Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 192/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 265 par 1
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

T.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu wydaną w pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2005 r. nr [...] oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług.

Z akt wynika, że następujący stan faktyczny:

Agencja Celna S.A., działająca z upoważnienia T.K., dokonała w dniu [...] czerwca 2003 r., zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci tkanin z włókna poliestrowego (zgłoszenie celne uzupełniające z dnia [...] lipca 2003r.). W zgłoszeniu celnym, na podstawie świadectw pochodzenia, zadeklarowano stawkę celną konwencyjną w wysokości 9 %.

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego, dokonując ich ponownego ustalenia.

Po przeprowadzeniu postępowania weryfikacyjnego dołączonych do zgłoszenia celnego świadectw pochodzenia, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie zakończone powyższą decyzją ostateczną, bowiem świadectwa pochodzenia okazały się sfałszowane.

W wyniku wznowienia postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] uchylił swoją poprzednią decyzję w części dotyczącej zastosowania stawki celnej oraz ponownie dokonał określenia kwoty długu celnego i należnego podatku VAT.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z kolei w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 3 października 2006 r. (sygn. akt I SA/Go 2259/05) oddalił skargę.

Pismem z dnia [...] września 2007 r. skarżący, żądając wzruszenia decyzji ostatecznej w nadzwyczajnych trybach administracyjnych, wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Dyrektor Izby Celnej odmówił stwierdzenia nieważności ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], a tut. Sąd wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r. wydanym w sprawie I SA/Go 7/09 skargę na tę decyzję oddalił.

Po wznowieniu postępowania, odmówił także uchylenia decyzji ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], a tut. Sąd wyrokiem z dnia 17 września 2009 r. wydanym w sprawie I SA/Go 180/09 skargę na tę decyzję oddalił.

W dniu [...] września 2009 r. skarżący wniósł, na podstawie art. 253a Ordynacji podatkowej, o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2005 r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2005r., powołując się na interes publiczny i ważny interes strony. Uzasadniając wniosek wskazał, że pozostawanie w obrocie prawnym w/w decyzji powoduje ciągłe i nieprzerwane trwanie sporu, co do ich zasadności i słuszności uznania stwierdzonych nieprawidłowości jako świadomie dokonanych przez stronę. Taki stan spowodował, że w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej zaistniała sytuacja, w której został on pozbawiony płynności finansowej, czego dalszą konsekwencją było znaczne ograniczenie jej prowadzenia, aż do całkowitego zaprzestania. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie mogą pozostawać w obrocie prawnym, ponieważ pozostają w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż strona dokonała zgłoszenia celnego w zgodzie z posiadaną wiedzą i znanymi jej normami prawa. Zatem zasadnym jest wycofanie z obrotu prawnego decyzji obciążającej fiskalnie skarżącego z uwagi na jego słuszny interes na podstawie składanego wniosku.

Powołując przepis art. 2651 Kodeksu celnego, skarżący wskazał, że oceniając możliwość zastosowania tego przepisu organ nie może poprzestać tylko na uznaniu administracyjnym, ale również rozpatrzeć wniosek w kontekście stosowania norm prawa materialnego. W interesie publicznym leży racjonalne pojmowanie administracji publicznej i forma uznaniowa postępowanie nie może odbyć się bez dokonania analizy oczywistych naruszeń prawa jakich dopuścił się organ.

Wobec zmiany polityki administracyjnej, wykładni prawa, oceny stanów faktycznych, zwykła zmiana stanowiska tego samego organu w sprawach pozostawionych uznaniu administracyjnemu następuje po wydaniu decyzji i nie stanowi o jej wadliwości, jednak oczywiste wyrażenie ważnego interesu strony w usunięciu wadliwej decyzji nakładającej na stronę obowiązek o charakterze fiskalnym, stanowi o zasadności złożonego wniosku. Za uchyleniem decyzji przemawia nie tylko słuszny interes strony, ale też względy prawne zawarte w art. 2651, którego zapisy nie mogą być rozpatrywane bez szczegółowej analizy kwestii podnoszonych przez stronę, chociażby wynikały one z norm prawa materialnego.

Powyższy wniosek skarżący uzupełnił pismem z dnia [...] września 2009 r., w którym zażądał uchylenia obu w/w decyzji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do dalszego postępowania, bowiem z akt sprawy wynika, że możliwym jest ustalenie kraju pochodzenia towaru. Wskazał, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego organ celny nie wykorzystał materiału dowodowego (protokół rewizji celnej, pobrane próbki towaru), a ponadto z naruszeniem przepisów art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, nie zostały podjęte czynności zmierzające do ustalenia kraju pochodzenia towaru w wyniku przesłuchania osób przeprowadzających rewizję celną. Nie rozpoznano także wniosku skarżącego z [...] października 2008 r. o uzupełnienie materiału dowodowego o oryginał świadectwa pochodzenia. Ogólnikowe stwierdzenia i zapisy organu weryfikującego świadectwa pochodzenia powinny spowodować wystąpienie polskiego organu celnego o dodatkowe wyjaśnienia lub przeprowadzenie suwerennego postępowania w tym zakresie.

Po przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Izby Celnej w dniu [...] listopada 2009 r. wydał na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, art. 2651 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, decyzję odmawiająca uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2005 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne, wskazał że dotychczasowe przepisy (Kodeks celny) stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług ten powstał przed dniem 1 maja 2004 r., a zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie możliwość wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych, czemu służą nadzwyczajne środki wzruszania decyzji ostatecznych. Są one niekonkurencyjne, tzn. każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji, nie mogą być stosowane zamiennie. Z dniem 20 maja 1999 r. zaczął obowiązywać przepis art. 2651 Kodeksu celnego, który wyłączył odpowiednie stosowanie art. 253a Ordynacji podatkowej w sprawach celnych, choć oba przepisy mają niemal identyczne brzmienie, a zatem przy ich wykładni można powoływać się na dotychczasowe poglądy doktryny i orzecznictwa.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w postępowaniu wszczętym i prowadzonym w trybie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego organ nie rozpoznaje ponownie merytorycznie sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Postępowanie to ma za przedmiot nową sprawę, w której organ ocenia czy istnieją podstawy prawne i faktyczne do usunięcia decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem tego postępowania nie są zarzuty badane w trybie odwoławczym.

Z brzmienia art. 2651 § 1 Kodeksu celnego wynika, że możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej w tym trybie powstaje jedynie z chwilą łącznego spełnienia czterech przesłanek: decyzja musi być ostateczna, na jej mocy strona nabyła prawo, za jej wzruszeniem przemawia interes publiczny lub ważny interes strony i (przesłanka negatywna) przepisy szczególne nie mogą sprzeciwiać się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Wymieniony w powołanym przepisie tryb służy do usuwania takich decyzji ostatecznych, które organy uważają za niecelowe bądź sprzeczne z zakreśloną linią postępowania w sprawach danego rodzaju. Badanie przesłanek z art. 2651 § 1 Kodeksu celnego nie może sprowadzać się do badania prawidłowego zastosowania prawa w ocenianym akcie administracyjnym, do tego służy bowiem prawo złożenia odwołania.

Dyrektor podkreślił, że ustawowe określenie "interes publiczny" należy rozumieć jako korzyść służącą ogółowi, a więc przesłanka ta w niniejszej sprawie nie występuje, gdyż uchylenie decyzji określającej kwotę długu celnego i podatku od towarów i usług, będące skutkiem działania niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym, nie może być uznane za działanie w interesie publicznym, korzystne dla ogółu. Wprost przeciwnie – w interesie publicznym leży przestrzeganie przez uczestników obrotu towarowego z zagranicą ustalonych reguł tego obrotu oraz ustalenie przez organy celne obowiązków wobec podmiotów naruszających te reguły i egzekwowanie tych obowiązków. Zatem zwalnianie z odpowiedzialności osób naruszających takie normy prawne, nie leży w interesie publicznym. Ponieważ strona dąży do uchylenia decyzji wymiarowej, organ uznał, że przesłanka ważnego interesu publicznego nie została spełniona, nie ma zatem podstaw do przychylenia się do żądania strony.

Odnośnie ważnego interesu skarżącego, organ celny stwierdził, że to obowiązkiem strony jest wykazanie na czym ten interes polega i dlaczego jest ważny. Dopiero wtedy organ ma podstawy do dokonania swoich ocen, w których może podzielić stanowisko strony lub nie zgodzić się z nim. Ważny interes strony nie jest równoznaczny z obciążeniem strony zobowiązaniami publicznoprawnymi, ani też ze stwierdzeniem, że dana decyzja jest obciążona wadami. Przyjmuje się, że wystąpienie takiego interesu związane jest najczęściej z sytuacjami losowymi. Oceniając wniosek skarżącego, organ uznał, że strona ważnego interesu nie wykazała, gdyż w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby jej sytuacja życiowa uległa zmianie. Podkreślił, że w przypadku postępowania wszczętego na wniosek strony, ciężar wykazania okoliczności, w których upatruje ona swój ważny interes lub interes publiczny, spoczywa na niej. Stwierdził, że w niniejszej sprawie nie miał możliwości zbadania ważnego interesu strony, gdyż nie przedłożyła ona jakichkolwiek dowodów mających to udokumentować.

Nadto Dyrektor wskazał, że badanie przesłanek "ważnego interesu strony" i "interesu publicznego" nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organ przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Biorąc pod uwagę, że przewidziany w art. 2651 § 1 Kodeksu celnego tryb jest trybem nadzwyczajnym, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej, organ przyjął, że ów "ważny interes strony" musi być rzeczywiście na tyle ważny, aby "równoważył" i usprawiedliwiał odstępstwo od podstawowych zasad postępowania administracyjnego i uzasadniał zastosowanie trybu nadzwyczajnego.

W złożonym w ustawowym terminie odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi celnemu, że przeciwstawił interes Skarbu Państwa słusznemu interesowi strony. Zdaniem skarżącego wady postępowania dowodowego uzasadniają wnioski zawarte w odwołaniu, gdyż za uchyleniem decyzji przemawia nie tylko słuszny interes strony lecz także względy prawne zawarte w art. 2651 § 1 Kodeksu celnego. Skarżący podkreślił, że prowadził dobrze prosperującą działalność gospodarczą, zatrudniał pracowników, a przynosząca Skarbowi Państwa dochody działalność w wyniku sporów z organem celnym została całkowicie zniszczona. Legła ona w gruzach w wyniku błędnych decyzji organu celnego, który w sposób niezgodny z prawem obciążył skarżącego dodatkowymi, niemożliwymi do przewidzenia opłatami.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję pierwszej instancji.

W decyzji odwoławczej Dyrektor Izby Celnej zaprezentował podobne stanowisko co do braku przesłanek określonych w art. 2651 § 1 Kodeksu celnego do uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Oceniając występowanie w sprawie "ważnego interesu strony", organ celny dostrzegł, że zarówno argument o niezasadnym nałożeniu obowiązku, jak i interes majątkowy skarżącego nie przemawiają za przyjęciem istnienia ważnego interesu strony. Taka strata jest bowiem zwyczajnym następstwem nałożenia obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnych, co nie stanowi wystarczającej przesłanki do zwolnienia strony z obowiązku zapłaty należności celnych. Uchylanie się od tego obowiązku nie może być utożsamiane z ważnym interesem strony, a importer nie może uzasadniać żądania uchylenia decyzji ostatecznej wymierzającej należności celne, tłumacząc że nie spodziewał się weryfikacji świadectwa pochodzenia towaru i wymierzenia z tego tytułu dodatkowych należności celnych.

Na powyższą decyzję T.K. złożył skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...] listopada 2009 r. z powodu wydania ich z naruszeniem prawa. Nadto wniósł o obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania.

Uzasadniając skargę T.K. wskazał, że fakty podniesione przez niego we wniosku uzasadniają słuszny interes strony w wycofaniu decyzji z obrotu prawnego, natomiast organ celny przeciwstawił interes Skarbu Państwa słusznemu interesowi strony, "zasłaniając się" uznaniem administracyjnym. Oczywiste wyrażenie ważnego interesu skarżącego w usunięciu wadliwej decyzji nakładającej na stronę obowiązek o charakterze fiskalnym, stanowi o zasadności składanego przez niego wniosku.

Nadto skarżący zauważył, że uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego winno być oparte na dwóch przesłankach pozytywnych – złożenie wniosku o uchylenie decyzji i wyrażenie zgody na jej uchylenie oraz jednej negatywnej – okoliczności przemawiającej za uchyleniem decyzji lub zmianą takiej decyzji, za którą przemawia interes publiczny lub ważny interes strony. Podkreślił, że badanie interesu publicznego i ważnego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej. Wywiódł jednak, że słuszny interes strony postrzegać należy w trybie art. 2651 § 1 Kodeksu celnego również jako wynikający bezpośrednio z wadliwego (niezgodnego z prawem) orzeczenia ostatecznego, w wyniku którego następuje fiskalne lub inne ujemne obciążenie strony, a w związku z tym w interesie strony jest wycofanie z obrotu prawnego tak wydanej decyzji, czemu nie sprzeciwia się norma prawna zawarta w art. 2651.

Skarżący wskazał także, że sąd administracyjny nigdy nie poddał swojej ocenie faktu braku wykorzystania przez organy celne zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nieprawidłowe działanie organu celnego doprowadziło do obciążenia strony niewspółmiernie wysokim zobowiązaniem wobec Skarbu Państwa, co w efekcie spowodowało naruszenie jej finansowego fundamentu i zaprzestanie działalności, a to wskazuje na ważny interes strony w uchyleniu decyzji, bowiem taka sytuacja spowoduje stworzenie warunków na wznowienie działalności gospodarczej, zatrudnienie pracowników i powrót do sfery przynoszenia realnych kwot podatku dla Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skarżącego są całkowicie niezasadne i podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie tego sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpatrywania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W zakresie tak oznaczonej kognicji w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przyczyn skutkujących nieważnością wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji lub ich wydania z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynika sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a.).

Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w tzw. nadzwyczajnym trybie przewidzianym w art. 2651 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 160, poz. 1084 ze zm.). Przepisy tej ustawy, na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), znajdują zastosowanie w stosunku do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług ten powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W niniejszej sprawie dług ten powstał 14 czerwca 2003 r., a zatem przed uzyskaniem przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej.

Przepis art. 2651 § 1 Kodeksu celnego stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Decyzję w tym zakresie organ celny wydaje w oparciu o tzw. uznanie administracyjne.

Treść wniosku skarżącego, złożonego w trybie cyt. wyżej przepisu, jak i uzasadnienie skargi wskazują, że T.K. błędnie interpretuje art. 2651 § 1 Kodeksu celnego. W skardze przyznał on wprawdzie, że badanie interesu publicznego i ważnego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej, jednakże przez całe postępowanie takiej oceny się domagał, zarzucając organom celnym, przy rozpoznawaniu sprawy w trybie zwykłym, naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), podkreślając brak wykorzystania przez organy celne zebranego w sprawie materiału dowodowego, co spowodowało, jego zdaniem, wydanie decyzji niezgodnych z prawem, powodujących obciążenie go niewspółmiernie wysokim zobowiązaniem. Wniósł nawet o ponowne przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. Takiego poglądu skarżącego zasadnie nie podzielił organ celny obu instancji.

Zanim organ celny będzie mógł rozważyć czy skorzystać z uprawnienia zawartego w art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, muszą wystąpić ustawowe przesłanki zawarte w tym przepisie: pozytywne – decyzja musi być ostateczna, na jej mocy strona nabyła prawo, za jej wzruszeniem przemawia interes publiczny lub ważny interes strony, i negatywna – uchyleniu lub zmianie decyzji nie mogą sprzeciwiać się przepisy szczególne. Błędnie uważa zatem skarżący, że negatywną przesłanką jest interes publiczny lub ważny interes strony jako okoliczność przemawiająca za uchyleniem lub zmianą decyzji.

Rozpatrując wystąpienie przesłanek z art. 2651 § 1 Kodeksu celnego organ nie może rozważać czy wzruszana decyzja ostateczna ma charakter wadliwy czy też jest prawidłowa. Szeroko i wyczerpująco uzasadnił to w zaskarżonej decyzji organ celny, a Sąd w pełni pogląd organu w tym zakresie podziela. Organ celny słusznie zwrócił uwagę, że w/w przepis reguluje tryb nadzwyczajny odnoszący się do już wydanej decyzji ostatecznej, a w takim przypadku nie stosuje się wszystkich regulacji dotyczących merytorycznego rozpoznania sprawy, gdyż ona już została rozpoznana merytorycznie w trybie zwykłym. Natomiast podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia dotyczą prawidłowości wydanej decyzji merytorycznej, co może zostać zweryfikowane jedynie w trybie odwoławczym, a następnie sądowoadministracyjnym. I taka weryfikacja w niniejszej sprawie została dokonana, skutkiem czego było oddalenie skargi.

Zatem nie można przyjąć, aby za wystąpienie "interesu publicznego" lub "ważnego interesu strony" uznać żądanie przez nią ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy z powodu kwestionowania w w/w postępowaniu nadzwyczajnym prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania w trybie zwykłym.

Dyrektor Izby Celnej słusznie stwierdził, że strona nie wykazała istnienia jej ważnego interesu, do którego nie można zaliczyć skutków finansowych wydanych decyzji. Utrata płynności finansowej, a co za tym idzie, ograniczenie czy nawet zaprzestanie prowadzonej działalności gospodarczej, mające wpływ na funkcjonowanie skarżącego, jest normalnym następstwem wydania decyzji dotyczących należności celnych i podatkowych oraz prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Należy brać pod uwagę sytuację skarżącego, ale na moment składania przez niego wniosku a nawet wydania decyzji wniosek ten rozstrzygającej, a nie można prowadzić badania prawidłowości prowadzonego postępowania i wieńczącej je decyzji ostatecznej.

Zasadnie także organ celny przyjął, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Nie może być uznana za nią obietnica skarżącego ponownego podjęcia działalności gospodarczej i regulowania z tego tytułu podatków w przypadku uchylenia wydanej wobec niego decyzji ostatecznej, która należności celne i podatkowe względem niego nakładała. Przejmowanie na siebie przez Skarb Państwa ryzyka prowadzenia przez skarżącego dotychczasowej działalności gospodarczej za obietnicę płacenia przyszłych, jeszcze nie powstałych zobowiązań podatkowych, nie może być traktowane jako wystąpienie interesu publicznego.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, organ celny zasadnie przyjął, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki interesu publicznego lub ważnego interesu strony, ponieważ skarżący żadnej z nich nie wykazał.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

( - ) Joanna Wierchowicz ( - ) Barbara Rennert ( - ) Stefan Kowalczyk