Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 912/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części, w pozostałym zakresie oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 718
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw
article: art. 46  ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1537
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Kujawsko - Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Drzycim z dnia 30 marca 2022 r. nr XXXIII/259/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 7 zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego nr 1 do tej uchwały - w zakresie terenu oznaczonego symbolem 5RM, 2. w pozostałej części skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Bd 912/22

UZASADNIENIE

Wojewoda Kujawsko-Pomorski pismem z 16 sierpnia 2022 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy uchwałę nr XXXIII/259/2022 Rady Gminy Drzycim z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego między ul. Świecką, ul. Polną a torami kolejowymi w Drzycimiu w części obejmującej: § 5 pkt 3 lit. c, § 6 pkt 3 lit. a, § 7, § 8 pkt 3 lit. a, § 9 pkt 3 lit. a, § 10 pkt 3 lit. b, § 11 pkt 3 oraz załącznika do uchwały w zakresie terenu oznaczonego symbolem 5RM. Wniósł o stwierdzenie nieważności ww. przepisów z uwagi na naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (dalej "u.w.s.t."), oraz art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 504 – dalej "u.p.z.p.").

W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że na podstawie kwestionowanych przepisów Rada Gminy wprowadziła zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. Przywoławszy treść art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 46 ust. 1 u.w.s.t., art. 6 pkt 1, art. 4 pkt 18 i art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899, dalej "u.g.n.") oraz art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1648 - dalej "p.t."), organ nadzoru stwierdził, że bezspornie urządzenia telekomunikacyjne, stanowiące jedne z rodzajów sieci infrastruktury technicznej, stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, co wypełnia normę definicji łączności publicznej, która jest celem publicznym w rozumieniu u.g.n. Wskazał, że skoro zgodnie z art. 46 ust. 1 u.w.s.t. miejscowy plan nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu u.g.n., to taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a wskazane w skardze przepisy uchwały naruszają zarówno art. 46 ust. 1 u.w.s.t., jak i art. 15 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Na potwierdzenie swego stanowiska Wojewoda powołał odnośne orzecznictwo sądowoadministracyjne. Dalej wskazał, że wskazane przepisy m.p.z.p. są niezgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Drzycim, przyjętym uchwałą Rady Gminy Drzycim z dnia 24 kwietnia 2001 r., nr XVIII/137/2001, zmienionym uchwałą z 27 czerwca 2019 r., nr VI/39/2019, albowiem teren oznaczony w planie symbolem 5RM (teren zabudowy zagrodowej) położony jest w studium na terenie rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami, co stanowi o naruszeniu art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 i 28 ust. 1 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Drzycim wnosząc o jej oddalenie w części dotyczącej naruszenia art. 46 ust. 1 u.w.s.t. Podniósł, że przywołane w uchwale zakazy wymienione w § 5 pkt 3 lit. c, § 6 pkt 3 lit. a, § 7 pkt 3 lit. b, § 8 pkt 3 lit. a, § 9 pkt 3 lit. a, § 10 pkt 3 lit. b, § 11 pkt 3 nie dotyczą inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu u.g.n., dopuszczają one zaś budowę i przebudowę urządzeń infrastruktury technicznej zgodnie z przepisami odrębnym. Organ wskazał, że w przywołanych przepisach brak jest jednoznacznego wskazania, że ustalenia planu zakazują realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym zakresie skarga zasługuje zatem na oddalenie. Organ podzielił zarzuty skargi odnoszące się do § 7 zaskarżonego m.p.z.p. oraz załącznika nr 1 do uchwały w zakresie terenu oznaczonego symbolem 5RM, wskazując, że plan jest w tej części sprzeczny ze studium.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z 7 grudnia 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), o czym strony zostały powiadomione pismami z 10 stycznia 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd przeprowadza ocenę zgodności przedmiotowej uchwały z prawem pod kątem art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (publ. jak wcześniej wskazano), który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Ustawodawca uznał zatem, że nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego.

Uwzględniając powyższe i mając na względzie zarzuty Wojewody wobec zaskarżonej uchwały wskazać należy, że Sąd uznał za zasadny jedynie jeden z nich.

Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gmina realizuje jedno ze swoich zadań własnych określonych w art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej "u.s.g."), do których należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w szczególności poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Powołana regulacja potwierdza samodzielność gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów (władztwo planistyczne gminy). Granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają ograniczenia określone w ustawach, w tym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności dotyczące zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przy tym, działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1656/15). Koncepcja "władztwa planistycznego" oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą ingerować w interesy prywatne zainteresowanych podmiotów w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny.

Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Warto tu także podkreślić, że w świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p. "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały".

Przepisy powyższe w sposób jasny ustalają relacje pomiędzy studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania gminy a planem miejscowym.

Studium jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowe kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zasadnie przyjmuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia tych ustaleń. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest związanie planowania miejscowego przez ustalenia studium, którego stopień może być - w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy albo słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień m.p.z.p., ale nie mogą być między sobą sprzeczne. Studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne i jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu m.p.z.p. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, 2021 wyd. 12, Legalis).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że skarga w części zarzucającej niezgodność przepisu § 7 zaskarżonej uchwały oraz jej załącznika graficznego w zakresie odnoszącym się do terenu oznaczonego symbolem 5RM z obowiązującym na terenie Gminy Drzycim studium, znajduje uzasadnione podstawy. Co istotne, w odpowiedzi na skargę także Gmina uznała zasadność tego zarzutu skargi. Zasadnie skarżący Wojewoda wywiódł, powołując się na judykaturę, że gmina w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa (art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1), zwłaszcza gdy jest ono całkowicie odmienne. W konsekwencji stanowi to istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały w adekwatnej części.

W przepisie § 7 pkt 1 skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego między ul. Świecką, ul. Polną a torami kolejowymi w Drzycimiu, przyjętego uchwałą nr XXXIII/259/2022 Rady Gminy Drzycim z dnia 30 marca 2022 r. (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom z 2022 r. poz. 2027), dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 5RM ustalono przeznaczenie – teren zabudowy zagrodowej.

Podzielić należy stanowisko Wojewody, że takie przeznaczanie tego terenu i adekwatny dla niego sposób jego zagospodarowania nie pozostaje w zgodzie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Drzycim przyjętym uchwałą nr XVIII/137/2001 Rady Gminy Drzycim z dnia 24 kwietnia 2001 r. zmienionego uchwałą nr VI/39/2019 z dnia 27 czerwca 2019 r. Teren ten, zgodnie z ww. studium, położony jest bowiem na obszarze przeznaczonym na rozwój zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Nie budzi wątpliwości Sądu to, że pomiędzy przeznaczeniem terenu pod zabudowę zagrodową, a zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami zachodzi oczywista sprzeczność. Teren zabudowy zagrodowej należy bowiem do terenów użytkowanych rolniczo, na których realizowana ma być zabudowa zagrodowa, czyli zabudowa siedliska rolnika służącego prowadzeniu gospodarstwa rolnego, z charakterystycznym dla niej zagospodarowaniem, obiektami budowlanymi i zakresem oddziaływania. Z kolei teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nawet z usługami, ma zupełnie inną funkcję oraz cechy i zasady zagospodarowania.

W ocenie Sądu brak jest jednak podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności skarżonych przepisów § 5 pkt 3 lit. c, § 6 pkt 3 lit. a, § 8 pkt 3 lit. a, § 9 pkt 3 lit. a, § 10 pkt 3 lit. b, § 11 pkt 3 przedmiotowej uchwały. Dotyczą one zasadniczo wprowadzonego dla terenów objętych planem (poza terenem oznaczonym symbolem 10 KDW przeznaczonym na drogę wewnętrzną) – zakazu lokalizowania przedsięwzięć mogących potencjalnie i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych.

Zdaniem Wojewody, przepisy te są niezgodne z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 777, dalej "u.w.s.t."), który stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ nadzoru podkreślił, że pojęcie łączności publicznej zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 18 u.g.n., który stanowi, że łącznością publiczną jest infrastruktura telekomunikacyjna służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei definicja infrastruktury telekomunikacyjnej została określona w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (publ. jak wcześniej wskazano) i oznacza urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Ponadto, w myśl art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Wojewoda stwierdził, że urządzenia telekomunikacyjne, stanowiące jedne z rodzajów sieci infrastruktury technicznej, stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, co wypełnia normę definicji łączności publicznej, która jest celem publicznym w rozumieniu przepisów ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Podzielając co do zasady powyższe stanowisko nie można jednak na tej podstawie stwierdzić, że z tego powodu sporne przepisy naruszają art. 46 ust. 1 u.w.s.t, jak również art. 15 ust. 1 u.p.z.p.. Przed wszystkim, należy podkreślić, że nie wprowadziły one bezwzględnego zakazu lokalizowania na terenie objętym planem miejscowym inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jak zdaje się twierdzić organ nadzoru. Prawodawca lokalny wprowadził w przedmiotowym planie miejscowym dla terenów oznaczonych symbolami odpowiednio symbolami 1 UMN, 2-4MN, 5RM, 6UP, 9U, 11WS, wśród zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu - zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących potencjalnie i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. Z kolei dla terenów oznaczonych symbolami 7P/U i 8P/U przeznaczonymi dla zabudowy produkcyjno-usługowej w § 11 pkt 3 lit. b wprowadzono jedynie zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, a dla terenu oznaczonego symbolem 10 KDW – teren drogi wewnętrznej, w ogóle takiego ograniczenia nie wprowadzono. Wojewoda nie wykazał, aby powyższe przepisy planu miejscowego uchwalonego przez Radę Gminy Drzycim, uniemożliwiały lokalizację na tym terenie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów u.g.n., jeżeli są one zgodne z przepisami odrębnymi.

Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że norma prawna zawarta w art. 46 u.w.s.t, zawiera kompleksową regulację umożliwiającą lokalizowanie na terenie objętym planem miejscowym inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Poza przywołanym uprzednio ust. 1, w ust. 1a stanowi, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei w myśl ust. 2, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym powyższy przepis nie może ograniczać gminy z korzystania z jej władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jej terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy tez ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą lokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości, w tym ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 3131/18, z 25 lutego 2020 r. sygn. II OSK 2627/18, z 10 sierpnia 2021 r. sygn. II OSK 3267/18, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zakazy z art. 46 ust. 1 u.w.s.t. mają bowiem charakter celowy, a nie absolutny. Cel ten został precyzyjnie wskazany w wyroku NSA z 21 kwietnia 2020 r. II OSK 2487/19, w którym Sąd stwierdził, że istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 u.w.s.t. jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustawy.

Takich okoliczności Wojewoda w rozpoznawanej sprawie nie powołał ani nie udokumentował.

Co nie mniej istotne, organ nadzoru całkowicie pominął okoliczność, że z przepisów przywołanej przez organ nadzoru u.w.s.t. wynika wprost, iż ustawodawca rozróżnia wiele rodzajów infrastruktury telekomunikacyjnej, o różnym zakresie oddziaływania. W szczególności, zgodnie z definicją legalną określoną w art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" oznacza kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Resumując należy stwierdzić, że przepisy § 5 pkt 3 lit. c, § 6 pkt 3 lit. a, § 8 pkt 3 lit. a, § 9 pkt 3 lit. a, § 10 pkt 3 lit. b, § 11 pkt 3 skarżonej uchwały nie naruszają zasad sporządzenia planu miejscowego, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W tej części skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej "p.p.s.a."), o czym orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku. W pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., Sąd stwierdził nieważność § 7 zaskarżonej uchwały oraz odpowiadającej mu części załącznika graficznego w zakresie terenu oznaczonego symbolem 5RM, z podanych wyżej powodów.