Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2641/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2842/14 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz A. S. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 marca 2015r., sygn. akt VI SA/Wa 2842/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania przez A. S. (zwanego dalej także: skarżący) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności pozarolniczej.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Dyrektor Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...], na podstawie art. 109 ust. 1 i 3, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008r. nr 164, poz. 1027 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą o świadczeniach") ustalił, że A. S. podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od 31 maja 2011r. do 9 marca 2012r.

Po rozpatrzeniu odwołania A. S., Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (zwany dalej także: organ lub skarżący kasacyjnie), działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 zwanej dalej k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 22 lutego 2013r. Kujawsko-Pomorski OW NFZ zwrócił się do Sądu Rejonowego w Toruniu VII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z prośbą o przesłanie informacji dotyczącej wpisu nr [...]. W odpowiedzi, pismem z dnia 6 marca 2013r., sąd poinformował, że postanowieniem z dnia 31 maja 2011r. A. S. został wpisany do KRS jako prezes zarządu oraz udziałowiec spółki. Postanowieniem z dnia 9 marca 2012r., na podstawie Uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 1 czerwca 2011r., został wykreślony z KRS. Ponadto, pismem z dnia 4 października 2013r., zwrócono się do Centralnej informacji Krajowego Rejestru Sądowego o podanie w jakich okresach A. S. był wspólnikiem spółki z o.o. [...]. W odpowiedzi nadesłano pełny odpis z rejestru przedsiębiorców, z którego wynika że ubezpieczony figurował we wpisie KRS nr [...] od dnia 31 maja 2011r. do dnia 9 marca 2012r. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 84 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013r. poz. 1030, zwanej dalej ksh), rozwiązanie spółki następuje z chwilą wykreślenia jej z rejestru. Wykreślenie ma charakter konstytutywny co oznacza, że z tą chwilą spółka traci swój byt prawny, traci zdolność prawną. Następuje również utrata podmiotowości gospodarczej spółki, która przestaje być przedsiębiorcą. Skoro zatem spółka [...] sp. z o.o. w powyższym okresie nie została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego, to zdaniem organu II instancji, A. S. prowadził działalność pozarolniczą. Organ II instancji uznał zatem, że skoro zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013r. poz. 1442 z późn. zm., zwanej dalej u.s.u.s.), obowiązującym od 1 stycznia 2003r., za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej, to zasadne było uznanie, że skarżący podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu we wskazanym okresie.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ wskazał, że działalność gospodarcza prowadzona jest w sposób zorganizowany i ciągły, a przedsiębiorca może, co nie znaczy że musi, podjąć działalność w dniu złożenia wniosku o wpis do CEIDG albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w KRS. Odnośnie okoliczności, że w dniu 1 czerwca 2011r. A. S. zrezygnował z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu, a w dniu 24 czerwca 2011r. zbył 100% udziałów w spółce organ wskazał, że ustalając okres podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez A. S. wzięty został pod uwagę cały zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy. Biorąc powyższe pod uwagę, brak było, zdaniem organu odwoławczego, podstaw do uchylenia decyzji dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2013r.

Na w/w decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia skargę wniósł A. S., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. W skardze zarzucił, iż w toku postępowania administracyjnego nieprawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy, czego skutkiem było wydanie nieprawidłowych rozstrzygnięć przez organy obu instancji. W toku postępowania przedłożono bowiem organowi bardzo istotne dowody, tj. m.in. umowę sprzedaży udziałów w spółce przez skarżącego oraz dowód z uchwały o powołaniu z dniem 1 czerwca 2011r. innego prezesa zarządu w związku z rezygnacją skarżącego z tego stanowiska. Organ nie wziął jednak pod uwagę tych dowodów przy podejmowaniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji stwierdził, że organy administracji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy w toku swojego postępowania nie rozważył bowiem podnoszonych w odwołaniu kwestii mających podstawowe znaczenie w sprawie, tj. kwestii własności przedmiotowej spółki z o.o. i pozycji w niej skarżącego, a oparł się wyłącznie na założeniach przyjętych przez organ I instancji. Sąd uznał, że organ II instancji naruszył art. 15 k.p.a., gdyż jego obowiązkiem było ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie kwestią podstawową było zbadanie, czy istotnie skarżący zbył 100% udziałów w spółce. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera konkretnego i przekonującego wyjaśnienia tej kwestii. Zdaniem Sądu, zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Sąd nakazał zatem, by w ponownym postępowaniu organ odwoławczy dokładnie wyjaśnił wskazane przez sąd kwestie mające istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a w każdym z tych przypadków także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647, zwanej dalej p.u.s.a.) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. i uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenia wyroku w zakresie naruszenia przez organ art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 15, 11 i 107 § 3 K.p.a. i błędne przyjęcie, że Prezes NFZ:

– prowadził postępowanie administracyjne i ustalił stan faktyczny z naruszeniem reguł proceduralnych przewidzianych w k.p.a. (art. 7, 77 § 1 i 15 k.p.a.) i nie zbadał, czy istotnie skarżący zbył 100% udziałów w spółce, a tym samym nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie rozpoznał odwołania zgodnie ze standardami dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, co skutkowało wadliwością decyzji,

– podczas gdy, ciężar obalenia domniemania prawnego z art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013r. poz. 1203 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o KRS) spoczywa na skarżącym (art. 234 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego, Dz. U. z 2014r. poz. 101 z późn. zm., zwanej dalej Kpc, podobnie wyrok SN z dnia 17 kwietnia 2008r., sygn. akt l CSK 500/07, LEX nr 393885), na organie nie spoczywał więc obowiązek ustalania czy istotnie skarżący zbył 100% udziałów w spółce w sytuacji, gdy wpis, iż skarżący jest jedynym wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego, a skarżący nie udowodnił, iż wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym nie jest zgodny ze stanem rzeczywistym.

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię (domyślnie) art. 234 w zw. z art. 6 Kpc i art. 17 ustawy o KRS i przyjęcie, że mimo iż ciężar dowodu przeciwnego domniemaniu wynikającemu z wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym ciąży na skarżącym, organ winien podejmować działania zmierzające do wzruszenia prawdziwości wpisu, a w związku z tym zarzucenie (domyślnie) organowi, że bezzasadnie zastosował art. 17 ust. 1 ustawy o KRS, pomimo nieudowodnienia przez skarżącego, że stan rzeczywisty nie jest zgodny z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz treści art. 14 ustawy o KRS.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została przez Sąd uwzględniona.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W pierwszej kolejności co do zasady podlegają rozpoznaniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Jednak w przedmiotowej sprawie, z uwagi na sposób i zakres sformułowanych zarzutów, nie odpowiadający w pełni wskazanym powyżej wymogom formalnym stawianym skardze kasacyjnej, zarzuty te należy rozpoznać łącznie.

Niezasadny jest podniesiony w punkcie I skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa procesowego, a to art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 1 § 1 p.u.s.a. określa właściwość sądów administracyjnych stanowiąc, że sprawują one wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej. Reguł postępowania sądowoadministracyjnego nie określa także art. 1 § 2 p.u.s.a., który przewiduje, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 1 § 1 i § 2 powołanej ustawy ustrojowej wyznaczają zatem jedynie ramy kontroli sądowej, nie określają natomiast reguł postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem te zawarte są w p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone w tym przepisie formy działania lub zaniechania administracji. Skarżący kasacyjnie organ nie sprecyzował, w czym upatruje naruszenia powyższego przepisu. Sąd może naruszyć art. 3 § 2 p.p.s.a. wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości. Nie może zaś mu uchybić dokonując tej kontroli, nawet gdy jej wynik nie odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności organów administracji publicznej mieszczącej sią w zakresie jego kognicji oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które miały w sprawie zastosowanie. Sam fakt rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny świadczy o tym, że nie doszło do naruszenia przedmiotowych przepisów. Sąd I instancji dokonał oceny zaskarżonej decyzji i zastosował środek przewidziany w ustawie, tzn. wydał wyrok. Tak zatem sformułowany zarzut skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadny.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, prawidłowo uznał Sąd I instancji, że nie wyjaśniono należycie stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy w toku swojego postępowania nie rozważył bowiem podniesionych przez skarżącego w odwołaniu kwestii mających podstawowe znaczenie w sprawie, tj. kwestii własności przedmiotowej spółki z o.o. i pozycji w niej skarżącego. Poprzestając wyłącznie na ustaleniach przyjętych przez organ I instancji, organ II instancji naruszył wynikającą z art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istotą jest obowiązek organu II instancji ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej oraz obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę aktualności, która nakazuje organom administracji rozstrzygać sprawę administracyjną według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania.

Trafnie uznał Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie istotnym elementem stanu faktycznego było to, czy istotnie skarżący zbył 100% udziałów w spółce. Była to okoliczność, która w bezpośredni sposób wpływała na treść rozstrzygnięcia, zależało ono bowiem od ustalenia, czy skarżący prowadził działalność gospodarczą, a przez to podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tego tytułu. Przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach przewiduje, że "obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej". Stosownie do art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Zgodnie z art. 13 pkt 4 u.s.u.s., od dnia 20 września 2008 r. obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672, z późn. zm., zwanej dalej "ustawą o swobodzie działalności"). Z art. 8 ust. 6 u.s.u.s. wynika, że za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się m.in. osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych oraz wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej. Obowiązek ubezpieczenia społecznego tych osób, a więc także ubezpieczenia zdrowotnego, dotyczy zatem czasu prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. Skoro zatem organ w toku rozpoznawania sprawy powziął wiadomość, że w dniu 24 czerwca 2011r. skarżący zbył 100% udziałów w spółce, winien był tę okoliczność uwzględnić przy ustalaniu okresu podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Prawidłowo uznał Sąd I instancji, że zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powoływała się na określone i ważne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, stanowiło uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera konkretnego i przekonującego wyjaśnienia tej kwestii, trafnie zatem także uznał Sąd I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze uznać zatem należy, że nie są zasadne zarzuty skarżącego kasacyjnie organu, że Sąd naruszył art. 7 i 77 §1 oraz art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ te przepisy w sprawie naruszył. Wbrew bowiem tym zarzutom, trafnie ocenił Sąd, że do naruszenia tych przepisów doszło i zasadnie z tego powodu uchylił zaskarżoną decyzję.

Niezasadnie zarzuca skarżący kasacyjnie organ, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 234 w zw. z art. 6 K.p.c. Sąd I instancji tych przepisów nie stosował, nie dokonywał ich wykładni, w ogóle się do nich w uzasadnieniu wyroku nie powołuje.

Prawidłowo wskazuje organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że stosownie do art. 17 ustawy o KRS domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Domniemanie to, wobec treści art. 234 Kpc, może zostać obalone, jednakże ciężar wykazania faktu, że dane wpisane do rejestru nie są zgodne ze stanem rzeczywistym, spoczywa na osobach, które z okoliczności tej wywodzą skutki prawne (art. 6 K.p.c). Nietrafnie jednak z powyższych zasad organ wysuwa wniosek, że w rozpoznawanej sprawie nie miał obowiązku uwzględnienia na etapie postępowania odwoławczego okoliczności wskazywanych przez skarżącego. Okoliczności te dotyczyły faktów mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Obalały one wskazywane przez organ domniemanie prawdziwości danych wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego. Jeżeli organ miał wątpliwości co do wiarygodności dowodów przedkładanych przez stronę, w szczególności dostrzegał konieczność uzupełnienia tych dowodów poprzez przedłożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii zamiast przedłożonej przez stronę kopii, winien był o tych wątpliwościach poinformować skarżącego, wzywając go o przedłożenie stosownych, wymaganych przez organ dokumentów. Należy też podkreślić, że o tych wątpliwościach co do wiarygodności przedłożonych przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego dokumentów wykazujących sprzedaż udziałów i rezygnację z funkcji prezesa zarządu, organ nie wspomniał w zaskarżonej decyzji. Pojawiły się one dopiero w skardze kasacyjnej.

Nie może też przynieść oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie skutku argument powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczący wynikającego z art. 168 w zw. z art. 166 § 2 ksh i art. 22 ustawy o KRS obowiązku złożenia wniosku o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego zmiany danych dotyczących jedynego wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. w terminie 7 dni od dnia zdarzenia. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, wobec organu administracyjnego prowadzącego postępowanie administracyjne i ustalającego w jego ramach stan faktyczny sprawy, nie ma zastosowania art. 14 ustawy o KRS, z którego wynika, że podmiot zobowiązany do złożenia wniosku do KRS nie może powoływać się wobec osób trzecich działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do Rejestru lub uległy wykreśleniu z Rejestru. Przepis ten konstruuje specyficzny instrument domniemania istnienia dobrej wiary w stosunkach cywilnoprawnych. Niezasadnie jednakże organ odnosi ten przepis do zasad prowadzenia przez organ postępowania administracyjnego. Wobec okoliczności zasygnalizowanych przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, organ nie miał podstaw do pozostawania w uzasadnionym przeświadczeniu o prawdziwości treści danych wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego. Skarżący mógł powoływać się wobec organu na dane nie wpisane do Rejestru, ich wpis do rejestru nie miał bowiem znaczenia konstytutywnego. Zasadnie zatem Sąd I instancji, stwierdzając wskazane powyżej naruszenia przez organ przepisów k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję, nakazując organowi, by w ponownym postępowaniu dokładnie wyjaśnił wskazane powyżej kwestie mające istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O koszach postępowania kasacyjnego orzeczono w puncie II sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.