Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 804/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.), , , , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. "[...]" S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Pracy, Rozwoju i Technologii decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] SA (dalej: "[...]"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Miasto [...] własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] o pow. [...] ha, z obrębu [...], zajętej pod drogę publiczną (powiatową), tj. ul. [...].

Decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej.

Położona w [...] ulica [...] (do października 1990 r. ul. [...]) na dzień 31 grudnia 1998 r. miała status drogi publicznej – krajowej, do której to kategorii zaliczona została rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, [...] katowickim [...] (Dz. U. Nr 30, poz. 151). Z dniem 1 stycznia 1999 r., stosownie do art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872), jako nie wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 60, poz. 1071), stała się ona drogą powiatową. Część tej drogi, wedle ustaleń organów, zlokalizowana miała być na nieruchomości objętej księga wieczystą nr [...], stanowiącej działkę ew. nr [...] o pow. [...] m2, co potwierdzało m.in. opracowanie geodezyjne dotyczące stanu prawnego drogi, sporządzone przez geodetę uprawnionego E. S. według stanu na [...] grudnia 1998 r. Na dzień 31 grudnia 1998 r. współwłaścicielami tej nieruchomości byli małżonkowie S. i Z. W.. Po zniesieniu współwłasności na podstawie umowy z [...] grudnia 1999 r., jedynym właścicielem nieruchomości pozostał Z. W., którym aktem notarialnym z [...] kwietnia 2004 r. rep. A nr [...] zbył ją (wraz z sąsiadując z nią działką nr [...]) na rzecz [...].

Postępowanie o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości zajętej pod drogę wszczęte zostało na wniosek Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w [...] z [...] czerwca 2000 r.

W następstwie przeprowadzonego w tym przedmiocie postępowania, Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2017 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] lutego 2021 r., działając na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przez Miasto [...] (miasto prawach powiatu), jako zajętej pod drogę publiczną. Decyzja Wojewody [...] była przy tym kolejnym wydanym w tej sprawie rozstrzygnięciem, po uprzednim uchyleniu przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju jego decyzji z [...] lutego 2013 r. i skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Odwołując się do treści art. 73 powołanej ustawy, organy wywodziły, że przesłanki opisane w tym przepisie zostały spełnione. Nieruchomość była bowiem zajęta drogą publiczną, nie stanowiła na 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządowej i pozostawała wówczas we władaniu publicznoprawnym. W zakresie przestrzennych granic zajęcia jej drogą, Minister powoływał się na dowód w postaci mapy własnościowej ul. [...], sporządzonej [...] września 1998 r. przez uprawnionego geodetę E. S., wraz ze stanem prawnym tej drogi, ustalonym przez geodetę na dzień [...] grudnia 1998 r. Ponadto wskazywał na dowód z oględzin nieruchomości (dokumentowany protokołem z [...] czerwca 2012 r.), gdzie byli właściciele ( S. W. i Z. W.) potwierdzić mieli, że w dacie [...] grudnia 1998 r. działka nr [...] stanowiła chodnik. W ocenie organu dokumenty te oceniane łącznie jednoznacznie wskazują, że nieruchomość w ww. dacie znajdowała się w pasie drogowym. Oceny tej nie mogła zmienić załączona do odwołania [...] kopia mapy, gdyż nie zawiera adnotacji (sporządzonej przez geodetę uprawnionego) potwierdzającej, że odtworzą stan na [...] grudnia 1998 r. W odniesieniu natomiast do publicznoprawnego władania nieruchomością Minister powołał się na dane z metryki drogi, sporządzonej [...] czerwca 1987 r., z której wynikało , że ulica [...] (późniejsza ul. [...]) była oświetlona, posiadała przewody kanalizacyjne, wodociągowe, gazowe, elektryczne i telekomunikacyjne, a w 1987 r. dokonano remontu chodników. Wskazywał nadto na umowę z [...] lipca 1998 r. nr [...] dotyczącą letniego i Zimowego oczyszczania ulic i placów na terenie [...] wraz z harmonogramem mechanicznego oczyszczenia ulic rejon [...], w którym w pozycji [...] ujęta jest ul. [...].

Na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii [...] SA wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

1.art.73 ustawy z 13 października 1998 r., poprzez niezasadne uznanie i przyjęcie, iż zaistniały przesłanki do nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Miasto na prawach powiatu [...] własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną na ul. [...] położonej w jednostce ewidencyjnej gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha, podczas gdy nieruchomość nie była zajęta pod drogę publiczną i nie pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, jak i jednostek samorządu terytorialnego;

2. art. 7, 75 oraz art. 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy, oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym oraz brak podjęcia czynności zmierzających do rzetelnego ustalenia stanu sprawy tj. ustalenia, czy w dniu 1 stycznia 1999 r. nieruchomość położona w jednostce ewidencyjnej gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha była zajęta pod drogę publiczną i nie pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, jak i jednostek samorządu terytorialnego;

3. art. 15 w zw. z art. 138 k.p.a., tj. zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ II instancji zobowiązany jest rozpoznać w całości sprawę, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i co do zasady wydać decyzję merytoryczną, podczas gdy organ II instancji poprzestał jedynie na zaakceptowaniu stanowiska organu I instancji, bez należytego odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co miało wpływ na brzmienie decyzji organu II instancji.

Zarzucał jej nadto, że jest obarczona wadą nieważności, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, poprzez pominięcie dokumentacji już znajdującej się w posiadaniu organu.

Wobec zaś tak sformułowanych zarzutów, rozwiniętych w motywach skargi [...] wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, względnie jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W oparciu o art. 106 § 3 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." w zw. z art. 233 § 1 k.c. skarżący wnioskował także o dopuszczenie dowodu z:

-akt administracyjnych sprawy [...] prowadzonej przed Wojewodą [...] w zakresie realizacji inwestycji drogi krajowej nr [...] od węzła [...] z [...] do budowanego węzła z ul. [...], w szczególności z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego P. T. na okoliczność stanu nieruchomości;

- wyciągu z aktu notarialnego rep. A nr [...] na okoliczność stanu nieruchomości i władztwa nad nią;

- opinii biegłego geodety w celu oceny stanu faktycznego w zakresie stanu nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] na dzień 1 stycznia 1999 r. w związku z zarzutami w zakresie braku jej zajęcia pod drogę publiczną oraz sprzecznymi ustaleniami organu w sprawie nr [...], prowadzonej przez Wojewodę [...].

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga jest niezasadna.

Na wstępie, wyjaśnić należy, że wniosek o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze został przez sąd oddalony. Z jednej strony bowiem część dokumentów, z których miały być one przeprowadzone znajduje się w aktach sprawy (jak akt notarialny nr [...]). Te zaś – stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a - są podstawą wyrokowania sądu. Nie ma zatem potrzeby prowadzenia z nich "dodatkowego" dowodu na okoliczność, którą skarżący uznaje za istotną. Pozostałe zaś, jak operat szacunkowy sporządzony na potrzeby postępowania odszkodowawczego dochodzonego w trybie specustawy drogowej, czy też całość akt z postępowania dotyczącego wydania [...] lutego 2016 r. w trybie tej ustawy przez Wojewodę [...] decyzji nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej w obszarze m.in. spornej nieruchomości, w żaden sposób nie mogą determinować oceny okoliczność relewantnych w sprawie dotyczącej regulacji stanu prawnego tej nieruchomości na zasadach określonych w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. W konsekwencji nie można uznać by były to dowody, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., tj. takie, które mogłyby się przyczynić do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do poprawności zrekonstruowanego przez organy stanu faktycznego sprawy. Z kolei powołanie na etapie postępowania sądowego biegłego, wykracza poza wyznaczone tym przepisem granice dopuszczalnego uzupełniającego postępowania dowodowego.

W myśl stanowiącego materialnoprawna podstawę zaskarżonej decyzji art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne,

z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, powołany przepis określa trzy przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa

z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Są to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., władanie nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje to, że ul. [...] w [...] stanowi drogę publiczną (pierwotnie krajową, a od 1 stycznia 1999 r. powiatową), oraz że taki status miała ona od 1986 r. Nie jest również sporne, że działka nr [...] z obrębu [...], na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność osób fizycznych. Okoliczności te nie budzą również wątpliwości Sądu i znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w aktach sprawy dokumentach.

Istotą sporu jest natomiast to, czy w dniu 31 grudnia 1998 r. owa droga posadowiona były na ww. działce, a ta znajdowała się wówczas w faktycznym władaniu jednostki samorządu terytorialnego. Skarżąca kwestionuje bowiem stanowisko organu o lokalizacji pasa drogowego wymienionej ulicy w granicach działki, a to wobec braku na niej elementów infrastruktury technicznej drogowej - co wynikać ma jej zdaniem z treści wspomnianego na wstępie operatu szacunkowego. Wskazuje nadto na brak dostatecznego udokumentowania publicznoprawnego władania nieruchomością, w tym niewykazania tytułu prawnego tego władania.

Wyjaśnić zatem należy, że przestrzenne granice zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, do których odnosi się art. 73 ust. 1 powołanej ustawy determinuje stan faktyczny istniejący na gruncie, a więc sposób jego zagospodarowania pozwalający na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r., przywoływanej dalej jako: "u.d.p." Pasem drogi jest zaś zgodnie z tym przepisem wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Zważyć przy tym należy, że w świetle ww. przepisu analogicznie jak "pas drogi" zdefiniowane zostało pojęcie "droga".

W rozpoznawanej sprawie dokumentem obrazującym stan zajęcia nieruchomości drogą publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. jest sporządzona przez geodetę uprawnionego E. S. w dniu [...] września 1998 r. mapa własnościowa w skali 1:500, złączona do opracowania geodezyjnego stanu prawnego drogi sporządzonego przez tego samego geodetę według stanu na [...] grudnia 1998 r. Z treści tych dokumentów wynika, że działka nr [...] w całości zlokalizowana była w obszarze pasa drogowego ul. [...]. Dokument ów został sporządzony przez osobę legitymującą się specjalistyczną wiedzą w zakresie geodezji i brak jest jakichkolwiek przesłanek uzasadniających podważenie wiarygodności przedstawionych w nim danych. Wynika zaś z nich, że ww. działka zagospodarowana była pod pas zieleni ochronnej przylegający bezpośrednio do betonowego ciągu pieszego, który z kolei graniczył z pasem jezdnym wymienionej ulicy. Treść tej mapy koresponduje z treścią szkicu przebiegu drogi załączonym do metryki drogi (sporządzonej [...] czerwca 1987 r.), która z kolei, w części opisowej również jako elementy drogi wymienia znajdujące się w pasie chodnikowym zieleńce, w tym drzewa. Co przy tym znamienne, na taki właśnie sposób zagospodarowania działki nr [...] w roku 1998 wskazują jej byli właściciele, co znalazło odzwierciedlenie w treści podpisanego przez nich protokołu z oględzin nieruchomości dokonanych [...] czerwca 2012 r., gdzie podano, że na "działce posadowione było i jest drzewo lipa oraz wąski pas trawiastego pobocza". Skoro zaś pasem drogi, w świetle definicji zawartej w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.p., jest nie tylko "wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych" ale również znajdujące się w jego ciągu, w wydzielonych pasach terenu "drzewa i krzewy", tworzące strefę ochronną drogi, to sam brak zlokalizowania w obszarze działki nr [...] obiektów infrastruktury technicznej – akcentowany przez skarżącą spółkę tak w odwołaniu jak i skardze - nie powoduje, że jej teren do owego pasa nie przynależy. Uwzględniając zatem całokształt zgromadzonych w sprawie dowodów, ocenianych we wzajemnej łączności, zasadnie organy wyprowadziły konkluzje, że kwestia zajętości nieruchomości drogą publiczną została wykazana. Choć błędnie wskazywały na posadowienie w jej obszarze "chodnika", zamiast "pasa chodnikowego", którego elementem (posadowionym na gruncie działki nr [...] był jedynie tzw. zieleniec). Skarżąca zaś poza ogólnie sformułowanym zarzutem niepoczynienia przez organy szczegółowych ustaleń co do elementów infrastruktury drogowej istniejących na nieruchomości w dacie 31 grudnia 1998 r., sama nie wykazuje by sposób zagospodarowania nieruchomości przedstawiał się odmiennie, niż wynika to z przywołanych wyżej dowodów i by było to tego rodzaju zagospodarowanie, które wykluczałoby możliwość uznania działki za część pasa drogowego. Na marginesie warto w tym miejscu zauważyć, że także w treści aktu notarialnego [...] kwietnia 2004 r., na mocy którego spółka [...] nabyła przedmiotową nieruchomość, zawarto informację wskazującą, że stanowi ona drogę (vide § 1 pkt 3 lit. c ww. aktu).

Trafne jest również stanowisko organów, że w sprawie spełniona została ostatnia z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., dotycząca władania gruntem przez jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Dla jej stwierdzenia istotne jest bowiem jedynie to by jednostka ta wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami i.t.p., a nie posiadała nieruchomość w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Taką wykładnię użytego w ww. przepisie zwrotu normatywnego "pozostające we władaniu" konsekwentnie akceptuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 21.08.2002 r. sygn. akt I SA 1441/00 Lex nr 137831; wyrok WSA w Warszawie z 22.05.2006 r. sygn. akt I SA/Wa 375/09, Lex nr 563402). Przy czym w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizacji czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego wygrodzenie – co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Podkreślić jednocześnie należy, że zarząd administracji drogowej (trwały zarząd) gruntami zlokalizowanymi w pasie drogowym drogi publicznej powstaje z mocy prawa. Tym samym nie jest wymagane w tym zakresie formalne jago ustanowienie w sposób przewidziany w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Podstawę prawną jego nabycia przez gminną jednostkę administracji drogowej stanowi art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy 2 u.d.p. w zw. z art. 1 pkt 28 stawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 34, poz. 198). Mając z kolei na uwadze, że to na zarządcy drogi publicznej z mocy samej ustawy ciąży obwiązek podejmowania działań związanych z prawidłowym utrzymywaniem dróg (por. art. 23 ust. 6 u.d.p.), których finansowanie - w przypadku dróg gminnych i lokalnych miejskich - odbywało się z budżetu gminy (art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych – Dz.U. Nr 123, poz. 780), sam brak zachowania dokumentacji odzwierciedlającej zakres tych prac dokonanych w obszarze konkretnej działki nie jest okolicznością, z której można skutecznie wyprowadzić wniosek, że tego rodzaju działań zarządca drogi na niej nie podejmował. Jeśli przy tym w realiach rozpoznawanej sprawy potwierdzenie ich wykonywania znajduje wzmocnienie w zawartej [...] lipca 1998 r. pomiędzy Miastem [...] a Miejskim Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej w [...] umowie na wykonywanie prac związanych z letnim i zimowym oczyszczaniem ulic, którą to umową objęto również ul. [...], to publicznoprawnego nimi władania na ww. datę wykluczyć nie sposób.

Oceny spełnienia przesłanek zajętości i publicznoprawnego władania gruntem ww. działki na dzień 31 grudnia 1998 r., nie może zmienić fakt objęcia jej wydaną kilkanaście lat później decyzją zezwalającą na realizację w jej obszarze nowej inwestycji drogowej (decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2016 r. nr [...]). Stąd także zbędne było sięganie przy podejmowaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia do akt sprawy nią zakończonej. Wobec czego brak dołączenia kompletnych akt z tego postepowania (opartego skądinąd na odrębnych unormowaniach prawnych) nie powoduje, że w sprawie niniejszej doszło – jak twierdzi skarżąca – do naruszenia zasad ogólnych procedury administracyjnej, a tym bardziej do naruszenia ich w sposób rażący co ewentualnie mogłoby być rozpatrywane pod kątem zaistnienia kwalifikowanej wady prawnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skoro zatem przedmiotowa działka, stanowiąc w dniu 31 grudnia 1998 r. własność osób fizycznych, zajęta była drogą publiczną – krajową (która z dniem 1 stycznia 1999 r. uzyskała kategorię drogi powiatowej) i pozostawała wówczas we władaniu publicznoprawnym, to stosownie do art. 73 ust. 1 powołanej ustawy stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością powiatu, na terenie którego jest położona – w tym przypadku miasta na prawach [...], o czym deklaratoryjnie orzekł Wojewoda [...]. Utrzymując zatem tej treści rozstrzygnięcie w mocy, Minister Rozwoju, Pracy i Technologii nie naruszył ww. przepisu, co czyni podniesiony w tym aspekcie zarzut chybionym.

W toku rozpoznawania i rozstrzygania sprawy nie doszło również w ocenie Sądu do istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Stan faktyczny sprawy został bowiem, wbrew temu co sugeruje skarżąca, wyjaśniony zgodnie z uregulowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej w sposób umożliwiający zastosowanie norm prawa materialnego. Dowody służące jego zrekonstruowaniu, zostały zgromadzone w aktach, są one z punktu widzenia celu postępowania wystarczające, a wyprowadzone na ich podstawie konkluzje nie noszą cech dowolności. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przez Ministra przepisów art. 7, 75, 77 oraz art. 80 k.p.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.

To natomiast, że Minister nie w pełni ustosunkował się do zarzutów odwołania – koncentrujących się na wykazaniu braku zajętości nieruchomości drogą, a to wobec braku zlokalizowania w jej granicach urządzeń infrastruktury technicznej drogi – jakkolwiek z punktu widzenia realizacji zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) i standardu sporządzania uzasadnienia decyzji wyznaczonego treścią art. 107 § 3 k.p.a., można ocenić krytycznie, jednakże uchybienie w tym zakresie przepisom procedury administracyjnej, nie miało i nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Powielenie z kolei argumentacji podnoszonej przez organ pierwszej instancji, w sytuacji podzielenia oceny konsekwencji prawnych wynikających z zastosowania norm prawa materialnego w ustalonym przez ów organ stanie faktycznym, nie może być automatycznie utożsamiane jako uchylenie się organu odwoławczego od samodzielnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i naruszenia w ten sposób zasady instancyjności postępowania.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).