Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1192/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 669/17 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 7 marca 2018 r. (sygn. akt III SA/Łd 669/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA), działając na podstawie art. 179a i art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: Dyrektor IAS), uchylając wyrok WSA z 29 września 2017 r. (sygn. akt III SA/Łd 669/17) i oddalając skargę A. Z. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora IAS z [...] maja 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Ponadto WSA zasądził od skarżącej na rzecz Dyrektora IAS 2160 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] grudnia 2012 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: ugh) w lokalu gastronomicznym "[...]" w [...], należącym do skarżącej i niebędącym kasynem gry. W wyniku kontroli stwierdzono eksploatowanie we wskazanym lokalu dwóch urządzeń o nazwach [...] i [...]. Funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment, w wyniku którego ustalili, że gry na wspomnianych urządzeniach mają charakter losowy i komercyjny. W takcie kontroli okazano funkcjonariuszom umowę najmu z 1 grudnia 2012 r. zawartą przez skarżącą (jako wynajmującym) a [...] (jako najemcą), na podstawie której skarżąca wynajęła najemcy 2 m² powierzchni lokalu w celu wstawienia urządzeń rozrywkowych w zamian za czynsz w wysokości 200 zł.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w Łodzi wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na dwóch automatach poza kasynem gry.

Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji.

Decyzją z [...] maja 2017 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Stwierdził, że podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, jest zaistnienie w sposób łączny następujących przesłanek: 1) ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach, 2) ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier, 3) ustalenie, że gry na automatach były urządzane poza kasynem gry. Na podstawie wyników eksperymentu przeprowadzonego w trakcie kontroli (opisanego w protokole kontroli) oraz opinii biegłego sądowego sporządzonej w postępowaniu karnym skarbowym, Dyrektor IAS uznał, że na skontrolowanych urządzeniach urządzano gry, które kwalifikowały się jako gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 ugh. Zdaniem Dyrektora IAS, skarżąca była podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, ponieważ jako wynajmująca podejmowała szereg czynności, które wykraczały poza zwykłe i typowe obowiązki wynajmującego i pozostawały w ścisłym związku z działalnością gospodarczą najemcy. Obowiązkiem skarżącej było bowiem m.in. zapewnienie swobodnego dostępu do urządzeń w godzinach otwarcia lokalu, a jej pracownik włączał i wyłączał urządzenia oraz wzywał serwisanta w przypadku awarii urządzeń.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję Dyrektora IC. W toku postępowania sądowego zarzuciła m.in. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh przez błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry".

Wyrokiem z 29 września 2017 r. WSA uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję Dyrektora IAS. WSA stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 89 ugh w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017 r., czyli w wersji nieobowiązującej już w dacie orzekania, bez wskazania motywów takiego działania. WSA zwrócił uwagę, że od 1 kwietnia 2017 r. art. 89 ugh został zmieniony na mocy ustawy z 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 88), która nie zawiera przepisów intertemporalnych. Zdaniem WSA, obowiązkiem organu było wyjaśnienie jakie przepisy i dlaczego powinny znaleźć zastosowanie do oceny zachowania skarżącej. Brak takich rozważań organu skutkował uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Dyrektor IAS złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA z 29 września 2017 r., wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA (ewentualnie i uchylenie wyroku i oddalenie skargi) oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Dyrektor IAS zarzucił wyrokowi naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 153 ppsa w zw. z art. 208 ust. 1 pkt 2a i art. 222 ustawy z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) w zw. z art. 8 i art. 91 ugh przez przyjęcie, że postępowanie w zakresie wymierzenia kary administracyjnej na podstawie przepisów ugh nie jest postępowaniem podatkowym, lecz postępowaniem administracyjnym i że powołany przepis dotyczy możliwości dalszego prowadzenia postępowania w oparciu o dotychczasowe przepisy procesowe, podczas gdy organ odwoławczy prawidłowo zastosował w sprawie art. 208 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy, a ustawodawca nie ograniczył w tym przepisie stosowania dotychczasowych przepisów do przepisów procesowych (...);

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 i 6 ustawy 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: Op) w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ugh w wersji obowiązującej do 31 marca 2017 r. i od 1 kwietnia 2017 r. przez przyjęcie, że organ odwoławczy stosując w stanie faktycznym sprawy art. 89 ugh w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017 r. szczegółowo nie uzasadnił wyboru podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w związku ze zmianą brzmienia tego przepisu od 1 kwietnia 2017 r. i że brak szczegółowego uzasadnienia decyzji w tym zakresie wykluczał możliwość kontroli legalności rozstrzygnięcia, podczas gdy organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego I instancji wyraził swoje stanowisko co do zastosowania prawa materialnego z daty zdarzenia, które było przedmiotem oceny organu (...),

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op przez przyjęcie, że brak analizy art. 89 ugh w wersji obowiązującej od 1 kwietnia 2017 r. i brak ustalenia, czy zachowanie skarżącej jest nadal deliktem administracyjnym spenalizowanym w nowym przepisie miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przesądzenie, że skarżąca zarówno w dotychczasowym, jak i obowiązującym od 1 kwietnia 2017 r. stanie prawnym była urządzającą gry hazardowe i jej działanie stanowiło delikt (...);

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Op przez przyjęcie, że uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji, zawierające podstawę prawną rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie, nie spełnia przesłanek uzasadnienia decyzji (...);

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 ppsa przez uchylenie zaskarżonej decyzji w celu rozważenia jakie przepisy i dlaczego należy zastosować do ustalonego w sprawie stanu faktycznego w sytuacji, gdy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji opartą na art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ugh w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017 r. i WSA kierując się także zasadą ekonomii procesowej powinien odnieść się do tak wskazanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (...).

Wyrokiem z 7 marca 2018 r. WSA, powołując się na art. 179a ppsa, dokonał autokontroli swojego wcześniejszego wyroku. WSA uznał podstawy skargi kasacyjnej Dyrektora IAS za oczywiście usprawiedliwione i w konsekwencji uwzględnił tę skargę kasacyjną oraz jednocześnie rozpoznał skargę skarżącej, uznając że nie jest ona zasadna.

WSA uznał, że w rozpoznawanej sprawie ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe powinna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą, w sytuacji gdy zachowanie polegające na urządzaniu gier poza kasynem gry nadal podlega penalizacji w znowelizowanym art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh, tyle że zagrożone jest surowszą karą. W związku z tym WSA uznał, że organ prawidłowo zastosował obowiązujący w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez skarżącą art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh, a brak rozważań w przedmiocie nowelizacji art. 89 ugh w toku postępowania administracyjnego nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy.

Ponownie badając legalność zaskarżonej decyzji, WSA nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W szczególności WSA ocenił, że organy prawidłowo ustaliły i uznały, iż skarżąca była urządzającym gry na automatach poza kasynem gry.

WSA stwierdził, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh pojęciem "urządzającego gry" w celu identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za delikt polegający na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej) kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Zdaniem WSA, nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy podmiot ten legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z o.o., które jako jedyne mogą się ubiegać o taką koncesję.

W ocenie WSA, wyrażenie "urządzanie gier" należy rozumieć szeroko. Pojęcie to obejmuje zatem podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 ugh to podmiot realizujący te działania. WSA dodał, że urządzanie gier na automatach obejmuje m.in. takie zachowania, jak: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, umożliwienie dostępu do automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. WSA zaznaczył przy tym, że uznanie osoby fizycznej za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 ugh każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy.

Zdaniem WSA, celem umowy najmu zawartej przez skarżącą z właścicielem automatów było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony tej umowy (lokalu skarżącej i automatów najemcy), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc "urządzanie gier" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. WSA stwierdził, że skarżąca czerpała korzyści z eksploatacji urządzenia, skoro otrzymywała dochód z faktu samego udostępnienia powierzchni lokalu. WSA uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącej, jej działania nie ograniczały się jedynie do wynajęcia powierzchni podmiotowi eksploatującemu automaty, lecz przyjęła na siebie szereg dodatkowych obowiązków dotyczących automatów, które wykraczały poza typowe obowiązki wynajmującego. Z umowy najmu wynika bowiem, że skarżąca zobowiązała się do sprawowania stałego nadzoru nad urządzeniami najemcy oraz niezwłocznego informowania o wszystkich stwierdzonych usterkach, uszkodzeniach i nieprawidłowościach. WSA dodał, że pracownicy lokalu skarżącej włączali i wyłączali automaty, zapisywali ewentualne wygrane i wzywali w razie potrzeby serwisanta, a także informowali grających o zasadach funkcjonowania automatów.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości wydanych w sprawie decyzji (ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania), a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa oraz art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez niepełne uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku, sporządzone z pominięciem odniesienia się do zarzutów skargi w zakresie błędnej wykładni pojęcia "urządzający gry", a także przez brak rozważenia czy skarżąca spełnia przymioty "urządzającego gry", który na podstawie art. 89 ugh w czasie zajścia zdarzenia tj. w 2012 r. jako jedyny podmiot podlegał penalizacji karą pieniężną;

II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh przez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" i błędne przyjęcie, że jest nim również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i udostępnienie źródła prądu, a tym samym niezasadne objęcie skarżącej zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w zw. z art. 14 ust. 1 ugh w brzmieniu z czasu zajścia zdarzenia.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty i argumenty zawarte w skardze kasacyjnej oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, zaś pełnomocnik Dyrektora IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadny jest zarzut dokonania przez WSA błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh. W tej kwestii podkreślenia przede wszystkim wymaga, że stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtowały przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), która wprowadziła do art. 89 ust. 1 ustawy o grach hazardowych osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4). W brzmieniu sprzed tej nowelizacji art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh stanowił, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, WSA nie przyjął, że urządzającym gry, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, jest "również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i udostępnienie źródła prądu". Z rozważań na s. 27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem WSA "urządzanie gier na automatach" obejmuje nie tylko fizyczne ich prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. Z rozważań tych nie można wyprowadzić wniosku, że zakres użytego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh zwrotu "urządzający gry na automatach" obejmuje zachowania polegające wyłącznie na wynajęciu powierzchni lokalu i umożliwieniu najemcy dostępu do źródła prądu, które - co do zasady - nie są zachowaniami aktywnymi odnoszącymi się do automatów.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa oraz art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Zarzut ten skarżąca wiąże z nieprawidłowym - jej zdaniem - sporządzeniem uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Z art. 141 § 4 ppsa wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględniania skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10; z 15 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 4005/16).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 ppsa. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, WSA odniósł się do postawionego w skardze zarzutu dotyczącego wykładni zwrotu "urządzający gry", użytego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. W skardze zarzucono naruszenie tego przepisu w związku z art. 6 ust. 4 ugh, podnosząc że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie odnosi się do osób fizycznych, które - na gruncie ugh - nie mają możliwości uzyskania i posiadania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Jednoznaczne i poddające się kontroli instancyjnej stanowisko WSA odnośnie do tego zarzutu (odwołujące się w tym zakresie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16) znajduje się na s. 22 oraz s. 26 - 27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Ponadto WSA - nie będąc związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 ppsa) - zasadnie dokonał w uzasadnieniu wyroku wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh w zakresie szerszym niż żądała skarżąca, prezentując wyraźne stanowisko odnośnie do rozumienia zwrotu "urządzający gry na automatach". Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (zob. s. 28 - 32) WSA zawarł też ocenę dokonanej przez organy subsumpcji ustalonych w toku postępowania administracyjnego zachowań skarżącej pod hipotezę normy wyprowadzonej z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Również w tym zakresie stanowisko WSA poddaje się kontroli instancyjnej.

Nietrafny jest zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie wskazującym na niezasadne objęcie skarżącej zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w zw. z art. 14 ust. 1 ugh w brzmieniu z czasu zajścia zdarzenia. W świetle przyjętej przez organy administracji, zaakceptowanej przez WSA i niezakwestionowanej skutecznie w skardze kasacyjnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh urządzającym gry na automatach jest zarówno podmiot, który fizycznie te gry prowadzi, jak i podmiot, który podejmuje inne aktywne zachowania, polegające np. na przystosowaniu określonego miejsca do zamontowania automatu, dbaniu o sprawne funkcjonowanie automatu, obsłudze automatu, wypłacaniu wygranych. WSA prawidłowo podzielił stanowisko organów administracji, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne dowodzą, iż skarżąca podejmowała działania, które należało zakwalifikować jako "urządzanie gier na automatach" we wskazanym wyżej rozumieniu. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i dokonanych na jego podstawie ustaleń, zachowania skarżącej nie ograniczyły się bowiem tylko do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i udostępnienia źródła prądu, lecz polegały również m.in. na informowaniu graczy przez pracowników skarżącej o zasadach funkcjonowania automatów, zapisywaniu wysokości wygranych i wzywaniu w razie potrzeby serwisanta (co wynikało ze zobowiązania się przez skarżącą w umowie najmu do sprawowania stałego nadzoru nad urządzeniami najemcy). Skoro ustalono, że skarżąca była urządzającym gry na ujawnionych w jej lokalu automatach, to zasadnie WSA uznał, iż organy zgodnie z prawem nałożyły na skarżącą karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh w wysokości określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2 ugh, wynoszącej 12 000 zł od każdego automatu.

Na koniec podkreślenia wymaga, że w świetle uchwały NSA z 16 maja 2016 r. (sygn. akt II GPS 1/16) art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh mógł stanowić samodzielną podstawę wymierzenia kary pieniężnej za popełnienie określonego tym przepisem w sposób kompleksowy deliktu administracyjnego.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od skarżącej na rzecz Dyrektora IAS 2700 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.