Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 602/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia ostatecznej decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą przyznania zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] 2012 r. po rozpatrzeniu wniosku U. K. reprezentującej K. K., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2011 r. odmawiającą uchylenia w trybie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2011 r. utrzymującej w mocy, wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa D. decyzję Zastępcy Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Dolnośląskiego Ośrodka Polityki Społecznej z dnia 20 stycznia 2011 r. odmawiającą przyznania zasiłku pielęgnacyjnego dla K. K., w okresie od dnia 28 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. – na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 20 grudnia 2011 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał, że decyzją z dnia [...] 2011 r. organ I instancji odmówił przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na rzecz K.K., w okresie od dnia 28 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r., organ II instancji SKO we W. – decyzją z dnia [...] 2011 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2011 r. wnioskodawczyni zwróciła się do Marszałka Województwa D. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] 2011 r. Wniosek jako podstawę rozstrzygnięcia wskazywał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podniesiono, że przy rozpoznaniu sprawy ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego nie uwzględniono oświadczenia z dnia 21 października 2010 r. ojca wnioskodawczyni, że w świetle prawa francuskiego nie spełnia on przesłanek do otrzymania świadczeń rodzinnych. Stwierdzono też w dniu 23 sierpnia 2011 r. wnioskodawczyni powzięła urzędową wiadomość z Kasy Zasiłków Rodzinnych w S.S. D. o tym, że ojciec strony nie pobiera żadnych świadczeń z instytucji francuskiej. Powyższe okoliczności według skarżącej przesądzają o istnieniu przesłanek do wznowienia postępowania bowiem "stan faktyczny, będący przedmiotem rozstrzygnięcia, miał miejsce w okresie zatrudnienia ojca dziecka W. K. we F.".

Marszałek Województwa D. przekazał wniosek według właściwości do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które postanowieniem z dnia [...] 2011 r. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] 2011 r. a następnie decyzją z dnia [...] 2011 r. odmówiło uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011 r. Organ stanął na stanowisku – analizując treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., że "okoliczności wymieniane przez wnioskodawczynię nie wskazują na konieczność uchylenia – w wyniku wznowienia postępowania – decyzji Kolegium z dnia [...] 2011 r."

Wskazał na treść art. 23 a ust. 1 i 4 i 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podał, że zgodnie z powyższymi przepisami w przypadku, gdy członek rodziny osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych przebywa poza granicami kraju w państwie w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami do marszałka województwa. Gdy ten ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzję zgodnie z art. 21 ustawy. Rozstrzyga zasadę pierwszeństwa. Organ powołał obowiązujące w tym zakresie przepisy. Dokonując ich analizy stwierdził, że zgodnie z zasadą pierwszeństwa w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa francuskiego.

Wnioskodawczyni wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazała, że ojciec pracuje od 2009 r. we F., ale nie pobierał tam na nią świadczeń rodzinnych, ponieważ nie spełniał przesłanek, od których prawo francuskie uzależnia nabycie tego prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę stwierdziło, że podstawą do wznowienia postępowania są okoliczności wskazane w art. 145 § 1, w art. 145 a lub 145 b k.p.a. Powołało powyższe przepisy i stwierdziło, że we wniosku wnioskodawczyni jako podstawę prawną wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Uzasadniając zaś swoje podanie zainteresowana podała, że w dniu 23 sierpnia 2011 r. powzięła "urzędową wiadomość" z Kasy Zasiłków Rodzinnych w S. S.D., o tym, że ojciec strony nie pobiera żadnych świadczeń z instytucji francuskiej. Podała też, że nie uwzględniono oświadczenia ojca z dnia 21 października 2010 r. o tym, że ojciec wnioskodawczyni w świetle prawa francuskiego – nie spełnia przesłanek do uzyskania prawa do świadczeń rodzinnych. Kolegium stwierdziło, że warunkiem wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest pojawienie się wyłącznie takich dowodów, które są dla rozstrzygnięcia sprawy istotne, są one nowe, istniejące w dniu wydania decyzji, a jednocześnie nie były znane organowi administracji.

Kolegium podzieliło pogląd, że okoliczności wymienione przez wnioskodawczynię nie wskazują na konieczność uchylenia - w wyniku wznowionego postępowania - decyzji Kolegium z dnia [...] 2011 r. ([...]). Podniesione przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumenty pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a fakt niepobierania przez ojca zainteresowanej świadczeń we Francji, w świetle obowiązujących uregulowań prawnych, nie jest okolicznością, która powodowałaby pominięcie obowiązujących w tym zakresie procedur.

Zgodnie z art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) w przypadku, gdy członek rodziny osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami do marszałka województwa. Stosownie zaś do treści art. 23a ust. 4 w przypadku, gdy marszałek województwa ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzję zgodnie z art. 21 ustawy.

Wydając decyzję w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych rozstrzyga zbieg prawa do świadczeń, stosując zasadę pierwszeństwa. Reguły koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego do 1 maja 2010 r. wynikały z rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE. L. 149 z 5 lipca 1971 r.) oraz z rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE. L. 74 z 27 marca 1972 r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 1, str. 83, z późn. zm.). Natomiast od 1 maja 2010 r. przepisy te wynikają z regulacji zawartej w rozporządzeniu PE i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 04.166.1 z 30 kwietnia 2004 r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5., s. 72), rozporządzeniu PE i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 09.284.1 z 30 października 2009) oraz w rozporządzeniu PE i Rady (WE) nr 988/2009 z 16 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz określające treść załączników (Dz. Urz. UE L 09.284.43 z 30 października 2009 r.). W myśl art. 87 ust. 1 rozporządzenia PE i Rady (WE) nr 883/2004 rozporządzenie to nie daje podstaw dla nabycia jakichkolwiek praw w okresie poprzedzającym datę jego wejścia w życie. Rozpatrywana sprawa dotyczy sprawy zasiłku pielęgnacyjnego dla K. K. na okres od dnia 28 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r., zatem zastosowanie będą miały przepisy obowiązujące do dnia 1 maja 2010 r.

Zgodnie z przepisami regulującymi zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba ubiegająca się o świadczenia rodzinne sama nie może dokonać wyboru kraju, który przyzna jej te świadczenia. Wyżej wymienione przepisy unijne stanowiące integralną część porządku prawnego w Polsce ustalają reguły, według których ocenia się, który kraj jest w pierwszej kolejności zobowiązany do wypłaty świadczeń rodzinnych.

Artykuł 73 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71, stanowi, że pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu państwa członkowskiego, jest uprawniony w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego państwa członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali terytorium tego państwa. Stosownie zaś do treści art. 75 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku określonym w art. 73 rozporządzenia świadczenia rodzinne udzielane są przez instytucję właściwą państwa, którego ustawodawstwu polega pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek. Świadczenia udzielane są zgodnie z przepisami stosowanymi przez te instytucje, niezależnie od tego, czy osoba której mają być wypłacone, zamieszkuje lub przebywa na terytorium państwa właściwego lub innego państwa członkowskiego.

Decyzje organów obu instancji zapadły, po bezspornym ustaleniu, że ojciec wnioskodawczyni od dnia 28 kwietnia 2009 r. jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę we Francji, zaś matka, w okresie od dnia 8 lipca 2008 r. do dnia 22 czerwca 2010 r., była zarejestrowana jako osoba bezrobotna i przebywała wraz z córką w Polsce. Tym samym, w okresie od dnia 28 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. państwem właściwym (pierwszym) do wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego na rzecz zainteresowanej była Francja, ustawodawstwo tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej miało bowiem pierwszeństwo przed ustawodawstwem polskim ponieważ U. K. nie była w tym okresie aktywna zawodowo oraz nie pobierała zasiłku dla bezrobotnych.

Kolegium stwierdziło że, zaświadczenie Kasy Zasiłków Rodzinnych w S.S.D., informujące o tym, że zainteresowany nie pobiera żadnych świadczeń z instytucji francuskiej nie jest okolicznością mogącą mieć wpływ na uchylenie wcześniejszego rozstrzygnięcia Kolegium. Powyższe zaświadczenie, bowiem datowane jest na dzień 20 lipca 2011 r., nie dotyczy okresu objętego zaskarżoną decyzją Kolegium. Ponadto dla rozpatrywanej sprawy nie ma znaczenia, że ojciec wnioskodawczyni nie pobierał świadczeń z instytucji zagranicznej. Istotne bowiem - na gruncie powołanych wyżej przepisów - jest to, że Polska nie była w przypadku skarżącej państwem pierwszeństwa do wypłaty świadczeń rodzinnych. Musiało to zatem skutkować wydaniem decyzji o odmowie przyznania tych świadczeń. W Polsce natomiast, według regulacji zawartych w powołanych rozporządzeniach, mogłaby być przyznana ewentualnie nadwyżka między świadczeniami, które przysługiwałyby w państwie, w którym wykonywania jest praca, a świadczeniami jakie przysługiwałyby w Polsce (art. 10 § 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72).

Dodało też, że oświadczenie ojca zainteresowanej z dnia 21 października 2010 r., o tym - w świetle prawa francuskiego - nie jest uprawniony do uzyskania świadczeń rodzinnych, nie spełnia warunków określonych w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jest to bowiem okoliczność faktyczna, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie jest nowa, gdyż była znana organowi wydającemu decyzję (oświadczenie znajdowało się w aktach sprawy). Ponadto pismo to i przedstawione przez stronę zaświadczenie z dnia 20 lipca 2011 r. nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia zakończonego ostateczną decyzją Kolegium.

W tej sytuacji Kolegium ponownie stwierdziło, że w sprawie zakończonej odmową przyznania K. K. zasiłku pielęgnacyjnego w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego na okres od dnia 28 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r., nie wystąpiła żadna z podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] 2011 r. ([...]), w związku z czym Kolegium orzekło, jak na wstępie.

Skargę na powyższą decyzję złożyła wnioskodawczyni. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego – art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, która wbrew dyspozycji wskazanego przepisu i przepisów kolejnych nie przyznała skarżącej dochodzonych świadczeń pielęgnacyjnych,

- naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez uznanie, że nowa okoliczność przedstawiona przez skarżącą nie ma charakteru nowości, pomimo tego, że w istocie organ wcześniej nie posiadał wiedzy wynikającej z dokumentów, do których skarżąca dotarła, a które zostały organowi przedłożone wraz z wnioskami o wznowienie postępowania; art. 151 § 1 k.p.a. przez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję skarżoną.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając skargę podała, że podstawą do wznowienia postępowania były nowe okoliczności, dowiedziała się bowiem, że nie może uzyskać świadczeń rodzinnych na podstawie przepisów wewnętrznych Francji. Dowiedziała się o tym od francuskiego urzędu. Tej okoliczności nie znała i SKO też nie mogło znać.

Podała, że zasadnicze wątpliwości budzi fakt, że SKO uznało, że stan prawny, który powstał po wydaniu decyzji o odmowie przyznania świadczeń jest stanem zgodnym z prawem. Tymczasem jest on sporny z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który wskazuje w jakich sytuacjach, jakiego rodzaju podmioty uprawnione są do pobierania świadczenia rodzinnego. Przepisy te wskazują, że w sytuacji skarżącej świadczenie powinno być przyznane. Po wydaniu przez organy decyzji powstała sytuacja, w której pomimo tego, że polskie przepisy uprawniają obywatela polskiego do pobierania świadczenia rodzinnego, świadczenie to okazuje się mu nienależne, w ocenie organów ze względu na rzekomą odpowiedzialność, za wypłatę tych świadczeń państwa francuskiego, podczas gdy to ostatnie w jasny i oficjalny sposób, poprzez oświadczenie kompetentnych organów, odmówiło przyjęcia na siebie tej odpowiedzialności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną D. Ośrodka Polityki Społecznej z dnia [...] 2011 r. odmawiającą przyznania zasiłku pielęgnacyjnego dla K. K. od dnia 28 kwietnia 2008 r. do dnia 31 marca 2010 r.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2011 r. sygn. akt [...].

Podstawą odmowy było uznanie organów, że wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego powinien być złożony w miejscu, w którym wykonuje pracę ojciec wnioskodawczyni.

Jako podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania zainteresowana wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Stanowi on, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Bogate orzecznictwo odnoszące się do tego przepisu jednoznacznie przesądziło, że wznowienie postępowania administracyjnego powinno nastąpić nie tylko z uwagi na ujawnienie nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, nieistniejących w dniu wydania decyzji oraz nieznanych organowi, który je wydał (wyrok SN z dnia 6 marca 2002 r. III RN 75/01 OSN 2002, Nr 17, poz. 401). Zatem w ramach tego przepisu podstawą wznowienia są dwie przesłanki: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody. Każde z nich może stanowić podstawę wznowienia postępowania o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85 ONSA 1985, Nr 1, poz. 35).

Ponadto jak wynika z powołanego przepisu, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Wnioskodawczyni argumentując swój wniosek przedstawiła dwa dokumenty. Jest to zaświadczenie Kasy Zasiłków Rodzinnych w S. S. D. o niewypłaceniu lub zaprzestaniu wypłacania świadczenia. Pismo to nosi datę 20 lipca 2011 r. i zaświadcza że "Pan K.W. nie pobiera żadnych świadczeń z Kasy Zasiłków Rodzinnych w S. S.D.".

Drugim dokumentem jest pismo W. K., z dnia 21 października 2010 r. Twierdzi w nim, że z powodu niespełnienia przez niego wymogów do świadczeń rodzinnych nie przyjęto jego wniosku. Wyjaśnił, że według prawa francuskiego świadczenia rodzinne przysługują od drugiego dziecka na utrzymaniu. W dalszej części podał adres instytucji CAF w miejscu jego pobytu.

Oceniając powyższe pisma w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – należy jednoznacznie stwierdzić, że jeśli idzie o pismo z dnia 20 lipca 2011 r. nie jest to dowód, który istniał w dniu wydania decyzji. Jak wcześniej wskazano – decyzja, której próbę wznowienia podjęła wnioskodawczyni w I instancji zapadała 20 stycznia 2011 r., w II instancji 28 kwietnia 2011 r. Pismo zaś nosi datę 20 lipca 2011 r. Zostało zatem wydane po wydaniu wymienionych rozstrzygnięć. Na marginesie zaś należy zauważyć analizując jego treść, iż nie zawiera ono informacji, że w okresie na który odmówiono przyznania zasiłku pielęgnacyjnego tj. od dnia 28 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. ojciec wnioskodawczyni nie pobierał zasiłku rodzinnego. Zawiera bowiem stwierdzenie użyte w czasie teraźniejszym, że nie pobiera takiego zasiłku (w dacie wydania zaświadczenia).

Jeśli idzie o drugie pismo – nosi datę 21 października 2010 r., czyli zostało sporządzone w czasie trwania postępowania ale jak stwierdza organ było ono znane organom przy rozpoznaniu pierwotnego wniosku. Nie nosi zatem cech nowości, o których mówi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W tych okolicznościach Sąd pomija ocenę merytoryczną wartości tego dowodu. Uczyniły to organy wydające decyzje będące przedmiotem wznowienia.

W skardze zainteresowana podnosi, że postawą do wznowienia postępowania były nowe okoliczności, które wyszły na jaw już po wydaniu ostatecznej decyzji. Dowiedziała się bowiem, że nie może uzyskać świadczeń rodzinnych na podstawie wewnętrznych przepisów Francji. Wskazała, że przekonanie to jest wynikiem uzyskanych oficjalnych informacji francuskiego urzędu zajmującego się wypłatą świadczeń rodzinnych. Ta okoliczność wcześniej nie była znana skarżącej, również nie mogło jej znać SKO.

Odpowiadając na powyższe twierdzenia w pierwszej kolejności należałoby zauważyć, że wznowienie postępowania, którego żąda zainteresowana opierało się na twierdzeniu, że we Francji mąż skarżącej nie otrzymuje zasiłku rodzinnego, gdyż prawo na to nie zezwala. Jako dowód w sprawie służyło właśnie wcześniej opisane pismo z dnia 21 października 2010 r.

Po drugie – co również wcześniej stwierdzono, dowód w postaci dołączonego zaświadczenia z dnia 20 lipca 2011 r. nie potwierdza, że w okresie objętym sporem mąż skarżącej nie pobierał świadczeń rodzinnych.

Powyższe rozważania dają podstawę do uznania, że nie zaistniały okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Dodatkowo również podnieść za organem wypada, że strony będące w sytuacji skarżącej podlegają określonym procedurom.

Na podstawie art. 23 a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w przypadku, gdy członek rodziny osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych przebywa poza granicami RP w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia pełnego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami do marszałka województwa. Gdy ten ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje na podstawie art. 21 decyzję. Tym samym rozstrzyga zbieg prawa do świadczeń stosując prawo pierwszeństwa.

W okresie, w którym skarżąca domagała się przyznania świadczeń obowiązywało rozporządzenie Rady (EWG) Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie Dz.Urz. WE.L 149 z 25 lipca 1971 r. oraz z rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia EWG nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów Zabezpieczenia Społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.Urz. WE l 74 z 27 marca 1972 r. str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne, rozdz. 5, t. 1, str. 83, z późn. zm..

Wyżej powołane przepisy ustalają reguły, według których ocenia się, który kraj jest w pierwszej kolejności zobowiązany do wypłaty świadczeń rodzinnych. Osoba zainteresowana nie może dokonać wyboru kraju, który ma przyznać jej świadczenia.

Art. 73 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 stanowi, że pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek, podlegający ustawodawstwu państwa członkowskiego, jest uprawniony w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego państwa członkowskiego do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali terytorium tego państwa. W myśl art. 75 ust. 1 tegoż rozporządzenia, w przypadku określonym w art. 73 świadczenia rodzinne udzielane są przez instytucję właściwą państwa, którego ustawodawstwu podlega pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek. Świadczenia udzielane są zgodnie z przepisami stosowanymi przez te instytucje, niezależnie od tego, czy osoba której mają być wypłacone, zamieszkuje lub przebywa na terytorium państwa właściwego lub innego państwa członkowskiego.

Z niespornego stanu faktycznego, tzn. z faktu, że ojciec wnioskodawczyni od dnia 28 kwietnia 2009 r. jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę we Francji, matka zaś od 8 lipca 2008 r. do 22 czerwca 2010 r. była zarejestrowana jako osoba bezrobotna i zamieszkała w Polsce z córką oraz powołanego stanu prawnego wynika, że krajem który w pierwszej kolejności jest zobowiązany do wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego była Francja, przed Polską.

Reasumując uznać należy, że nie zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadniającej wznowienie postępowania.

Dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.