Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1065/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 8 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i art. 246 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu zażalenia J. R. - dalej jako "Skarżąca" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej "Naczelnik US") z dnia 7 lutego 2017 r., o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika US z dnia 27 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 246 § 1 O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przy czym wstrzymanie wykonania decyzji jest kwestią poboczną rozpatrywaną w ramach toczącego się w trybie art. 240 O.p. nadzwyczajnego postępowania podatkowego. Przesłanką do wstrzymania decyzji ostatecznej - zgodnie z treścią powołanego art. 246 § 1 O.p. - jest zaistnienie prawdopodobieństwa uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Jednakże przez prawdopodobieństwo należy rozumieć obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku przesłanki dającej podstawę uchylenia decyzji) jest wysoce prawdopodobne. Fakt przedstawienia przez Skarżącą określonych argumentów nie oznacza, że takie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji wystąpiło. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podał, że Skarżąca powołując art. 240 § 1 pkt 4 O.p. wskazała we wniosku z dnia 14 stycznia 2017 r., że nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.

Naczelnik US decyzją z dnia 31 stycznia 2017 r. odmówił wznowienia postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. zakończonego decyzją ostateczną z dnia 27 lipca 2016 r., uzasadniając, że Skarżąca przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania złożyła po terminie określonym w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., tj. w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji.

Mając zatem na uwadze, że w momencie orzekania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej istniała w obrocie prawnym decyzja organu podatkowego odmawiająca wznowienia postępowania podatkowego, należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie - zgodnie z treścią powołanego art. 246 § 1 O.p. - nie wystąpiła przesłanka do wstrzymania wykonania wskazanej decyzji ostatecznej. Tym samym kwestie zdrowotne podnoszone przez Skarżącą w zażaleniu w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji z dnia 27 lipca 2016 r. nie mogły mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy za bezzasadne uznał także zarzuty zażalenia dotyczące naruszenia przepisów art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 239b § 2 O.p., odnoszące się do wykonania decyzji w trybie zwykłym, tj. nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zarzuciła postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 maja 2017 r. naruszenie art. 239b § 1 pkt 10, 2) i 3) oraz 239b § 2 O.p., poprzez bezzasadne uznanie, iż zachodzą przesłanki do nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zarzucając powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że jej stan zdrowia uniemożliwiał podjęcie działań i złożenie stosownych wniosków we właściwym czasie.

Z uwagi na podjęte czynności w sprawie uchylenia decyzji nakładającej obowiązek podatkowy, bezpodstawne wydaje się nadawanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Skarżąca podkreśliła przy tym, że w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą i nie podejmuje czynności polegających na zbywaniu majątku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.

W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej poddane zostało rozstrzygnięcie, dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji, podjęte w odpowiedzi na żądanie złożone wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika US z dnia 27 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok.

Stosownie do treści art. 246 § 1 O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Z powołanego przepisu wynika zatem, że możliwość wstrzymania wykonania decyzji na tej podstawie prawnej dotyczy sytuacji, kiedy w trybie określonym w Rozdziale 17 Ordynacji podatkowej ("Wznowienie postępowania") zostanie na podstawie art. 243 § 1 tej ustawy stwierdzona dopuszczalność wznowienia postępowania podatkowego poprzez wydanie przez organ podatkowy postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

Takie postępowanie może zostać wznowione z urzędu i na żądanie strony w sytuacji, kiedy zaistnieją przesłanki wskazane w art. 240 § 1 O.p.

Jeśli strona wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania wznowieniowego składa wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, to jego rozpoznanie może nastąpić dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia postępowania.

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 14 stycznia 2017 r. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika US z dnia 27 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p.

W dniu 31 stycznia 2017 r. Naczelnik US wydał decyzję, którą odmówił wznowienia postępowania w sprawie.

Wobec odmowy wznowienia postępowania niemożliwe było zastosowanie wobec Skarżącej instytucji wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p.

Sąd wskazuje przy tym, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p. nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania, ani też decyzji wydanych na wniosek o wznowienie postępowania, a do tego w istocie sprowadzają się formułowane przez stronę zarzuty skargi. Brak jest podstaw do traktowania tej incydentalnej instytucji procesowej tak, jak gdyby wydanie postanowienia na podstawie wspomnianego przepisu następowało w oparciu o te same reguły, co załatwienie sprawy administracyjnej co do istoty, a więc po zebraniu i rozpatrzeniu całego niezbędnego materiału dowodowego.

Za całkowicie chybione uznać należy przy tym sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 239b § 1 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 239b § 2 O.p., albowiem odnoszą się one do instytucji nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca zaś wnosiła o wstrzymanie wykonania decyzji w związku z żądaniem wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją, na podstawie przepisu art. 246 § 1 O.p.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.