Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 234/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
659
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Kołodziej Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. L. i R. L. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku z dnia [...] lutego 2011 r. postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. i R. L. (pismo z dnia [...] czerwca 2011 r.), dotycząca przewlekłego prowadzenia postępowania przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] w sprawie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...].

Na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. (k-73) pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że w przedmiotowej sprawie organ wydał stosowne decyzje, co oznacza, że nie pozostaje w bezczynności. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja w dniu [...] października 2011 r., nr [...], która została doręczona stronie skarżącej w dniu 2 listopada 2011 r. Stwierdził też, że organ nie pozostaje w bezczynności, ale strona skarżąca żąda stwierdzenia, że organ prowadził sprawę przewlekle.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie organu do podjęcia działania w określonej sprawie. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uznając skargę za zasadną, sąd zobowiązuje ten organ do wydania w wyznaczonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności, ewentualnie stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W sprawie bezsporne jest, iż na dzień orzekania (5 stycznia 2012 r.) organ – Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] nie pozostaje w bezczynności, albowiem w przedmiotowej sprawie wydana została decyzja merytoryczna w dniu [...] października 2011 r., nr [...]. Decyzja ta została wydana już po dacie wniesienia skargi na bezczynność (14 czerwca 2011 r.), a zatem postępowanie w sprawie o bezczynność należało umorzyć stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.

Wyjaśnić należy, iż w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie powszechnie przyjmuje się bowiem, że bezprzedmiotowość postępowania sądowego zachodzi w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 oraz wyrok NSA z 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 85/05, LEX nr 188791; postanowienie NSA z 14 stycznia 1987 r. sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1987/1/7; postanowienie WSA w Gdańsku z 21 czerwca 2004 r. sygn. akt II SAB/Gd 153/02; postanowienie WSA w Gdańsku z 9 grudnia 2004 r. sygn. akt II SAB/Gd 46/03, LEX nr 203323; postanowienie WSA w Olsztynie z 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt I SAB/OI 3/06).

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1155/11, NSA jednoznacznie wskazał, że w sprawie o bezczynność Sąd ogranicza się do badania, czy organ pozostaje w zwłoce, nie ocenia natomiast prawidłowości i legalności wydanego aktu lub dokonanej czynności. Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności bez znaczenia jest też fakt, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje wnioskujących.

Odnosząc się do żądania strony skarżącej w przedmiocie stwierdzenia, że organ sprawę prowadził przewlekle, Sąd zważył, co następuje.

Żądanie to nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy na skomplikowany charakter sprawy dotyczącej tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Trzeba też podkreślić, iż równolegle do spraw administracyjnych, między stronami toczyły się sprawy przed sądem powszechnym, dotyczące ustalenia prawa wstąpienia w stosunek najmu oraz o eksmisję z przedmiotowego lokalu.

Nie można również tracić z pola uwagi okoliczności, iż od dnia 1 lipca 2010 r. zmienił się stan prawny dotyczący spornego lokalu (ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 28, poz. 143). W dacie złożenia przez skarżącą do organu wniosku o wydanie decyzji administracyjnej (7 lutego 2011 r.) ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie zawierała już regulacji umożliwiających wydanie decyzji administracyjnej o prawie zamieszkania dla innych osób niż żołnierze zawodowi.

Reasumując, skomplikowany stan faktyczny i prawny, rodzaj rozpoznawanej materii (prawo do lokalu, eksmisja), śmierć osoby dotychczas uprawnionej do lokalu nie uzasadniają twierdzenia, że rozpoznawanie sprawy przez okres kilku miesięcy (od [...] lutego 2011 r. do [...] października 2011 r.) było przewlekłe, że organ prowadził je w sposób przewlekły.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.