Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 362/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 362/06

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 24 marca 2006r. J. S. wystąpił do Wydziału Komunikacji w W. o zarejestrowanie na swoje nazwisko samochodu osobowego Ford Mondeo nr rejestracyjny [...]. Wskazał, iż podstawa do rejestracji samochodu wynika z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny z dnia 31 sierpnia 2005r. sygn. akt I Ns 1015/03. Do wniosku załączona została kserokopia postanowienia sądu z dnia 31 sierpnia 2005r. oraz kserokopia dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego Ford Mondeo.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta W. odmówił zarejestrowania samochodu osobowego marki Ford Mondeo nr rej [...] na nazwisko S. J.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2003r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.), dowodem własności jest w szczególności: umowa sprzedaży, umowa zamiany, umowa darowizny, umowa o dożywacie, faktura VAT, prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Organ podniósł, iż J. S. przedłożył jako dowód własności prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny z dnia 31 sierpnia 2005r. sygn. akt I Ns 1015/03, ustalające skład majątku dorobkowego D. S. i J. S. oraz dokonujące podziału tego majątku. Starosta podał, iż w sentencji tego postanowienia wymienione są różne pojazdy i ich właściciele, jednak wnioskowany pojazd nie został tam wymieniony. Zdaniem organu, wskazane wyżej postanowienie nie może zatem stanowić dowodu własności pojazdu Ford Mondeo nr rej [...], ponieważ w przypadku ustalenia własności pojazdu w trybie postępowania sądowego orzeczenie musi dotyczyć pojazdu oznaczonego indywidualnie. W przedłożonym przez J. S. postanowieniu brak jest takiego rozstrzygnięcia zarówno w sentencji orzeczenia, jak również w jego uzasadnieniu. Bowiem, w uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał jedynie, iż samochód Ford Mondeo nie może zostać uznany za majątek wspólny D. S. i J. S., ponieważ zakupiony został przez J. S.. Postanowienie Sądu nie podaje indywidualnych cech samochodu Ford Mondeo, a zatem nie może, w ocenie organu, stanowić dowodu własności pojazdu Ford Mondeo nr rej [...]. Wobec tego, iż J. S. nie udokumentował własności pojazdu, o którego zarejestrowanie wnosił, organ odmówił zarejestrowania na nazwisko skarżącego samochodu osobowego marki Ford Mondeo nr rej [...], nr VIN [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik J. S. podniósł, iż z postanowienia Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny z dnia 31 sierpnia 2005r. sygn. akt I Ns 1015/03 wynika, że samochód Ford Mondeo nr rej [...] nie stanowił majątku wspólnego rodziców J. S., lecz stanowi własność J. S., a wobec tego decyzja Starosty jest dla skarżącego krzywdząca.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ poniósł, iż samochód Ford Mondeo nr rej [...] jest zarejestrowany na J. S. i D. S., a zatem jego zarejestrowanie na J. S. mogłoby nastąpić wyłącznie po przedstawieniu przez wnioskodawcę dowodów własności, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1-6 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Kolegium wskazało, iż wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, postanowienie Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny z dnia 31 sierpnia 2005r. sygn. akt I Ns 1015/03 dotyczy zupełnie innych składników majątkowych niż pojazd marki Ford Mondeo. Postanowienie to rozstrzyga kwestie własnościowe jednakże tylko w zakresie majątku dorobkowego byłych małżonków S., a nie w zakresie przedmiotów nienależących do tego majątku. Zdaniem organu, ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w W., a zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005r., iż samochód Ford Mondeo nie należy do majątku dorobkowego byłych małżonków S. a stanowi własność J. S., nie są wystarczające do zarejestrowania tego samochodu na nazwisko skarżącego, gdyż brak jest w tym zakresie rozstrzygnięcia Sądu, ustalającego własność indywidualnie oznaczonego pojazdu. Z uwagi na powyższe, w ocenie Kolegium, decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniósł J. S. i wskazał, iż z akt sprawy wynika, że samochód marki Ford Mondeo stanowi jego własność, a wobec tego odmowa rejestracji jest niezasadna.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniosło, iż wyrok Sądu Rejonowego w W., na który powołuje się skarżący, jest wprawdzie orzeczeniem rozstrzygającym o prawie własności, jednakże wyłącznie o prawie własności składników majątku dorobkowego D. i J. S., nie zaś przedmiotowego samochodu osobowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, oceniając czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu dającym podstawę do uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...]

Podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.).

W myśl powołanego wyżej art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, rejestracji dokonuje się m. in. na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy.

Stosownie natomiast do § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów:

1) umowa sprzedaży,

2) umowa zamiany,

3) umowa darowizny,

4) umowa o dożywocie,

5) faktura VAT,

6) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności.

W świetle powołanych wyżej przepisów, osoba, na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu, powinna udokumentować swoje prawo własności do tego pojazdu. Tożsamość pojazdu, jako przedmiotu własności, identyfikują, obok jego marki, m.in. także numer nadwozia pojazdu i numer jego silnika. Dane te objęte są treścią dowodu rejestracyjnego pojazdu. Powyższe oznacza również, iż orzeczenie sądu jest dowodem własności pojazdu wtedy, gdy jego treść obejmuje rozstrzygnięcie o prawie własności tego pojazdu, opisanego według cech identyfikacyjnych, w tym numeru nadwozia i silnika. Z przepisów tych wynika także, iż w przypadku niespełnienia przewidzianych w nich wymogów rejestracja samochodu nie może nastąpić.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił dokumentów koniecznych do rejestracji samochodu osobowego Ford Mondeo nr rej [...], nr VIN [...]. Bezspornym bowiem jest, że postanowienie z dnia 31 sierpnia 2005r. Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt I Ns. 1015/03, na które powoływał się skarżący we wniosku o rejestrację samochodu osobowego Ford Mondeo nr rej [...], rozstrzygało o podziale majątku dorobkowego D. S. i J. S. (rodziców skarżącego). Z orzeczenia tego wynika również, iż samochód osobowy Ford Mondeo nr rej [...], nr VIN [...] nie został zaliczony przez Sąd w skład majątku dorobkowego D. S. i J. S., gdyż nie został wymieniony w pkt 1 postanowienia, zawierającym wyszczególnienie przedmiotów wchodzących w skład tego majątku. Powyższe oznacza, iż postanowienie Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt I Ns. 1015/03 nie rozstrzyga o prawie własności do samochodu osobowego Ford Mondeo nr rej [...], nr VIN [...], a wobec tego nie stanowi dokumentu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Zapisy, zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005r., iż "sąd nie dał również wiary twierdzeniom uczestnika, że samochód osobowy Ford Mondeo stanowi majątek dorobkowy jego i wnioskodawczyni, a nie jest własnością J. S., ponieważ jest zarejestrowany na J. S., który dał synowi pieniądze na zakup samochodu" oraz "sąd oddalił wnioski J. S. co do zaliczenia do majątku wspólnego samochodu Ford Mondeo, ponieważ na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że jest to pojazd stanowiący własność J. S." (k. 7 i 9 postanowienia I Ns 1015/03), w żaden sposób nie rozstrzygają o prawie własności samochodu osobowego Ford Mondeo nr rej [...], nr VIN [...], gdyż uzasadnienie orzeczenia jest jedynie wyjaśnieniem motywów rozstrzygnięcia podjętego przez sąd w sentencji orzeczenia. Jak wynika natomiast z sentencji postanowienia Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt I Ns. 1015/03 samochód osobowy Ford Mondeo nr rej [...], nr VIN [...] nie został wymieniony wśród przedmiotów zaliczonych do majątku dorobkowego D. S. i J. S., a więc postanowienie to nie może rozstrzygać kwestii odnoszących się do przyznania własności przedmiotowego pojazdu. Dodatkowo należy zauważyć, iż w postanowieniu z dnia [...] samochód Ford Mondeo nie został w żaden sposób zindywidualizowany, np. przez podanie numerów rejestracyjnych tego pojazdu czy też numeru VIN lub silnika, a wobec tego brak jest potwierdzenia, iż cytowane wyżej zapisy z treści uzasadnienia tego postanowienia faktycznie dotyczą samochodu, o którego rejestrację wnosi skarżący tj. samochodu osobowego Ford Mondeo nr rej [...], nr VIN [...]. Nie może stanowić dowodu własności pojazdu orzeczenie, w którym sąd nie rozstrzyga o prawie własności do tego pojazdu poprzez jego indywidualne oznaczenie.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, iż skarżący nie przedstawił dokumentu, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, potwierdzającego, że samochód osobowy Ford Mondeo nr rej [...], nr VIN [...] stanowi jego własność, co oznacza zasadność wydania decyzji o odmowie rejestracji tego pojazdu. Ustalenia w przedmiocie istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą wyłącznie do właściwości sądów powszechnych (art. 189 k.p.c.), a organy administracji dokonują rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą natomiast ani kreować ani korygować tych stosunków. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu, organy obowiązane są odmówić zarejestrowania zgłoszonego pojazdu.

Z tych też względów skarga nie mogła być uwzględniona i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

Należy również zauważyć, iż w podstawie prawnej i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] podana została nieprawidłowa data rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Zamiast daty 22 lipca 2002 roku podano datę 27 lipca 2002r. Sąd uznał powyższe uchybienie prawa procesowego za nieistotne dla wyniku sprawy. Decyzja Kolegium utrzymywała bowiem w mocy rozstrzygnięcie Starosty W. z dnia [...], w którym data rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskazana została prawidłowo. Ponadto pozostałe oznaczenia tego aktu, takie jak miejsce i numer jego publikacji, podane zostały w zaskarżonej decyzji prawidłowo, a wobec tego opisane wyżej uchybienie należy traktować jako oczywistą omyłkę, pozostającą bez wpływu na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.