Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1214/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 138 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2000 nr 269 poz 34 art 5 ust 1
law: Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w opłacie za brak sieci za rok 2006 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2011 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej M. Sp. z o.o. kwotę 657 (sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 72 i art. 74a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdzenia nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez [...] Sp. z o.o. - ul. [...] (dale: skarżąca, Spółka).

W decyzji z [...] kwietnia 2012 r. GIOŚ utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2011 r., znak: [...], stwierdzającą nadpłatę w wysokości [...] zł ([...] złotych) w opłacie za brak sieci za 2006 r., wniesionej w dniu 7 stycznia 2009 r. przez skarżącą, wraz z odsetkami za zwłokę, na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, w związku z określeniem przez GIOŚ w decyzji z [...] grudnia 2009 r., znak: [...], utrzymaną następnie decyzją GIOŚ z [...] maja 2011 r. znak: [...], wysokości zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na kwotę [...] zł ([...] złotych).

Stan sprawy przestawiał się następująco:

Wnioskiem z 16 stycznia 2009 r. Spółka wystąpiła do GIOŚ o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za brak sieci, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25 poz. 202, dalej: ustawa o recyklingu) za 2006 r., nienależnie zapłaconej przez Spółkę w dniu 7 stycznia 2009 r. wraz z naliczonymi odsetkami, tj. w łącznej kwocie [...] zł.

W piśmie z 28 stycznia 2009 r. GIOŚ wezwał Spółkę do złożenia, zgodnie z art. 75 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, skorygowanego rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci za 2006 r. W piśmie z 9 lutego 2009 r. Spółka przedłożyła skorygowane roczne sprawozdanie o wysokości należnej opłaty za brak sieci za 2006 r., w którym wykazała należną opłatę za brak sieci w wysokości 0 zł (słownie: zero złotych).

W postanowieniu z [...] lutego 2009 r., znak: [...] GIOŚ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień w sprawie stwierdzenia nadpłaty opłaty za brak sieci za 2006 r., poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających zawarcie umów o zapewnieniu sieci zbierania pojazdów ze wszystkimi stacjami demontażu, wskazanymi w zawiadomieniu o podjęciu działalności w zakresie importu pojazdów oraz w informacjach o zmianie danych zawartych w ww. zawiadomieniu, czy też rozwiązanie takich umów oraz dokumentów potwierdzających datę podjęcia działalności w zakresie importu pojazdów.

W piśmie z 5 marca 2009 r. Spółka przedstawiła umowy o zapewnieniu sieci zawarte z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu oraz wykaz stacji demontażu współpracujących z [...] Sp. z o.o., które również w jej ocenie, wchodziły w skład jej sieci zbierania pojazdów.

Na podstawie danych przedstawionych przez Spółkę w zawiadomieniu o podjęciu działalności w zakresie importu pojazdów, a także informacji o zmianie danych zawartych w ww. zawiadomieniu oraz na podstawie dokumentów przedstawionych przez Spółkę w piśmie z 5 marca 2009 r., GIOŚ wykonał analizę zapewnienia w 2006 r., sieci zbierania pojazdów przez skarżącą.

W piśmie z 2 kwietnia 2009 r., znak: [...] GIOŚ przekazał Spółce wyniki analizy zapewnienia przez nią w 2006 r. sieci zbierania pojazdów, wykonanej w dwóch wariantach.

W zawiadomieniu z 2 czerwca 2009 r., znak: [...] GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia wysokości zobowiązania skarżącej z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r.

W decyzji z [...] grudnia 2009 r., znak: [...] GIOŚ określił wysokość zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r., tj. [...] zł.

W dniu [...] grudnia 2009 r. do GIOŚ wpłynął wniosek Spółki z [...] grudnia 2009r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GIOŚ w decyzji z [...] maja 2011 r., znak: [...], utrzymał w mocy swoją decyzję [...] grudnia 2009 r., znak: [...].

W decyzji z [...] października 2011 r., znak: [...] GIOŚ uznał, że skarżącej należny jest zwrot nadpłaty opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości [...] zł ([...] złotych) wraz z oprocentowaniem. W dniu 8 listopada 2011 r. do GIOŚ wpłynął wniosek Spółki z 4 listopada 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W ww. wniosku skarżąca zarzuciła decyzji GIOŚ naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i proceduralnego:

- art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 269, s. 34 ze zm., dalej: dyrektywa 2000/53/WE), poprzez wydanie decyzji sprzecznej z tym przepisem, tj. oparcie się na prawie krajowym, pomimo jego sprzeczności z przepisami wspólnotowymi,

- art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 5 ust. 1 i 4 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, dalej: TWE), poprzez oparcie się przez organ administracji państwowej na przepisie art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pomimo, że jest on sprzeczny z powołanymi na wstępie krajowymi i wspólnotowymi przepisami rangi konstytucyjnej,

- art. 2 Konstytucji RP poprzez oparcie się przez organ administracji państwowej na przepisie art. 14 ustawy o recyklingu (w brzmieniu obowiązującym w ciągu 2006 r.) pomimo, że jest on sprzeczny z powołanym na wstępie przepisem rangi konstytucyjnej,

- art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu poprzez wliczenie do okresu (rzekomego) nie zapewnienia sieci terminów, które z mocy prawa nie powinny być wliczone.

W związku z powyższym Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i w jego wyniku uchylenie zaskarżonej decyzji i określenie nadpłaty w kwocie wskazanej we wniosku.

W piśmie z 21 lutego 2012 r. GIOŚ umożliwił Spółce wypowiedzenie się co do załączonych dowodów i materiałów zgromadzonych w postępowaniu, a także zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Spółka w piśmie z 22 marca 2012 r. powtórzyła argumenty zawarte w jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GIOŚ w decyzji z [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2011 r.

Uzasadniając swoje stanowisko w GIOŚ w decyzji z [...] kwietnia 2012 r. wskazał, że zadania wskazane w dyrektywie 2000/53/WE są realizowane w Polsce poprzez stymulowanie ekonomiczne podmiotów wprowadzających pojazdy na terytorium kraju do tworzenia sieci zbierania pojazdów oraz poprzez realizację zadań w zakresie funkcjonowania systemu zbierania pojazdów przy pomocy środków publicznych (z wpływów z tytułu opłat w wysokości 500 zł wnoszonych przez wprowadzających pojazdy niepodlegających obowiązkowi zapewnienia sieci i osoby fizyczne oraz wpływów z tytułu opłat za brak sieci).

W ocenie GIOŚ, z przepisów dyrektywy 2000/53/WE nie wynika, że jeden z tych systemów musi uzyskać określone preferencje. Zasadą wynikającą z dyrektywy 2000/53/WE jest jedynie to, że wprowadzający pojazdy ponoszą wszystkie lub znaczną część kosztów związanych z działaniem sieci. Ustanowiony w Polsce system obejmujący tworzenie przez wprowadzających pojazdy sieci oraz dofinansowanie stacji demontażu ze środków zgromadzonych z opłat ponoszonych przez wprowadzających pojazdy, jest zatem zgodny z celami dyrektywy 2000/53/WE.

GIOŚ wyjaśnił, że aby osiągnąć cele wskazane w dyrektywie 2000/53/WE, w ustawie o recyklingu obowiązki zostały rozdzielone pomiędzy poszczególne strony uczestniczące w produkcji, używaniu pojazdów, a następnie przetwarzaniu odpadów z nich powstałych, czyli pomiędzy producentów i importerów pojazdów (zapewnienie sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji), właścicieli pojazdów (oddawanie pojazdów wycofanych z eksploatacji do uprawnionych zakładów), przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu (zbieranie i przetwarzanie pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz osiąganie poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji), punkty zbierania pojazdów (zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji) oraz strzępiarki (rozdrabnianie odpadów pochodzących z demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji). Według GIOŚ, obowiązkiem utworzenia wystarczająco dostępnych punktów zbiórki pojazdów wycofanych z eksploatacji obciążeni zostali wprowadzający pojazdy, jako odpowiedzialni za pokrycie wszystkich lub znacznej części środków związanych z zapewnieniem bezpłatnego przyjęcia pojazdów wycofanych z eksploatacji od ich właścicieli.

GIOŚ podniósł także, że opłata za brak sieci niezasadnie traktowana jest przez wprowadzających pojazdy jako sankcja. Z przepisów ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011, Nr 74, poz. 397, ze zm.) oraz z przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307, ze zm.) wynika, że opłata, o której mowa w art. 14 ustawy o recyklingu, czyli opłata za brak sieci, jest kosztem uzyskania przychodów. Za koszty uzyskania przychodów nie uważa się natomiast dodatkowej opłaty za brak sieci zbierania pojazdów, o której mowa w art. 17 ust. 2 ustawy o recyklingu. Zatem tylko dodatkową opłatę za brak sieci, ustalaną w drodze decyzji przez GIOŚ w przypadku niewykonania przez wprowadzającego pojazd decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci, można traktować jako sankcję. W opinii GIOŚ, nie zachodzi sprzeczność art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 1 i 4 TWE GIOŚ wyjaśnił, że organ administracji jest obowiązany do stosowania regulacji normatywnych mających charakter źródła prawa w Polsce.

Zdaniem organu, kwestia ich zgodności z Konstytucją ma z reguły charakter ocenny (wymaga wartościowania szeregu zasad zawartych w Konstytucji, które w pewnych stanach faktycznych, co do zasady, mogą pozostawać w opozycji. GIOŚ wyjaśnił, że nie może samodzielnie dokonać oceny zgodności przepisów ustawy o recyklingu.

W skardze Spółka zaskarżyła decyzję GIOŚ z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 5 ust. 1 dyrektywy o recyklingu poprzez wydanie decyzji sprzecznej z tym przepisem, tj. oparcie się na prawie krajowym, (a w szczególności na art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu), pomimo jego sprzeczności z przepisami wspólnotowymi;

- art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP a także art. 5 ust. 3 TWE poprzez oparcie przez organ administracji państwowej na przepisie art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu pomimo, że jest on sprzeczny z powołanymi na wstępie krajowymi i wspólnotowymi przepisami rangi konstytucyjnej;

- art. 2 Konstytucji RP poprzez oparcie się przez organ administracji państwowej na przepisie art. 14 ustawy o recyklingu (w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.) pomimo, że jest on sprzeczny z powołanym na wstępie przepisem rangi konstytucyjnej;

- art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu poprzez wliczenie do okresu (rzekomego) nie zapewnienia sieci terminów, które z mocy prawa nie powinny być wliczone.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji GIOŚ z [...] października 2011 r. nr [...] stwierdzającej nadpłatę w opłacie za brak sieci za 2006 r. oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy o recyklingu Spółka wskazała, że jest przekonana o tym, że art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu jest niezgodny z art. 5 ust. 1 dyrektywy o recyklingu, gdyż nie służy on realizacji celu wyartykułowanego w tej regulacji. Skarżąca uważa również, że ustawa o recyklingu powinn realizować cele wyznaczone dyrektywą o recyklingu, a więc wprowadzać do prawa polskiego mechanizmy, na mocy których punkty zbierania zużytych pojazdów będą wystarczająco dostępne.

Zdaniem Spółki, nie można zgodzić się z tym, że dyrektywa o recyklingu pozostawia swobodę wyboru rozwiązań służących osiągnięciu tego celu, tak jak pojęcie "swobody" rozumie GIOŚ. Swoboda wyboru metody nie oznacza bowiem nieograniczonej dowolności metody. Skarżąca podnosi, że cel określony dyrektywą został przez Spółkę spełniony. Pokrycie siecią w 2006 r. zgodnie z mapkami sporządzonymi przez GIOŚ przekraczało w każdym miesiącu 86% i ciągle rosło. Od kwietnia sieć obejmowała już 97% terytorium kraju, a we wrześniu już ponad 99%. Ponadto, zgodnie z dyrektywą o recyklingu państwa członkowskie mają zapewnić, aby dostarczenie zużytego pojazdu do punktu zbiorczego było bezpłatne dla ostatniego właściciela pojazdu, zaś koszt zastosowania tego środka powinien w całości lub w znacznym stopniu obciążać producentów samochodów. Cel ten był w 2006 r. osiągnięty w sytuacji, gdy Spółka odbierała na własny koszt od właściciela pojazd wycofany z eksploatacji. Skarżąca podkreśla, że przepisy ustawy o recyklingu, a konkretnie art. 11 ust. 1 tej ustawy, są sprzeczne z art. 5 ust. 1 dyrektywy o recyklingu.

Według skarżącej, restrykcyjne brzmienie art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu, wprowadzające arbitralnie i w sposób nie wynikający z dyrektywy o recyklingu kryterium "50 km" powoduje, że przepis polskiej ustawy jest niezgodny z przepisem wspólnotowym i nie stanowi prawidłowej implementacji przepisu dyrektywy o recyklingu. Co więcej zdaniem Spółki, sprawia, że zadośćuczynienie przez adresatów normy nałożonym w niej wymaganiom jest niemożliwe.

Uzasadniając naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 2 Konstytucji oraz art. 5 ust. 3 TWE skarżąca wskazała, że zbyt rygorystyczne, a co za tym idzie nieprawidłowe stosowanie art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu narusza w sposób rażący art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust 2 Konstytucji RP, a także art. 5 ust. 3 TWE. Według Spółki, wydanie przez GIOŚ decyzji sprzecznej z zasadą proporcjonalności oraz rygorystyczne podejście do reguły "50 km" - oznacza natomiast, że oparcie decyzji na literalnym brzmieniu art. 11 ust. 1 ustawy o recyklingu uchybia art. 2 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP. Wedłu Spółki, przepis ten nakłada na przedsiębiorców (wprowadzających pojazdy) obowiązki obiektywnie, które nie są możliwe do spełnienia.

Skarżąca podkreśla istotność zasady proporcjonalności również w kontekście tego, że zasada ta jest również jedną z naczelnych zasad regulujących działanie Unii Europejskiej, a instytucje UE stosują zasadę proporcjonalności.

Uzasadniając zarzut dotyczący naruszenia art. 2 Konstytucji poprzez zastosowanie sprzecznego z ww. "przepisami" art. 14 ustawy o recyklingu Spółka wskazała, że naruszenie zasady równości i proporcjonalności zostało dostrzeżone przez projektodawców nowelizacji ustawy i zidentyfikowane w treści uzasadnienia nowelizacji, a także potwierdzone w toku prac nad nowelizacją. W ocenie skarżącej, przepis art. 14 ustawy o recyklingu w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. był sprzeczny z wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawa zasadą proporcjonalności. Na podmioty, które podjęły wszelkie działania zmierzające do wypełnienia nałożonego na nie przepisami prawa obowiązku nakładana była bowiem identyczna sankcja, jak na podmioty, które pozostały w całkowitej bierności.

Spółka podniosła, że w bardzo krótkim okresie czasu zobligowana była do zastosowania się do nowych wymogów nałożonych przez ustawę o recyklingu oraz, że działania te podejmowane były w bardzo trudnych warunkach. Skarżąca wskazała, że nie dysponowała żadnym urządzeniem, czy programem informatycznym, który umożliwiałby sprawne i precyzyjne pomiary odległości stacji demontażu czy punktów odbioru pojazdów od miejsca zamieszkania ich właścicieli. Spółka zauważa, że program którym dysponuje GIOŚ powstał relatywnie niedawno,

(po 1 kwietnia 2007 r. - czyli po terminie złożenia sprawozdania za 2006 r.) tym samym dużo łatwiej i dokładniej można obecnie dokonywać owych pomiarów.

Spółka twierdzi, że podjęła wszelkie niezbędne środki w celu realizacji nowych wytycznych przewidzianych przez ustawodawcę. W krótkim bowiem okresie czasu umożliwiła właścicielom pojazdów ich bezpłatny, nieutrudniony odbiór. Pokrycie siecią w 2006 r. zgodnie z mapkami sporządzonymi przez GIOŚ, przekraczało w każdym miesiącu 86% i ciągle rosło. Od kwietnia sieć obejmowała już 97% terytorium kraju, a we wrześniu już ponad 99%. Spółka tym samym działania GIOŚ uważa za niezasadne i nieracjonalne. W ocenie skarżącej, niezrozumiała jest bowiem sytuacja, w której Spółka jako podmiot w 99% wypełniający wymogi nałożone przez ustawę o recyclingu zobowiązana jest do zapłaty dodatkowej opłaty w takiej samej wysokości jak podmiot wcale nie realizujący obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sankcja, którą nałożył na Spółkę GIOŚ jest z całą pewnością rażąco nieproporcjonalna w stosunku do wielkości obszaru nieobjętego siecią. Zdaniem Spółki, podejmowane przez GIOŚ działania nie pełnią motywującej roli przy budowie samej sieci. Niezależnie od tego, czy Spółka zapewni 99,99% pokrycia siecią kraju, czy 1%, wysokość ewentualnych sankcji jest bowiem taka sama. Według skarżącej, przewidziana kara jest krzywdząca i niesprawiedliwa w stosunku do podmiotu, w tym i Spółki, która zrealizowała wszelkie kroki w celu zapewnienia właścicielom pojazdów bezpłatnego odbioru posiadanych przez nich samochodów, realizując nałożone obowiązki w prawie 100%. Według stanowiska skarżącej, przyjęte środki nie mogą być jednak bardziej uciążliwe, aniżeli to co jest konieczne. Jeśli bowiem pojawiająca się dysproporcjonalność, która w niniejszej sprawie ma miejsce, ma charakter absurdalny, zbyt wygórowany negatywnie wpływa na efektywność, tj. na realizacje nałożonego na Spółkę i inne podmioty obowiązku zapewnienia pokrycia siecią całego terytorium kraju.

Uzasadniając naruszenie art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu Spółka wskazała, że nie może zaakceptować poglądu GIOŚ, że przepis art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu odnosi się jedynie do zdarzeń, które miały miejsce po wejściu w życie ustawy. Skarżąca podkreśla, że przepis ten dotyczy dowolnych 90 dni, w których wprowadzający pojazd z przyczyn od siebie niezależnych nie zapewnia sieci. Bez względu na to czy przyczyny niezapewnienia sieci powstały przed 1 stycznia 2006 r. czy też po tej dacie. Skarżąca powołała się na stanowisko Ministra Środowiska zawarte w piśmie Podsekretarza Stanu T. W. z [...] grudnia 2005 r. nr [...], które dotyczy możliwości nie wliczania pierwszych 90 dni w 2006 r. do liczby dni, w których Spółka rzekomo nie zapewniła sieci.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi Spółki na decyzję GIOŚ z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006r. oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W postanowieniu z 17 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie sądowe w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję GIOŚ z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r. W piśmie z 8 lipca 2016 r. GIOŚ wystąpił z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o przyspieszenie terminu rozpoznania sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Rozstrzygniecie Sądu w przedmiotowej sprawie jest następstwem wydanych wcześniej orzeczeń przedstawionych poniżej.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1301/12 uchylona została decyzja GIOŚ z [...] maj 2011 r., znak: [...]. Następnie GIOŚ wydał decyzję z [...] października 2013 r., znak: [...], w której utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] grudnia 2009 r., znak: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 18 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2737/13 oddalił skargę Spółki na decyzję GIOŚ z [...] października 2013 r., znak: [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1686/14 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2737/13, a także decyzję GIOŚ z [...] października 2013 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję GIOŚ z [...] grudnia 2009 r., znak: [...], określającą wysokość zobowiązania [...] Sp. z o.o. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r.

W związku z ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, GIOŚ będzie obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę dotyczącą określenia wysokości zobowiązania [...] Sp. z o.o. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na podstawie art. 14 ustawy o recyklingu w brzmieniu nadanym po wejściu w życie ustawy z 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1686/14 oraz uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA z 19 października 2015 r., sygn. akt II OPS 1/15 (ONSAiWSA 2016/1/1, LEX nr 1814286).

Oznacza to, że GIOŚ będzie musiał na nowo orzec o nadpłacie w opłacie za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez Spółkę. Rozpatrzenie przez GIOŚ sprawy dotyczącej stwierdzenia nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r. jest bowiem powiązane z wyeliminowaniem z obrotu decyzji GIOŚ z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji GIOŚ z [...] października 2011 r., znak: [...].

Biorąc pod uwagę przyczyny uchylenia wydanych w tej sprawie decyzji, bezprzedmiotowe stało się odnoszenie do poszczególnych zarzutów skargi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa wskazanych w uzasadnieniu. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji uwzględni oceną prawną wynikającą z niniejszego orzeczenia i podejmie wszelkie czynności zmierzające do wydania decyzji odpowiadającej przepisom prawa materialnego i procesowego. Wyniki przeprowadzonego postępowania organ winien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. i zawierającym odniesienie do wszystkich podnoszonych przez stronę argumentów.

Dlatego należało orzec jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 tej samej ustawy.