Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3170/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3, art.61 par.5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

M. O. - dalej: "Skarżący" wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [..] sierpnia 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że organ określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok na kwotę 156.517 zł, w miejsce wskazanej przez Skarżącego w zeznaniu PIT-36 za 2008 r. kwoty18.454.15 zł. W ocenie Skarżącego organ nie miał podstaw do ustalenia Skarżącemu zobowiązania, albowiem dokonał tego ustalenia naruszając prawo materialne oraz prawo procesowe. W szczególności dokonał błędnej wykładni prawa i uznał, że Skarżący w 2008 roku prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą. W ocenie Skarżącego organ nie był uprawniony do takiej wykładni, albowiem stan faktyczny i prawny wskazuje, iż Skarżący w 2008 roku nie prowadził pozarolniczej działalności gospodarczej, a odmienna interpretacja organu wynika jedynie z błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. W ocenie Skarżącego wysoce prawdopodobne jest, iż Sąd uchyli zaskarżoną decyzję, a co za tym idzie Skarżący nie będzie zobowiązany do zapłaty określonego w decyzji podatku dochodowego od osób fizycznych.

Skarżący podkreślił również, że niezwłoczne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w pełni zasadne, albowiem Skarżący został już w upomnieniu z dnia 20 sierpnia 2014 roku (doręczonym dnia 26 sierpnia 2014 roku) wezwany przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. do uregulowania ustalonych w decyzji należności. Tym samym organ jest uprawniony do wszczęcia egzekucji, co doprowadzi do wyrządzenia w majątku Skarżącego znacznej, niepowetowanej szkody. Skarżący wskazał również, iż obecnie nie posiada majątku, który wystarczyłby na realizację przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Taki stan rzeczy ma miejsce ze względu na fakt, że majątek ten został przez organy podatkowej zajęty w wyniku wydania zarządzenia zabezpieczającego. Tym samym wszczęcie egzekucji skutkować będzie jego nieskutecznością ze względu na znikomy majątek. Ponadto Organ poprzez wszczęcie egzekucji pozbawi Skarżącego ostatnich środków wymaganych do minimalnej egzystencji. W ocenie Skarżącego jedynie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uchroni Skarżącego przed niepowetowaną stratą. Skarżący stwierdził, że sprawie zachodzą przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem Urząd Skarbowy rozpoczynając egzekucję kwoty na podstawie wydanej decyzji doprowadzi Skarżącego do sytuacji, w której ten nie będzie mógł zaspokajać swoich podstawowych potrzeb życiowych, albowiem nie będzie w stanie podołać takiemu jednorazowemu, wysokiemu obciążeniu finansowemu. Fakt ten zaimplikuje bardzo duże straty w majątku Skarżącego, które pomimo uwzględnienia przez Sąd skargi, będą nie do powetowania w przyszłości. Straty te będą z pewnością jeszcze większe oraz nie do odwrócenia, albowiem w przypadku rozpoczęcia egzekucji, Banki wypowiedzą Skarżącemu umowy kredytowe. Ponadto Skarb Państwa straci coroczny, stały, oraz terminowo wpłacany dochód z tytułu odprowadzanych przez Skarżącego należności publicznoprawnych. Nieodwracalność skutków w przedmiotowej sprawie będzie natomiast polegała na tym, że Skarżący nie zdoła już powrócić do obecnego stanu życia, w związku ze zlicytowaniem jego całego majątku. W związku z tym, stwierdził, że ww. sytuacja wyczerpie (nawet w znaczniejszym stopniu), ustawową przesłankę trudnych do przezwyciężenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu Sądowi skargi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji twierdząc, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że Sąd uchyli zaskarżoną decyzję a ponadto grożąca mu egzekucja doprowadzi do sytuacji, w której Skarżący nie będzie mógł zaspokajać swoich podstawowych potrzeb życiowych, albowiem nie będzie w stanie podołać jednorazowemu, wysokiemu obciążeniu finansowemu. W następstwie powyższego Skarżący poniesie bardzo duże straty, które pomimo uwzględnienia przez Sąd skargi, będą nie do odwrócenia w przyszłości. Nieodwracalność skutków w przedmiotowej sprawie będzie polegała na tym, że Skarżący nie zdoła już powrócić do obecnego stanu życia, w związku ze zlicytowaniem jego całego majątku.

Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów na poparcie swoich wniosków, natomiast do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach.

Bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

We wniosku o wstrzymanie Skarżący nawet pobieżnie nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej. Sądowi nie jest znana sytuacja materialna Skarżącego. Z lakonicznego uzasadnienia nie wynika bowiem, jakimi środkami finansowymi dysponuje Skarżący i jakie mają one odniesienie do wskazanej w decyzji kwoty. Strona nie wskazała też czy posiada oszczędności, nieruchomości, wartościowe ruchomości (np. samochód) itd.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04).

Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.

Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdził, że również, że organ podatkowy dokonał ustalenia zobowiązania podatkowego naruszając prawo materialne oraz prawo procesowe. W szczególności dokonał błędnej wykładni prawa i uznał, że Skarżący w 2008 roku prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą. Odnosząc się do powyższego należy wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.