Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 857/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 ust. 1, art. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 690
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych - tekst  jedn.
article: art. 155
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji własnej potwierdzającej status działacza opozycji antykomunistycznej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 857/20

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z. C. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], w sprawie odmowy zmiany decyzji potwierdzającej status działacza opozycji antykomunistycznej, wydana w oparciu o art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) - dalej: "k.p.a." oraz art. 5 w zw. z art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. 2018 poz. 690 ze zm. - zwanej dalej "ustawą").

Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że na wniosek Z. C., Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] potwierdził wnioskodawcy status działacza opozycji antykomunistycznej. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu 24.01.2020 r. ww. złożył wniosek o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji organu z dnia [...] października 2018 r. o przyznaniu statusu działacza opozycji antykomunistycznej na decyzję o statusie działacza opozycji antykomunistycznej i osoby represjonowanej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] października 2018 r. w trybie art. 155 k.p.a.

Organ wyjaśnił, że decyzja ostateczna mogłaby zostać wzruszona w tym trybie tylko wówczas, gdyby strona wykazała istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu własnego. Powołując się na art. 3 ustawy, który to przepis enumeratywnie wymienia represje stanowiące podstawę do potwierdzenia wnioskowanego statusu, organ wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika, by wnioskodawca był w przeszłości osobą represjonowaną.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. C. wyjaśnił, że postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy w [...] stwierdził nieważność postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] listopada 1984 r. ustanawiającego nadzór odpowiedzialny rodziców i zobowiązującego ich do ścisłej współpracy ze szkołą, do której uczęszczał, w celu uniemożliwienia mu prowadzenia dalszej działalności opozycyjnej w PRL oraz do nadsyłania sprawozdań do sądu ze spełnianego nad nim nadzoru. Tenże Sąd także wielokrotnie w latach 1984-1990 zwracał się do szkoły, do której uczęszczał z żądaniem przesyłania sprawozdań dotyczących jego osoby. Nadto każdorazowo podczas meldowania się na pobyt czasowy musiał zgłaszać się do miejscowego posterunku MO. Postanowienie SO w [...] wydane zostało na podstawie art. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2099 ze zm.). Zdaniem Wnioskodawcy mając na uwadze to orzeczenie, a które wydane zostało w okresie objętym art. 1 cyt. ustawy, a jednocześnie uwzględniając opis czynu karalnego i przyjętą kwalifikację oraz okoliczności jego popełnienia, stwierdzić należało, że zachowanie przypisane Z. D. (obecnie C.) było związane z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. W jego ocenie zachodzi sprzeczność pomiędzy postanowieniem SO w [...], które uznaje go za osobę represjonowaną za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego a decyzją Szefa Urzędu z [...] lutego 2020 r. odmawiającą potwierdzenia statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych. Podkreślił, że organ winien uwzględnić "słuszny interes strony", gdyż taki zachodzi w sprawie.

Szef Urzędu ds Kombatantów i Osób Represjonowanych, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2020 r.

W ocenie organu bezspornym jest, że decyzja z dnia [...] października 2018 r. jest dla strony źródłem praw, dlatego też mogłaby być wzruszona tylko wówczas, gdyby strona wykazała istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu własnego. Ustalone w sprawie okoliczności nie pozwalają na przyjęcie poglądu, aby interes społeczny lub słuszny interes wnioskodawcy przemawiał za uchyleniem decyzji ostatecznej.

Organ wskazał, że ustawa w art. 3 enumeratywnie wymienia represje, które stanowią podstawę do potwierdzenia przedmiotowego statusu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza by wnioskodawca podlegał represjom, o których mowa w tym przepisie. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy osoba represjonowana powinna być oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia w związku z działalnością jaką prowadziła na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Wnioskodawca został uznany winnym zarzucanego mu czynu, a postanowieniem SR w [...] z dnia [...] listopada 1984 r. ustanowiono nadzór odpowiedzialny rodziców i zobowiązano ich do ścisłej współpracy ze szkołą do której wnioskodawca uczęszczał. Powyższe nie wyczerpuje znamion zawartych w art. 3 pkt 4 ustawy. W przypadku Z. C. (D.) zastosowano postępowanie opiekuńczo-wychowawcze, o czym świadczy sygnatura akt rejestrowana w repertorium "Now".

Szef Urzędu zaznaczył, że w myśl art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a podejmowane przez nie decyzje muszą znaleźć oparcie w treści przepisów bezwzględnie obowiązujących. W art. 3 ustawy enumeratywnie wskazano okoliczności kiedy Szef Urzędu potwierdza status osoby represjonowanej z powodów politycznych. Katalog ten ma charakter zamknięty, w związku z czym nie można potwierdzić statusu osoby represjonowanej z innych przyczyn niż w nim wymienione.

Szef Urzędu wskazał także, że w toku postępowania Z. C. podniósł okoliczność pełnienia przez okres ponad 30 dni zasadniczej służby wojskowej lub czynnej służby wojskowej w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia został powołany z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Z akt sprawy wynika, że Z. C. służbę wojskową pełnił w okresie od 25 października 1989 r. do 25 stycznia 1990 r. Organ stwierdził, że Skarżący przedstawił kopię książeczki wojskowej jednak z analizy całego zgromadzonego materiału nie wynika, że został on powołany do odbycia ćwiczeń wojskowych z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.

Reasumując organ stwierdził, że za osobę represjonowaną z powodów politycznych może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wymienionymi w art. 3 ww. ustawy i nastąpiło to z powodów politycznych. Żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za represję w rozumieniu tej ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość. Odnosząc się do przesłanych przez wnioskodawcę dokumentów organ wyjaśnił, że nie zawierają one informacji, które pozwalałby na uznanie, że wnioskodawca spełnia warunki określone w art. 3 ustawy.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obszernej skardze, Z. C. podtrzymał w całości argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Raz jeszcze podkreślił, że obecnie zachodzi sprzeczność pomiędzy dwoma aktami, tj. postanowieniem SO w [...] z [...] grudnia 2019 r., a decyzją z [...] lutego 2020 r. Jego zdaniem organ winien uwzględnić, w myśl art. 155 k.p.a., że za zmianą decyzji przemawia rzeczywisty interes społeczny, tj. chęć uniknięcia rażącej sprzeczności między wymienionymi wyżej aktami oraz decyzją z [...] lipca 2020 r. Dnia [...] grudnia 2019 r. sąd powszechny orzekł, że wyrok (postanowienie) z 1984 r. jest aktem prawnym wydanym w stosunku do osoby represjonowanej za działalność i w związku z tą działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Organ winien z urzędu uwzględnić słuszny interes strony wnioskującej. Zdaniem Skarżącego wydane decyzje zaprzeczają udowodnionemu faktowi, że w okresie 1984-1990 był osobą represjonowaną ze względu na działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

W dalszej części skarżący szczegółowo opisał stosowane wobec niego sankcje i represje jakie doznał ze strony ówczesnych organów ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości m. in. w postaci aresztowania, wielokrotnych przesłuchań, kilkukrotnych rewizji, wszczęcia i prowadzenia postępowania przez KWMO/WUSW w [....] w związku z podejrzeniem działalności antypaństwowej.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W uzupełnieniu skargi skarżący przesłał dodatkowe dokumenty z IPN, domagając się włączenia ich do akt sprawy, a także przesłał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje :

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss4 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374). Pierwotnie Sąd wyznaczył rozprawę w niniejszej sprawie, jednakże w związku z zaostrzająca się epidemią i zwiększającą się liczbą stwierdzonych zachorowań, zarządzeniem z dnia 21 października 2020 r., Sąd, działając w celu ograniczenia zagrożenia zakażeniem wirusem COVID - 19, odwołał wyznaczoną rozprawę i skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, zobligowany treścią art.7 P.p.s.a. (postulat szybkości postępowania), uwzględniając przy tym potrzebę rozstrzygnięcia sprawy w możliwie najkrótszym terminie, a jednocześnie uznając, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących. Zaznaczyć przy tym należy, że rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, za wyjątkiem braku możliwości ustnego przedstawienia przez stronę swojego stanowiska i samego udziału stron w takim posiedzeniu w jakikolwiek sposób nie wpływa na zakres i tryb kontroli przeprowadzonej przez skład orzekający.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza natomiast nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wydane zostały w oparciu o art. 155 k.p.a., regulującego jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Przepis ten umożliwia uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, jeśli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Warunkiem zmiany lub uchylenia decyzji jest zgoda strony.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że każde rozstrzygnięcie sprawy indywidualnej, które kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawo".

Z przepisu tego wynika również, że zastosowanie wskazanego w nim trybu ma na celu wyłącznie zmianę na przyszłość sytuacji prawnej strony, a zatem określone w decyzji uprawnienie lub obowiązek muszą istnieć w dacie dokonywania zmiany.

Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych ("ustawa") wprowadza dwie kategorie podmiotów, którym na gruncie tej ustawy przyznano różnorakie uprawnienia.

Pierwszą kategorią są "działacze opozycji antykomunistycznej". Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przy czym, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy, do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r.

Drugą kategorię uprawnionych stanowią "osoby represjonowane z powodów politycznych". Definicję osoby represjonowanej z powodów politycznych zawarto w art. 3, w myśl którego osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.:

1) przebywała w:

a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce,

a) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. ostanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce;

1) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce;

2) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym:

a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r.

1. Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5 i 369), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni,

a) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia,

b) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu,

c) została z nią rozwiązana umowa o pracę,

d) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły,

e) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji ¡Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji

1. widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok;

1) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.

W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący uzyskał status działacza opozycji antykomunistycznej, natomiast istotą aktualnie prowadzonego postępowania w trybie art. 155 k.p.a. była analiza wystąpienia przesłanek warunkujących przyznanie skarżącemu statusu osoby represjonowanej. W świetle normy art. 3 pkt 3 ustawy organ powinien wziąć pod uwagę dwa elementy, które muszą wystąpić łącznie - udział skarżącego w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, a także skutki takiej aktywności.

Udział w wystąpieniu wolnościowym nie jest pojęciem zdefiniowanym, jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że jest to wyłącznie forma świadomego uczestnictwa, aktywności danej osoby w przedsięwzięciu zorganizowanym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka, która jednak choć nieprzypadkowa, nie musiała wiązać się z pełniejszym zaangażowaniem przybierającym już formę działalności politycznej. Natomiast za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wyszczególnionymi w art. 3 ustawy wyłącznie z powodów politycznych, a więc w wyniku działalności politycznej lub udziału w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.11.2017 r" IV SA/Wa 3264/16, LEX Nr 2415856).

Należy podkreślić, że wymieniony w art. 2 i art. 3 ustawy katalog zdarzeń, sytuacji, legitymujących daną osobę jako działacza opozycji antykomunistycznej lub osobę represjonowaną z powodów politycznych, ma charakter zamknięty i ustawodawca nie przewidział możliwości przyznania wymienionych uprawnień z innych tytułów. Inaczej mówiąc - z szeregu różnorakich przejawów walki, sprzeciwu, oporu społecznego względem dawnego ustroju, a także z szerokiego zakresu ingerencji organów władzy, w wymiarze ogólnym, czy indywidualnym, tylko niektóre z nich kwalifikują do przyznania omawianego statusu, a w konsekwencji, do przyznania uprawnień z takim statusem związanych.

Lektura akt administracyjnych sprawy oraz analiza pism skarżącego i skargi potwierdza przyjęte przez organ stanowisko, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie mogą prowadzić do uwzględnienia jego wniosku i potwierdzenia statusu osoby represjonowanej. Ocena organu jest trafna w kontekście zebranego materiału dowodowego sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że wszelkie okoliczności, na które powołuje się skarżący zarówno we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również w skardze nie mają charakteru normatywnego, to znaczy nie mogą skutkować przyznaniem żądanego statusu, albowiem nie zostały ujęte w art. 3 ustawy. Tylko te zdarzenia, które zostały wymienione w cytowanym przepisie, mogą spowodować uznanie, że dana osoba była represjonowana z przyczyn politycznych. Samo osobiste przekonanie zainteresowanej osoby, czy też przekonanie innych osób, nie jest wystarczające.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych - żadne inne niż wymienione w art. 2 i art. 3 ustawy zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za działalność antykomunistyczną lub represję w rozumieniu ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość (wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 540/17, Lex nr 2400100; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Po 742/16, Lex nr 2231407).

Z tego względu treść przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania materiałów, złożonych wyjaśnień oraz oświadczeń świadków nie pozwala na przyjęcie, że w jego przypadku została spełniona którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 3 ustawy.

Sam fakt prowadzenia w stosunku do skarżącego w latach 80 - tych XX w. postępowania o popełnienie wykroczenia oraz wydanie przez sąd rodzinny postanowienia o zastosowaniu środków wychowawczych nie stanowi żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3 ustawy, których spełnienie jest warunkiem uzyskania statusu osoby represjonowanej. Stąd też stwierdzenie nieważności wzmiankowanego postanowienia (postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1984 r., [....]) przez Sąd Okręgowy w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nie mogło mieć wpływu na wynik niniejszego postępowania przed organami administracji.

Raz jeszcze należy podkreślić, że powszechne rozumienie represji politycznych jest znacznie szersze niż przyjmowane przez ustawodawcę w art. 3 ustawy, który to przepis wymienia enumeratywnie okoliczności, jakie musza zachodzić wobec osoby, by przyznać jej status represjonowanego.

Poczucie osobistej krzywdy, doznanej traumy, cierpienia, utrudnień życiowych w tamtym czasie nie zostały uznane przez ustawodawcę za przesłankę umożliwiającą uzyskanie przedmiotowego statusu.

Wobec powyższego, nie sposób uznać, aby zaskarżona decyzja w jakikolwiek sposób naruszała prawo.

Organ należycie ocenił materiał dowodowy w kontekście obowiązujących przepisów ustawy oraz zasadnie w oparciu o ten materiał uznał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych. Dokonane przez organ ustalenia faktyczne, ich ocena prawna oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, zgromadzonym z czynnym udziałem skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, wobec braku stwierdzenia naruszenia przez organ prawa materialnego lub procesowego, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a.