Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 603/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 45/07 w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, wrzesień, listopad 2004 r. oraz styczeń 2005 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 45/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę L. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, wrzesień, listopad 2004 r. oraz styczeń 2005 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ww. decyzja organu podatkowego została doręczona pełnomocnikowi skarżącego – doradcy podatkowemu R. B., w dniu 13 listopada 2006 r. Dnia 11 grudnia 2006 r. podatnik nadał w placówce pocztowej pismo będące skargą na tę decyzję. Skarga została zaadresowana i przesłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Tamtejszy Sąd przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy. Pismo wpłynęło do organu w dniu 15 grudnia 2006 r.

Sąd uznał, iż skarga wniesiona została po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływana jako "P.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto, Sąd powołał się na treść art. 54 § 1 P.p.s.a., z którego wynika, iż skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Wziąwszy pod uwagę powyższe przepisy, jak również datę wpływu skargi do organu podatkowego Sąd pierwszej instancji uznał, iż skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, a zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Podatnik nie zgodził się z ww. rozstrzygnięciem WSA w Bydgoszczy. W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Bydgoszczy do merytorycznego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 53 § 1, art. 54 § 1 P.p.s.a.; art. 65, art. 8 – 10 § 1, art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływana jako "K.p.a."

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na nieprawidłowe pouczenie strony o sposobie wniesienia skargi na decyzję administracyjną. Stwierdzono, iż stronę wprawdzie poinformowano o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do WSA w Bydgoszczy za pośrednictwem organu, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, jednakże nie pouczono o skutkach wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu. Ponadto wskazano, iż organ podatkowy w treści pouczenia powołał jedynie oznaczenia odpowiednich przepisów ustawy P.p.s.a., pomijając ich treść. To nieprecyzyjne pouczenie - w ocenie autora skargi kasacyjnej – było niejasne dla skarżącego, który na chwilę sporządzenia i złożenia skargi nie korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika i sam nie posiada wystarczającej wiedzy w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy przede wszystkim wskazać, iż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby zachodziły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny może rozważyć jedynie ewentualne naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, wskazane w skardze kasacyjnej.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezbędnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 P.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie przepisów prawa, które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu natomiast należy określić do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzutu uchybienia przepisom procesowym koniecznym jest wykazanie, iż uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż skarga kasacyjna nie może być uwzględniona.

Autor skargi kasacyjnej kwestionując rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie powiązał tego przepisu z żadnym przepisem postępowania sądowoadministracyjnego, którego naruszenia ów Sąd mógł się dopuścić. Przywołane bowiem przepisy art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. nie mogły być w sprawie naruszone przez Sąd, gdyż określają jedynie termin i sposób wniesienia skargi na ostateczne rozstrzygnięcie organu administracji państwowej. Adresatem owych przepisów jest zatem podmiot wnoszący skargę i jedynie ów podmiot może dopuścić się ich naruszenia.

Podważając prawidłowość zaskarżonego orzeczenia wskazano ponadto na naruszenie art. 65, art. 8 – 10 § 1, art. 107 § 1 K.p.a. Zarzutu tego nie można jednak uznać za trafny z uwagi na okoliczność, iż przepisy te nie były w sprawie stosowane, co więcej, zastosowane być nie mogły. Należy bowiem stwierdzić, iż postępowanie przed sądami administracyjnymi nie jest regulowane w K.p.a., a w ustawie P.p.s.a. Oczywistym jest więc, że Sąd nie mógł tego przepisu naruszyć.

W odniesieniu do powyższego należy podkreślić, iż dopiero powiązanie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. z konkretnym przepisem proceduralnym z ustawy P.p.s.a. może doprowadzić do skutecznego zakwestionowania przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego. W niniejszej sprawie z uwagi na okoliczność, iż strona nie przytoczyła żadnych przepisów postępowania, które mogły zostać naruszone, nie podważyła skutecznie dotychczasowych ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości zweryfikowania owych ustaleń z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej. Tymczasem z ustaleń faktycznych poczynionych przez WSA w Bydgoszczy wynika, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a., a zatem uzasadnione było odrzucenie jej w oparciu o przepis art. 58 § 1 P.p.s.a.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. postanowił skargę kasacyjną oddalić.