Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 48/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1, art. 85,87
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 6,229 pkt 3, art. 227,231
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 marca 2012r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w Koszalinie na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 28 października 2011 r. nr NK-4.4131.235.2011.BB w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia

[...] r., nr [...], na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stwierdził nieważność § 2 uchwały Rady Miasta Koszalin

Nr XIV/179/2011 z dnia 22 września 2011 r. w sprawie rozpatrzenia skargi

na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej.

W motywach uzasadnienia rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że w dniu [...]r. Rada Miasta, działając na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz § 66 ust. 1 i 2 Uchwały Nr V/44/2003 Rady Miasta Koszalin z dnia 20 lutego 2003 r. Statut Miasta Koszalina (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 25, poz. 347 ze zm.), podjęła uchwałę w sprawie rozpatrzenia skargi

na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w [...].

Na mocy przedmiotowej uchwały Rada uznała za bezzasadną skargę złożoną przez A. K. w zakresie zarzutu nie udostępnienia dokumentacji

(§ 1 uchwały), w pozostałym zakresie Rada postanowiła o odrzuceniu skargi (§ 2 uchwały).

W ocenie organu nadzoru Rada Miasta postanawiając w § 2 uchwały o odrzuceniu skargi, w sposób istotny naruszyła obowiązujący porządek prawny. Stosownie bowiem do art. 228 K.p.a., skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Zgodnie natomiast z art. 229 pkt 3 K.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrzenia skarg – organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw należących

do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej – jest rada gminy. Organ, który otrzymuje skargę bada, czy jest właściwy do jej rozpatrzenia i w razie uznania swojej niewłaściwości obowiązany jest przekazać ją właściwemu organowi albo wskazać skarżącemu właściwy organ (art. 231 K.p.a.). W razie uznania swojej właściwości do rozpatrzenia skargi, powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu miesiąca.

Dalej Wojewoda podał, że skarga może być załatwiona w dwojaki sposób,

tj. może być uznana za zasadną, bądź za nieuzasadnioną – co stanowi o odmownym załatwieniu skargi. Odmowne załatwienie oznacza zarówno zwrot skargi, gdy została wniesiona do organu niewłaściwego, a nie można go ustalić na podstawie treści skargi, jej odrzucenie, gdy brak przesłanek do wszczęcia postępowania w sprawie, np. treść skargi wykracza poza jej zakres, skarżący nie ma zdolności do jej wniesienia, skarga nie stanowi wyrazu określonego interesu, w tej samej sprawie toczy się postępowanie przed innym organem, jak i oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności, a także pozostawienie jej bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie, zdaniem Wojewody, nie wystąpiły opisane wyżej przesłanki przemawiające za odrzuceniem wniesionej skargi przez Radę Miasta. A zatem Rada Miasta nie była uprawniona do odrzucenia skargi A. K., zarzucającego Dyrektorowi Szkoły nienależyte załatwienie sprawy związanej z niewłaściwym zachowaniem nauczyciela szkoły – W. K. podczas zdarzenia w dniu [...]r.

Organu nadzoru uznał, że Rada Miasta, wskazując w uzasadnieniu uchwały, iż "nie jest właściwa do analizy oraz wyjaśnienia wskazanej przez Skarżącego sytuacji oraz nie jest właściwa do oceny podejmowanych przez Dyrektora Szkoły w tym zakresie czynności wyjaśniających" działała z naruszeniem art. 231 K.p.a., bowiem organ niewłaściwy do rozpatrzenia skargi jest obowiązany niezwłocznie przekazać skargę do rozpatrzenia właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego lub może wskazać skarżącemu organ właściwy do rozpatrzenia skargi. W niniejszym przypadku Rada nie postąpiła zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem.

Powyższe spowodowało, iż skarga pozostała bez rozpatrzenia, czym naruszono zagwarantowane konstytucyjnie oraz ustawowo, prawo do składania

i rozpatrywania skarg do organów władzy publicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rada Miasta wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody dnia [...]r.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż stanowisko Wojewody zawarte

w rozstrzygnięciu nadzorczym jest błędne, natomiast uchwała nie narusza porządku prawnego.

Zdaniem Rady analiza skargi A. K. wskazuje, że:

I. Treść skargi wykracza poza jej zakres, bowiem A. K. domagał się od organów oraz Dyrektora Szkoły przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wyciągnięcia dalej idących konsekwencji, wobec nauczyciela szkoły oraz zbadania wpływu postępowań innych nauczycieli na sytuację w szkole. Tego rodzaju wnioski wykraczają poza zakres skargi uregulowanej w art. 227 K.p.a. Rada Miejska

nie mogła wszcząć uproszczonego postępowania skargowego, dokonując kontroli następczej, oraz naprawienia błędów i zaniedbań, gdyż skarżący domagał się wszczęcia procedur i rozstrzygnięć, które mogą być podejmowane

w toku odrębnych postępowań. Rada Miejska, nie mogła rozpoznać skargi oraz ocenić zadań wykonywanych przez Dyrektora Szkoły w przedmiotowej sprawie, a także rozważyć czy Dyrektor Szkoły zastosował właściwe środki wobec nauczyciela szkoły, gdyż uprawnione są do tego odpowiednie organy, tj. Kurator Oświaty.

II. Skarga nie stanowi wyrazu określonego interesu, bowiem A. K. nie wykazuje w treści skargi, w jaki sposób zachowanie się Dyrektora Szkoły polegające na zaniedbaniu, nienależytym wykonywaniu zadań, naruszeniu praworządności, uniemożliwiło mu dochodzenie prawdy w konflikcie pomiędzy nim, a nauczycielem szkoły, a tym samym naruszyło jego oraz syna interesy. Nadto A.K. wnosi o rozpatrzenie sytuacji dotyczącej kilku podmiotów i sytuacji z nimi związanymi (trzech nauczycieli uczących w Szkole Podstawowej), a także sytuacji zaistniałej w szkole. Już na tym etapie uwidacznia się fakt, że skarga oraz składane wnioski mają charakter wielokierunkowy oraz dotyczą różnych podmiotów, wobec tego mogą być przedmiotem odrębnych postępowań wyjaśniających.

III. W tej sarinem sprawie toczy się postępowanie przed innym organem. Zarówno

z załączonych dokumentów, jak i samej treści skargi wynika, iż w sprawie toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym.

Dalej Rada podniosła, że błędne uznanie przez organ nadzoru, że odrzucona w części skarga, stanowi skargę administracyjną w świetle art. 227 K.p.a., doprowadza do kolejnego chybionego stwierdzenia, iż w przypadku uznania swojej niewłaściwości, winna zastosować normy wynikające z art. 231 K.p.a., a mianowicie niezwłocznie przekazać skargę do rozpatrzenia właściwemu organowi lub wskazać organ właściwy do jej rozpatrzenia. Kodeks postępowania administracyjnego wskazuje radę gminy, jako organ właściwy do rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi, chyba że przepisy szczególne wskażą inny organ. Przepisy szczególne wskazują, że nadzór pedagogiczny zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o Systemie oświaty sprawuje Kurator Oświaty. W ramach pełnionych funkcji z zakresu nadzoru pedagogicznego organ ten m.in. ocenia stan i warunki działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkół, placówek i nauczycieli (art. 33 ust. 1 pkt 1 u.s.o.), analizuje i ocenia efekty działalności dydaktycznej opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkoły (art. 33 ust. 1 pkt 2 u.s.o.). W zakresie wyżej wskazanym nadzorowi podlega min. przestrzeganie praw dziecka i praw ucznia oraz zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki.

Rada wskazała, że w skardze dokonano analizy zachowań oraz procesu edukacyjnego realizowanego przez poszczególnych nauczycieli szkoły, a także oceniono zachowanie dyrektora szkoły, który uczestniczył w łagodzeniu konfliktu pomiędzy skarżącym działającym w obronie małoletniego syna, a jednym

z nauczycieli, który jak twierdzi skarżący dokonał "dokonał psychicznej i fizycznej przemocy" na dziecku. Nie można w odniesieniu do przytoczonych argumentów uznać, że Rada Miejska, powinna realizować zlecenia zawarte

w art. 231 K.p.a. i przekazywać skargę do innego organu, bądź rozważać

i wskazywać A.K., czy winien on dochodzić swoich praw na drodze powództwa cywilnego, w procesie karnym, bądź na drodze innego postępowaniu. Gdyby zarzuty zawarte w skardze miały charakter administracyjny,

a sama skarga byłaby skargą w rozumieniu art. 227 K.p.a., takie przekazanie, bądź pouczenie zostałoby dokonane. Natomiast, jeśli skierowana do rady gminy skarga nie spełnia wymagań określonych przepisami i nie może być rozpatrzona

w jednoinstancyjnej procedurze skargowej określonej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, wówczas rada gminy powinna podjąć decyzję

o sposobie jej załatwienia. Nie jest dopuszczalnie rozpatrywanie zarzutów przez organ stanowiący, które mogą być lub są przedmiotem innego postępowania administracyjnego, bądź innego postępowania sądowego. W takim przypadku rada gminy może podjąć uchwałę o odrzuceniu skargi, zawierającej zarzuty, które nie mogą stanowić przedmiotu rozpatrywania przez organ uchwałodawczy.

Reasumując Rada Miejska stwierdziła, że skoro skargi składane

w trybie administracyjnym są odformalizowanym środkiem ochrony praw i kontroli organów administracji, daleko wykraczającym poza ramy regulowane procedurą administracyjną ogólną czy szczególną, a także sądową, natomiast procedura ich rozpatrywania jest jednoinstancyjna i niesformalizowana, to tak dogłębne ingerowanie organu nadzoru w ostateczne rozstrzygnięcia podejmowane przez organ stanowiący jest istotnym naruszeniem przyjętych zasad oraz roli tego środka. Organ nadzoru dokonując merytorycznej oceny skargi staje się w tym przypadku organem quazi drugiej instancji, sugerującym organowi stanowiącemu, wobec którego w procedurze rozpatrywania skargi nie jest organem drugiej instancji, sposób jej rozpatrzenia lub przekazania skargi innemu organowi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do argumentacji wyrażonej przez Radę Miasta Wojewoda podniósł, iż wskazane przez skarżącą przepisy ustawy o systemie oświaty nie są przepisami szczególnymi w stosunku do art. 229 pkt 3 K.p.a. i nie określają organu właściwego (innego niż rada gminy) do rozpatrzenia skargi na działania dyrektora szkoły, będącego kierownikiem jednostki organizacyjnej gminy. Powołane przepisy ustawy o systemie oświaty wskazują podmiot, który sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi szkołami oraz zadania i kompetencje wykonywane

w ramach tego nadzoru. A.K. nie domaga się w treści pisma z dnia

[...]r. dokonania oceny stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej czy opiekuńczej szkoły, ani też efektów tej działalności - poprzez objęcie nadzorem przestrzegania praw dziecka i praw ucznia oraz zapewnienia uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki (na tym polega nadzór pedagogiczny kuratora oświaty). Skarżący zarzuca w swojej skardze Dyrektorowi Szkoły brak podjęcia właściwych działań, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności zdarzenia, w którym synowi skarżącego – K. K., uczniowi klasy [...]Szkoły Podstawowej nr [...] w [...] wyrządzona została krzywda, na skutek psychicznej i fizycznej przemocy nauczyciela, dokonanej w szatni szkolnej w dniu [...]r., a także bierność, brak inicjatywy Dyrektora Szkoły w wyjaśnieniu tego zdarzenia. A.K. zarzuca Dyrektorowi Szkoły, iż nie została przeprowadzona żadna rozmowa z uczniami klasy [...](potencjalnymi świadkami zdarzenia, które miało miejsce we wskazanym wyżej dniu), nie było też rozmowy na ten temat z uczniem K. K., ani też z jego rodzicami. Skarżący w treści skargi wyraża również swoje niezadowolenie ze sposobu, w jaki Dyrektor Szkoły pouczyła i zdyscyplinowała nauczyciela odpowiedzialnego za zaistniałą w dniu [...] r. sytuację z K. K. - według skarżącego przeprowadzenie rozmowy z nauczycielem było środkiem nie wystarczającym.

Mając na uwadze wyżej omówione motywy skargi, zdaniem organu nadzoru, należało uznać, że złożone przez A.K. pismo z dnia [...] r. miało charakter skargi w rozumieniu art. 227 K.p.a. Przedmiotem skargi było bowiem nienależyte wykonywanie zadań przez Dyrektora Szkoły w zakresie ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia z dnia [...] r., dotyczącego niewłaściwego potraktowania syna skarżącego.

Wojewoda wskazał dalej, że złożona skarga z dnia [...] r. stanowi wyraz określonego interesu, który został naruszony. Treść skargi wskazuje, iż doszło do naruszenia interesu syna skarżącego, polegające na naruszeniu nietykalności cielesnej oraz godności osobistej. Zdarzenie jakie miało miejsce w szkole wywarło negatywny wpływ, jak wskazuje skarżący, na całą rodzinę K. K..

Organ nadzoru nie zgodził się z zarzutem skargi, iż treść złożonej skargi wykraczała poza zakres uregulowany w przepisie art. 227 K.p.a. Do zakresu skargi A.K. należały, po pierwsze, fakt odmowy przez Dyrektora Szkoły udostępnienia dokumentów szkoły z roku szkolnego [...], dotyczących syna A.K. - w tym zakresie skarga uznana została za bezzasadną (§ 1 uchwały Nr XIV/179/2011 Rady Miejskiej w Koszalinie), po drugie zaś niepodjęcie przez Dyrektora Szkoły właściwych działań, zmierzających do ustalenia okoliczności zdarzenia z dnia [...] r. - w tym zakresie skarga została odrzucona (na mocy § 2 ww. uchwały).

Ponadto treść skargi przesądza, o zasadnym przekazaniu skargi, pierwotnie złożonej do Kuratora Oświaty, przez tenże organ do Rady Miejskiej. Przedmiotem skargi nie było bowiem żądanie podjęcia czynności przez kuratora oświaty w ramach sprawowanego nadzoru pedagogicznego nad szkołą, lecz nienależyte wykonywanie zadań przez dyrektora szkoły. Do zadań dyrektora szkoły, zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, należy, między innymi, sprawowanie opieki nad uczniami oraz zapewnienie bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę lub placówkę.

Odnośnie argumentu zarzucającego organowi nadzoru zbyt "dogłębną ingerencję" w rozstrzygnięcia podejmowane przez Radę Miasta, organ wskazał, że wydając rozstrzygnięcie nadzorcze działa na podstawie i w granicach prawa, tj. w trybie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Organ nadzoru, dokonując oceny zgodności z prawem uchwały w sprawie rozpatrzenia skargami miał obowiązek zbadać, czy rada miasta jest organem właściwym, w rozumieniu przepisu art. 229 K.p.a. do rozpatrzenia skargi określonego podmiotu, a żeby to ustalić niezbędne jest zapoznanie się z treścią skargi wniesionej przez A.K., określającą jej przedmiot oraz podmiot.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. Rada Miejska dodatkowo podniosła, że skarga A.K. została rozpatrzona przez Kuratorium Oświaty. Wobec tego, gdyby Rada zajęła się sprawą i merytorycznie ją rozpatrzyła uznając skargę za zasadną lub bezzasadną, postępowanie skargowe z K.p.a. byłoby wykorzystane do ponownego rozpatrzenia sprawy. Sytuacja taka jest niedopuszczalna, co potwierdzają wyroki: WSA w Bydgoszczy z 5 kwietnia 2011 r. II SA/Bd 205/2011, NSA z 1 grudnia 1998 r. III SA 1636/97 oraz z 8 maja 2009 r. IIOSK 689/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że kontroli podlega materialna i proceduralna prawidłowość zaskarżonego do Sądu aktu.

W niniejszej sprawie w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody prawa nie narusza. Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Również art. 6 K.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie przepisów prawa obejmuje: ustalenie treści normy prawnej mającej zastosowanie w rozstrzyganej sprawie, wyrażenie stanu faktycznego sprawy w języku normy prawnej oraz podciągnięcie tego stanu faktycznego pod treść normy prawnej i określenie praw i obowiązków stron postępowania. Oznacza to również przestrzeganie swojej właściwości i rozpatrywanie spraw mieszczących się w granicach tej właściwości.

Kompetencje nadzorcze wojewody są określone w przepisach ustaw ustrojowych, w przypadku gminy – w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej u.s.g. Nadzór nad działalnością gminy sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 85 u.s.g.). Organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko

w przypadkach określonych ustawami (art. 87 u.s.g.). W ramach nadzoru wojewoda orzeka o nieważności uchwały w całości lub w części, gdy stwierdzi ich sprzeczność z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.). Kompetencje nadzorcze wojewody obejmują swym zakresem przedmiotowym także uchwały rady gminy podejmowane w oparciu

o przepis art. 229 pkt 3 K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, organ nadzoru prawidłowo wywiódł, że w sprawie zastosowanie ma art. 229 pkt 3 K.p.a. Nie można zaakceptować stanowiska Rady Miejskiej wyrażonego w Uchwale

Nr XIV/179/2011 z dnia 22 września 2011 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...]w [...]. Odrzucając skargę organ nie wskazał przepisu szczególnego, z którego miałoby wynikać uprawnienie dla innego niż ona organu do rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w [...].

W tym miejscu należy wskazać, że z treści art. 229 pkt 3 K.p.a. wynika,

że jeżeli przepisy szczególe nie określają innych organów właściwych

do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy, chyba, że skarga dotyczy spraw zleconych z zakresu administracji rządowej, wówczas organem tym jest wojewoda.

Nie ulega wątpliwości, że dyrektor szkoły prowadzonej przez gminę jest kierownikiem gminnej jednostki organizacyjnej, a prowadzenie szkoły przez gminę nie jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej. Wobec tego organem właściwym do rozpoznania skargi dotyczącej zadań lub działalności dyrektora szkoły prowadzonej przez gminę jest rada gminy.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Wojewody, że z treści pisma A.K. z [...]r. wynika, iż jest to skarga na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...]w [...] i to zarówno w zakresie nie udostępnienia dokumentacji dotyczącej syna A.K., jak i nie podjęcia właściwych działań mających na celu ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia z dnia [...] r., dotyczącego niewłaściwego potraktowania tego ucznia przez nauczyciela. Wprawdzie w piśmie tym A.K. domagał się również ponownego wyjaśnienia czynu nauczycielki mającego miejsce w dniu

[...]r., jednak nie zmienia to faktu, że w uzasadnieniu pisma zarzuca Dyrektorowi Szkoły nie podjęcie właściwych działań zmierzających do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Zdaniem Sądu taka treść pisma przesądza o uznaniu go za skargę na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w [...]

w rozumieniu przepisu art. 227 K.p.a.

Za nietrafny uznać należy zarzut Rady Miejskiej, że skoro sprawą zajmowało się już Kuratorium Oświaty, to skargę A.K. na działalność Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w [...] należało odrzucić. Zdaniem Sądu przeprowadzenie kontroli przez Kuratorium Oświaty w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...] w związku

z mającym miejscem zdarzeniem w dniu [...] r., nie wyłącza możliwości złożenia skargi przewidzianej przepisami K.p.a. na działalność Dyrektora Szkoły

w związku z tym samym zdarzeniem. A.K. pismem z dnia [...] r. poinformował Kuratorium Oświaty o zdarzeniu mającym miejsce w szkole

w dniu [...] r. i prosił o zajęcie się sprawą. W związku z otrzymana informacją w szkole przeprowadzona została kontrola. Jak wynika z pisma Kuratorium z dnia [...]r., podjęte czynności kontrolne wykazały nieprawidłowości i uchybienia w zakresie sprawowania nadzoru pedagogicznego przez dyrektora szkoły, któremu wydano zalecenia w tym zakresie.

Jak z powyższego wynika kontrola Kuratorium obejmowała swoim zakresem wykonywanie nadzoru pedagogicznego przez dyrektora szkoła. Natomiast skarga na działalność dyrektora szkoły może mieć szerszy zakres, gdyż obejmować może wykonywanie wszystkich obowiązków określonych w przepisie art. 39 ust. 1 ustawy

z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). W szczególności przepis ten stanowi, że dyrektor szkoły sprawuje opiekę nad uczniami oraz stwarza warunki harmonijnego rozwoju psychofizycznego poprzez aktywne działania prozdrowotne, a także wykonuje zadania związane

z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę lub placówkę. Skoro zatem kontrola Kuratorium dotyczyła wykonywania nadzoru pedagogicznego przez Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w [...], to zadaniem Rady Gminy było rozpatrzenie skargi A.K. pod kątem wykonywania przez dyrektora pozostałych obowiązków określonych w wyżej przywołanym przepisie ustawy o systemie oświaty.

Z opisanych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga Rady Miejskiej okazała się niezasadna, bowiem kwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody zostało podjęte zgodnie z przyznanymi organowi nadzoru kompetencjami, których organ ten nie naruszył wskazując w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przekonującą argumentację zajętego stanowiska.

Skutkować to musiało oddaleniem skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.