Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 32/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust 1 i ust 2 pkt 1 lit a, art. 87 ust 1, art. 88 ust 3a pkt 4 lit a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik- Bury, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. określająca J. P. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r.

2.Stan sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, przedstawia się następująco:

2.1.Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "organ podatkowy"), decyzją z dnia [...]r. (nr [...]) na podstawie:

- art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011r., Nr 41, poz.214),

- art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 191, art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p" lub "Ordynacja podatkowa") w związku z art 31 ustawy o kontroli skarbowej,

- art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2 , art. 99 ust. 12. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm., dalej: "ustawa o VAT") w związku z naruszeniem art. 86 ust.1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 87 ust. 1 art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 109 ust. 3, art. 112 oraz art.19 ust.13 pkt 5 ustawy o VAT, a także § 21 ust.1-3 oraz § 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2008r. Nr 212, poz. 1337 ze zm.),

określił J. P. (dalej: "skarżący" lub "podatnik") zobowiązanie

podatkowe w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące 2009r.:

1. zobowiązanie podatkowe za styczeń 2009 r. w wysokości [...] zł,

2. zobowiązanie podatkowe za luty 2009 r. w wysokości [...] zł,

3. zobowiązanie podatkowe za marzec 2009 r. w wysokości [...] zł,

4. zobowiązanie podatkowe za kwiecień 2009 r. w wysokości [...] zł,

5. zobowiązanie podatkowe za maj 2009 r. w wysokości [...] zł,

6. zobowiązanie podatkowe za czerwiec 2009 r. w wysokości [...] zł,

7. zobowiązanie podatkowe za lipiec 2009 r. w wysokości [...] zł,

8. zobowiązanie podatkowe za sierpień 2009 r. w wysokości [...] zł,

9. zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2009 r. w wysokości [...] zł,

10. zobowiązanie podatkowe za październik 2009 r. w wysokości [...] zł,

11. zobowiązanie podatkowe za listopad 2009 r. w wysokości [...] zł,

12. zobowiązanie podatkowe za grudzień 2009 r. w wysokości [...] zł,

2.2. Skarżący, pismem z dnia 4 czerwca 2014r. złożył odwołanie od decyzji zarzucając:

- naruszenie art. 86 ust. I ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie,

- naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o VAT poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

- naruszenie art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej.

Wniósł także o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

2.3. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...]r. ( Nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz powołanych w uzasadnieniu przepisów: art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o VAT utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

2.4. Ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy:

W oparciu o zebrany w trakcie postępowania kontrolnego i kontroli podatkowej materiał dowodowy, organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący w złożonych deklaracjach podatku od towarów i usług VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2009r. nieprawidłowo dokonał rozliczenia podatku VAT na skutek:

I. Zawyżenia wysokości podatku VAT naliczonego w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2009 r., które powstało w wyniku:

1. pomniejszenia w okresie od stycznia do grudnia 2009 r. podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, na których jako wystawcy figurują podmioty: "A" M. W., ul. [...] [...], [...], NIP: [...]; “B" T. D., ul. [...] [...],[...], NIP: [...]; "C" T. K., ul. [...] [...],[...], NIP: [...]; ".D" R. D., [...], ul. [...] [...], NIP: [...] (prawidłowy NIP tego podmiotu to : [...]),

2. przyjęcia do wartości zakupów i podatku VAT naliczonego:

- w deklaracjach VAT-7 za osiem miesięcy 2009 r., tj. od stycznia do kwietnia oraz od lipca do października mniejszych kwot zakupów i podatku,

- w deklaracjach VAT-7 za cztery miesiące 2009 r., tj. od maja do czerwca oraz od listopada do grudnia większych kwot zakupów i podatku, niż wynika to ze wszystkich faktur zakupu, przedstawionych przez skarżącego i ujawnionych w toku postępowania kontrolnego.

II. Zaniżenia wysokości podatku VAT należnego w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do kwietnia oraz od czerwca do listopada 2009 r. (łącznie za dziesięć miesięcy).

III. Zawyżenia wysokości podatku VAT należnego w deklaracjach VAT-7 za dwa miesiące 2009 r., tj. za maj i grudzień, które powstały w wyniku:

1. nieujęcia w przedmiotowych deklaracjach podatku VAT zawartego w fakturach sprzedaży ujawnionych zarówno u odbiorców towarów skarżącego, jak i w dokumentacji przedstawionej przez podatnika, które dotyczą następujących podmiotów:."E" I. R., NIP: [...]; "F" Sp. z o. o., NIP: [...]; ".G" J. S., NIP: [...]; "H" sp. jawna M. i R. B., NIP: [...]; ."I" M. K., NIP: [...]; "J" S. Z., NIP: [...]; "K" S.C. P. S., A. K., NIP: [...]; ".L" J. M., NIP: [...]; "M", NIP: [...]; ..N" S. Spółka jawna, NIP: [...],

2. ujęcia w deklaracjach VAT-7 wartości sprzedaży i podatku VAT należnego bez uwzględnienia szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego przy dostawach złomu.

Wobec niekwestionowania przez skarżącego ustaleń organu pierwszej instancji w zakresie podatku należnego, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem sporu jest kwestia zanegowania przez organ pierwszej instancji – w oparciu o art. 88 ust.3a pkt 4 lit.a ustawy o VAT – prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie [...] zł, wynikający z faktur VAT wystawionych na rzecz podatnika z tytułu sprzedaży złomu, [...] i [...].

W ocenie organu odwoławczego faktury VAT wystawione w okresie od stycznia do grudnia 2009r. przez firmy: "A" M. W., na łączną wartość netto [...] zł i podatek VAT [...] zł; "B" T. D., na łączną wartość netto [...] zł i podatek VAT [...] zł; "C" T. K., na łączną wartość netto [...] zł i podatek VAT [...] zł; "D" R. D., na łączną wartość netto [...] zł i podatek VAT [...] zł nie stanowiły dla podatnika podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tychże faktur VAT, bowiem nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, tj. dokumentowały zdarzenia zaistniałe pomiędzy innymi podmiotami, niż wskazane na zakwestionowanych fakturach.

Podmioty: "A" M. W., "B" T. D., "C" T. K. nie prowadziły w 2009r. działalności gospodarczej, a firma ."D" R. D. nigdy nie współpracowała z podatnikiem. W ocenie organu odwoławczego podmioty te, nie dokonywały na rzecz skarżącego dostaw złomu, [...] i [...] w rozumieniu art. 5 i 7 ustawy o podatku VAT, a fakt dokonanej przez podatnika dalszej sprzedaży złomu i artykułów spożywczych nie jest dowodem na to, że towar został uprzednio dostarczony przez ww. osoby.

Organ odwoławczy oceniając działalność podatnika w aspekcie jego świadomości co do uczestnictwa w czynnościach pozorujących rzeczywisty obrót gospodarczy, jednoznacznie stwierdził, że podatnik winien nie tylko przypuszczać, ale wręcz wiedzieć, że nabywa towar z nieujawnionego źródła, a otrzymane faktury nie pochodzą od faktycznych dostawców złomu i artykułów spożywczych.

Materiał dowodowy zawiera odpis wyroku łącznego wydanego przez Sąd Okręgowy w K. z [...]r., sygn. akt [...] (karta 519, Tom VII akt administracyjnych), przy czym wyrok dotyczy nielegalnej działalności podatnika przed 2009r.

Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów podatnika zawartych w odwołaniu.

3. W skardze z dnia 12 grudnia 2014r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:

- art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie,

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o VAT, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- art. 121 § 1 O.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

- art. 122 O.p., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej,

Złożył również wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację. W jego ocenie, podjął działania by sprawdzić swoich kontrahentów. Uzyskał dokumenty dotyczące firmy "A" M. W. (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z [...]r., zaświadczenie REGON z [...]r., decyzję o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej, potwierdzenie zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT UE z [...]r., decyzję zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów z [...] r.). Zarzucił organowi bezpodstawne zaniechanie przesłuchania T. W., żony p. M. W. oraz niezbadanie autentyczności jego podpisu na fakturach. W sprawie D. T. uznał, że jego konkubina A. W. mogła dostarczyć skarżącemu złom, posługując się pieczęcią firmową D. T., stąd konieczne było ponowne przesłuchanie D. T., czego organ nie uczynił. Dalej skarżący stwierdził, iż w przypadku T. K. ustalenia oparto o jego pisemne oświadczenie złożone bez uprzedniego pouczenia o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania oraz, że organ bezzasadnie odmówił przesłuchania go w charakterze świadka.

Za absurdalny uznał zarzut organu, iż na fikcyjność transakcji wskazuje okoliczność, że podatnik nie przedstawił innych dokumentów poza fakturami potwierdzającymi fakt dokonania płatności. Argumentował, że w sytuacji, kiedy zapłata za towar następuje w gotówce, w chwili wydania towaru, to jedynym dowodem potwierdzającym fakt zapłaty jest faktura. Zwrócił uwagę, że organ nie kwestionował transakcji sprzedaży podatnika wtedy, kiedy poza fakturą sprzedaży brak było dowodu zapłaty.

Dalej podnosił, że organ nie poczynił żadnych czynności, aby zweryfikować zeznania podatnika z dnia [...]r., w których skarżący wskazał źródło pochodzenia złomu. W opinii skarżącego, przekazane informacje były na tyle dokładnie, że nadawały się do dalszej weryfikacji (stara hala z R. od strony W., rozbierana [...] i [...] województwa [...]).

Skarżący argumentował, iż podstawową zasadą, jaka obowiązuje przy rozliczaniu podatku VAT jest zasada neutralności podatkowej, zgodnie z którą ostateczny ciężar zapłaty podatku spoczywa na konsumencie.

4.W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a).

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga, analizowana według powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśniając motywy rozstrzygnięcia Sąd stwierdza na wstępie, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd podziela, uznając je za niewadliwe.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego, wykazanego w zakwestionowanych przez organ fakturach, wystawionych przez: "A" M. W., "B" T. D., "C" T. K., "D" R. D.. Kluczowym dla sprawy jest zatem ustalenie czy sporne faktury, były jak twierdzi organ nierzetelne tj. nie dokumentowały czynności pomiędzy skarżącym a ww. podmiotami, a także czy skarżący wiedział lub przy dołożeniu należytej staranności mógł wiedzieć, że nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ odwoławczy zasadnie przyjął, że zakwestionowane faktury są nierzetelne. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że M. W., D. T. i T. K. nie prowadzili w 2009r. działalności gospodarczej. Osoby te nie posiadały środków finansowych oraz zaplecza (placu, magazynu, środków transportu) niezbędnego przy prowadzeniu działalności polegającej na handlu złomem. M. W., 9 listopada 2007r. złożył zgłoszenie VAT-Z o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej oraz zgłoszenie aktualizujące NIP-3 osoby nieprowadzącej samodzielnie działalności gospodarczej. W listopadzie 2007r. został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej. Wraz z żoną, T. W. korzystał z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, miał status osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku. M. W. zmarł i z tego powodu nie został przesłuchany. Z kolei D. T. w okresie od [...] r. do [...] r. odbywał karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w Z.. Składając zeznania w charakterze świadka nie potwierdził sprzedaży złomu na rzecz skarżącego i zaprzeczył by kiedykolwiek wystawiał na jego rzecz faktury, dokumentujące tego rodzaju transakcje. Wraz z konkubiną A. W. korzystał z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.

Z pisemnego oświadczenia T. K. z dnia 28 grudnia 2012r wynika natomiast, że w przeszłości wystawiał tzw "puste faktury" za co został skazany w 2005r. na karę pozbawienia wolności, a po odbyciu kary nie wystawił już żadnej "pustej faktury". Nadto organ podatkowy zauważył, że podpis T. K. złożony na ww. oświadczeniu zdecydowanie różni się od tego, który widnieje na spornych fakturach oraz na przedłożonych przez skarżącego dowodach KW (37 sztuk), co dodatkowo przemawia za uznaniem tych faktur za nierzetelne (karta 315 i 327 T VI akt administracyjnych).

Podstawowym dowodem mającym potwierdzać transakcje nabycia złomu przez skarżącego od ww. podmiotów były faktury. Co do zasady skarżący nie przedłożył innych, typowych w tego rodzaju działalności dokumentów – zamówień, kwitów wagowych, dowodów WZ, PZ. Według skarżącego za dostarczony towar płacił gotówką, nie otrzymując w zamian pokwitowania zapłaty.

Nieco odmiennie wygląda stan faktyczny dotyczący faktur, na których jako wystawca widnieje "D" R. D.. Słuchany w toku postępowania poinformował, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, lecz nie zna skarżącego i nie wystawiał na jego rzecz faktur sprzedaży. Również w tym wypadku skarżący prócz faktur nie przedłożył innych dokumentów twierdząc, że zapłata nastąpiła w gotówce.

Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz TSUE wskazuje na potrzebę zindywidualizowanego rozpatrywania każdej sprawy w zakresie pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w aspekcie jego wiedzy lub możliwości wiedzy, że w ramach zakwestionowanej przez organy transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub, że inna transakcja w łańcuchu dostaw, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, miała miejsce z naruszeniem przepisów o podatku VAT. Wymaga to zbadania przestrzegania przez podatnika zasad należytej staranności kupieckiej, gdyż jak stwierdził TSUE - jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego wypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności. Przede wszystkim istotnym jest, aby same okoliczności towarzyszące transakcji wskazywały, że nabywający towar lub usługę podatnik wykazał w niej staranność wymaganą w obrocie danym towarem (usługą), czyniącą tę transakcję przejrzystą, (NSA w wyrokach z dnia 27 maja 2014r., sygn. akt I FSK 814/13, I FSK 815/13, I FSK 708/13, I FSK 709/13, CBOSA).

|Trybunał wielokrotnie przypominał, zarówno na gruncie VI Dyrektywy jak i obecnie obowiązującej dyrektywy 2006/112, że zwalczanie oszustw |

|podatkowych, unikania opodatkowania oraz ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywy i, że podmioty prawa nie mogą |

|powoływać się na przepisy prawa Unii w celu dopuszczania się oszustwa lub nadużycia swoich uprawnień (wyroki: z dnia 21 lutego 2006r. w |

|sprawie C-255/02 [...] i in., Zb.Orz. s. I-1609, pkt 68 i 71; z dnia 21 czerwca 2012r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 [...] i [...], |

|pkt 41, wyrok z dnia 6 lipca 2006r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 [...] i [...]). |

|W świetle powołanych orzeczeń TSUE ochrona prawna przysługuje podatnikowi, który na podstawie obiektywnych przesłanek nie wiedział lub nie |

|mógł wiedzieć, że transakcja wiązała się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej, czy też "podatnik nie miał przesłanek |

|podejrzewać, że dopuszczono się nieprawidłowości lub przestępstwa". Ochrona, o której mowa, przysługuje zatem podatnikom wykazującym się |

|należytą starannością i dbałością o własne interesy w obrocie gospodarczym (wyrok NSA z dnia 22 października |

|2014r., I FSK 1631/113, CBOSA). |

|Odnosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd podziela ustalenia organu odwoławczego o świadomości skarżącego, że sporne |

|transakcje mogą stanowić nadużycie, a wystawione faktury są nierzetelne. O braku dobrej wiary skarżącego świadczą okoliczności towarzyszące |

|przedmiotowym transakcjom niespotykane w powszechnym obrocie gospodarczym, takie jak: (i) odformalizowanie transakcji przez skarżącego tj. |

|brak pisemnych umów (zamówień), realizowanie płatności za dostarczony towar w gotówce zamiast bezgotówkowo (przelewem), brak dowodów |

|potwierdzających zapłatę w gotówce za dostarczony towar, brak innych niż faktury, dokumentów dostawy, (ii) nieumiejętność opisania |

|przebiegu transakcji przez skarżącego, w tym brak informacji na temat samych dostawców, ich przedstawicieli handlowych i tożsamości osób |

|dokonujących bezpośrednich dostaw, (iii) brak weryfikacji dostawców przez skarżącego tj. niepotwierdzenie statusu dostawców jako |

|zarejestrowanych podatników VAT, a także zaniechanie uzyskania dokumentów rejestracyjnych potwierdzających prowadzenie przez dostawców |

|działalności gospodarczej w 2009r. |

|W ocenie dobrej wiary skarżącego, nie bez znaczenia są ujawnione przez organ podatkowy rażące zaniedbania w prowadzonej przez niego |

|działalności gospodarczej takie jak: wyrzucenie ksiąg podatkowych oraz rejestru zakupów i sprzedaży za okres od maja do grudnia 2009r., |

|nieprowadzenie ewidencji magazynowej towarów, brak pisemnej umowy dzierżawy naczepy ZREMB, zawarcie fikcyjnej umowy dzierżawy naczepy |

|HENDRICKS z firmą "O" A. B., korzystanie ze środków transportu o nieustalonym do końca statusie, nielegalne zatrudnianie pracowników |

|(kierowców, palaczy złomu) czy dokonywanie płatności tylko w formie gotówkowej. |

|Z ustaleń organu odwoławczego wynika również, że skarżący otrzymał jedynie pozwolenie na transport odpadów i w tym kontekście działalność |

|jaką prowadził w zakresie zbierania, składowania i sortowania złomu była nielegalna. |

| |

|Przechodząc do zarzutów skarżącego, Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia sprawy. |

|Zaskarżona decyzja nie narusza art. 120 O.p. – organy działały praworządnie, na podstawie prawa i w jego granicach. |

| |

|Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 121 O.p. Zasada zaufania wyrażona w tym przepisie nie oznacza, że wszystkie wnioski dowodowe |

|skarżącego muszą zostać uwzględnione przez organ. Odmowa organu, przeprowadzenia wskazanych przez skarżącego dowodów, była uzasadniona. |

|Ocena zdolności T. W. do postrzegania i komunikowania swoich spostrzeżeń została dokonana trafnie i należycie uzasadniona w postanowieniu |

|organu odwoławczego z [...]r. (1t. w aktach sądowych, karta 196, 197, Tom I akt administracyjnych). Co do ponownego przesłuchania D. T. oraz |

|przesłuchania T. K., organ słusznie uznał, że wnioski dowodowe skarżącego dotyczą okoliczności wystarczająco już potwierdzonych innymi |

|środkami dowodowymi. Odmowę wyczerpująco uzasadnił w postanowieniu z [...]r. W świetle zebranego materiału dowodowego i doświadczenia |

|życiowego organ zasadnie nie uwzględnił stanowiska skarżącego w przedmiocie dostaw złomu, które miała realizować A. W. podczas odbywania |

|kary pozbawienia wolności przez D. T. (karta 294, 295, Tom I akt administracyjnych). Organ nie przesłuchał A. W. z powodu jej śmierci. |

|Wiarygodności materiału dowodowego nie niweczy podnoszona przez skarżącego okoliczność, że zeznania i pisemne oświadczenia świadków zostały |

|odebrane przez organ bez uprzedniego pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. |

| |

|Najcięższym zarzutem skarżącego jest zarzut naruszenia art. 122 O.p.- zasady prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu |

|podatkowego wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy. Zarzut ten nie jest zasadny. Materiał dowodowy w sprawie -zgodnie z art. 187|

|O.p. - został zebrany w całości i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Stan faktyczny sprawy ustalono w oparciu o |

|obszerną dokumentację zgromadzoną w toku postępowania kontrolnego i kontroli podatkowej (karta 442, T-I akt |

|administracyjnych). |

|Należy podkreślić, że chociaż art. 187 § 1 O.p. nakłada na organy podatkowe ciężar dowodzenia określonych faktów, to obowiązek ten nie |

|oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów i nie zwalnia skarżącego od powinności współdziałania w tym zakresie, szczególnie w |

|sytuacji, kiedy w ocenie skarżącego rezultat postępowania dowodowego może być dla niego niekorzystny. Nie można organowi pierwszej |

|instancji postawić zarzutu braku ustalenia źródła pochodzenia złomu, w sytuacji kiedy skarżący podał informacje na tyle ogólne, że |

|obiektywnie, nie sposób było ich sprawdzić – stara hala z R. od strony W., rozbierana [...] i [...] z województwa [...]. Skarżący nie wskazał, |

|który z dostawców sprzedawał złom z rozbiórek. Zeznając w charakterze strony w dniu [...]r. nie potrafił określić podmiotów dostarczających mu|

|złom (karta 332, Tom I akt administracyjnych). |

|Skarżący nie udostępnił organom zeszytu, który - jak zapewniał - zawiera spis dostawców złomu i opis samochodów, którymi złom był |

|transportowany (karta 332, Tom I akt administracyjnych). Nie wskazał tożsamości przedstawicieli handlowych, poprzez których - jak twierdził|

|- nawiązywał kontakty z dużymi firmami zajmującymi się rozbiórką obiektów przemysłowych (karta 332, Tom I akt administracyjnych). |

|Konkludując, skarżący nie przedstawił żadnego istotnego dowodu na okoliczność, że zakwestionowane operacje gospodarcze się odbyły, |

|ograniczając swój udział w postępowaniu do kontestowania poczynionych przez organ podatkowy ustaleń. |

| |

|Organy zapewniły skarżącemu prawo do zapoznania się z materiałem dowodowym oraz, zgodnie z art. 190 O.p., każdorazowo zawiadamiały |

|skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków. |

| |

|Organy podatkowe nie przekroczyły swobodnej oceny dowodów. Ocenie podlegał każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej ze sobą |

|więzi. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje fakt, że wyciągnięte na jej podstawie wnioski mają logiczne |

|uzasadnienie. Organ odwoławczy właściwie rozważył całość zebranego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w obszernym uzasadnieniu. |

| |

|Nieuzasadniony jest zatem zarzut naruszenia przez organ podatkowy art 122 i 121 O.p. |

|Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że kontrahenci skarżącego, ujawnieni na zakwestionowanych fakturach nie dokonali dostawy złomu |

|metali, [...] i [...]. Organy trafnie oceniły, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący powinien był - przy zachowaniu kupieckiej |

|staranności - zorientować się, że towar pochodzi z nieustalonego źródła. Skarżący nie wykazał przezorności, jakiej należy |

|wymagać od przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w obrocie tzw. towarami wrażliwymi (wyrok NSA z 30 maja 2014r., sygn. akt I |

|FSK 1395/13, i z 3 kwietnia 2014r., sygn. akt I FSK 647/13, CBOSA). Z ustaleń organu wynika, że skarżący nie dochował nawet zwykłej |

|kupieckiej staranności w prowadzonej działalności gospodarczej. |

| |

|Organ odwoławczy dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, wskazując jako podstawę prawną |

|rozstrzygnięcia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT., zgodnie z którym podstawy do obniżenia podatku należnego nie stanowią faktury |

|stwierdzające czynności, które nie ostały dokonane, w części dotyczącej tych czynności. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit.a ustawy o VAT., |

|prawo do odliczenia przysługuje wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Zasadnie |

|organ podnosił, że sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Tylko faktura rzetelna tj. dokumentująca rzeczywistą |

|czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego |

|(wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014r., sygn. akt I FSK 1647/13, CBOSA). |

|Zatem nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. |

| |

|Powołana przez skarżącego zasada neutralności podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego - doznaje ograniczeń w sytuacji, kiedy brak jest |

|czynności podlegającej opodatkowaniu, chyba że odbiorca faktury działał w dobrej wierze (wyrok TSUE z dnia 31 stycznia 2013r. w sprawie |

|C-643/11 [...], z dnia 21 lutego 2016r. w sprawie C-255/02 [...]). Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, nie sposób jednak uznać, że skarżący |

|pozostawał w dobrej wierze. |

| |

|Reasumując, zarzuty skarżącego okazały się nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. |

| |

|Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. |

| |

| |