Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 185/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Szulc sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. T. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

UZSADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] października

2015r. określającą spółce z o.o. "K. " (skarżącej) wysokość

zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r.

w kwocie 90.059 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w wyniku przeprowadzonego

w spółce postępowania stwierdzono nieprawidłowości spowodowane zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 75.176 zł, wynikającą z faktur dokumentujących czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane, na których jako wystawców wskazano Zakład Produkcyjno Handlowo-Usługowy M. D.

(6 faktur na kwotę łączną netto 67.676 zł) oraz Transport Ciężarowy Spedycja [...] (faktura na kwotę netto 7.500 zł), czym naruszono art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U.

z 2014, poz. 851 ze zm.).

W złożonym odwołaniu spółka wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji

w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 76 art. 78, art. 79 w związku z art. 80 i 107 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Rozpatrując złożony środek odwoławczy organ II instancji zaskarżoną decyzją

z dnia [...] września 2015r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji uznając, iż podniesione w odwołaniu okoliczności nie uzasadniają jego uchylenia.

W pierwszej kolejności organ wskazał, że spółka nie kwestionuje ustaleń dotyczących wyłączenia z kosztów podatkowych faktury wystawionej przez Transport Ciężarowy Spedycja S. , a organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia prawa, w związku z tym uznał, iż pozostają one poza sporem.

W odniesieniu do drugiego kontrahenta organ odwoławczy podał, że Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy M. D. w 2012 r. zajmowała się sprzedażą wyprodukowanej i zakupionej odzieży roboczej, a także sprzedawała koszule, spodnie, ocieplacze, kamizelki odblaskowe i obuwie. Wskazano, że firma ta wystawiła na rzecz skarżącej spółki 6 faktur sprzedaży dotyczących: pokrowców na siedzenia autobusów, pokrowców na zagłówki do autobusu, zagłówków do autobusów, firanek, ręczników, butów roboczych zimowych, ocieplaczy, ubrań roboczych oraz bezrękawników. W toku prowadzonych czynności sprawdzających w firmie M. D. N. Urzędu Skarbowego w G. ustalił, że w dokumentacji księgowej firmy nie występują faktury VAT wystawione na rzecz skarżącej. Ponadto faktury te nie zostały zaewidencjonowane przez M. D. w rejestrze sprzedaży VAT za poszczególne miesiące 2012 r. oraz nie rozliczono podatku należnego z tych faktur w deklaracjach VAT-7. Faktury zostały wystawione przez pracownika firmy P. D.. Z jego pisemnego oświadczenia, wynika, iż dopuścił się on fałszowania faktur VAT i wystawił je w celu uzyskania korzyści majątkowych.

Organ podał, że z protokołu przesłuchania w charakterze strony M. D.

z dnia [...] sierpnia 2014 r. wynika, iż nie wystawiała i nie podpisywała faktur VAT na rzecz spółki. Wskazała, że towar wyszczególniony na fakturach nie został wyprodukowany w jej firmie ani nie zakupiła takiego towaru i dlatego też P. D. nie mógł sprzedać w jej imieniu takiego towaru. Ponadto, w zastrzeżeniach do protokołu kontroli wyjaśniła, że w toku prowadzonych czynności sprawdzających kontrolujący przedstawili faktury VAT wystawione przez naszego pracownika na towary, których nie jesteśmy w stanie wyprodukować w takiej ilości i wielkości z uwagi na ich specyfikę, strukturę i technologię, technikę i park maszynowy niezbędny do ich wykonywania nie mówiąc o możliwościach finansowych. Fakt ten został przez M. D. również potwierdzony w toku przesłuchania w charakterze świadka.

Przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] listopada 2014 r. P. D. zeznał, że w 2012 r. był zatrudniony w Zakładzie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym M. D. jako akwizytor, a właścicielka firmy to jego bratowa. Zeznał również, że był uprawniony przez właściciela firmy do wystawiania faktur, a faktury na rzecz spółki wystawiane były bez wiedzy M. D.. Z kolei w dniu [...] lutego 2015 r. zeznał, że wszystkie faktury wystawione na rzecz spółki były "pustymi fakturami" i nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wystawieniem i podpisywaniem faktur zajmowała się jego żona W. D.. Ponadto świadek zeznał, że nigdy nie dostarczył do spółki towaru wymienionego na fakturach, a H. K. płacił mu za wystawione "puste faktury", a nie za towar. Przesłuchana w charakterze świadka

w dniu [...] marca 2015 r. W. D. potwierdziła zeznania męża. Zeznała również, że wspólnie z mężem jeździła do skarżącej spółki bez towaru, w celu wystawienia faktur VAT.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. ponownie przesłuchano P. D. oraz M. D.. M. D. zeznała, że nigdy nie współpracowała z firmą "[...]", nie zna H. K. i J. K., ani żadnych pracowników tej firmy, a towar podany na fakturach VAT wystawionych na rzecz spółki nie został wyprodukowany ani zakupiony przez jej firmę. Tak więc P. D. nie mógł sprzedać tego towaru spółce, gdyż fizycznie go nie było. Natomiast P. D. potwierdził, iż zna zarówno spółkę jak i J. i H. K.. Potwierdził również, że wystawione faktury VAT na rzecz spółki były bez towarów w zamian za wynagrodzenie w wysokości części należności za fakturę. Potwierdził również, że wypisywaniem i podpisywaniem faktur zajmowała się jego żona.

Organ podał, że przesłuchany w dniu [...] maja 2014 r. w charakterze świadka H. K., członek zarządu spółki, który zajmował się współpracą z firmą M. D. i miał płacić za towar, zeznał, iż z propozycją handlową do spółki przyjechał mąż Pani D., który umówił się telefonicznie. Zapłata za towar odbywała się gotówką, a fakturę wystawiała Pani D., która zawsze była obecna przy transakcjach.

Przesłuchani w charakterze świadków pracownicy spółki, którzy zdaniem J. K. mieli potwierdzić odbiór przez spółkę przedmiotowego towaru, złożyli zeznania lakoniczne i ogólnikowe, potwierdzające fakt, iż do spółki przyjeżdżał P. D. ze swoją żoną, która podawała się za właścicielkę firmy Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy M. D.. Jedynie K. S. oświadczył, iż zna P. D. i wie jak wygląda Pani D., a towar zakupiony przez spółkę na pewno pochodził od P. D.. Natomiast T. K. zeznał, iż nie zna M. D., nigdy jej nie widział i nie wie czym się zajmuje. Ponadto zeznał, że pokrowce, zagłówki do autobusów, firanki szyły panie sprzątaczki

i one wymieniały to w autobusach. Widział materiał, z którego były szyte oraz widział jak panie sprzątaczki przynosiły towar w workach i zakładały w autobusach. Nigdy nie widział natomiast, żeby ktoś dostarczał taki towar.

W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji

i na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uznał za koszty uzyskania przychodów spółki w 2012 r. kwoty w łącznej wysokości 67.676 zł, wynikającej z faktur VAT (6 szt.) wystawionych dla spółki przez Zakład Produkcyjno-Handlowo- Usługowy M. D..

Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "u.p.d.o.p."), poprzez niezastosowanie normy wynikającej

z powołanego przepisu w niniejszej sprawie - nieuznanie kosztów poniesionych przez skarżącą do kosztów uzyskania przychodów;

2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art.180 § 1, art. 181 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie w sprawie

i prowadzenie postępowania przez organy podatkowe w sposób sprzeczny z naczelnymi zasadami wynikającymi z Ordynacji – m.in. zasadami praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wydawania rozstrzygnięć na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz jego wszechstronnej analizy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia możliwości zaliczenia przez spółkę z o.o. "[...]" do kosztów uzyskania przychodów w 2012 r. wydatków w łącznej kwocie 75.176 zł.

Dokonując wyłączenie wydatków z kosztów uzyskania przychodów organ podatkowy powołał się na art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że ustawodawca nakazuje zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie wydatki poczynione przez podatnika, o ile są one dokonane w celu osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów i nie zostały ujęte w katalogu zamieszczonym w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

W piśmiennictwie podatkowym wskazuje się, że celem, najogólniej rzecz ujmując, jest taki stan rzeczy odnoszony do przyszłości, który chce się osiągnąć

w następstwie podjętego postępowania (A. Gomułowicz, Koszty uzyskania przychodów. Zasady ogólne, Warszawa 2005, s. 35). Konkretne działanie podatnika podjęte w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów należy odnieść do miejsca i czasu, w którym zostało ono dokonane i tylko w takim kontekście można ocenić, czy było ono funkcjonalne w tym sensie, że mogło spowodować realizację wskazanego celu.

Ocena celu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. wymaga wzięcia pod uwagę nie tylko celu wskazanego przez podatnika, ale także obiektywnej analizy okoliczności, które były następstwem poniesionego wydatku. Skutek w postaci potrącenia z przychodów wydatków może nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże źródła lub środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzić dowód na okoliczność ich faktycznego poniesienia w celu osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., II FSK 421/09). W piśmiennictwie podkreśla się, że organ podatkowy może żądać od podatnika przedstawienia wiarygodnego dokumentu na okoliczność poniesienia wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, bowiem nie ma praktycznie innej możliwości ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Żądanie dostarczenia dokumentu nie jest związane z regułami dowodzenia, ale

z gromadzeniem przez organ podatkowy środków dowodowych, pozwalających na ustalenie stanu faktycznego (B. Brzeziński, M. Masternak, O tak zwanym ciężarze dowodu w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy, nr 5/2004, s. 59). Wydatek, którego cel w postaci zapłaty za wykonanie na rzecz podatnika dostawy towarów, nie został przez niego dostatecznie, wiarygodnie i przekonująco

w postępowaniu dowodowym wykazany, nie można uznać za koszt uzyskania przychodu (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., II FSK 1157/09).

W rozpatrywanej sprawie sporne między stronami jest wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z sześciu faktur wystawionych przez Zakład Produkcyjno-Usługowy M. D. z siedzibą w T. (na łączną kwotę 67.676 zł) oraz z jednej faktury wystawionej przez firmę Transport Ciężarowy Spedycja P. S. z siedzibą w M. (na kwotę 7.500 zł). Spór między stronami sprowadza się głównie do zagadnień dowodowych.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy M. D. w 2012 r. zajmował się sprzedażą wyprodukowanej i zakupionej odzieży roboczej, a także sprzedawał koszule, spodnie, ocieplacze, kamizelki odblaskowe i obuwie. Zakwestionowane natomiast przez organ faktury dotyczą sprzedaży: pokrowców na siedzenia autobusów, pokrowców na zagłówki do autobusu, zagłówków do autobusów, firanek, ręczników, butów roboczych zimowych, ocieplaczy, ubrań roboczych oraz bezrękawników.

W toku prowadzonych w dniach 07 i 11 czerwca 2013 r. czynności sprawdzających w firmie M. D., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ustalił, że w dokumentacji księgowej firmy nie występują faktury VAT wystawione na rzecz spółki. Ponadto, faktury te nie zostały zaewidencjonowane przez M. D. w rejestrze sprzedaży VAT za poszczególne miesiące 2012 r. oraz nie rozliczono podatku należnego z tych faktur w deklaracjach VAT-7 (t.1, k. 442-444). Faktury zostały wystawione przez pracownika firmy - P. D.. Z pisemnego oświadczenia wyżej wymienionego wynika, iż sfałszował on faktury VAT i wystawił je w celu uzyskania korzyści majątkowych (t.1, k. 441).

Przesłuchania w dniu [...] sierpnia 2014 r. w charakterze strony M. D.,

w toku prowadzonego wobec niej postępowania, zeznała (t. 1, k. 75-78), iż nie wystawiała i nie podpisywała faktur VAT na rzecz spółki. Ponadto, w zastrzeżeniach do protokołu kontroli M. D. wyjaśniła, że towary widniejące na zakwestionowanych fakturach nie była w stanie wyprodukować w takiej ilości i wielkości z uwagi na ich specyfikę, strukturę i technologię, technikę i park maszynowy niezbędny do ich wykonywania nie mówiąc o możliwościach finansowych.

Z kolei przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] listopada 2014 r. P. D. stwierdził (t. 2, k. 71-74), że w 2012 r. był zatrudniony w Zakładzie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym jako akwizytor, a M. D. jest jego bratową. Zeznał również, że faktury na rzecz spółki były wystawiane bez wiedzy M. D..

Natomiast z zeznań P. D. z dnia [...] lutego 2015 r. (t. 2, k. 92-93) wynika, iż wszystkie faktury wystawione na rzecz spółki były "pustymi fakturami" i nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wystawieniem i podpisywaniem faktur zajmowała się jego żona - W. D.. Otrzymywał jakiś procent od każdej faktury. Przesłuchana w charakterze świadka w dniu [...] marca 2015 r. (t. 2, k. 89-90) W. D. potwierdziła, że wystawiała i podpisywała zakwestionowane faktury

i były one "puste". Stwierdziła, że mąż nigdy nie woził towaru.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. ponownie przesłuchano P. D. oraz M. D.. M. D. zeznała (t. 2, k. 104-106), że nigdy nie współpracowała ze spółką "[...]", nie zna H. K. (członka zarządu spółki)

i J. K. (prezesa spółki), ani K. S. - pracownika tej firmy. Wskazała również, że towar wyszczególniony na fakturach VAT nr [...]/S z dnia [...] stycznia 2012 roku, nr [...]/S z dnia [...] kwietnia 2012 roku, nr [...]/S z dnia [...] września 2012 roku nie został wyprodukowany w jej firmie, ani nie zakupiła takiego towaru

i dlatego też P. D. nie mógł sprzedać w jej imieniu takiego towaru.

Natomiast P. D. w swoim zeznaniu (t. 2, k. 107-109) potwierdził, iż zna zarówno spółkę, jak i J. i H. K.. Potwierdził, też że do zakwestionowanych faktur nie było towaru. Były same faktury. Pieniądze za wystawione faktury (procent od naliczonego VAT) otrzymał do ręki od H. K..

W zeznaniu tym P. D. stwierdził również, że wypisywaniem i podpisywaniem faktur zajmowała się jego żona - W. D..

Z kolei z zeznań H. K. (protokół przesłuchania z dnia [...] maja 2014 r., t. 2, k. 31-33) wynika, iż z propozycją handlową do spółki przyjechał P. D.. Zamówienie było składane telefonicznie. Towar przywoził P. D.. Przyjeżdżał z żoną samochodem dostawczym o ładowności około 800 kg. Zapłata za towar była dokonywana gotówką. Nie było żadnych dokumentów potwierdzających wpłatę. Fakturę wystawiała i podpisywała Pani D., która zawsze była obecna przy transakcjach. Natomiast J. K. zeznał, że dostawami towarów widniejącymi na spornych fakturach zajmował się tata - H. K. (protokół przesłuchania z dnia [...] maja 2014 r., t. 2. k. 36-38).

Z kolei K. S. stwierdził (protokół przesłuchania z dnia

[...] października 2014 r. (t.2, k. 64-65), iż zna P. D., który przywoził do spółki zamówiony towar. Przyjeżdżał Fordem (chyba Curier), który wyglądał na dostawczy do 3,5 tony. Pozostaje to w sprzeczności z zeznaniami H. K., według którego P. D. przyjeżdżał samochodem dostawczym o ładowności około

800 kg.

Natomiast T. K. wskazywany w zeznaniach J. K. jako mogący potwierdzić transakcje z firmą M. D., zeznał (t. 2, k. 54-55), iż nie zna M. D., nigdy jej nie widział i nie wie czym się zajmuje. Ponadto stwierdził, że pokrowce, zagłówki do autobusów, firanki, szyły Panie sprzątaczki i one wymieniały je w autobusach. Widział materiał, z którego były szyte oraz widział jak Panie sprzątaczki przynosiły towar w workach i zakładały w autobusach. Nigdy nie widział natomiast, żeby ktoś dostarczał taki towar.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że jedynie H. K.

i K. S. potwierdzili dostawę towaru do spółki "[...]". Wskazać należy, że wiarygodność dowodu z zeznań świadka powinna być oceniana

w kontekście innych dowodów. Dopiero gdy analizowany dowód znajduje potwierdzenie w innych dowodach lub istniejące informacje wynikają logicznie z przebiegu zdarzeń, mogą być uznane za te, które powinny stanowić podstawę do ustaleń faktycznych

w danej sprawie (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004, s. 103). Podkreślenia wymaga, że zeznania powyższych osób nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach. Z akt sprawy wynika, iż zarówno P. D. w toku postępowania prowadzonego wobec M. D., jak i wobec spółki, zeznawał, że wystawiał fikcyjne faktury VAT w zamian za korzyści finansowe. Również z protokołów przesłuchań M. D., wynika, że nie dostarczała żadnych towarów do spółki, oraz nie zajmowała się ich wytwarzaniem.

Należy zauważyć, że gdy w sprawie istnieją przeciwstawne grupy dowodów ustalenia faktyczne z konieczności muszą pozostawać w sprzeczności z jedną z nich. W takiej sytuacji organ rozpatrujący sprawę, w ramach i granicach swobodnej oceny dowodów, ma prawo odrzucenia pewnych dowodów, poprzez uznanie, że pozbawione są one wiarygodności. Zdaniem Sądu, oceniając zeznania H. K.

i K. S. organ nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów

i zasadnie odmówił im wiarygodności.

W skardze strona podniosła, że zeznania P. D. są niespójne

i chaotyczne, lecz nie wyjaśniła na czym ta niespójność i chaotyczność miałaby polegać. Wprawdzie podczas przesłuchania w dniu [...] lutego 2015 r. wyżej wymieniony zeznał, że może z dwa razy dostarczył do spółki ubrania robocze. Jednakże nie potwierdził tego w trakcie przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2015 r. Na pytanie bowiem, czy wyszczególnione na zakwestionowanych sześciu fakturach towary przekazał spółce, odpowiedział, że towaru do faktur nie było. Były same tylko faktury. Także W. D. zeznała, że jej mąż nigdy nie woził towaru. W końcu sama M. D. zaprzeczyła, aby towar widniejący na fakturach pochodził z jej firmy. Ponadto spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że ubrania zostały dostarczone przez P. D. i że za towar ten zapłaciła. W rezultacie zasadnie organ uznał, że powyższe faktury są nierzetelne.

Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] wydanej wobec M. D. w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, wrzesień, październiki grudzień 2012 r. (t. 2, k. 165 - 178). Z tytułu wystawienia faktur VAT na rzecz spółki "[...]" określono wyżej wymienionej podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zasadnie także organ wyłączył z kosztów uzyskania przychodów wydatek udokumentowany fakturą VAT z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] na kwotę netto 7.500 zł, wystawioną przez firmę Transport Ciężarowy Spedycja P. S.

w M..

Z akt sprawy wynika bowiem, iż P. S. nie złożył deklaracji VAT-7 za kwiecień 2012 roku, a w 2006 roku został wykreślony z ewidencji podatników podatku od towarów i usług (t. 2, k. 111-112, k. 146-160).

Przeprowadzona wobec tego kontrahenta kontrola podatkowa za 2012 r., wykazała, że P. S. wystawiał, tzw. "puste" faktury VAT, co oznacza, że nie miała miejsca rzeczywista usługa wynikająca z tych faktur. Z tego powodu w dniu

[...] lutego 2014 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wydał wobec P. S. decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego

w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 roku oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy

o podatku od towarów i usług (t. 2, k. 117-133), także w związku z wystawieniem powyższej faktury. Z treści powołanej decyzji wynika, że w poszczególnych miesiącach 2012 roku P. S., pomimo niezarejestrowania działalność gospodarczej

i niezłożenia zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług VAT-R, wystawiał faktury VAT na świadczenie usług transportowych. Usługi te miał świadczyć powierzonymi środkami transportu, jednakże nie potrafił wskazać jakimi środkami wykonywano usługi, skąd i dokąd, jakich ładunków dotyczył transport, kto zlecił

i odebrał usługi oraz kto przekazywał pieniądze za wykonane usługi. Wyżej wymieniony nie posiadał dokumentacji podatkowej, stosownych zezwoleń, zaplecza technicznego, nie zatrudniał też pracowników. Organ podkreślił, że wystawione faktury nie dokumentują żadnych czynności i posłużyły ich odbiorcom do obniżenia podatku należnego.

W świetle powyższego trafnie organ podatkowy uznał, że P. S.

w rzeczywistości nie wykonywał usług transportowych na rzecz spółki. W skardze poza ogólnikowym stwierdzeniem, że organ za nierzetelną uznał także fakturę pochodząca od P. S., nie sformułowano żadnych konkretnych zarzutów podważających ustalenia organów podatkowych.

W konsekwencji, zasadnie nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., wydatki wynikające z powyższych faktur. W sytuacji bowiem gdy faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych, wydatki te nie mogły przyczynić się do osiągnięcia przychodu lub zachowania czy zabezpieczenia źródła przychodu.

Zdaniem Sądu, nie zasługują także na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 121, art. 122

art. 187 § 1, art. 180 i art. 191. Organ podatkowy zgromadził w sprawie obszerny materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów,

a oceny tej dokonał w powiązaniu z pozostałymi dowodami. Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy.

Nie został także naruszony art. 181 Ordynacji. Zgodnie z tym przepisem dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności: księgi podatkowe, deklaracje podatkowe, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W związku z powyższym, organ podatkowy może wykorzystać w prowadzonym postępowaniu dowody zgromadzone również w innych postępowaniach.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę

w całości.

J. Szulc L. Kleczkowski U. Wiśniewska