Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 57/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Umorzono postępowanie sądowe w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art.37, art 35, art.36, art. 12
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie WSA Grażyna Jeżewska – spr. WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpatrzenie odwołania od decyzji w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności 1) stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) umarza postępowanie w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga A. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu dotycząca nierozpoznania w terminie odwołania od decyzji Wójta Gminy Łambinowice z dnia 7 lutego 2013 r., nr [...], w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności.

W organie odwoławczym zarejestrowano sprawę pod nr [...].

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:

Ośrodek Pomocy Społecznej w Łambinowicach przesłał przy piśmie z dnia 25 lutego 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu odwołanie skarżącej od decyzji Wójta Gminy Łambinowice z dnia 7 lutego 2013 r. wraz z aktami sprawy.

Pismem z dnia 25 marca 2013 r., doręczonym skarżącej w dniu 29 marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 36 K.p.a. poinformowało A. K., że sprawa z uwagi na zbyt duży wpływ spraw w stosunku do obsady kadrowej organu zostanie skierowana na posiedzenie zespołu orzekającego do dnia 31 lipca 2013 r.

Pismem z dnia 28 maja 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 31 maja 2013 r., skarżąca zwróciła się o szybsze rozpoznanie wniesionego odwołania, ze względu na charakter sprawy. Stwierdziła, że sprawa: "nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo utraty zdrowia moich dzieci spowodowanej niedożywieniem".

Pismem z dnia 15 lipca 2013 r., doręczonym skarżącej w dniu 17 lipca 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, ponownie poinformowało skarżącą, że termin rozpatrzenia sprawy ulegnie przedłużeniu, a sprawa rozpatrzona zostanie do dnia 30 sierpnia 2013 r. z przyczyn podanych w piśmie z dnia 25 marca 2013 r.

Pismem z dnia 23 lipca 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 25 lipca 2013 r., skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

Kolegium w odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 25 lipca 2013 r., które strona otrzymała w dniu 29 lipca 2013 r., poinformowało skarżącą o tym, że sprawa zostanie skierowana na posiedzenie zespołu orzekającego w sierpniu 2013 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu A. K. domagała się zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt. Zarzuciła organowi naruszenie art. 8 K.p.a., art. 12 K.p.a., art. 35 § 1 K.p.a. i art. 36 K.p.a. przez rażące przekroczenie terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że Ośrodek Pomocy Społecznej w Łambinowicach przesłał pismem z dnia 25 lutego 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu odwołanie skarżącej od decyzji z dnia 7 lutego 2013 r. wraz z aktami sprawy. Skarżąca, przedstawiając w dalszej części skargi stan faktyczny sprawy wskazała, że działania organu, który przesuwał terminy rozpatrzenia wniesionego przez nią odwołania, pomimo uzyskania od wiceprezesa Kolegium zapewniania, że zostanie ono rozpatrzone do 31 lipca 2013 r., spowodowały, że utraciła ona zaufanie do władzy publicznej. Skarżąca stwierdziła, że organ może ponownie zawiadomić ją o kolejnej zmianie terminu rozpoznania sprawy, mimo złożonego wniosku o pilne rozpoznanie wniesionego odwołania. Dodatkowo wskazała, że pismem z dnia 23 lipca 2013 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismo wpłynęło do organu w dniu 25 lipca 2013 r. Kolegium w odpowiedzi na wezwanie poinformowało ją o tym, że sprawa zostanie skierowana na posiedzenie zespołu orzekającego w sierpniu 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Przywołując brzmienie przepisów art. 35 , art. 36 oraz 37 K.p.a. stwierdziło, że w dacie złożenia przez skarżącą skargi na bezczynność Kolegium nie został przekroczony termin rozpatrzenia odwołania, gdyż dopełniono obowiązku poinformowania stronę o przedłużeniu terminu jej załatwienia, tj. do dnia 31 lipca 2013 r. wobec zbyt dużego wpływu spraw w stosunku do obsady kadrowej, a następnie do 30 sierpnia 2013 r. Argumentowało nadto, że w związku z pismem skarżącej wzywającym do usunięcia naruszenia prawa, Kolegium poinformowało skarżącą, że sprawa zostanie skierowana na posiedzenie zespołu orzekającego w sierpniu 2013 r. i do dnia wniesienia skargi termin ten jeszcze nie upłynął.

Pismem z dnia 25 września 2013 r. organ zawiadomił Sąd, że w dniu 30 sierpnia 2013 r. rozpatrzone zostało odwołanie skarżącej. Do pisma dołączona została kserokopia zapadłej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej jako P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a, a więc gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna; postanowienie wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana w indywidualnych sprawach. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Powyższe determinuje zakres kontroli Sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przedmiot postępowania sądowego w sprawie stanowiła skarga na bezczynność organu II instancji w rozpatrzeniu odwołania od decyzji.

W pierwszej kolejności należy ocenić dopuszczalność skargi, w związku z czym zaznaczyć przyjdzie, że w świetle art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skarga na bezczynność może być wniesiona po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia przewidzianych w art. 37 § 1 K.p.a. W odniesieniu do samorządowego kolegium odwoławczego, w stosunku do którego w myśl art. 17 K.p.a. nie ma organu wyższego stopnia, środkiem zaskarżenia jest wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Do skargi na bezczynność nie mają natomiast zastosowania terminy z art. 53 § 1 i § 2 P.p.s.a., stąd skuteczne jej wniesienie może nastąpić do chwili ustania stanu zwłoki organu.

W niniejszej sprawie skarżąca dopełniła ww. wymóg i wezwała pismem z dnia 23 lipca 2013 r. organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu przez Kolegium wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji

Przechodząc do kwestii merytorycznych wskazać należy, że w powoływanym wyżej przepisie art. 149 P.p.s.a., w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18), mowa jest zarówno o bezczynności, jak i o przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ. Na tle rozróżnienia tych instytucji w orzecznictwie i doktrynie kształtuje się pogląd, że pojęcie "bezczynności" rozumieć należy jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Natomiast przez "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., I OSK 1031/12, LEX nr 1228235 oraz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 69-70). Ponadto, przewlekłością postępowania będzie również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por. J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238).

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W niniejszej sprawie, skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej działań zmierzających do wydania aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zasadą wynikającą z art. 35 K.p.a. jest, że sprawy winny być załatwiane bez zbędnej zwłoki, a niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody, którymi dysponuje organ, bądź takie które są mu znane (art. 35 § 2 K.p.a.). Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Natomiast stosowanie do art. 36 § 1 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że zarzucana bezczynność dotyczyła organu odwoławczego, który co do zasady nie jest zobligowany do przeprowadzania obszernego i czasochłonnego postępowania dowodowego, stąd stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Nie ulega wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nie rozpoznało odwołania wniesionego przez skarżącą w ustawowym terminie, określonym w art. 35 § 3 K.p.a., który to termin - wobec otrzymaniu przez organ odwołania wraz z aktami sprawy w dniu 25 lutego 2013 r. - upływał z dniem 27 marca 2013 r. Rozpoznanie odwołania nastąpiło po upływie ponad sześciu miesięcy od dnia wpływu odwołania, pomimo że skarżąca zwracała się do organu już w piśmie z dnia 28 maja 2013 r., z wnioskiem o pilne jego rozpoznanie, a to z uwagi na charakter sprawy i brak środków pozwalających na utrzymanie rodziny. Organ przemilczał ten wniosek skarżącej, a zareagował dopiero na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, informując skarżącą pismem z dnia 27 lipca 2013 r. o kolejnym terminie skierowania sprawy na posiedzenie zespołu orzekającego. Pierwszym działaniem organu odwoławczego po otrzymaniu odwołania było pismo z dnia 25 marca 2013 r., w którym poinformowano skarżącą, że "termin skierowania sprawy na posiedzenie zespołu orzekającego nastąpi do dnia 31 lipca 2013 r." Termin ten nie został dochowany i organ kolejnym pismem z dnia 15 lipca 2013 r. ponownie przedłużył termin załatwienia sprawy do 30 sierpnia 2013 r. Wskazana została zatem data odległa o ponad sześć miesiące w stosunku do ustawowego terminu załatwienia sprawy.

Dostrzec od razu należy, że obydwa powyższe pisma organu wskazują jedynie na termin wykonania czynności stricte technicznej, polegającej dopiero na skierowaniu sprawy do rozpatrzenia. Nie jest to równoznaczne z wyznaczeniem terminu "załatwienia sprawy", o czym mowa w art. 36 K.p.a., przez co należy rozumieć wydanie decyzji kończącej sprawę w danej instancji. Zapewnienie o skierowaniu sprawy na posiedzenie zespołu orzekającego sugeruje natomiast, że dopiero po tym czasie organ kolegialny zajmie się sprawą i podejmie jakiekolwiek czynności zmierzające do jej merytorycznego załatwienia. Nie wyklucza to jednak, że po analizie sprawy zespół orzekający może uznać, że jej rozstrzygnięcie, czyli załatwienie sprawy, wymagać będzie uzupełnienia braków, wezwania do uzupełnienia dokumentacji, albo innych działań w trybie art. 136 K.p.a. Ponadto, jako uzasadnienie tego stanu rzeczy wskazane zostały "trudności organizacyjne wynikające ze zbyt dużego wpływu spraw w stosunku do obsady kadrowej Kolegium". Powyższe czynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu należy ocenić jako nie pozostające w związku z merytorycznym rozpatrywaniem sprawy, bowiem w istocie nie były czynnościami procesowymi zmierzającymi do jej załatwienia. Jak wskazano już wyżej, za tego rodzaju czynności w toku prowadzonego postępowania można uznać np. wezwanie przez organ odwoławczy strony albo organu pierwszej instancji do uzupełnienia materiału dowodowego. Poza tym, w ocenie Sądu, opisane czynności nie wyczerpywały przesłanek z art. 36 K.p.a., gdyż po pierwsze - nie tylko nie określały jednoznacznie terminu załatwienia sprawy, ale po drugie - wskazywały na przyczyny, których nie można ocenić jako niezależne od organu, skoro związane były z organizacją jego pracy.

W tych okolicznościach, zdaniem składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, czynności organu odwoławczego, sprowadzające się wyłącznie do zapowiedzi podjęcia czynności związanych z wniesionym odwołaniem, która do tego czasu będzie spoczywała bez nadawania jej dalszego biegu, należało rozważać w kategoriach bezczynności, co implikuje stwierdzenie, że miała miejsce bezczynność organu.

W tym miejscu dodatkowo odnotowania wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, iż samo zawiadomienie strony o niemożności załatwienia sprawy w terminie i wyznaczenie nowego terminu nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności, a praca organu powinna zostać zorganizowana w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń praw stron (por. wyroki NSA: z 13 stycznia 2013 r., I OSK 2005/12, LEX nr 1341460; z 27 lipca 2012 r., I OSK 775/12 - dostępny na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl oraz z 4 lipca 2010 r., II OSK 1767/10, LEX nr 746779). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela to stanowisko. Poza tym, zdaniem Sądu, kolejne przesuwanie terminu rozpatrzenia odwołania nie odpowiada wymogom stawianym przez art. 12 i 35 K.p.a. i narusza art. 36 K.p.a., ponieważ organ wyznaczający, na podstawie art. 36 § 1 K.p.a., nowy termin załatwienia sprawy jest związany przepisami art. 12 i 35 K.p.a., a zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu załatwienia sprawy (por. wyrok I SAB/Wa/13 - dostępny na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Nadto bezczynność organu należy każdorazowo oceniać indywidualnie na tle okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem istnienia obiektywnych przyczyn uzasadniających wyznaczenie konkretnego terminu i usprawiedliwiających tę bezczynność. Natomiast w niniejszej sprawie podejmowane przez organ czynności ani nie usuwały, ani nie usprawiedliwiały stanu bezczynności. Organ nie może tłumaczyć swojej bezczynności trudnościami wynikającymi z dużej liczby spraw pozostających do rozpoznania, brakiem etatów czy też środków pieniężnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12 - dostępne na stronie internetowej Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Co więcej, nie można zaaprobować sytuacji, w której zasadą działania organu odwoławczego stanie się praktyka polegająca na nierozpoznawaniu spraw w podstawowym terminie przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a., tj. w ciągu miesiąca od dnia wpływu odwołania, oraz informowanie strony, po odczekaniu do końca ustawowego terminu, o niemożności rozpoznania z uwagi na trudności organizacyjne wynikające ze zbyt dużego wpływu spraw w stosunku do obsady kadrowej.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na względzie, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność skargi na bezczynność sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

W związku z tym, że w realiach niniejszej sprawy organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie skarżącej i w dniu 30 sierpnia 2013 r. wydał decyzję nr [...]., to niemożliwe stało się zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w trybie art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. do rozpatrzenia wniesionego przez skarżącą odwołania od decyzji I instancji, w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi w powyższym zakresie, a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiwsa 2009 nr 4, poz. 63). W sprawie zaistniała zatem przesłanka skutkująca koniecznością umorzenia postępowania, wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu ostatnio powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Załatwienie sprawy administracyjnej przed datą wyrokowania, prowadzące do umorzenia postępowania, nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 P.p.s.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 P.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2013 r., I OSK 2325/12, LEX nr 12269646 oraz postanowienia NSA: z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013 nr 1, poz. 7; z 13 listopada 2012 r., I OSK 2626/12, LEX nr 1247155).

Oceniając stopień naruszenia prawa w świetle art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy należało uznać, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ustalając, czy naruszono prawo w sposób oczywisty w kontekście okoliczności niniejszej sprawy uwzględnić należało też fakt, że organ informował skarżącą o wyznaczanych terminach, nie ignorując całkowicie obowiązków określonych w przepisach prawa, pozostając w tym zakresie w przekonaniu o prawidłowości swych działań, co było - jak wywiedziono dotychczas - wynikiem błędnego zastosowania art. 36 K.p.a., a nie jego rażącego naruszenia. Odwołanie skarżącej zostało rozpatrzone decyzją z dnia 31 sierpnia 2013 r. Uchybienie terminu nie było aż tak nadmierne, aby można było rozpatrywać je w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W konsekwencji nie zaistniały podstawy do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.