Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1151/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 4; art. 17 ust. 1e;
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. S. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...].07.2016 r. Nr [...] określił P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. w kwocie 57.179,00 zł w miejsce zadeklarowanego w korekcie zeznania CIT-8 za 2014 r. w wysokości 1.565,00 zł. Decyzją z [...].09.2016 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w ustawowym terminie. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organów podatkowych na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik Stowarzyszenia zarzuca skarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż Skarżącemu nie przysługuje prawo do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, ponieważ zdaniem organu podatkowego osiągnięte dochody nie zostały przeznaczone na cele, o których mowa w tym przepisie, podczas gdy: wydatki z tytułu udzielonej na rzecz E. Sp. z o.o. pożyczki w kwocie 270.000 zł, wydatki z tytułu składek członkowskich uiszczonych na rachunek P. w łącznej wysokości 1.200 zł oraz wydatki poniesione na nabycie 20 udziałów P. N. - w S. oraz objęcie 200 akcji P. I. w łącznej wysokości 15.000 zł zostały zgodnie z treścią przepisu oraz postanowieniami Statutu Skarżącego w całości poniesione na cele statutowe, w związku z czym brak jest podstaw do odmowy skorzystania ze zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 4;

2. art. 17 ust. 1e u.p.d.o.p. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż formy wydatkowania dochodu, tj. udzielenie pożyczki, nabycie udziałów i objęcie akcji, na warunkach nie odpowiadających tym wskazanym w przepisie powodują utratę zwolnienia, podczas gdy przepis ten nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania, a dochody stanowiące równowartość ww. wydatków wypełniają przesłanki, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p.;

3. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, dokonał jego wszechstronnej oceny i dopuścił jako dowód wszystko to, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, podczas gdy zarówno organ I jak i II instancji dokonał pobieżnej, powierzchownej analizy treści Statutu Skarżącego, zwłaszcza rozdziału II - Cele i sposoby realizacji, określającego cele działania Skarżącego, podczas gdy to właśnie analiza postanowień Statutu w wyczerpujący i kompleksowy określa cele statutowe działalności skarżącego, w tym działalności naukowej i naukowo-technicznej, które to cele odpowiadają warunkom uprawniającym do zwolnienia z opodatkowania, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Organ II instancji ograniczył się w tym zakresie do stwierdzenia, iż podziela stanowisko organu I instancji bez przedstawienia własnego stanowiska w tym zakresie oraz organy podatkowe obu instancji nie dokonały wnikliwej analizy wyjaśnień składanych przez Skarżącego, które wprost wskazywały, iż podjęte działania wypełniały cele statutowe Skarżącego, a tym samym spełniono przesłanki do objęcia dochodu zwolnieniem z opodatkowania, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p;

4. art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie w wydanej decyzji niektórych twierdzeń strony i niewyjaśnienie istotnych elementów podjętego rozstrzygnięcia, a tym samym naruszenie zasady przekonywania;

5. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji pobieżne i schematyczne uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonej decyzji, w szczególności: ograniczenie się przez organ podatkowy II instancji do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i wskazanie, iż organ podatkowy miał prawo odmówić przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, jeżeli okoliczności zostały udowodnione innym dowodem.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik zarzucił skarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego, pobieżne i wybiórcze odniesienie się do tez stawianych przez Skarżącego oraz nie przeanalizowanie Statutu Stowarzyszenia i przedkładanych umów we wskazywanym zakresie, nierozważenie postanowień Statutu w powiązaniu z celami wymienionymi w ustawie oraz charakteru działalności podmiotów, z którymi związane były wydatki poniesione przez Stowarzyszenie, błędną interpretację pojęcia przeznaczenie i wydatkowanie oraz cel, a tym samym błędne określenie zakresu przedmiotowego art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Pełnomocnik zarzucił organowi pierwszej instancji powielenie w treści decyzji części ustaleń zawartych w protokole kontroli podatkowej, co jest działaniem zbędnym i niecelowym, oparcie rozstrzygnięcia na dowodach zgromadzonych w kontroli podatkowej, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, zbyteczne i pozbawione znaczenia obszerne opisywanie idei funkcjonowania Klastrów, brak należytej oceny celów statutowych Stowarzyszenia. Organ zaś drugiej instancji nie odniósł się do powyższych kwestii i nie rozważył zarzutów stawianych przez Skarżącego w tym zakresie. Zdaniem pełnomocnika wszystkie podejmowane przez Stowarzyszenie działania są działaniami zawartymi w Statucie Stowarzyszenia i jednocześnie wypełniają przesłanki zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej. W ocenie pełnomocnika dokonana w zaskarżonym rozstrzygnięciu kwalifikacja wydatków jest błędna. Na poparcie zasadności tych twierdzeń pełnomocnik powołał orzecznictwo sądów administracyjnych oraz wydanych interpretacji indywidualnych w zakresie zwolnienia dochodów podatników przeznaczonych na cele statutowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowień, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi.

W przedmiotowej sprawie spór między stronami sprowadzał się do zasadności opodatkowania dochodu w równowartości wydatków w kwocie 300.939,84 zł. Kwota ta dotyczyła wydatków poniesionych przez Stowarzyszenie na: zakup mebli na łączną kwotę 8.235,77 zł, zakup środka trwałego służącego działalności gospodarczej w kwocie 6.504,07 zł, składki członkowskie na rachunek P. K. w wysokości 1.200,00 zł, nabycie 20 udziałów P. N. - w S. o wartości 500 zł każdy, na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...].01.2014 r. Repertorium A Nr [...] z Uniwersytetem W. w O. na łączną wartość 10.000,00 zł, objęcie 200 akcji o łącznej wartości 20.000,00 zł (200 x 100 zł) na podstawie aktu zawiązania i statutu spółki akcyjnej P. I., zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...].08.2014 r. Repertorium A Nr [...] pokrytych wkładem pieniężnym wniesionym w kwocie 5000,00 zł, zaś pozostałe 15.000,00 zł miało zostać wniesione w terminie 30 dni od dnia rejestracji Spółki w rejestrze przedsiębiorców KRS. Jak ustalono Spółka została zarejestrowana w KRS [...].02.2015 r., udzielenie pożyczki pieniężnej na podstawie umowy pożyczki z dnia [...].11.2014 r. zawartej z pożyczkobiorcą – E. Sp. z o.o. w wysokości 270.000,00 zł z terminem zwrotu do [...].12.2034 r.

Pełnomocnik Skarżącego wskazał w skardze, że poza sporem są już wydatki poniesione przez Stowarzyszenie na zakup mebli i zakup środka trwałego /mebli/ w łącznej kwocie 14.739,84 zł (8.235,77 zł + 6.504,07 zł).

Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika Stowarzyszenia w kwestii błędnej interpretacji zakresu zwolnienia przedmiotowego art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. należy stwierdzić, iż nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 1c, których celem statutowym jest działalność naukowa, naukowo-techniczna. oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego - w części przeznaczonej na te cele. Ponadto przepis art. 17 ust. 1b ustawy stanowi, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma zastosowanie, jeżeli dochód jest przeznaczony i - bez względu na termin -wydatkowany na cele określone w tym przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów. Z powyższego przepisu wynika, że przedmiotowe zwolnienie podatkowe zostało wprowadzone w celu zachęcenia podatników (organizacji non profit) do podejmowania tych rodzajów działalności, które zostały uznane przez ustawodawcę za szczególnie społecznie użyteczne. Zwolnienie dotyczy określonej kategorii dochodów, które muszą być przeznaczone, jak i wydatkowane na opisane w ustawie cele. Jak trafnie stwierdził organ w treści zaskarżonej decyzji, zwolnienie określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej jest zwolnieniem warunkowym, uzależnionym od spełnienia dwóch istotnych wymogów. Pierwszym jest zgodność celów statutowych działalności podatnika z działalnością uznaną przez ustawodawcę za preferowaną, drugim przeznaczenie dochodu na te cele. Wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyrokach tego Sądu z dnia 3 marca 2009 r. w sprawach II FSK 1728/07 i sygn. akt II FSK 1291/08, z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1330/10, i z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2773/12, przyjęty został jednolity pogląd prawny, że zwrot "cel statutowy" użyty w powołanym przepisie należy rozumieć jako cel działania danego podmiotu, który przypisuje mu, jako cel statutowy, ustawa regulująca zasady jego powstawania, organizacji i funkcjonowania, nie zaś każdy cel zapisany w statucie tego podmiotu. Z jednej strony należy bowiem wziąć pod uwagę, że art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, iż nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy, a także że wszelkie ulgi podatkowe stanowią prawem przewidziane i unormowane (ustawowo) wyjątki w realizacji wynikającej z art. 32 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania. Natomiast z drugiej strony trzeba uwzględnić. że osoby prawne działające w oparciu o przyjmowane przez własne organy statuty mogą względnie swobodnie kształtować treść tych wewnętrznych dokumentów. Gdyby zatem nie zaakceptować przedstawionej wyżej systemowej wykładni prawa, to oznaczałoby to zgodę na wpływanie przez podatników na zakres możliwości stosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art.17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej za pomocą określonych zapisów statutowych, to zaś byłoby nie do pogodzenia z art. 217 Konstytucji RP. Intencją racjonalnego ustawodawcy wprowadzającego ww. zwolnienie przedmiotowe nie było premiowanie jakichkolwiek grup zawodowych, ale propagowanie działań osób prawnych, które są skierowane do ogółu i przyczyniają się do rozwoju celów przewidzianych w tym przepisie. Podkreślić należy, że w świetle powyższego nie jest istotne, czy cel wymieniony w art.17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej, realizowany z dochodów podatnika, jest dla niego jedynym czy jednym z wielu, głównym czy pobocznym celem statutowym. Dla możliwości nabycia prawa do zwolnienia istotne jest, aby miało miejsce rzeczywiste prowadzenie tego, konkretnego i statutowego rodzaju działalności. Ponadto przeznaczenie i wydatkowanie dochodu na nabycie środka trwałego, tylko wtedy stanowi podstawę zwolnienia tego dochodu od podatku dochodowego od osób prawnych, kiedy środek trwały jest tym, który służy bezpośrednio realizacji celów z art. 17 ust. 1 ustawy podatkowej. Zatem w razie niedopełnienia warunku uprawniającego do zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, podatnik zobowiązany jest, zgodnie z art. 25 ust. 4 ustawy, do zapłaty podatku od tej części dochodu, która wydatkowana została na cele inne, niż deklarowane uprzednio i preferowane przez ustawodawcę. Innymi słowy dochód przeznaczany i wydatkowany na inne (niewymienione w przepisie) cele statutowe podlega opodatkowaniu na ogólnych zasadach. W świetle powyższego twierdzenia pełnomocnika dotyczące błędnego odczytania przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej pod kątem interpretacji pojęć przeznaczenie, wydatkowanie oraz cel i opodatkowanie równowartości wydatków w kwocie 300.939,84 zł stwierdzić należy, iż zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. W postępowaniu poza sporem jest okoliczność, że Stowarzyszenie prowadzi działalność statutową (realizuje cele określone w statucie) i działalność gospodarczą, jak również to, że Stowarzyszenie deklarowało przeznaczenie dochodów na cele statutowe i z tego tytułu korzystało ze zwolnienia podatkowego. Analiza akt sprawy wskazuje jednak że część tych dochodów została wydatkowana na cele, które nie uprawniają do zwolnienia dochodu w ich równowartości z opodatkowania. Należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie celem organów podatkowych nie była ocena działalności wykonywanej przez Stowarzyszenie. W skardze pełnomocnik wskazuje przykładowe postanowienia Statutu Stowarzyszenia. Wymienione zadania mają marginalne znaczenie, bowiem jak zasadnie stwierdzono Stowarzyszenie w rzeczywistości nie prowadziło działalności preferowanej ustawowo. Analizy stanu faktycznego dokonano pod kątem możliwości zastosowania zwolnienia przedmiotowego z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej. Zarzuty więc w zakresie braku szczegółowej analizy postanowień Statutu należy uznać za bezzasadne. Organy podatkowe nie kwestionowały wyjaśnień Stowarzyszenia o prowadzeniu działalności naukowej, naukowo-technicznej, oświatowej, kulturalnej, w zakresie ochrony środowiska, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, które to działania znalazły również wyraz w Statucie Stowarzyszenia. Należy podkreślić, że argumenty pełnomocnika o prowadzeniu przez Stowarzyszenie działalności m.in. w zakresie naukowej i naukowo - technicznej automatycznie nie oznaczają, iż zwolnione są co do zasady wszystkie dochody przeznaczane i wydatkowane przez podmioty realizujące zadania statutowe, w tym w zakresie działalności naukowej i naukowo - technicznej. Zawsze bowiem będzie istniał bliższy czy dalszy związek z celami statutowymi. Pośrednie etapy alokacji dochodu, choćby były obliczone na zwiększenie dochodu i jego przeznaczenie w przyszłości na cele statutowe, nie są objęte przedmiotowym zwolnieniem od podatku dochodowego, przewidzianym w art. 17 wskazanej ustawy podatkowej, w tym również nie są objęte zwolnieniem z art. 17 ust. 1 pkt 4. Niespełnienie któregokolwiek z wyżej określonych warunków uprawniających do zastosowania zwolnienia przedmiotowego skutkuje tym, iż Stowarzyszenie musi się liczyć z obowiązkiem poniesienia ciężaru podatku dochodowego. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż wydatkowanie dochodu Stowarzyszenia na nabycie w 2014 r. 20 udziałów P. N. - i objęcie 200 akcji P. I. nie uprawnia do zwolnienia tego dochodu z opodatkowania. Takie wydatkowanie dochodu nie oznacza, że podatnik wykonuje cel statutowy w postaci prowadzenia działalności naukowo - technicznej. Czym innym jest bowiem prowadzenie danej działalności samodzielnie, a czym innym jej wspieranie i popieranie poprzez nabywanie udziałów i akcji. W kontekście powyższego należy się odnieść do zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 17 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który w ocenie pełnomocnika nie znajduje w sprawie zastosowania. W ocenie Sądu zarzut ten jest nieuzasadniony. Zauważyć należy, iż zwolnienie przedmiotowe stosuje się też do dochodów zainwestowanych w sposób określony w art. 17 ust. 1e ustawy podatkowej. Wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter zamknięty, skutkiem tego inne sposoby lokowania dochodów, poza wskazanymi w art. 17 ust. 1e w/w ustawy, nie korzystają z takiego zwolnienia. Stanowisko zbieżne z zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji zawarte zostało w uchwale NSA z 10.08.2009 r. II FPS 4/09, w której stwierdzono, że dochód fundacji, której celem statutowym nie jest prowadzenie działalności gospodarczej, a przeznaczony i wydatkowany na zakup udziałów w Sp. z o.o., nie mieści się w katalogu określonym w art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 1b i ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Również dochód w równowartości wydatku poniesionego przez Stowarzyszenie na udzielenie pożyczki osobie prawnej nie może korzystać ze zwolnienia, gdyż dochód wydatkowany został na inny cel niż wymieniony w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy podatkowej. Dotyczy to także składek członkowskich opłaconych na rzecz P. K. Wbrew zarzutowi skargi, iż organ pobieżnie przeanalizował treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 20.11.2000 r., FPS 9/00 i wyciągnął błędne wnioski, należy zaznaczyc, że w zaskarżonej decyzji nie znalazło się twierdzenie o pozbawieniu prawa do zwolnienia dochodu pośrednio wydatkowanego na cele preferowane ustawowo. Jest różnica pomiędzy dochodem wydatkowanym na cele zasługujące na preferencję bezpośrednio przez podmiot realizujący cele statutowe lub przekazanie dochodów podmiotom realizującym takie cele, a dochodem już wydatkowanym na inny cel, np. zakup akcji, z których dochód będzie przeznaczony i wydatkowany na cele preferowane ustawowo. Skoro bowiem dochód przeznaczony na cele np. działalności naukowej wydatkowany został na nabycie papierów wartościowych, to nie można twierdzić, że ten sam dochód, z uwagi na zadeklarowanie jego przeznaczenia na cele statutowe, może być wydatkowany dwukrotnie, raz na zakup papierów wartościowych, a następnie na działalność naukową. Nie taki jest sens uzasadnienia powołanej w zaskarżonej decyzji uchwały jaki próbuje mu nadać pełnomocnik w skardze. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika o braku uzasadnienia do odmowy wnioskowanych dowodów, stwierdzić należy, iż w zaskarżonej decyzji wskazano powody dla których nie uwzględniono wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu. Przedłożona umowa o współpracy z [...].03.2016 r. nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy podatkowe nie kwestionowały faktu jej zawarcia oraz faktu prowadzenia przez P. I. S.A. działalności społecznie użytecznej. Nie kwestionowały też zapisów Statutu w zakresie prowadzenia takiej działalności. Przedmiotem rozstrzygnięcia było opodatkowanie dochodu faktycznie wydatkowanego na cele inne niż preferowane. W ocenie Sądu bez znaczenia w sprawie jest także podniesiona przez pełnomocnika okoliczność "...powielenia w treści decyzji organu I instancji ustaleń zawartych w protokole kontroli podatkowej, pomimo iż niektóre z kwestii w nim zawartych zostały wyjaśnione już na etapie kontroli podatkowej'..." Fakt ten pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Reasumując, stwierdzić należy, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie naruszono art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W przedmiotowej sprawie zebrano materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Dokonano wszechstronnej i trafnej jego oceny, dopuszczając jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 191 i art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej), a argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, uzasadniono w sposób wyczerpujący, wskazując fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej).

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.