Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 968/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Powiatu w Nakle nad Notecią z dnia 26 stycznia 2011 r. nr Nr IV/41/2011 w przedmiocie skargi na działanie organu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 lipca 2011 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w trybie nadzoru skargę na uchwałę Nr [...] Rady Powiatu w N. z dnia [...] w sprawie skargi K. S. na Zarząd Powiatu w N., domagając się stwierdzenia jej nieważności.

W uzasadnieniu skargi organ nadzoru wskazał, że przedmiotową uchwałą Rada Powiatu w N., działając w zakresie swojej właściwości, po rozpatrzeniu skargi K. S. na Zarząd Powiatu w N. wniesionej w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - "Skargi i wnioski", uznała ją za bezzasadną. Podjęcie zaskarżonej uchwały przez Radę stanowiło czynność informującą o sposobie załatwienia skargi, podjętą w związku z art. 229 pkt 4 k.p.a. W świetle art. 238 § 1 zd. 2 k.p.a. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, uznanych przez Radę za udowodnione, a także przytoczenie dowodów, na których Rada się oparła oraz przyczyn, wedle których ewentualnie tym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej. Z kolei w uzasadnieniu prawnym Rada powinna była wskazać podstawę prawną, na której oparła swoją decyzję. Zdaniem Wojewody skarżona uchwała takiego uzasadnienia nie zawiera. Stanowisko Komisji Rewizyjnej stanowiące uzasadnienie przedmiotowej uchwały zawiera w swej treści braki formalne. Nie wynika również z treści postanowień przedmiotowej uchwały, by postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w związku z wniesioną skargą pozwalało jednoznacznie stwierdzić, iż podniesione w skardze zarzuty były bezzasadne. W związku z powyższym uzasadniony jest w ocenie organu nadzoru zarzut wydania skarżonej uchwały z naruszeniem przepisu art. 238 § 1 k.p.a. Ponadto postanowienia zaskarżonej uchwały naruszają przepisy art. 7 k.p.a., obligującego organ administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, jak również art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązującego organ administracji do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz art. 107 k.p.a., wskazującego jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu w N. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Rada wskazała, iż na uchwałę podjętą w trybie art. 229 pkt 3 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, co wynika z uzasadnienia postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., III SA/Po 357/08. Ponadto z uzasadnienia postanowienia WSA w Warszawie z dnia 7 października 2005 r., II SA/Wa 1121/05, wynika, że skarga organu nadzoru na uchwałę organu powiatu jest dopuszczalna po uprzednim wezwaniu organu powiatu do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie Wojewoda przed wniesieniem skargi nie wezwał organu powiatu do usunięcia naruszenia prawa, albowiem za takie wezwanie nie można uznać zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego podpisanego przez Wicewojewodę.

Odnosząc się merytorycznie do treści zarzutów skargi Rada wyjaśniła, iż brak w samej uchwale uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie określonym przez organ nadzoru nie oznacza, iż uchwała jest nieważna. Uchwała zawierała bowiem uzasadnienie z powołaniem na ustalenia komisji rewizyjnej. Zgodnie z art. 238 k.p.a. to zawiadomienie, a nie uchwała organu o odmownym załatwieniu skargi, winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Strona w korespondencji otrzymała jedno i drugie. W cenie skarżonego organu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 k.p.a., ponieważ postępowanie wyjaśniające było prowadzone wnikliwie i rzetelnie, co potwierdza dokumentacja zebrana w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Powiatu w N. w sprawie skargi K. S. na nienależyte wykonywanie zadań przez Zarząd Powiatu w N. Zatem zaskarżona uchwała została podjęta w wyniku wniesienia przez w/w skargi powszechnej, przysługującej w oparciu o przepisy działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (na mocy art. 227 k.p.a.). Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2, jest rada powiatu, zgodnie z art. 229 pkt 4 k.p.a.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego) przeważał pogląd, że postępowanie w sprawie skarg i wniosków z działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych (postanowienia NSA w Warszawie: z dnia 23 lipca 2001 r., l SAB 213/00, niepubl., z dnia 21 września 2001 r., l SA 2347/01, niepubl.). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny funkcjonujący w obecnym kształcie, który rozpoznając skargę kasacyjną od postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2139/03, odrzucającego skargę na uchwałę rady powiatu, wyrażającą stanowisko w przedmiocie skargi powszechnej na działalność starosty, stwierdził, że rada powiatu podejmując uchwałę w trybie skargowym ocenia działalność starosty jako sui generis "zwierzchnik służbowy". Wyjaśnił, iż uchwała taka stanowi rozpoznanie skargi powszechnej w ramach podległości między organami samorządu powiatu i nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej, zwłaszcza, że przepis art. 5 pkt 1 i 2 p.p.s.a. nie przewiduje kognicji sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej oraz wynikających z podległości służbowej (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2004 r., OSK 650/04, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobny pogląd wyraził również WSA w Olsztynie w postanowieniu z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 728/06, od którego skarga kasacyjna została oddalona postanowieniem NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1964/06 (publ. jak wyżej).

Zatem rozpatrzenie skargi dotyczącej postępowania w sprawie skarg i wniosków z działu VIII k.p.a. nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.