Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2177/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1i3 pkt 3, art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 4 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 268a k.p.a., cofnięto S. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej strona uzyskała w związku z przynależnością do klubu sportowego o takim charakterze, tj. Klubu Strzelectwa Sportowego LOK "[...]" w [...].

Pismem z dnia 3 lutego 2012 r. organ wydający pozwolenie na broń wezwał S. W. o nadesłanie dokumentów potwierdzających okoliczność faktyczną, stanowiącą podstawę wydania pozwolenia, tj. dokumentu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, potwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji do uprawiania sportu o charakterze strzeleckim (patent strzelecki), kserokopię licencji PZSS na uprawianie strzelectwa sportowego i zaświadczenie o członkostwie w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim. W odpowiedzi strona przedłożyła zaświadczenie Prezesa Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w [...] o jej przynależności do tego stowarzyszenia i udziale w zawodach strzeleckich organizowanych przez kurkowe bractwa strzeleckie oraz wyjaśniła, iż w 1997 r. zrezygnowała z członkostwa w klubie "[...]".

Organ przyjął, iż strona nie posiada licencji na uprawianie strzelectwa sportowego. Tym samym nie spełnia ona wymogów określonych obowiązującymi przepisami i w stosunku do strony ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia.

Natomiast rodzaj strzelectwa jakie uprawia ona w bractwie kurkowym ma odmienny charakter niż strzelectwo sportowe i nie uzasadnia potrzeby posiadania własnej broni.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym podniosła, że okolicznością uzasadniającą wydanie jej pozwolenia na broń do celów sportowych było i jest nadal uprawianie strzelectwa. Zdaniem skarżącego wymaganie od niego posiadania licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego stanowi ograniczenie jego prawa do posiadania broni i swobodnego wyboru stowarzyszenia strzeleckiego. Ponadto, według odwołującego się nie zaistniały żadne negatywne przesłanki, które miałyby wpływ na cofnięcie mu pozwolenia na broń, a wymaganie od niego posiadania licencji PZSS stanowi formę przymusu do wspomagania finansowego tego monopolistycznego stowarzyszenia. Przedmiotową decyzją podważono natomiast zasady uprawiania strzelectwa przez członków Bractw Kurkowych oraz wyrażono brak poszanowania dla wielowiekowej tradycji i zasad współzawodnictwa sportowego.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

W uzasadnieniu wskazano, iż z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji wynika, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Nie ulega zaś żadnej wątpliwości, że pozwolenie na broń palną sportową było w przeszłości wydawane w celu uprawiania strzelectwa sportowego i w takim właśnie celu S. W. je otrzymał. W swoim wniosku o wydanie tego pozwolenia wspomniał również, "że w najbliższym czasie" grupa osób chce założyć Towarzystwo Bractwa Kurkowego, jednak przyczyną przyznania mu prawa do indywidualnej broni było uprawianie strzelectwa sportowego w ramach przynależności do klubu o takim charakterze, co wynika z decyzji organu oraz zaświadczenia wydanego przez wiceprezesa [...] Okręgowego Związku Strzeleckiego, a nie uprawianie strzelectwa kurkowego, które stanowi rodzaj sportu strzeleckiego, ale jednak odmienny od strzelectwa sportowego, dynamicznego, westernowego.

Uprawianie strzelectwa sportowego, organizowanego – tak jak dotychczas – przez PZSS wymaga jednak posiadania aktualnego patentu strzeleckiego (te wydawane przed laty utraciły ważność najpóźniej z dniem 31 grudnia 2005 r. – art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. nr 85, poz. 726 ze zm.) oraz licencji PZSS, co wynika z Regulaminu tego związku. Nie jest przy tym rzeczą organów Policji oceniać słuszności czy też zasadności autonomicznych decyzji PZSS w zakresie organizacji strzelectwa sportowego.

Jeśli zatem strona zaprzestała uprawiania strzelectwa sportowego, a to właśnie wynika z materiału dowodowego, to zostały spełnione przesłanki art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Uprawia ona sport strzelecki, ale nie jest to stricte strzelectwo sportowe, organizowane według innych założeń i dla innego celu, tj. współzawodnictwa sportowego, zaś strzelania kurkowe charakteryzują się odmienną ideą, co strona sama podkreśla.

Ponadto należy mieć na względzie, że przepisy art. 29 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o broni i amunicji zachowują aktualność, a umożliwiają one podmiotom prowadzącym strzelnice oraz m.in. stowarzyszeniom obronnym uzyskanie pozwolenia na broń na okaziciela (świadectwo broni). Oczywiście wiążą się z tym pewne obowiązki (jak magazyn broni), jednakże ustawodawca uregulował te kwestie w ten właśnie sposób, by ograniczyć ilość broni będącej w indywidualnym posiadaniu, co jest zgodne z ogólną ideą dostępu do broni, wyrażającą się w założeniu, że dostęp taki jest wyjątkiem od reguły zakładającej zakaz posiadania przez obywateli tego niebezpiecznego narzędzia w interesie społecznym, który należy uwzględniać z urzędu (art. 7 k.p.a.).

Organ wskazał przy tym, iż prawo do posiadania broni palnej nie należy do katalogu praw i wolności obywatelskich, dlatego też nie podlega konstytucyjnej ochronie. Ustawodawca aktem prawa powszechnie obowiązującego rangi ustawy ustalił przypadki, których wystąpienie skutkuje lub może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń, a zatem argumenty strony należy uznać za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. W. zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji oraz uznaniową interpretację na niekorzyść strony art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż wbrew twierdzeniom organu nie ustały okoliczności, na podstawie których zostało wydane pozwolenie na broń, gdyż jej uzasadnieniem była chęć uprawiania strzelectwa a nie przynależność do klubu sportowego. Wskazał, iż od piętnastu lat jest członkiem założycielem Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w [...], gdzie uprawia czynnie strzelectwo nie tylko w macierzystym Bractwie, ale również w innych bractwach zrzeszonych w Zjednoczeniu Kurkowych Bractw Strzeleckich KP oraz że posiada odpowiednie kwalifikacje na podstawie zdanego egzaminu – co obecnie określa się patentem strzeleckim. W ocenie skarżącego organ podważył zasady uprawiania strzelectwa przez członków Bractw Kurkowych, co stanowi brak poszanowania wielowiekowej tradycji i zasad współzawodnictwa sportowego. Podał, iż strzelania odbywają się na strzelnicach i zgodnie z regulaminem strzelnic.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Materia pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych.

W świetle przytoczonych regulacji, jedną z koniecznych przesłanek, od spełnienia której zależy możliwość przyznania pozwolenia na posiadanie broni sportowej jest posiadanie licencji właściwego polskiego związku sportowego. Kwestią oczywistą i niewymagającą dowodzenia jest zaś to, że w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 omawianej ustawy mowa jest o aktualnej (ważnej) licencji związku sportowego, jaką winien legitymować się kandydat do pozwolenia na posiadanie broni sportowej.

Zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Powołany przepis stwarza dla organu Policji, działającego w ramach uznania administracyjnego, możliwość cofnięcia przyznanego wcześniej stronie postępowania uprawnienia do posiadania broni w sytuacji spełnienia przesłanki tym przepisem określonej. W rozpatrywanej sprawie skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń palną sportową z uwagi na to, że ustały okoliczności stanowiące podstawę do jego wydania – skarżący nie uprawia czynnie strzelectwa sportowego.

Jak wynika z akt postępowania, skarżący wnosił o wydanie mu pozwolenia na broń sportową z uwagi na uprawianie sportu strzeleckiego w ramach sekcji strzeleckiej Klubu Strzelectwa Sportowego Ligi Obrony Kraju "[...]" w [...]. Decyzją z dnia [...] maja 1995 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał S. W. pozwolenie na broń sportową, uzasadniając przynależnością do Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]".

Jest oczywistym, iż dla zachowania nabytego prawa – pozwolenia na broń palną sportową, niezbędne jest wykazanie uprawiania czynnie sportu strzeleckiego w oparciu o aktualną (ważną) licencję związku sportowego, jaką winna legitymować się osoba do zachowania pozwolenia na posiadanie broni sportowej – wymaganą przepisem art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Wbrew twierdzeniom skarżącego nie sposób przyjąć, iż posiada on odpowiednie kwalifikacje, uzyskane na podstawie zdanego egzaminu do uprawiania strzelectwa sportowego.

Co się bowiem dotyczy problematyki dostępu do broni palnej, to nie można w odniesieniu do niej podnosić w sposób skuteczny twierdzeń o prawach nabytych. Wynika to ze ściśle reglamentowanego charakteru uprawnień do posiadania broni, które nie należą do zakresu praw i obowiązków obywatelskich. Stąd w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana regulacji prawnych odnośnie sposobu uzyskiwania licencji związku sportowego i ich ważności, te nowe uregulowania należy odnosić do uprawnień wcześniej nabytych. Wcześniejsze uprawnienia należy więc badać przez pryzmat aktualnych regulacji prawnych.

W rozpoznawanej sprawie organ zasadnie uznał, iż strona nie posiada wymaganych kwalifikacji do uprawiania strzelectwa sportowego, a zatem nie wykorzystuje broni sportowej w celu, do którego ją uzyskała. Skarżący ustalenia tego skutecznie nie podważył. Oznacza to, że nie może on uprawiać sportu strzeleckiego. W ocenie Sądu organ, analizując Statut Zjednoczenia Kurkowych Bractw Strzeleckich RP, dokonał właściwej oceny strzelectwa uprawianego w bractwach kurkowych. W Statucie, jako jednym z celów stowarzyszenia, określonym w § 7 ust. 1 pkt 2, wskazano "kontynuowanie tradycyjnego strzelania obywatelskiego celem pielęgnowania gotowości bojowej do obrony Państwa". Zgodzić się należy z organem, że strzelectwo uprawiane w ramach Bractwa Kurkowego ma charakter odmienny niż strzelectwo sportowe uprawiane w ramach przynależności do klubu strzeleckiego o takim charakterze.

Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ zebrał i rozpatrzył cały istotny materiał dowodowy, a przytoczone ustalenia faktyczne znajdują w nim potwierdzenie. Organ szczegółowo przedstawił przesłanki wydania zaskarżonej decyzji, dokonując prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o broni i amunicji. Uzasadnił przy tym rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Skarżący – wbrew deklaracjom – strzelectwa sportowego nie uprawia, nawet w sposób rekreacyjny. Nie realizuje zatem celu, do którego pozwolenie na broń zostało mu wydane. Dlatego organy Policji były uprawnione do cofnięcia tego uprawnienia. Zauważyć przy tym należy, że w zaskarżonej decyzji, z uwagi na jej fakultatywny charakter, rozważano zarówno słuszny interes indywidualny skarżącego, jak i interes społeczny i Sąd w pełni aprobuje argumentację organu w tym zakresie. Niewątpliwie bowiem interes społeczny przemawia za tym, aby z uwagi na to, iż broń podlega ścisłej reglamentacji administracyjnej, znajdowała się ona jedynie w rękach takich osób, którzy wykazują rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skoro skarżący istnienia takiej potrzeby nie wykazał, to jego interes nie może być przedłożony ponad interes społeczny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.