Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 449/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 31 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 32 poz 372
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2006r. sprawy ze skargi R. I. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zasiłku osiedleniowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego /tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071/, § 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. Nr 23, poz. 101/ oraz na podstawie § 23 ust. 4 i § 26 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienie służbowe /Dz.U. Nr 32, poz. 372/ odmówił mł. chor. R. I. wypłaty należności z tytułu przeniesienia w wysokości 300% uposażenia.

W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, iż wypłata wnioskowanych należności jest nieuzasadniona.

Wskazano, że mł. chor. R. I. przybył do JW [...] S. po ukończeniu szkoły chorążych w J. G. na podstawie rozkazu personalnego D-cy WLOP nr [...] z dnia [...] rok.

W dniu [...] roku mł.chor. R. I. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie S..

W dniu [...] roku Wojskowa Agencja Mieszkaniowa OT w K. decyzją nr [...] przyznała w/w osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. M. [...], w której mł. chor. R. I. dokonał zameldowania na pobyt stały w dniu [...] roku.

W tym czasie wnioskodawca był kawalerem.

Dopiero po zawarciu związku małżeńskiego w [...] roku, żona wnioskodawcy w dniu [...] roku dokonała zameldowania pod wyżej wymienionym adresem.

W związku z powyższym uznano, że spełnione zostały przesłanki przyznania zasiłku osiedleniowego jedynie w wysokości 100% uposażenia jak dla samotnego żołnierza, ponieważ fakt zawarcia związku małżeńskiego przez wnioskodawcę nie upoważnia do otrzymania zasiłku osiedleniowego w wysokości 300% uposażenia gdyż żołnierz nie przesiedlił się wraz z członkami rodziny.

W odwołaniu od wspomnianej decyzji skarżący wskazał, że po ukończeniu szkoły chorążych w J. G. został przeniesiony służbowo do JW [...] na podstawie rozkazu personalnego Dowódcy WLOP nr [...] z dnia [...] r. i objął obowiązki służbowe w dniu [...] r. na podstawie rozkazu Dowódcy JW. [...] nr [...] z dnia [...] r.

W dniu [...] r. otrzymał osobną kwaterę stałą w m. S. i przesiedlił się z miejsca poprzedniego zamieszkania tj. z m. G. w dniu [...] r. W dniu [...] r. zawarł związek małżeński i razem z żoną zamieszkał w przydzielonej kwaterze stałej w m. S., gdzie zameldowani są na pobyt stały.

Zdaniem skarżącego decyzja odmowna jest niesłuszna, gdyż nie uwzględnia terminu złożenia wniosku. Podniósł, że żaden z zapisów rozporządzenia z dnia 5 kwietnia 2001r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienie służbowe nie narzuca ścisłego terminu ubiegania się o zasiłek osiedleniowy czy też obowiązku wnioskowania o niego z chwilą otrzymania osobnej kwatery stałej. Skarżący uważa, że wniosek powinien być rozpatrywany w oparciu o stan faktyczny na dzień jego złożenia tj. [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /tj. Dz.U. z 1997, Nr 10, poz. 55/ w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 5 i art. 9 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o wyposażeniu żołnierzy /tj. Dz.U. z 2000r. Nr 76, poz. 693/ oraz § 2 pkt 5, § 23 pkt 4, § 26, § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2000r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienie służbowe /Dz.U. Nr 32, poz. 372/, a także § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. Nr 23, poz. 101/ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji organu I instancji, uchylając ją w części całości uzasadnienia i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy wywiódł że z mocy decyzji organu I instancji nr [...] - Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w S. odmówiono mł. chor. R. I. wypłaty należności z tytułu przeniesienia służbowego, tj. zasiłku osiedleniowego w wysokości 300% uposażenia.

Natomiast uzasadnieniem organu I instancji uznano błędnie, iż w sytuacji faktyczno-prawnej zainteresowanej strony zaistniało przeniesienie służbowe tej strony, skutkujące rozpatrywaniem ewentualnej zasadności przyznania mu wyłącznie zasiłku osiedleniowego w wysokości 100% uposażenia wobec nie spełnienia kryteriów do tego zasiłku w pełnej jego wysokości - 300% uposażenia, z pominięciem istoty prawnej wymagań § 2 pkt 5 powołanego w podstawie prawnej niniejszej decyzji rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie należności żołnierzy...

Tymczasem z zebranych materiałów postępowania wyjaśniającego tej sprawy, a zwłaszcza z wyciągu z rozkazu nr [...] z dnia [...] r. Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w S. wynika jednoznacznie, iż pozostaje z gruntu chybiona oraz niezasadna teza tegoż uzasadnienia. Przytoczony rozkaz stwierdza bowiem, że zainteresowana strona w dniu [...] r. objęła pierwsze stanowisko służbowe - dowódcy stacji w [...] pl. zakłóceń radioelektronicznych ..., po uprzednim ukończeniu Szkoły Chorążych Radiolokacji i Systemów Dowodzenia Centrum Szkolenia Radiologicznego w J. G., po wyznaczeniu jej na to stanowisko z mocy rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej nr [...] z dnia [...] r.

Oznacza to, iż ta strona nie pełniła dotychczas na żadnym stanowisku służbowym w jakiejkolwiek jednostce organizacyjnej resortu obrony narodowej - zawodowej służby wojskowej w rozumieniu art. 20 ust. 1 powołanej w podstawie prawnej tej decyzji ustawy pragmatycznej oraz § 45 ust. 1 wykonawczego do tej ustawy pragmatycznej - rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996r. w sprawie służby wojskowej ... /Dz.U. z 1997r. nr 7, poz. 38 z późn. zm./. Przepisy te stanowią, że żołnierz zawodowy pełni służbę w jednostce organizacyjnej tego resortu po wyznaczeniu na odpowiednie stanowisko służbowe, a ta chwila rozpoczyna się dopiero od momentu objęcia przezeń wyznaczonego stanowiska służbowego w tejże jednostce.

Jednakowoż rozważane uznanie prawa do zasiłku osiedleniowego wedle § 23 pkt 4 i § 26 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie należności ..., wymaga zaistnienia - przeniesienia służbowego określonego treścią § 2 pkt 5 tegoż aktu z uwzględnieniem przytoczonych powyżej przepisów pragmatycznych. Ten ostatni ustala, iż następuje to następstwem wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której pełni on zawodową służbę wojskową ...

W przypadku zainteresowanej strony oznacza to, iż uznanie dlań prawa do zasiłku osiedleniowego mogłoby nastąpić dopiero po jej przeniesieniu służbowym skutkiem wyznaczenia jej na kolejne, po pierwszym, stanowisko służbowe do innej miejscowości będącej jednocześnie siedzibą innej jednostki wojskowej. Nie ma to jednak żadnego odniesienia do sprawy zainteresowanej strony, albowiem ta okoliczność nie zaistniała - odpowiednio do wymagań tego przepisu.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżący zarzucił, iż organy obu instancji nie uwzględniły przepisu § 31 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001r. w sprawie należności żołnierzy za podróże służbowe i przeniesienia uprawniającego do otrzymania zasiłku osiedleniowego po przesiedleniu się w związku z otrzymaniem pierwszej osobnej kwatery stałej /innego samodzielnego lokalu/.

Wskazuje, że stosownie do § 26 ust. 3 cyt. rozporządzenia wielkość zasiłku określa się poprzez uposażenia żołnierza w dniu jego przesiedlenia na pobyt stały. Skarżący stwierdza, że brak jest ograniczeń czasowych do dochodzenia należności za przeniesienie służbowe a nawet gdyby stosować 3 letni okres przedawnienia na podstawie ustawy o uposażeniu żołnierzy, to i tak nie został on przekroczony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko organu II instancji w kwestii rozumienia pojęcia przesiedlenia i wiążącego się z tym zasiłku w wysokości 300% uposażenia. Zasiłek ten w takiej wysokości przysługuje wówczas, gdy żołnierz zawodowy przesiedlił się do innej miejscowości z członkami rodziny. Tymczasem skarżący otrzymał kwaterę stałą, zameldował się w niej, po jakimś czasie natomiast zawarł związek małżeński, po czym wystąpił o przyznanie mu tego świadczenia.

W świetle tego można jedynie rozważyć, czy po uzyskaniu przez skarżącego pierwszej kwatery stałej nie miałby w takim przypadku zastosowanie przepis § 31 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2000r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe /Dz.U. Nr 32, poz. 372/.

Przepis ten wymaga dodatkowego ustalenia czy żołnierz wnioskujący o przyznanie mu zasiłku osiedleniowego został powołany do służby stałej.

Rozstrzygnięcie to wymagałoby jednak odrębnego postępowania wyjaśniającego, gdyż jak wynika z osnów decyzji I i II instancji przedmiotem sprawy jest przyznanie zasiłku w wysokości 300% uposażenia a nie 100%. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji I instancji odniesiono się do tej kwestii jednakże nie można tego odniesienia traktować jako dodatkowe rozstrzygnięcie w tym względzie. W uzasadnieniu tym bowiem stwierdzono, że spełnione zostały przesłanki przyznania zasiłku osiedleniowego jedynie w wysokości 100% uposażenia, jak dla samotnego żołnierza. Tego rodzaju stwierdzenia jednakże nie można traktować na równi z rozstrzygnięciem sprawy przyznania zasiłku osiedleniowego w wysokości 100% uposażenia.

Nie można jednak nie dostrzec, że rozstrzygnięcie decyzji ostatecznej zostało nieumiejętnie skonstruowane i nie odpowiada uprawnieniu orzeczniczemu mieszczącemu się w art. 138 § 1 kpa.

Można przyjąć porównując to rozstrzygnięcie z uzasadnieniem decyzji, że chodzi organowi odwoławczemu o odmienną zupełnie argumentację prawną uzasadniającą rozstrzygnięcie I instancji /stąd utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji/.

Utrzymując jednakże w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy jedynie w uzasadnieniu swojego orzeczenia mógł dać wyraz, iż jego rozstrzygnięcie chociaż tożsame wynika z odmiennych przesłanek prawnych.

W tym stanie rzeczy można stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów. Wobec czego skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.