Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 687/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 lit. c w zw. z art. 17, art. 9
journal: Dz.U. 1998 nr 141 poz 913
law: Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, sporządzona w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r.
article: art. 121, art. 123, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580,00 zł ( pięćset osiemdziesiąt złotych [...] ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika [...] oraz określenia spółce należności z tytułu pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: listopad, grudzień 2013 r., oraz orzeczenia o solidarnej z [...], odpowiedzialności podatkowej komplementariusza [...] z siedzibą na [...] oraz byłego komplementariusza [...] w likwidacji z siedzibą w [...] za zaległości Spółki z tytułu obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące: listopad, grudzień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Postanowienie zostało doręczone [...] w dniu [...] lutego 2017 r., natomiast [...] w likwidacji zostało uznane skutecznie doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej z upływem [...] lutego 2017 r.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] wydał decyzję, w której:

- orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika, tj. [...] spółka komandytowa z siedzibą w [...] i określił wysokość należności z tytułu pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: listopad, grudzień 2013 r.,

- orzekł o solidarnej z [...] spółka komandytowa, odpowiedzialności podatkowej jej komplementariusza [...] z siedzibą na [...] oraz jej byłego komplementariusza [...] w likwidacji z siedzibą w [...] za zaległości Spółki z tytułu obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące: listopad, grudzień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego.

Decyzja została doręczona stronom odpowiednio: [...] w dniu [...] maja 2017 r., natomiast [...] sp. z o.o. w likwidacji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej z upływem [...] maja 2017 r.

Pismem z [...] maja 2017 r. wniesiono odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] kwietnia 2017 r.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że mając na uwadze, że odwołanie nie zostało sporządzone w języku polskim, jak również mając na uwadze fakt, że nie dołączono do niego dokumentów poświadczających uprawnienie [...] do występowania w imieniu skarżącej [...] czerwca 2017 r. wezwano skarżącą do usunięcia stwierdzonych braków. W przypadku udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa osobie trzeciej poproszono o przedłożenie pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. Wezwanie zostało doręczone [...] lipca 2017 r. Pismem z [...] lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej przedstawił sporządzone przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie odwołania, wypis zaświadczenia z cypryjskiego Rejestru Spółek sporządzonego na dzień [...] stycznia 2014 r., wraz tłumaczeniem z którego w ocenie skarżącej wynika, że [...] jest umocowana do występowania w imieniu skarżącej oraz umowę spółki [...] sporządzoną w języku angielskim. Skarżąca wyjaśniła również powołując się na postanowienia § 112 umowy spółki, że [...] jest umocowana do działania w jej imieniu. Do omawianego pisma nie dołączono uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa, oraz uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa substytucyjnego, jak i wydruków dowodów opłat skarbowych. Przedmiotowe pełnomocnictwa wraz z dowodami uiszczenia opłat skarbowych zostały przesłane przy piśmie z [...] lipca 2017 r.

Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w terminie otwartym do uzupełnienia braków odwołania skarżąca nie złożyła w języku polskim dokumentów, które wskazywałyby na sposób reprezentacji skarżącej. Brak przedłożenia w języku polskim odpowiednich dokumentów uniemożliwił ponadto zbadanie prawidłowości pełnomocnictwa udzielonego występującemu w sprawie pełnomocnikowi. Powyższego zagadnienia nie wyjaśnia dokument z [...] lipca 2017 r., z którego wynika jedynie, że skarżąca posiada dwóch dyrektorów, tj. [...] i [...] oraz sekretarza [...]. Końcowo organ powołał się na postanowienia art. 169 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.").

Pismem z [...] września 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2017 r. wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 169 § 1 O.p. poprzez:

– błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykonała wezwania z [...] czerwca 2017 r. do usunięcia braków formalnych odwołania, podczas gdy uczynił mu zadość w ustawowym terminie;

– przez niewezwanie skarżącej do usunięcia braku formalnego pisma z [...] lipca 2017 r. w postaci przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą r. pr. [...] oraz pełnomocnictwa substytucyjnego udzielnego adw. [...] wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej i pozostawienia w związku z tym bez rozpatrzenia odwołania od decyzji;

2) art. 17 O.p. – poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy skarżąca nie jest podatnikiem, płatnikiem, inkasentem ani podmiotem wymienionym w art. 133 § 2 O.p., a jedynymi organami podatkowymi właściwymi do prowadzenia postępowań podatkowych w sprawie spółki są cypryjskie organy podatkowe;

3) art. 121 § 1 i art. 123 O.p. – poprzez kierowane do zagranicznej spółki korespondencji sporządzonej w wyłącznie w języku polskim, obcym dla spółki;

4) § 9a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie właściwości organów podatkowych – poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy skarżąca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, a polskie organy podatkowe są właściwe dla zagranicznych podatników podatku od towarów i usług wyłącznie w przypadku, gdy podmiot zagraniczny (skarżąca) posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, co nie ma miejsca w niniejszym przypadku;

5) art. 9 konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. – poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wyłącznie właściwe do przeprowadzenia kontroli podatkowej i wydawania w tej mierze jakichkolwiek postanowień wobec skarżącej są organy cypryjskie, a organy polskie uprawnione są wyłącznie do uczestniczenia w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organy cypryjskie w charakterze obserwatora;

6) art. 1 ust. 2 lit. c) w zw. z art. 17 konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. – poprzez jego niezastosowanie i niedoręczanie korespondencji adresowanej do skarżącej, mającej siedzibę za granicą za pośrednictwem zagranicznego organu podatkowego, lecz bezpośrednio przez organy polskie.

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z [...] maja 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] sierpnia 2017 r.

W kontekście postanowień art. 168 § 1, 2 i 3 O.p. organ wyraził pogląd, że w sytuacji wniesienia odwołania w imieniu strony przez osobę, działającą jako jej pełnomocnik bez przedłożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu strony występuje brak formalny odwołania. Podtrzymano stanowisko, że w terminie otwartym do uzupełnienia braków odwołania nie przedłożono sporządzonych w języku polskim dokumentów, które wskazywałby na sposób reprezentacji skarżącej. Powyższe pozbawiło organ możliwości ustalenia czy odwołanie zostało wniesione przez osobę uprawnioną. Nie przedłożenie w języku polskim stosownych dokumentów, uniemożliwiło również ustalenie prawidłowości umocowania występującego w sprawie pełnomocnika do działania w imieniu skarżącej. Pełnomocnik nie przedłożył dokumentów potwierdzających, że osoby udzielające mu pełnomocnictwa do wniesienia zażalenia są upoważnione do reprezentacji skarżącej. Przedstawiając przebieg postępowania zażaleniowego zaznaczono, że [...] października 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez przedłożenie wszelkich dokumentów (a w szczególności umowy spółki i statutu) potwierdzających, że osoby udzielające pełnomocnictwa są uprawnione do reprezentacji skarżącej. Z uwagi na nieuzupełnienie braków w terminie [...] grudnia 2017 r. wezwano skarżącą do podpisania zażalenia oraz do dostarczenia wszelkich dokumentów, a w szczególności umowy spółki i statutu (a nie wybranych fragmentów tych dokumentów, przetłumaczonych na język polski) potwierdzających, że osoby, które podpisują zażalenie są upoważnione do reprezentowania spółki. Stosowne dokumenty wpłynęły do organu odwoławczego [...] stycznia 2018 r., a wraz z nimi złożono wniosek o przywrócenie terminu do ich przedłożenia. Żądanie skarżącej w tym zakresie zostało uwzględnione. Omówiono postanowienia przedłożonej umowy spółki, z których wynika, że zarówno [...] jak i [...] byli upoważnieni do występowania w imieniu skarżącej. Zaznaczono jednak, że powyższe nie zmienia faktu, że w momencie wpływu odwołania od decyzji, jak i po wystosowaniu wezwania z [...] czerwca 2017 r. nie przedłożono dokumentów wykazujących osoby upoważnione do reprezentacji skarżącej. Dokument dołączony do pisma z [...] lipca 2017 r. nie wskazywał bowiem, że osoba podpisująca odwołanie może działać w imieniu komplementariusza.

Pismem z [...] lipca 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2018 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

– art. 127 w zw. z art. 239 w zw. z art. 220 § 1 w zw. z art. 221 O.p. – poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania zażaleniowego polegające na nieuwzględnieniu przez organ stanu faktycznego i materiału dowodowego zebranego i aktualnego na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, w szczególności na nieuwzględnieniu okoliczności wykazania przez pełnomocnika skarżącej osób wchodzących w skład zarządu [...] oraz sposobu reprezentacji tej spółki w toku postępowania zażaleniowego;

– art. 169 § 1 O.p. – polegające na błędnym uznaniu, że skarżąca nie wykonała wezwania z [...] czerwca 2017 r. do usunięcia braków formalnych odwołania podczas gdy uczyniła mu zadość w toku postępowania;

– art. 169 § 1 O.p. – polegające na niewezwaniu skarżącej do usunięcia braku formalnego pisma z [...] lipca 2017 r. w postaci przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego r. pr. [...] oraz pełnomocnictwa substytucyjnego udzielnego adw. [...] wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej i pozostawienia w związku z tym bez rozpatrzenia odwołania;

– art. 169 § 1 O.p. – poprzez wezwanie skarżącej do usunięcia braku formalnego pisma z [...] lipca 2017 r. w postaci przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą r. pr. [...] oraz pełnomocnictwa substytucyjnego udzielnego adw. [...] wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej podczas gdy na dzień sporządzenia przedmiotowego wezwania brak ten nie wystąpił, gdyż skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika i odwołanie złożyła samodzielnie, stąd organ nie mógł wzywać do jego usunięcia;

– art. 17 O.p. – poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy skarżąca nie jest podatnikiem, płatnikiem, inkasentem ani podmiotem wymienionym w art. 133 § 2 O.p. a jedynymi organami podatkowymi właściwymi do prowadzenia postępowań podatkowych w sprawie spółki są cypryjskie organy podatkowe;

– naruszenie art. 121 § 1 i art. 123 O.p. – poprzez kierowane do zagranicznej spółki korespondencji sporządzonej w wyłącznie w języku polskim, obcym dla spółki;

– § 9a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie właściwości organów podatkowych poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy skarżąca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, a polskie organy podatkowe są właściwe dla zagranicznych podatników podatku od towarów i usług wyłącznie w przypadku, gdy podmiot zagraniczny (skarżąca) posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, co nie ma miejsca w niniejszym przypadku;

– art. 9 konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. – poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy wyłącznie właściwe do przeprowadzenia kontroli podatkowej i wydawania w tej mierze jakichkolwiek postanowień wobec skarżącej są organy cypryjskie, a organy polskie uprawnione są wyłącznie do uczestniczenia w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organy cypryjskie w charakterze obserwatora;

– art. 1 ust. 2 lit. c) w zw. z art. 17 konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzonej w Strasburgu 25 stycznia 1988 r. – poprzez jego niezastosowanie i niedoręczanie korespondencji adresowanej do skarżącej, mającej siedzibę za granicą za pośrednictwem zagranicznego organu podatkowego, lecz bezpośrednio przez organy polskie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2018 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Mocą wskazanego ostatnio postanowienia pozostawiono bez rozpoznania odwołanie skarżącej od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] kwietnia 2017 r.

Trafne okazały się zarzuty skargi podnoszące naruszenie art. 169 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W wezwaniu z [...] czerwca 2017 r. skarżąca została zobowiązana do złożenia odwołania w języku polskim oraz przedłożenia dokumentów uprawniających wnoszącą odwołanie [...] do występowania w jej imieniu. Literalne odczytanie treści wezwania nie daje podstaw do przyjęcia, że spółka została w istocie zobowiązana do przedłożenia sporządzonych w języku polskim dokumentów poświadczających uprawnienie osoby działającej w jej imieniu do jej reprezentacji. Mimo to przedłożono zaświadczenie z cypryjskiego Rejestru Spółek sporządzone na dzień [...] stycznia 2014 r. wraz z jego przysięgłym tłumaczeniem oraz sporządzony przez pełnomocnika przekład postanowień § 112 umowy skarżącej. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżąca wbrew twierdzeniu organu wywiązała się ze skierowanego do niej wezwania na skutek przedłożenia odwołania w języku polskim oraz przedłożenia dokumentów obrazujących sposób jej reprezentacji.

Zauważyć również należy, że zawarte w wezwaniu z [...] czerwca 2017 r. żądanie przedłożenia pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej miało charakter warunkowy. Wezwanie we wskazanym powyżej zakresie aktualizowało się bowiem jedynie w razie działania za pośrednictwem pełnomocnika. W ocenie sądu wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie może mieć charakteru warunkowego. Za niedopuszczalne należy uznać wzywanie o uzupełnienie braku (w postaci braku dokumentu pełnomocnictwa), który nie występuje na danym etapie postępowania (z uwagi na zachodzący na tym etapie brak osoby pełnomocnika). Instytucja uzupełnienia braków formalnych podania nie może służyć antycypowaniu mogących zaistnieć braków formalnych. Mając powyższe na uwadze w sytuacji udzielenia odpowiedzi na wezwanie z [...] czerwca 2017 r. przez pełnomocnika skarżącej połączonego z nieprzedłożeniem dokumentu pełnomocnictwa organ winien wezwać samego pełnomocnika o przedłożenie tego dokumentu.

Zauważyć ponadto należy, że także treść wystosowanego w postępowaniu zażaleniowym wezwania z [...] października 2017 r. nie pozwala na przyjęcie, że obowiązkiem pełnomocnika było przedłożenie sporządzonego przez tłumacza przysięgłego przekładu umowy zawiązującej skarżącą. W wezwaniu tym zwrócono się bowiem o przedłożenie wszelkich dokumentów (w szczególności umowy spółki i statutu) potwierdzających, że osoby udzielające pełnomocnictwa są upoważnione do reprezentacji skarżącej. W wezwaniu nie zastrzeżono, że w przypadku dokumentów w języku obcym należy przedłożyć ich przekład sporządzony przez tłumacza przysięgłego. Również w adresowanym bezpośrednio do skarżącej wezwaniu z [...] grudnia 2018 r. zwrócono się m. in. o dostarczenie wszelkich dokumentów, w szczególności umowy spółki i statutu (a nie wybranych fragmentów tych dokumentów, przetłumaczonych na język polski) potwierdzających, że osoby, które podpisują zażalenie są upoważnione do reprezentacji skrzącej. W żadnym z wystosowanych wobec skarżącej jak i jej pełnomocnika wezwań nie wskazano wprost na obowiązek przedłożenia przysięgłego przekładu sporządzonych w języku obcym dokumentów obrazujących sposób reprezentacji skarżącej.

W ocenie sądu wskazane powyżej uchybienia organu polegające na nieprecyzyjnym wyrażeniu treści wezwania, w sposób nie odzwierciedlający rzeczywistych intencji organu świadczą o naruszeniu przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Pozostawiając odwołanie bez rozpoznania, organ postawił niejako skarżącej zarzut nieuzupełnienia braków formalnych, o których uzupełnienie w istocie nie wystąpiono. Ponadto wydanie postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia uznać należy za przedwczesne, albowiem skoro pismo w kwestii usunięcia braków formalnych odwołania podpisał pełnomocnik, nie załączając jednocześnie dokumentu pełnomocnictwa, to organ winien był wezwać pełnomocnika do usunięcia tego braku wraz z wykazaniem umocowania osób, której udzieliły pełnomocnictwa, do działania w imieniu spółki.

Sąd za bezzasadne uznaje jednak zarzuty naruszenia art. 17 O.p. oraz § 9a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 122). Przepisy te nie znajdowały bowiem zastosowania w realiach niniejszej sprawy, w której przepisem regulującym właściwość miejscową organu podatkowego był art. 17a O.p. Zgodnie z tym przepisem, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Nie sposób zgodzić się także z zarzutem skargi podnoszącym naruszenie art. 121 § 1 i art. 123 O.p. poprzez kierowane do zagranicznej spółki korespondencji sporządzonej w wyłącznie w języku polskim. Zgodnie z art. 27 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm.), w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Przepis ten nie narusza praw mniejszości narodowych wynikających z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Również w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 931) wskazuje się, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów, skarżąca jako komplementariusz mogący ponosić w charakterze osoby trzeciej odpowiedzialność za zaległości podatkowe polskiej spółki komandytowej winna zdawać sobie sprawę z tego, że wszelka urzędowa korespondencja z polskim podmiotami wykonującymi zadania publiczne będzie prowadzona w języku polskim, a nie języku państwa jej siedziby.

Wbrew stanowisku skarżącej w sprawie nie znajdowały zastosowania postanowienia art. 9 Konwencji z dnia 25 stycznia 1988 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych (Dz. U. nr 141 poz. 913 ze zm.). Wskazany przepis dotyczy kontroli podatkowej za granicą, gdy tymczasem względem skarżącej nie prowadzono w ogóle kontroli podatkowej lecz wszczęto postępowanie podatkowe w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe [...] z siedzibą w [...]. W sprawie nie naruszono również postanowień art. 1 ust. 2 lit. c) w zw. z art. 17 powołanej konwencji. Postępowanie w charakterze orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej nie mieści się w zakresie żadnego z podatków wskazanych w art. 2 ust. 1 Konwencji wyznaczających zakres jej stosowania.

Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie wydane w pierwszej instancji naruszają postanowienia art. 169 § 1 O.p. Z uwagi na aktualny stan sprawy, gdzie nie budzi już wątpliwości fakt wykazania przez pełnomocnika swojego umocowania oraz sposobu reprezentacji spółki obowiązkiem organu powtórnie rozpoznającego sprawę będzie przyjęcie, że w sposób skuteczny doszło do uzupełnienia braków formalnych wniesionego odwołania co winno skutkować jego merytorycznym rozpoznaniem. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postepowania sądowego składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).