Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 177/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. i A. P. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. P. i A. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działalność Ośrodka Pomocy Społecznej w Dzielnicy [...] Filia nr 1 w W. i innych urzędów. W uzasadnieniu podnieśli, że Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] Filia nr 1 w W. pozbawił skarżących praw do zasiłków celowych i okresowych, narusza prawa człowieka, poświadcza w urzędach nieprawdę, co do sytuacji lokalowej skarżących, szykanuje ich, nie podejmuje działań przewidzianych prawem i uniemożliwia aby skarżący odzyskali swoje dokumenty, mienie, pamiątki z całego życia. Skarżący uważają, że Ośrodek wspiera alkoholików i bandytów, a - mimo kierowanych przez nich próśb - rzadko udziela skarżącym wsparcia, przez co zamierza ich doprowadzić do chorób z wyniszczenia, cierpienia i śmierci głodowej. Skarżący podali, że pracownicy Ośrodka są okrutni, nielojalni, fałszują dokumentację, wchodzą w sfery intymne i prywatne skarżących. Krytyczne uwagi skarżący skierowali też pod adresem Policji, która po eksmisji skarżących nie pozwoliła im na odzyskanie znajdujących się w lokalu dokumentów, leków, pieniędzy, żywności.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o jej odrzucenie bądź o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że A. P. i A. P. w swych skargach nie precyzują przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem organu treść skargi zawiera ogólnikową i krytyczną ocenę decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej w Dzielnicy [...] Filia nr 1 i nie wskazuje o jakie decyzje chodzi. Prezydent zauważył, że decyzją z dnia [...] października 2007 r. przyznano A. P. zasiłek okresowy na miesiąc październik 2007 r. w kwocie 300 zł, a decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. przyznano skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 180 zł, mając na uwadze, trudną sytuację osobistą skarżącego, możliwości finansowe Ośrodka ale też to, że skarżący nie dokłada należytych starań w rozwiązaniu swej sytuacji bytowej.

Argumentację przedstawioną w skardze skarżący powtórzyli w pismach z dnia 9 grudnia 2008 r. i 9 marca 2009 r.

W pismach z dnia 7 października 2008 r. i 12 listopada 2008 r. stanowiących wnioski o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazali, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Ośrodka Pomocy Społecznej.

Wskazany wyżej przedmiot zaskarżenia i argumentację skargi potwierdził też pełnomocnik skarżących adwokat A. B. w piśmie z dnia 23 marca 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd zauważa, że skargę skarżących należało potraktował jako skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W., ponieważ skarga dotyczy działalności Ośrodka Pomocy Społecznej w sferze udzielania indywidualnym podmiotom w formie decyzji świadczeń z pomocy społecznej, a zgodnie z przepisami art. 100 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) w tej materii organem pomocy społecznej jest prezydent miasta, natomiast Ośrodek Pomocy Społecznej jedynie gminną jednostką organizacyjną wykonującą zadania gminy z zakresu pomocy społecznej.

W ocenie Sądu, skarga A. P. i A. P. jest niedopuszczalna.

Trzeba mieć na uwadze, że zakres kontroli sądu administracyjnego pierwszej instancji wyznacza przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej Ppsa. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Według zaś § 3 art. 3 Ppsa sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Z powołanego wyżej przepisu wynika zatem, że skarga na bezczynność organu musi dotyczyć niezałatwienia przez organ podania strony w formie: decyzji administracyjnej, postanowienia, innego aktu lub czynności, pisemnej interpretacji prawa podatkowego.

Tymczasem wobec sprecyzowania skargi przez samych skarżących i ich pełnomocnika nie budzi wątpliwości, że skarga A. P. i A. P. dotyczy nienależytego wykonywania zadań przez gminną jednostkę organizacyjną jaką jest Ośrodek Pomocy Społecznej w Dzielnicy [...] Filia nr 1 w W. i jej pracowników, naruszenia praworządności i interesów skarżących, a także przewlekłego załatwiania ich spraw. Ze złożonych do akt sądowych pism skarżących i ich pełnomocnika nie wynika bowiem, aby skarżący domagali się załatwienia przez Prezydenta Miasta W. konkretnego wniosku o udzielenie konkretnej formy pomocy społecznej.

Przedmiot skargi – jak słusznie zauważył pełnomocnik skarżących – dotyczy spraw uregulowanych w Dziale VIII KPA (Skargi i wnioski), które załatwia się poprzez zawiadomienie skarżącego o sposobie załatwienia skargi (art. 227 w zw. z art. 237 § 3 KPA).

W tego rodzaju sprawach organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność organu wykonawczego gminy lub kierownika gminnej jednostki organizacyjnej nie jest więc sąd administracyjny, lecz rada gminy, jeżeli chodzi o zadania własne (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 395/06, LEX nr 362475).

Taka właściwość organu wynika z przepisu art. 229 pkt 3 KPA.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.