Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 83/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2.
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 63 par. 3a.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezydenta Miasta L. reprezentowanego przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Miasta L. reprezentowanego przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. do załatwienia wniosku K. K. z dnia 23 grudnia 2012 r. dotyczącego skrzyżowania ulicy Spółdzielczości Pracy z ulicą Do Dysa w L. - w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta L. reprezentowanego przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta L. reprezentowanego przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L. na rzecz K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

E- mailem z dnia 23 grudnia 2012r. K. K., powołując się na art. 61 ust.1 i 2 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zwrócił się do Zarządu Dróg Miejskich w L. o udzielenie informacji, także w drodze elektronicznej, dotyczącej analizy konieczności zastosowania sygnalizacji o której mowa w szczegółowych warunkach technicznych znaków i sygnałów drogowych na skrzyżowaniu ulic S. P. i Do D. w L., programu sygnalizacji i dokumentacji pracy sygnalizacji ( dziennika eksploatacji sygnalizacji ). Pismem z dnia 1 marca 2013r. Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L. zawiadomił wnioskodawcę, że udzielenie informacji będzie wymagało zestawienia wielu danych w formie listy ( wyciągu ), którymi nie dysponuje. Uznał, że jest to informacja publiczna przetworzona i stosownie do art. 3 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U Nr 112, poz. 1198 ze zmianami ) wezwał do wykazania interesu publicznego, dla którego uzyskanie tej informacji byłoby szczególnie istotne.

W tej sytuacji K. K. złożył skargę na bezczynność organu i zarzucając naruszenie art. 13 ust.1 w związku z art. 15 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł o jego zobowiązanie do wykonania wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L. wniósł o jej oddalenie ponownie podnosząc, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, a zatem skarżący powinien wykazać interes publiczny, dla którego jej uzyskanie byłoby szczególnie istotne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Przekonanie skarżącego o pozostawaniu organu w bezczynności ma uzasadnione podstawy. Zarówno w orzecznictwie jak i literaturze wielokrotnie podnoszono, ze bezczynność występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania, albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy. Na tle ustawy z dnia 6 września 2002r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U Nr 112, poz. 1198 ze zmianami ) kwestią zasadniczą jest ustalenie, czy wnioskowana informacja jest w ogóle informacją publiczną, tylko bowiem w takim przypadku bezczynność może mieć miejsce. Według utrwalonego już stanowiska orzecznictwa, informacją publiczną w rozumieniu powołanej ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich, i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów. Z treści odpowiedzi na wniosek skarżącego nie można sądzić, aby organ kwestionował żądane informacje jako informacje publiczne. Uznał je natomiast za informacje przetworzone i wezwał do wskazania okoliczności przemawiających za tym, że ich udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodzić należy się ze skarżącym, że w tej sytuacji zasadnym okazuje się zarzut pozostawania organu w bezczynności. Wniosek taki wynika ze specyfiki postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji po ustaleniu, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, zobowiązany jest bowiem udzielić informacji, albo powiadomić wnioskującego o odrębnym trybie dostępu do informacji lub odmówić jej udostępnienia. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w drodze decyzji. W przypadku zatem, kiedy organ posiada informację publiczną, o której wydanie wnosi zainteresowany podmiot, ale z różnych względów określonych w ustawie nie może jej udostępnić m. in. z uwagi na brak interesu publicznego wnoszącego o informację przetworzoną, wydaje decyzję o odmowie jej udostępnienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazał. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jego negatywna ocena będzie zawsze równoznaczna z odmową udostępnienia żądanej informacji ( wyrok z dnia 11 września 2012r. I OSK 1015/12 opubl.w CBOSA ). Jeśli zatem organ uznał, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną, a jej udzielenie nie jest podyktowane szczególnym interesem publicznym, zobowiązany był do wydania decyzji, która podlega kontroli instancyjnej, zgodnie z regułami postępowania administracyjnego. Jest to oczywiste, skoro wnosząc o udzielenie informacji określony podmiot może nie posiadać dostatecznej wiedzy, że domaga się udzielenia informacji przetworzonej lub nie zgadza się z takim jej zakwalifikowaniem. Jedynie wówczas, kiedy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie jest w posiadaniu żądanych informacji zawiadamia o tym wnioskodawcę na piśmie. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L., mimo uznania żądanych informacji za publiczne nie tylko nie udostępnił ich skarżącemu, ale nie wydał również decyzji odmawiającej jej udzielenia. Co więcej, wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji wystosowano do skarżącego dopiero po upływie ponad 2 miesięcy od otrzymania wniosku. Odmowa udzielenia informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej oznacza natomiast, że organ pozostaje w bezczynności ( Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz - Irena Kamińska , Miroslawa Rozbicka – Ostrowska Wyd. LexisNexis Warszawa 2012 str, 188 ). Należy ponadto zauważyć, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego, skutkiem czego jej udzielenie następuje jedynie w postaci czynności materialno – technicznej. Przepisy kpa mają natomiast zastosowanie w sytuacji odmowy udzielenia informacji lub umorzenia postępowania. Ponieważ wniesiony elektronicznie wniosek nie zawiera podpisu organ powinien, stosownie do art. 63 § 3a kpa, zażądać jego uzupełnienia pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania.

Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) należało zobowiązać organ do załatwienia wniosku K. K. Uznając, że bezczynność nie miała charakteru rażącego sąd wziął pod uwagę przekonanie organu o nie wykazaniu przez skarżącego, aby udzielenie informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w związku z art. 200 wspomnianej ustawy.