej było wydanie interpretacji, z której wynikałoby równocześnie, że skarżący ma rację twierdząc, że przychód powstaje w wysokości wartości nominalnej obejmowanych udziałów (bez żadnych warunków) oraz że ten sam przychód jest (może być) inny niż wartość nominalna.

Skarżący zajął we wniosku stanowisko, że art. 14 ust. 1-3 ww. ustawy, w ogóle nie może mieć zastosowania. Zajęcie przez organ takiego stanowiska w praktyce uwalniałoby go od dalszych rozważań i umożliwiało przyjęcie stanowiska skarżącego za swoje. Takie podejście mieściłoby się w ramach wskazanych przez Sąd.

Sąd, dostrzegając problem strony przeciwnej ze zrozumieniem pytania skarżącego, wskazał jedynie jaka musi być formuła logiczna merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy wskazał, że odpowiedź na pytanie skarżącego musi brzmieć "tak" lub "nie". Biorąc pod uwagę przedmiot postępowania (odmowa wydania interpretacji) Sąd nie mógł pójść dalej w swoich wskazaniach, w szczególności nie mógł "instruować" strony przeciwnej w przedmiocie konkretnej treści interpretacji w przypadku uznania stanowiska skarżącego za nieprawidłowe.

W ocenie strony organ opacznie interpretując wskazania Sądu, ograniczył się do przyjęcia, że art. 14 ust. 1-3 ww. ustawy, co do zasady ma zastosowanie. Nie podjął nawet próby stwierdzenia, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zaistniała przesłanka "uzasadnionej przyczyny" wyłączająca zastosowanie art. 14 ust. 1-3 tej ustawy albo też że taka przesłanka nie zaistniała. W świetle powoływanych zarówno przez Sąd jak i przez skarżącego orzeczeń, zwłaszcza tych dopuszczających co do zasady stosowanie art. 14 ust. 1-3 cytowanej ustawy, analiza opisanego zdarzenia przyszłego pod tym kątem była konieczna.

Końcowo strona przytacza sposób rozumienia odesłania do art. 14 ust. 1-3 przez art. 12 ust. 1 pkt 7, który nie narusza literalnego brzmienia art. 12 ust. 1 pkt 7 (i przez to nie stanowi wykładni contra legem tego przepisu) a jednocześnie nie powoduje, że treść odesłania staje się "de facto martwa, nieużyteczna", jak to miałoby miejsce, gdyby przyjąć, że przychód nie może być określony w wysokości innej niż wartość nominalna objętych udziałów (akcji) zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1762/12, jak również obszerny fragment najnowszego wyroku NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r. (II FSK 2433/11), który we właściwym świetle stawia odesłanie w art. 12 ust. 1 pkt 7 omawianej ustawy do art. 14 ust. 1-3 tej ustawy i z którego wynika, że odesłanie to w żadnym razie nie stanowi przesłanki do "modyfikacji" wielkości przychodu określonej bezpośrednio w art. 12 ust. 1 pkt 7 omawianej ustawy podatkowej.

Dodatkowo strona wskazała, że we wniosku o interpretację indywidualną wyraźnie podano, że cena emisyjna obejmowanych udziałów (będąca sumą wartości nominalnej i nadwyżki emisyjnej) będzie równa wartości rynkowej wkładów, zatem żądanie wydania interpretacji, w której uznano by, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie jest dopuszczalne odpowiednie stosowanie art. 14 ust. 1-3 analizowanej ustawy, było w świetle ugruntowanego i aktualnego orzecznictwa sądowego, uzasadnione, bez względu na to, czy organ podzieliłaby pogląd skarżącego, że stosowanie tych przepisów co do zasady w kontekście art. 12 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, jest uzasadnione czy też nie.

Reasumując Spółka podtrzymała w całości swoje stanowisko zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w skardze Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie Sąd wskazuje, że nie podziela stanowiska strony skarżącej co do naruszenia art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie I SA/Gd 1442/12 zostały w pełni wykonane przez organ. Błędne jest oczekiwanie strony, że Minister Finansów dokona w wydanej interpretacji oceny wyroków zacytowanych w uzasadnieniu wyroku w sprawie I SA/Gd 1442/12. Przykładowe przytoczenie ich przez Sąd służyło bowiem uzasadnieniu konieczności wydania interpretacji, a nie uchylenia się przez organ wówczas rozpatrujący wniosek strony, od tej czynności poprzez wydanie postanowienia z 22 października 2012 r.

W treści zaskarżonej obecnie do Sądu interpretacji organ odniósł się do pytania wnioskodawcy, które brzmiało: "Czy przychodem wnioskodawcy związanym z wniesieniem do spółki wkładów niepieniężnych w postaci Certyfikatów i Udziałów jest wartość nominalna objętych udziałów (akcji)?". W uzasadnieniu interpretacji wskazano w sposób jednoznaczny, że przychodem w związku z opisanym we wniosku zdarzeniem przyszłym jest wartość nominalna objętych przez spółkę wartość nominalna udziałów (akcji). Biorąc jednakże pod uwagę fakt, że rolą organu jest ocena stanowiska zaprezentowanego przez wnioskodawcę w kontekście zadanego pytania koniecznym było odniesienie się również do rozumienia funkcji art. 14 ust. 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z odesłaniem zawartym w art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy. Podkreślić jednakże należy, że rozszerzenie odpowiedzi o ten aspekt, nie może dawać asumptu do twierdzenia, że organ nie udzielił odpowiedzi na sformułowane we wniosku pytanie, gdyż twierdzenie takie jest nieuprawnione, w kontekście treści zaskarżonej interpretacji.

W części dotyczącej stosowania art. 14 ustawy stanowisko sformułowane we wniosku przez stronę nie mogło zostać uznane za prawidłowe. We własnym stanowisku w sprawie wnioskodawca stwierdził, wspierając się przy tym wyrokami sądów administracyjnych, że art. 14 ustawy nie powinien mieć żadnego zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przedstawiony sposób interpretacji art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy, był sprzeczny z jego literalną treścią, nie uwzględniał bowiem różnic występujących w odniesieniu do podobnego, jednakże nie takiego samego art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prowadząc do nieuprawnionego pominięcia oraz uznania za zbędną część w której interpretowany przepisy odsyła do art. 14 ust. 1-3 ustawy. Na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jak również w skardze strona zmieniła sposób interpretacji odesłania omawianego przepisu, wskazując, że art. 14 może znaleźć zastosowanie w odniesieniu do ustalania wartości wnoszonego aportu, czyli może znaleźć zastosowanie do omawianej sprawy.

Zauważyć należy, że zmiana sposobu interpretacji odesłania zawartego w tym przepisie przez stronę na dalszych etapach procedury odwoławczej nie stanowi podstawy do uznania stanowiska spółki w omawianym zakresie, a zawartego we wniosku za prawidłowe. Zaskarżona interpretacja wydawana była w określonym czasie, ocenie podlegało natomiast stanowisko strony przedstawione we wniosku. Podkreślić należy, że strona w toku postępowania, tj. przed wydaniem interpretacji nie zgłaszała zastrzeżeń, poprawek do swojego stanowiska w sprawie, w konsekwencji organ nie mógł uwzględnić zmiany zapatrywań strony, ujawnionej po wydaniu wskazanego aktu administracyjnego.

Biorąc zatem pod uwagę fakt podejmowania rozstrzygnięcia w oparciu o treść zawartą we wniosku strony, należy wskazać, że o ile stanowisko wnioskodawcy w odniesieniu do ustalenia wysokości przychodu w związku z planowaną transakcją należało uznać za prawidłowe to nie było możliwości potwierdzenia stanowiska strony w odniesieniu do interpretacji odesłania zawartego w art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy. Tym samym trudno zgodzić się z argumentami strony dotyczącymi niewłaściwej oceny poruszanego zagadnienia, gdyż w kontekście całokształtu treści interpretacji indywidualnej - uznania stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe w części dotyczącej ustalenia przychodu w wartości nominalnej - stanowisko organu jest częściowo zbieżne ze stanowiskiem - strony zaprezentowanym w przedmiotowej skardze. Przy czym różnica uwidacznia się w zakresie możliwości zinterpretowania art. 14 ustawy w kontekście przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Mając na względzie powyższe w wydanej interpretacji odniesiono się do dwóch zagadnień poprzez wskazanie prawidłowości stanowiska wnioskodawcy w jakim stwierdza on, że powinien rozpoznać w opisanej sytuacji przychód w wysokości wartości nominalnej udziałów, oraz poprzez stwierdzenie nieprawidłowości stanowiska wnioskodawcy w zakresie w jakim wskazał on na brak możliwości stosowania art. 14 ust. 1-3 ustawy na podstawie odesłania zawartego w art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy.

W wyroku w sprawie I SA/Gd 1442/12 Sąd zwrócił uwagę organowi na niewłaściwy sposób odczytania intencji wnioskodawcy, którą było uzyskanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie zaś potwierdzenie ustalonej wartości przychodu wygenerowanego w związku z wnoszonym aportem. Będąc związanym prawomocnym wyrokiem organ odniósł się ściśle do zaleceń z niego wynikających, co skutkowało koniecznością rozdzielenia poruszanego zagadnienia na dwa odrębne człony. Wskazany sposób rozstrzygnięcia nie prowadzi do sprzeczności, chyba że rzeczywistą intencją strony było potwierdzenie ustalonej wartości przychodu. W takiej sytuacji należałoby jednak stwierdzić, że wydanie interpretacji nie byłoby możliwe, ponieważ w ramach postępowania dotyczącego wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego organ nie ma możliwości definitywnego potwierdzania i określania wartości przychodu. Istotą tego postępowania jest bowiem interpretacja przepisów prawa podatkowego, co zostało uczynione w zaskarżonej interpretacji w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego, poprzez wskazanie, że przychód spółki w związku z przeprowadzoną transakcją stanowi nominalną wartość przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy, oraz stwierdzenie, że nie można w drodze interpretacji przepisów wyłączyć stosowania art. 14 w odniesieniu do realiów przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się do zarzutów proceduralnych należy stwierdzić, że w omawianej interpretacji organ wskazał, na przesłanki dla których stanowisko wnioskodawcy uznano w części dotyczącej kwestii stosowania art. 14 ust. 1-3 ustawy za nieprawidłowe oraz wskazał na stanowisko prawidłowe w tym zakresie. Ponadto poinformował wnioskodawcę o przysługujących mu prawach do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a także złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co daje gwarancję ochrony interesów strony w toku postępowania. Ponadto zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że organ nie może odpowiadać za jakość percepcji wydawanych przez niego interpretacji, jeżeli strona twierdzi, że uzyskana przez nią interpretacja, nie rozstrzyga postawionego problemu i nie odpowiada na sformułowane przez stronę pytanie, a tym samym nie jest to interpretacja, to w takim wypadku należy zapytać o rzeczywiste intencje wnioskodawcy, które przyświecały przy formułowaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jeżeli jednak przyjąć, że intencje zostały wyrażone w sposób literalny w treści wniosku oraz dodatkowo dookreślone w wyroku Sądu, to należy stwierdzić, że argumenty strony w przedstawionym zakresie odnoszącym się do naruszenia art. 14c Ordynacji podatkowej, należy uznać za nieprzystające do realiów przedmiotowej sprawy.

W kwestii naruszenia art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, zauważyć należy, że prawomocny wyrok WSA w Gdańsku I SA/Gd 1442/12 wraz z aktami sprawy, wpłynął do organu dniu 13 maja 2013 r., tym samym od tej daty należy liczyć trzymiesięczny termin na wydanie interpretacji indywidualnej, który upływał w dniu 13 sierpnia 2013 r. Interpretacja została wydana w dniu 9 sierpnia 2013 r., tym samym termin ten został zachowany. Warto wskazać, że w przedmiotowej sprawie organ nie korzystał z przedłużenia terminu wynikającego z wysłania wezwania o uzupełnienie opłaty, w konsekwencji zarzut trony związany z wadliwością wezwania, które miało wpływ na przedłużenie postępowania jest chybiony. Z kolei w trzymiesięcznym terminie liczonym od daty wpływu wniosku spółki tj. do dnia 25 sierpnia 2012 r., zostało wydane postanowienie z 3 sierpnia 2012 r., o odmowie wszczęcia postępowania. Tym samym należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że podniesione przez Spółkę zarzuty naruszenia prawa nie są zasadne. Stąd skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a., została oddalona.

DSz