Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 175/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-11-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu C.K. od postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Po 175/13 w sprawie ze skargi C.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić sprzeciw /-/ J. Szaniecka


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r., II SA/Po 175/13 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmówił C.K. przyznania prawa pomocy. Postanowienie to doręczono skarżącej dnia 29 maja 2013 r. (k. 56 akt sądowych), a termin do wniesienia sprzeciwu upłynął 5 czerwca 2013 r.

Dnia 6 czerwca 2013 r. C.K. złożyła bezpośrednio w Biurze Podawczym Sądu pismo zawierające wniosek o uchylenie postanowienia z dnia 20 maja 2013 r., a więc stanowiące sprzeciw od postanowienia w sprawie prawa pomocy (skarżąca sprzeciw ten nazwała "zażaleniem"). W piśmie tym wyraźnie zaznaczono, że dotyczy ono odmowy przyznania prawa pomocy cyt. "w sprawie uznania zażalenia za nieuzasadnione decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu nr [...]".

Przed rozpoznaniem powyższego sprzeciwu z dnia 6 czerwca 2013 r., to jest 10 czerwca 2013 r., C.K. nadesłała pocztą elektroniczną pismo, w którym wniosła o przywrócenie terminu, cyt. "w sprawie uznania zażalenia za nieuzasadnione decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu nr [...]" (k. 60-63 akt sądowych). Co prawda, w części wstępnej pisma oznaczono sygnaturę "II SAB/Po 21/13", jednak Przewodniczący Wydziału potraktował to jako oczywistą omyłkę, zważywszy na fakt, że skarżąca wskazała (jak w wyżej cytowanym fragmencie), do jakiej sprawy składa wniosek o przywrócenie terminu.

Zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Przewodniczący Wydziału polecił wezwać C.K. do własnoręcznego podpisania wyżej wskazanego wniosku o przywrócenie terminu z dnia 10 czerwca 2013 r. (który nadesłała drogą elektroniczną) w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania.

Skarżąca, pomimo przedstawionych jej przez Przewodniczącego Wydziału wyjaśnień, nie podpisała pisma z dnia 27 czerwca 2013 r.

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału, na podstawie art. 49 § 2 P.p.s.a. pozostawił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu bez rozpoznania z uwagi na fakt, że wniosek, pomimo wezwania, nie został podpisany.

Zażalenie C.K. na postanowienie z dnia 1 sierpnia 2013 r. zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., II OZ 890/13.

Mając na względzie powyższe należało przyjąć, że sprzeciw C.K. (złożony 6 czerwca 2013 r. - zob. k. 57 akt sądowych.) od postanowienia referendarza z dnia 20 maja 2013 r. nie został skutecznie uzupełniony o wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Przechodząc zatem do oceny warunków formalnych sprzeciwu od postanowienia referendarza Sąd stwierdza, że został on złożony po upływie wymaganego terminu i jednocześnie nie zachodziły przesłanki do przywrócenia tego terminu.

Zgodnie z art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

/-/ J. Szaniecka