Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2191/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Y. [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1479/13 w sprawie ze skargi Y. [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 28 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 kwietnia 2008 r. do 31 marca 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Y. [...] sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 2191/14

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Y [...] z siedzibą w R. (obecnie:

w likwidacji) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 31 marca 2009 r.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 25 marca 2013 r. określił zobowiązanie skarżącej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 1 kwietnia 2008 r. do dnia 31 marca 2009 r. w kwocie 253.940 zł, stwierdzając zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 3.405.754,59 zł, wynikające z wykazania tych kosztów na podstawie 125 faktur zakupu złomu, nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 28 października 2013 r. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy. Odnosząc się do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wskazał, że samochody o numerach rejestracyjnych, figurujących w dokumentacji skarżącej Spółki, nie mogły przewieźć nabytej ilości złomu, pracownicy skarżącej nie potwierdzili nabycia złomu od wystawców faktur, a skarżąca – za wyjątkiem jednego przypadku - występowała do urzędów skarbowych z zapytaniami o wiarygodność kontrahentów bądź już po przyjęciu od nich znacznej liczby faktur, bądź z zapytaniami takimi w ogóle nie występowała. Tymczasem działalność tych kontrahentów polegała jedynie na wystawianiu faktur sprzedaży złomu, bez dysponowania towarem opisanym w tych fakturach. Skarżącej dano możliwość zastąpienia faktur innymi środkami dowodowymi, niemniej przesłane po upływie roku dokumenty obrazujące gospodarkę magazynową skarżącej również okazały się nierzetelne, zawierając nieprawdziwe numery rejestracyjne samochodów przywożących złom, a także dokumentując wypłaty gotówkowe przy braku wystarczających środków w kasie. Powoduje to, że złom nabyty przez skarżącą w istocie pochodził z nieustalonego źródła, a posłużenie się nierzetelnymi fakturami do udokumentowania kosztów uzyskania przychodów spowodowało uznanie ksiąg podatkowych Spółki za nierzetelne w tym zakresie i ustalenie podstawy opodatkowania z pominięciem kosztów udokumentowanych nierzetelnymi fakturami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.) przez zakwestionowanie autentyczności nabycia złomu i odmowę prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków na jego nabycie, gdy dowody zebrane w sprawie przeczą tezom stawianym przez organy podatkowe, a ponadto naruszenie art. 120, art. 121, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 192 i art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) przez dokonanie ustaleń w zakresie obiegu złomu w oparciu o okoliczności związane z innymi podmiotami, niepowiązanymi ze Spółką lub jej prezesem, wybiórcze traktowanie zeznań świadków, naruszenie swobodnej oceny dowodów przez zakwestionowanie potwierdzonych dowodami rzeczywistych transakcji i wybranie materiału dowodowego tworzącego fabułę opartą na przypuszczeniach i domysłach, akceptację rozbieżności w zeznaniach świadków, wadliwe prowadzenie postępowania kontrolnego, włączenie do materiału dowodowego pisemnych wyjaśnień świadków zamiast ich przesłuchania, a także dokumentów, zgromadzonych w innych postępowaniach, odmowę przeprowadzenia dodatkowych dowodów, błędną ocenę materiału dowodowego oraz błędne uznanie ksiąg skarżącej za nierzetelne.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że przyznaje rację organom podatkowym co do tego, iż zapisy dokonywane w księgach skarżącej były w części nierzetelne, gdyż nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. Wykazano bowiem, że podmioty wystawiające zakwestionowane faktury nie mogły skarżącej sprzedać złomu, a brak udokumentowania wydatków fakturami nie został zastąpiony innymi środkami dowodowymi. W szczególności kontrahenci skarżącej albo w ogóle nie posiadali wymaganego przez ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) zezwolenia na handel złomem, albo w rzeczywistości nie prowadzili formalnie zarejestrowanych firm i nie mogli dostarczyć złomu w ilości wynikającej z przedstawionych przez skarżącą faktur, względnie trudnili się wyłącznie wystawianiem i wprowadzaniem do obrotu faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; samochody, które wskazywano jako środki transportu, służące do przewozy złomu, albo w ogóle nie nadawały się do tego celu, albo nie mogły przewieźć ilości złomu, wynikającej z faktur. Wykorzystanie dowodów zgromadzonych w innych postępowaniach oraz odmowa ponownego ich przeprowadzenia znajduje oparcie w art. 181 O.p., a ocena ich mocy dowodowej – w art. 191 O.p.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie:

I. art. 3 P.p.s.a. przez brak kontroli rozstrzygnięcia organu odwoławczego;

II. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak uzasadnienia wyroku, w szczególności brak wskazania przyczyn rozstrzygnięcia;

III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 192 i art. 193 O.p. oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 4, poz. 214, dalej: u.k.s.) przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, w której organ odwoławczy:

- dokonał ustaleń w zakresie obiegu złomu w oparciu o okoliczności związane z innymi podmiotami, które to podmioty nie są w żaden sposób powiązane gospodarczo, kapitałowo i rodzinnie tak ze Spółką, jak i z jej prezesem,

- wybiórczo potraktował zeznania świadków i naruszył swobodną ocenę dowodów, kwestionując niepodważalne, potwierdzone dowodami, fakty, w postaci rzeczywistych transakcji, które faktycznie miały miejsce, wybiórczo i dowolnie wybierając materiał dowodowy do wskazania i przytoczenia w uzasadnieniu decyzji, czym stworzono wrażenie pewnej fabuły, opartej na przypuszczeniach i domysłach,

- zaakceptował rozbieżności w zeznaniach świadków, nie robiąc przy tym niczego, aby te rozbieżności wyjaśnić,

- zaakceptował sytuację, w której postępowanie dowodowe, prowadzone przez organ pierwszej instancji w ramach postępowania kontrolnego, dotknięte było licznymi błędami,

- zaakceptował sytuację, w której do zebranego materiału dowodowego włączono wyjaśnienia świadków składane na piśmie, z pominięciem obowiązku przesłuchania tych osób w charakterze świadków i powiadomienia o tym strony celem umożliwienia jej wzięcia udziału w przesłuchaniach,

- zaakceptował sytuację polegającą na kilkakrotnym włączeniu do materiału dowodowego w toczącym się postępowaniu wybiórczo zgromadzonych materiałów, w tym protokołów kontroli oraz protokołów przesłuchań świadków, zgromadzonych w innych postępowaniach, przy przeprowadzeniu których podatnik nie uczestniczył,

- zaakceptował wielokrotną, nieuprawnioną odmowę "uwzględnienia przeprowadzenia dodatkowych wniosków dowodowych", które miały na celu wyjaśnienie wątpliwości w kwestiach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zaprzeczających ustaleniom organów podatkowych, co czyni zebrany materiał dowodowy niekompletnym,

- dokonał sprzecznej z zasadami prawdy obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego, selektywnie oceniając ten materiał, co przerodziło się w ocenę dowolną oraz przez brak wnikliwej oceny materiału dowodowego,

- zaniechał przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, jako dowodów mających istotne znaczenie w sprawie,

- zaakceptował włączanie do materiału dowodowego w sprawie protokołów z przesłuchania świadków, dokonanych w innych postępowaniach, bez ponownego ich przesłuchania,

- zaakceptował sytuację, w której prowadzenie księgi uznaje się za nierzetelne;

IV. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm., dalej: P.u.s.a.) przez brak kontroli decyzji w zakresie przestrzegania przez organ odwoławczy, a uprzednio przez organ pierwszej instancji, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 192 i art. 193 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s.;

V. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię i odmowę skarżącej prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie złomu w związku z rzekomym zakwestionowaniem autentyczności nabycia złomu od sześciu podmiotów.

W piśmie procesowym, wniesionym po terminie przewidzianym na wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Podczas rozprawy kasacyjnej przedstawiciel skarżącej zaakcentował, że skarżąca padła ofiarą oszustwa, wynikającego z wystawienia nierzetelnych faktur przez jej kontrahentów i ponosi tego negatywne konsekwencje podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odniesienie się do tego ostatniego zarzutu wymaga skonfrontowania twierdzenia, stanowiącego jego osnowę, z okolicznościami faktycznymi sprawy, z czym wiąże się także ocena zasadności grupy zarzutów, opartych na twierdzeniu o niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wadliwości postępowania dowodowego organów podatkowych oraz wyprowadzonych przez nie konkluzji.

W związku z powyższym należy zauważyć, że prawidłowość poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych odnośnie posłużenia się przez skarżącą Spółkę fakturami dokumentującymi zakupy złomu, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, Naczelny Sąd Administracyjny już zbadał, orzekając w przedmiocie rozliczeń skarżącej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2008 i pierwszy kwartał roku 2009 wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt I FSK 203/15. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował ustalenia, że skarżąca udokumentowała wydatki na nabycie złomu fakturami wystawionymi przez podmioty, które w rzeczywistości złomu skarżącej nie sprzedały, gdyż albo w ogóle nie prowadziły działalności gospodarczej w tym zakresie, trudniąc się tylko wprowadzaniem nierzetelnych faktur do obrotu gospodarczego, albo nie mogły sprzedać złomu w ilościach opisanych w fakturach, gdyż nie dysponowały odpowiednim zapleczem magazynowym, transportowym i personalnym. W szczególności: M. R., prowadzący działalność pod firmą S. [...], nie miał zezwolenia na handel złomem, dysponował tylko samochodem osobowym, nie zatrudniał pracowników; J. S. (firma J. [..] ) nie miał zezwolenia na handel złomem, był współwłaścicielem samochodu osobowego, w miejscu wskazanym jako siedziba firmy nie stwierdzono przejawów prowadzenia działalności; Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością P. w istocie nie prowadziła żadnej działalności, nie dysponowała żadnym samochodem, a jej siedzibą było mieszkanie prezesa, który utrzymywał się z renty rehabilitacyjnej; W. W. (firma W.[..]) nie miał zezwolenia na obrót złomem, nie posiadał środków transportu i w rzeczywistości nie prowadził działalności gospodarczej; M. B., prowadzący działalność pod firmą B. [...], wprawdzie handlował złomem, ale nie posiadał środków transportu, nie miał rachunku bankowego, a złom kupował i sprzedawał za gotówkę, nie mógł więc w krótkim czasie dostarczyć złomu o wartości przekraczającej 0,5 mln zł; K. A. (firma K.) przyznał podczas przesłuchania, że nie prowadził działalności gospodarczej, a jego aktywność ograniczała się do wprowadzania do obrotu gospodarczego fikcyjnych faktur. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że skarżąca nie weryfikowała w sposób wystarczający wiarygodności kontrahentów, bowiem niewystarczające było poprzestanie na zbadaniu dokumentów rejestracyjnych, z pominięciem najważniejszej kwestii w handlu złomem, to jest posiadania stosownego zezwolenia na obrót odpadami, co świadczy o niezachowaniu należytej staranności kupieckiej.

Ponieważ powyższe ustalenia zaaprobowano w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, na mocy art. 170 P.p.s.a. związany jest nimi także Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający obecnie sprawę, której przedmiotem jest podatek dochodowy od osób prawnych. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnie rozpoznającym sprawę zauważa, że skarżąca – za wyjątkiem jednego przypadku – albo w ogóle nie występowała do urzędów skarbowych z zapytaniami o wiarygodność kontrahentów, bądź też z zapytaniami takimi występowała już po przyjęciu od nich znacznej liczby faktur. Zastrzeżenia wzbudziła także prawidłowość sporządzonej przez skarżącą dokumentacji nabycia złomu, w tym dokumentacji magazynowej, skoro dowody dokumentujące przyjęcie poszczególnych partii złomu do magazynu albo wprost stwierdzają nieprawdę – gdyż zawierają numery rejestracyjne samochodów, które miały przywozić złom, a czemu zaprzeczyli ich właściciele, względnie wielkość dostawy złomu, przypisana do konkretnego środka transportu, istotnie przewyższa jego ładowność, lub też dokumentują dokonanie wypłat gotówkowych za zakupiony złom, w sytuacji, gdy z innych dokumentów (kasowych) wynika, że w kasie skarżącej nie było ku temu wystarczających środków. Nadto dokumenty przedstawione przez skarżącą zawierały dyskwalifikujące je nieścisłości w postaci innych dat zakupu i innych dat przyjęcia do magazynu określonej partii towaru, przyporządkowania określonego samochodu do dostaw różnych dostawców w tym samym czasie, sprzeczności między numerami rejestracyjnymi samochodów dostawczych, odnotowanymi w fakturze i na dowodzie magazynowym; wreszcie, wiele z tych dokumentów było wypełnionych tylko częściowo lub niepodpisanych.

Odnosząc się więc do kwestii, czy skarżąca padła ofiarą oszustwa, należy podkreślić, że ocena taka wymaga odniesienia się do spełnienia przez skarżącą wypracowanych w praktyce kupieckiej standardów staranności w doborze partnerów handlowych. Ponieważ skarżąca staranności takiej nie dochowała, bezprzedmiotowe byłoby ewentualne rozważanie zagadnienia obiektywnej niesprawiedliwości dotykających ją negatywnych konsekwencji prawnopodatkowych. Skoro bowiem skarżąca nie tylko nie przeprowadziła należytej weryfikacji podmiotów wystawiających zakwestionowane faktury, ale również nie potrafiła wykazać prawdziwości swoich twierdzeń co do wielkości i kosztu nabycia złomu dokumentami wytworzonymi przez siebie, na oszukańcze praktyki kontrahentów skutecznie powołać się nie może.

Uznanie prawidłowości poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych przesądza także o tym, że bezskuteczne są wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, kwestionujące poprawność przyjętej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego, jako podstawę kasacyjną wskazujące art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 192 i art. 193 O.p. oraz art. 31 ust. 1 u.k.s. W tej sytuacji nie mogą się więc ostać zarzuty, że obieg złomu odtworzono w oparciu o okoliczności związane z innymi podmiotami, wybiórczo potraktowano zgromadzony materiał dowodowy i oceniono go z przekroczeniem zasady swobodnej oceny oraz w sposób sprzeczny z zasadami prawdy obiektywnej, zaakceptowano rozbieżności w zeznaniach świadków, do materiału dowodowego włączono wyjaśnienia świadków składane na piśmie, bez umożliwienia uczestniczenia w przesłuchaniach przedstawicielom skarżącej, a także włączono materiały zgromadzone w innych postępowaniach i odmówiono przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą. Zarzuty te zostały bowiem również postawione w skardze kasacyjnej wniesionej w sprawie, której przedmiotem był podatek od towarów i usług za okresy rozliczeniowe tożsame z okresem badanego roku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym również ocenione w przytoczonym już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r. (I FPS 203/15).

Oczywiście niezasadne są zarzuty naruszenia art. 3 P.p.s.a. przez brak kontroli rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak uzasadnienia wyroku, w szczególności brak wskazania przyczyn rozstrzygnięcia.

Zarzut naruszenia art. 3 P.p.s.a. postawiony jest w sposób uniemożliwiający ocenę jego zasadności. Art. 3 P.p.s.a. dzieli się bowiem na trzy paragrafy, z których drugi dzieli się na dziesięć mniejszych jednostek redakcyjnych. Wyrażona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej oraz wyrażony w art. 176 § 1 P.p.s.a. obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych przez wnoszącego skargę kasacyjną, wykluczają możliwość jakiegokolwiek uzupełniania lub konkretyzowania zarzutów i podstaw kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skoro zatem sporządzający skargę kasacyjną nie wskazał, który konkretnie przepis, zawarty w art. 3 P.p.s.a., stanowi podstawę kasacyjną, precyzować tego nie może także Naczelny Sąd Administracyjny. W rezultacie zarzut postawiony w ten sposób uchyla się od zbadania. Jedynie na marginesie można zauważyć, że twierdzenie o braku kontroli rozstrzygnięcia organu odwoławczego stoi w oczywistej sprzeczności z treścią zaskarżonego wyroku a także pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej, zawierającymi argumenty na korzyść tezy o wadliwej kontroli sądowej rozstrzygnięcia administracyjnego, a nie braku takiej kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć art. 174 pkt 2 P.p.s.a., bowiem przepis ten adresowany jest nie do sądu administracyjnego, ale do stron postępowania sądowoadministracyjnego, które wnoszą środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, precyzując jedną z podstaw kasacyjnych. Ponadto oczywiście nieprawdziwe jest twierdzenie o braku uzasadnienia wyroku, względnie o tym, że w uzasadnieniu tym nie wskazano przyczyn rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy kwestii tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi poświęcił osiem stron uzasadnienia, a odtworzenie przesłanek podjętego rozstrzygnięcia nie nastręcza trudności.

Błędny jest także zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. przez brak kontroli decyzji w zakresie przestrzegania przez organ odwoławczy, a uprzednio przez organ pierwszej instancji, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 192 i art. 193 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s. Wbrew założeniu, leżącemu u podstaw tego zarzutu, Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził kontrolę przestrzegania przez organy podatkowe przepisów wymienionych w zarzucie; świadczy o tym treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Okoliczność, że wynik tej kontroli nie odpowiadał oczekiwaniom skarżącej, nie upoważnia do czynienia zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., które to przepisy zawierają normy o charakterze ustrojowo-kompetencyjnym i naruszone mogłyby być wtedy, gdyby sąd administracyjny odmówił przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej, albo kontrolę tę przeprowadził z zastosowaniem innego kryterium, niż zgodność z prawem.

Wreszcie, za chybiony i w istocie wtórny należy uznać zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię i odmowę skarżącej prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie złomu w związku z rzekomym zakwestionowaniem autentyczności nabycia złomu od sześciu podmiotów. Przyczyną odmowy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów skarżącej wydatków na nabycie złomu było ich udokumentowanie fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ich nierzetelność nie miała charakteru hipotetycznego (rzekomego), ale opierała się na niepodważalnych ustaleniach, a skarżąca nie potrafiła wykazać innymi środkami dowodowymi, że wydatki te rzeczywiście poniosła. Uwzględnienie tych okoliczności miało więc oparcie w przesłankach racjonalnych i wykazanych przez organy podatkowe.

Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ponieważ żaden z zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej, nie okazał się uzasadniony, skarga ta, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.