Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 583/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 300
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.
article: par. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Dźwierzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2019 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Świadczeń Gwarantowanych za okres od kwietnia 2015 roku do października 2018 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek A. J. – zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję ZUS z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącemu zaległości z tytułu:

1) składek, w części finansowanej przez płatnika, w łącznej kwocie 49 705,43 zł, obejmujących należności z tytułu:

• składek na ubezpieczenie społeczne oraz należnych z od nich odsetek, za okres od kwietnia 2015 r. do października 2018 r., w wysokości 32 643,55 zł,

• składek na ubezpieczenie zdrowotne, oraz należnych z od nich odsetek, za okres od kwietnia 2015 r. do października 2018 r., w wysokości 14 160,93 zł,

• składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz należnych od nich odsetek, za okres od kwietnia 2015 r. do października 2018 r., w łącznej kwocie 2 900,95 zł,

2) składek osoby ubezpieczonej, będącej równocześnie płatnikiem, w łącznej kwocie 42 123,20 zł, obejmujących należności z tytułu:

• składek na ubezpieczenie społeczne oraz należnych z od nich odsetek, za okres od kwietnia 2015 r. do października 2018 r., w wysokości 25 064,32 zł,

• składek na ubezpieczenie zdrowotne, oraz należnych z od nich odsetek, za okres od kwietnia 2015 r. do października 2018 r., w wysokości 14 157,93 zł,

• składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz należnych od nich odsetek, za okres od kwietnia 2015 r. do października 2018 r., w łącznej kwocie 2 900,95 zł,

utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2019 r.

Skarżący w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zwrócił się do ZUS o umorzenie jego zaległości składkowych, podając w uzasadnieniu złożonego przez siebie wniosku, że jego zadłużenie z tego tytułu powstało w wyniku wyłączenia go z systemu ubezpieczeń społecznych rolników. Dodał też, że ciężką sytuację finansową jego rodziny pogłębił wypadek, któremu uległ jego syn (upadek z wysokości i porażenie prądem). Koszty leczenia ponoszone z budżetu domowego stały się dla niego sporym obciążeniem.

Niezależnie od powyższego skarżący nadmienił, że nawet będąc trudnej sytuacji materialnej nigdy nie korzystał z pomocy państwa.

ZUS odnosząc się do wniosku skarżącego ustalił, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz trójka dzieci, z których dwoje jest małoletnich. Źródło utrzymania rodziny stanowią: prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza (w ramach której skarżący, za okres od stycznia do listopada 2018 r., odnotował stratę), wynagrodzenie za pracę jego małżonki, które średniomiesięcznie wynosi 3 167,50 zł, dopłaty rolne w kwocie 192 zł, w ujęciu miesięcznym, przychody z tytułu zasiadania skarżącego w radzie nadzorczej banku spółdzielczego, w kwocie 998,28 zł miesięcznie, świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł miesięcznie.

Jeżeli chodzi o wydatki, to składają się na nie następujące pozycje: koszty utrzymania mieszkania w wysokości 1 950 zł miesięcznie, opłaty za gaz 140 zł miesięcznie, pozostałe wydatki obejmujące koszty edukacji dzieci, w wysokości 1 350 zł miesięcznie. Na ochronę zdrowia rodzina przeznacza miesięcznie 250 zł.

W zakresie obciążających skarżącego zobowiązań organ ustalił, że spłaca on dług zaciągnięty u osób fizycznych, wynoszący 10 000 zł (rata z tego tytułu wynosi 500 zł miesięcznie) oraz kredyty zaciągnięte na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz kredyty swojej żony. Uiszczane raty miesięczne z tych tytułów wynoszą odpowiednio: 2 865 zł, 1 000 zł, 933,33 zł.

W zakresie posiadanego majątku ZUS stwierdził, że skarżący jest między innymi właścicielem domu o pow. 160 m2, nieruchomości rolnych oraz trzech samochodów i ciągnika rolniczego.

Odnośnie sytuacji zdrowotnej skarżącego organ stwierdził, iż choruje on na cukrzycę.

Na podstawie przedłożonych przez skarżącego dokumentów (wyroków sądowych) oraz jego wyjaśnień ZUS stwierdził, że skarżący utracił tytuł do ubezpieczenia społecznego rolników, na skutek przekroczenia limitu przychodów z innych źródeł, gdyż obejmując stanowisko w radzie nadzorczej banku, oprócz przychodów pieniężnych z tego tytułu, uzyskał on również przychód, wynikający z wartości szkolenia w którym uczestniczył. Rozstrzygnięcia właściwych organów w tym przedmiocie są ostateczne i prawomocne.

ZUS odnosząc się do sytuacji skarżącego stwierdził, że nie można stwierdzić, iż w jego przypadku spełniona została przesłanka zwolnienia, o której mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 300 z późn. zm., zwanej dalej ustawą systemową). W odniesieniu do skarżącego nie można mówić bowiem o nieściągalności zaległości, umorzenia której się domaga, w rozumieniu art. 28 ust. 3 ustawy systemowej.

Zdaniem organu skarżący nie spełnia również przesłanek zwolnienia, o których mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, zwanego dalej rozporządzeniem). W tym zakresie ZUS stwierdził, że rodzina skarżącego nie jest dotknięta ubóstwem. Skarżący mimo odnotowania straty w 2018 r. nadal prowadzi działalność gospodarczą, która z zasady cechuje się sezonowością, a także posiada inne źródła dochodów. Odrębne i niezależne źródło dochodów posiada jego małżonka. Poza tym przedstawiona przez skarżącego lista wydatków, ponoszonych w jego gospodarstwie domowym, nie obejmuje żadnych pozycji o charakterze nadzwyczajnym. Uwzględniona w niej lista wydatków nie odbiega od tych jakie ponosi przeciętna rodzina.

Organ zwrócił uwagę również na to, że skarżący, zgodnie ze swoimi oświadczeniami i deklaracjami spłaca zobowiązania z tytułu zaciągniętych pożyczek i kredytów, trudno więc zaakceptować sytuację, w której traktuje je priorytetowo, w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, jakimi są zaległości składkowe wobec ZUS.

Jeżeli chodzi o stan zdrowia skarżącego, to ZUS stwierdził, że podnoszone przez niego okoliczności w tym zakresie nie stały się przyczyną zaprzestania prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Ponadto skarżący w trakcie postępowania nie przedstawił żadnej dokumentacji medycznej, która świadczyłaby o tym, że jego sytuacja ulega pogorszeniu. Jeżeli zaś chodzi o dolegliwości syna, to nie sposób jest stwierdzić, aby konieczność sprawowania nad nim opieki wiązała się z rezygnacją z prowadzenia działalności. Sama zaś sytuacja zdrowotna, jako taka nie jest samoistną przesłanką zwolnienia.

Na marginesie rozważań w tym zakresie organ zwrócił uwagę, że zgodnie z oświadczeniami skarżącego stan zdrowia jego syna systematycznie się poprawia.

Niezależnie od powyższego ZUS zauważył, że skarżący podpisał umowę o rozłożeniu na 96 rat jego zaległości składkowych i systematycznie wywiązuje się z tego obowiązku. Oznacza to, że uznał on swoje zadłużenie wobec ZUS.

W zakresie pozostałych przesłanek umorzenia, wynikających z rozporządzenia, ZUS stwierdził, że skarżący nie został dotknięty skutkami żadnej z klęsk żywiołowych czy też innego zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym.

Podsumowując swoje stanowisko organ zaznaczył, iż udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości składkowych nie może być traktowane jako sposób na rozwiązywanie problemów finansowych. Nie może też oznaczać swoistego rodzaju uprzywilejowania osoby, której została udzielona, w stosunku do innych podmiotów. Za takim jej potraktowaniem przemawia zasada sprawiedliwości społecznej i równości obywateli wobec prawa.

Skargę na decyzję ZUS wniósł skarżący, podkreślając w jej treści okoliczności, w następstwie których doszło do powstania zadłużenia. W tym zakresie zaznaczył, że przedmiotowe zadłużenie jest efektem przekroczenia limitu, z którym to wiązała się utrata prawa do ubezpieczenia w KRUS. Jego zdaniem, skala konsekwencji z tym związanych nie jest proporcjonalna do wysokości przekroczonego limitu.

Dodał również, że prowadzona przez niego działalność ma charakter sezonowy i po mających nastąpić podwyżkach składek na ubezpieczenie społeczne nie będzie w stanie ich uiszczać.

Skarżący nadmienił również, że przez wiele lat sumiennie wywiązywał się z obowiązków publicznoprawnych, wychował szóstkę dzieci, dlatego też nie może zrozumieć dlaczego teraz państwo nie chce mu pomóc w jego trudnej sytuacji.

ZUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jej uchylenia, jako że nie narusza ono prawa.

Skarżący w niniejszej sprawie wystąpił o umorzenie odsetek od jego zaległości wobec ZUS, powołując się na szereg okoliczności związanych zarówno z jego sytuacją zdrowotną, jak i materialną, a także okolicznościami powstania zaległości. Jeżeli chodzi o jego stan zdrowia, to w tym zakresie wyeksponował w sposób szczególny nie tylko własne dolegliwości, ale również stan zdrowia swojego syna, który uległ poważnemu wypadkowi. W przypadku zaś sytuacji materialnej swojej rodziny, w trakcie postępowania konsekwentnie akcentował fakt, że prowadzona przez niego działalność w rzeczywistości jest deficytowa, a wobec mającego nastąpić wzrostu wysokości składek na ubezpieczenie społeczne, nie będzie mógł jej dalej prowadzić.

Odnosząc się jednak na wstępie do samej instytucji umorzenia zaległości wobec ZUS, w kształcie jaki nadają jej przepisy ustawy systemowej, zaznaczyć należy, że właściwy w tych sprawach organ - ZUS, podejmuje decyzję w tym przedmiocie, w granicach uznania administracyjnego, które jednak nie oznacza dowolności po jego stronie. Rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie następuje bowiem w ramach zwyczajnego postępowania administracyjnego, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, a więc wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy. Tak więc prawidłowość tego rodzaju postępowania, tj. spełnienie przez niego kryteriów, wynikających z uregulowań ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., zwanej dalej: K.p.a.) w tym zakresie, ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zgodności z prawem wydanego w ramach tego postępowania rozstrzygnięcia.

Umorzenie zaległości składkowych, jakkolwiek podejmowane w warunkach uznania administracyjnego, możliwe jest jedynie w sytuacji zaistnienia w stosunku do wnioskodawcy którejkolwiek z przesłanek, od których ustawodawca uzależnił udzielenie tego rodzaju ulgi. Przesłanki te zostały enumeratywnie wymienione w przepisach ustawy systemowej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia. Niemniej jednak nawet wykazanie ich spełnienia przez konkretnego wnioskodawcę nie pociąga za sobą konieczności automatycznego uwzględnienia jego wniosku. Nie rodzi tym samym po jego stronie, swoistego rodzaju roszczenia w tym zakresie.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy organ, po przeprowadzeniu postępowania, nie stwierdził zaistnienia przesłanek, od których ustawodawca uzależnia możliwość rozważenia umorzenia odsetek. W tym zakresie ZUS oparł się przede wszystkim na informacjach przedstawionych przez skarżącego, w jego oświadczeniach, a także danych w tym zakresie, uzupełnionych w ramach przeprowadzonego postępowania.

O ile mając na względzie to, że postępowanie w przedmiocie umorzenia prowadzone jest na podstawie regulacji K.p.a., wobec czego obowiązek ustalenia stanu faktycznego spoczywa na organie, zgodnie z art. 7 K.p.a., to na wnioskującym o umorzenie zaległych składek ciąży obowiązek przedstawienia i wykazania swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej. Przepis art. 7 K.p.a. nie może być rozumiany jako zwalniający stronę z obowiązku wykazywania inicjatywy dowodowej w tym zakresie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. I GSK 1830/18 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). To strona występująca o umorzenie jest bowiem w posiadaniu najpełniejszych i najdokładniejszych informacji o swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i zdrowotnej, tak więc wywodząc w oparciu o te okoliczności fakt spełnienia przez siebie przesłanek zwolnienia winna je przedstawić organowi. ZUS bowiem, z przyczyn obiektywnych, bez udziału strony, nie jest w stanie pozyskać tych danych we własnym zakresie.

Każda osoba występująca o przyznanie jej ulgi, chociażby w zakresie umorzenia zaległości publicznoprawnych, musi nie tylko współpracować z organem, celem wyjaśnienia istotnych z tego punktu widzenia okoliczności, a zwłaszcza tych, odnośnie których tylko ona posiada stosowną wiedzę, ale również wykazać się w tym zakresie inicjatywą, jeżeli chodzi o udowodnienie twierdzeń, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.

W niniejszej sprawie ZUS, opierając się na posiadanych przez siebie informacjach i poczynionych ustaleniach określił wysokość dochodów skarżącego i jego domowników, po czym zestawiając je z przedstawioną w oświadczeniu listą wydatków stwierdził, że skarżący i jego rodzina nie są dotknięci ubóstwem. Skarżący wprawdzie nie zgodził się z tymi ustaleniami, występując jednak o ponowne rozpatrzenie sprawy nie uzupełnił listy swoich wydatków ponad to, co zawarł w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowych. W tej sytuacji jego zarzuty w tym zakresie są gołosłowne i jako takie nie mogą stanowić podstawy kwestionowania ustaleń organu.

W kwestii wysokości dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej skarżący wielokrotnie podkreślał nie tylko deficytowy charakter prowadzonej przez siebie działalności, ale również jej sezonowość, w odniesieniu do uzyskiwanych przychodów, jednakże tego rodzaju argumenty nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia wadliwości ustaleń ZUS. Jak to bowiem organ zauważył, działalność gospodarcza nie stanowi jedynego źródła dochodów rodziny, przynajmniej potencjalnych. Poza tym, decydując się na prowadzenie, jak sam podkreśla, deficytowej działalności skarżący nie może oczekiwać uprzywilejowanego traktowania z tego tytułu.

Zwracając uwagę na mającą nastąpić w niedalekiej przyszłości podwyżkę składek na ubezpieczenie społeczne skarżący zaznaczył, iż będzie to oznaczać konieczność zamknięcia przez niego prowadzonej działalności. Odnosząc się do tych stwierdzeń zwrócić należy jednak uwagę, że nie dotyczą one aktualnego stanu faktycznego sprawy, lecz przewidywanej przyszłej sytuacji, której wystąpienie nie jest pewne. Nie można więc na tej podstawie czynić ustaleń, w oparciu o które możliwa będzie ocena sytuacji skarżącego i jego domowników, w kontekście złożonego przez skarżącego wniosku o umorzenie. Jeżeli zaś w przyszłości do podwyżki składek rzeczywiście dojdzie i doprowadzi to skarżącego do zamknięcia działalności gospodarczej, to dopiero wówczas, będzie mógł powoływać się na ten fakt, na gruncie zupełnie odmiennego stanu faktycznego, odrębnej przedmiotowo sprawy.

W zakresie okoliczności dotyczących stanu zdrowia skarżącego i jego syna zauważyć należy, że organ na żadnym etapie postępowania nie podważał prawdziwości i wiarygodności podawanych przez skarżącego informacji w tym zakresie. Różnica zdań pomiędzy skarżącym a ZUS sprowadzała się zaś jedynie do oceny wpływu tych okoliczności, na kwestię spełnienia jednej z przesłanek umorzenia, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Organ konsekwentnie podkreślał, że z powodu własnych dolegliwości czy też konieczności opieki nad synem, dotkniętym skutkami wypadku, skarżący nie zrezygnował z zatrudnienia, nie ograniczył też swojej aktywności zawodowej, co jest zgodne z prawdą. Jakakolwiek zmiana w przyszłości tego rodzaju okoliczności, podobnie jak w przypadku poprzedniej przesłanki będzie przedmiotem innego stanu faktycznego, nieobjętego zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy.

Tak więc, dokonując oceny, pod względem zgodności z prawem, przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jego kwestionowania. ZUS dokonał bowiem właściwej oceny zebranego i dostępnego dla niego materiału dowodowego, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia.

Jeżeli zaś chodzi o zakres przyjętego za podstawę ustaleń materiału dowodowego, to jak to już wyżej zasygnalizowano, determinowany on był przede wszystkim treścią złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, które stanowiło główną podstawę ustaleń. Organ zaś, w granicach obiektywnych możliwości, dokonał weryfikacji i uzupełnienia podanych tam informacji, czyniąc zadość swoim obowiązkom, wynikającym miedzy innymi z art. 7 K.p.a.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy organ stwierdził, że skarżący nie spełnił przesłanek zwolnienia, o których mowa w przepisach ustawy systemowej oraz regulacjach rozporządzenia. Ze stanowiskiem takim należy się zgodzić, gdyż w myśl art. 28 ust. 2 ustawy systemowej umorzenie zaległości, w tym także odsetek od nich, możliwe jest jedynie w sytuacji stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności. Całkowitej nieściągalności zaś, rozumianej zgodnie z definicją tego pojęcia, zawartą w art. 28 ust. 3 ustawy systemowej, nie sposób stwierdzić w przypadku skarżącego, czego on zresztą nie kwestionuje.

Zgodzić należy się także z organem w kwestii niespełnienia przez skarżącego przesłanek umorzenia, o których mowa w § 3 rozporządzenia. Jeżeli chodzi o pierwszą z nich, sprowadzającą się do stwierdzenia, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, to w tym wypadku stwierdzenie przez ZUS w gospodarstwie domowym skarżącego wielu różnych źródeł dochodów, spłaty zobowiązań cywilnoprawnych (kredytów, pożyczek), a także zawarcie przez skarżącego umowy z ZUS o rozłożeniu zaległości na raty jego zaległości i wywiązywanie się z obowiązku ich spłaty, stoi na przeszkodzie stwierdzeniu, że konieczność spłaty zalęgłości składkowych, których skarżący się domaga, może zagrozić podstawom egzystencji rodziny.

Rację ma tez organ, zwracając uwagę, że na liście wydatków przedłożonej przez skarżącego brak jest pozycji odbiegających od zwykłych kosztów utrzymania rodziny. Poza tym suma deklarowanych wydatków, nie przekracza łącznej kwoty dochodów, przy założeniu oczywiście, że koszty spłaty kredytów i pożyczek \wiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, zostały uwzględnione w jej bilansie (ujemnym wyniku jej prowadzenia – straty).

W złożonym wniosku o umorzenie zaległości składkowych, jak również w trakcie prowadzonego postępowania skarżący nie podnosił, że doznał strat materialnych w następstwie klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, w następstwie czego, w połączeniu z koniecznością spłaty zaległości, mógłby zostać zmuszony do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Tak więc również ta przesłanka nie wchodzi w rachubę.

Ostatnią przesłanka umorzenia, wynikającą z postanowień § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia jest sytuacja, w której na skutek przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, zobowiązany zostaje pozbawiony możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W przypadku skarżącego nie można mówić również o spełnieniu tej przesłanki. W tym zakresie należy zgodzić się bowiem z organem, że nie negując problemów zdrowotnych skarżącego oraz jego syna, brak jest jednak podstaw do przyjęcia, iż na skutek ich wystąpienia został on pozbawiony możliwości uzyskania dochodu, z którego mógłby uregulować swoje zaległości. Skarżący w dalszym ciągu, prowadzi działalność gospodarczą, nie można więc zasadnie przyjmować, że ograniczył swoją aktywność w tym zakresie.

Wykluczenie zaistnienia przesłanek zwolnienia przesądza o tym, że ulga tego rodzaju nie mogła zostać skarżącemu udzielona. Zwolnienie jest możliwe bowiem jedynie wówczas, gdy zaistnieje którakolwiek z przesłanek zwolnienia. ZUS jednak w swojej decyzji przytoczył również motywy mogące stanowić uzasadnienie odmownego rozstrzygnięcia uznaniowego. W tym zakresie wskazał na to, że nie może uprzywilejowywać jakiegokolwiek uczestnika obrotu gospodarczego, w stosunku do innych, zwrócił też uwagę, na kontynuowanie prowadzenia przez skarżącego deficytowej działalności. Przekreślił również niemożność zaakceptowania postępowania skarżącego, który spłaca zobowiązania cywilnoprawne, domagając się jednocześnie umorzenia zaległości składkowych, co wskazuje na priorytetowe traktowanie tych pierwszych.

Stwierdzenia te, choć pozwalające na logiczne uzasadnienie decyzji uznaniowej, nie mają decydującego znaczenia na gruncie przedmiotowej sprawy, gdyż jak to już wyżej zaakcentowano, przesądzenie faktu niespełnienia przesłanek umorzenia, musiało prowadzić do odmowy uwzględnienia wniosku o umorzenie.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, natomiast sformułowane w skardze zarzuty, jako bezpodstawne, nie zasługują na uwzględnienie. Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), oddalił skargę.