Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 267/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej GIOŚ), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez C. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] ul. [...] [...], [...] S. (dalej strona, skarżący), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2019 r., znak [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 58 500 zł. za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia - utrzymał ww decyzję w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w okresie od dnia 4 do dnia 19 października 2018 r. przeprowadził interwencyjną kontrolę na działce o nr [...], arkusz [...]. obręb C., gdzie C. K.prowadzący ww działalność gospodarczą przetwarzał odpady mas ziemnych (odpad o kodzie 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) bez posiadania odpowiedniego zezwolenia. Podczas oględzin w dniu 4 października 2018 r. ustalono, że kontrolowany w maju 2018 r. nawiózł na teren ww działki, stanowiącej własność A. P. odpady mas ziemnych pochodzących z prowadzonych przez kontrolowanego prac ziemnych na terenie [...]. Zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego, w sprawie nawożenia mas ziemnych strona zawarła z właścicielem ww nieruchomości umowę ustną. Odpady mas ziemnych zostały rozplantowane na powierzchni działki, przy granicy z działką o nr ewid. [...], będącą własnością K. S.. Podczas oględzin dokonano pomiarów zgromadzonych mas ziemnych i określono, że bryła odpadów ma długość 130 m, szerokość 3 m i wysokość 1,5 m. W toku kontroli skarżący ponadto poinformował, że jest zainteresowany zakupem ww działki i uzyskaniem zezwolenia na przetwarzanie na niej odpadów mas ziemnych. Okazał także decyzję Wójta Gminy C. o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], ustalającą zmianę ukształtowania powierzchni na terenie działki o nr ewid. [...] poprzez wyrównanie terenu z wykorzystaniem istniejących mas ziemnych z możliwością realizacji inwestycji bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi o nr ewid. [...] i [...].

Ostatecznie, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznając, iż doszło do naruszenia art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 2019 r. o odpadach, polegającego na przetwarzaniu odpadów bez wymaganego zezwolenia, ww decyzją z dnia [...] maja 2019 r wymierzył C. K. prowadzącemu wskazaną wyżej działalność gospodarczą administracyjną karę pieniężną w wysokości 58 500 zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z dnia 13 czerwca 2019 r. strona złożyła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska odwołanie.

Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu materiału dowodowego podzielił stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji. Potwierdził, iż powyższe działania kontrolowanego prowadzone były bez wymaganego zezwolenia, naruszenie te zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...], podpisanym przez kontrolującego i kontrolowanego w dniu [...] października 2018 r. Strona podpisując powyższy dokument, potwierdziła tym samym treści w nim zawarte. Mając na uwadze treść art. 76 § 1 k.p.a. organ odwoławczy ww protokół kontroli uznał za dowód stwierdzonych naruszeń.

W ocenie GIOŚ postępowanie organu I instancji prowadzone było zgodnie z przepisami prawa, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy. Podnoszona zaś przez stronę okoliczność, iż rozmieszczenie odpadów gleby i ziemi odbyło się za ustną zgodą właściciela działki, w okolicznościach niniejszej sprawy, pozostaje bez znaczenia z uwagi na przepis art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z jego brzmieniem, ww ustawy nie stosuje się do "niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty". Zatem z uwagi, iż masy ziemne wydobyte z terenu innego niż ten, na którym zostały wykorzystane (nawiezione na teren działki o nr [...]), są one odpadem, który należy zagospodarować zgodnie z przepisami ustawy o odpadach. Proces rozmieszczenia nawiezionych mas ziemnych na gruncie już istniejącym traktowany jest jako odzysk opadów, co spełnia definicję przetwarzania zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach. W tych okolicznościach zatem, kara grzywny wymierzona w powyższej wysokości była w pełni uzasadniona albowiem działalność prowadzona przez stronę, polegająca na nawiezieniu i rozmieszczeniu mas ziemnych pochodzących z prac budowlanych prowadzonych przez kontrolowanego, obligowała go do uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem C. K., prowadzący ww działalność gospodarczą, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do tut. Sądu skargę zarzucając naruszenie:

- art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach poprzez utrzymanie w mocy decyzji WIOŚ z dnia 31 maja 2019 r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną, a tym samym błędne uznanie, że skarżący przetwarzał odpady bez wymaganego zezwolenia podczas gdy odpad o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) został przyjęty do utwardzania powierzchni przez osobę fizyczną na warunkach określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r. poz.93);

- art. 194 ust. 6 ww ustawy w zw. z załącznikiem nr 6 do ustawy o odpadach poprzez utrzymanie w mocy decyzji WIOŚ w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nakładającej karę pieniężną na skarżącego, mimo nieprawidłowego wyliczenia objętości bryły zgromadzonych odpadów, ti. zaliczenie do bryły odpadów także części kruszywa naturalnego piaskowo-żwirowego, które zostało nawiezione do utwardzania powierzchni ziemi z obszaru górniczego o nazwie [...] I, działającego na mocy decyzji Starosty Powiatowego w [...];

- art. 194 ust. 4 uo w zw. z art. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji WIOŚ z dnia [...] maja 2019 r., mimo że zastosowany przepis wszedł w życie dopiero z dniem 5 września 2018 r., a zatem kilka miesięcy po nawiezieniu mas ziemnych na teren ww działki; zastosowanie powyższego przepisu do zdarzenia, które miało miejsce przed jego wejściem w życie, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady "niedziałania prawa wstecz", wynikającej z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zebrania całości materiału dowodowego, co w oczywisty sposób doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, a tym samym pominięcie kluczowych faktów, których nieuwzględnienie doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem prawa;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez istotne braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym, w tym niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a które stanowiły podstawę do wymierzenia ww kary pieniężnej.

Podnosząc wskazane powyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi C. K. min. wskazał, iż od 1987 r. prowadzi wskazaną działalność gospodarczą, która w głównej mierze polega na transporcie drogowym towarów (PKD 49.41.2). Posiada również zezwolenie na transport odpadów, które zostało udzielone na mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak [....], sprostowanej postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 roku. Niezależnie, na podstawie udzielonej koncesji - decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...]) - prowadzi działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złoża kruszywa naturalnego "[...]", w postaci kruszywa naturalnego piaskowo-żwirowego. Skarżący wyjaśnił, iż przedmiotowe masy ziemi, przekazane A. P. na podstawie ustnej umowy, miały służyć utwardzeniu i wyrównaniu powierzchni gruntu. W pierwszej kolejności na teren gruntu został nawieziony piasek i żwir pochodzący z kruszywa naturalnego, wydobywanego przez skarżącego ze złoża [...] a następnie odpad o kodzie 17 05 04. Powołując się na rozporządzenie MŚ z 2015 roku skarżący wskazał, iż dopuszczalne jest m.in. wykorzystanie odpadów o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) do utwardzania powierzchni ziemi, przy dopuszczalnej maksymalnej ilości odpadów do przyjęcia o ww kodzie - 0,2 Mg na m2 utwardzonej powierzchni w ciągu roku. Mając powyższe na uwadze, pomimo iż, jak podniósł, faktycznie w maju 2018 r. nawiózł na działkę o nr [...] odpad o powyższym kodzie, to jednak odbywało się to w zgodzie z ww rozporządzeniem. Przyjmującym odpady była bowiem osoba fizyczna (A. P.), nawożenie odpadów odbyło się w celu nawożenia i utwardzania na ww. działce powierzchni ziemi, zaś ilość nawiezionej ziemi mieściła się w limicie dopuszczonym na mocy ww rozporządzenia. Jednocześnie skarżący podniósł, iż ani przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, ani ustalenia pokontrolne nie pozwalają w sposób nie budzący wątpliwości ustalić czy C. K. faktycznie naruszył wytyczne wynikające z Rozporządzenia MŚ z 2015r.

W niniejszej sprawie doszło także do naruszenia przepisu art. art, 194 ust. 6 ww ustawy w zw. z ww do niej załącznikiem nr 6. W protokole kontroli z dnia 19 października 2018 r. kontrolowany choć faktycznie potwierdził nawożenie ziemi na ww działkę to jednak organ dokonując pomiarów objętości nawożonych mas ziemnych wziął pod uwagę całość nawożonych mas ziemnych, mimo że znaczną jej część stanowiło kruszywo naturalne piaskowo-żwirowe, które zostało nawiezione do utwardzania powierzchni ziemi z obszaru górniczego o nazwie [...], ustanowionego decyzją Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...]), który to obszar jest eksploatowany przez skarżącego. Tym samym organ błędnie przyjął iż całość nawiezionej masy ziemnej stanowił odpad o kodzie 17 05 04. W rezultacie nałożona kara została naliczona od całości mas ziemnych, a nie od tej części, która faktycznie stanowiła odpad w rozumieniu ustawy o odpadach.

Niezależnie, w ocenie skarżącego, istnieje istotna wątpliwość co do możliwości nałożenia przedmiotowej sankcji, w przypadku gdy przepisy nakładające administracyjną karę pieniężną weszły w życie już po wystąpieniu wskazanego zdarzenia. Zatem nawet gdyby uznać, iż faktycznie skarżący przekroczył dopuszczalny limit ilości odpadów wykorzystywanych do utwardzenia powierzchni ziemi, to wątpliwym jest zastosowanie sankcji na podstawie przepisu, który nie obowiązywał w dniu rozplantowania odpadów oraz kruszywa w postaci żwiru i piasku. Zasada lex retro non agit jest adresowana przede wszystkim do ustawodawcy i zakazuje mu stanowić norm prawnych, które miałyby być stosowane do zdarzeń, sytuacji, które miały miejsce i zostały zakończone przed wejściem w życie tych norm. W rozpatrywanym przypadku organy zastosowały art. 194 ust, 4 ustawy o odpadach, obowiązującego od dnia 5 września 2019 r., do zdarzenia uprzedniego mającego miejsce w maju lub w czerwcu 2018 r. zaistniałego zatem przed wejściem w życie tego przepisu. W przypadku gdyby przeprowadzenie kontroli miało miejsce bezpośrednio po tym zdarzeniu, tj. np. w maju 2018 r., mogłoby dojść do zupełnie innego zakończenia przedmiotowej sprawy i wymierzenia skarżącemu kary w o wiele niższej wysokości.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zdaniem Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w całości aprobuje poczynione przez organy obu instancji ustalenia faktyczne jak i dokonaną przez organy ocenę prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu pod względem legalności była decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji - [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia z dnia [...] maja 2019 r., znak [...], wymierzająca skarżącemu karę pieniężną w wysokości 58 500 zł. za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Podstawą do działania Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w zakresie wymierzenia powyższej kary jest art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach, o treści obowiązującej w dacie rozstrzygania, zgodnie z którym administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 cyt. ustawy (wskazującym na właściwość organów w sprawach zezwoleń na zbieranie lub na przetwarzanie odpadów). Kara wynosi nie mniej niż 10 000 zł. i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Strona takiego, stosownego zezwolenia nie posiadała choć działalność prowadzona przez skarżącego, polegająca na nawiezieniu i rozmieszczeniu mas ziemnych pochodzących z prac budowlanych prowadzonych przez kontrolowanego, obligowała ją do jego uzyskania (zezwolenie na przetwarzanie odpadów). Skarżący bowiem, wbrew jego twierdzeniom, nie występuje jako osoba fizyczna lecz jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą i w tych okolicznościach nie ma znaczenia fakt, że przedmiotowe odpady były przyjęte przez osobę fizyczną (inną niż skarżący) w celu utwardzenia powierzchni ziemi. C. K. prowadzący działalność gospodarczą, dokonał przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia, które polegało na rozplantowaniu nawiezionych mas ziemnych i to na stronę, jako przedsiębiorcę, została nałożona administracyjna kara pieniężna. Odnosząc się zatem w tym zakresie do argumentacji skargi Sąd stwierdza, iż wskazane przez skarżącego rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Tym samym, skarżący, jako podmiot gospodarczy, stosowne pozwolenie winien był posiadać.

Także, za organem odwoławczym za nieuzasadnione uznać należy powołanie się przez skarżącego na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i prawa budowlanego. Przedstawione regulacje w żaden sposób ani nie korespondują ani nie wpływają na fakt przetwarzania przez stronę odpadów bez wymaganego prawem zezwolenia. Uzyskanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingu i wyrównaniu terenu, w tym poprzez nawiezienie ziemi m.in. na przedmiotowej działce, nie zmienia bowiem faktu, iż strona dokonała przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Podkreślenia natomiast niewątpliwie wymaga, iż odpowiedzialność, o której mowa w art. 194 ust. 4 cyt. ustawy ma charakter obiektywny. Powyższe oznacza, że w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, że posiadacz odpadów lub transportujący odpady dopuścił się naruszenia polegającego na zbieraniu odpadów lub przetwarzaniu odpadów bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w ww art. 41 ust. 1 cyt. ustawy, nakłada karę pieniężną w ww wysokości określonej przez ustawodawcę (nie mniej niż 10 000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł.). Zgodnie zaś z art. 194 ust. 6 ww ustawy "wysokość kary, o której mowa w ust. 4 oblicza się uwzględniając ilość i właściwości odpadów, w sposób określony w załączniku nr 6 do ustawy", tj. - K = O x S, który został przez organ I instancji uwzględniony. K-oznacza wysokość administracyjnej kary pieniężnej, O-oznacza domyślną objętość bryły zgromadzonych odpadów [m3] obliczoną z uwzględnieniem długości, szerokości i wysokości bryły zgromadzonych odpadów, S zaś oznacza stawkę za 1 [m3] zgromadzonych odpadów, gdzie za odpady obojętne (jak w sprawie niniejszej) spełniające wymagania dotyczące dopuszczenia odpadów obojętnych do składowania na składowisku odpadów obojętnych, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 118, stawka wynosi 100 zł.

Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że ilość zgromadzonych odpadów mas ziemnych stanowi 130 m x 3 m x 1,5 m = 585 m3. Podkreślany przez stronę obojętny charakter odpadów o kodzie 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 został, przy ustalaniu wysokości wymierzonej kary pieniężnej, przez organ uwzględniony poprzez zastosowanie wskazanej wyżej stawki (100 zł/1 m3). Obojętny charakter ww odpadów nie zmienia jednak faktu, iż nawiezione masy ziemi nadal stanowią odpad, a ich przetwarzanie bez zezwolenia zagrożone jest karą. Stąd też finalnie wysokość administracyjnej kary pieniężnej, w ocenie Sądu, została prawidłowo wyliczona i wyniosła K = 585 m3 x 100 zł = 58 500 zł. Jednocześnie podkreślić należy, iż skarżący, wbrew jego zarzutom, na żadnym etapie postępowania administracyjnego, w tym także w trakcie kontroli nie wskazywał na błędne wykonanie pomiarów bryły odpadów. Kontrolujący, zarówno w protokole oględzin z dnia 4 października 2018 r. jak i w protokole kontroli nr [...], wskazali wymiary zgromadzonych mas ziemnych, a strona podpisując ww. dokumenty zgodziła się z ustaleniami w nich zawartymi. Wobec powyższego, wbrew stanowisku zawartemu w skardze, za niezasadny należy uznać zarzut błędnego ustalenia objętości przetworzonych odpadów.

Podkreślenia w tym miejscu także wymaga, iż oszacowana ilość przedmiotowych odpadów - 585 m3 (biorąc pod uwagę przepisy załącznika 6 do ustawy o odpadach) odpowiada od 20 do 24 transportów ciężarówek o ładowności od 20 do 25 Mg. Stwierdzić zatem należy, że skarżący przetworzeniu poddał znaczną ilość odpadów i w tych okolicznościach, dotyczących nawet obojętnych odpadów, nie sposób przyjąć, że szkodliwość czynu była znikoma. Zgodnie z treścią 189f k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna". Powyższy przepis został poddany analizie przez organ odwoławczy, i co istotne, zawiera warunek łączny, tj. oprócz stwierdzenia przez organ faktu, że strona zaprzestała naruszania prawa konieczna jest również ocena, że waga stwierdzonego naruszenia prawa jest znikoma. Dopiero wystąpienie obu przesłanek jednocześnie upoważnia organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. I o ile w niniejszej sprawie strona w istocie zaprzestała naruszania prawa o tyle nie zaszła druga wymieniona przesłanka - znikomego naruszenia prawa. Tym samym niemożliwym było odstąpienie od wymierzenia przedmiotowej administracyjnej kary pieniężnej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu zastosowania przepisów nieobowiązujących w dacie zdarzenia, Sąd za całkowicie zasadne uznaje w tym zakresie stanowisko organów obu instancji. Wskazać należy, iż ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1592) wprowadziła w dotychczas obowiązującej ustawie o odpadach (obowiązującej w dacie zdarzenia) zmiany, przy czym przedmiotową nowelizacją ustawodawca zachował dotychczasowy krąg nieuprawnionych czynności podlegających administracyjnej karze pieniężnej, w tym też objętej niniejszym postępowaniem. Przepisy tej ustawy nie zawierają norm intertemporalnych, co oznacza stosowanie przepisów obowiązujących w dniu orzekania przez organ. Stosowanie sankcji administracyjnych, powinno bowiem następować zgodnie z tak zwaną zasadą aktualności, wyrażoną między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 143/16 (dostępny na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie NSA podkreśla się, że wymieniona wyżej zasada aktualności wywodzona jest z zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, stanowiącej zresztą powtórzenie konstytucyjnej zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, jak również nawiązuje do zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Powyższe zatem, wbrew stanowisku skarżącego, obligowało organ do stosowania normy prawnej obowiązującej w dacie rozstrzygania przez organy.

W tym kontekście także za niezasadny uznać należy uznać zarzut dotyczący błędnego zastosowania przez organ I instancji, a za nim również przez organ odwoławczy, przepisu sankcyjnego, tj, art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach, z uwagi na niezastosowanie przez organy przepisu dla strony względniejszego (wcześniej obowiązującego). Zgodnie z art. 189c k.p.a. "Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony". W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, iż przepis art. 194 ust. 4 ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 września 2018 r., przewidujący najniższy wymiar kary na poziomie 1 000 zł., był względniejszy w stosunku do ustawy o odpadach w brzmieniu po dniu 5 września 2018 r. (nowa ustawa). Trzeba mieć w tym względzie na uwadze, iż wymierzona kara została wyliczona w oparciu o ww załącznik nr 6 do ustawy o czym stanowi powołana wyżej norma prawna - art. 194 ust. 6 cyt. ustawy. A także niezależnie, w ocenie Sądu, sam fakt podniesienia przez ustawodawcę dolnego limitu kary pieniężnej za delikt administracyjny, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie może automatycznie stanowić, że przepis sankcyjny ustawy sprzed nowelizacji jest względniejszy dla strony. Tym bardziej, iż w nowej regulacji nadal ma miejsce zastosowanie miarkowanie kary grzywny (od 10000 zł. do 1 000000 zł.). Ostatecznie orzeczona kara została wyliczona w oparciu o powyższy wzór z uwzględnieniem faktu nieszkodliwości odpadów dla środowiska jak również mieści w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione zarzuty w skardze jako niezasadne nie mogły odnieść zamierzonego skutku, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie naruszają bowiem ww. przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organy obu instancji przepisów procesowych.

Sąd także stwierdza, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ogólnie sformułowany zarzut podnoszący, że ocena stanu faktycznego sprawy nie została prawidłowo dokonana, uznać należy, mając na uwadze nie poparcie tych twierdzeń dowodami, jedynie za polemikę skarżącego z ustaleniami organu. W postępowaniu administracyjnym organy administracyjne mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) co w ocenie Sądu w sposób prawidłowy uczyniły. Swoje stanowisko w sposób czytelny, zrozumiały i w pełni wyraźny przedstawiły w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć, tym samym nie uchybiły przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji wyjaśniły i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, w zakresie niezbędnym dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a także przytoczyły i zastosowały odpowiednie przepisy prawa. To, że skarżący nie zgadza się z podważanymi decyzjami, co jest oczywiście dla Sądu zrozumiałe, nie oznacza tym samym, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa. W ocenie Sadu bezpodstawne są zatem zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska podobnie jak i w decyzji organu odwoławczego, opisano szczegółowo przebieg postępowania dowodowego, omówione zostały zgromadzone ww sprawie dowody oraz zaznaczono, że wszystkie dowody uznane zostały za wiarygodne.

Dlatego też mając powyższe na uwadze, Sąd wniesioną skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.