Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 281/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 52 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 roku sprawy ze skargi W. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej dokończenie robót rozbiórkowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego W. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [..] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.), odmówił wydania decyzji nakazującej dokończenie robót rozbiórkowych w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku lewej oficyny, na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy P. 26.

Organ nadzoru budowlanego I instancji ustalił, że decyzją nr [..] z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 31 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego udzielono I. S., zarządcy sądowemu nieruchomości przy ul. P. 26 w Ł., pozwolenia na rozbiórkę północnej oficyny budynku mieszkalnego przy ul. P. 26 w Ł., zgodnie z opracowaniem będącym załącznikiem do tej decyzji, wykonanym przez mgr inż. arch. J. G. w zakresie architektury, inż. R. W. oraz mgr inż. A. B. w zakresie konstrukcji.

Następnie organ I instancji ustalił, iż z treści projektu rozbiórki wynika, że jedynie część zachodnia budynku była podpiwniczona, budynek przeznaczony do rozbiórki został w 2002 r. wyłączony z użytkowania, zaś w w miejscu podpiwniczenia miała być wykonana pionowa izolacja przeciwwilgociowa, piwnica miała być zasypana oraz miała być wykonana nawierzchnia podwórza i ocieplenie ściany północnej.

W dniu 26 stycznia 2009r. inwestor zawiadomił nadzór budowlany o wykonaniu rozbiórki budynku. Z zapisów w dzienniku rozbiórki wynikało, że w trakcie rozbiórki wprowadzono odstępstwa od projektu, które były akceptowane przez autora projektu. Zapisy w dzienniku rozbiórki zakończono 6 listopada 2008r. Z treści zapisów wynikało, że roboty wskazane w projekcie rozbiórki nie zostały zakończone, m.in. nie wykonano ocieplenia ściany wspólnej.

Wnioskiem z dnia 5 października 2009 r. W. B. (zarządca nieruchomości przy ul. P. 24) wystąpił o nakazanie inwestorowi wykonania całości robót wskazanych w projekcie rozbiórki. Wskazał on, że zasypanie piwnic nastąpiło gruzem, w wyniku czego następuje nawilgacanie ściany i dochodzi do sytuacji, że woda stoi na powierzchni posadzki piwnic budynku przy P. 24. Do wniosku została dołączona opinia techniczna autorstwa Z. K. wykonana we wrześniu 2009r. Do opinii został dołączony materiał fotograficzny wskazujący m.in., że roboty rozbiórkowe są w dalszym ciągu kontynuowane (opaska wzdłuż ściany północnej).

Następnie na podstawie złożonych zeznań przez uczestników procesu inwestycyjnego organ I instancji ustalił, że izolacja przeciwwilgociowa została wykonana. Nie wykonano zaś ocieplenia ściany, gdyż planowana jest budowa nowego budynku w miejsce rozebranego, natomiast wszystkie dokonane zmiany odbyły się za zgodą i akceptacją autora projektu rozbiórki.

Wobec powyższego w dniu 29 lipca 2010 r. zostały przeprowadzone oględziny nieruchomości przy P. 26 i 24, w trakcie których stwierdzono, że opaska betonowa wykonana jest wzdłuż całej ściany północnej, teren rozbiórki jest uporządkowany, widoczny jest spadek podłoża w stronę południową, nie widać ubytków tynków (za wyjątkiem kilku drobnych miejsc), nie stwierdzono widocznych nieprawidłowości w wykonanych robotach, w piwnicy budynku przy P. 24 nie stwierdzono widocznych nieprawidłowości, stwierdzono kilka miejsc mogących świadczyć o miejscowym nawilgoceniu ścian.

Po przeprowadzeniu w dniu 19 października 2010 r. rozprawy administracyjnej, także po analizie całości zebranego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że w sprawie w dalszym ciągu w obrocie prawnym jest decyzja [...] z dnia [...]., którą udzielono pozwolenia na rozbiórkę budynku. Z oświadczenia inwestora wynika, iż co prawda roboty nie zostały zakończone, lecz chce je w dalszym ciągu kontynuować. Stwierdzono również, że przerwa w prowadzonych robotach rozbiórkowych nie przekroczyła dwóch lat (ponieważ kontynuacja robót była w 2009 r. w związku z nowelizacją Prawa budowlanego może ona obecnie wynosić trzy lata). Na tej podstawie organ I instancji uznał, iż brak było podstaw prawnych do wydania decyzji nakazującej wykonanie robót budowlanych wskazanych w projekcie rozbiórki, gdyż w dalszym ciągu w obrocie prawnym jest decyzja o rozbiórce, zatem wniosek W. B. jest rozstrzygnięty poprzez już wydaną decyzję o rozbiórce budynku.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. B. wnosząc jednocześnie o jej uchylenie i wydanie decyzji nakazującej dokończenie robót rozbiórkowych opisanych w projekcie rozbiórki będącym załącznikiem do decyzji nr [..] z dnia [...] albo o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania W. B. wskazał, iż w jego ocenie inwestor zakończył prace rozbiórkowe przy posesji P. 26 już w styczniu 2009 roku, co potwierdza fakt zawiadomienie inwestora skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 26 stycznia 2009 roku, a także fakt, iż ostatnie zapisy w dzienniku rozbiórki zakończono już 6 listopada 2008 roku. Dalej odwołujący stwierdził, że ustalenia organu w żaden sposób nie odpowiadają zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, z którego jednoznacznie wynika, iż przeprowadzone na nieruchomości przy ul. P. 26 prace rozbiórkowe zostały wykonane w sposób nieprawidłowy, a sam inwestor zakończył prace rozbiórkowe i pominął czynności generujące znaczne koszty finansowe po jego stronie.

Decyzją z dnia [..] r. nr [...] znak: [..] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej K.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 163, poz. 1364 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, iż decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. nr [...] udzielono jedynie pozwolenia na rozbiórkę budynku, bez zatwierdzenia opracowania będącego załącznikiem do tej decyzji. Decyzja nr [...] z dnia [..]r. o pozwoleniu na rozbiórkę nie obejmowała warunku wykonania robót budowlanych nowych, polegających między innymi na wykonaniu nowych przypór wraz z przeponami, wykonania ocieplenia odsłoniętej ściany granicznej (tylnej) budynku mieszkalnego przy ul. P. nr 24 w Ł., czy też wykonania nowej nawierzchni (po rozebranym budynku) podwórza na działce nr 334, przy ul. P. 24, które to roboty uwzględniało załączone do wniosku opracowanie rozbiórki.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wskazał, iż decyzja udzielająca pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalnego przyznaje inwestorowi prawo, z którego może skorzystać, bądź też od niego odstąpić, w przeciwieństwie do decyzji nakazowej, której niewykonanie w całości pociąga za sobą sankcje polegające na uruchomieniu postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania obowiązku płynącego z ostatecznej decyzji. Natomiast w przedmiotowej sprawie, decyzja którą udzielono pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego nie ma charakteru decyzji nakazowej, lecz stanowi uprawnienie strony do dokonania rozbiórki tego budynku.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż w jego ocenie decyzja Prezydenta Miasta Ł. powinna zawierać zapis jednoznacznie stwierdzający, iż warunkiem umożliwiającym zrealizowanie rozbiórki jest równoczesne zaprojektowanie i w następnej kolejności wykonanie określonych nowych robót budowlanych. W takim przypadku obowiązkiem inwestora byłoby zarazem dopełnienie formalności związanych z ewentualnym zgłoszeniem zamiaru wykonania dodatkowych (oprócz rozbiórki) nowych robót budowlanych organowi administracji architektoniczno-budowlanej lub uzyskanie pozwolenia na budowę.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Skoro zatem organ I instancji wykazał w sposób bezsporny, iż stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. P. 24 w Ł., po dokonanej rozbiórce przyległego do niego budynku przy ul. P. 26 jest dobry i zezwala na jego bezpieczne użytkowanie, to z tego wynikało, że organ I instancji nie miał podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego i wydania decyzji zobowiązującej inwestora do wykonania niezbędnych robót, do których był zobowiązany zgodnie z zatwierdzonym projektem rozbiórki.

Organ odwoławczy wskazał jednak, iż organ I instancji nie znajdując podstawy do wydania decyzji na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, powinien umorzyć postępowanie w tym zakresie powołując jako podstawę prawną przepis art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak podstaw do wydania decyzji nakazującej wykonanie robót budowlanych skutkuje uznaniem, że postępowanie w przedmiocie wniosku W. B. o wydanie decyzji zobowiązującej do wykonania niezbędnych robót, do których inwestor był już zobowiązany zgodnie z zatwierdzonym projektem rozbiórki, stało się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy stwierdził jednak, iż skutek odmowy wydania decyzji zobowiązującej inwestora do wykonania określonych robót budowlanych zamiast umorzenia postępowania w przedmiocie tego wniosku doszło do naruszenie prawa w tym zakresie przez organ I instancji. Nie miało jednak ono istotnego wpływu na rozstrzygnięcie.

Skargę na ostateczną decyzję organu odwoławczego wywiódł do sądu administracyjnego pełnomocnik W. B. wnosząc jednocześnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego i Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [..] roku numer [..], ewentualnie o uchylenie obu tych decyzji. Dodatkowo wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż prowadzone prace budowlane zagrażały i zagrażają bezpiecznemu użytkowania obiektu położonemu przy ulicy P. 24 w Ł.. Zagrożenie dotyczy braku izolacji termicznej na ścianie wspólnej i przyporach; braku izolacji pionowej ścian fundamentalnych; zasypaniu gruzem i materiałem rozbiórkowym piwnic; braku naprawy lica ściany wspólnej; niewykonaniu tynku mineralnego; niepozostawieniu ściany szczytowej wschodniej; nie wykonaniu nawierzchni podwórka; nieusunięciu dziur po kominach; niezaślepieniu rur kanalizacyjnych.

Dalej pełnomocnik skarżącego powołał się na pismo [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 25 czerwca 2010 roku, w którym wezwał PINB w Ł. do wszczęcia w terminie niezwłocznym postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych objętych zatwierdzonym projektem i w którym stwierdził, iż niewykonanie przez inwestora robót rozbiórkowych objętych zatwierdzonym projektem, jak na przykład, ocieplenia ściany wspólnej wraz z zewnętrzną warstwą izolacyjną, nawierzchni podwórka, czy też niewykonanie izolacji pionowej ścian fundamentowych, zdaniem organu wojewódzkiego, nie tylko świadczy o niezgodnym z projektem wykonaniem rozbiórki, co stanowi wystarczającą przesłankę do ingerencji organu nadzoru budowlanego, ale także wywiera destrukcyjny wpływ na stan techniczny budynku na sąsiedniej nieruchomości przy ulicy P. 24 w Ł..

Następnie pełnomocnik skarżącego wskazał, iż decyzję organu I instancji wydano na podstawie art. 51 ust. pkt. 2 Prawa budowlanego, który nie mógł być podstawą do wydania takiej decyzji. Organ I instancji wydał zatem decyzję bez podstawy prawnej. Natomiast organ odwoławczy utrzymując ww. decyzję w mocy zaprezentował odmienne stanowisko niż w piśmie z dnia 25 czerwca 2010 roku. W ocenie pełnomocnika skarżącego, skoro ten sam organ w tej samej sprawie zajmuje dwa różne stanowiska, to świadczy o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W toku kontroli sądowoadministracyjnej sąd, mając na względzie regulację art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W toku postępowania sporną pozostawała kwestia podstawy prawnej wydanej przez organ I instancji decyzji odmawiającej nakazania inwestorowi dokończenia robót rozbiórkowych na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy P. 26 w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podniósł, iż wskazaną decyzją Prezydenta Miasta Ł. udzielono jedynie pozwolenia na rozbiórkę budynku bez zatwierdzenia opracowania będącego załącznikiem do tej decyzji, a zatem decyzja ta nie obejmowała pozwolenia na wykonanie "nowych" robót budowlanych, w tym m. innymi ocieplenia odsłoniętej ściany granicznej budynku przy ul. P. 24, czy też nowych przypór wraz z przeponami oraz izolacji wilgotnościowej pionowej fundamentów na określoną wysokość ponad poziomem gruntu.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż decyzja udzielająca pozwolenia na rozbiórkę przyznaje inwestorowi prawo, z którego może on skorzystać, bądź od niego odstąpić i nie ma charakteru decyzji nakazowej. Nie ulega również wątpliwości, że decyzja ta nie nakłada na inwestora obowiązku wykonania nowych robót budowlanych, nie związanych ściśle z faktem samej rozbiórki. W konsekwencji organ I instancji nie był uprawniony do wydania decyzji nakazującej inwertorowi dokończenie robót rozbiórkowych, opisanych w opracowaniu stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 30 stycznia 2004 r. Powołany przez organ I instancji przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie przewiduje bowiem możliwości wydania takiej decyzji. Nie oznacza to jednak, jak zasugerowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w realiach rozpoznawanej sprawy organ I instancji winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a.

Nie można wszak wykluczyć sytuacji, w której rozbiórka obiektu budowlanego usytuowanego w granicy, posiadającego ścianę wspólną z sąsiednim obiektem negatywnie wpłynie na tenże obiekt uszczuplając jego użyteczność, funkcjonalność, bądź bezpieczeństwo zamieszkujących w nim osób.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że za element dbałości o własny obiekt budowlany należy uznać również uprawnienie do zgłaszania organowi nadzoru budowlanego wszelkich zagrożeń wynikających z prowadzenia robót budowlanych przez innych inwestorów, które w ocenie właściciela wpływają negatywnie na obiekty budowlane, stanowiące jego własność. Nie wyklucza się także możliwości nakazania inwestorowi w oparciu o art. 81 c ust 2 Prawa budowlanego przedłożenia odpowiednich ocen technicznych i ekspertyz ( vide: wyrok NSA z 12.10.2006 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1192/05 – LEX nr 289261 ).

W ocenie Sądu, organy obu instancji nie przeprowadziły w tym zakresie wyczerpującego i nie budzącego jakichkolwiek wątpliwości postępowania wyjaśniającego ograniczając się do ogólnikowego i nie popartego jakimkolwiek obiektywnym dowodem stwierdzenia, że niewykonane, zgodnie z opracowaniem stanowiącym załącznik do decyzji z dnia [...] r. roboty nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa konstrukcji budynku przy ul. P. 24. Rzeczą zaś organów było jednoznaczne ustalenie, czy i ewentualnie w jakim zakresie wykonane dotychczas roboty rozbiórkowe spowodowały pogorszenie stanu technicznego tego obiektu oraz bezpieczeństwa jego użytkowników.

W tym kontekście należało rozpatrzyć ewentualność wykonania innych, nowych robót, nie wykluczając tych, których niewykonanie zarzucał skarżący w toku postępowania administracyjnego. Organ nadzoru budowlanego powinien również rozważyć celowość nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia odpowiedniej oceny technicznej lub ekspertyzy.

W zależności od wyniku tego postępowania organ winien wydać decyzję nakazującą wykonanie określonych robót budowlanych w oparciu o art. 52 ust. 1 pk 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, bądź decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w przypadku stwierdzenia braku konieczności wykonania takich robót.

Decyzja nakładająca obowiązek wykonania określonych robót budowlanych zastępuje decyzję organu administracji architektoniczno – budowlanej o pozwoleniu na ich wykonanie, a wydaną w wyniku rozpatrzenia wniosku inwestora. W takim przypadku inwestor zwolniony jest również z obowiązku zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, oczywiście jeśli podlegały one zgłoszeniu.

Uwzględniając przedstawione powyżej uwagi należy stwierdzić, że sugerowane przez organ II instancji umorzenie postępowania na obecnym jego etapie należy ocenić jako co najmniej przedwczesne i naruszające podstawowe zadany postępowania administracyjnego.

W tym miejscu godzi się tylko przypomnieć, iż organ administracji publicznej rozpoznający sprawę i w efekcie wydający decyzję powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.), wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwać aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 K.p.a.), w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.), jak i dokonać wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.).

Ponadto w toku postępowania organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Powinien też mieć na względzie, iż zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż organy dopuściły się uchybień proceduralnych, czym naruszyły wyżej powołane przepisy postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" przy zastosowaniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania znajduje oparcie w art. 200 powołanej ustawy.

m.ch.