Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 672/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 48 ust 2 pkt 3b
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art 33 i art 34
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska,, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) stycznia 2008 r. Nr (...) Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. o odmowie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa Ośrodka pstrągowego w R. Gmina B. na rzece P. o łącznej produkcji 450 t rocznie w trzech cyklach", realizowanego w granicach projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk "Dorzecze P." (...)

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia scharakteryzowano projektowaną inwestycję i stwierdzono, że jeżeli w trakcie postępowania oceny oddziaływania na środowisko planowane przedsięwzięcie uznane zostanie za mogące w znaczący sposób negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest możliwe ograniczenie tego negatywnego oddziaływania poprzez odpowiednie zmiany w projekcie czy sposobie realizacji planowanego przedsięwzięcia, wojewoda musi odmówić zgody na realizację przedsięwzięcia, poprzez odmowę uzgodnienia warunków jego realizacji, jeżeli nie spełnia ono warunków, określonych w art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Wojewódzkie rady ochrony przyrody są organami opiniodawczo — doradczymi, jednakże ich opinie nie są wiążące dla organów administracji, dlatego w przedmiotowej sprawie, kierując się zasadą ostrożności, wzięto pod uwagę także inne opinie zgłaszane w trakcie postępowania, zgodnie z którymi realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia miałaby znacząco negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000. W szczególności, organ pierwszej instancji miał prawo rozpatrzyć opinie zebrane w trakcie prowadzonego postępowania, dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego, zgodnie z określoną w art. 7 kpa zasadą praworządności. Zgodnie zaś z art. 10 kpa, umożliwiono zapoznanie się skarżącemu ze zgromadzonymi opiniami, za wyjątkiem opinii prof. dr hab. T. H., która nie była jednak rozstrzygająca dla sprawy. Organ pierwszej instancji nie jest w żaden sposób ograniczony treścią raportu o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zaproponowanymi w nim przez inwestora działaniami minimalizującymi negatywne oddziaływanie inwestycji. Przy wypracowywaniu swojego stanowiska organ pierwszej instancji ocenia zarówno raport i informacje przekazane przez inwestora, jak i inne opinie i materiały zgromadzone w trakcie postępowania, konfrontując je z aktualnym stanem wiedzy, i na tej podstawie dokonuje oceny czy realizacja danego przedsięwzięcia będzie zgodna z obowiązującym prawem, w tym przypadku z przepisami dotyczącymi obszarów Natura 2000. Działania minimalizujące negatywne oddziaływanie inwestycji w cenie organu są niewystarczające i nieadekwatne do zmian jakie nastąpią w środowisku. Wskazane przez skarżącego istnienie na rzece P. innych przedsięwzięć, które mają negatywny wpływ na obszar Natura 2000 oraz na gatunki i siedliska przyrodnicze nim chronione, nie może

Sygn. akt IV SA/Wa 672/08

być okolicznością umożliwiającą realizację kolejnych szkodliwych inwestycji, co więcej jest dodatkowym argumentem przeciwko realizacji danej inwestycji, która w powiązaniu z tymi już istniejącymi inwestycjami, jest dodatkowym obciążeniem dla obszaru Natura 2000 i wzmacnia dotychczasowe negatywne oddziaływanie. W tym przypadku dotyczy to przede wszystkim efektu barierowego spowodowanego istniejącymi grodzeniami, który zostanie wzmocniony kolejnym jazem. Natomiast opinie przekazane przez skarżącego przy piśmie z 11 czerwca 2007 r. nie odnoszą się do zasadniczego problemu jaki stwarza planowane przedsięwzięcie, czyli kwestii przegrodzenia rzeki i efektu barierowego jaki ona stwarza i w żaden sposób nie zmniejszają wątpliwości co do negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia. Tymczasem podstawowym elementem przedmiotowej inwestycji, który stanowi zagrożenie dla specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 "Dorzecze P.", jest planowany stopień piętrzący. Stopień byłby barierą dla gatunków ryb migrujących, będących przedmiotem ochrony w specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000 "Dorzecze P.": łososia atlantyckiego {Salmo salaf), głowacza białopłetwego (Cottus gobio), kozy [Cobitis taenid), minoga rzecznego {Ljxmpetra fluidatilis) i minoga strumieniowego (Lampetra planeri). Według informacji zebranych w trakcie postępowania ww. gatunki występują w P. Brak drożności rzeki w wyniku jej przegrodzenia jest dla nich podstawowym zagrożeniem, ponieważ uniemożliwi migrację w górę rzeki i odetnie od znajdujących się tam miejsc tarła. Dodatkowo przegrodzenie P. będzie poważnym ograniczeniem dla programu restytucji łososia atlantyckiego {Salmo sakr), realizowanego w dorzeczu P. Dlatego też przedmiotowa inwestycja może w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk ww. gatunków zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na ww. gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000.

Przepis art. 34 ustawy o ochronie przyrody dopuszcza możliwość realizacji przedsięwzięcia mogącego negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, jednakże wśród warunków takiego dopuszczenia wymienia sytuację, gdy "przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym". Zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej można stwierdzić, że musi to być interes nadrzędny, co oznacza, że nie każdy rodzaj interesu publicznego o charakterze społecznym lub gospodarczym jest wystarczający, zwłaszcza z perspektywy wagi interesów chronionych przez dyrektywę. Wobec czego nadrzędny interes publiczny można zdefiniować np. poprzez dokumenty strategiczne, jak strategia rozwoju sieci drogowej czy program rozwoju energetyki. Przesłanki nadrzędnego interesu publicznego będą więc spełniać te przedsięwzięcia, których realizacja wynika z takich dokumentów i są one niezbędne dla ich realizacji. Przy czym powinny to być działania mające na celu ochronę wartości podstawowych dla życia obywateli, np. zdrowie, bezpieczeństwo, ochrona środowiska.

Sygn. akt IV SA/Wa 672/08

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2008 r. P. S. zarzucił naruszenie art. 48 ust. 2 pkt 3b ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a także art. 7, art. 8 i art. 11 kpa.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że postanowienie organu drugiej instancji w sposób blankietowy bez weryfikacji w oparciu o zarzuty zażalenia na postanowienie Wojewody (...) podtrzymuje to rozstrzygnięcie. Uzgodnienie lub jego odmowa winna odnosić się do warunków realizacji przedsięwzięcia, a nie samej dopuszczalności realizacji inwestycji. Organ drugiej instancji orzekł wbrew argumentom wyspecjalizowanych instytucji (Instytut Rybactwa Śródlądowego), naukowców posiadających tytuły naukowe (w aktach sprawy) oraz w szczególności organów doradczych Wojewody (o dopuszczalności inwestycji wypowiedziała się Wojewódzka Rada Ochronny Przyrody, stwierdzając, że zaproponowany przez inwestora sposób realizacji inwestycji może spowodować, iż inwestycja co do zasady mogąca mieć negatywny wpływ na siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt, takiego wpływu mieć nie będzie). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniesiono się do dodatkowych dowodów i wyjaśnień inwestora (poza ich deprecjonowaniem) przedstawionych w postępowaniu odwoławczym uznając, iż ocena dokonana przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa. Żaden z przepisów prawa nie umożliwił organowi odwoławczemu zgodnie z domniemaną zasadą ostrożności odrzucić opinie specjalistów wobec wątpliwości wyrażonych jedynie przez miłośników-ekologów. Rozstrzygnięcie to ma zatem charakter arbitralny, bowiem z jednej strony uznaje za uzasadnione wszelkie wątpliwości co do oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko odrzucając a priori wszelkie argumenty przemawiające za dopuszczalnością realizacji planowanej inwestycji. Organ odwoławczy pomija fakt, iż to właśnie opinie organizacji ekologicznych wskazują jedynie zagrożenia nie odnosząc się w ogóle do rozwiązań budowlanych i technicznych zaproponowanych przez inwestora. Fakt istnienia potencjalnego zagrożenia dla fauny i flory jest bezsporny - dlatego inwestor zaproponował rozwiązania budowlane i techniczne, które wpływ na środowisko inwestycji redukują do stanu, w którym inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na środowisko. Żaden z organów administracji nie odniósł się więc do zasadniczych przesłanek pozytywnego rozpoznania wniosku inwestora, nie dokonując koniecznych czynności wyjaśniających, do których dokonania organy są zobowiązane z urzędu.

Inwestor zgodnie z wytycznymi raportu oddziaływania na środowisko wskazał warunki realizacji planowanej inwestycji, które zapewnią aby inwestycja nie pogorszyła stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także aby nie wpływała w sposób negatywny na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Organy obu instancji winny ocenić, czy zaproponowane przez Gminę warunki są wystarczające do zrealizowania inwestycji bez naruszania art. 33 ust. 1 ustawy Prawo ochrony przyrody. Niewskazanie inwestorowi uzasadnienia

Sygn. akt IV SA/Wa 672/08

zaskarżonego postanowienia z jakiego powodu i na jakiej podstawie uznano zaproponowane rozwiązania techniczne i budowlane za niewystarczające dla ochrony środowiska (w ogóle się do nich nie ustosunkowano) narusza więc dodatkowo art. 11 kpa. Fakt istnienia legalnych i nielegalnych hodowli pstrąga na rzece P., które nie powodują aktualnie utraty przez rzekę naturalnego charakteru i nie wpływają negatywnie na faunę i florę tej rzeki nie jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jeżeli bowiem istnieją na rzece urządzenia, które piętrzą wodę i nie oddziałują znacząco na środowisko to niezrozumiałym jest kwestionowanie co do zasady możliwości budowy na rzece kolejnej hodowli ryb, przy zastosowaniu najnowszych rozwiązań technologicznych, które w podobny sposób jak istniejące nie będzie negatywnie wpływać na środowisko. Zaskarżone postanowienie narusza więc także art. 8 kpa, bowiem różnicuje uprawnienia obywateli, bez wskazania weryfikowalnych kryteriów różnicowania hodowców. Arbitralnie w tych samych warunkach jedni inwestorzy posiadają zgodę na realizację inwestycji, przy jednoczesnej odmowie udzielenia zgody na realizacje tożsamych przedsięwzięć gospodarczych. Jeżeli więc budowa kolejnej hodowli oraz kolejnego jazu, według organu odwoławczego wzmocni efekt barierowy na rzece to winien konkretnie wskazać badania uzasadniające takie wnioski. W przeciwnym przypadku stwierdzenia organu odwoławczego są dokonane bez podstawy faktycznej. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest o tyle istotne, iż dopuszczono do budowy kilku jazów na rzece P. i ustalenie uzasadnionych granic piętrzenia wody tej rzeki jest niezbędne dla weryfikowania wniosków i uprawnień właścicieli nieruchomości położonych wzdłuż tej rzeki.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, przedstawiając argumentację mającą przemawiać za bezzasadnością podniesionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Uchylenie zaskarżonego postanowienia mogłoby bowiem nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia, iż postanowienie to narusza prawo materialne albo prawo procesowe w sposób mający istotny wpływ na wynik zawartego w nim rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny powołany jest do kontroli działania administracji pod względem zgodności z prawem, i dlatego tylko w takim zakresie zaskarżone postanowienie mogło być ocenione na skutek skargi złożonej przez P. S.

Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie między organami orzekającymi a skarżącym jest dopuszczalność realizacji inwestycji w kontekście jej negatywnego wpływu na środowisko, szczególnie żywe zasoby rzeki P.

Zdaniem skarżącego, organy orzekające w sprawie, w niewystarczający sposób lub w ogóle nie odniosły się do dowodów przedstawionych przez niego w toku

Sygn. akt IV SAM/a 672/08

postępowania, jak również powinny odnieść się do warunków realizacji przedsięwzięcia, a nie do samej dopuszczalności realizacji inwestycji.

Tak ujęte zarzuty skarżącego nie mogą być uwzględnione, ponieważ w ocenie Sądu, organy orzekające w wystarczający sposób dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, będąc uprawnionymi do oceny także samej dopuszczalności realizacji projektowanej inwestycji. Z art. 48 ust. 2 pkt 3b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, ze zm.) wynika bowiem, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z wojewodą, w przypadku przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony.

Powołany przepis wyznacza wojewodzie, i następnie Ministrowi Środowiska rolę organu uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego organy te zobowiązane są do działania w granicach wyznaczonych wnioskiem i raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedkładanymi stosownie do art. 48 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez organ, który wystąpił o takie uzgodnienie, a także wszelkimi innymi dowodami i dokumentami, zebranymi na podstawie art. 77 §1 kpa, dla dokonania całościowej oceny z zakresu przedmiotu uzgodnienia.

Powołane organy administracji, działając w ramach uzgodnienia, zobowiązane są w granicach swojej właściwości i kompetencji, do oceny warunków dopuszczających realizację zamierzonej inwestycji, przez pryzmat celów ochrony środowiska, w tym w szczególności przez pryzmat zachowania zasobów chronionych w ramach obszarów Natura 2000. Organy te mogą zatem dokonać stosownego uzgodnienia, nawet przy wskazaniu konieczności spełnienia określonych warunków, jak również mogą odmówić takiego uzgodnienia, gdy uznają, że nie jest wystarczające określenie stosownych warunków koniecznych do spełnienia, aby uniknąć naruszenia projektowaną inwestycją ochrony środowiska w sposób prawnie niedopuszczalny.

Wbrew zarzutom skargi, przepis art. 48 ust. 2 pkt 3b ustawy Prawo ochrony środowiska, legitymuje organy uzgadniające do oceny warunków realizacji projektowanego przedsięwzięcia także w kontekście jego dopuszczalności ze względu na zindywidualizowane warunki przyrodnicze miejsca, w którym projektowana inwestycja miałaby powstać. Właśnie ustalenie istnienia takich uwarunkowań przyrodniczych w danym miejscu, na które będzie miała znaczący negatywny wpływ projektowana inwestycja niezależnie od zaproponowanych przez inwestora rozwiązań mających zmniejszyć lub wykluczyć ten wpływ, uzasadnia odmowę dokonania uzgodnienia, zwłaszcza w przypadku takich terenów, które objęte są szczególną ochroną w ramach obszaru Natura 2000, jak w niniejszej sprawie.

W tym względzie, Minister Środowiska prawidłowo wskazał na ograniczenia prawne wynikające z art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie

Sygn. akt IV SA/Wa 672/08

przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880, ze zm.). Z powołanego art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody wynika bowiem, iż co do zasady zabrania się podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, bądź też obszar taki jest projektowany.

W rozpatrywanej sprawie, teren planowanej inwestycji znajduje się w projektowanym obszarze ochrony Natura 2000, tj. w obszarze "Dorzecze P." (...), przez co stosuje się do niego zakazy wynikające z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Obowiązkiem organów uzgadniających warunki realizacji planowej inwestycji w zakresie ochrony środowiska była zatem ocena przez pryzmat warunków określonych w powołanym art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Przy dokonywaniu tej oceny, organy uzgadniające uwzględniły przy tym nie tylko raport o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia, którym nie są bezwzględnie związane, ale także wszelkie inne opinie i opracowania zgromadzone w toku postępowania, ponieważ z mocy art. 75 §1 i art. 77 §1 kpa, organy administracji zobowiązane są do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego z dopuszczeniem wszelkich dowodów (niesprzecznych z prawem), które przyczynią się do wnikliwego wyjaśnienia sprawy.

Trafnie w tym względzie organy orzekające wskazały na konieczność uwzględnienia wszystkich opinii i opracowań przedłożonych w toku postępowania, z mocy ustawowej zasady zapewnienia udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu, określonej w art. 31 i nast. ustawy Prawo ochrony środowiska. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji dokonały oceny tych opracowań, wskazując szczególnie na niedostatki opracowań przedłożonych przez skarżącego i taka ocena organów znajduje podstawę w art. 80 kpa. O ile więc analiza wszystkich opracowań i opinii wskazuje na zawartą w nich polemikę poszczególnych ich autorów, o tyle organy orzekające dokonały w swoich rozstrzygnięciach oceny poszczególnych opinii i opracowań pod kątem ich przydatności dla wydania rozstrzygnięcia uzgodnieniowego.

Uznając zaś istnienie znaczącego negatywnego wpływu projektowanej inwestycji na środowisko przyrodnicze, szczegółowo przedstawiając w uzasadnieniu rozstrzygnięć organów obu instancji w czym miałoby ono się przejawiać, prawidłowo organy orzekające stwierdziły, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów określonych w art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody do pozytywnego jej uzgodnienia mimo stwierdzonego jej wpływu na środowisko. Inwestycja ta, będąca indywidualnym przedsięwzięciem gospodarczym skarżącego, nie stanowi bowiem emanacji nadrzędnego interesu publicznego określonego w art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, nawet z racji stworzenia w ten sposób miejsc pracy dla lokalnej społeczności. Nie każde bowiem przedsięwzięcie gospodarcze lub społeczne stanowi realizację nadrzędnego interesu publicznego, a tylko takie, które z racji swej użyteczności ale i zarazem konieczności,

Sygn. akt IV SA/Wa 672/08

podejmowane jest z pożytkiem dla całego społeczeństwa, gdzie pożytek ten zasługuje w powszechnej opinii na osiągnięcie nawet kosztem jego uciążliwości wobec środowiska przyrodniczego, przy zapewnieniu jednak stosownej kompensacji przyrodniczej w maksymalnym stopniu ograniczającej tę uciążliwość.

Wbrew zarzutom skargi, organy orzekające w sprawie nie odrzuciły w sposób arbitralny opracowań przedłożonych przez skarżącego, lecz wskazały, dlaczego opracowania te nie mogły wpłynąć na wynik rozstrzygnięcia.

Nie mają również zasadniczego znaczenia dla przedmiotowej sprawy wskazywane przez skarżącego inne przedsięwzięcia związane z hodowlą pstrąga, jakie istnieją na rzece P., ponieważ rolą organów orzekających w niniejszej sprawie jest ocena warunków realizacji projektowanej inwestycji, w tym jej dopuszczalności, na podstawie obowiązujących przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego, nie zaś przez pryzmat istniejących już inwestycji o takim samym charakterze, niezależnie od tego, czy są one legalne.

Zasada równości traktowania obywateli wobec prawa, na którą powołał się skarżący, nie oznacza przyznawania racji przez pryzmat dotychczasowej praktyki skutkującej istniejącym stanem faktycznym adekwatnym do oczekiwań skarżącego, lecz stosowania takiej samej oceny prawnej wobec każdego z istniejących stanów faktycznych tego samego rodzaju. Nie może zatem skarżący oczekiwać uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia tylko dlatego, iż w pobliżu terenu projektowanej inwestycji znajdują się inwestycje o takim samym charakterze, jak projektowana. Odrębną zaś sprawą jest podjęcie przez właściwe organy orzekające stosownych działań wobec tych innych inwestycji, jeżeli ich funkcjonowanie pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem.

Biorąc powyższe pod uwagę, nie można uznać za słuszne zarzutów skarżącego o naruszeniu przez organy orzekające art. 7, art. 8 i art. 11 kpa.

O ile przy tym Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), o tyle nie stwierdzono, aby zaistniały w sprawie inne naruszenia prawa powodujące konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł, jak w sentencji.