Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 620/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i utrzymaną w mocy decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi R.F. i M.F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 stycznia 2011r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , II. zasadza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących R.F. i M.F. kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 620/11

Uzasadnienie

wyroku z dnia 19 października 2011 roku

Decyzją z dnia 17 stycznia 2011 roku, znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2 grudnia 2009 roku, znak: [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie realizacji inwestycji – zarurowanie odcinka rowu melioracyjnego położonego między ulicami [...] i [...] w K., przedstawiając w uzasadnieniu decyzji motywy swojego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 stycznia 2011 roku wnieśli R. i M. F. działający przez pełnomocnika rp. G. K., zarzucając naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów o postępowaniu, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 13, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc związanym przy tym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Z akt administracyjnych zgromadzonych w przedmiotowym postępowaniu wynika natomiast, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, organy administracji pominęły M. G. oraz K. Z. jako osoby, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu. Zarówno organ I, jak i II instancji, prowadziły postępowanie bez udziału wymienionych osób, czym spowodowały naruszenie prawa, skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 – tekst jedn. ze zm.), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Ponadto, w myśl art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Biorąc pod uwagę powyższe, organy I i II instancji zobligowane były do uwzględnienia M. G. oraz K. Z. jako stron postępowania, zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2 grudnia 2009 roku, znak: [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie realizacji inwestycji – zarurowanie odcinka rowu melioracyjnego położonego między ulicami [...] i [...] w K., utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia 17 stycznia 2011 roku, znak: [...], [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K..

W ocenie Sądu, materiał zgromadzony w toku postępowania administracyjnego pozwala na ustalenie, iż ww. osoby są właścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu - odcinka rowu melioracyjnego położonego między ulicami [...] i [...] w K.. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż nieruchomość, której współwłaścicielami są M. G. oraz K. Z., oznaczona numerem ewidencyjnym [...], mimo iż nie jest nieruchomością sąsiednią dla działek, na których prowadzona jest inwestycja zarurowania części rowu melioracyjnego (działki nr "1’ i "2’), położona jest w obszarze jej oddziaływania ze względu na chociażby potencjalny wpływ tej inwestycji na stosunki wodne na znacznym obszarze.

Błędny zdaniem Sądu jest pogląd, iż obszarem oddziaływania mogą być jedynie nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością objętą oddziałującą inwestycją. Podkreślić należy, iż "rowy melioracyjne oddziałują nie tylko na nieruchomości położone na brzegach tych rowów, a więc graniczące z nimi, lecz także na grunty dalej położone. Tak więc, każdy grunt, na który oddziałuje lub może oddziaływać określona inwestycja wodna - jest gruntem "sąsiednim" w rozumieniu art. 50 ust. 1 Prawa wodnego. Zasięg takiego sąsiedztwa jest zatem ściśle związany z rodzajem inwestycji i sposobem jej oddziaływania." (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 1998 roku, IV SA 491/98).

Jakkolwiek Sąd w niniejszej sprawie nie jest związany rozstrzygnięciem i rozważaniami prawnymi w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych, jednakże na aprobatę, zdaniem Sądu, zasługują poglądy dotyczące badania kręgu osób legitymowanych w odniesieniu do zakresu oddziaływania inwestycji wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2008 roku, II OSK 467/07 oraz z dnia 8 września 2004 roku, OSK 394/04, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2009 roku, II SA/Kr 655/09.

Skoro zatem nieruchomość stanowiąca współwłasność M. G. oraz K. Z. położona jest w obszarze oddziaływania inwestycji zarurowania części rowu melioracyjnego położonego między ulicami [...] i [...] w K., osobom tym przysługuje przymiot strony w postępowaniu, zaś pominięcie ich w toku postępowania administracyjnego stanowi naruszenie prawa, skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Uchylając decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, Sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do pisma strony inicjującej postępowanie administracyjne i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 ustawy p.p.s.a.