Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 546/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OSK 546 / 07 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bd 1016/06 w zakresie odrzucenia skargi Skarbu Państwa – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 15 grudnia 2005 r. nr WSiR LW IV/6030/71/2005 w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie z urządzeń melioracyjnych postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę Skarbu Państwa – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy wniesioną na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 15 grudnia 2005 r.

W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarga wniesiona pismem z dnia 26 stycznia 2006 r. przez Skarb Państwa – Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy podpisana została przez Zastępcę Dyrektora Oddziału Z. G. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego, skarżący przedstawił pełnomocnictwo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, upoważniające W. D. – Dyrektora Oddziału w Bydgoszczy "do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad związanych z działalnością Oddziału w Bydgoszczy zgodnie ze statutem i regulaminem organizacyjnym" wraz z prawem ustanawiania dalszych pełnomocnictw w ramach udzielonego pełnomocnictwa. Jednocześnie z wymienionym pełnomocnictwem nadesłano drugie – upoważniające Z-cę Dyrektora Oddziału – Z. G. "do reprezentowania" tegoż Oddziału.

Ponownie wezwany, pełnomocnik do przedłożenia pełnomocnictwa do działania przed sądem powołał się na przedłożone już pełnomocnictwa, wskazując, że Zastępca Dyrektora Oddziału "reprezentuje jednostkę jako strona zgodnie z art. 34 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie jako pełnomocnik procesowy jednostki".

W opinii Sądu I instancji nie można uznać za stronę niniejszego postępowania Zastępcy Dyrektora Oddziału wspomnianej jednostki występującej w sprawie za Skarb Państwa albowiem z § 3 ust. 3 Statutu GDDKiA (stanowiącego załącznik do Zarządzenia Ministra Infrastruktury nr 5 z dnia 29 marca 2002 r. – Dz. Urz. Ministra Infrastruktury z 2002 r. Nr 3 poz. 8 ze zm.) wynika, że dyrektor oddziału terenowego kieruje oddziałem jako jednoosobowy organ, natomiast zastępcy dyrektora są jedynie podległymi mu pracownikami. W konsekwencji uznanie Zastępcy Dyrektora Oddziału w Bydgoszczy jako działającą osobiście stronę postępowania w rozumieniu art. 34 p.p.s.a. jest błędne ponieważ może on być jedynie pełnomocnikiem strony skarżącej tj. Dyrektora jednostki terenowej GDDKiA w Bydgoszczy.

Ponadto nadesłane dla Z. G. pełnomocnictwo nie spełnia wymogów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., a w szczególności nie określa zakresu pełnomocnictwa oraz nie wskazuje czy dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego poprzez wskazanie sygnatury sprawy bądź jej przedmiotu.

Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Skarb Państwa – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy, opierając ją na zarzucie naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi z uwagi na wniesienie skargi przez osobę nieuprawnioną – Zastępcę Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Bydgoszczy, podczas gdy z załączonych do sprawy dokumentów wynika, że w/w osoba podpisująca skargę mogła dokonać tej czynności jako strona w rozumieniu art. 34 p.p.s.a.

Wskazując na powyższy zarzut kasacji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadniając powyższy zarzut strona skarżąca stwierdziła, iż uzupełniła skargę w zakreślonym przez Sąd terminie, a wobec tego odrzucenie jej w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna w zakresie dotyczącym braku przesłanek do wydania orzeczenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do wywodów kasacji stwierdzić trzeba, iż uzasadnienia części zarzutu kasacji w zakresie dotyczącym upoważnienia zastępcy dyrektora oddziału do występowania w sprawie jako strony, a nie w oparciu o udzielone mu pełnomocnictwo nie można podzielić. Nie ma wątpliwości, że w przypadku omawianej sprawy stroną skarżącą jako podmiot praw i obowiązków dotyczących mienia państwowego jest Skarb Państwa, sprawujący nad nim zarząd poprzez swoją jednostkę organizacyjną tj. – Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Bydgoszczy. W myśl art. 18a ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może upoważnić pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do załatwiania określonych spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie. Powyższa regulacja w zestawieniu z treścią skargi czyni nieuzasadnionym wywody kasacji dotyczące interpretacji art. 34 p.p.s.a. w odniesieniu do skargi wniesionej w przedmiotowej sprawie.

Przedstawiony wyżej brak zasadności części zarzutu skargi kasacyjnej nie zmienia jednak tego, iż trafnym jest zarzut dotyczący uchybienia przez Sąd pierwszej instancji dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Należy bowiem stwierdzić, że ustalenia jakie poczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny, w przedmiotowej sprawie są o tyle błędne, iż z dokumentacji zawartej w niniejszej sprawie wynika, że pełnomocnictwo do występowania Z. G. w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zostało przedłożone, o czym świadczy złożone do akt sprawy pełnomocnictwo z dnia 23. 09. 2003 r. (k-12 akt sądowych) nazwane upoważnieniem. W tymże dokumencie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad upoważnił Z. G. Zastępcę Dyrektora Oddziału GDDKiA w Bydgoszczy między innymi do reprezentowania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przed sądami. Kierowane następnie do pełnomocnika działającego w imieniu strony skarżącej wezwania nie wyjaśniają względów dla jakich Sąd treść tego dokumentu pominął.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. uwzględnił wniesioną skargę kasacyjną.