Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 331/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4, par. 8a ust. 1, par. 12
journal: Dz.U. 1997 nr 132 poz 877
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Marcin Kamiński /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. T. (skarżący) jest decyzja Wojewody [...] (organ odwoławczy) z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (organ I instancji) z dnia [...] października 2017 r. nr [...] znak: [...], wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco:

W dniu 4 września 2017 r. Z. S. (inwestor) zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "budowa trzech silosów na kiszonkę w zabudowie zagrodowej" na terenie działki ewid. nr 4960 położonej w miejscowości C. gm. [....].

Zawiadomieniem z dnia 26 września 2017 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu na wniosek inwestora postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę trzech silosów na kiszonkę w zabudowie zagrodowej na działce ewid. nr 4960 w C.

Następnie, decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (u.p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. T., właściciel działki objętej obszarem oddziaływania zamierzonej inwestycji. W uzasadnieniu odwołania zarzucił, że bliskie usytuowanie silosów od jego domu spowoduje, iż jego działka objęta będzie oddziaływaniem w postaci nieświeżych zapachów. Ponadto na mapach nie zawarto informacji o umiejscowieniu studzienek, które mają odbierać soki pofermentacyjne powstałe w procesie kiszenia.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane art. 33 ust. 2 u.p.b. dokumenty tj. projekt budowlany posiadający wymagane opinie i uzgodnienia; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w formie określonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę; ostateczną decyzję znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wójta Gminy [...] o ustaleniu warunków zabudowy trzech silosów na kiszonkę, na terenie działki oznaczonej nr ewid. 4960, położonej w miejscowości C., gmina [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania został sporządzony na aktualnej mapie, przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków izby samorządu zawodowego. W aktach sprawy znajdują się również oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza dokumentacji projektowej wykazała, iż sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji Wójta Gminy [...] znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy. W szczególności zachowano ustaloną nieprzekraczalną linię zabudowy zgodną z częścią graficzną decyzji o warunkach zabudowy; powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego liniami rozgraniczającymi maksymalnie do 30% - projektowana powierzchnia zabudowy 25%; udział powierzchni biologicznie czynnej minimum 50% powierzchni terenu objętego liniami rozgraniczającymi - projektowana 56,73%; łączna szerokość dla trzech silosów, mierzona od strony północno-wschodniej, wjazdu na działkę, nie większa niż 22,0 m - projektowana szerokość 20,18 m; wysokość jedna kondygnacja - projektowana wysokość 2,5 m.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, iż projektowane silosy zostały usytuowane zgodnie z § 8a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, według którego odległość silosów na kiszonki powinna wynosić co najmniej:

1) 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach;

2) 50 m od budynków służących przetwarzaniu artykułów rolno-spożywczych i magazynów środków spożywczych;

3) 8 m od budynków magazynowych pasz i ziarna;

4) 15m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego;

5) 15m od składu węgla i koksu;

6) 5m od granicy działki sąsiedniej.

Organ odwoławczy wskazał również, że zgodnie z ust. 2 § 8a ww. rozporządzenia - silosy na kiszonki powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe silosy zaprojektowane zostały w odległości 10 m (odległość minimalna) od granicy z działką ewid. nr 4701 użytkowaną jako droga, 10,86 m od granicy z działką ewid. nr 4958 i 9 m (odległość minimalna) od granicy z działką ewid. nr 4961. Wyznaczona wokół silosów odległość 30 m obejmuje również działkę ewid. nr 4730 stanowiącą własność skarżącego, jednak odległość silosów od budynku mieszkalnego na tej działce wynosi 33 m. Zdaniem organu odwoławczego, odległości określone przepisami technicznymi są zachowane. Ponadto według projektu zagospodarowania na terenie działki inwestora, wzdłuż granicy z działkami ewid. nr 4961, 4958 i od strony drogi gminnej zaprojektowano zieleń izolacyjną w postaci drzew (świerki). Natomiast zgodnie z projektem budowlanym ściany zamierzonej inwestycji zaprojektowano jako systemowe ściany np. tyP Aconsilo "T" 250 wysokości 250 cm, zaś dno silosu żelbetowe szczelne wykonane z betonu, zbrojone, posadzka ze spadkiem w kierunku większego zjazdu. Ponadto w każdym silosie zaprojektowano szczelne studzienki przykryte kratką ściekową służące do odprowadzania substancji płynnych przedstawione w projekcie budowlanym na rysunku A.1 w skali 1:100 - rzut przyziemia i przekrój A-A.

Zdaniem organu odwoławczego, zarzut skarżącego o braku studzienek które będą odbierać soki pofermentacyjne powstałe w procesie kiszenia, nie znajduje uzasadnienia.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jego realizacja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Według przedłożonego projektu budowlanego, zamierzona inwestycja nie pozbawi skarżącego dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, nie ograniczy dotychczasowego sposobu użytkowania budynków ani działki. Natomiast podnoszone przez skarżącego kwestie działania Wójta Gminy [....] przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno- budowlanej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) i przepisów wykonawczych do tej ustawy. W decyzji tej zostały określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponieważ inwestor spełnił wymogi określone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 u.p.b., zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b., organ I instancji jako organ administracji architektoniczno - budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję, skarżący wniósł o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania. Wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy obowiązkiem organu odwoławczego było jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

2) art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 23 Uchwały Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku w sprawie uwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] w zw. z § 12 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z dnia 7 października 1997 r. - poprzez niezastosowanie i niewydanie decyzji stwierdzającej naruszenie prawa oraz utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,

3) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela polegające na braku poczynienia ustaleń dotyczących usytuowania nieruchomości skarżącego względem planowanej przez inwestora inwestycji, a tym samym niedokonanie właściwych ustaleń dotyczących usytuowania domu skarżącego (obiektu przeznaczonego na pobyt ludzi) po stronie zawietrznej względem planowanej przez inwestora inwestycji co mogło mieć wpływ na naruszenie art. 7 ust. 2 pkt. 2 u.p.b.,

4) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organy obu instancji w sposób nie budzący zaufania skarżącego do władzy publicznej,

5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, faktów, które organ uznał za udowodnione t. j. dowodów związanych z usytuowaniem planowanej przez inwestora inwestycji względem nieruchomości skarżącego z uwzględnieniem kierunków wiatrów, a w konsekwencji czego organy obu instancji nie odniosły się w uzasadnieniu prawnym do postanowień prawa miejscowego tj. § 23 Uchwały Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy obu instancji nie zgromadziły kompletnego materiału dowodowego ani nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w stopniu umożliwiającym wydanie decyzji. Przede wszystkim nie dokonano czynności mających na celu ustalenie, usytuowania planowanej przez inwestora inwestycji względem nieruchomości sąsiednich, a w szczególności obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie dokonano też ustaleń w jakim zakresie planowana inwestycja będzie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie z uwzględnieniem kierunku wiatrów przez większą część roku. Mając na uwadze § 23 Uchwały Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku - sytuowanie budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapach, wydzielanie się substancji toksycznych, powinno uwzględniać znajdowanie się tych budowli przez najdłuższą część roku po stronie zawietrznej względem obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi. W przedmiotowej sprawie zarówno organ I jak i II instancji nie wziął pod uwagę tej regulacji. Zdaniem skarżącego, działanie takie doprowadziło do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa.

Skarżący wskazał, że podobnie jak to ma miejsce w zachodniej i północnej Europie, w Polsce dominują wiatry o kierunkach południowo - zachodnich, zachodnich i północno - zachodnich, należy mieć na uwadze fakt, iż wiatr zachodni to taki, który wieje z zachodu, nie zaś na zachód. Udział poszczególnych kierunków wiatru nie jest jednakowy w ciągu roku. W lecie przeważają wiatry o kierunku zachodnim i północno- zachodnim. Jesienią rośnie udział wiatrów przybierających kierunek wschodni i południowo-wschodni. Zimą przeważają w wiatry wiejące z południowego - zachodu. Wiosna cechuje się względnie równomiernym rozkładem kierunków wiatru. Niemniej dominującym kierunkiem dla Polski jest jednak zawsze kierunek zachodni. W ocenie skarżącego, należy przyjąć, iż umiejscowienie inwestycji zgodnie ze sporządzonym projektem miejscu spowoduje niemalże permanentne narażenie jego nieruchomości na działanie nieprzyjemnych zapachów z nieruchomości sąsiedniej. Dokonanie powyższych ustaleń jest tymczasem niezbędne, w świetle treści przepisu art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 23 Uchwały Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku, stanowiącego materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji.

Ponadto zaprojektowana przez inwestora wzdłuż granicy z działkami ewid. nr 4961, 4958 i od strony drogi publicznej zieleń izolacyjna w postaci drzew świerków zdaniem skarżącego będzie niewystarczająca. Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio i wysokopiennej. W projekcie zatem brak jest roślinności średnio piennej. Co więcej, wykonanie zaprojektowanej zieleni izolacyjnej równoczasowo z inwestycją nie przyniesie oczekiwanego rezultatu. Mając na uwadze wyniki przeprowadzonych przez Instytut Badawczy Leśnictwa badań nad wzrostem wybranych gatunków drzew w uprawach plantacyjnych w różnych warunkach siedliskowych należy przyjąć, iż tempo wzrostu drzew jest niewielkie, z przyrostem rocznym na poziomie 15 cm. Czas potrzebny na stworzenie pasa zieleni izolacyjnej z drzew jest stosunkowo długi. W ocenie skarżącego nie budzi wątpliwości, iż czynności mające na celu ograniczenie immisji w postaci zapylenia, zapachów wydzielania się substancji toksycznych są w przedmiotowej sprawie konieczne.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje legalnościową kontrolę zaskarżalnych działań lub zaniechań organów administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych), będąc związany jedynie granicami sprawy administracyjnej sensu largo, której dotyczy skarga. Jednocześnie sąd ten nie jest związany granicami skargi, w tym podniesionymi zarzutami i wnioskami oraz powołaną przez stronę skarżącą podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/p.p.s.a.), biorąc z urzędu pod rozwagę wszelkie stwierdzone naruszenia prawa i sankcjonując je w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. lub w przepisach szczególnych. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd jest uprawniony do przekroczenia granic skargi lub także przedmiotu zaskarżenia, obejmując rozpoznaniem i orzekaniem niezaskarżone bezpośrednio akty lub czynności wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia.

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd w toku legalnościowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz – rozszerzając na podstawie art. 135 p.p.s.a. granice rozpoznania skargi – także decyzji organu pierwszej instancji nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby ingerencję w moc obowiązującą kwestionowanych orzeczeń na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Tym samym należy stwierdzić, że decyzje organu odwoławczego oraz organu pierwszej instancji odpowiadają prawu w świetle zakresu i treści kompetencji orzeczniczych sądu administracyjnego.

Legalność proceduralna decyzji oraz prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia faktyczne są wystarczające oraz znajdują odpowiednie potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Sąd podziela także stanowisko organów w zakresie wykładni oraz zastosowania przepisów prawa materialnego, przede wszystkim na tle art. 32 ust. 1 i ust. 4, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1-4, art. 35 ust. 1 i 4 oraz art. 36 ust. 1 u.p.b.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego są pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 23 uchwały Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku w sprawie uwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (rozporządzenie z dnia 7 października 1997 r.) poprzez ich niezastosowanie, Sąd zauważa, że wzorce normatywne objęte tym zarzutem nie zostały naruszone.

Po pierwsze, zgodnie z § 4 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. usytuowanie budowli rolniczych i projekt zagospodarowania działki lub terenu powinny być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie lokalizacja spornej inwestycji (budowa trzech silosów na kiszonkę w zabudowie zagrodowej) odbywa się na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z treścią powyższej ostatecznej decyzji ustalono, że planowane budowle zostaną zlokalizowane z zachowaniem odległości wynikających z części graficznej decyzji, natomiast łączna szerokość trzech silosów (mierzona od strony północno-wschodniej) nie może przekroczyć 22 m. Zestawienie części graficznej będącej załącznikiem do decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy z załączoną do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę mapą obrazującą projekt zagospodarowania terenu bezspornie dowodzi, że nieprzekraczalna linia zabudowy wynikająca z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy została zachowana.

Po drugie, zgodnie z § 8a ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. odległość silosów na kiszonki powinna wynosić co najmniej:

1) 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach;

2) 50 m od budynków służących przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych i magazynów środków spożywczych;

3) 8 m od budynków magazynowych pasz i ziarna;

4) 15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego;

5) 15 m od składu węgla i koksu;

6) 5 m od granicy działki sąsiedniej.

Z analizy treści projektu zagospodarowania terenu (w tym mapy sporządzonej w skali 1:500) wynika, że odległość planowanego zespołu silosów od najbliższego budynku gospodarczego (nr 2 według mapy) zlokalizowanego na działce nr 4730 należącej do skarżącego wynosi ok. 25 m, natomiast odległość od budynku mieszkalnego na powyższej działce (nr 1 według mapy) wynosi ok. 33 m. Wobec powyższego warunki odległościowe planowanych silosów zostały zachowane.

Po trzecie, zgodnie z § 12 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio-i wysokopiennej. W przedmiotowej sprawie projektowana zieleń izolacyjna została ograniczona do ciągów drzew świerkowych (usytuowanych m.in. od strony działki nr 4730), stanowiących roślinność wysokopienną. W ocenie strony skarżącej planowana zieleń izolacyjna jest niewystarczająca, gdyż w projekcie zagospodarowania należało dodatkowo przewidzieć roślinność średniopienną.

Oceniając powyższe stanowisko strony skarżącej, Sąd stwierdza, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Zasadniczy warunek wynikający z § 12 cyt. rozporządzenia został spełniony. Niezależnie bowiem od użycia przez prawodawcę rozporządzeniowego spójnika "i", nie można pomijać osłabionej kategoryczności treści normatywnej wynikającej z powyższego przepisu ("powinny być") oraz faktu, że zastosowanie roślinności wysokopiennej zapewnia osiągnięcie celu powyższego unormowania, a więc potencjalnej ochrony przed związanymi z planowaną inwestycją uciążliwościami dla otoczenia. W szczególności izolacja roślinna ma być dodatkowym i pomocniczym sposobem redukcji tego rodzaju uciążliwości (m.in. zapachowych), natomiast sama w sobie nie gwarantuje ona, że tego rodzaju uciążliwości nie powstaną lub nie będą negatywnie oddziaływały na nieruchomości sąsiednie. W związku z powyższym literalna wykładnia powyższej regulacji (wniosek o koniunkcyjnym powiązaniu pojęć roślinności średnio- i wysokopiennej) wymaga modyfikacji przez uwzględnienie przesłanek celowościowo-funkcjonalnych.

Po czwarte, nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia § 23 uchwały Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku w sprawie uwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy C. w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych.

Przewołany przepis § 23 uchwały regulaminowej Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. poz. [...]) nie jest adekwatnym wzorcem kontroli zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, bowiem przepis ten zawarty jest w rozdziale 7 regulaminu zatytułowanym "Wymagania odnośnie utrzymania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej". Po drugie, zgodnie z § 22 ust. 1 rozdział 7 regulaminu odnosi się do warunków utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Po trzecie, przepis § 23 cyt. regulaminu odnosi się do warunków prowadzenia hodowli zwierząt gospodarskich, a nie do warunków sytuowania, zabezpieczenia lub utrzymywania budowli rolniczych w postaci silosów na kiszonkę.

W związku z powyższymi uwagami również zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt. 2 u.p.b., art. 138 § 1, art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. podlegają oddaleniu jako bezzasadne.

Mając na względzie wyniki pełnej kontroli legalności rozstrzygnięcia sprawy, której dotyczy skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.