Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 2/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 4 pkt 6a, art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 6, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: Art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 Art. 14 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Dorota Dąbek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi D. M.- "A" Spółka Jawna na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 października 2012r. nr [ ] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą A. i D. M. spółka jawna karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Organ I instancji podał, że w dniu 21 maja 2012 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa A. i D. M. spółka jawna z siedzibą w K. Zakres kontroli obejmował okres od 01.11.2011 r. do 30.04.2012 r. W celach kontrolnych pobrano dokumenty związane z dostępem do rynku przewozów drogowych, a kontrolą objęto wszystkich kierowców. Organ ustalił, że w okresie sześciu miesięcy przed rozpoczęciem kontroli ośmiu kierowców wykonywało przewozy na rzecz strony – siedmiu na podstawie umowy o pracę, a ósmym był przedsiębiorca wykonujący przewozy osobiście. Organ I instancji stwierdził, że podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu co stanowi naruszenie art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. L 102 z 11.4.2006, str. 1-14). Do kontroli nie okazano wykresówek lub dokumentów potwierdzających 1274 dni aktywności kierowców, zaś suma kar wyniosła 637.000 zł. Zgodnie jednak z treścią art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Odnosząc się natomiast do wyjaśnień przedsiębiorcy, że powodem nieokazania wymaganych dokumentów była kradzież, która miała miejsce w dniu 19 maja 2012 r., kiedy to z samochodu strony zabrano neseser zawierający m.in. tarcze tachografu wraz z kartami urlopowymi oraz środki płatnicze, organ I instancji podniósł, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek przechowywania dokumentów i ich właściwego zabezpieczenia. Strona decydując się zabrać ze sobą część dokumentów i pozostawić je w neseserze w samochodzie bez nadzoru na parkingu zwiększyła prawdopodobieństwo ich zniszczenia i utracenia. Zdaniem organu I instancji, zabieranie z biura przedsiębiorstwa wykresówek dwa dni przed rozpoczęciem kontroli i ewentualne przekazania ich osobie trzeciej, choćby rzeczywiście w celu ich uporządkowania, było działaniem niewłaściwym, zaś kradzież dokumentów pozostawionych w neseserze w pustym pojeździe było okolicznością możliwą do przewidzenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego A. i D. M. spółka jawna podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji w niej wyrażonym oraz z wysokością nałożonej kary. W szczególności, zdaniem strony odwołującej się, wbrew twierdzeniom organu, nie można było przewidzieć, że ktoś włamie się do samochodu i ukradnie wykresówki oraz zaświadczenia za dni wolne. Zdaniem odwołującej się, organ I instancji nie zastosował się do art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż okoliczności i dowody wyraźnie wskazują, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Odwołująca się Spółka zarzuciła również organowi I instancji naruszenie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż w wyniku przeprowadzonego postępowania organ stwierdził tylko jedno naruszenie, a więc powinien był nałożyć karę w maksymalnej wysokości 10.000 zł, a nie 15.000 zł. Odwołująca się uważa ponadto, że organ I instancji wydał swoją decyzję z naruszeniem terminów określonych w art. 35 i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 4 czerwca 2012 r., a zakończono 25 czerwca 2012 r. Natomiast decyzja została wprawdzie wydana [...] 2012 r., ale wysłano ją dopiero 29 sierpnia 2012 r. Zdaniem Spółki, oznacza to, że organ I instancji spóźnił się z wydaniem decyzji, a następnie ją "antydatował" po to, aby zmieścić się w terminie dwóch miesięcy przewidzianym na zakończenie postępowania. Ponadto odwołująca się Spółka zarzuciła, że także pouczenie o możliwości wniesienia odwołania nie było zbyt precyzyjne, gdyż nie zawierało dokładnego oznaczenia organu, który wydał tą decyzję oraz organu, do którego należy wnieść odwołanie (w szczególności nie podano adresu organu II instancji). W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia 29 października 2012 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. z późn. zm.), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r. Nr [...]. Organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Organ odwoławczy wskazał, że konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą w wysokości 500 złotych za każdy dzień sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego organ II instancji ustalił, że strona nie okazała do kontroli wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za łączny okres 1274 dni. Za powyższe naruszenia powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości sumy kar przewidzianych za każdy z 1274 dni, tj. kwota 637.000 zł (1274 x 500 zł). Z uwagi jednak na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną za stwierdzone w toku kontroli naruszenia ograniczono do kwoty 15.000 zł. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania przez organ I instancji art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy stwierdził, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy więc tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Organ II instancji wskazał, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego a następnie jego właściwa kontrola, a także właściwa dokumentacja czasu prowadzenia pojazdu, odebrania wymaganych przerw i odpoczynków przez kierowcę, jak i jej odpowiednie zabezpieczenie. Zdaniem organu odwoławczego, każda sytuacja powodująca niemożność weryfikacji czasu pracy kierowcy przez kontrolującego inspektora jest zjawiskiem niepożądanym i mającym realny wpływ na bezpieczeństwo na drogach. Inspektor wykonujący czynności kontrolne musi mieć bowiem możliwość zbadania czasu jazdy, odbierania wymaganych przerw i odpoczynków przez kierowcę. Organ II instancji podkreślił, że przedsiębiorca ma bezwzględny obowiązek przechowywania dokumentacji czasu pracy zatrudnianych przez siebie kierowców, a jeżeli nie zastosuje się do wymogów wprowadzonych przez ustawodawcę musi liczyć się z konsekwencją w postaci nałożenia na niego kary pieniężnej. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle unormowania dotyczącego możności umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego z powodu braku wpływu na powstanie naruszenia, czy też braku możności przewidzenia jego zaistnienia zawartego w ustawie o transporcie drogowym okoliczność, że kradzież dokumentów została zgłoszona organom ścigania, nie ma jakiegokolwiek istotnego wpływu na wynik niniejszego postępowania, gdyż to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek starannego przechowywania dokumentów. W ocenie organu II instancji, nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że do kradzieży doszło w dniu 19 maja 2012 r., a wiec osiem dni po odebraniu przez stronę zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło na skutek niewłaściwego przechowywania tarcz tachografu. Organ odwoławczy stwierdził, że zdarzeń losowych typu powódź, pożar, czy kradzież z włamaniem, itp. nie można wprawdzie przewidzieć, ale można poczynić odpowiednie kroki, aby zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia, tym bardziej, jeśli mamy do czynienia z przedsiębiorcą, od którego można wymagać należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej. W ocenie organu II instancji, strona w niniejszej sprawie nie wykazała okoliczności wyłączających możliwość ukarania jej za stwierdzone w toku postępowania kontrolnego naruszenia. Wskazać należy bowiem, że przechowywanie tak istotnej dokumentacji, jak ta dotycząca czasu pracy zatrudnionych kierowców w pojeździe w tak olbrzymim rozmiarze (dotyczącej 1274 dni) z pewnością nie nosi znamion dochowania wszelkiej niezbędnej staranności w jej zabezpieczeniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji słusznie nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł. W toku przedmiotowej kontroli stwierdzono bowiem naruszenia w postaci nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w 1247 przypadkach. Każdy z tych przypadków stanowi odrębny przykład naruszenia Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i sankcjonowany jest odrębną karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień. Z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ograniczono karę pieniężną nałożoną na stronę postępowania do 15.000 zł. Mając powyższe na uwadze organ II instancji stwierdził, że brak żądanych dokumentów spowodowany był niewłaściwą organizacją pracy przedsiębiorstwa (przechowywanie tarcz tachografu za okres obejmujący 1274 dni w pojeździe i dopuszczenie przez to do ich utraty) co musiało skutkować nałożeniem kary w wysokości przewidzianej w powołanych przepisach. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, że - jak wynika jednak z akt sprawy - organ I instancji nie dysponował zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania administracyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r. Nr [...] i oczekiwał na nie, aby nie narazić się na zarzut braku poinformowania strony o tym fakcie i umożliwienia jej czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem organu II instancji, powyższe wynika z faktu, że organ złożył do "Poczty Polskiej" S.A. reklamację celem ustalenia daty doręczenia powyższej przesyłki.

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego A. i D. M. spółka jawna wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła te same zarzuty i argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodała również, że art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym nakazuje organom kontrolnym wnikliwe zbadanie okoliczności i dowodów naruszenia przepisów oraz właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Ustawodawca wyraźnie wskazał więc obowiązek sprawdzenia, czy podmiot miał wpływ na powstanie naruszeń. Zdaniem skarżącej Spółki, zarówno organ I, jak i II instancji jedynie nałożyły karę finansową nie stosując się do powyższych przepisów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo organ stwierdził, że strona skarżąca nie wskazała w niniejszej sprawie dowodów pozwalających na wyłączenie możliwości ukarania za stwierdzone naruszenia prawa. Zdaniem organu, zdarzenie w postaci kradzieży nie jest samoistną przesłanką wyłączającą odpowiedzialność, gdyż można powziąć środki zmniejszające ryzyko kradzieży wykresówek. W ocenie organu, interpretacja art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zaprezentowana przez stronę skarżącą jest błędna. W toku postępowania nie stwierdzono bowiem jednego naruszenia prawa, ale wiele naruszeń jednorodzajowych. Tym samym zdaniem organu, suma kar pieniężnych nie może przekroczyć 15.000 zł, a nie jak sugeruje strona skarżąca 10.000 zł. W opinii organu II instancji, bez znaczenia jest również ewentualne naruszenie terminu oznaczonego w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jego przekroczenie nie powoduje bowiem w żadnym wypadku, że orzeczenie jest wadliwe. Mając powyższe na względzie, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że organy dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego i kara pieniężna za powyższe naruszenia została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – skarga przedsiębiorcy prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą A. i D. M. spółka jawna jest całkowicie nieuzasadniona.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że stan faktyczny sprawy jest niesporny w zakresie, w jakim organy na podstawie kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą pod nazwą A. i D. M. spółka jawna stwierdziły nieokazanie 1274 wykreskówek lub zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdów za kontrolowane okresy.

Istotnym w sprawie jest – zdaniem Sądu – ustalenie, czy twierdzenia strony skarżącej i przedstawione przez nią dowody upoważniają organy administracyjne do stwierdzenia, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć powodując umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej – jak chce tego skarżąca, czy też takie zdarzenia i okoliczności nie nastąpiły, jak stwierdzają to organy administracyjne obu instancji.

Nadto spornym w sprawie jest wysokość nałożonej kary, albowiem strona skarżąca uważa, że nastąpiło 1 naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, co – zdaniem strony skarżącej - uzasadnia nałożenie kary w maksymalnej kwocie 10.000 zł, a nie 1274 naruszenia, jak wskazują to organy obu instancji ustalając sumę kar za każde naruszenie w wysokości 637.000 zł i nakładając karę w wysokości 15.000 zł.

Należy zwrócić uwagę na to, że podstawą prawną kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), która w art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 6 stanowi:

"Art. 92a. 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

(...)

3. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

(...)

6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy."

Z uwagi na zawarte w art. 92a ust. 1 sformułowanie "przewóz drogowy" Sąd przytacza pojęcie "przewozu drogowego", które określone jest w art. 4 pkt 6a omawianej ustawy o transporcie drogowym:

"Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

6a) przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006";"

Z kolei, zgodnie z art. 14 ust. 2 wymienionego w art. 4 pkt 6a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.:

"Art. 14. 2. Przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych."

Z niekwestionowanego stanu faktycznego wskazującego na nieokazanie 1274 wykreskówek (lub zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdów za kontrolowane okresy) i przytoczonych wyżej przepisów wynika, że nieokazanie lub niedoręczenie organowi uprawnionemu do kontroli powyższych dokumentów nakłada na organ administracyjny obowiązek nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku nr 3 do ustawy pod poz. 6.3.7., który stanowi:

|Lp. | Wyszczególnienie naruszeń | Wysokość kary pieniężnej |

| | |w złotych |

|1 | 2 | 3 |

|6. | NARUSZENIE PRZEPISÓW O STOSOWANIU URZĄDZEŃ REJESTRUJĄCYCH LUB CYFROWYCH URZĄDZEŃ REJESTRUJĄCYCH SAMOCZYNNIE PRĘDKOŚĆ JAZDY, |

| |CZAS JAZDY I POSTOJU |

|6.3.7. | Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu | 500 |

| |cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień | |

Z przytoczonych powyżej przepisów jasno wynika więc, że mają rację organy obu instancji, które stwierdzając brak niekwestionowanej ilości 1274 wykreskówek danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych 1274 dniach nałożyły karę po 500 zł za każdy dzień, co stanowi sumę kar w wysokości 637.000 zł i z uwagi na stwierdzoną i niekwestionowaną przez stronę skarżącą liczbę zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców (średnio do 10) w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli ograniczyły wymierzoną karę do kwoty 15.000 zł.

Przechodząc do istoty sprawy, a więc do ustalenia czy twierdzenia strony skarżącej i przedstawione przez nią dowody upoważniają organy administracyjne do stwierdzenia, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć powodując umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej – jak chce tego skarżąca, czy też takie zdarzenia i okoliczności nie nastąpiły, jak stwierdzają to organy administracyjne obu instancji, Sąd zauważa, że ze znajdującego się w aktach (k. 274) postanowienia o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw Komisariatu Policji wynika, że umorzono dochodzenie w sprawie przywłaszczenia w dniu 19.05.2012 r. w miejscowości K z niezabezpieczonego pojazdu marki Suzuki [...] nesesera z zawartością m.in. kart urlopowych pracowników i tarcz tachografu od pojazdów należących do przedsiębiorstwa z powodu niewykrycia sprawcy. Dokument ten nie przesądza tego, że faktycznie nastąpiła kradzież dokumentów przedsiębiorstwa przez osoby trzecie, tym bardziej, że na kradzież takich dokumentów wskazuje sama strona zainteresowana rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. Nawet gdyby przyjąć, że faktycznie nastąpiła kradzież takich dokumentów, które miały znajdować się w neseserze, to z przedstawionego w sprawie dokumentu wynika, że dokumentacja czasu pracy kierowców została pozostawiona poza przedsiębiorstwem, w niezabezpieczonym pojeździe, bez żadnego nadzoru, co świadczy nie tylko o niezachowaniu zwykłej staranności w przechowywaniu dokumentów, do czego skarżąca była zobowiązana, ale wręcz o lekceważeniu obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Słusznie więc, zdaniem Sądu, organy administracyjne uznały - przyjmując, że wykreskówki czy zaświadczenia istniały – że przechowywanie dokumentów w opisanych przez stronę skarżącą warunkach świadczy o niedochowaniu przez nią należytej staranności w tym zakresie.

Sąd zwraca uwagę na treść art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zastosowania których w niniejszej sprawie domaga się strona skarżąca:

"Art. 92b. 1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Art. 92c. 1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ."

Strona skarżąca nie skonkretyzowała zarzutów, a wskazując na przytoczone wyżej przepisy argumentowała jedynie, że powstałe naruszenia – brak dokumentacji dotyczącej czasu pracy kierowców w 1274 dniach – powstały wskutek zdarzeń i okoliczności (kradzieży dokumentów z pozostawionego na parkingu pojazdu), których nie mogła przewidzieć, o czym stanowi art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Sąd podkreśla więc, że mają rację organy obu instancji wskazując, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przytoczonych wyżej przepisów, w szczególności art. . 92c ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, albowiem pozostawienie w samochodzie, bez szczególnego nadzoru, dokumentacji dotyczącej czasu pracy kierowców świadczy nie tylko o nie zachowaniu przez przedsiębiorcę należytej staranności w przechowywaniu dokumentacji, ale wręcz o lekkomyślności przedsiębiorcy, a więc o działaniu zawinionym.

Sąd zauważa, że przy braku dokumentacji dotyczącej czasu pracy kierowców przedsiębiorcy często wskazują na takie zdarzenia jak kradzież dokumentacji, które – ich zdaniem – powodują przyjęcie, ze zdarzeń tych nie mogli przewidzieć. Świadczy o tym m.in. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawarte w wyroku z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 891/11 (opubl. LEX nr 1152405), w którym Sąd ten stwierdził: "Przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L Nr 370, s.8) nie wskazują wyraźnie sposobu przechowywania wykresówek i wydruków. Wprowadzają one jedynie ogólny obowiązek zabezpieczenia dokumentów Ustawodawca nie ingeruje w przyjęte formy zabezpieczenia, ale z uwagi na obowiązującą w u.t.d. sankcję w postaci kary pieniężnej za brak dokumentów, przedsiębiorca powinien zachować szczególną staranność w bezpiecznym przechowywaniu dokumentów. Nie można uznać, że pozostanie dokumentów bez opieki w pojeździe na parkingu spełnia kryteria należytego zabezpieczenia dokumentów."

Sąd zauważa, że istotnie można dopatrzyć się naruszenia przez organy art. 35 i 36 k.p.a., jednakże naruszenie tych przepisów nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że organy administracyjne obu instancji prawidłowo zastosowały i zinterpretowały obowiązujące przepisy prawa, a w związku z tym, na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.