Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 23/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 1 i art. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 158 poz 1122
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w Ś. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) zwolnił st. sierż. J.Z. ze służby w Policji z dniem 31 października 2008r. oraz pouczył jakie świadczenia przysługują i nie przysługują w związku z wydanym rozkazem.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ś. w ramach prowadzonego śledztwa Nr [...] - Sąd Rejonowy w Ś. – przedstawił st. sierż. J. Z. zarzuty o to, że ;w okresie od 1996r. do lipca 2004r. w Ś. uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw i popełnił przestępstwa -szczegółowo opisane w uzasadnieniu.

Stwierdził, że popełnione czyny pozostają w sprzeczności z podstawowymi zadaniami, celami Policji i etyką zawodową policjanta. Stanowią poważne naruszenie dyscypliny służbowej i z uwagi na dobro służby wykluczają możliwość dopuszczenia policjanta do pełnienia służby.

W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w Ś. rozkazem Nr [...] zawiesił w czynnościach służbowych st. sierżanta J. Z. na okres 3 miesięcy, a następnie rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

Z informacji uzyskanej od Prokuratora Okręgowego w Ś. wynika, że nadal są wykonywane czynności procesowe, a termin zakończenia postępowania karnego nie jest znany.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji – policjanta można zwolnić ze służby w Policji w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenie w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W stosunku do skarżącego nie ustały przesłanki będące podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych, które to zawieszenie trwa od 28 czerwca 2005r. a więc powyżej 12 miesięcy.

Stwierdził, że biorąc pod uwagę charakter i okoliczności wyżej opisanych czynów uznano, że w przypadku st. sierżanta J. Z. wystąpiła przesłanka, zastosowania trybu zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 cytowanej ustawy.

Odwołanie od powyższego rozkazu wniósł J. Z., zarzucił, że zwolnienie ze służby w policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest całkowicie bezpodstawne. Możliwość zastosowania tej podstawy zwolnienia jest uzależniona od udowodnienia przez organ prowadzący postępowanie administracyjne na czym w konkretnym przypadku polega niemożność pozostawienia w służbie. W postępowaniu niczego takiego nie wykazano. Ponadto zgodnie z treścią art. 77§1 i 80 Kpa podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko wyczerpująca i obiektywna ocena całokształtu materiału dowodowego. W tym postępowaniu nie ma żadnego materiału dowodowego. Uzasadnienie decyzji nie zawiera elementów wskazanych w art. 107§3 Kpa. Jedyną okolicznością, na którą wskazuje komendant są zarzuty jakie przedstawił Prokurator Okręgowy w Ś., które zresztą komendant traktował jako prawomocne ustalone i zarzucił, że twierdzi iż wszystkie zarzuty są pomówieniem, nie poparte żadnym materiałem dowodowym. Podniósł, że nie z jego winy postępowanie do chwili obecnej nie zostało zakończone.

Stwierdził też, że w celu zapewnienia bezpieczeństwa procesowego, regułą jest stosowanie przesłanki obligatoryjnej przed fakultatywną, dlatego zastosowanie wobec niego art. 41 ust. 2 pkt 9 uważa za bezzasadne, spowodowane złą wolą prowadzącego. W tym samym artykule jest mowa o przesłance obligatoryjnej (art. 41 ust. 1 pkt 4) i zgodnie z tym przepisem zawieszony został w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

Po rozpoznaniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] - na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póź.zm.) i art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) postanowił uchylić zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] w części dotyczącej określenia daty zwolnienia st. sierż. J. Z. ze służby w Policji, ustalić datę zwolnienia ze służby w Policji st. sierż. J. . na dzień 19 grudnia 2008r. , w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że w postępowaniu odwoławczym ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy. st.sierż. J. Z. został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych.

Na podstawie analizy akt sprawy ustalono, iż prokurator Prokuratury Okręgowej w Ś. w ramach śledztwa o sygn. akt [...] przedstawił st.sierż. J. Z. zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego z art. 258 §1 kk, art. 231 §1 i 2 kk i art. 266 §2 kk i art. 239 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk i art. 12 kk. W wymienionym śledztwie nadal wykonywane są czynności procesowe, a termin jego zakończenia nie jest znany.

Z uwagi na powyższe Komendant Powiatowy Policji w Ś. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], od dnia 28 czerwca 2005 roku, na okres trzech miesięcy, a następnie rozkazem nr [...] z dnia [...], do czasu ukończenia postępowania karnego - zawiesił st.sierż. J. Z. w czynnościach służbowych.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zwieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 21 lipca 2006 roku o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2006 r., Nr 158, poz. 1122). Artykuł 6 wymienionej ustawy stanowi, że policjantowi pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy, tj. od dnia 20 września 2006 roku.

Bezspornym jest, że w dniu określonym jako data zwolnienia ze służby - 31 października 2008 roku - st.sierż. J. Z. pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych powyżej, wskazanego przepisem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, okresu 12 miesięcy. Zdaniem organu odwoławczego fakt pozostawania policjanta w zawieszeniu w czynnościach służbowych przez okres ponad 12 miesięcy, wiąże się bezpośrednio z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym. Zaznaczył również, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, stanowiący podstawę zwolnienia ze służby st.sierż. J. Z. stanowi jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby, a ustawa o Policji w żaden sposób nie reguluje jakimi przesłankami powinien kierować się przełożony w sprawach osobowych przy podejmowaniu decyzji oraz nie wskazuje szczególnych okoliczności, które należy uwzględnić przy analizowaniu i ocenie sprawy. Decydującym więc dla zastosowania wskazanego trybu zwolnienia policjanta ze służby będzie fakt upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz ustalenie nie ustania przyczyn będących podstawą zawieszenia. Dodatkowo z uwagi na fakultatywny charakter wskazanej podstawy zwolnienia, jego zastosowanie pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Organ administracyjny, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie zrobi użytek ze swoich uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn II SA 3320 z 2004 r.). W przedmiotowym przypadku analiza ta musi również odnosić się do aktualnego etapu postępowania karnego i rozstrzygnięć, które w nim zapadły, choćby na czas zwalniania policjanta ze służby nie były one prawomocne. Powyższa analiza powinna dodatkowo uwzględniać fakt, iż zakończenie przeciwko policjantowi postępowania karnego prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu nie popełnienia przestępstwa lub brakiem ustawowych znamion czynu zabronionego, stanowić będzie podstawę do przywrócenia policjanta do służby.

Komendant Powiatowy Policji w Ś. uznał, że z uwagi na charakter i okoliczności zarzucanych wymienionemu policjantowi przestępstw, których aktualność w toku postępowania administracyjnego potwierdził, przesłanki zawieszenia funkcjonariusza nie ustały, co w pełni potwierdził także organ odwoławczy. Powyższe ustalenia pozwoliły, zdaniem Komendanta Powiatowego Policji w Ś., na przyjęcie wniosku, iż okoliczności faktyczne analizowanej sprawy spełniają przesłanki zastosowania wobec strony dyspozycji art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Rozpatrując stan faktyczny sprawy Komendant Powiatowy Policji w Ś., w swym stanowisku z dnia 14 listopada 2008 roku zwrócił dodatkowo uwagę na szereg okoliczności rzutujących na ocenę zasadności skorzystania z przysługującego mu prawa do zastosowania wskazanej podstawy fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Zdaniem organu I instancji dalsze pozostawanie st.sierż. J.Z. w służbie godziłoby w dobre imię Policji i jest nie do przyjęcia, gdyż powodowałoby utratę zaufania społeczeństwa do tej instytucji, powołanej do bezwzględnego przestrzegania prawa. Dodatkowo szereg skierowanych wobec policjanta zarzutów o popełnienie bardzo poważnych, licznych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego było wysoce naganne i godziło w interes służby, tożsamy z interesem społecznym.

Z dodatkowych ustaleń poczynionych przez organ I instancji w sprawie wynika, iż w prowadzonym postępowaniu o sygn. [...] przeciwko J. Z. nadal są wykonywane czynności procesowe, których częściowe zakończenie planowano do końca września 2008 roku. W dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, [...], czynności procesowe Prokuratury w sprawie przeciwko J. Z. nie zostały zakończone, co potwierdził sam zainteresowany w swym odwołaniu z dnia 15 października 2008 roku.

Tym samym organ odwoławczy ustalił, iż Komendant Powiatowy Policji w Ś. podejmując postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji o zwolnieniu st.sierż. J. Z. ze służby działał w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, kierując się słusznym interesem kierowanej przez siebie jednostki Policji, z uwzględnieniem zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu strony, organ odwoławczy nie uznał ich za uzasadnione. W szczególności, zarzut strony kwestionujący zasadność zastosowania przez Komendanta Powiatowego Policji w Ś. podstawy zwolnienia określonej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, z uwagi na brak udowodnienia przez organ okoliczności uzasadniających podjęcie decyzji w tym zakresie nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy. Dokonana ocena stanu faktycznego oraz prawnego sprawy przez Komendanta Powiatowego Policji w Ś., co wykazano powyżej, pozwoliła bowiem organowi I instancji na zastosowanie w przedmiotowym przypadku, fakultatywnej podstawy zwolnienia określonej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zdaniem organu odwoławczego w analizowanej sprawie Komendant Powiatowy Policji w Ś., w zakresie skorzystania z przysługujących mu uprawnień władczych podjął decyzję w granicach tzw. uznania administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] został wydany prawidłowo, w oparciu o ustalony stan faktyczny i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym, zarzuty podnoszone w odwołaniu strony uznano za niezasadne.

Zgodnie z treścią zaskarżonego rozkazu personalnego, st.sierż. J. Z. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 października 2008 roku. Z decyzją tą funkcjonariusz został zapoznany w dniu 9 października 2008 roku. Wniesienie odwołania strony, zgodnie z art. 130 §2 k.p.a. wstrzymało jednak wykonanie decyzji, stąd też w postępowaniu odwoławczym należało zmienić termin określony w zaskarżonej decyzji, ustalając nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień 19 grudnia 2008 roku. Powyższe rozwiązanie jest zgodne z dyspozycją art. 110 k.p.a., nakładającego na organ obowiązek związania decyzją, którą wydał od dnia jej doręczenia.

W skardze na opisaną decyzję złożył J. Z. i wniósł o uchylenie decyzji jako naruszającej prawo.

Zarzucił, że zaskarżona decyzja i decyzja ja poprzedzająca została wydana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, ale organy przy wydawaniu decyzji nie wzięły pod uwagę istotnych kwestii a mianowicie iż przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 21 lipca 2006r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw zaś 7 października 2005r. rozkazem personalny Komendanta Powiatowego Policji w Ś. przedłużono okres zawieszenia w czynnościach - do czasu zakończenia postępowania karnego.

Postępowanie karne jest na etapie śledztwa, zarzuty są bezzasadne albowiem nie jest winien popełnienia czynów, jakie są mu przypisywane. Opieszałość organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości nie może powodować ujemnych dla niego skutków.

Organy wydające decyzję dokonały nadinterpretacji omówionej ustawy. Jedną z generalnych zasad obowiązujących w państwie prawa, a takim jest Polska jest zasada lex retro non agit.

Skoro zatem rozkazem nr [...] przedłużono okres zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego to zwolnienie ze służby tylko z uwagi na przekroczenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych ponad 12 miesięcy jest naruszeniem nabytego prawa do pozostawania w służbie do czasu zakończenia postępowania karnego.

Nie zaszły żadne zmiany w stanie faktycznym od daty wydania rozkazu nr [...] do daty wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby.

Podniósł, że jest członkiem NSZZ Policjantów, pełni w nim funkcję z wyboru, udzielił przewodniczącemu Zarządu Terenowego Związku pełnomocnictwa do reprezentowania w tym postępowaniu, pomimo tego postępowanie to odbyło się bez udziału pełnomocnika co naruszyło jego prawa i miało wpływ na wydanie niekorzystnej dla niego decyzji.

Podniósł także, że postępowanie w sprawie prowadziła osoba bezpośrednio podlegająca służbowo stronie, a mianowicie komendantowi Powiatowemu Policji w Ś.

We wskazanych okolicznościach uznał, że skarga i jej wnioski są zasadne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podniósł ponadto, że bezzasadne są twierdzenia iż nie zaszły żadne zmiany w stanie faktycznym w okresie między wydaniem rozkazu personalnego [...] a rozkazem personalnym nr [...].

Zmiana stanu faktycznego polega na tym, że upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych po wejściu w życie powołanego w rozkazie personalnym przepisu ustawy o Policji.

Nadto nie polega prawdzie zarzut, że skarżący pełni w związku zawodowym Policji funkcję z wyboru. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów udzielił informacji, że skarżący takiej funkcji nie pełni – co wynika z pisma z 18 listopada 2008r.

Niesłuszny jest również zarzut skarżącego o niezagwarantowaniu należnych mu praw w toku postępowania albowiem został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a upoważniony przedstawiciel związku zawodowego był powiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami prowadzącego postępowania i zgromadzonymi materiałami w tym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] zwalniająca skarżącego ze służby w Policji.

Decyzja ta jak również poprzedzający ją rozkaz personalny z [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ś. jako podstawę prawną wskazywał art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. Z 2007r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o Policji.

W ocenie organu ten właśnie przepis dawał podstawę do wydania rozstrzygnięcia zawartego w wymienionych wyżej aktach.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji brzmiał on; "ust. 2 Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach: (...)

9) upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia ".

Powołany pkt 9 został dodany art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 21 lipca 2006r. o zmianie ustawy o Policji niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006r. Nr 158, poz. 1122).

Ustawa z 21 lipca 2006r. została ogłoszona w Dzienniku Ustaw w dniu 5 września 2006r., zgodnie z art. 11 tej ustawy, weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia – czyli od 20 września 2006r.

W art. 6 stanowiła ona, że "Policjantowi pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy zmienionej w art. 1 liczy się od dnia wejścia w życie ustawy".

Istniał zatem w dacie wydawania zaskarżonych decyzji przepis upoważniający do zwolnienia ze służby – do rozważenia jednak zostaje, czy w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, niespornym mógł być zastosowany.

Skarżący podnosi, że z uwagi na treść rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z [...] na mocy, którego przedłużono mu okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, decyzja będąca przedmiotem sporu nie mogła być wydana. Sytuacja skarżącego została określona do czasu ukończenia prowadzącego postępowania karnego. Ponadto obowiązuje w systemie prawnym zasada lex retro non agit.

Rozpoznając ten zarzut należy stwierdzić, że wskazana wyżej zasada doktrynalna nie została recypowana przez ustawę z dnia 21 lipca 2006r. Wprowadziła bowiem ona przepis interporalny dotyczący obowiązywania i stosowania wprowadzonego a omówionego wyżej art. 41 ust. 2 pkt 3.

Artykuł 6 rozważanej ustawy z dnia 21 lipca 2006r. mówi; Policjantów pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy zmienionej art. 1 liczy się od dnia wejścia w życie ustawy".

Przepis ten odnosi się do sytuacji, w której pozostawał skarżący. W 2005r. został zawieszony w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego- takie rozstrzygnięcie przewidywał art. 39 ustawy o Policji.

Art. 6 ustawy z dnia 21 lipca 2006r., dla osób które przed obowiązywaniem tej ustawy zostały zawieszone wprowadził łagodniejszą formę – dla skutków prawnych wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 9 termin liczony był od dnia wejścia w życie ustawy.

O możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w związku z art. 6 ustawy z dnia 21 lipca 2009r. - "niezbędny" był zatem stan faktyczny, który zaistniał w niniejszej sprawie. Niesporne są okoliczności, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych w dniu 28 czerwca 2005r. w tym stanie pozostawał do wydania decyzji przez organ I instancji w przedmiocie zwolnienia ze służby – tj. do [...] oraz to, że do chwili wydania decyzji przez organ I instancji nie zostało zakończone postępowanie karne.

Istotnie z treści art. 41 ust. 2 ustawy o Policji wynika, że decyzja podjęta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 jest decyzją uznaniową. Policjanta można zwolnić ze służby, ale nie ma takiego obowiązku jaki wynika z art. 41 ust. 1 ustawy o Policji.

Według Sądu zarzuty dotyczące działania policjanta w grupie przestępczej, mafijnej i podejmowanie przez niego działań zmierzających do jej obrony, a także czynnego uczestniczenia w działalności tej grupy są bardzo "ciężkimi" zarzutami, szczególnie dla policjanta. Zgodzić się należy z organem, że samo podejrzenie policjanta o takie współdziałanie szkodzi i to bardzo wizerunkowi policji. W tych okolicznościach wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby znajduje uzasadnienie i nie przekracza w związku z zaistnieniem również w/w przesłanek, swobodnego uznania administracyjnego.

Gdyby skutecznie skarżący został oczyszczony ze stawianych mu zarzutów – ma możliwość powrotu do służby.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd zauważa, że organy prawidłowo zebrały niezbędny materiał dowodowy, wyznaczony przez treść art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, prawidłowo go oceniły – zatem brak jest podstaw do twierdzenia naruszenia art. 77, 80 Kpa. Organy nie naruszyły również art. 107§ 3 Kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera ustalenia faktyczne, prawne, wskazanie podstawy prawnej wydanej decyzji.

Znajdujący się w aktach administracyjnych materiał dowodowy pozwala również stwierdzić, że dalsze zarzuty skargi są nietrafne. Przede wszystkim z informacji udzielonej w dniu 18 października 2008r. przez NSZZ Policjantów wynika, że skarżący nie pełnił w tym czasie z wyboru żadnych funkcji w tym związku.

Po drugie jak wynika z pisma Komendanta Powiatowego Policji z 25 i 27 czerwca 2008r. pełnomocnik skarżącego został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu administracyjnym . Pełnomocnik skarżącego K. K. w dniu 1 lipca 2008r. na piśmie z 26 czerwca 2008r. wpisał, że zapoznał się jak należy przypuszczać z materiałem sprawy i że uwagi wniesie na piśmie. W aktach sprawy administracyjnej Sąd nie znajduje pisma pełnomocnika strony.

W tych okolicznościach uznać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego po myśli art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.