Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1337/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6j ust. 3b
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.
article: art. 11, art. 187, art. 233 § 3, art. 234
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jerzy Rypina, NSA Stanisław Bogucki, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1427/16 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1427/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.W. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako "SKO") z dnia 20 września 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty rocznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia 4 listopada 2015 r. Wójt Gminy S. (dalej jako "Wójt"), powołując się, m.in. na art. 6o, art. 6i, art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.c.p.g." - oraz § 2 ust. 7 i § 3 ust. 4.1 Uchwały Nr [...] Rady Gminy S. z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. Pom. poz. [...]) - dalej jako "uchwała", określił Skarżącemu wysokość opłaty rocznej ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2015 r. do 31 czerwca 2016 r. w kwocie 150 zł. Wójt ustalił bowiem, że Skarżący jest właścicielem wykorzystywanej przez cześć roku na cele rekreacyjno-wypoczynkowe nieruchomości położonej w K., na terenie której powstają odpady komunalne.

Wskazaną na wstępie decyzją SKO uchyliło decyzję Wójta i określiło Skarżącemu wysokość opłaty rocznej ryczałtowej za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 maja 2015 r. w kwocie 150 zł. SKO podkreśliło, że z art. 6h u.c.p.g. wynika obowiązek ponoszenia przez właścicieli nieruchomości na rzecz gminy, na terenie której położne są ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W związku z wejściem w życie z dniem 1 maja 2015 r. ww. uchwały, zmianie uległa wysokość opłat. Uchwała ta wprowadziła roczną ryczałtową stawkę opłaty w kwocie 150 zł za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które są zbierane i odbierane w sposób selektywny, od nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Zdaniem SKO, w niniejszej sprawie prawidłowo naliczono stawkę opłaty, zaś obowiązek jej uiszczenia jest niezależny od ilości odpadów powstających na działce, czy też ich ewentualnego wywożenia w inne miejsce. Nie mają tu znaczenia podnoszone okoliczności wzmożonego hałasu, ani niewywiązywania się przez gminę z nałożonych na nią obowiązków.

SKO stwierdziło jednak, że Wójt nieprawidłowo określił termin powstania obowiązku uiszczenia opłaty rocznej. Uznało bowiem, że obowiązek podatkowy w opłacie za gospodarowanie odpadami biegnie od dnia wejścia w życie uchwały, czyli od 1 maja 2015 r., a nie od 1 lipca 2015 r. Uchybienie to zostało skorygowane przez SKO w orzeczeniu reformatoryjnym wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.).

W skierowanej do Sądu skardze Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie, m.in. art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 6c ust. 1, art. 6j ust. 3b u.c.p.g., § 1 lit. f) uchwały, a także art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał na wstępie, że z uwagi na fakt, iż dwukrotnie złożone przez Skarżącego deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotknięte były nieprawidłowościami, a wezwanie do korekty deklaracji nie zostało przez niego wykonane, Wójt określił wysokość ww. opłaty na podstawie art. 6o u.c.p.g.

W pierwszej kolejności Sąd zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przyjęły, iż w związku z tym, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości przeznaczonej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanej jedynie przez część roku, ciąży na nim obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący natomiast utrzymywał, że skoro na nieruchomości tej przebywa rzadko, a jeśli przebywa, to nie w celu rekreacyjnym tylko administracyjnym, a nadto nie produkuje odpadów, a jeśli już je produkuje, to wywozi je we własnym zakresie - nie powinien być obciążany opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi w ogóle.

W sporze tym Sąd przyznał rację organom podatkowym, gdyż stanowisko Skarżącego nie znajdowało, jego zdaniem, oparcia w przepisach prawa. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając na uwadze treść art. 6c u.c.p.g. podkreślił, że obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mają zasadniczo ci właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Obowiązek ten może jednak dotyczyć również właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, jeśli tak uchwali rada gminy. W niniejszej sprawie Rada Gminy S. taką uchwałę podjęła.

W ocenie Sądu, Skarżący błędnie zarzuca, że jego nieruchomość nie należy do kategorii nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W oparciu o § 1 lit. f) uchwały Sąd wyjaśnił, jakie nieruchomości kwalifikowane są jako wykorzystywane na ww. cele. Wskazał, że z pism składanych w toku postępowania przez Skarżącego i jego ojca bezspornie wynika, że należąca do niego nieruchomość jest wykorzystywana przez część roku, nawet jeśli jest to tylko kilka dni w roku, w związku z czym jest nieruchomością, o której mowa w § 1 lit. f) uchwały. Dodał, że na kwalifikację tę w żaden sposób nie wpływa zakłócanie ciszy przez sąsiadów, przez co wypoczynek w czasie pobytu Skarżącego i domowników jest niemożliwy. Przepisy prawne nie uzależniają bowiem obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od osiągnięcia przez właściciela nieruchomości celu rekreacyjno-wypoczynkowego. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia obowiązkowego, które należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego.

Sąd doszedł do wniosku, że nawet gdyby uznać, że ww. nieruchomość nie jest nieruchomością wykorzystywaną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w rozumieniu uchwały, a jest, jak to Skarżący określa "niezamieszkałym domem mieszkalnym", to nie oznacza to jeszcze, że nie byłby on zobowiązany do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stwierdził też, że bez znaczenia pozostają zarzuty Skarżącego co do niedostarczenia przez gminę worków na śmieci. Przepisy nie uzależniają bowiem obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami od wykonania, częściowego wykonania bądź niewykonania obowiązku odbioru odpadów od właściciela nieruchomości.

Następnie Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Na podstawie ww. delegacji ustawowej, Rada Gminy S. w § 3 ust. 3 uchwały określiła wysokość tej opłaty na kwotę 150 zł. Ponieważ opłata ta ma charakter ryczałtowy, bez znaczenia pozostaje ilość wytwarzanych przez domowników odpadów, jak i ewentualna ich decyzja, aby odpadów tych nie pozostawiać, tylko wywozić we własnym zakresie.

W kwestii zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez brak wskazania w sposób ścisły, jakiego okresu dotyczy decyzja określająca wysokość opłaty, Sąd zwrócił uwagę, że SKO podało datę początkową naliczania opłaty - 1 maja 2015 r. i wyjaśniło, że ma ona charakter roczny. Jakkolwiek więc Sąd zgodził się ze Skarżącym, że dla uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości wskazane byłoby wyraźne podanie nie tylko daty początkowej naliczenia opłaty, ale też daty końcowej, to jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, wydając orzeczenie reformatoryjne SKO nie orzekło na niekorzyść Skarżącego, bowiem ani stawka opłaty, ani okres za jaki została naliczona (tj. za rok), nie uległy zmianie. Zmianie uległ jedynie termin początkowy naliczenia opłaty, jednakże Sąd nie dostrzegł, jaką niekorzyść poniósł w ten sposób Skarżący.

W skardze kasacyjnej Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 6j ust. 3b u.c.p.g., a także § 1 lit. f) uchwały, poprzez niezasadne przyjęcie, że nieruchomość Skarżącego w K. jest nieruchomością wykorzystywaną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, co uzasadniało zastosowanie stawki opłaty określonej w § 3 ust. 3 uchwały, podczas gdy dom ten jest domem mieszkalnym jednorodzinnym, od kilku lat niezamieszkałym, a jedynie wykorzystywanym przez Skarżącego przez część lipca 2015 r., jednakże nie w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, co wykluczało zastosowanie opłaty według stawki zryczałtowanej, przy czym Sąd nie zauważył również, że oba ww. przepisy są ze sobą częściowo sprzeczne;

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

a) art. 187 Ordynacji podatkowej nakazującego zebrać w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, podczas gdy SKO, a następnie Sąd w najmniejszym stopniu nie ustaliły, czy:

- organ gminy zapewnił mieszkańcom przebywającym na terenie gminy jedynie okresowo możliwość przekazywania odpadów, a jeszcze wcześniej możliwość pobierania worków na odpady, zwłaszcza w dni wolne od pracy, a więc wówczas, gdy istnieje czas (i możliwość) na wypoczynek i rekreację, podczas gdy w rzeczywistości gmina nie stworzyła żadnych warunków do pobrania worków i ich przekazania podmiotowi odpowiedzialnemu za utrzymanie porządku we wsi, zaś art. 6s u.c.p.g. w takim przypadku zezwala nawet mieszkańcowi na obciążanie gminy stosowną opłatą;

- w okresie maj-czerwiec 2015 r., pomimo niewątpliwego wejścia w życie uchwały z dniem 1 maja 2015 r., czy Skarżący w tym okresie zamieszkiwał na terenie gminy lub czy na jego nieruchomości były wytwarzane odpady, co dawałoby podstawę do obciążenia go opłatą za dodatkowy okres przyjęty przez SKO, podczas gdy w rzeczywistości Skarżący od dłuższego czasu, aż do lipca 2015 r., na terenie gminy nawet nie przebywał i żadnych odpadów nie wytwarzał;

- złożenie przez Skarżącego deklaracji wskazującej na ustanie/zaprzestanie zamieszkiwania na terenie gminy oraz wytwarzania odpadów z dniem 19 lipca 2015 r. odpowiadało rzeczywistemu stanowi rzeczy, a tym samym wykluczało możliwość zastosowania opłaty do końca 2015 r. i części 2016 r., podczas gdy w tej sytuacji, zdaniem Skarżącego, należało rozpatrzyć określenie opłaty za znacznie krótszy okres, przy czym Sąd pominął milczeniem fakt, że zaskarżona decyzja SKO wykracza poza wskazaną przez Skarżącego, w złożonej przez niego deklaracji, datę wygaśnięcia obowiązku uiszczania opłaty; ponadto Sąd nie zauważył, że brak określenia w decyzji SKO końcowej daty okresu, którego dotyczy opłata roczna, w zestawieniu z treścią deklaracji o wygaśnięciu obowiązku uiszczenia opłaty powoduje, że decyzja SKO jest nieprecyzyjna i niezrozumiała, a zatem narusza art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej;

b) art. 11 Ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten utożsamia rok podatkowy z rokiem kalendarzowym, zaś Sąd w żadnym stopniu nie wskazał, na jakiej podstawie prawnej SKO zastosowało podział roku objętego opłatą zryczałtowaną na dwa okresy - siedem miesięcy 2015 r. i pięć miesięcy 2016 r. i nie wskazał ustawy, która by zezwalała na to odstępstwo;

c) art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej, gdyż brak było podstaw do zastosowania tego przepisu, a SKO nie było uprawnione do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty, zaś Sąd nie powinien uznać, że taka decyzja jest prawidłowa, przy czym decyzja SKO w zakresie tych dwóch miesięcy (maj-czerwiec 2015 r.) wykracza poza przedmiot całego postępowania prowadzonego przez Wójta, a zatem Skarżący w tej części nie brał w nim udziału, co stanowi ponadto naruszenie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej (bezwzględna przesłanka uchylenia wyroku) i art. 127 tej ustawy, nakazującej prowadzenie postępowania w trybie dwuinstancyjnym;

d) art. 234 Ordynacji podatkowej, zakazującego wydawania decyzji przez organ odwoławczy na niekorzyść strony odwołującej się, gdyż niewątpliwie decyzja SKO przedłużyła okres obciążenia Skarżącego opłatami za usuwanie odpadów o dwa miesiące (wcześniejsze) i to w sytuacji, gdy Wójt przyjął brak podstaw do obciążenia opłatą za miesiące maj i czerwiec 2015 r.,

przy czym każde z tych naruszeń miało istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu pierwszej instancji.

Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie poprzedzającego go orzeczenia SKO, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji uchybił. Obok wskazania naruszonych przepisów, poprzez podanie ich konkretnych jednostek redakcyjnych, niezbędne jest też wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wykazanie, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej, a więc może dokonywać oceny tylko tych przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone i nie może badać ewentualnego naruszenia innych jeszcze przepisów.

Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych z art. 174 P.p.s.a.

Chociaż regułą jest, że w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza te, które dotyczą ustalenia stanu faktycznego sprawy, a dopiero następnie zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jednak w niniejszym przypadku kolejność tę należy odwrócić, gdyż wykładnia przepisów prawa materialnego rzutować będzie na zakres niezbędnych ustaleń faktycznych, które powinny być dokonane przez organy i tym samym na ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 6j. ust. 3b u.c.p.g., poprzez niezasadne przyjęcie, że jego nieruchomość w K. jest nieruchomością wykorzystywaną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, co uzasadniało zastosowanie stawki opłaty określonej w § 3 ust. 3 uchwały.

Skarżący formułując w ten sposób zarzut nie wskazał przy tym jednoznacznie, o którą z dwóch wskazanych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. postaci naruszenia prawa materialnego mu chodzi.

Sąd pierwszej instancji przed przystąpieniem do wykładni ww. przepisu słusznie zwrócił uwagę na wynikającą z art. 6h tej ustawy zasadę ponoszenia przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie danej gminy opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Generalnie rzecz biorąc obowiązek ponoszenia tych opłat spoczywa na właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.).

Natomiast sporny przepis, jako regulacja szczególna, stwarza radom gmin podstawę do uregulowania kwestii poboru opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w formie ryczałtowej stawki opłaty w przypadku nieruchomości, które wykorzystywane są jedynie przez część roku. Przyjęciu tej regulacji w takim kształcie towarzyszyło zapewne założenie ustawodawcy, iż czasowe tylko przebywanie na danej nieruchomości najczęściej wynika właśnie z realizowania szeroko pojętych celów rekreacyjno-wypoczynkowych. Z delegacji zawartej w tym przepisie korzystać zapewne będą te gminy, które z racji swojego położenia, czy też posiadania walorów krajobrazowych lub przyrodniczych, a do takich gmin należy również gmina S., oferują warunki do realizowania tych celów. Przez wskazane w spornym przepisie "wykorzystywanie na cele rekreacyjno-wypoczynkowe nieruchomości, wykorzystywanych jedynie przez część roku", jak prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji, należy rozumieć samą możliwość ich wykorzystania w takim celu, a nie rozumiane subiektywnie rzeczywiste osiągnięcie tego celu. Z punktu widzenia podlegania obowiązkowi ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mogą mieć natomiast znaczenia: hałaśliwe, zdaniem Skarżącego, sąsiedztwo, argument, że Skarżący przybył na nieruchomość nie w celu wypoczynku, lecz przeciwnie, z zamiarem wykonania pilnej pracy w okresie, kiedy miejsce jego stałego zamieszkania było remontowane, czy też, że nieruchomość ta od kilku lat przeznaczona jest do zbycia.

W analizowanym przepisie mowa jest o wykorzystywaniu nieruchomości jedynie przez część roku. Skoro ustawodawca nie sprecyzował dalej tego okresu, to uznać należy, iż każdy nawet krótki pobyt na nieruchomości w okresie, którego dotyczy opłata, przesłankę tę realizuje.

Nie można też mówić o jakiejkolwiek sprzeczności, co podnosi się w skardze kasacyjnej, pomiędzy art. 6j ust. 3b u.c.p.g. a § 3 ust. 3 uchwały. W tym ostatnim przepisie, stanowiącym podstawę prawną do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi według stawki ryczałtowej, mowa jest o nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Takim też dokładnie sformułowaniem posłużono się w ww. przepisie ustawy.

Mając na uwagę powyższe, za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6j ust. 3b u.c.p.g.

W dalszych zarzutach skargi kasacyjnej Skarżący wskazał na naruszenie wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 187, art. 11, art. 233 § 3 i art. 234.

Odnosząc się do tych zarzutów należy zauważyć na wstępie, że bezpośrednim przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok sądu pierwszej instancji, a w postępowaniu przed tym sądem nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, zatem ściśle rzecz biorąc, trudno byłoby założyć, że Sąd pierwszej instancji mógłby przepisy te naruszyć, co zarzucono w skardze kasacyjnej, nie wskazując przy tym ich powiązania z jakimkolwiek przepisem P.p.s.a.

Uwzględniając jednak korzystne dla stron zalecenia dotyczące interpretacji podstaw kasacyjnych, zawarte w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 i dokonując w związku z tym merytorycznej oceny tak sformułowanych zarzutów, rozumianych właśnie jako niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji naruszenia tych przepisów przez organy, zarzutów tych nie można jednak uznać za zasadne.

Skarżący wskazując na naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej, nie sprecyzował, do której z trzech jednostek redakcyjnych (paragrafów) odnoszą się jego zastrzeżenia. Natomiast z podanego w tym zarzucie opisu sposobu naruszenia tego przepisu można wnioskować, iż chodziło mu § 1.

Wskazać przy tym należy, że to nie do sądu administracyjnego należy ustalanie stanu faktycznego sprawy. Sąd ten ocenia jedynie, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan, tzn. z poszanowaniem wiążącej je procedury.

Nie stanowiło naruszenia ww. przepisu, zarzucany przez Skarżącego brak ustaleń w zakresie możliwości pobrania worków, zwłaszcza w dni wolne od pracy, przekazania ich podmiotowi odpowiedzialnemu za utrzymanie porządku we wsi oraz generalnie rzecz biorąc, stopnia wywiązywania się przez gminę z ciążących na niej obowiązków, gdyż okoliczności te w świetle art. 6j ust. 3b u.c.p.g. oraz przepisów uchwały nie miały znaczenia dla obciążenia Skarżącego obowiązkiem zapłaty zryczałtowanej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast jak zauważył to sam Skarżący, w przypadku gdy gmina nie realizuje obowiązku odbierania odpadów komunalnych, właściciel nieruchomości może obciążyć ją związanymi z tym kosztami, na podstawie i na warunkach określonych w art. 6s u.c.p.g.

Jak już wspomniano wyżej, obowiązek uiszczenia opłaty ryczałtowej wiązał się z wykorzystywaniem nieruchomości "jedynie przez część roku", a więc w okresie tego roku, tj. w tym przypadku w okresie dwunastu kolejnych miesięcy, objętych wydaną decyzją. Ze względu na ryczałtowy charakter tej opłaty nie było istotne, kiedy dokładnie owo wykorzystywanie miało miejsce. Tak więc, przy niekwestionowanym fakcie wykorzystywania przez Skarżącego nieruchomości w tym okresie, nie stanowiło naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, brak ustaleń co do wykorzystywania nieruchomości w poszczególnych miesiącach.

Z kolei twierdzenia - iż Sąd pierwszej instancji pominął milczeniem fakt, że zaskarżona decyzja SKO wykracza poza wskazaną przez Skarżącego w deklaracji datę wygaśnięcia obowiązku uiszczenia opłaty, a ponadto, że Sąd ten nie zauważył, iż brak jest określenia w decyzji SKO końcowej daty okresu, którego dotyczy opłata roczna - nie wykazują uchwytnego związku z treścią wskazywanego jako naruszony przepisu.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 11 Ordynacji podatkowej. Ustanowiona w przepisach u.c.p.g. opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest podatkiem. Nie ma zetem wymogu, aby jej wymiar obejmował rok podatkowy w rozumieniu ww. przepisu. W art. 6j ust. 3b u.p.c.g. oraz w § 3 ust. 3 uchwały mowa jest o ryczałtowej stawce opłaty za rok. Za dopuszczalne uznać zatem należy wymierzenie jej za okres dwunastu kolejno następujących po sobie miesięcy, licząc od wejścia uchwały w życie.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej oraz powiązane z tym zarzuty naruszenia art. 123 § 1 i art. 127 Ordynacji podatkowej. Decyzja SKO wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej. Nie ulega wątpliwości, że wydana w niniejszej sprawie decyzja Wójta określająca Skarżącemu wysokość ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie była decyzją o charakterze uznaniowym, a zatem nie znajdowały zastosowania wynikające z art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej ograniczenia możliwości wydania przez SKO decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty. Skoro SKO było uprawnione do wydania takiej decyzji, to nie doszło również do naruszenia wywodzonych z twierdzenia przeciwnego art. 123 § 1 i art. 127 Ordynacji podatkowej.

Decyzja SKO dotyczyła okresu o tej samej długości (1 roku) przy niezmienionej stawce opłaty ryczałtowej. Mając to na uwadze, jak zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, nie naruszała ona art. 234 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy uznając, iż skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu stosownie do art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 tej ustawy.