Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1163/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 255, art. 184, art. 197 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 911/13 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...]sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 911/13 odmówił przyznania prawa pomocy sprzeciw w sprawie ze skargi J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów.

W uzasadnieniu Sąd podał, w dniu 14 lipca 2014 r. (data nadania) skarżący J. H. złożył na urzędowym formularzu "PPF" wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika - adwokata. We wniosku tym skarżący wskazał, że jest osobą schorowaną, prowadzącą wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i studiującą córką, z którymi zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu o powierzchni 67 m², utrzymując się z renty w kwocie 1.108,19 złotych brutto oraz renty żony w kwocie 870,96 złotych brutto. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi zatem 1.979,15 złotych brutto.

Skarżący podkreślił, że zarówno on, jak i jego żona, cierpią na szereg chorób wymagających stałego, kosztownego leczenia farmakologicznego powiązanego z wykonywaniem cyklicznych badań. Wykonywane w związku z leczeniem żony, co kilka miesięcy badania kosztują od 1.500,00 złotych do 2.000,00 złotych. Do kosztów utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżący zaliczył ponadto wydatki związane z kosztami swojego leczenia – 200 złotych, koszty bieżących remontów – 100 złotych, koszt podatku od nieruchomości, zużycia wody, wywozu szamba, koszty zużycia gazu w butlach oraz zużycia energii elektrycznej – 350 złotych miesięcznie oraz koszt zakupu węgla i drzewa do ogrzania domu i przygotowania ciepłej wody w kwocie 700 złotych. Dodatkowo skarżący wskazał, że ponosi również koszty studiów córki oraz, że z powodu powyższych wydatków nie posiada środków finansowych na zakup odzieży.

Wezwaniem z dnia 22 lipca 2014 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego m.in. do nadesłania aktualnych dokumentów źródłowych wskazujących wysokość jego renty oraz renty żony w kwotach brutto i netto, dokumentów źródłowych wskazujących na wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego ponoszonych w miesiącach maj, czerwiec i lipiec 2014 r. oraz skąd pochodzą środki pozwalające na ponoszenie kosztów leczenia żony w wykazanej przez skarżącego wysokości. Poinformowano jednocześnie skarżącego, że wezwanie jest następstwem tego, iż w okresie 6 miesięcy w innych sprawach, które toczyły się z jego inicjatywy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie składane przez niego wnioski o przyznanie prawa pomocy uzasadnił tymi samymi okolicznościami, które powołał w oświadczeniu złożonym na druku PPF w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 13 lipca 2014 r. oświadczył, że aktualnie osiąga dochody w kwocie 1.108,19 złotych tytułem renty i innych źródeł utrzymania nie posiada. Wskazał przy tym, że nie posiada żadnych faktur VAT związanych z kosztami utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego, gdyż dowodem tych wydatków są paragony, których nie przechowuje. Skarżący oświadczył również, że nie może przedłożyć zaświadczenia z uczelni córki, gdyż ta zdała wszystkie egzaminy i wyjechała. Odnośnie natomiast wezwania do przedstawienia wysokości wydatków związanych z utrzymaniem studiującej córki oraz kosztów leczenia żony skarżący oświadczył, że w żadnym składanym dotychczas przez niego oświadczeniu kosztów tych nie podawał, gdyż są one w różnej wysokości. Poinformował jednocześnie, że córka miała zaciągnięty kredyt studencki w banku, z którego obecnie nie korzysta. Natomiast na leczenie żony przeznacza tyle ile może, zaś pozostałe koszty pokrywa starsza córka. Do pisma skarżący dołączył potwierdzenie wypłaty/odbioru renty z miesiąca maja 2014 r., z którego wynika, że otrzymuje on rentę w kwocie 1.904,84 złotych brutto – 1.108,19 złotych netto.

Po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 911/13 odmówił przyznania J. H. prawa pomocy. Referendarz sądowy wskazał, że analiza oświadczeń złożonych przez skarżącego na druku PPF w sprawach o sygnaturach akt IV SAB/Wa 130/12 (data wniosku - 18 października 2012 r.), II SA/Lu 911/13 (data wniosku - 13 listopada 2013 r.), II SO/Lu 14/14 i II SO/15/14 (datowane na dzień 8 kwietnia 2014 r.) oraz w sprawie niniejszej (datowany na dzień 9 lipca 2014 r.) wykazała, że na przestrzeni lat 2012 – 2014 skarżący uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy podawał te same informacje dotyczące wysokości i rodzaju stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego. W ocenie referendarza, ustalenie tej okoliczności poddało w wątpliwość rzetelność oświadczenia skarżącego złożonego w niniejszej sprawie, co do wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego, co stanowiło przyczynę wezwania skarżącego do przedłożenia dokumentów źródłowych wskazujących na wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego w postaci np. faktur VAT czy rachunków za okres od maja, czerwca do lipca 2014 r. Ponadto referendarz sądowy podniósł, że zsumowanie jedynie miesięcznych kosztów leczenia, zakupu węgla i drzewa, bieżących remontów oraz kosztów podatku od nieruchomości, zużycia wody, wywozu szamba, koszty zużycia gazu w butlach oraz zużycia energii elektrycznej wykazało, że tylko tym tytułem skarżący wydaje miesięcznie kwotę 1.350,00 złotych przy dochodach gospodarstwa domowego w wysokości 1.979,15 złotych brutto. Mając to na uwadze, oraz fakt, że do wyliczonych stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego nie wliczono ponoszonych, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, miesięcznych kosztów utrzymania studiującej córki, czy kosztów wyżywienia jego i żony, za wątpliwe referendarz sądowy uznał również oświadczenie skarżącego dotyczące wysokość dochodów. Powyższe wątpliwości referendarz sądowy uznał za podstawę do wezwania skarżącego do przedłożenia dokumentów źródłowych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 13 lipca 2014 r. nadesłał jedynie potwierdzenie wypłaty/odbioru swojej renty z miesiąca maja 2014 r., z którego wynika, że wysokość renty, którą podał na druku PPF nie jest kwotą brutto, ale kwotą netto. Skarżący nie nadesłał ponadto żadnych dokumentów źródłowych wskazujących na wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego jego gospodarstwa domowego, wyjaśniając, że nie posiada żadnych faktur VAT ani związanych z tym paragonów, gdyż ich nie przechowuje, ponieważ nigdy nie było takiej potrzeby. Referendarz sądowy podkreślił, że udzielone przez skarżącego informacje o wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego są niewiarygodne i to nie tylko dlatego, że wysokość tych kosztów u skarżącego nie zmienia się od 18 października 2012 r. ale i dlatego, iż do stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego zalicza on opłacanie podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy nie wykazuje, aby był właścicielem jakiejkolwiek nieruchomości. Podaje, że miesięcznie na zakup węgla i drzewa na ogrzanie domu i ciepłej wody wydaje stałą kwotę 700 złotych, gdy już z zasad doświadczenia życiowego wynika, iż koszty te zmieniają się ze względu na zmianę pory roku, ilość osób przebywających w gospodarstwie domowym jak i zmianę cen opału. Skarżący oświadcza, że ponosi koszty utrzymania studiującej córki zaś wezwany do wykazania ich wysokości wymijająco oświadcza, że kosztów tych nigdy nie przedstawiał ponieważ nie są one stałe, a poza tym córka zaciągnęła pożyczkę w banku, której obecnie nie bierze. Referendarz zauważył przy tym, że różna kwota wydatków na badania żony (od 1.500,00 złotych do 2.000,00 złotych) nie przeszkadzała mu w podaniu ich wysokości. Ponadto po ustaleniu na podstawie przedłożonego przez skarżącego potwierdzenia wypłaty/odbioru renty z maja 2014 r., z którego wynika, że kwota jego dochodów, którą w druku PPF określił jako kwotę brutto jest w istocie kwotą netto, wątpliwym – w ocenie referendarza sądowego – jest czy, aby na pewno kwota renty żony podana na druku PPF jest kwotą brutto. W konsekwencji referendarz sądowy uznał, że skarżący, nie przedstawiając dokumentów źródłowych wskazujących na wysokość ponoszonych stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego oraz dokumentu wskazującego na wysokość dochodów żony w kwocie brutto i netto, w sytuacji uzasadnionych wątpliwości co do rzetelności tych informacji zawartych na druku PPF, uniemożliwił dokonanie rzetelnej oceny możliwości finansowych ponoszenia przez niego kosztów sądowych niniejszego postępowania.

W wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego odmawiając przyznania prawa pomocy Sąd I instancji wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie wykazał, by jego sytuacja materialna dawała podstawy do przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Stanowisko to – wbrew interpretacji skarżącego – nie oznacza jednak, że w ocenie Sądu (a wcześniej referendarza sądowego) skarżący jest osobą majętną. Sąd I instancji wskazał, że nie kwestionuje, iż sytuacja bytowa skarżącego jest trudna, jednak okoliczność ta samoistnie nie czyni jego wniosku zasadnym. Niezbędnym dla uwzględnienia przedmiotowego żądania jest bowiem wykazanie przez skarżącego, że jego możliwości finansowe są aż tak ograniczone, iż niemożliwym jest poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oczywistym jest, zdaniem Sądu I instancji, że aby możliwym było zweryfikowanie istnienia tej precyzyjnie określonej przez ustawodawcę, niezbędnej przesłanki, skarżący winien dostarczyć Sądowi przede wszystkim wszelkie dokumenty niezbędne dla ustalenia wysokości jego dochodów oraz wysokości kosztów utrzymania koniecznego.

W niniejszej sprawie wezwanie skarżącego do przedłożenia takich dokumentów, było w ocenie Sądu I instancji w pełni uzasadnione; referendarz sądowy słusznie bowiem uznał, że skoro od 2012 r. skarżący w inicjowanych przez siebie sprawach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie podaje niezmiennie takie same wysokości kwot składających się na koszty utrzymania jego rodziny (niezależnie chociażby od naturalnego zróżnicowania tych kosztów wynikającego z jedynie sezonowej - w naszym klimacie - potrzeby ogrzewania domu), poddaje to w wątpliwość jego oświadczenia, a oceny tej nie sposób zmienić tylko z tego względu, że określając wysokości tych kwot posługuje się on zwrotem "około". Wątpliwość tę potęgują zresztą również pozostałe nieścisłości zawarte w jego wniosku, a dotyczące zaliczenia do kosztów utrzymania kwoty uiszczonej tytułem podatku od nieruchomości, kosztów utrzymania studiującej córki, czy w końcu kosztów leczenia żony skarżącego. Dokumenty, do złożenia których referendarz sądowy wezwał skarżącego były zatem niezbędne dla rzetelnej oceny jego wniosku i jego ewentualnego uwzględnienia.

Sąd I instancji wskazał ponadto, że skarżący, pomimo prawidłowego doręczenia mu powyższego wezwania w dniu 25 lipca 2014 r. (potwierdzenie odbioru – k. 140), dotychczas nie wykonał go jednak w sposób prawidłowy. Bezspornie bowiem nie złożył on żądanych dokumentów źródłowych, które wskazywałyby na wysokość renty jego żony, bezpodstawnie przesuwając ciężar tego dowodu na Sąd. Nie nadesłał on również żadnych faktur VAT lub rachunków, które pozwoliłyby ustalić rzeczywistą wysokość jego niezbędnych comiesięcznych wydatków, zaś złożone dopiero wraz ze sprzeciwem potwierdzenia spłaty rat kredytu za dwa miesiące są w tym zakresie niewystarczające, bowiem oczywistym jest, że poza spłacaniem zaciągniętej pożyczki skarżący musi ponosić także inne niezbędne koszty utrzymania, jak choćby koszty zakupu żywności, środków czystości i higieny, ubrań, czy też rachunki za media. Okoliczność, iż skarżący już od dłuższego czasu winien mieć świadomość potrzeby gromadzenia dokumentów wskazujących na te koszty, nie budzi natomiast wątpliwości Sądu, skoro – jak trafnie wykazał to referendarz sądowy – skarżący był o tym informowany we wcześniejszych postanowieniach rozstrzygających złożone w jego sprawach wnioski o prawo pomocy. Należy ponadto wskazać, że skarżący, pomimo wezwania, nie potwierdził także żadnym dokumentem twierdzenia, iż jego córka K. studiuje, a pomimo, że wcześniej wymieniał ją wśród osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, w odpowiedzi na wezwanie wskazał, że córka "wyjechała z miejsca zamieszkania" i powróci dopiero na początku października 2014 r." (k. 136 akt sądowych). W tej sytuacji również oświadczenia skarżącego co do ilości osób, wchodzących w skład jego gospodarstwa domowego, mogą budzić wątpliwości.

Sąd I instancji zaznaczył, że postawa skarżącego w niniejszej sprawie, a w szczególności niewykonanie w sposób prawidłowy wezwania referendarza sądowego i nieprzedłożenie wszystkich wymienionych w tym wezwaniu dokumentów, a w miejsce tego udzielenie niespójnych z wcześniejszymi oświadczeniami wyjaśnień, powoduje, że Sąd nie jest w stanie zweryfikować twierdzenia skarżącego, jakoby nie był on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na powyższe postanowienie J. H. wniósł zażalenie wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, uchylenie w całości wezwania do uzupełnienia braków złożonego formularza PPF, przyznanie wnioskowanej pomocy prawnej dla osoby żyjącej w głębokim ubóstwie ewentualnie zlecenie dla referendarza sądowego z urzędu zebrania dokumentów, które zostały wskazane w zarzutach oraz zwolnienie skarżącego z opłaty od zażalenia na podstawie formularza PPF, ponieważ w jego całej rozciągłości nic się nie zmieniło.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadą ogólną postępowania sądowoadministracyjnego jest ponoszenie przez strony kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 252 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie z art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie to okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości, jest ona obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że oświadczenie skarżącego jest niewystarczające do uznania, że zachodzą przesłanki wynikające z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i wezwał go do jego uzupełnienia.

Skarżący nie ustosunkował się jednak do wezwania Sądu skierowanego do niego w wykonaniu zarządzenia z 22 lipca 2014 r., tj. nie przedłożył wskazanych w zarządzeniu dokumentów i nie udzielił wyjaśnień. Tym samym skarżący uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a więc, czy wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Dlatego też, w świetle wątpliwości, na które zwrócono uwagę w zarządzeniu z 22 lipca 2014 r., należało dojść do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie miał wystarczających podstaw aby uznać oświadczenia J. H. za uprawdopodobnione (por. też postanowienia NSA z 22 czerwca 2010 r., II OZ 583/10 oraz z 22 lutego 2010 r., I OZ 119/10). W konsekwencji, wniosek J. H. o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie naruszyło prawa Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.