Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1249/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5., art. 8  sut. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi I. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 23 czerwca 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, kwiecień, maj, lipiec i sierpień 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej Dyrektor IAS), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 listopada 2016 r., określającą I.N. (dalej strona, podatnik) w podatku od towarów i usług odmiennie od zadeklarowanych kwot :

za styczeń 2013 r.:

• nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 119,107 zł,

za kwiecień 2013 r.:

• nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 56.526 zł,

za maj 2013 r.:

• zobowiązanie podatkowe w kwocie 242.727 zł,

za lipiec 2013 r.:

• nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 211.842 zł,

za sierpień 2013 r.:

• nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 47.070 zł

Powyższe rozstrzygnięcia podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W wyniku przeprowadzonego u I.N. prowadzącej działalność rolniczą polegającą na uprawie roli oraz chowu i hodowli zwierząt, wszczętego postanowieniem nr [...] z dnia 6 lipca 2016 r., postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, maj, lipiec i sierpień 2013 r., organ pierwszej instancji ustalił, że:

W ewidencji zakupu za styczeń 2013 r. I.N. błędnie rozliczyła korektę podatku naliczonego z faktury korygującej VAT Nr [...] z dnia 21 stycznia 2013r. wystawionej przez A Spółkę z o.o. do faktury VAT Nr [...] z dnia 21 stycznia 2013 r.. Korekta dotyczyła zwrotu towaru w ilości 2 szt. wałków do malowania na wartość netto: (-) 20,98 zł, VAT (-) 4,83 zł. W rejestrze zaewidencjonowano te wartości w kwotach in plus tj. wartość netto: 20,98 zł, VAT 4,83 zł, czym naruszono postanowienia art 109 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez zawyżenie kwoty podatku naliczonego do odliczenia za styczeń 2013 r. o 9,66 zł.

W lutym 2013 r. i czerwcu 2013 r. strona naruszyła postanowienia art. 42 ust. 1 ustawy o VAT zawyżając wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w stawce 0%, poprzez wykazanie jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów transakcji udokumentowanych fakturami VAT:

1) kontrahent: B, [...]Dublin,

- NIP: [...],

- data i nr faktury: [...] z dnia 26 lutego 2013 r.,

- przedmiot transakcji: ziemniaki,

- ilość: 24 t,

- wartość transakcji: 2.400 Euro (po przelicz.: 9.987,12 zł),

- VAT: 0;

2) kontrahent: C

- NIP: [...],

- data i nr faktury: [...] z dnia 17 czerwca 2013 r.,

- przedmiot transakcji: ziemniaki

- ilość: 25,54 t,

- wartość transakcji: 5.363,40 Euro (po przelicz.: 22.695,76 zł),

- VAT: 0.

Zdaniem organu, strona powyższym działaniem zawyżyła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w stawce 0% w lutym 2013 r. o kwotę 9.987,12 zł i w czerwcu 2013 r. o kwotę 22.822,82 zł oraz zaniżyła dostawę towarów na terytorium kraju opodatkowaną 5% stawką VAT:

- w kwietniu 2013 r. wartość netto: 9.504 zł, VAT: 475,20 zł (9.979,20 x 5 : 105) - przyjęto średni kurs EURO na dzień 25 lutego 2013 r., natomiast strona przyjęła błędnie średni kurs EURO na dzień 26 lutego 2013 r.,

- w sierpniu 2013 r. wartość netto: 21.545,55 zł, VAT: 1.077,27 zł (22.622,82 x 5 : 105).

W konsekwencji I.N. zaniżyła wartość podatku należnego:

- za kwiecień 2013 r. o kwotę 475,20 zł,

- za sierpień 2013 r. o kwotę 1.077,27 zł.

W rejestrze zakupów VAT za lipiec 2013 r. podatniczka zaewidencjonowała wystawioną przez D Sp. z o.o. fakturę zaliczkową nr [...] z dnia 25 lipca 2013 r. w kwocie netto: 297.000,00 zł, VAT: 68.310,00 zł, za nabycie elementów suszarni S4, przyjmując do odliczenia wartości netto i VAT od całości transakcji udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia 20 sierpnia 2013 r. w kwocie netto: 330,000,00 zł, VAT: 75.900,00 zł i tym działaniem strona - zdaniem organu - naruszyła postanowienia art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, zawyżając w lipcu 2013 r. wartość podatku naliczonego do odliczenia o kwotę 7.590,00 zł.

W rozliczeniu za maj 2013 r. strona zaniżyła kwotę podatku należnego o 280.487,80 zł, poprzez nieopodatkowanie podatkiem od towarów i usług usługi służebności przesyłu.

Organ wskazał, że zgodnie z aktem notarialnym z dnia 17 maja 2013 r., Rep. A nr [...] J.N., działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik żony I.N., zawarł z E Sp. z o.o. umowę ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na działkach gruntu nr [...] o obszarze 51,88 ha w K., nr [...] o obszarze 5,01 ha i nr [...] o obszarze 5,01 ha w S. na czas nieoznaczony. W dniu 20 maja 2013 r. z tytułu zawarcia ww. urnowy, na rachunek bankowy podatnika zgłoszony do działalności gospodarczej wpłynęło wynagrodzenie i odszkodowanie w łącznej kwocie 1.500.000 zł z tytułu zawartej umowy.

W świetle tych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 28 listopada 2016 r. decyzję nr [...], w której dokonał prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, maj, lipiec i sierpień 2013 r..

Od powyższej decyzji pismami z dnia 14 grudnia 2016 r. strona i reprezentujący ja pełnomocnik złożyli odwołania (o takiej samej treści), wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzucili naruszenie:

1) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie kwoty 1.350.000 zł wypłaconych tytułem odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości, ograniczenie możliwości jej rolniczego wykorzystania oraz za obniżenie w przyszłości dochodów z tytułu przyszłej produkcji rolnej jako stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem VAT,

2) art. 5 ust. 1 pkt 1. art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie kwoty 1.350.000 zł wypłaconych tytułem wynagrodzenia za ustanowienie służebności jako stanowiące podstawę opodatkowania podatkiem VAT,

3) art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedmiotowa czynność w związku z uzyskanym odszkodowaniem i wynagrodzeniem była dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą w rozumieniu ustawy o VAT,

4) art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie pomimo jednoznacznego złożenia przez stronę korespondencji z kontrahentami B i C,

5) oraz nieustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i wyciągnięcie z zebranego materiału dowodowego nieprawidłowych wniosków, w tym poprzez uznanie całej kwoty uzyskanej w związku ze zgodą na budowę i istnienie linii przez E sp. z o.o. jako wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności, podczas gdy tylko kwota 150.000 zł, stanowiła to wynagrodzenie, a kwota pozostała była odszkodowaniem, co wyraźnie wskazano w treści umowy oraz poprzez uznanie, że czynność ta miała związek z prowadzoną przez stronę działalnością.

Ponadto strona wniosła o:

- przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność wyceny wynagrodzenia za ustanowienie przedmiotowej służebności z wyłączeniem odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości,

- przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów za okoliczność wartości wynagrodzenia z tego tytułu.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia 23 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

Dyrektor IAS w uzasadnieniu decyzji podzielił zasadność twierdzenia organu pierwszej instancji, że strona w ewidencji za styczeń 2013 r. błędnie rozliczyła korektę podatku naliczonego z faktury korygującej VAT Nr [...] z dnia 21 stycznia 2013 r., wystawionej przez A Spółkę z o.o. do faktury VAT Nr [...] z dnia 21 stycznia 2013 r., zawyżając kwotę podatku naliczonego do odliczenia o 9,66 zł i tym samym naruszyła art. 109 ust. 3 ustawy o VAT.

Organ zauważył, że strona w złożonym odwołaniu odnośnie powyższego nie przedstawiła żadnych zarzutów i argumentów, mimo że wniosła o uchylenie decyzji w całości.

Dalej dyrektor IAS podniósł, że w sierpniu 2013 r. podatniczka nabyła na podstawie faktury VAT Nr [...] z dnia 20 sierpnia 2013 r. w kwocie netto 330.000,00 zł, VAT 75.900,00 zł, wystawionej przez D Sp. z o.o. elementy suszarni S4. Strona wcześniej w dniu 25 lipca 2013 r. tytułem ww. transakcji wpłaciła zaliczkę w kwocie 365.310,00 zł, w związku z tym sprzedawca w dniu 31 lipca 2013 r. wystawił fakturę zaliczkową Nr [...] w kwocie netto 297.000,00 zł, VAT 68.310,00 zł.

Strona zaewidencjonowała ww. fakturę zaliczkową w rejestrze zakupów VAT za lipiec 2013 r., przy czym do odliczenia przyjęła wartość netto i podatek VAT w kwotach wynikających z faktury Nr [...] z dnia 20 sierpnia 2013 r., tj. w pełnej wysokości transakcji czyli netto 330.000,00 zł, VAT 75.000,00 zł.

Dokonując opisanego rozliczenia strona - stwierdził organ odwoławczy - w deklaracji za lipiec 2013 r., zawyżyła wartość podatku naliczonego do odliczenia za lipiec 2013 r., o kwotę 7.590,00 zł. Dyrektor IAS zauważył, że w tej kwestii strona również nie przedstawiła w odwołaniu żadnych zarzutów i argumentów, jakkolwiek wniosła o uchylenie decyzji w całości.

Odnośnie wykazanych w lutym 2013 r. i w czerwcu 2013 r. wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (ziemniaków) udokumentowanych fakturami:

1) nr [...] z dnia 26 lutego 2013 r. na wartość 9.987,12 zł, na rzecz firmy z Irlandii B [...],

2) nr [...] z dnia 17 czerwca 2013 r. na wartość 22.695,76 zł, na rzecz firmy z Holandii C [...].

Dyrektor IAS podał, że w zakresie transakcji z firmą C ustalono, że I.N. w rejestrze sprzedaży VAT za czerwiec 2013 r. zaewidencjonowała fakturę nr [...] z dnia 17 czerwca 2013 r. wpisując dane kontrahenta tj. C z numerem identyfikacyjnym [...]. Natomiast numer identyfikacyjny odbiorcy widniejący na wystawionej przez stronę fakturze nr [...]z dnia 17 czerwca 2013 r., to [...].

W wyniku sprawdzenia kontrahenta strony w Polskiej Aplikacji VIES ustalono, iż na dzień sprawdzenia tj. 26 listopada 2015 r. C, [...] nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej. Natomiast z numerem identyfikacyjnym [...] tj. numerem wynikającym z zapisu w rejestrze sprzedaży VAT za czerwiec 2013 r. w Polskiej Aplikacji VIES zarejestrowany jest inny podmiot - F.

W dniu 22 lipca 2013 r. firma C dokonała wpłaty kwoty 22.078,44 zł, tytułem faktury nr [...]co wynika z wyciągu z rachunku bankowego prowadzonego w Banku Spółdzielczym w U. I.N. w informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT-UE za czerwiec 2013 r. wskazała kontrahenta WDT z numerem [...].

Natomiast, odnośnie transakcji z B organ odwoławczy podał, że na podstawie Polskiej Aplikacji VIES ustalono, że jest to zarejestrowany podatnik podatku od wartości dodanej posługujący się numerem identyfikacyjnym VAT: [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 18 listopada zwrócił się do strony m.in. o okazanie dokumentów potwierdzających dostawę WDT ziemniaków w lutym 2013 r. dla B.

Strona do dnia wydania zaskarżonej decyzji przez organ pierwszej instancji nie przedłożyła tłumaczeń korespondencji z kontrahentami oraz nie okazała żadnych innych.

Strona do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji nie przedłożyła tłumaczeń korespondencji z kontrahentami, którą przedłożyła do akt sprawy, oraz nie dokonała żadnych innych dokumentów potwierdzających, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywców na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju (Holandii czy Irlandii).

Dalej Dyrektor IAS przywołując treść art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 1, ust. 4 i ust. 11 ustawy o VAT i wskazując na warunki, jakie musi spełnić podatnik, aby zastosować określoną w art. 41 ust. 3 ustawy o VAT do wewnątrzwspólnotowej dostawy 0% stawkę podatku stwierdził, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających wywóz ziemniaków z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Zarówno odnośnie transakcji dostawy ziemniaków dla B, [...] o wartości 5.363,40 EU jak i dostawy ziemniaków dla C o wartości 5.363,40 EU ustalono, że strona na dzień złożenia deklaracji podatkowych VAT-7 za luty 2013 r. oraz odpowiednio za czerwiec 2013 r. nie spełniła warunku z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług tj. przed upływem terminu do złożenia deklaracji nie posiadała bowiem w dokumentacji podatkowej dowodów, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wymienione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy z Irlandii oraz nabywcy z Holandii. Nie okazano tych dokumentów ani w toku kontroli ani późniejszego postępowania podatkowego, bowiem za takie dokumenty nie można uznać przedłożonej do akt sprawy obcojęzycznej korespondencji z ww. firmami. Za niewiarygodne uznał organ odwoławczy wyjaśnienia strony co do okoliczności, w jakich miały miejsce rzeczone transakcje, albowiem brak umowy na dostawę towarów, zapłata gotówką, brak dokumentów przewozowych, jednoznacznie potwierdzają, że transakcje te nie spełniły warunków określonych w art. 13 ust. 1 i art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, aby mogły być uznane za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, opodatkowanie stawką VAT 0%.

Zatem opisane transakcje zostały nieprawidłowo zakwalifikowane przez stronę jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT), dla których zastosowana została stawka podatku 0%.

Przechodząc do nieopodatkowania podatkiem VAT usługi polegającej na zawarciu umowy ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu zawartej przez stronę na podstawie aktu notarialnego rep. A nr [...] z dnia 17 maja 2013 r. organ odwoławczy potwierdził zasadność stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego , iż strona nie dokonując opodatkowania tej usługi zaniżyła w maju 2013 r. podatek należny o kwotę 280.487,80 zł.

Organ odwoławczy przywołując ustalenia dokonane w tym względzie przez organ pierwszej instancji wskazał m.in., że w dniu 17 maja 2013 r. J.N., działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik żony I.N. zawarł w formie aktu notarialnego Rep. A. nr [...] z E Spółką z o.o. umową ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na działkach gruntu nr [...] o obszarze 51,88 ha w K., nr [...] o powierzchni 5,01 ha i nr [...] o powierzchni 5,7 ha w S. na czas nieoznaczony.

Odpłatna służebność przesyłu ustanowiona ww. aktem notarialnym polegała na:

• prawie budowy i utrzymania linii elektroenergetycznej 110 kV, jednotorowej, napowietrznej, między rozdzielniami 110 kV [...], a rozdzielnią 110 kV w stacji W., wraz obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji (nie wyłączając łączności światłowodowej), w tym w szczególności podwieszania napowietrznych przewodów, montażu przewodu światłowodowego samonośnego lub skojarzonego z przewodem odgromowym oraz do przebudowy, poprzez skablowanie istniejących linii elektroenergetycznych napowietrznych skrzyżowanych przez wyżej opisaną linię, realizowanej m.in. na działkach gruntu nr [...], na podstawie decyzji nr [...]wydanej przez Starostwo Powiatowe , z dnia 9 czerwca 2005 r., nr [...],

• przesyłaniu energii elektrycznej przez linię napowietrzną wysokiego napięcia i złącza napowietrzno-kablowego wysokiego napięcia, przebiegających przez działki nr [...] wraz z prawem korzystania z posadowionych w częściach działek słupów elektroenergetycznych, przy czym wykonywanie tego prawa ograniczone jest do pasa gruntu o szerokości 10 metrów licząc od rzutu pionowego skrajnych przewodów linii elektroenergetycznej wzdłuż przebiegu linii elektroenergetycznej, z uwzględnieniem planowanego umiejscowienia na działkach sześciu słupów elektroenergetycznych,

• prawie usunięcia drzew rosnących na trasie przedmiotowej linii elektroenergetycznej (nie wyłączając lasu),

• prawie dostępu do urządzeń przesyłowych posadowionych na lub przebiegających przez działki oraz do pasa technicznego w zakresie w jakim będzie to niezbędne dla prawidłowej eksploatacji utrzymania tych urządzeń w celu wykonania niezbędnych robót związanych z eksploatacją, konserwacją i naprawą oraz przebudową i remontami linii elektroenergetycznej, w szczególności swobodnego dojścia i dojazdu na tereny nieruchomości obciążonych średnim i ciężkim sprzętem budowlanym np. żurawie budowlane, koparki, samochody ciężarowe,

• obowiązku powstrzymania się od budowy w odległości 11 metrów od osi linii elektroenergetycznej w każdą stronę budynków mieszkalnych oraz sadzenia drzew wysokopiennych, jak również powstrzymaniu się od dokonywania na tych obszarach wszelkich działań, które mogłyby prowadzić do utrudnienia prawidłowego wykorzystywania linii elektroenergetycznej.

Zgodnie z treścią ww. umowy J.N. działający w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik I.N. i pełnomocnik E Spółka z o.o. zgodnie ustalili, że:

• z tytułu ustanowienia na rzecz E Spółki z o.o. służebności przesyłu J. i I. małżonkom N. zapłacone zostanie przez E Spółkę z o.o. jednorazowe wynagrodzenie w kwocie 130.000 zł za służebność przesyłu na działce nr [...], w kwocie 20.000 zł za służebność przesyłu na działkach nr [...],

• w związku z obniżeniem wartości nieruchomości i możliwości ich rolniczego wykorzystania oraz obniżenia przychodów z przyszłej produkcji rolnej jednorazowe odszkodowanie w kwocie 1.100.000 zł na działce nr [...],, w kwocie 250.000 zł na działkach nr [...],.

Dalej strony ustaliły, że właścicielowi działek ani jego następcom prawnym nie będą przysługiwały, poza wynagrodzeniem oraz odszkodowaniem w łącznej kwocie 1.500.000 zł, żadne inne roszczenia finansowe z tytułu zawarcia i wykonania umowy, z wyjątkiem odszkodowań za zniszczenia w uprawach poniesione w związku z wykonywaniem służebności.

Ponadto w ww. akcie notarialnym zawarto informację, że z tytułu dokonanej czynności J. i I. małżonkowie N. nie są podatnikami VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.

E sp. z o.o. w dniu 20 maja 2013 r. dokonała na rzecz strony wpłaty kwoty 1.500.000 zł, tytułem "umowa służebności przesyłu Rep. A [...] z dnia 15 maja 2013 r.. Wpłaty dokonano na rachunek bankowy zgłoszony przez stronę do działalności gospodarczej.

Dalej organ odwoławczy podał, że I.N. jest współwłaścicielką wraz z mężem J N. gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT, strona w dniu 29 marca 2006 r. złożyła zgłoszenie rejestracyjne jako podatnik VAT czynny podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności rolniczej z gospodarstwa rolnego stanowiącego współwłasność małżonków.

Zatem w sytuacji, gdy prowadzone przez stronę gospodarstwo rolne stanowi współwłasność strony i jej męża J.N., podatnikiem podatku od towarów i usług może zostać tylko jedna osoba, która jako pierwsza zarejestruje się dla potrzeb tego podatku (art. 96 ust. 2 ustawy o VAT).

W niniejszej sprawie zgłoszenia rejestracyjnego, jako pierwsza dokonała I.N. w dniu 29 marca 2006 r. i tylko ona posiada status podatnika na gruncie podatku od towarów i usług. Strona w momencie zawarcia umowy służebności przesyłu na podstawie aktu notarialnego z dnia 17 maja 2013 r. Rep. A nr [...] była czynnym podatnikiem VAT, który złożył zgłoszenie rejestracyjne zgodnie z art. 15 ust. 4 i 5 ustawy o VAT jak również zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności rolniczej. W konsekwencji była podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Dyrektor IAS dodał, że w umowie szczegółowo wskazano działki, na których ustanowiono służebność przesyłu i jak wynika z okazanych do kontroli aktów notarialnych dokumentujących zakup tych działek, zostały one nabyte wspólnie przez małżonków N, a zatem nie stanowiły odrębnej własności J.N.. Dyrektor podkreślił też, że w ramach umowy ustanowienia służebności przesyłu nie obciążono nieruchomości prywatnej, należącej do majątku będącego we wspólności ustawowej małżeńskiej i na prowadzoną przez jednego z małżonków działalnością. Nieruchomości te - jak ustalono - nabyto celem powiększenia gospodarstwa rolnego i prowadzenia działalności gospodarczej w rolnictwie i tak były wykorzystywane. Organ wskazał, między innymi, że działki nr [...] były wykorzystywane na produkcję materiału siewnego, a więc bezsprzecznie na cele rolne.

Dalej Dyrektor IAS wyjaśnił, że do opodatkowania podatkiem od towarów i usług organ pierwszej instancji przyjął kwotę 1.500.000 zł stanowiącą świadczenie wynikające z zawartej umowy ustanowienia służebności przesyłu. Z tytułu otrzymanego świadczenia, w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego, potwierdzonego przelewem kwot wynikających z umowy na rachunek bankowy gospodarstwa rolnego a nie na rachunki indywidualne właścicieli nieruchomości, pozostaje obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie tylko wynagrodzenie ustanowienia służebności, ale także odszkodowania za obniżenie możliwości rolniczego wykorzystania gruntów oraz obniżenia przychodów z przyszłej produkcji rolnej. Pomimo bowiem uznania w umowie świadczenia "odszkodowaniem" za obniżenie możliwości rolniczego wykorzystania gruntów oraz obniżenie przychodów z przyszłej produkcji rolnej, przedmiotowe świadczenie w istocie stanowi formę wynagrodzenia za ustanowienie służebności i jako takie również podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Bez względu bowiem na oznaczenia świadczenia przedmiotowe świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z zobowiązaniem strony i jej męża do powstrzymania się od uprawy gruntu w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego, a to przesądza o zasadności opodatkowania takiego świadczenia podatkiem od towarów i usług, bowiem niektóre odszkodowania mają charakter wynagrodzenia, np. w sytuacji przymusowej dostawy na rzecz np. gminy gruntu pod inwestycje infrastrukturalne.

Dyrektor podniósł, że strony umowy odrębnie określiły w niej ewentualne odszkodowania za zniszczenia w uprawach poniesionych w związku z wykonywaniem służebności. To dowodzi również, że kwota 1.350,00 zł, którą strona uznaje za odszkodowanie niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stanowi w istocie formę wynagrodzenia za ustanowienie służebności. Ustanowienie służebności przesyłu - podkreślił organ odwoławczy - przez czynnego podatnika VAT na rzecz inwestora jest wykorzystaniem gruntu do celów zarobkowych i otrzymane z tego tytułu wynagrodzenie (czy odszkodowanie) jest formą wynagrodzenia za świadczenie usług wynikających z umowy opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Kończąc rozważania w tej części Dyrektor przywołując treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz przepisy art. 3051 - 3054 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, (dalej k.c)., stwierdził, że ustanowienie przedmiotowej służebności przez podatniczkę na rzecz E Spółki z o.o. jest wykorzystaniem towaru (gruntu) do celów zarobkowych. Tym samym strona poprzez umożliwienie korzystania z infrastruktury zainstalowanej na tym gruncie, będzie świadczyć odpłatną usługę w sposób ciągły, w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. według stawki podstawowej podatku - 23% określonej w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Za bezzasadny Dyrektor IAS uznał złożony na etapie odwołania wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność wyceny wynagrodzenia za ustanowienie przedmiotowej służebności z wyłączeniem odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości. W stanie faktycznym sprawy nie kwestionowano kwoty wynagrodzenia, lecz nieopodatkowanie umowy ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu.

Natomiast odnośnie wniosku o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów organ odwoławczy zauważył, iż strona do złożonego odwołania nie załączyła żadnych dokumentów na okoliczność wartości wynagrodzenia.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej strona, reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżając ją w całości i wnioskując o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie kwoty 1.350.000 zł, wypłaconej tytułem odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości, ograniczenie możliwości jej rolniczego wykorzystania oraz za obniżenie w przyszłości dochodów z tytułu przyszłej produkcji rolnej jako stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem VAT,

2) art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie kwoty 1.350.000 zł, wypłaconej tytułem wynagrodzenia za ustanowienie służebności jako stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem VAT,

3) art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez: jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedmiotowa czynność w związku z uzyskanym odszkodowaniem i wynagrodzeniem była dokonana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą w rozumieniu ustawy o VAT,

4) nieustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i wyciągnięcie z zebranego materiału dowodowego nieprawidłowych wniosków, w tym poprzez uznanie całej kwoty uzyskanej w związku ze zgodą na budowę i istnienie linii przez E Sp. z o.o. jako wynagrodzenia z tytułu ustanowienia służebności, podczas gdy tylko kwota 150.000 zł stanowiła to wynagrodzenie, a kwota pozostała była odszkodowaniem, co wyraźnie wskazano w treści umowy oraz poprzez uznanie, że czynność ta miała związek z prowadzoną przez stronę działalnością.

Uzasadniając skargę strona podniosła, że wydane w sprawie decyzje są nieprawidłowe, w szczególności co do najważniejszej dla strony części tj. uznania, że odszkodowanie za obniżenie wartości nieruchomości i obniżenie produkcji rolnej jest opodatkowanie podatkiem VAT. Stanowisko to, - w ocenie skarżącej - abstrahując od pozostałych zarzutów , jest całkowicie nieuzasadnione.

Strona skarżąca podtrzymała twierdzenie, że w kwocie 1.500,000 zł otrzymanej od E Spółki z o.o., kwota 1.350,000 zł stanowi odszkodowanie i nie stanowi świadczenia w rozumieniu ustawy o VAT, a uzyskane z tego tytułu należności nie wynikają z czynności wykonanej na rzecz płacącego ale z dokonania uszczerbku w majątku danego podmiotu, który odszkodowanie ma zrekompensować. Uzyskane odszkodowanie nie będzie więc podlegać pod podatek VAT, bowiem uzyskane z tego tytułu kwoty nie są związane ze świadczeniem usług.

Odszkodowanie uzyskane przez stronę nie posiada cechy zapłaty za wykonane usługi, a tylko wtedy podlegałoby opodatkowaniu. W sprawie jasno wynika z treści umowy, że przyznane odszkodowanie nie stanowiło zapłaty za jakiekolwiek świadczenia a było rekompensatą za uszczerbek w majątku skarżącej i jej męża.

Strona podtrzymała również twierdzenie, że w umowie ustanowienia służebności przesyłu nigdzie nie wspomina się o gospodarstwie rolnym jej i męża. Nie wskazuje się, że strony działają w ramach gospodarstwa rolnego, ani że czynność jest dokonywana w ramach tego gospodarstwa. Strona stwierdziła nadto, że okoliczność wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości na wytwarzanie materiału siewnego nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.

Dalej strona za zupełnie nietrafione uznała twierdzenie organu o prowadzeniu działalności przez J.N. męża skarżącej, albowiem ten w ogóle nie prowadził w tym czasie żadnej działalności i nie wykonywał czynności podlegających opodatkowaniu. Tym samym zasadne jest twierdzenie, że jeden z małżonków przedmiotową umową obciążył własny majątek.

W ocenie skarżącej, organ nie ustalił żadnych istotnych okoliczności wskazujących, że J. i I.N. ustanowili służebność w ramach jakiejkolwiek działalności, przeciwnie z okoliczności sprawy wynika, że była to jednorazowa czynność nie związana z działalnością gospodarstwa rolnego skarżącej, bowiem gospodarstwo rolne strony nie zajmowało się służebnościami przesyłu.

Zdaniem strony, w sprawie mamy do czynienia ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, a czynności takie - jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec, - nie mogą same z siebie być uznane za prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie skarżącej organ błędnie ustalił, że strona dokonała ustanowienia służebności przesyłu jako podatnik podatku VAT prowadzący opodatkowaną działalność i stanowiło to element działalności gospodarstwa rolnego w odniesieniu do tej incydentalnej, jednorazowej czynności dokonanej przez małżonków na ich majątku stanowiącym współwłasność małżeńską.

Do pozostałych nieprawidłowości ujawnionych przez organy w rozliczeniu podatku VAT za wskazane miesiące 2013 roku, strona nie postawiła w skardze żadnych zarzutów i nie przedstawiła w tym względzie swojego stanowiska, mimo że wnioskowała o uchylenie skarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za niezasadną, albowiem wydane w sprawie decyzje organów podatkowych odpowiadają prawu.

Z treści skargi wynika, że najważniejsze dla strony stanowiące spór w sprawie, jest uznanie przez organy orzekające, że uzyskane przez stronę odszkodowanie w kwocie 1.350,000 zł, za obniżenie wartości nieruchomości i obniżenie produkcji rolnej na skutek ustanowienia służebności przesyła na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego, jest opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Strona skarżąca reprezentuje pogląd, że otrzymane przez nią odszkodowanie z tytułu ustanowienia na rzecz E Spółki z o.o. służebności przesyłu na gruntach stanowiących współwłasność małżonków jest rekompensatą za doznany uszczerbek w majątku prywatnym i nie będąc świadczeniem usług w rozumieniu ustawy o VAT, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przeciwnie stanowisko zajął w sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznając, że ustanowienie służebności przesyłu przez skarżącą na rzecz wspomnianego przedsiębiorstwa energetycznego jest wykorzystaniem towaru (gruntu) do celów zarobkowych, albowiem strona poprzez umożliwienie korzystania z infrastruktury zainstalowanej na tym gruncie, świadczy odpłatną usługę w sposób ciągły, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Tym samym świadczenie to podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych, tj. według 23% stawki podatku.

Rozstrzygając powyższy spór Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów orzekających w badanej sprawie.

Z ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie wynika, że odpłatna służebność przesyłu ustanowiona została umową z dnia 17 maja 2013 roku, zawartą w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] przez J.N., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżącej z E Spółką z o.o.. Służebność przesyłu ustanowiono na działkach gruntu nr [...] o obszarze 51,88 ha w K., nr [...] o powierzchni 5,01 ha i nr [...] o obszarze 5,7 ha - obie położone w S.. Służebność ustanowiono na czas nieoznaczony. W umowie szczegółowo opisano prawa i obowiązki stron związanych z ustanowieniem służebności przesyłu na wskazanych gruntach oraz ustalono, że I. i J. małżonkom N. tytułem tej służebności E Spółka z o.o. wypłaci jednorazowo wynagrodzenie w kwocie 130.000 zł, za służebność przesyłu na działce nr [...], i 20.000 zł za służebność przesyłu na działkach nr [...].

Ponadto w związku z obniżeniem wartości nieruchomości i możliwości ich rolniczego wykorzystania oraz obniżenia przychodów z przyszłej produkcji rolnej wypłacone zostanie jednorazowe odszkodowanie w kwocie 1.100.000 zł za działkę nr [...] i w kwocie 250.000 zł za działki nr [...].

Strony także ustaliły, że właścicielowi działek ani jego następcom prawnym nie będą przysługiwały, poza wynagrodzeniem oraz odszkodowaniem w łącznej kwocie 1.500.000 zł, żadne inne roszczenia finansowe z tytułu zawarcia i wykonania umowy, z wyjątkiem odszkodowań za zniszczenia w uprawach poniesione w związku z wykonywaniem służebności.

Z treści aktu wynika ponadto, że małżonkowie J. i I. N. z tytułu dokonanej czynności nie są podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Bezspornym jest, że E Spółka z o.o. w dniu 20 maja 2013 r. dokonała na rzecz strony wpłaty kwoty 1.500.000 zł tytułem umowy służebności przesyłu, przelewając należność na rachunek bankowy zgłoszony przez skarżącą dla prowadzonej działalności gospodarczej.

W sprawie ustalono również, że skarżąca jest współwłaścicielką wraz z mężem J. N. gospodarstwa rolnego i że działki nr [...], na których ustanowiono służebność przesyłu - jak wynika z aktów notarialnych dokumentujących ich nabycie (Rep. A nr [...] z 13 listopada 1997 r. działka nr [...] Rep. A nr [...]z 25 czerwca 2002 r. działka nr [...], i Rep. A nr [...]z 10 sierpnia 2011 r. działka nr [...] małżonkowie N. nabyli wspólnie celem powiększenia posiadanego gospodarstwa rolnego i wykorzystywania ich w całości w rolniczej działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy zauważyć,że w świetle powyższych ustaleń prawidłowo uznał organ odwoławczy, że w ramach umowy ustanowienia służebności przesyłu nie obciążono majątku prywatnego J.N. - jak wywodzi to strona skarżąca - a działki należące do majątku będącego we wspólności ustawowej małżeńskiej, wykorzystywane przez skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej.

Skarżąca zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT w dniu 29 marca 2006 r. złożyła zgłoszenie rejestracyjne jako podatnik VAT czynny podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności rolniczej w ramach gospodarstwa rolnego stanowiącego współwłasność małżeńską. W związku z tym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego - zgodnie z art. 96 ust. 2 ustawy o VAT - została skarżąca, która zarejestrowała działalność gospodarczą polegającą w głównej mierze na uprawie roli połączonej z chowem i hodowlą zwierząt.

Uwzględniając zatem dokonane w sprawie ustalenia oraz przedstawione stanowiska, w pierwszej kolejności należy rozważyć czy dokonana przez stronę czynność ustanowienia służebności przesyłu będąca podstawą wypłaty kwoty 1.500,000 zł można uznać za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a następnie wobec odpłatności tej czynności, czy może ona być przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowania podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi towarów w rozumieniu art.. 7, w tym również zobowiązanie powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.

Z powyższego wynika, że takim świadczeniem jest zarówno obowiązek wykonania czegoś na rzecz innej osoby a więc konieczne zachowanie w postaci działania, jak i mające właściwą sobie podstawę czynność zaniechania, wyrażające się np. tolerowaniem czy znoszeniem określonego stanu.

Takie świadczenie, to w prawie cywilnym ograniczone prawa rzeczowe np. służebności.

Dalej należy zauważyć, że na gruncie podatku VAT - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn.. akt I FSK 689/13, którego wywody skład orzekający w tej sprawie podziela - o usługach za wynagrodzeniem można mówić wtedy, gdy istnieje ścisły związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i odpłatnością za nie. Związek ten musi mieć charakter bezpośredni oraz na tyle wyraźny, aby można było stwierdzić, że zapłata (wynagrodzenie) następuje za to właśnie konkretne świadczenie drugiej strony. Podobnie wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93, że jeżeli między usługodawcą a usługobiorcą istnieje związek prawny, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy, wówczas świadczenie jest realizowane za wynagrodzeniem w rozumieniu art. 2 (1) VI Dyrektywy i podlega opodatkowaniu.

Mając na uwadze powyższe poglądy NSA i TSUE należało przyznać słuszność Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej, że ustanowiona za wynagrodzeniem przez skarżącą służebność przesyłu wypełniła definicją świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Służebność była wynikiem zawartej przez stronę umowy, w treści której jasno określono wzajemne zobowiązania i co każda ze stron umowy otrzymuje od drugiej, zgodnie z przepisami prawnymi, w ramach których umowa została zrealizowana.

Z art. 3051 kodeksu cywilnego wynika, że nieruchomość można obciążyć na rzecz przedsiębiorcy, którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1, prawem polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń (służebność przesyłu). Służebność taka daje przedsiębiorcy zasadniczo możliwość wchodzenia na grunt nią obciążony oraz jego zajmowania na użytek własnych urządzeń, a także podejmowania działań zmierzających do ich utrzymywania w należytym stanie. Z kolei na właścicielu nieruchomości obciążonej spoczywa obowiązek znoszenia zarówno istnienia cudzych urządzeń na gruncie, jak i działań w celu ich utrzymania.

W świetle powyższego, zasadnym jest stwierdzenie, że skarżąca od momentu zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu świadczyła usługę na rzecz podmiotu przesyłowego, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Bez znaczenia przy tym są okoliczności podnoszone przez skarżącą, a poprzedzające zawarcie tej umowy, w szczególności wcześniejszy brak zgody skarżącej i jej męża na udostępnienie nieruchomości E Spółce z o.o.. Fakt niejako wymuszonego ustanowienia służebności przesyłu nie uzasadnia uznania skarżącej za podmiot nie świadczący odpłatnej usługi, skoro nawet przymusowe wywłaszczenie nieruchomości jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Przechodząc do określenia charakteru należności jaką skarżąca otrzymała tytułem ustanowienia służebności przesyłu, tj. kwoty 1.500,000 zł Sąd uznał, że ta wypłacona skarżącej jednorazowa kwota za korzystanie z jej nieruchomości przez przedsiębiorstwo energetyczne stanowi świadczenie wzajemne ze strony tegoż podmiotu z tytułu ustanowienia na jego rzecz służebności przesyłu. Kwota ta - w ujęciu podatku VAT - była w całości - a nie tylko w części w kwocie 150.000 zł - wynagrodzeniem za usługę. Należność w wysokości 1.350.000 zł nazwana w umowie odszkodowaniem - w ocenie Sądu - nie stanowiła rekompensaty za zmniejszenie wartości nieruchomości i obniżenie produkcji rolnej, a była to forma zapłaty za świadczoną usługę. Tym samym dodatkowo przesądza o odpłatnym charakterze świadczonej przez skarżącą usługi, podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Uznając zatem, że odpłatne ustanowienie przez skarżącą na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego służebności przesyłu stanowiło świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT i podlegającej - z uwagi na posiadaną cechę odpłatności - opodatkowaniu podatkiem VAT, w dalszych rozważaniach należało rozstrzygnąć czy skarżąca dokonując tej czynności (usługi) działała w charakterze podatnika podatku VAT.

Zdaniem Sądu, skarżąca ustanawiając służebność przesyłu na gruntach wchodzących w skład jej gospodarstwa rolnego, w ramach którego prowadziła rolniczą działalność gospodarczą była w odniesieniu do tej czynności podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat działalności. Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarstwa obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Strona skarżąca kwestionując zasadność stanowiska przedstawionego w tym względzie w skarżonej decyzji podniosła, że działki, na których ustawiono umowę służebności przesyłu nie są wykorzystywane dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Podnosząc ten zarzut strona podała, że działki nr [...] są wykorzystywane do produkcji materiału siewnego, nie będącego przedmiotem obrotu gospodarczego, natomiast działka nr [...] nie jest w jej posiadaniu.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowe działki bezspornie wchodziły w skład gospodarstwa rolnego, które - jak już wyżej zaznaczono - prowadziła skarżąca wykonując działalność rolną czyli grunty te wykorzystywała dla celów zarobkowych. Twierdzenie skarżącej, że działki nr [...] były wykorzystywane wyłącznie dla własnych potrzeb nie mogło wywrzeć oczekiwanego przez stronę skutku, albowiem uprawnienie gruntu pod materiał siewny, to produkcja rolna a zatem działalność gospodarcza, z tego też powodu działki te objęte były dopłatami bezpośrednimi. Z kolei twierdzenie, że działka nr [...] nie była w posiadaniu skarżącej nie została przez stronę w żaden sposób wykazana. Skoro strona stwierdziła, że grunt ten, jest w posiadaniu innej osoby, winna była podać dowody potwierdzające ten fakt. Strona jednakże nie poczyniła żadnych starań w tym kierunku, mimo iż tylko ona, a nie organ, miała wiedzę w tym względzie i tym samym możliwość uzyskania stosownych dowodów. Skoro więc skarżąca nie potwierdziła dowodami swoich twierdzeń, nie mogły one mieć wpływu na ocenę podjętego rozstrzygnięcia.

W tych okolicznościach zasadnie uznał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w zaskarżonej decyzji, że skarżąca poprzez nieopodatkowanie podatkiem od towarów i usług dokonanej w badanym roku podatkowym usługi służebności przesyłu zaniżyła podatek należny o kwotę 280.487,80 zł.

W skardze wniesionej do Sądu strona skarżąca zaskarżyła w całości badane rozstrzygnięcie, jednakże nie podniosła żadnych zarzutów w zakresie pozostałych nieprawidłowości ujawnionych przez organ w rozliczeniach podatku VAT za badane miesiące 2013 r.. Sąd nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) dalej P.p.s.a., ocenił badane decyzje w tym przedmiocie i stwierdził, że zasadnie zarzucono stronie naruszenie:

- art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez zawyżenie kwoty podatku naliczonego do odliczenia za styczeń 2013 r. o 9,66 zł, wynikające z błędnego rozliczenia korekty podatku naliczonego z faktury korygującej wystawionej przez A Spółkę z o.o.;

- art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez wykazanie jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów transakcji udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi przez podmioty: B oraz C;

- art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez zawyżenie w lipcu 2013 r. podatku naliczonego do odliczenia z faktury VAT wystawionej przez D Sp. z o.o. o kwotę 7.590,00 zł i po skorygowaniu błędnych rozliczeń skarżącej dokonano prawidłowego określenia podatku VAT za wskazane miesiące 2013 roku.

Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako niezasadną, oddalił.

DSz