Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 191/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

G. S. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu [...]

Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w G. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta G., na podstawie art. 37 j ust.1 i 2 oraz art. 6 ust. 6 lit. b ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) przyznał wyżej wymienionemu prawo do zasiłku przedemerytalnego od [...] w wysokości [...] zł miesięcznie.

Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w G. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta G. decyzja z dnia [...]na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., w wyniku wznowienia postępowania postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2004 r., uchylił powyższą decyzję z dnia [...] i orzekł o odmowie przyznania G. S. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że podstawą uchylenia decyzji była informacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Z. z dnia [...] z której wynikało, że G. S. od dnia [...] na stałe ma ustalone prawo do [...] z tytułu niezdolności do pracy powstałe w związku z wypadkiem przy pracy. Zatem w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy w/wym. nie spełniał wymogu art. 37j w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. do przyznania statusu osoby bezrobotnej, a tym samym do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Od powyższej decyzji G. S. wniósł odwołanie argumentując, że zasiłek przedemerytalny przyznany od dnia [...] powinien być kontynuowany, dlatego, że na niego zapracował pomimo [...] lat. Wskazał, że zasiłek pozwolił mu na utrzymanie [...] rodziny w jako takiej egzystencji z dzieckiem [...]. Jego zdaniem zasiłek ten winien być doliczany do jego [...], którą przeznacza na swoją [...], natomiast gdyby nie wypadek w pracy byłby emerytem w wieku [...] - [...] lat. Uważa, że zasiłek przedemerytalny jest kontynuacją lat pracy do wieku emerytalnego.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda Ś., na podstawie art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zaakcentował, że odwołujący się w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. w dniu [...] zataił fakt, że jest uprawniony do [...] z tytułu niezdolności do pracy. W szczególności na karcie rejestracyjnej złożył oświadczenie, że jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy oraz, że nie nabył prawa do [...]. O tym, że G. S. od [...] na stałe jest uprawniony do renty z tytułu niezdolności do pracy powstałej w związku z wypadkiem przy pracy Powiatowy Urząd Pracy w G. został powiadomiony przez ZUS dopiero pismem z dnia [...] informującym, że organ ten nie podejmuje wypłaty zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] Okoliczność ta nie była znana organowi który wydał decyzję, a zatem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a stanowiła przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego. To natomiast otwarło możliwość do ponownego rozpoznania sprawy. Dalej organ wyjaśnił, że zasiłek emerytalny na zasadzie art. 37j ust 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przysługiwał wyłącznie osobie, która w dniu rejestracji spełniała warunki konieczne do uznania za bezrobotnego. Natomiast za bezrobotnego w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, mogła być uznana tylko osoba niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie jeżeli nie nabyła prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zatem, zdaniem organu, skoro odwołujący się w dniu rejestracji nie spełniał warunków do nabycia statusu bezrobotnego z uwagi na pobieranie renty z tytułu niezdolności do pracy, to tym samym nie mógł nabyć zasiłku przedemerytalnego. Jednocześnie organ zaznaczył, że na prawidłowość rozstrzygnięcia nie ma wpływu okoliczność świadczenia pracy przez skarżącego pomimo przyznanej [...], jak również jego sytuacja materialna i osobista.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem G. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że jako [...] grupy miał prawo zgłosić się do urzędu pracy po zasiłek emerytalny, ponieważ po zredukowaniu [...] % załogi należało tak postąpić. Przepracował [...] lat w związku z czym zapracował za zasiłek przedemerytalny i jego kontynuację do osiągnięcia wieku emerytalnego. Wyczytał w Dz.U. poz. 514, że spełniał warunki do świadczenia zgodnie z art. 37 k pkt 1, 3 i 4. Podkreślił, że [...] nie miała tytułu niezdolności do pracy, lecz komisje lekarskie dawały mu wskazówki jaką pracę należy wykonywać, natomiast to, iż pogodził chorobę z pracą powinno skutkować dalszym świadczeniem w postaci zasiłku. Przechodząc na zasiłek przedemerytalny i tak utracił ¾ dochodów jakie wypracował, a teraz jego rodzina ma żyć poniżej minimum socjalnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz przywołał okoliczności i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do jej zmiany. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że świadczenia z Funduszu Pracy przysługują wyłącznie tym osobom, które spełniają wszystkie ustawowe warunki, co oznacza, że organy zatrudnienia nie mają możliwości przyznania zasiłku w sposób uznaniowy osobie, która tych warunków nie spełnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z treści art. 145 § 1ustawy wynika, że w przypadku gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy czym zgodnie z art. 134 tej ustawy, Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że kontrola ta jest prowadzona z urzędu niezależnie od podniesionych w skardze okoliczności.

Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozstrzygnięcia w sprawie zapadły w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu zasiłku przedemerytalnego.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwyczajne, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyczerpująco wyliczonych w art. 145 § 1, a w razie pozytywnego ustalenia-przeprowadzenie postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Z brzmienia art. 149 k.p.a. wynika, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje podstawę do rozpatrzenia dwóch połączonych ze sobą spraw, to jest sprawy dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wznowienie postępowania może nastąpić na wniosek strony jak również z urzędu, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Organ jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. Przepis ten stanowi, że postępowanie wznawia się, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Jako okoliczność uzasadniającą wznowienie z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu zasiłku przedemerytalnego uznano ujawnienie faktu, że skarżący od dnia [...] na stałe jest uprawniony do [...] z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Powyższe wynika z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia [...]., w którym poinformowano jednocześnie o odmowie podjęcia wypłaty zasiłku przedemerytalnego dla skarżącego z dniem [...] Okoliczności tej skarżący nie zaprzeczył.

Trzeba podkreślić, że zarejestrowanie osoby w urzędzie pracy następuje w oparciu o przedłożone przez nią dokumenty oraz złożone oświadczenia. Z akt [...] przedłożył świadectwa pracy oraz złożył oświadczenie na karcie rejestracyjnej, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia oraz, że nie pobiera renty z tytułu niezdolności do pracy. Zatem organ w dniu wydania decyzji nie wiedział, że skarżący jest uprawniony do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Zgodnie z art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o przyznaniu skarżącemu zasiłku przedemerytalnego, zasiłek ten przysługiwał osobie, która w dniu rejestracji, poza wymienionymi tam innymi warunkami, spełniała warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Warunki te określone zostały w art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. Za osobę bezrobotną mogła być uznana osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie zarejestrowana we właściwym dla miejsca zamieszkania powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie nabyła prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c cyt. ustawy).

Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że osoba pobierająca rentę z tytułu niezdolności do pracy nie spełnia warunku do uznania jej za osobę bezrobotną. Bez znaczenia jest przy tym, czy renta została przyznana z tytułu całkowitej czy częściowej niezdolności do pracy.

W tej sytuacji organy trafnie uznały, iż w rozpoznawanej sprawie wyszła na jaw nowa okoliczność faktyczna, tj. okoliczność pobierania przez skarżącego [...] z tytułu niezdolności do pracy, istniejąca już w dniu rejestracji w urzędzie pracy oraz w dniu wydania decyzji o przyznaniu świadczenia przedemerytalnego, która nie była znana organowi wydającemu tę decyzję, co w konsekwencji uzasadniało wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydanie nowej decyzji, w której organ odmówił przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie i w tym zakresie Sąd podzielił argumentację organu odwoławczego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Wskazany przez skarżącego przepis art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie ma zastosowania w tej sprawie, bowiem dotyczy on świadczenia przedemerytalnego, zaś decyzja, co do której wznowiono postępowanie w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasiłku przedemerytalnego.

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięć podjętych w tej sprawie. W ocenie Sądu organy rozważyły całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, odniosły się do kwestii ujawnienia nowej okoliczności, jej istotności dla sprawy oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Zaznaczyć należy, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie mają znaczenia okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące jego sytuacji materialnej i rodzinnej jak również okoliczność, iż skarżący pomimo pobierania [...] z tytułu niezdolności do pracy świadczył pracę, bowiem w świetle regulacji ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, mającej zastosowanie w sprawie, nie stanowią one podstawy do podważenia trafności wydanych rozstrzygnięć.

Mając powyższe na względzie, należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś podnoszone w skardze okoliczności nie mogły doprowadzić do jej podważenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.