Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 861/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi J. W. i P. W. na decyzję Nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 stycznia 2009 r. ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiat N. nakazał inwestorom M. i F. D. dokonać rozbiórki rozbudowanej części (wiatrołap i klatka schodowa o wymiarach 2,40 x 4,35) budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] położonych w T. przy ul. [...] od strony działki nr [...].

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2010 r. ([...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 10 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 1343/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiat N. nakazał właścicielom obiektu J. W. i P. W. "dokonać rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40 m x 1,45 m oraz nadbudowanej części o wymiarach 2,40 x 2,90 . (do wysokości 1,40 m n.p.m.) całość pełniąca funkcje wiatrołapu i zlokalizowana na terenie dz. nr [...]".

Decyzją z dnia 28 maja 2015 r. ([...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 30 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 916/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia 28 maja 2015 r. i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji.

Następnie decyzją z dnia 23 stycznia 2017 r. ([...]) na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) "po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego (o wiatrołap i klatka schodowa o wymiarach 2,40m x 4,35m) na terenie dz. nr [...] (wcześniej [...]) zlokalizowanego w T. przy ul. [...] od strony dz. nr [...]", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. S. nakazał J. W. i P. W. dokonać rozbiórki samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40m x 4,35m tj. wiatrołap wraz z klatką schodową, całość na terenie dz. nr [...] (wcześniej [...]) w T. przy ul. [...] od strony dz. nr [...].

Decyzją z dnia 31 lipca 2017 r. ([...]) Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania J. i P. W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - po rozpoznaniu skargi J. W. i P. W. - uchylił decyzję MWINB z 31 lipca 2017 r. wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr [...].

Po ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji PINB z dnia 23 stycznia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w ten sposób, że nakazał właścicielom obiektu: J. W. i P. W. dokonać rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40 mx 1,45 m oraz nadbudowanej nad nią części o wymiarach 2,40 m x 2,90 m (pow. zab. 10,44 m2) - od wysokości 1 ,40 m licząc od poziomu terenu (tj. z możliwością pozostawienia części wiatrołapu do wysokości 1,40 m, licząc od poziomu terenu) - całość pełniącą funkcję wiatrołapu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w T. przy ul. [...], od strony działki nr [...].

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane polegające na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] (wcześniej nr [...]) w miejscowości T. przy ul. [...] o wiatrołap wraz z klatką schodowa o wymiarach 2,40 m x 2,90 m, nadbudowanego na istniejącej wcześniej części budynku od wysokości 1,40 m (pow. zab. 10,44 m2). Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, organ I instancji skarżoną decyzją z dnia 23 stycznia 2017 r. nakazał rozbiórkę wybudowanej części obiektu budowlanego.

MWINB po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania wskazanego przez organ I instancji uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje on tożsamy w postępowaniu odwoławczym.

Dalej wskazano, że na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych było wymagane pozwolenie na budowę, którym inwestorzy nie dysponowali. Z tego względu organ nadzoru budowlanego wszczął i prowadził postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane.

PINB wykonał poszczególne czynności wynikające z przepisów prawa, celem umożliwienia aktualnym właścicielom nieruchomości zalegalizowanie samowolnie wykonanych robót budowlanych. W dniu 31 marca 2016 r. zostało wydanie postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, którym równocześnie organ nadzoru budowlanego nałożył na właścicieli nieruchomości obowiązek przedłożenia w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania postanowienia dokumentów niezbędnych do kontynuowania postępowania legalizacyjnego. Po upływie wyznaczonego terminu, wobec braku działań podjętych przez zobowiązanych, skarżoną decyzją z dnia 23 stycznia 2017 r. PINB nakazał rozbiórkę wiatrołapu wraz z klatką schodową.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w trybie określonym w art. 48 PrBud oraz poczynił wystarczające ustalenia, stanowiące podstawę do orzeczenia rozbiórki samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego. Niemniej organ odwoławczy zobligowany był uchylenia zaskarżonej decyzji i do wydania nowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, ponieważ PINB orzekł nakaz rozbiórki w zakresie większym, niż wynika z ustalonego stanu faktycznego w sprawie.

Mając na uwadze wskazania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2018 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł merytorycznie w sprawie zgodnie z wyrzeczeniem decyzji.

Wyjaśniono, że organ I instancji zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartymi w wyroku z dnia 10 marca 2011 r. o sygn. akt II SA/Kr 1343/10 ustalił, że przyłącz gazowy wykonany został na podstawie decyzji pozwolenia na budowę wydanej przez Naczelnika Miasta i Gminy K. z dnia 9 marca 1989 r. znak: [...] Lokalizacja przyłącza określona została w oparciu o przedłożony projekt budowlany (k. 81 - k. 101). Analiza przedłożonych dokumentów oraz pomiarów wykonanych w terenie prowadzi jednoznacznie do wniosku, że pod wykonaną rozbudową znajduje się przyłącz gazowy, zaś jej odległość od sieci gazowej wykonanej w 1989 r. wynosi jedynie 1 m. Stan taki może stwarzać zagrożenia dla zdrowia i mienia.

W toku postępowania dowodowego ustalono także, że przebiegające pod nielegalnie wykonaną rozbudową przyłącze gazowe może zostać po uzgodnieniu z jego operatorem przesunięte. firma A pismem z dnia 29 maja 2012 r. wyjaśniła, że w sprawie samowolnej rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego na dz. nr [...] w T. istnieje możliwość likwidacji kolizji poprzez przebudowę odcinka sieci wraz z przyłączem w sposób nie kolidujący z powstałą rozbudową. Na tą okoliczność Państwo D. (poprzedni właściciele nieruchomości) muszą wystąpić do Zakładu Gazowniczego z wnioskiem o warunki techniczne na przebudowę sieci oraz sporządzić kompletną Dokumentację Techniczną. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, strona nie wystąpiła z takim wnioskiem.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu wskazano, że organ odwoławczy podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 stycznia 2018 r., zgodnie z którym organ I instancji, bez żadnej zresztą uzasadnionej podstawy, po uchyleniu decyzji wyrokiem z dnia 30 października 2015 r "podarował" jeszcze jedną szansę zakreślając po raz kolejny 6 miesięczny termin do przedłożenia stosownych dokumentów. W kontekście dwukrotnego "wstrzymywania" budowy (wszystko w celu umożliwienia przedłożenia dokumentów), zarzut skargi o zbyt krótkim terminie do wykonania tego obowiązku [tj. przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy] nie może być — z oczywistych względów - zaakceptowany. (...) Z całą pewnością odrzucić trzeba zarzut naruszenia zasady wyrażonej w art. 9 kpa. W długotrwałym postępowaniu i w wielu wydawanych w sprawie aktach skarżących byli szczegółowo informowani o stanie faktycznym i prawnym sprawy i konsekwencjach własnych zaniechań.

Ponadto wskazano, że organy nadzoru budowlanego wobec nieprzedłożenia dokumentów koniecznych do legalizacji, zobligowane były wydać decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej rozbudowy.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. W. i P. W.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2019, poz. 1186 ze zm., dalej jako: "p.b.") w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji, której rozstrzygnięcie jest niewykonalne, niejasne i wewnętrznie sprzecznie;

2) art. 153 p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak uwzględnienia przez organ II instancji oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniach Sądu (zwłaszcza w wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1285/17);

3) art. 153 p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną interpretację oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażonych w poprzedzających zaskarżoną decyzję - orzeczeniach Sądu (zwłaszcza w wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1285/17);

4) art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 p.b. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o nakazie rozbiórki, mimo że nie zostały spełnione przesłanki uprawniające do wydania takiego rozstrzygnięcia:

5) art. 52 p.b. w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. - poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zobowiązani do wykonania obowiązków administracyjnych są nowi właściciele nieruchomości, a nie Inwestorzy, mimo że, nakaz rozbiórki - w pierwszym rzędzie - powinien być skierowany do inwestorów, a dopiero wyjątkowo do właścicieli;

6) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o uchyleniu decyzji Organu I instancji w całości i orzeczeniu w tym zakresie, mimo że nie zaistniały podstawy do wydania takiej decyzji, a organ II instancji powinien uchylić decyzję organu I instancji w całości i umorzyć postępowanie;

7) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) i wydanie zaskarżonej decyzji, mimo że decyzja ta (podobnie jak decyzja organu I instancji) jest niewykonalna, a jej niewykonalność ma charakter trwały, co powinno implikować stwierdzenie nieważności tychże decyzji;

8) art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów, a także dowolną ocenę okoliczności istotnych dla sprawy;

9) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym m.in.: niewłaściwe ustalenie podmiotów zobowiązanych do rozbiórki obiektu budowlanego lub legalizacji samowoli budowlanej; brak określenia zagadnień technicznych dotyczących powiązania i zależności rozbudowanej części budynku mieszkalnego z częścią, która powstała wcześniej (niewątpliwie legalnie) oraz nie mogła być objęta tym postępowaniem;

10) art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników (Skarżących) do organów władzy publicznej;

11) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez lakoniczne oraz niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonej decyzji oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się wydając rozstrzygnięcie.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, z ostrożności procesowej - uchylenie w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. S. dla Powiatu N. z dnia 23 stycznia 2017 r. (znak: [...]) o nakazie rozbiórki, z daleko idącej ostrożności procesowej - stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego, a także stwierdzenie nieważności w całości decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. S. dla Powiatu N. z dnia 23 stycznia 2017 r. (znak: [...]) o nakazie rozbiórki - z uwagi na fakt, iż decyzje te są niewykonalne, a niewykonalność ta ma charakter trwały. Wniesiono również o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego (w tym: kosztów zastępstwa procesowego) według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Przystępując do rozstrzygania tej sprawy Sąd miał na uwadze, że w ramach tej samej sprawy administracyjnej, dotyczącej legalności robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w T. zostały już wcześniej wydane 3 prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pierwszej kolejności należało ustalić jakie kwestie były przedmiotem rozważań Sądu w tych wyrokach i jakie wskazania zawarto w nich co do dalszego postępowania.

W pierwszym z wyroków, sygn. II SA/Kr 1343/10, Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji, ponieważ "organy nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w sprawie albowiem nie podały na jakiej podstawie ustaliły, że przedmiotowa rozbudowa części budynku została posadowiona przez inwestorów na istniejącej sieci gazowej". Jednocześnie stwierdzono, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów jest przedwczesne.

Następnie w wyroku z dnia 30 października 2015 r., sygn. II SA/Kr 916/15 WSA w Krakowie zawarto następujące stwierdzenia:

< "skarżący kwestionują skierowanie decyzji o nakazie rozbiórki do skarżących, a nie do poprzednich właścicieli a zarazem inwestorów samowoli tj. M. D. i F. D. (...) organy obu instancji prawidłowo skierowały decyzje nakazującą rozbiórkę do aktualnych właścicieli nieruchomości (...) organy prawidłowo wywiązały się z tego obowiązku kierując decyzje obu instancji do J. i P. W. (...) zarzut skierowania decyzji obu instancji do osób niebędących stroną w rozpatrywanej sprawie a przez to także zarzut ich nieważności (stosownie do art. 156 § 1 pkt 4) nie zasługuje na uwzględnienie"

< "organ nadzoru budowlanego zasadnie ocenił, iż wyczerpane zostały przesłanki z art. 48 Prawa budowlanego, a zatem należało orzec nakaz rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej".

Już wówczas Sąd przesądził zarówno to, że istnieją podstawy do nakazania rozbiórki, jak i to, że obecni właściciele – czyli skarżący – mają być adresatami tego nakazu, mimo, że w pierwszej decyzji widnieli ówcześni właściciele tj. państwo D. .

Skoro od czasu wydania tego wyroku przepisy postępowania odnoszące się do omawianych kwestii nie uległy zmianie, to Sąd w niniejszej sprawie był związany powyższymi wskazaniami. Zaskarżona decyzja opiera się na ustaleniu, że istnieją podstawy do wydania nakazu rozbiórki i zobowiązania do jego wykonania skarżących – tym samym wypełniono powyższe wiążące wskazania Sądu. W świetle jednoznacznych wskazań WSA i ich wypełnienia przez organy nadzoru budowlanego, brak było podstaw do dalszego badania prawidłowości tych ustaleń.

Zarzuty skargi dotyczące tych kwestii są oczywiście bezzasadne. Dotyczy to zwłaszcza szerokich i rozlicznych cytatów z orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie właściwego ustalenia adresata nakazu rozbiórki (str. 14 – 17 skargi). Brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 48 i art. 52 ustawy Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przyczyną uwzględnienia skargi w omawianym wyroku było nieprawidłowe sformułowanie sentencji decyzji. Sąd wskazał: "Jako zasadny natomiast należy uznać zarzut skargi, w którym skarżący wskazali, że decyzja nakazująca przedmiotową rozbiórkę nie nadaje się do wykonania, przy czym w ocenie Sądu zarzucana wadliwość decyzji wynika z nieprawidłowo sformułowanego rozstrzygnięcia decyzji pierwszoinstancyjnej. (...) Nakazano bowiem dokonać rozbiórki: "rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40m x 1,45m oraz nadbudowanej części o wymiarach 2,40 x 2,90m (do wysokości 1,4 m n.p.t.) - całość pełniąca funkcję wiatrołapu i zlokalizowana na terenie dz. nr [...] w miejscowości T. przy ul. [...] od strony dz. nr [...]." Tak wyrażony nakaz wskazywałby zatem, że należy rozebrać rozbudowany wiatrołap do wysokości 1,4 m a pozostawić część nadbudowaną powyżej wysokości 1.4 m, co wydaje się w kontekście całości zebranego materiału dowodowego i poczynionych przez organy ustaleń nieprawidłowym wyrzeczeniem. Oznacza to zatem, że ww. wyrzeczenie nie precyzuje jednoznacznie jakie części budynku na działce nr [...] w m. T. objęte są nakazem rozbiórki. Tak sformułowane rozstrzygnięcie decyzji czyni ją niewykonalną, bowiem organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zmuszony byłby dokonać interpretacji na podstawie treści uzasadnienia, co jest rzeczą niedopuszczalną".

Niewykonanie tego wskazania było z kolei przyczyną uwzględnienia kolejnej skargi na kolejną wydaną w tej sprawie decyzję w wyroku z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1285/17. Wskazano w nim: "W wyroku z dnia 30 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 916/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny zakwestionował tylko jeden aspekt sprawy: sformułowanie rozstrzygnięcia. Wyraźnie zaś zaakceptował poczynione w sprawie ustalenia, przyjęty tryb postępowania, podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zaznaczyć przy tym trzeba, że ocenie Sądu podlegał ten sam stan faktyczny sprawy i te same zarzuty skargi (...) Co istotne, Sąd nie zakwestionował samej istoty rozstrzygnięcia w omawianym zakresie, a więc tego, że nakaz rozbiórki miał nie obejmować tej części wiatrołapu, która istniała przed rozpoczęciem samowolnych robót budowlanych".

Sąd podkreślił, że "Po ponownym rozpoznaniu organ I instancji do zaleceń Sądu nie odniósł się w ogóle, ani też nie skorygował rozstrzygnięcia w oczekiwanym przez Sąd kierunku; nakazem rozbiórki objął cały wiatrołap, nie uzasadniając w żaden sposób zmiany swojego stanowiska w tym zakresie. Organ odwoławczy posłużył się ogólnikiem, nie tłumacząc jednak, dlaczego część wiatrołapu, która nie powstała w wyniku nielegalnych robót budowlanych, nie może, "z punktu widzenia warunków technicznych", pozostać".

Formułując wskazania, co do dalszego postępowania Sąd stwierdził: "w ponownym postępowaniu nie doszło, sprzecznie z art. 153 ppsa, do realizacji wskazań Sądu. Przyczyna tego stanu nie została, z naruszeniem art. 107 § 3 kpa , wyjaśniona. Podobnie, nie została wyjaśniona zmiana stanowiska, co do zakresu orzeczonej rozbiórki. Nie ma żadnych przeszkód, aby kwestie te uzupełnione zostały w postępowaniu drugoinstancyjnym".

W istocie, więc kontrola sądowa na obecnym etapie postępowania sprowadzała się do oceny, czy nakaz rozbiórki został określony w sposób prawidłowy, jednoznaczny i nadający się do wykonania.

Wbrew zarzutom skargi weryfikacja tej okoliczności przebiegła pomyślnie.

W zaskarżonej decyzji nakazano rozbiórkę "rozbudowanej części budynku mieszkalnego o wymiarach 2,40 mx 1,45 m oraz nadbudowanej nad nią części o wymiarach 2,40 m x 2,90 m (pow. zab. 10,44 m2) - od wysokości 1,40 m licząc od poziomu terenu (tj. z możliwością pozostawienia części wiatrołapu do wysokości 1,40 m, licząc od poziomu terenu) - całość pełniąca funkcję wiatrołapu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w T. przy ul. [...], od strony działki nr [...]".

W ocenie Sądu sformułowanie to jest jednoznaczne i precyzyjne oraz nie budzi wątpliwości, co do części nieruchomości, która ma podlegać przymusowej rozbiórce. Zarzuty dotyczące tej kwestii – w kontekście naruszenia art. 48 ustawy Prawo budowlane, jak i art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. (niewykonalność decyzji) są nieuzasadnione.

To samo należy odnieść do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. – opisanego na str. 9 – 13 skargi. Po trzykrotnym uchylaniu decyzji wydanych w ramach kontrolowanego postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazania Sądu wreszcie zostały prawidłowo wykonane.

Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza dotyczących postępowania wyjaśniającego (art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a.). Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione w sposób niebudzący wątpliwości.

Sąd nie stwierdził również naruszenia zasad ogólnych postępowania. Nie można zgodzić się ze skarżącymi, że "W zaskarżonej decyzji brak jest wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł. Dodatkowo, MWINB nie wyjaśnił podstawy prawnej w oparciu, o którą nakaz rozbiórki skierował właśnie do Skarżących". Przeciwnie, wszystkie istotne dla sprawy okoliczności (także te, które już wcześniej zostały przesądzone w prawomocnych wyrokach WSA w Krakowie) zostały omówione i wyjaśnione.

Wobec powyższego zaskarżoną decyzję należało uznać za prawidłową i oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.