Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 140/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2014 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącej G. P. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. G. P., podając, że jest sędzią w stanie spoczynku, zwróciła się do Wydziału Informacji Biura Ministra Sprawiedliwości o udostępnienie jej informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie "ewentualnie posiadanego przeze nią podsłuchu i jego czasookresu". Na żądanie sprecyzowania wniosku G. P. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wskazała, że wnosi o udostępnienie informacji co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia ją inwigilacją, w rozumieniu szerokim, czynnościami operacyjnymi w okresie od 1980 r. do chwili obecnej.

Ministerstwo Sprawiedliwości - Biuro Ministra przekazało powyższy wniosek według właściwości Dyrektorowi Biura Prokuratora Generalnego, wyjaśniając jednocześnie, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie dysponuje żądanymi przez wnioskodawczynię informacjami. Dyrektor Biura Prokuratora Generalnego po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia [...] lutego 2012 r. poinformował G. P., iż udzielenie informacji pozytywnej, jak i negatywnej nie jest możliwe w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 5 ust. 1 i art. 1 ust. 2 tej ustawy.

Następnie G. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w załatwieniu jej wniosku z dnia [...] listopada 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 418/12 oddalił skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną wnioskodawczyni od powyższego wyroku uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania (wyrok z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1413/13). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę powinien przyjąć, że zgłoszone przez skarżącą w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. żądanie dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Następnie wychodząc z tego założenia i mając na uwadze stan faktyczny wynikający z akt sprawy Sąd powinien ocenić, czy podjęte przez Prokuratora Generalnego działanie w postaci pisma z dnia [...] lutego 2012 r. jest wystarczające, by można było uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności co do wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2011 r.

Wykonując powyższe wytyczne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 254/14 zobowiązał Prokuratora Generalnego do rozpatrzenia wniosku skarżącej G. P. z dnia [...] listopada 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Prokurator Generalny ponownie rozpoznając sprawę z wniosku o udostępnienie informacji publicznej pismem z dnia [...] września 2014 r. poinformował wnioskodawczynię, że wszelkie dokumenty dotyczące działalności organów bezpieczeństwa państwa za okres od [...] lipca 1944 r. do [...] lipca 1990 r. znajdują się w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej - Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu i jej oddziałach terenowych. Do udostępnienia tych dokumentów stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1075). Natomiast w zakresie ewentualnego stosowania kontroli i utrwalania rozmów po wszczęciu postępowania karnego, tj. tzw. podsłuchu procesowego, mają zastosowanie reguły przewidziane w Kodeksie postępowania karnego, gdyż przepisy tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dostęp zaś do dokumentów znajdujących się w aktach postępowania karnego jest możliwy w trybie art. 156 kpk. Odnośnie pozostałej części wniosku, tj. udostępnienia informacji dotyczącej stosowania względem wnioskodawczyni czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] września 2014 r., została wydana w dniu [...] września 2014 r. decyzja administracyjna nr [...], odmawiająca udzielenia informacji publicznej w tym zakresie. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, że czynności te, w tym kontrola operacyjna, są niejawne z mocy ustawy, co wynika z przepisów ustaw regulujących zasady działania poszczególnych służb, którym przyznano uprawnienia stosowania tych czynności. Każda więc informacja, która jest z nimi związana, w tym również dotycząca realizacji wskazanych czynności bądź zaprzeczająca ich realizacji, pozostaje niejawna.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawczyni zarzuciła, że odesłanie do trybu dostępu do dokumentów uregulowanego w ustawie o IPN oraz w art. 156 kpk nie spełnia wymogów konkretyzacji i indywidualizacji co do osoby. Zaznaczyła też, że nie posiada informacji co do objęcia ją podsłuchem procesowym i w związku z tym nie może realizować prawa do informacji w trybie art. 156 kpk. Podniosła też, że wydana w dniu [...] września 2014 r. decyzja jest częściowa, gdyż nie obejmuje całości żądania informacyjnego. Ponadto zaznaczyła, że w uzasadnieniu decyzji nie zostało wykazane, iż informacje z jej żądania informacyjnego posiadają określoną klauzulę tajności, uniemożliwiającą odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o udostępnienie informacji. W jej ocenie to, że kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie samo przez się nie oznacza, iż niejawne jest udzielenie informacji o jej stosowaniu, zwłaszcza co do zaszłości. Wskazała również, że przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych nie zakazują udzielenia informacji dotyczącej "istnienia podsłuchu, inwigilacji, czynności operacyjnych co do zaszłości - okresu po przedawnieniu określonych spraw".

Po rozpoznaniu powyższego wniosku Prokurator Generalny wydał w dniu [...] grudnia 2014 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2014 r. W uzasadnieniu, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieobjęcia wydaną decyzją całości żądania wnioskodawczyni, organ wskazał, że forma decyzji w postępowaniu uregulowanym ustawą o dostępnie do informacji publicznej, nie jest właściwa w przypadku poinformowania wnioskodawcy, że z uwagi na regulację zawartą w innej ustawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Odnosząc się natomiast do meritum rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją, organ powtórzył, że czynności operacyjno-rozpoznawcze są czynnościami niejawnymi z mocy prawa. Wynika to z przepisów ustaw regulujących działania poszczególnych służb, którym przyznano uprawnienia w tym zakresie. W ocenie organu każda informacja, która dotyczy tego typu czynności jest niejawna, w tym również informacja o realizacji wobec określonej osoby czynności operacyjno-rozpoznawczych (informacja pozytywna), jak też zaprzeczającej ich realizacji (informacja negatywna). Dalej wyjaśnił, że to, jakie informacje w tym zakresie mogą być udostępnione przez Prokuratora Generalnego i komu, określa art. 10 ea ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.). Ścisłe określenie kategorii danych objętych jawną roczną informacją Prokuratora Generalnego oraz podmiotów uprawnionych do ich uzyskania - Sejm i Senat (in gremio) - uzasadnia pogląd, iż wprowadzając to szczególne rozwiązanie, ustawodawca kierował się założeniem, że uzyskanie dostępu do tych danych na innej podstawie nie jest możliwe. Jednocześnie wskazał, że powołany art. 10 ea ustawy o prokuraturze określa wprost, iż przekazanie wyszczególnionych w nim danych odbywa się w formie jawnej informacji. Z założenia racjonalnego prawodawcy wynika zakaz wykładni przepisów prawa zakładający, że pewne ich elementy są zbędne (zakaz wykładni per non est). W ocenie organu, jeżeli ustawodawca przesądził o jawności informacji zbiorczej, o jakiej mowa w tym przepisie, to a contrario przekazanie innego rodzaju informacji może nastąpić wyłącznie w sposób przewidziany dla informacji niejawnych. Brak jest bowiem innych uregulowań uprawniających organ do ujawnienia informacji, które - w myśl zasad określonych we wskazanych w zaskarżonej decyzji aktach prawnych, regulujących działalność poszczególnych służb, są niejawne.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego oraz niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak dokładnego, wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. Skarżąca podkreśliła, że zakres wniosku o udostępnienie informacji został ustalony i potwierdzony wyrokami sądów administracyjnych w poprzednio prowadzonych postępowaniach. Ustalono tam m.in., że skarżąca uściślając swój wniosek w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. wniosła o udostępnienie informacji, co do ewentualnego posiadania przez nią podsłuchu, ewentualnego objęcia ją inwigilacją w rozumieniu szerokim, czynnościami operacyjnymi w okresie od 1980 r. do chwili obecnej. Tymczasem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja dotyczą jedynie udzielenia informacji publicznej o stosowaniu względem jej osoby czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do dnia wydania decyzji I instancji.

Dalej skarżąca podkreśliła, że decyzja administracyjna winna dotyczyć konkretnej oznaczonej osoby, skonkretyzowanych okoliczności, nie powinna być ogólna, nieskonkretyzowana. Powtórzyła, że nie posiada informacji co do objęcia jej podsłuchem procesowym, nie otrzymała w tym względzie żadnego postanowienia, także przy uwzględnieniu treści art. 239 kpk. W związku z tym nie może realizować prawa do informacji w trybie art. 156 kpk. Niezależnie od powyższego nie zostało wykazane, że w danej sprawie karnej miała ona status strony i tym samym, że w konkretnym wypadku przepis art. 156 kpk może mieć w stosunku do niej zastosowanie. Podniosła też, że odesłanie do ustawy o IPN w zakresie udostępnienia informacji za czas od 1980 r. do [...] lipca 1990 r. nastąpiło bez uprzedniego stwierdzenia, że odnośnie jej osoby zostały wytworzone dokumenty przez organy bezpieczeństwa państwa określone w art. 5 ustawy o IPN, który to wymóg stanowi przesłankę zastosowania przepisów tej ustawy. A więc odesłanie organu jest ogólne, nieskonkretyzowane co do osoby i takie, które nie gwarantuje realnego uzyskania przez nią informacji. Zatem w jej ocenie nie zostało wykazane, że w konkretnym wypadku znajdują zastosowanie przepisy inne niż powołana ustawa o dostępie do informacji publicznej. Niezależnie od powyższego zauważyła, iż zarówno wydane decyzje, jak i pismo Dyrektora Biura Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2014 r. nie odpowiadają na zasadnicze pytanie z jej wniosku, tj. o podsłuch, chociaż art. 239 kpk i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych wyłączają niejawność.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga G. P. zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie wskazane w niej zarzuty okazały się zasadne.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (teks jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Powyższe kwestie zostały bowiem przesądzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1413/13 i wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 254/14, w którym Sądy wskazały, że Prokurator Generalny jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, natomiast żądane informacje mają charakter informacji publicznych.

Natomiast sporna jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej dotyczącej stosowania względem wnioskodawczyni czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] września 2014 r.

W myśl art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

Owo ograniczenie z cytowanego powyżej przepisu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy należy odczytywać w związku z treścią art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może mieć w tym kontekście charakter wyjątkowy znajdujący uzasadnienie w regulacji rangi ustawowej, a zakres wskazanych w Konstytucji wartości uzasadniających ograniczenie dostępu do informacji publicznej precyzuje ustawodawca w cytowanym powyżej art. 5 ust. 1 i 2 ustawy wskazując, że ograniczenia takie uzasadnione są ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2499/13, publ. LEX nr 1463584).

Kwestię ochrony informacji niejawnych reguluje ustawa z dnia 5 sierpnia

2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228 ze zm.). Z art. 1 ust. 3 tej ustawy wynika, że jej przepisy "nie naruszają przepisów innych ustaw o ochronie tajemnicy zawodowej lub innych tajemnic prawnie chronionych, z zastrzeżeniem art. 5".

Z kolei pojęcie "tajemnicy ustawowo chronionej" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Mając na uwadze konstytucyjny charakter prawa do informacji publicznej i wyżej cytowane regulacje ustawy zasadniczej należy przyjąć, że użyte w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcie "tajemnicy ustawowo chronionej" powinno być wykładane ściśle, z każdorazowym poszukiwaniem wyraźnej deklaracji ustawodawcy co do zakwalifikowania określonego rodzaju informacji jako informacji objętej tajemnicą ustawowo chronioną. Ilekroć ustawodawca przewiduje potrzebę ochrony danego rodzaju informacji, wprost nawiązuje w tekście prawnym do kategorii tajemnicy, przez którą należy rozumieć wiadomości lub informacje, których ujawnienie osobom nieuprawnionym objęte jest zakazem wynikającym z określonych norm. W przypadku tajemnicy ustawowo chronionej, zakaz ten musi wynikać z norm prawnych, a w konsekwencji jak każdy zakaz winien być wyrażony wprost i jeżeli dotyczy reglamentacji praw konstytucyjnych adresatów działań administracji, nie jest dopuszczalne konstruowanie jakichkolwiek domniemań na rzecz jego istnienia (zob. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2075/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że czynności operacyjne są czynnościami niejawnymi z mocy prawa. Nie rozwinął jednak tego stwierdzenia, nie uzasadnił go, ani też nie przywołał jakichkolwiek konkretnych przepisów prawa potwierdzających tę tezę. Trudno bowiem uznać za wystarczające stwierdzenie, że ograniczenie to wynika z przepisów ustaw regulujących działania poszczególnych służb, którym uprawnienia przyznano w tym zakresie. Nie pozwala też na podjęcie polemiki ze stanowiskiem organu, ponieważ brak jest motywów, którymi kierował się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie.

Zatem w ocenie Sądu, organ nie przedstawił wystarczających argumentów i dowodów uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji, a powołanie się na ochronę informacji niejawnych bez wykazania, że żądane informacje rzeczywiście taki charakter mają, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącemu żądanych informacji i wydanie, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzji.

Na uwzględnienie nie zasługuje też stwierdzenie organu, że art. 10 ea ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze nie pozwala mu na udostępnianie innych informacji, niż tam wskazane. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnym przepis ten co prawda stanowi regulację szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy o dostępie do informacji niejawnej oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale nie może być traktowany jako podstawa do odmownego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, iż w razie kolizji ustaw pierwszeństwo mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w wypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Wymaga to skrupulatnego badania przedmiotu wniosku. Odrębne uregulowanie bowiem dotyczy tylko tego, co wyraźnie wynika z ustawy szczególnej. Nie wyklucza ona udzielenia takich informacji na wniosek.

Wszystkie zatem przepisy stanowiące wyjątek od ustawy o dostępie do informacji publicznej powinny być wykładane w sposób ścisły. Należy w związku z tym stwierdzić, że przepis art. 10ea ust. 1 ustawy o prokuraturze przewiduje dodatkowy, urzędowy sposób upublicznienia niektórych informacji publicznych. Odnosi się on do Prokuratora Generalnego i wskazuje na obowiązek przedstawiania przez niego Sejmowi i Senatowi określonych informacji. Nie wyłącza jednak prawa do uzyskiwania informacji publicznych ani w tym, ani w szerszym zakresie przez inne podmioty na wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1393/12, publ. LEX nr 1363604).

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej dotyczących wydania decyzji administracyjnej jedynie w zakresie części żądania, tj. informacji publicznej dotyczącej stosowania względem wnioskodawczyni czynności operacyjno-rozpoznawczych w okresie od [...] sierpnia 1990 r. do dnia [...] września 2014 r., podczas gdy – w jej ocenie – również w zakresie pozostałych lat (1980-1990) winna być wydana decyzja administracyjna należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny. Rację ma bowiem organ, że ustawa o dostępie do informacji publicznej wyraźnie wskazuje przypadki, w których jest wydawana decyzja administracyjna. Sytuacja, w której organ dochodzi do przekonania, że w sprawie będzie miał zastosowanie inny tryb udzielenia informacji publicznej nie mieści się w kategorii tych przypadków. W takim przypadku organ informuje wnioskodawcę o powyższym. Z kolei wnioskodawcy, o ile kwestionuje on stanowisko organu, przysługuje skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Konkludując, w ocenie Sądu, organ rozpoznając sprawę z wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej nie wyjaśnił w sposób wystarczający stanu faktycznego i odmówił udostępnienie informacji publicznej, bez wykazania, czy w sprawie będzie miał zastosowanie art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy, pozwalający na ograniczenie konstytucyjnego prawa skarżącej do informacji publicznej czym naruszył art. 7 i art. 77 i 107 Kpa. Naruszenie to niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wytyczne Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 cytowanej ustawy.