Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 59/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 136 ust. 3, art. 137, art. 119 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta na decyzję Wojewody z dnia 23 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 września 2009 r., wydaną na podstawie art. 142 w zw. z art. 136-141 i art. 217 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. - dalej jako u.g.n.), Prezydent Miasta orzekł o zwrocie na rzecz L. D. zabudowanej nieruchomości, położonej w G. przy ul. Ż., stanowiącej działkę nr [...] oraz niezabudowanej nieruchomości położonej w G. przy ul. Ż., stanowiącej działki nr nr [...], [...], [...] i [...], zobowiązując byłego właściciela do zwrotu na rzecz Gminy Miasta odszkodowania w kwocie 270.081 zł

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że aktem notarialnym z dnia 9 września 1974 r. na rzecz Skarbu Państwa została przejęta niezabudowana nieruchomość położona w G., obejmująca działki nr nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej pow. 4,9818 ha, zapisana w księdze wieczystej Kw Nr [...], stanowiąca własność L. D. Nieruchomość została przejęta w celu realizacji zadań związanych z rozbudową Stoczni A o drugi suchy dok oraz budową hoteli robotniczych i budynków mieszkalnych za cenę 896.724 starych złotych.

L. D., jako b. właścicielka, wystąpiła z wnioskiem o zwrot nieruchomości, stanowiącej obecnie wydzielone geodezyjnie działki nr [...],[...],[...] i [...], albowiem nieruchomość ta stała się z mocy prawa zbędna na cel, na który została wywłaszczona.

Przeprowadzona wizja lokalna wykazała, że działki nr nr [...],[...][...] (działka wydzielona z działki nr [...]),[...] (działka wydzielona z działki nr [...]) oraz działka nr [...] (działka wydzielona z działki nr [...]), nie są zagospodarowane na cel będący przedmiotem jej przejęcia. W dniu przeprowadzania oględzin działki nr nr [...],[...] i [...] były niezabudowane, porośnięte trawą i krzewami, działka nr [...] zabudowana pawilonem handlowym, natomiast działka nr [...] w niewielkiej części zabudowana blaszanymi garażami.

Zdaniem organu I instancji poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, że do czasu złożenia wniosku o zwrot nieruchomości cel przejęcia nie został zrealizowany na nieruchomości stanowiącej obecnie wydzielone działki nr nr [...],[...] , [...].[...] i [...]. Stosownie zatem do postanowień art. 137 u.g.n. organ I instancji nieruchomość, stanowiącą obecnie wydzielone geodezyjnie działki nr nr [...],[...],[...],[...] i [...] uznał za zbędną i podlegającą zwrotowi na rzecz L. D.

Organ I instancji wyjaśnił, że przez zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu należy rozumieć niepodjęcie w ogóle lub odstąpienie przez podmiot na wniosek którego nastąpiło wywłaszczenie nieruchomości, od realizacji celu, na który nieruchomość ta została wywłaszczona. Uwzględniając akt notarialny

z dnia 9 września 1974 r., cel dla którego pozbawiono wnioskodawczynię prawa własności nieruchomości jest oczywisty i został określony jako rozbudowa

Stoczni A o drugi suchy dok oraz budowa hoteli robotniczych i budynków mieszkalnych.

Aktualne wykorzystanie działek nr nr [...],[...] i [...],[...] i [...] wskazuje, że nie zostały one wykorzystane pod rozbudowę Stoczni A, ani pod budownictwo mieszkaniowe, a zatem są zbędne.

Jak wskazał organ I instancji od przejęcia przedmiotowej nieruchomości upłynęło ponad 34 lata i w tym czasie nie został zrealizowany cel określony we wspomnianym akcie notarialnym.

Zgodnie z art. 140 u.g.n., zwrot nieruchomości na rzecz byłego właściciela, nakłada obowiązek zwrotu aktualnemu właścicielowi, tj. Gminie Miasta, zwaloryzowanego odszkodowania, które w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, wynosi 270.081 zł. Mając na względzie art. 227 u.g.n., wysokość zwaloryzowanego odszkodowania została określona przy zastosowaniu wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wydruk arkusza kalkulacyjnego, na którym dokonano waloryzacji odszkodowania załączono do akt sprawy.

Organ I instancji podniósł, że uwzględniając art. 80 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a., przy braku bezwzględnie obowiązujących przepisów wskazujących na obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz kierując się zasadą szybkości i ekonomiki procesowej odstąpił od przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Czynności związane z przeprowadzeniem rozprawy, jedynie przedłużyłyby wydanie decyzji administracyjnej, a w dalszej konsekwencji narażały organ na zarzut przewlekłości w prowadzeniu niniejszego postępowania.

Organ I instancji stwierdził, że na nieruchomości, stanowiącej działkę nr 684/17, będącej przedmiotem zwrotu zostały podjęte działania po jej wywłaszczeniu, polegające na wybudowaniu w latach 1980 - 1985 pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą. Działania te zwiększają wartość zwracanej nieruchomości o kwotę 86.000 zł. Zgodnie z oświadczeniem rzeczoznawcy majątkowego z dnia 8 czerwca 2009 r. wszystkie współczynniki korygujące i wyliczona wartość nieruchomości stanowiącej wydzielone geodezyjnie działki nr nr [...],[...] i [...] są prawidłowe, a błąd który pojawił się w operacie szacunkowym z grudnia 2008 r. jest błędem technicznym nie odnoszącym się do wycenianej nieruchomości. W związku z powyższym oraz dodatkową opinią rzeczoznawcy majątkowego, dotyczącą nieruchomości stanowiącej działki nr nr [...] i [...] według której, po wywłaszczeniu nie podjęto bezpośrednich działań mających wpływ na jej wartość, łączna wysokość odszkodowania, które winien zwrócić były właściciel, właściwej jednostce samorządu terytorialnego wynosi 270.081 zł.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Gmina Miasta. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegające na podjęciu zaskarżonego orzeczenia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i bez wyczerpującego wyjaśnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto zdaniem skarżącej, w toku postępowania organ prowadzący nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, nie wyjaśniając wątpliwości związanych z udzielonymi przez byłą właścicielkę w toku postępowania pełnomocnictwami.

Decyzją z dnia 23 listopada 2009 r. Wojewoda, na podstawie

art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu 5 sentencji decyzji i orzekł, że należność z tytułu zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania podlega spłacie w całości w terminie 30 dni od dnia uzyskania ostateczności decyzji, w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z zasadami i trybem przewidzianym w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. gospodarce nieruchomościami. Zasady zwrotu wywłaszczonych nieruchomości reguluje rozdział 6, dział III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią art. 216 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przepisy powyższe stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 i z 1982 r. Nr 11, poz. 79). Wyjaśnił, że cechą postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 k.p.a. jest to, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji I-instancyjnej, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozstrzygnąć. Wymieniony przepis nakłada na organ administracji obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ II instancji nie jest zatem związany granicami ani zarzutami odwołania.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, że na działce nr [...] znajdowały się dwa obiekty handlowe - działający sklep ogólno -spożywczy oraz nieczynny supersam. Ustalono, że sklep ogólnospożywczy był prowadzony w oparciu o umowę dzierżawy gruntu zawartą w dniu 28 grudnia 2005 r. na czas oznaczony od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 1 stycznia 2009 r. Ponadto pismem z dnia 10 października 2008 r. dzierżawca wystąpił o rozwiązanie powyższej umowy z dniem 31 października 2008 r. z powodu zamiaru przeniesienia obiektu handlowego w inne miejsce. Z operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 12 grudnia 2008 r. oraz dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej wynika, że sklep ogólnospożywczy został rzeczywiście przeniesiony z działki nr [...].

Drugi budynek, tj. nieczynny supersam, nadal znajduje się na działce nr [...]. Ze zgromadzonych w postępowaniu dokumentów wynika, że obiekt ten został wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 maja 1980 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę. Z protokołu w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku omawianego budynku, spisanego w dniach 14-26 sierpnia 1985 r., wynika, że został on wybudowany na zlecenie Dyrekcji Rozbudowy Miasta G, dla Północnej Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych - G. W czasie wizji lokalnej ustalono, że w budynku znajdował się uprzednio supersam, który już nie funkcjonuje.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji przeanalizował i rozpatrzył dogłębnie zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy. Bez wątpienia zatem, zastosował się do art. 7 k.p.a., jak również wywiązał się z obowiązku określonego w art. 77 k.p.a., z którego wynika, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy oraz ocenić go zgodnie z art. 80 k.p.a., tj. na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Dlatego też zarzuty strony skarżącej nie są trafne i nie zasługują na uwzględnienie przez organ odwoławczy.

Odnosząc się do zarzutu nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego poprzez niewyjaśnienie wątpliwości związanych z udzielanymi przez byłą właścicielkę w toku postępowania pełnomocnictwami, zarzut ten należy uznać za niesłuszny. Analizując akta sprawy organ odwoławczy nie zauważył nieścisłości w postaci wątpliwych pełnomocnictw udzielonych przez L. D. Ponadto z przedstawionego notarialnego oświadczenia L. D. z dnia 17 października 2009 r., wynika, iż L. D. bez wątpienia pozostaje przy życiu, jak również jest zdolna do samodzielnego składania podpisu oraz że podpisywała pełnomocnictwa J. J., M. F. i J. D. Fakt ten został potwierdzony w akcie notarialnym repertorium A nr [...] z dnia 13 października 2009 r. oraz w akcie z tego samego dnia repertorium A nr [...]. Jak wynika z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Formę dokumentu urzędowego i organ właściwy do sporządzenia dokumentu określają przepisy szczególne. Z ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie wynika, że czynności notarialne, dokonane przez notariusza zgodnie z prawem, mają charakter dokumentu urzędowego. Takie stanowisko prezentuje również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt IV CKN 1083/00, Lex nr 52529, w którym stwierdzono, że "Akty i inne dokumenty notarialne są dokumentami urzędowymi w rozumieniu przepisów kodeksu (...). Dlatego też organ odwoławczy dokumenty przedłożone przez stronę włączył do materiału dowodowego i przyjął ich prawdziwość.

W skardze na powyższą decyzję Gmina Miasta wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. poprzez przyjęcie, że działki nr nr [...],[...], [...],[...] i [...] stały się zbędne na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej;

2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozptarzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego,

3. art. 80 k.p.a. poprzez podjęcie decyzji z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że działka nr [...] wykorzystana została pod budowę supersamu, który przez wiele lat był osiedlowym sklepem spożywczym, wchodzącym w skład infrastruktury osiedlowej. Ponadto na działce znajduje się wjazd od ul. R. na osiedlowy parking, dostępny przez wiele lat dla ogólnej komunikacji. Infrastruktura ta może służyć mieszkańcom osiedla, w związku z czym przedmiotowe działki powinny zachować charakter publiczny.

Ponadto, zdaniem skarżącej Gminy, organy obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie wątpliwości związanych z prawidłowością udzielenia przez L. D. pełnomocnictw do występowania w jej imieniu w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Różnice w podpisach na pełnomocnictwach nie udzielonych w formie notarialnej mogą świadczyć o niezgodnym z prawem zaangażowaniu osób trzecich w postępowanie, co organ winien wyjaśnić, chociażby przez wezwanie wnioskodawczyni do osobistego stawiennictwa. Skarżąca wskazała przy tym, że wnioskodawczyni w korespondencji kierowanej do organów administracji publicznej wskazuje nieaktualny adres zamieszkania, mimo że nie jest pod tym adresem zameldowana. Ponadto wskazała skarżąca, że Komenda Powiatowa Policji w W. prowadzi postępowanie w sprawie nierzetelnego złożenia oświadczenia dotyczącego dochodów z tytułu sprzedaży działek, które są przedmiotem postępowania o zwrot i tym samym próby wymuszenia niekorzystnego rozporządzenia mieniem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestniczka postępowania L. D. w piśmie z dnia 25 stycznia 2010 r. wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że cele, na jakie wywłaszczona została przedmiotowa nieruchomość nie zostały zrealizowane. Supersam i parking samochodowy nie są elementami osiedla, bowiem osiedle nigdy nie powstało. W ocenie uczestniczki postępowania, skarga nie zawiera merytorycznych zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Przepis art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), statuuje zasadę zwracania wywłaszczonych nieruchomości, które stały się zbędne do realizacji celu publicznego, ze względu na który zostały wywłaszczone. Przepis ten stanowi, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137 u.g.n., stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zatem uprawnienie podmiotowe poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercy do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości powstaje wówczas, gdy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, przy czym nie ma ograniczenia czasowego do dochodzenia

tego roszczenia. Z przytoczonego wyżej przepisu art. 136 ust. 3 u.g.n. zbędność wywłaszczonej nieruchomości (na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu), stanowi materialnoprawną przesłankę do jej zwrotu na rzecz uprawnionego podmiotu.

Ustawowa definicja owej zbędności zawarta została w przepisie art. 137 ust. 1 i 2 u.g.n. stanowi, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

- pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

- pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Natomiast jeżeli cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

Cel wywłaszczenia należy interpretować ściśle, stosownie do przepisu art. 136 ust. 1 u.g.n., zakazującego użycia nieruchomości na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu. Późniejsza zmiana celu wywłaszczenia określonego w decyzji o wywłaszczeniu stosownie do art. 119 ust. 1 u.g.n. jest niedopuszczalna, jak również jego rozszerzająca interpretacja ze względu na wyjątkowy charakter instytucji wywłaszczenia polegający na przymusowym odjęciu prawa własności.

Wywłaszczona nieruchomość nie może być wykorzystana dla innych celów, niż realizacja celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu. Ta podstawowa zasada prawa wywłaszczeniowego zawarta w przepisie art. 136 ust. 1 u.g.n. stanowi gwarancję, że instytucja wywłaszczenia nieruchomości nie będzie wykorzystywana w sposób sprzeczny z jej ratio legis, np. do przebudowy stosunków własnościowych w społeczeństwie lub nadużywana ponad potrzeby wynikające z celów publicznych, które nie mogą być zrealizowane w inny sposób, jak przez odjęcie lub ograniczenie prawa własności do nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, (por. T. Woś: "Wywłaszczanie i zwrot wywłaszczonych nieruchomości" - Warszawa 2004, s. 171 -1747).

Zatem zrealizowanie innego celu, niż zakładany przy wywłaszczeniu nie stoi na przeszkodzie zwrotowi nieruchomości na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2000 r., I SA1650/99, LEX nr 54429A).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie czy zwrócona L. D. nieruchomość, na którą złożyły się działki nr nr [...], [...] i [...], [...] i [...] została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia.

Nie ma wątpliwości i sporu między stronami co do tego, że zwrócona L. D. nieruchomość wchodziła (przed dokonaniem późniejszych zmian gruntowych) w skład nieruchomości sprzedanej przez nią aktem notarialnym z dnia 9 września 1974r. zawartym przed notariuszem w Państwowym Biurze Notarialnym w G. , Repertorium A nr [...] na rzecz Skarbu Państwa – Stoczni A w G. w trybie art. 6 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości z dnia 12 marca 1958r. (Dz. U. Nr 10, poz. 64 z 1974r.). Z tego aktu wynika także, że to wywłaszczenie nastąpiło " dla realizacji zadań związanych z rozbudową Stoczni A o drugi suchy dok oraz budowy hoteli robotniczych i budynków mieszkalnych" (91-89 akt administracyjnych I instancji).

Niekwestionowane przez strony jest to, że Stocznia A w G. od chwili wywłaszczenia do wydania zaskarżonej decyzji, czyli przez 35 lat nie wybudowała na przedmiotowym terenie ani suchego doku, ani hotelu robotniczego, ani budynku mieszkalnego.

Jedynie na działce nr [...] znajduje się budynek nieczynnego już supersamu "B", wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 10 maja 1980r., nr [...] o pozwoleniu na budowę, wydanej na wniosek Dyrekcji Rozbudowy Miasta G. dla Północnej Dyrekcji Okręgowych Kolei Państwowych w G., który aktualnie na podstawie umowy użyczenia zawartego między Gminą Miasta i Teatrem C w G. wykorzystywany jest do przechowywania dekoracji teatralnych (tom I: decyzja – k. 90, protokół – k. 89, zdjęcia – k.105-106; tom II: protokół oględzin – k. 84-82, umowa użyczenia – k. 62-59). Budynku tego w żadnym razie nie można uznać za element infrastruktury osiedla mieszkaniowego jak twierdzi strona skarżąca. Na wywłaszczonym terenie Stocznia A w G. nie wybudowała ani hotelu robotniczego, ani jakiegokolwiek budynku mieszkaniowego, a tylko w takim wypadku budynek supersamu mógłby stanowić infrastrukturę powstałego osiedla, wybudowanego przez podmiot, na rzecz którego dokonano wywłaszczenia. Wybudowania sklepu przez inwestora nie będącego podmiotem na rzecz którego dokonano wywłaszczenia, z którego usług korzystają mieszkańcy okolicznych budynków (nie wybudowanych przez podmiot na rzecz którego dokonano wywłaszczenia) wbrew poglądowi strony skarżącej nie można uznać za spełnienie celu wywłaszczenia.

Analogiczne stanowisko należy zająć w kwestii dotyczącej rzekomego "ogólnodostępnego parkingu". Nawet gdyby za takowy parking uznać zaniedbany teren, wyłożony fragmentami zniszczonymi płytami betonowymi, to nie został on wybudowany przez Stocznię A w G. i służył mieszkańcom wybudowanych przez tę stocznię budynków hotelowych czy mieszkalnych, gdyż takie nigdy nie powstały.

Poza powołaniem się w skardze na powstanie wyżej opisanych supersamu i parkingu strona skarżąca nie przytoczyła żadnych konkretnych dowodów na wykorzystanie zwróconej nieruchomości na cel zgodny z wywłaszczeniem.

O stanie przedmiotowego terenu świadczą wyniki oględzin nieruchomości i ilustrujące je zdjęcia (akta administracyjne organu I instancji: tom I; prot. oględzin k.59-58, zdjęcia k.106-104, k.163-154, tom II; prot. oględzin k.84-83, zdjęcia k. 15-1, 82-81, k. 88-65).

Oczywistym jest także to, że czasowe istnienie na przedmiotowym terenie sklepiku spożywczego w wybudowanym obiekcie typu kiosk nie może świadczyć o spełnieniu celu wywłaszczenia. Dla wyjaśnienia należy tu wskazać, że sklepik ten prowadził podmiot inny niż stocznia na podstawie umowy dzierżawy zawartej 28 grudnia 2005r. na czas określony od 1 stycznia 2006r. do 31 grudnia 2009r., przy czym umowa została rozwiązana wcześniej z dniem 31 października 2008r. i sklep został z tego terenu przeniesiony.

Nietrafny jest także zarzut strony skarżącej wobec organów związany z możliwością zaistnienia przestępstwa jeśli chodzi o prawdziwość i autentyczność pełnomocnictw udzielanych przez L. D. W świetle notarialnego oświadczenia L. D. z dnia 17 października 2009 r., wynika, iż L. D. bez wątpienia pozostaje przy życiu, jak również jest zdolna do samodzielnego składania podpisu oraz że podpisywała pełnomocnictwa J. J., M. F. i J. D. (akta administracyjne II instancji str. 20-17). Jeśli strona skarżąca uważała, że mogło dojść do popełnienia przestępstwa to mogła, a w zasadzie powinna złożyć w tej mierze doniesienie do organów ścigania. Nadto, kwestie związane z tym, że Komenda Powiatowa Policji w W. prowadzi postępowanie w sprawie nierzetelnego złożenia oświadczenia dotyczącego dochodów z tytułu sprzedaży działek, które są przedmiotem postępowania o zwrot i tym samym próby wymuszenia niekorzystnego rozporządzenia mieniem nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości.

Odnośnie operatu szacunkowego, na podstawie którego określona została wysokość odszkodowania, które L. D. zobowiązana została do uiszczenia na rzecz Gminy Miasta to Sąd uważa, że został sporządzony prawidłowo, zgodnie z prawem, a strona skarżąca ani w toku postępowania ani w skardze nie wniosła w tej kwestii zastrzeżeń.

Mając zatem na uwadze wyżej wskazane względy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.