Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2103/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 2a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5 i art. 41 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2016 r. sprawy ze skargi K.S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr IPPB4/4511-81/15-4/JK3 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz K. S.A. z siedzibą w P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. S.A. z siedzibą w P. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej "O.p."),dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wniosku wskazała, że uzyskała informację, iż spółka z siedzibą w Indiach narusza jej prawa do znaku towarowego "K.", opatrując tym znakiem produkowane przez siebie towary. W związku z tym Spółka zawarła umowę zlecenia z adwokatem, mającym miejsce zamieszkania w Indiach, który będzie świadczył na jej rzecz usługi prawne. W ramach tych usług przygotował w jej imieniu stosowny pozew, złożył go w miejscowym sądzie i będzie reprezentował Spółkę w postępowaniu sądowym o ochronę jej znaku towarowego, w tym należne odszkodowanie. W przypadku, gdy wyrok będzie uwzględniał roszczenia Spółki, zapłaci ona adwokatowi umówione wynagrodzenie. Dodała, że nie posiada wiedzy, czy adwokat posiada certyfikat rezydencji.

Spółka wyjaśniła, że przedmiotowy wniosek dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy wypłacając wynagrodzenie adwokatowi za usługi wykonane przez niego poza terytorium Polski, jest zobowiązana jako płatnik do pobrania tzw. podatku u źródła. A więc, czy taki przychód podlega opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.") - niezależnie od umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jeżeli nie podlega, to kwestia posiadania certyfikatu nie ma znaczenia. Jeżeli zaś ten przychód podlega w Polsce opodatkowaniu, Spółka pobierze zryczałtowany podatek w wysokości określonej w art. 29 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f., chyba że inaczej stanowi umowa z Indiami o unikaniu podwójnego opodatkowania, a jej zastosowanie będzie uzależnione od posiadanego przez adwokata certyfikatu rezydencji.

W związku z powyższym opisem Spółka zadała następujące pytania:

1. Czy przychód adwokata, niemającego miejsca zamieszkania ani nieprowadzącego działalności gospodarczej poprzez położony na terytorium Polski zagraniczny zakład, z tytułu usług prawnych świadczonych w Indiach na rzecz Spółki stanowi przychód osiągnięty na terytorium Polski?

2. Czy Spółka wypłacając ewentualne wynagrodzenie ww. adwokatowi za usługi prawne świadczone przez niego na terytorium Indii zobowiązana jest jako płatnik do pobrania tzw. podatku u źródła?

W ocenie Spółki w sytuacjach, gdy usługa prawna świadczona jest poza terytorium Polski dochód (przychód) osiągnięty z tytułu wykonania tej usługi nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które w jej ocenie potwierdza powyższe stanowisko. Dodała, że w sposób jednoznaczny zasadę ograniczonego obowiązku podatkowego sprecyzował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 lipca 2014r., w którym stwierdził, iż jeżeli podmioty zagraniczne wykonują swoje usługi poza terytorium Polski, to jest to wystarczający powód do stwierdzenia, że nie można przypisać im ograniczonego obowiązku podatkowego. Nie ma zatem znaczenia, czy polska spółka wypłaca wynagrodzenie i co robi z otrzymanymi od swoich kontrahentów efektami ich pracy. Dodatkowo wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2013r. (sygn. akt II FSK 2200/11) stwierdził, iż dochód jest osiągnięty na terytorium RP wtedy, gdy rezultat usługi w postaci powstania lub powiększenia przychodów następuje u usługodawcy na terytorium Polski. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zaaprobował jednolitą co do zasady linię orzeczniczą dotyczącą omawianej kwestii, zgodnie z którą "o zastosowaniu ograniczonego obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych można mówić tylko wówczas, kiedy efekt usługi będzie wykorzystany w Polsce" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009r., II FSK 2194/08, z 23 kwietnia 2010r., II FSK 2144/08 oraz z 15 grudnia 2010r., II FSK 1454/09). Nie wystarczy zatem, aby łącznik osobowy, a więc rezultat takiej usługi świadczonej przez zagranicznego kontrahenta odnosił się do polskiego podmiotu prawnego (zlecenia wykonania usług nierezydentowi dokonał polski przedsiębiorca i wypłata wynagrodzenia za wykonanie usługi dokonana została z majątku polskiego przedsiębiorcy). Mówiąc inaczej, konieczne jest spełnienie łącznika terytorialnego, a więc opodatkowanie związane jest z faktem, powodującym powstanie przychodu, właśnie na terytorium Polski. W piśmiennictwie przyjmuje się, że łącznik powinien zostać expressis verbis zawarty w treści przepisów prawa i mieć charakter zawężający potencjalny zasięg opodatkowania. Za pośrednictwem łączników podatkowych możliwe jest w procesie stosowania prawa ustalenie zasięgu jurysdykcji podatkowej danego państwa. Spółka stwierdziła, że z powołanego wyżej orzecznictwa jednoznacznie wynika, iż przychód z tytułu usługi prawnej świadczonej w Indiach przez osobę fizyczną niemającą miejsca zamieszkania w Polsce nie stanowi przychodu uzyskanego na terytorium Polski, a więc nie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. A zatem, jeżeli przychód ten nie podlega opodatkowaniu, Spółka nie jest płatnikiem, o którym mowa w art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f., zobowiązanym do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od ewentualnej wypłaty wynagrodzenia adwokatowi indyjskiemu.

Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, w interpretacji indywidualnej z 17 kwietnia 2015r. stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że z treści art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. wynika, iż opodatkowaniu podlega dochód (przychód) osiągnięty na terytorium Polski. Jest to generalna zasada, według której ustala się, jaki dochód podlega opodatkowaniu w Polsce. Decyduje o tym miejsce osiągania dochodów, nie zaś miejsce świadczenia usługi. W sytuacji, gdy usługi te nie są wykonywane na terytorium Polski, o tym czy dochód z wykonania usługi został osiągnięty na terytorium Polski przesądzać będzie to, czy efekt usługi będzie wykorzystany w Polsce.

Podatkowy organ interpretacyjny wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z usługami, które będą wykonywane na rzecz Spółki - podmiotu z siedzibą w Polsce, przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania poza terytorium Polski. Efekt usług prawnych, wykorzystywany będzie natomiast przez Spółkę - polski podmiot w Polsce. Ponadto w ocenie podatkowego organu interpretacyjnego nie można całkowicie oderwać się od istniejących w międzynarodowym prawie podatkowym zasad. W szczególności podkreślił, że nie wszystkie rodzaje dochodów powiązane są fizycznie z miejscem ich osiągania. Dotyczy to wszelkiego rodzaju praw/usług niematerialnych.

Organ podkreślił, że istotnym jest, iż efekt świadczonych usług będzie wykorzystywany przez Spółkę - polski podmiot - na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem w odniesieniu do podatników posiadających miejsce zamieszkania poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, świadczących faktycznie swe usługi w całości poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, powstaje ograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 2a oraz art. 29 ust. 1 u.p.d.o.f.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę podatkowy organ interpretacyjny wskazał, że do przychodów, uzyskiwanych przez osobę wskazaną przez Spółkę (adwokata), zastosowanie będą miały uregulowania zawarte w art. 29 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f., bowiem ww. osoba świadczy usługi prawne, a zatem ww. osoba otrzymuje przychody, o których mowa w pkt 5 analizowanego przepisu. To oznacza, że jeżeli Spółka nie będzie dysponowała stosownym certyfikatem rezydencji, uzyskanym od adwokata, będzie bezwzględnie zobligowana do poboru zryczałtowanego podatku w wysokości 20% przychodu. Obowiązek poboru takiego podatku, tj. w wysokości 20% przychodu, nie wystąpi jeżeli Spółka będzie dysponowała stosownym certyfikatem rezydencji adwokata, dokumentującym jego miejsca zamieszkania, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania będzie zawierała postanowienia o opodatkowaniu tegoż dochodu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem podatkowego organu interpretacyjnego przepisy u.p.d.o.f. jednoznacznie wskazują, że miejsce uzyskania dochodów z tytułu wskazanych powyżej usług określa się w świetle tejże ustawy poprzez pryzmat siedziby osoby, na rzecz której będą wykonywane dane usługi. Skoro zatem Spółka ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to bez znaczenia jest fakt, że świadczenia wykonywane są poza terytorium Polski. Źródło dochodu znajduje się bowiem na terytorium RP. Tym samym, w takim przypadku opodatkowanie wypłaconych z tego tytułu dochodów jest uzależnione od przedstawionego płatnikowi - certyfikatu rezydencji podatkowej osoby świadczącej daną usługę. Jeżeli płatnik nie dysponuje certyfikatem rezydencji tej osoby, to winien pobierać podatek u źródła zgodnie art. 29 u.p.d.o.f. W świetle powyższych przepisów dochody osiągnięte przez osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Indii są dochodami uzyskanymi na terytorium Polski. Zatem, jeżeli osoba świadcząca ww. usługi nie przedstawi certyfikatu rezydencji, to Spółka będzie obowiązana do pobrania od wypłacanego wynagrodzenia 20% podatku (art. 41 ust. 1 i 4 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f.).

Mając powyższe na uwadze podatkowy organ interpretacyjny stwierdził, że przychód adwokata, niemającego miejsca zamieszkania ani nieprowadzącego działalności gospodarczej poprzez położony na terytorium Polski zagraniczny zakład, z tytułu usług prawnych świadczonych w Indiach na rzecz Spółki stanowi przychód osiągnięty na terytorium Polski. Zatem jeżeli Spółka nie będzie dysponowała certyfikatem rezydencji adwokata, mającego miejsce stałego pobytu na terytorium Indii, to będzie obowiązana do pobierania 20% zryczałtowanego podatku dochodowego od dokonywanych wypłat zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. Natomiast jeżeli adwokat, mający miejsce zamieszkania w Indiach, przedłoży Spółce certyfikat rezydencji i tym samym udokumentuje dla celów podatkowych miejsce zamieszkania na terytorium Indii, to - zgodnie z art. 29 ust. 2 u.p.d.o.f. - będzie miał zastosowanie art. 15 ww. umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Indii.

Po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą interpretację, zarzucając naruszenie:

1) art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dochody osiągane przez osoby fizyczne niemające miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu świadczenia usług poza terytorium Polski na rzecz polskiego kontrahenta podlegają opodatkowaniu w Polsce,

2) art. 29 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. przez jego zastosowanie wynikające z błędnej wykładni art. 3 ust. 2a ww. ustawy,

3) art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. przez jego zastosowanie wynikające z błędnej wykładni art. 3 ust. 2a ww. ustawy.

Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem wydana interpretacja narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Istota sporu w sprawie poddanej sądowej kontroli sprowadza się do oceny na tle przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, czy wypłacane przez Skarżącą na rzecz jej zagranicznego kontrahenta za usługi prawne wynagrodzenie jest przychodem uzyskanym przez ten podmiot na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym, czy podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotem tego sporu jest interpretacja przepisu art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5 i art. 41 ust. 1 i 4 tej ustawy.

Skarżąca wyraziła pogląd, że w ramach przedstawionego we wniosku stanu faktycznego postąpi prawidłowo nie pobierając jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ interpretacyjny stanął natomiast na stanowisku, że jeżeli Spółka nie będzie dysponowała stosownym certyfikatem rezydencji, uzyskanym od osoby świadczącej usługi prawne, to będzie bezwzględnie zobligowana do poboru zryczałtowanego podatku w wysokości 20% przychodu. Uznał bowiem, iż za "przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" należy przyjąć również usługi wykonywane za granicą na rzecz podmiotu polskiego, których efekt będzie wykorzystywany w Polsce.

Na tle zaistniałego sporu wyjaśnienia wymaga zagadnienie zakresu podmiotowego ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności zasięgu jurysdykcji podatkowej polskiego państwa, co z kolei wiąże się z instytucją ograniczonego obowiązku podatkowego.

Instytucja ograniczonego obowiązku podatkowego została uregulowana w art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. W świetle tego przepisu osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma miejsce zamieszkania. O objęciu jurysdykcją podatkową państwa polskiego osoby fizycznej decyduje miejsce zamieszkania tej osoby - (zasada domicylu), tzn. że podatnicy, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium RP podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości dochodów, bez względu na miejsce ich osiągnięcia (art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f.). Jednakże Polska nie zrezygnowała z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych także dochodów uzyskiwanych na jej terytorium przez podmioty mające miejsce zamieszkania poza granicami naszego kraju (zasada źródła). Z przepisu art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. wynika exspressis verbis, że podatnicy niemający na terenie Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania podlegają jurysdykcji podatkowej państwa polskiego, jeżeli źródło dochodów położone jest na terytorium Polski.

W realiach rozpatrywanej sprawy zachodzi pytanie, czy dochody zagranicznej osoby fizycznej uzyskane od Skarżącej będą dochodami osiągniętymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawodawca w art. 3 ust. 2b u.p.d.o.f. wymienił w sposób przykładowy te przychody, które uważa za przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaliczył do nich w szczególności dochody (przychody) z:

1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.

O źródle dochodów położonym w Polsce można więc mówić wtedy, gdy takie źródło dochodów trwale związane jest z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub gdy źródłem dochodów są polscy rezydenci eksploatujący rzeczy lub dobra niematerialne należące do innych podmiotów.

Stwierdzić zatem należy, że w świetle art. 3 ust. 2b u.p.d.o.f. obowiązek podatkowy nierezydentów powiązany został ściśle z uzyskiwaniem dochodów (przychodów) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pod pojęciem "terytorium, z którym wiąże się osiąganie dochodów" należy rozumieć zatem miejsce, gdzie dokonują się czynności lub położone są nieruchomości (źródło), które generują dochód i są jego przyczyną sprawczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2010r., sygn. akt II FSK 2144/08, dost.: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"). Dla powstania ograniczonego obowiązku podatkowego nie ma znaczenia miejsce zapłaty wynagrodzenia czy też siedziba podmiotu, który wynagrodzenie to wypłaca i wykorzystuje rezultat działalności nierezydenta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2011r., II FSK 138/11, dost.: CBOSA). Przyjęcie wskazanych jako ostatnie kryteriów rozszerzałoby bowiem jurysdykcję podatkową państwa na wszelkie przychody otrzymywane przez nierezydentów nieprowadzących w Polsce żadnej działalności.

Warto także przytoczyć orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2013r., II FSK 2884/11, w którym wskazano, że każde państwo w ramach swojej suwerenności ma prawo nakładania i pobierania podatków na własnym terytorium od własnych obywateli, jak również od znajdujących się na terytorium tego państwa obywateli bądź rezydentów innych państw, egzekwowania podatków, rozstrzygania sporów związanych z realizacją obowiązków podatkowych (jurysdykcja podatkowa). Aby dana kategoria podmiotów była w świetle prawa podatkowego zobowiązana do ponoszenia ciężaru podatkowego, musi być w jakiś sposób związana z krajowym systemem prawa podatkowego. Takim łącznikiem podatkowym czyli elementem podatkowego stanu faktycznego, który u konkretnego podmiotu powoduje powstanie obowiązku podatkowego może być cecha osoby podlegającej obowiązkowi podatkowemu (obywatelstwo, miejsce zamieszkania bądź siedziba, miejsce zarządu, miejsce rejestracji) bądź nawiązanie do źródła przychodów (łącznik źródła), miejsca położenia rzeczy (łącznik miejsca położenia rzeczy) oraz wykonywania praw majątkowych (łącznik miejsca wykonywania praw majątkowych).

Jak zauważył NSA w powołanym wyroku, ustawodawca nie zdefiniował użytego w art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. wyrażenia "dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", a jedynie w art. 3 ust. 2b tej ustawy wskazał przykładowo co uważa za dochody (przychody) osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie NSA wskazane przykładowo w definicji zakresowej niepełnej przypadki, w których uznaje się dochody (przychody) za osiągnięte na terytorium Polski pozwalają na stwierdzenie, że decydujące o jurysdykcji podatkowej państwa polskiego w stosunku do osób fizycznych niemających miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest albo miejsce położenia źródła przychodów (art. 2b pkt 1-3 u.p.d.o.f.), gdy przychód jest wynikiem aktywności podatnika albo miejsce położenia nieruchomości, gdy dochód (przychód) związany jest z jej posiadaniem (art. 2b pkt 4 u.p.d.o.f.). Nie ma, znaczenia dla powstania ograniczonego obowiązku podatkowego miejsce zapłaty wynagrodzenia czy też siedziba podmiotu, który wynagrodzenie to wypłaca i wykorzystuje rezultat działalności nierezydenta. Przyjęcie wskazanych jako ostatnie kryteriów rozszerzałoby jurysdykcję podatkową państwa na wszelkie przychody otrzymywane przez nierezydentów nieprowadzących w Polsce żadnej działalności - przykładowo - z tytułu sprzedaży surowców polskiemu rezydentowi i wykorzystanych przez niego do produkcji w ramach prowadzonej w Polsce działalności gospodarczej, czego nie da się zaakceptować.

Stwierdzić zatem należy, że w świetle art. 3 ust. 2b u.p.d.o.f. obowiązek podatkowy nierezydentów powiązany został ściśle z uzyskiwaniem dochodów (przychodów) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pod pojęciem "terytorium, z którym wiąże się osiąganie dochodów" należy rozumieć miejsce, gdzie dokonują się czynności lub położone są nieruchomości (źródło), które generują dochód i są jego przyczyną sprawczą (por. także wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2013r., I SA/Kr 999/13; dost. CBOSA). Czynnością taką nie jest ani wypłata wynagrodzenia, ani wykorzystanie efektów zrealizowanej umowy, nieistotna jest nadto z tego punktu widzenia siedziba polskiego płatnika.

Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że w przedstawionym przez Skarżącą stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zaznaczono, iż nabywane usługi są wykonywane poza granicami Polski, tj. w kraju, w którym kontrahent ma miejsce zamieszkania. Tym samym, w świetle powyższych wyjaśnień, jej kontrahent nie osiągnie przychodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W takiej sytuacji zasadny okazał się zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f., poprzez przyjęcie, że w przedstawionym przez Skarżącą stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę na rzecz jej zagranicznego kontrahenta za usługi opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest przychodem uzyskanym przez ten podmiot na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a tym samym, że przychód ten podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji organ bezpodstawnie przyjął, że w sytuacji, gdy Spółka nie będzie dysponowała certyfikatem rezydencji kontrahenta (adwokata), obowiązana będzie do pobierania 20% zryczałtowanego podatku dochodowego od dokonywanych wypłat zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f.

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o interpretację organ winien dokonać oceny stanowiska Spółki zaprezentowanego we wniosku z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.