Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 357/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi R. Ż. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla podstawowej stacji kontroli pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję, oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w części odmawiającej wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniami c,d,e,f (pkt II decyzji); 2. stwierdza, że decyzje opisane w pkt. 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego R. Ż. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 czerwca 2007r., którego treść Wnioskodawca sprostował w dniu 10 lipca 2007r. (v. k.22 protokołu z oględzin i badań SKP) R. Ż. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] A. (dalej jako: skarżący), wystąpił do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (dalej jako: Dyrektor TDT) o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań, tj. stacji kontroli pojazdów rodzaju A, B, E, o rozszerzonym zakresie badania c, d, e, f

Ostatecznie, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. poświadczył stronie (w części I decyzji) spełnienie wymagań zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów rodzaju A, B, E. Natomiast w części II w.w. decyzji odmówił wydania poświadczenia do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie badania c, d, e, f

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż z protokołu oględzin stacji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] wynika, że stacja spełnia wymagania pod względem wyposażenia i warunków lokalowych jako podstawowa stacja kontroli pojazdów o zakresie badania pojazdów A, B, E/c, d, e, f. Jednak, zdaniem organu, czym innym jest spełnienie wymagań pod względem wyposażenia, a czym innym nabycie z mocy prawa uprawnień do wykonywania określonych badań. Organ powołał się na art. 83 P.r.d. i wskazał, iż jedynie ci przedsiębiorcy, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) zachowują je nadal.

Powołując się na dołączony do wniosku certyfikat ITS 0290/ITS wydany w dniu 22 czerwca 2004r. organ przyznał, że stacja kontroli pojazdów prowadzona przez [...] sp. jawna posiadała certyfikat potwierdzający spełnienie warunków techniczno-organizacyjnych do wykonywania badań rodzaju pojazdów B, T, E/c, d, e, f . Jednakże nabycie nieruchomości i wyposażenia tej stacji kontroli pojazdów przez skarżącego nastąpiło po wejściu w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy, zdaniem Dyrektora TDT, skarżący nie nabył uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, gdyż przepisy ww. ustawy dają takie uprawnienia tylko tym przedsiębiorcom, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie przepisów wprowadzających ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. W ocenie organu uprawnienia z certyfikatu ITS nr 0290/ITS z dnia 22 czerwca 2004r. nie przeszły na nowego właściciela przedsiębiorstwa tj. skarżącego.

W odwołaniu od ww. decyzji Dyrektora TDT w części II, w której odmówiono wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniami c, d, e, f R. Ż. zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 83 ust. 4 ustawy, art. 19 k.p.a P.r.d. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że Dyrektor TDT może jedynie sprawdzić stację pod kątem posiadania wyposażenia oraz warunków lokalowych, natomiast rozważania dotyczące zmian własnościowych nie należą do jego kompetencji. Skarżący podkreślił, że zakupił zorganizowaną część przedsiębiorstwa tj. [...] sp. jawna w upadłości obejmującej m.in. przedmiotową stację kontroli pojazdów. Skarżący powołał się na pismo Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Transportu P. S. z której wynika, że wkreślenie podmiotu z rejestru działalności regulowanej i przekazanie prowadzenia stacji kontroli pojazdów innemu podmiotowi nie powoduje utraty uprawnień stacji kontroli pojazdów, jakie nabyła ona na podstawie przepisów dotychczasowych.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 83 ust. 4 P.r.d., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] października 2007 r. w zakwestionowanym zakresie dot. pkt. II, Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podał, iż działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Wpis na listę przedsiębiorców wykonujących ustawodawca uzależnił od spełnienia konkretnych warunków, spełnionych w czasie wydawania decyzji i trwających podczas jej ważności. Podkreślił też, że przesłanki przewidziane w P.r.d. odnoszą się do zindywidualizowanej osoby przedsiębiorcy, a zgodnie z art. 64 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może wykonywać działalność regulowaną, jeżeli spełnia warunki określone przepisami ustawy wprowadzającej tę działalność regulowaną. Zdaniem organu poświadczenie wydawane jest dla przedsiębiorcy, a nie dla stacji kontroli pojazdów. Dlatego Dyrektor TDT rozpatrując wniosek strony o wydanie poświadczenia obowiązany jest zebrać materiały i dowody oraz dokonać analizy złożonego wniosku pod względem, czy dany przedsiębiorca spełnia określone ustawą przesłanki, a więc czy jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku. Jak podał organ, obecnie obowiązujące przepisy P.r.d. przewidują dwa typy stacji kontroli pojazdów tj. podstawową i okręgową bez konstrukcji mieszanych i nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, z prawem do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jedynie wyjątkowy charakter regulacji przejściowej (przepisów wprowadzających ustawę o swobodzie działalności gospodarczej) na zasadzie odstępstwa od obecnie obowiązującego modelu umożliwił przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania dalsze prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Regulacja ta dotyczy tylko i wyłącznie tych przedsiębiorców, którzy posiadali zezwolenie starosty na prowadzenie takiej działalności wydane przed dniem wejścia w życie tych przepisów, tj. przed dniem 21 sierpnia 2004 r. Jak podkreślił organ adresatem tychże przepisów jest przedsiębiorca, nie zaś przedsiębiorstwo, a ponieważ skarżący nie posiadał takiego zezwolenia to przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niego zastosowania.

Zdaniem organu, Dyrektor TDT był zobowiązany do odmowy wydania poświadczenia uprawniającego stronę do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie, zaś poświadczenie wystawiane jest po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów i ma ścisły związek z bezpieczeństwem ruchu drogowego oraz stanowi dowód tego, że działalność podmiotu, któremu poświadczenie zostaje udzielone spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa i nie zagraża porządkowi publicznemu. Natomiast poświadczenie określające zakres badań, do wykonywania których uprawniony jest przedsiębiorca jest dokumentem, na podstawie którego starosta dokonuje wpisu przedsiębiorcy do ewidencji przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Zdaniem organu, podniesione przez stronę argumenty, że na podstawie art. 317 ust.1 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze wstąpiła ona w prawa wynikające z zezwoleń, koncesji, licencji, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, gdyż są to indywidualne akty administracyjne wydawane dla konkretnych podmiotów. Nie sposób zatem twierdzić, że z chwilą nabycia przedsiębiorstwa w drodze czynności cywilno-prawnych nabywca staje się automatycznie podmiotem praw i obowiązków wynikających z zezwoleń i koncesji.

W skardze na powyższą decyzję, zmodyfikowanej ostatecznie pismem z 31 marca 2008r., R. Ż. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie w części pkt II decyzji Dyrektora TDT. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 83 ust.1 pkt 1 lit. b) P.r.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie przepisów art. 55¹ i 55² k.c. poprzez przyjęcie, iż zezwolenie na prowadzenie stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania wydane dla [...] sp. jawna nie przeszło na skarżącego. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 105, 77, 107 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Podkreślił, iż skarżący nie nabył uprawnień, które osobiście przysługiwały poprzedniemu właścicielowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.

Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Skarga jest uzasadniona.

W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy jakie są kompetencje Transportowego Dozoru Technicznego w zakresie istotnym dla rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.) dozorem technicznym są określone ustawą działania zmierzające do zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych.

Dozór techniczny jest wykonywany przez jednostki dozoru technicznego. Jedną z takich jednostek jest Transportowy Dozór Techniczny (TDT) (art. 42 ust. 1 cyt. ustawy).

Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie nadania statutu Transportowemu Dozorowi Technicznemu (Dz. U. Nr 16, poz. 184) określa w § 4 statutu jaki jest zakres działania TDT. Stosownie do postanowień tego przepisu do zakresu działania TDT należy wykonywanie zadań określonych w art. 44 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, a w szczególności m.in.:

- wykonywanie dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi wymienionymi w art. 44 pkt 1 ww. ustawy, oraz innymi urządzeniami technicznymi podlegającymi dozorowi TDT na podstawie odrębnych przepisów,

- wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego.

W przypadku stacji kontroli pojazdów zgodnie z przepisem art. 83 ust. 3 pkt 5 oraz ust. 4 P.r.d. Dyrektor TDT poświadcza w drodze decyzji zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymogami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Poświadczenie powyższe wydaje się po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Szczegółowe wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów określone są w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne (Dz. U. Nr 40, poz. 275).

Analiza powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że decyzja Dyrektora TDT jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny tj. czy stacja podlegająca sprawdzeniu spełnia wymagania dotyczące wyposażenia i warunków lokalowych określone w odpowiednich przepisach szczególnych. Do zakresu kompetencji tego organu nie należy natomiast rozstrzyganie, jakiego rodzaju badania techniczne jest uprawniona wykonywać określona stacja kontroli pojazdów, a jedynie potwierdzenie czy jest ona przygotowana lokalowo i sprzętowo do ich przeprowadzenia. Wskazane powyżej przepisy ograniczają uprawnienia tego organu do spraw technicznych, co oznacza, że po przeprowadzeniu sprawdzenia danej stacji kontroli pojazdów organ, w drodze decyzji, potwierdza ustalony stan faktyczny, poświadczając zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymogami określonymi we wskazanym powyżej rozporządzeniu, bądź też odmawiając wydania takiego poświadczenia, gdy zgodność taka nie będzie zachodzić. W taki właśnie sposób powinien w rozpatrywanej sprawie postąpić organ I instancji, biorąc pod uwagę protokół z dnia 10 lipca 2007 r. W protokole tym stwierdzono natomiast, że "podstawowa stacja kontroli pojazdów spełnia wymagania we wnioskowanym zakresie". Natomiast "wnioskowany zakres" to w rozpatrywanej sprawie A,B,E c,d,e,f. Zasadny jest zatem zarzut skarżącego, że przedmiotowa decyzja jest sprzeczna z ustaleniami kontroli znajdującymi potwierdzenie w treści cytowanego protokołu.

Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ naruszył także wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji jest zupełnie odmienne od przedstawionego przez ten organ w dwóch odpowiedziach na interpelacje poselskie sporządzonych przed datą wydania decyzji. W odpowiedzi na interpelację z dnia 7 lipca 2006 r. organ podał, że wykreślenie podmiotu z rejestru działalności regulowanej i przekazanie prowadzenia stacji kontroli pojazdów nowemu podmiotowi nie powoduje utraty uprawnień stacji kontroli pojazdów, jakie nabyła ona na podstawie dotychczasowych przepisów. Przekazanie tej samej stacji nowemu podmiotowi powoduje po stronie tego podmiotu obowiązek dokonania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów zgodnie z art. 83 a P.r.d., z uwzględnieniem danych nowego przedsiębiorcy. Natomiast w odpowiedzi na interpelację z dnia 16 lipca 2007 r. organ zajął stanowisko, że decyzja, której przedmiotem jest orzeczenie o spełnieniu bądź niespełnieniu wymagań dotyczących wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów, jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny. Treść powyższych odpowiedzi jednoznacznie wskazuje na całkowitą zmianę poglądów organu wyrażoną w zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie. Organ, pomimo powoływania się przez skarżącego na powyższe stanowisko (omawiane pisma znajdują się w aktach administracyjnych), nie przedstawił żadnego uzasadnienia zmiany swoich poglądów prawnych. Powoduje to uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów Państwa, zwłaszcza gdy zważy się na charakter interpelacji poselskich i odpowiedzi na nie.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji, Sąd orzekł na zasadzie art. 152, natomiast o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 powyższej ustawy.