Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 156/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1-5, art. 54 pkt 2 lit. c, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 listopada 2009r. Nr [...] Burmistrz Miasta na wniosek W. D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowego na działce nr [...] obr. [...] położonej w Ł.

przy ul. N..

W szczegółowych warunkach wskazano, iż obowiązująca linia zabudowy przedstawiona została na załączniku graficznym i stanowi kontynuację linii zabudowy na działkach sąsiednich nr [...] i [...]. Szerokość elewacji frontowej ustalono zgodnie z wnioskiem na 8 m z uwzględnieniem warunków technicznych wynikających z przepisów odrębnych. Maksymalną wysokość inwestycji określono jako dwie kondygnacje nadziemne kryte dachem spadzistym. Nadto ustalono, że rzędne określające wysokość zabudowy nie mogą przekraczać odpowiadających im rzędnych istniejącej zabudowy usytuowanej na działce nr [...], tj. 12,5 m wysokość kalenicy oraz 8,2 m wysokość gzymsu. Wielkość powierzchni zabudowy określone w ten sposób, że w ramach inwestycji dozwolono zgodnie z wnioskiem na zwiększenie istniejącej powierzchni zabudowy o maksymalnie 120 m2. Nachylenie połaci dachu ustalono w przedziale od 35 do 60 stopni. Określono również pokrycie dachowe oraz zewnętrzne materiały wykończeniowe.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. D., który zarzucając brak wyznaczenia linii zabudowy od strony działki nr [...] domagał się uchylenia decyzji.

Odwołanie wniósł także B. W., który zrzucił naruszenie

§ 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

( Dz.U. nr 164, poz.1588) polegające na niewłaściwym określeniu górnej wysokości krawędzi elewacji frontowej. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 107 § 1 Kpa w zw. z art. 61, 52 ust. 2 pkt. 1, 54 pkt 3 i 64 ust. 1 ustawy

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) polegające na tym, że sporządzona przez organ analiza oraz załącznik graficzny do decyzji nie zostały podpisane, wobec czego nie posiadają cech dokumentu, a załącznik graficzny nie posiada wymaganej skali. Również zarzucił naruszenie art. 107 § 1 i § 3 Kpa polegające na braku uzasadnienia określenia ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji.

Decyzją z dnia 28 grudnia 2009r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu znajdujące się w dokumentach zgromadzonych w niniejszej sprawie mogą stanowić podstawę do akceptacji stanowiska organu I instancji w sprawie, który to zachował należytą staranność w prowadzeniu postępowania. Analiza wykonana została zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutu odwołania W. D. organ odwoławczy wskazał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ linię zabudowy ustala się od strony przestrzeni publicznej, natomiast od strony działek sąsiednich obowiązują wprost warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Organ stwierdził, że zarzuty B. W. także nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ w sposób nie budzący wątpliwości w pkt 2 lit. b decyzji ustalono wysokość kalenicy i wysokość gzymsu. Natomiast w kwestii ilości miejsc postojowych ustalono, że inwestor musi zabezpieczyć 1,5 stanowiska na każde projektowane 100 m2 powierzchni użytkowej.

Odnosząc się natomiast do zarzucanych uchybień formalnych organ odwoławczy stwierdził, że analiza opatrzona jest podpisem i pieczęcią osoby uprawnionej. Załączniki graficzne sporządzone zostały na właściwych mapach. Spełnione zostały więc warunki określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 19 maja

2010 r., sygn. akt II SA/Gd 161/10, po rozpatrzeniu skarg W. D. i B. W. na powyższa decyzję, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał przede wszystkim, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy nie zostały podpisane, co już dyskwalifikuje decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja organu I instancji została wydana przez Burmistrza Miasta H. K. , który opatrzyła swoim podpisem oraz pieczęcią tylko jej część tekstową. Na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy, części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również części graficznej analizy brak jest podpisów osoby wydającej decyzję.

Ponadto zdaniem Sądu ustalone w decyzji organu I instancji parametry inwestycji nie zostały określone w sposób zgodny z wymogami wynikającymi przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również sporządzona w niniejszej sprawie analiza wbrew wymogom wynikającym z § 3 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 2 tegoż rozporządzenia, nie zawiera wyczerpującej analizy funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze.

I tak w decyzji organu pierwszej instancji określono wielkość powierzchni zabudowy w ten sposób, że w ramach inwestycji dozwolono zgodnie z wnioskiem na zwiększenie istniejącej powierzchni zabudowy o maksymalnie 120 m2.

Z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika natomiast, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W analizie stwierdzono, że średni wskaźnik intensywności zabudowy dla terenu analizowanego wynosi 0,39. Po zwiększeniu przez inwestora powierzchni zabudowy o 120 m2 wskaźnik powierzchni zabudowy na przedmiotowej działce wyniesie 0,4 i będzie zbliżony do średniego. W analizie nie zostało przy tym wskazane jaka jest powierzchnia zabudowy na działkach znajdujących się w analizowanym obszarze. Parametr wielkości powierzchni nowej zabudowy nie został określony wskaźnikiem obliczonym w stosunku do powierzchni działki, a więc niezgodnie z rozporządzeniem.

Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie linia zabudowy została wyznaczona jako kontynuacja linii na działkach sąsiednich nr [...] i [...].

Zgodnie z § 4 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1); w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2); jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje

się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3); dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa

w § 3 ust. 1 (ust. 4).

Skarżący W. D. domagał się ustalenia linii zabudowy od strony działki nr [...], która w jego ocenie stanowi drogę.

Zdaniem Sądu wbrew zarzutowi skargi działka nr [...] nie stanowi drogi publicznej, a jest nieruchomością stanowiąca własność gminy, w stosunku do której właścicielom nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] przysługuje służebność gruntowa polegająca na prawie przejazdu i przechodu, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych aktu notarialnego z dnia 11 grudnia 2002. Stąd też twierdzenie skarżącego dotyczące konieczności ustalenia linii zabudowy od strony działki nr [...] nie znajduje uzasadnienia. Prawidłowo przy tym stwierdziły orzekające organy, że linię zabudowy ustala się wyłącznie od frontu działki, tj. w tym wypadku ulicy N., natomiast usytuowanie obiektu względem granic działek sąsiednich wynika z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się co do zasady jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

Jak wskazał Sąd w rozpoznawanej sprawie ustalona została wysokość jako dwie kondygnacje nadziemne kryte dachem spadzistym. Nadto ustalono, że rzędne określające wysokość zabudowy nie mogą przekraczać odpowiadających im rzędnych istniejącej zabudowy usytuowanej na działce nr [...], tj. 12,5 m wysokość kalenicy oraz 8,2 m wysokość gzymsu. Brak jest przy tym uzasadnienia sposobu wyznaczenia tego parametru, skutkiem czego ustalenia w tym zakresie nie sposób poddać kontroli.

Z powyższego wynika, w ocenie Sądu, że orzekające w niniejszej sprawie organy nie dokonały niezbędnych ustaleń dla prawidłowego wyliczenia wymaganych przepisami parametrów inwestycji. To zaś uniemożliwia ocenę, czy planowana inwestycja spełnia przesłankę przewidzianą w art. 61 ust. 1 ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania decyzji stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd, w uzasadnieniu wyroku, zawarł wskazania co do dalszego postępowania stwierdzając, że z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania

co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Burmistrz Miasta , decyzją z dnia 27 września 2010 r., nr [...], ustalił na rzecz W. D. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usługowego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] obr. [...] położonej w Ł. przy ul. N..

W szczegółowych warunkach wskazano, iż obowiązująca linia zabudowy przedstawiona została na załączniku graficznym i stanowi kontynuację linii zabudowy na działkach sąsiednich nr [...] i [...]. Szerokość elewacji frontowej ustalono zgodnie z wnioskiem na 8 m z uwzględnieniem warunków technicznych wynikających z przepisów odrębnych. Maksymalną wysokość inwestycji określono jako dwie kondygnacje nadziemne kryte dachem spadzistym. Nadto ustalono, że rzędne określające wysokość zabudowy nie mogą przekraczać odpowiadających im rzędnych istniejącej zabudowy usytuowanej na działce nr [...], tj. 12,5 m wysokość kalenicy oraz 8,2 m wysokość gzymsu. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określono jako wskaźnik docelowy 0,41. Nachylenie połaci dachu ustalono w przedziale od 35 do 60 stopni. Określono również pokrycie dachowe oraz zewnętrzne materiały wykończeniowe.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. W., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego w postaci § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na niewłaściwym określeniu górnej wysokości krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki, tj. wskazaniu "maksymalnej wysokości planowanej inwestycji", podczas gdy wysokość ta winna być ściśle określona, poprzez podanie wysokości oraz przepisów postępowania w postaci art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

w zw. z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim organ zabezpieczył miejsca postojowe dla samochodów osobowych na potrzeby planowanej inwestycji, wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 22 listopada 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że zarzuty odwołania nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym, a samo postępowanie jak i analiza urbanistyczna wyeliminowała wszelkie wątpliwości i wykonana została zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazaniami, o których mowa w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 161/10.

Kolegium wskazało, że jest poza sporem, że decyzja określiła parametry wysokości zabudowy na podstawie działki nr [...], na której zlokalizowany jest budynek o parametrach: wysokość kalenicy dachu wynosi 12,5 m, wysokość okapu dachu wynosi 7,4 m, wysokość gzymsu wynosi 8,2 m. Stosownie do przepisu zawartego w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, maksymalną wysokość kalenicy dachu określono na 12,5, maksymalną wysokość gzymsu 8,2 m, kąt nachylenia dachu w przedziale 35 do 60 stopni. Określone parametry nawiążą do zabudowy istniejącej na działce nr [...], gdzie wysokość gzymsu wynosi 10,9 m. Planowana inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącego budynku usługowego, posiadającego parametry wysokości zbliżone do budynku zlokalizowanego na działce nr [...], przepisy nie określają konieczności, aby każdy element składowy budynku musiał posiadać stałą – taką samą wysokość. W punkcie 5b decyzji organu I instancji określono warunki zabezpieczenia miejsc parkingowych, których ilość w zależności od zaprojektowanej funkcji usługowej określi projekt budowlany, uszczegółowienie nastąpi w kolejnej fazie procesu inwestycyjnego związanego z uzyskaniem pozwolenia na budowę, a więc w innym postępowaniu. Przyjęta w decyzji ilość miejsc postojowych wynika z usługowego przeznaczenia przedmiotowej działki.

W skardze na powyższą decyzję B. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji powtarzając zarzuty oraz argumentację zawarta w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazało, że w rozpatrywanej sprawie organ orzekający uwzględnił fakt, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakazuje prostego powielania funkcji zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Podstawy ustalenia warunków zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji nie stanowi wszak poszukiwania jedynie odniesień do zabudowy wyłącznie o tym samym charakterze. Rozważenia wymaga bowiem każdorazowo możliwość pogodzenia funkcji o podobnym charakterze, co w tych okolicznościach należało uczynić. Chodzi także o to, aby dbałość o ład przestrzenny nie była realizowana przez restryktywne rozumienie przepisów ww. ustawy prowadząc np. do odmowy ustalenia warunków zabudowy i ograniczenia prawa własności, gdy chodzi o planowany sposób zagospodarowania nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga, jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Na wstępie rozważań poddać należy analizie treść art. 61 ust. 1 ustawy

z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób realizacji wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U Nr 164, poz. 1588 – dalej określane jako rozporządzenie). Rozporządzenie określa także sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Nadto rozpoznając skargę Sąd w sprawie niniejszej jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 161/10.

W pierwszej kolejności stwierdzić należało zatem że organy, ponownie rozpatrując sprawę zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w ww. wyroku.

Decyzja organu I instancji, jak i załącznik graficzny do decyzji oraz analiza w części tekstowej oraz graficznej zawierają podpis osoby wydającej decyzję.

Prawidłowo została także ustalona wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki jako wskaźnik docelowy 0,41, ,przy czym wskazano, jaka jest powierzchnia zabudowy na działkach objętych analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Również odnośnie ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki spełnione zostały wymogi zawarte w § 7 rozporządzenia. Maksymalną wysokość zabudowy ustalono jako dwie kondygnacje nadziemne kryte dachem spadzistym. Ustalono wysokość kalenicy na 12,5 m, zaś wysokość gzymsu na 8,2 m, wskazując jednocześnie, że wspomniane rzędne nie mogą przekraczać odpowiadającym im rzędnym istniejącej zabudowy usytuowanej na działce nr [...]. Prawidłowości ustalenia decyzji w tym zakresie nie mogły podważyć twierdzenia zawarte w skardze, w których kwestionowano dopuszczalność zapisu o maksymalnej wysokości planowanej inwestycji. Nie można bowiem utożsamiać ustalenia dotyczącego maksymalnej wysokości inwestycji z ustaleniem dotyczącym wysokości kalenicy i gzymsu planowanej zabudowy. Parametr wskazujący na maksymalną wysokość inwestycji odnosi bowiem wyłącznie do układu i ilości kondygnacji planowanej rozbudowy. Mimo braku odpowiednio precyzyjnego określenia parametr ten pozwala na ustalenie dopuszczonych przez organ warunków nowej zabudowy w zakresie ilości kondygnacji. Odpowiada on przy tym istniejącej w sąsiedztwie zabudowie, co wynika jednoznacznie z przeprowadzonej analizy. Z kolei parametr dotyczący wysokości kalenicy i gzymsu został już określony precyzyjnie poprzez wskazanie określonych wielkości. Z przeprowadzonej analizy wynikało, że uśredniona wysokość kondygnacji z wyjątkiem kondygnacji poddasza wynosi 3,0 m, zaś uśredniona wysokość od stropu kondygnacji poddasza do kalenicy dachu wynosi 6,5 m. Stąd ustalenie maksymalnej wysokości kalenicy na poziomie 12,5 m, przy dwukondygnacyjnym budynku z dachem spadzistym spełnia wymogi zasady dobrego sąsiedztwa. Należy także ten parametr rozpatrywać w połączeniu z ustalonym kątem nachylenia dachu w przedziale od 35 stopni do 60 stopni. Określona wysokość kalenicy – po uwzględnieniu wysokości gzymsu - mieści się niewątpliwie w parametrach kąta nachylenia dachu. Również maksymalną wysokość gzymsu na poziomie 8,2 m należało uznać za prawidłową.

W decyzji określono również prawidłowo warunki zabezpieczenia ilości miejsc parkingowych, przy czym należy mieć na uwadze, że uszczegółowienie zapisu decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie następuje na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego w budownictwie, to jest w trakcie sporządzania projektu budowlanego i jego zatwierdzenia przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. Z tych to względów problematyka ilości miejsc parkingowych została określona w akcie wykonawczym do ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), to jest w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dokonuje ustaleń w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia oraz przepisy szczególne (np. dotyczące ochrony środowiska). Na tej podstawie dokonuje ustalenia określonych parametrów (np. ilości miejsc parkingowych w ramach określenia warunków i zasad obsługi terenu w zakresie komunikacji – por. art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Podstawę zarzutu na etapie tego postępowania może stanowić wyłącznie naruszenie wymogów wynikających z wyżej wskazanych przepisów. Natomiast wyznaczenie szczegółowych warunków dla nowej zabudowy następuje już na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Kwestionowanie ostatecznie przyjętej w projekcie budowlanym ilości miejsc postojowych będzie zatem możliwe w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Ma to swoje dodatkowe uzasadnienie w okoliczności, iż ilość miejsc postojowych ustalono jako jej stosunek do powierzchni użytkowej budynku. Skoro wielkość powierzchni użytkowej budynku będzie można ustalić na etapie projektowania, to uszczegółowienie ilości miejsc postojowych również będzie możliwe na tym etapie.

Jeżeli chodzi o kwestię uzasadnienia określenia wymagań dotyczących miejsc parkingowych dla samochodów podnieść należy, że zgodnie

z art. 54 pkt 2 lit. c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c tejże ustawy nie precyzuje jednak sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji, a w obowiązującym systemie prawnym nie ma żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1129/08). Z tych przyczyn nie sposób postawić organowi I instancji zarzutu braku uzasadnienia prawnego w tym zakresie. Uwzględniając powierzchnię zabudowy określoną dla rozbudowy przedmiotowego budynku oraz wysokość dwóch kondygnacji z dachem spadzistym, uzasadnione było określenie przez organ planistyczny ilości miejsc postojowych na poziomie 1,5 na każde 100 mkw. powierzchni użytkowej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.