Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1167/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka Sędziowie: NSA Grażyna Jarmasz (spr) Asesor WSA Anna Znamiec Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2004r. sprawy ze skargi "R.– C." – R. F. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2002r Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...] zł (słownie: [...]).


UZASADNIENIE

I SA/Kr1167/02

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy K. decyzją z dnia [...].2001 r. nr [...] określił dla R. F. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok w kwocie [...] zł, zaległość w tym podatku za tenże okres w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł.

Rozstrzygnięcie to uwzględniło ustalenia kontroli podatkowej przeprowadzonej [...].2001 r. w działalności gospodarczej podatnika prowadzonej w Krakowie pod nazwą "R. C.", z którego to źródła przychodów podatnik za 1999 rok wykazał w zeznaniu rocznym PIT-32 stratę.

Organ zwiększył więc wykazany w zeznaniu przychód o kwotę [...] zł stanowiącą równowartość abonamentu telefonicznego od telefonu używanego bezpłatnie tytułem otrzymania nieodpłatnego świadczenia , którego wartość stanowi przychód z działalności gospodarczej w myśl przepisu art. 14 ust.2 pkt 8 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. Nr 90 z 1993r., poz. 416 ze zm./.

Ponadto zmniejszono zeznane koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł stanowiącą odpisy amortyzacyjne za okres od 1 stycznia do 31 lipca 1999 roku , a dotyczące lokalu użytkowego przy ul [...], gdyż postępowanie wykazało, że lokal ten został oddany do używania w prowadzonej działalności gospodarczej w miesiącu lipcu 1999 roku, a do tego czasu prowadzone były prace wykończeniowe i adaptacyjne. Wobec tego, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia 1997r. /Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm./, odpisów amortyzacyjnych można było dokonywać dopiero począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek ten przekazano do używania, czyli od 1 sierpnia 1999 roku.

Korekty kosztów podatkowych dokonano także w związku ze stwierdzeniem, że powyższy lokal został zakupiony w stanie surowym i wymagał przeprowadzenia robót budowlanych mających na celu wykonanie instalacji centralnego ogrzewania, wodno-kanalizacyjnej, elektrycznej, telefonicznej, założenia okien aluminiowych, drzwi, tynkowanie ścian, wykonanie sufitów podwieszanych, zakupie i instalacji sanitariatów.

Wydatki w kwocie [...] zł, na które składały się głównie materiały budowlane, dotyczyły wykończenia i adaptacji lokalu. Wobec tego, zgodnie z art. 23 ust. 1 lit. b i c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki te zwiększyć winny wartość środka trwałego stanowiącej podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Pozostałych ustaleń kontroli podatnik nie kwestionował.

Wobec czego zobowiązanie, jak i zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych, określono uwzględniając zmiany w podstawie opodatkowania ź tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2002r. numer [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

I na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, w której nie zgodzono się z uznaniem, iż umowa nieodpłatnego użyczenia telefonu od S. W., którą to umowę skarżący przedłożył organom, stanowi nieodpłatne świadczenie, skoro wynika z niej, iż koszty związane z abonamentem telefonicznym, jak i rozmów ponosić będzie skarżący, co też czynił. Powołano się ponadto na konsultację w tej kwestii z pracownikami Urzędu Skarbowego K., jak i przeprowadzone wcześniej kontrole z zakresu podatku dochodowego za 1999 rok, które nie kwestionowały wydatków na abonament i opłaty za rozmowy uwzględnianych w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów jako koszty uzyskania przychodów.

Także w odniesieniu do amortyzacji lokalu użytkowego skarżący powołał się na poprzednie kontrole, jak z dnia [...].1998r., [...].1999r., [...].1999r.. Zdaniem skarżącego rejestr środków trwałych z odpisami amortyzacyjnymi w wysokości [...] zł według stawki 1,5%, dokonywanymi od miesiąca października 1998r. w związku z zakupem lokalu we wrześniu 1998r., był kontrolowany trzykrotnie i nigdy wcześniej organy nie kwestionowały tego odpisu, ani też faktu ponoszenia kosztów adaptacji lokalu.

Zakwestionowano także nie uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatku na ślusarkę okienną, jako że wymiany dokonano już w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, a więc za błędne uznano stanowisko organów, że wydatek ten nie stanowi bieżącego kosztu.

W udzielonej przez Izbę odpowiedzi na skargę podtrzymano dotychczasowe stanowisko i argumentację je uzasadniającą.

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 12697 oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 12717/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga na uwzględnienie zasługuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 w/w ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy te sprawują kontrolę wydanych decyzji administracyjnych, a więc także podatkowych, pod względem ich zgodności z prawem.

Po pierwsze podnieść należy, co do zasady, że skoro organy zakwestionowały / po trzech uprzednich kontrolach / miesiąc rozpoczęcia dokonywania amortyzacji i stwierdziły, iż skarżący może dokonywać tych odpisów począwszy dopiero od [...].1999 roku, a nadto , że wydatki poniesione na środek trwały w postaci lokalu użytkowego, dokonywane przed momentem oddania go do użytku, miały charakter wykończeniowy i adaptacyjny, a nie remontowy / bo i taki mogły mieć/, to wartość tych wydatków winna zwiększyć w wyliczeniach korygujących organów wartość przyjetą jako podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Organ nie może w ogóle pominąć tych wydatków tylko z tego powodu, że skarżący błędnie zaliczył je wprost w całości do kosztu uzyskania przychodów. Ustalenie takiego błędnego działania podatnika nie dyskwalifikuje tych wydatków, jako kosztów podatkowych. Jest to dalej koszt uzyskania przychodów tyle, że ustawodawca wprowadził rozwiązanie, aby tego rodzaju wydatki zwiększały wartość środków trwałych, a więc wraz z wartością środka trwałego były uwzględniane w kosztach, ale jako obciążenie rozłożone w czasie.

Organy nie zakwestionowały faktu poniesienia tych wydatków, a więc zupełne ich wyeliminowanie w tej sytuacji w procesie ustalania podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym stanowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 23 ust. 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie wyjaśniono także należycie kwestii podnoszonej przez skarżącego, iż wśród prac przeprowadzonych w tymże lokalu użytkowym dokonano wymiany okien, a wartość tych prac wynosiła [...] zł i została zaewidencjonowana w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów pod pozycją [...] w miesiącu lipcu 1999 roku. Nie odniesiono się w żaden sposób do okoliczności podawanej przez skarżącego, że była to wymiana okien istniejących, lecz zniszczonych i w początkowym okresie zreperowanych przez niego samego. Nie przeprowadzenie określił, że wartość nieodpłatnego świadczenia wynika z tytułu "numeru telefonu użyczonego bezpłatnie". Organ II instancji stwierdził, że chodzi o telefon użytkowany bezpłatnie. A obie instancje w konsekwencji przyjęły, że wartość tego świadczenia odpowiada wartości abonamentu telefonicznego. wyczerpującego postępowania w tym zakresie podważa stwierdzenia organów, że prace te należy zakwalifikować do wykończeniowych, a nie do remontowych, zwłaszcza że w punkcie [...] znajdującej się w aktach sprawy wyceny wartości lokali autor opracowania omawia stan ślusarki stalowej okiennej i drzwiowej.

W ten sposób nastąpiło naruszenie przepisu procesowego określonego w art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./, które to naruszenie, w świetle tego, co stwierdzono powyżej, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Także z ustaleniem przychodu ż tytułu nieodpłatnego świadczenia, w sytuacji, gdy skarżący, zgodnie z umową zawartą ze S. W., a nazwaną "Umową użyczenia telefonu", opłacał abonament telefoniczny i regulował należność za przeprowadzone rozmowy, uznać należy za niezgodne z art. 14 ust.2 pkt 8 w/ cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organ I instancji Tym samym należy dojść do wniosku, że nieodpłatnym świadczeniem objęto usługę, jaką każdy abonent otrzymuje od Telekomunikacji Polskiej S.A., jeśli zawarł z nią umowę, tj. stały dostęp do sieci, za który płaci się miesięczny abonament oraz usługę połączeń telefonicznych, za którą płaci się według obowiązującego cennika w zależności od ilości i rodzaju połączeń.

Gdyby sam skarżący zawarł umowę z Telekomunikacją o świadczenie usług telefonicznych, także opłacałby abonament i ponosił koszty przeprowadzonych rozmów. Tak więc z tego tytułu nie może być mowy o nieodpłatnym świadczeniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.