Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 240/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3  pkt 3,  art. . 29  ust. . 2   pkt   6, art. . 30  ust. . 6  pkt  1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus - sprawozdawca Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2009r. sprawy ze skargi S. Polska sp. z o. o. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru instalacji nośnika reklamowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent W. działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 w związku z art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na instalowaniu tablicy reklamowej na słupie stalowym i fundamencie żelbetowym przestawnym przy ul. W. [...] we W. (działka nr[...], AM-[...], obręb P.).

Uzasadniając decyzję Prezydent W. wyjaśnił m.in., że opisana w przedłożonej dokumentacji konstrukcja nośnika reklamowego wraz z ustawionym na podłożu prefabrykowanym fundamentem jest przestrzenną konstrukcją o wysokości ok. 6 m. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest ona budowlą. W ocenie organu orzekającego analiza przedłożonych dokumentów wykazała, że powyższe zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż zakres robót - instalacja wolnostojącego nośnika reklamowego - wykracza poza zakres robót wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Zainstalowanie wyżej opisanego nośnika reklamowego wolnostojącego o wymiarach tablicy 6,36m x 3,36m, wymiarach podstawy w formie stopy żelbetowej 3,40m x 2,00 w rzucie, zmieni sposób zagospodarowania terenu. Z dołączonego do zgłoszenia opracowania wynika, że planowana przez inwestora realizacja w rozumieniu Prawa budowlanego jest budowlą, która wymaga przystosowania do istniejących warunków terenowych. Podstawa żelbetowa jest częścią konstrukcji nośnika, na którym planuje się zainstalowanie tablicy reklamowej, przekazującej obciążenia na podłoże gruntowe. Znajomość wzajemnego oddziaływania budowli i podłoża oraz uwzględnienie parcia wiatru na jej powierzchnie jest podstawą zapewnienia bezpieczeństwa projektowanej konstrukcji nośnika. Zgodnie z przepisami Prawa budowlanego o bezpieczeństwie konstrukcji obiektu budowlanego nie wymienionego w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, o jego stateczności, wykluczeniu możliwości przechylenia się bądź wywrócenia, można orzec dopiero po sprawdzeniu projektu budowlanego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu powyższe zgłoszenie nie dotyczy robót budowlanych określonych w art. 29 ust.2 p.6 Prawa budowlanego, który mówi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych na obiektach nie wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Z uwagi na rozmiary i ciężar (w tym ciężar prefabrykowanego fundamentu), elementy obiektu muszą być przetransportowane, zmontowane i w odpowiedni technicznie sposób powiązane z gruntem, by stawić czoło parciu wiatrów i innych warunków atmosferycznych. Realizacja planowanego przez inwestora przedsięwzięcia wymaga ponadto opracowania planu B. z uwagi na możliwość wystąpienia zagrożeń życia i zdrowia (upadek z wysokości powyżej 5 m, konieczność użycia dźwigu, zagrożenie od środków transportu i maszyn budowlanych). Przedsięwzięcie nie jest zatem zwolnione w myśl art. 30 ust.6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ orzekający uznał ponadto, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru rozwoju P. – P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych, w obrębie P. we W. (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]r.), którego ustalenia nie zawierają w odniesieniu do miejsca usytuowania planowanej tablicy reklamowej (obszar oznaczony symbolem AG) zapisu dopuszczającego lokalizację tego typu obiektów.

Opisana powyżej decyzja została zaskarżona w toku instancji przez działającego w imieniu S. Polska Spółki z o.o pełnomocnika, który w odwołaniu wniósł o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w przedmiocie wniesienia sprzeciwu.

Jednocześnie pełnomocnik spółki zarzucił zaskarżonej decyzji: niezgodność z przepisami ustawy – Prawo budowlane, polegającą na nieuwzględnieniu wyjątków przewidzianych w art. 29 i art. 30 tej ustawy; naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego; błędną interpretację ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru rozwoju P. – P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych w obrębie P. we W. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]r.)

W obszernym uzasadnieniu odwołania przedstawiona została argumentacja, w której wykorzystano stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne, kwestionująca ocenę dokonaną w tej sprawie przez organ pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie wskazał, że obiekty i roboty budowlane, których realizacja nie wymaga wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, zostały enumeratywnie wymienione przepisami art. 29 ustawy - Prawo budowlane.

Wyżej powołane przepisy określają wyjątki od ogólnej zasady, zawartej w art. 28 tej samej ustawy, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co powoduje niedopuszczalność stosowania do nich wykładni rozszerzającej.

Zwolnienie inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej wykonanie wyżej wymienionych robót budowlanych nie oznacza jednak rezygnacji z kontroli administracyjnej prawidłowości wykonania tych robót.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, część inwestycji zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, w terminie 30 dni przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można wówczas przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu, i nie później niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Jeżeli jednak w wyniku rozpatrywanego zgłoszenia organ uzna, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę obowiązany jest wówczas, w myśl art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wnieść sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem Wojewody w badanej sprawie istotny jest fakt, że projektowaną tablicę reklamową uznać należy za wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, będące budowlą zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponieważ zaś z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu jest budową, tak więc w przypadku realizacji inwestycji polegającej na wykonaniu urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem w określonym miejscu, obowiązuje ogólna zasada zawarta w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 Prawa budowlanego stanowi wyjątek od wskazanej wyżej ogólnej zasady. Stosownie do ust. 2 pkt 6 powołanego wyżej przepisu, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych nie należy więc utożsamiać z budową urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem, które są budowlami (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Ich budowa nie została zwolniona w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Realizacja takich urządzeń wymaga więc uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od miejsca ich usytuowania (podobnie wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 931/2005; tak też: Jerzy Siegień, Prawo budowlane, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 221).

Pomimo, iż w zgłoszeniu i dołączonym do niego opisie technicznym inwestor podkreśla, że tablica reklamowa ustawiona zostanie na: (...) przestawnej nietrwale połączonej z gruntem, prefabrykowanej, żelbetonowej podstawie, należy stwierdzić, że objęta zgłoszeniem inwestycja dotyczy obiektu wolnostojącego związanego trwale z gruntem.

O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje bowiem fakt, czy dana budowla ma fundamenty. W przypadku gdy budowlą taką jest tablica reklamowa, a więc obiekt przestrzenny o kilkumetrowej wysokości i szerokości, który musi wytrzymać siłę wiatru oraz innych warunków atmosferycznych, to musi on być w odpowiedni technicznie sposób powiązany trwale z gruntem, nawet jeśli nie będzie zagłębiony w ziemi (tak też NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 1999 r., II SA 1617/98). Przedmiotowa inwestycja przewiduje takie powiązanie, poprzez oparcie konstrukcji na podstawie żelbetowej, w której osadzonych jest 6 kotew o średnicy 30 mm, co uniemożliwia rozpatrywanie przedmiotowej inwestycji w kategoriach instalowania tablic i urządzeń reklamowych. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że niezależnie od powyższego należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jeżeli w wyniku rozpatrywanego zgłoszenia organ uzna, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy, obowiązany jest wówczas, w myśl powyższego przepisu, wnieść sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej.

Realizacja wyżej wymienionej inwestycji, z racji jej położenia na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...], powinna być zgodna z jego zapisami. Działka nr [...], której dotyczyć mają wyżej wymienione roboty budowlane, usytuowana jest zgodnie z § 11 wskazanego planu na terenie, oznaczonym na rysunku planu symbolem AG, oznaczającym obszar aktywności gospodarczej.

Organ pierwszej instancji wnosząc sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 dokonał błędnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru P.-P. oraz zespołu urbanistycznego Toru Wyścigów Konnych w obrębie P. we W. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż w odniesieniu do miejsca usytuowania planowanej tablicy reklamowej nie zawiera on zapisu, który zezwalał by na lokalizację na tym obszarze tego typu obiektów.

Brak zapisów zezwalających bądź regulujących lokalizowanie na wskazanym obszarze nośników reklamowych nie może być jednak utożsamiany z zakazem realizacji tego typu przedsięwzięć. W § 11 ust. 5 miejscowego planu wyraźnie wskazano bowiem lokalizacja jakich obiektów, na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem AG, jest niedopuszczalna nie wymieniając wśród nich tablic reklamowych.

Wyraźnym zakazem lokalizowania nośników reklamowych objęto natomiast, zgodnie z § 10 ust. 6 pkt 6 wskazanego planu, obszary usług turystycznych oznaczone na rysunku planu symbolem UT.

W związku z powyższym należy uznać, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym obszarze, zatem podstawą prawną wniesienia sprzeciwu w przedmiotowej sprawie powinien być wyłącznie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W zakończeniu uzasadnienia Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę i mimo niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zawarte w niej rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym została zakwestionowana przez S. Polska Spółkę z o.o., reprezentowaną przez pełnomocnika radcę prawnego P. G., który w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił, że Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, ale z innych przyczyn niż wskazane przez organ pierwszej instancji.

Podkreślił jednocześnie, że organ odwoławczy podzielił pogląd skarżącej spółki, iż lokalizacja zgłoszonego urządzenia reklamowego nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast uznając, że budowa przedmiotowego urządzenia reklamowego wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawił inną argumentacje niż organ pierwszej instancji.

W ocenie pełnomocnika Spółki uznanie przez Wojewodę, że argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowa powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, pomimo tego, iż organ odwoławczy uważa, że merytorycznie decyzja jest prawidłowa. Zaskarżone orzeczenie powoduje, że w obrocie prawnym utrzymywana jest decyzja wydana przy uwzględnieniu nieprawidłowych przesłanek, a jednocześnie zastosowanie nowej argumentacji przez organ odwoławczy uniemożliwia stronie postępowania zaskarżenie takiej decyzji w trybie instancyjnym i powoduje faktycznie jednoinstancyjność postępowania, co narusza jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Ponadto w uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej spółki wskazał na nieprawidłowe uznanie przez organ odwoławczy, iż zakres robót określony w zgłoszeniu wykracza poza zakres robót określonych w art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane i zarzucił, że wykładnia przepisów dokonana przez ten organ jest sprzeczna w wykładnią językową, celowościową i systemową.

W ocenie pełnomocnika Spółki w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, a dokładniej z budową z uwagi na fakt, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem ze względu na brak takiego technicznego powiązania.

W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik skarżącej spółki przedstawił fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych oraz powołał sygnatury spraw, w których sądy administracyjne przyjmowały, że instalacja urządzenia reklamowego jest dopuszczalna na podstawie zgłoszenia i z tego względu – w ocenie pełnomocnika – niezasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że zakres robót określony w zgłoszeniu wykracza poza zakres robót określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa, wymagającego wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane – która jak określa to art. 1 tej regulacji normuje działalność obejmującą m.in. sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Z racji problematyki niniejszej sprawy istotne są pojęcia budowa i obiekt budowlany, których definicje legalne zawierają się w treści przepisu art. 3 wskazanej powyżej ustawy.

Wynika z niego, że budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego /art. 3 pkt 6/, natomiast obiekt budowlany to budynek wraz i instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla, stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury /art. 3 pkt 1 /.

Z kolei zgodnie z brzmieniem zawartego w art. 3 pkt 3 powoływanej ustawy wyjaśnienia pod pojęciem budowli rozumieć należy każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury taki jak m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Istotne też jest, że w art. 28 ust. 1 omawianej regulacji ustawodawca jako zasadę przyjął, że roboty budowlane, jakimi są – zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy – działania polegające na budowie, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Wymienione przepisy art. 29-31 ustawy – Prawo budowlane zawierają zamknięty katalog robót budowlanych, w stosunku do których ustawodawca odstąpił od obowiązku posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę w niektórych przypadkach zastępując go wymogiem zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, ale jednocześnie uprawniając ten organ do wniesienia w określonych ustawowo warunkach i terminie sprzeciwu w formie decyzji.

Wskazanym powyżej złagodzeniem rygorów ustawowych objęte zostały m.in. w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6, którego naruszenie przez organy orzekające w postępowaniu jurysdykcyjnym zarzucono w skardze, roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowywanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Przedstawione powyżej warunki prawne pozwalają – zdaniem Sądu – stwierdzić, że wykonywanie obiektu budowlanego klasyfikowanego jako budowla, którą stanowi wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe jest takim rodzajem robót budowlanych, które wymaga pozwolenia na budowę.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że ze znajdującego się w aktach sprawy, na podstawie których – zgodnie z przepisem art. 133 § 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeka sąd administracyjny, projektu przedmiotowej wolnostojącej tablicy reklamowej (opisu technicznego) wynika, że jej wymiary zewnętrzne wynoszą 6,36x3,36 m i jest ustawiona na prefabrykowanej, żelbetonowej, przestawnej podstawie, którą należy ustawić bezpośrednio na istniejącym podłożu. Podstawa ma wymiary: szer. 2,0 m, dł. 3,4 m, wys. 0,5 m o kształcie trapezowym. W podstawie osadzonych jest 12 kotew, których rozstaw przed wykonaniem podstawy żelbetowej należy bezwzględnie sprawdzić i porównać z rozstawem otworów w podstawie słupa. Śruby należy dokręcić momentem M0 = 200 Nm i zabezpieczyć przed odkręceniem stosując dwie nakrętki, a stan zakotwienia, w szczególności dokręcanie śrub należy kontrolować minimum dwa razy w roku.

Do elementów konstrukcji tablicy reklamowej oprócz prefabrykowanej podstawy żelbetonowej należy słup nośny z rur stalowych oraz konstrukcja wsporcza, zamocowana do jego górnej części i składająca się z trzech par poziomych rygli, połączonych ze sobą czterema pionowymi elementami oraz ściągami. Do konstrukcji wsporczej zamocowana jest tablica, a całość konstrukcji skręcana jest na śruby. Tablica składa się z ośmiu brytów o szerokości 77 cm i grubości 0,75 mm usztywnionej w środku zgrzewanym profilem z blach 0,75 mm, a całość umieszczona jest w ramce stalowej o szerokości 18 cm. Dolna krawędź tablicy będzie znajdowała się na wysokości 2,0 m ponad terenem.

Trzon nośny zbudowany jest z rur okrągłych o wysokości: 2,0 m (dolna) i 3,0 m (górna).

Z projektu wynika również, że przy przedmiotowych robotach montażowych należy przestrzegać przepisów BHP, a wszyscy pracujący przy montażu tej tablicy reklamowej powinni być w tym zakresie przeszkoleni.

W omawianym aspekcie istotne jest również, że ustawodawca działający ze świadomością funkcjonowania wykładni systemowej i celowościowej skonstatował wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane /dotyczącym budowli/ nie jako zamknięty katalog, ale jako wyliczenie przykładowe, które ma ukierunkować kwalifikowanie konkretnego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, do której ten przepis się odnosi, przy pomocy tożsamych cech lub cech znacznie zbliżonych /np. B. Bodziony i in. "Prawo budowlane, Komentarz do ustawy, Warszawa 1995r.; wyrok WSA z 23 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 923/05; Lex Nr 266325/.

O tożsamości czy podobieństwie decydują – zdaniem Sądu – zarówno parametry i cechy techniczne jak i właściwości pozostające poza tą sferą.

Zważyć przy tym należy na dominujący techniczno-budowlany charakter powoływanej regulacji oraz przyjęte w niej priorytety, opisane w art. 5, w którym akcentowane są w sposób szczególny względy bezpieczeństwa i to one w wielu przypadkach determinują czynności właściwych organów lub obligują je do podjęcia określonych działań, bardziej rygorystycznych wobec inwestora lub innych ustawowo wskazanych podmiotów.

Ponadto w rozpoznawanej sprawie wyjaśnić też należy, że nie można kwestionować w przypadku przedmiotowego obiektu cechy trwałego związania z gruntem. Zdaniem Sądu, podzielającego w tym zakresie stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, cecha ta sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce /por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 1617/98, Lex Nr 46756; wyrok WSA z dnia 12 kwietnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 383/04, Lex Nr 169390; wyrok WSA z dnia 23 czerwca 2006r. op. cit./.

Z załączonego do przedmiotowego zgłoszenia projektu budowlanego wynika, że celem zastosowanej i opisanej w nim konstrukcji jest przede wszystkim zapewnienie projektowanemu obiektowi stabilności i trwałości posadowienia.

Analiza obowiązujących przepisów ustawy – Prawo budowlane uprawnia do stwierdzenia, że w aktualnych warunkach prawnych można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem /art. 3 pkt 3/ i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić także wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Są to zazwyczaj urządzenia o mały gabarytach, stosunkowo lekkie i często przenośne, do których na pewno nie można zaliczyć urządzenia objętego przedmiotowym zgłoszeniem.

W ocenie Sądu – akceptującego stanowisko organu odwoławczego urządzenia o takich parametrach i konstrukcji nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, odnoszącego się do urządzeń reklamowych o innych cechach niż urządzenia reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 tej ustawy, a jako takie podlegają reżimowi art. 28 ust. 1 powoływanego aktu /por. wyrok WSA z dnia 25 października 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/06, Lex Nr 282409/. Sąd podziela również pogląd tego organu, przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikającymi z uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. Nr [...]. Konsekwencją przyjęcia takiej oceny, uwzględniającej zarzut odwołania było wyeliminowanie z podstawy prawnej sprzeciwu przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane i ograniczenie jej do przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 tej regulacji.

Nie można natomiast uznać za zasadny podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności, wyprowadzony z zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia o niewłaściwości uzasadnienia orzeczenia pierwszoinstancyjnego. W ocenie Sądu konkluzję tą odnosić należy do tej części uzasadnienia, która dotyczy przyjętej przez organ pierwszej instancji niezgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie jednak od tego brak jest – zdaniem Sądu – podstaw do uznania, że uzasadnienie i argumentacja organu odwoławczego w zakresie, w jakim odnoszą się do przepisu art. 29 ust. 2 pkt ustawy – Prawo budowlane są inne niż uzasadnienie i argumentacja organu pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu zastosowanie innej stylistyki czy użycie innych sformułowań jest oczywistym uprawnieniem organu drugiej instancji jako autonomicznego organu o kompetencjach merytorycznych i nie może być traktowane jako odmienna argumentacja, skoro zachowana została w postępowaniu głównym – a to wynika z uzasadnień obu decyzji w jego toku wydanych – zbieżność stanowisk Prezydenta W. i Wojewody, co do niemożności uznania zgłoszonych robót za roboty budowlane określone w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane i konieczność uzyskania przed ich rozpoczęciem pozwolenia na budowę.

W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona czynność orzecznicza podjęta została w sposób nie naruszający prawa – zgodnie z art. 151 wskazanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

H.B. 2.09.2009r.