Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 337/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. C. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej określany również jako "GITD") decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz w oparciu o art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 - 6. art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 6.3.1, lp. 6.3.7, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12, lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE z 28 lutego 2014 r.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. C. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu na J.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "" kary pieniężnej w wysokości [..] złotych - utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę przedsiębiorstwa J.C. posiadającego licencję międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy za okres od 2] [..] r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał średnio 7 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr z dnia [..] r.

Decyzją z dnia [..] r. nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc jej uchylenie w zakresie podanym w uzasadnieniu oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010.

Odnosząc się do naruszenia norm czasu pracy odwołujący się wskazał, iż wynikają one wyłącznie z winy kierowców, gdyż jako pracodawca zorganizował zadania przewozowe w sposób umożliwiający ich wykonanie zgodnie z przepisami. W zakresie naruszenia lp. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podniósł, iż zgodnie z preambułą do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, okresy na wczytanie danych cyfrowych dotyczą dni zarejestrowanej działalności. Rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych cyfrowych nie określa rodzaju dni, które należy brać pod uwagę przy wczytywaniu danych cyfrowych. Stąd też w ocenie odwołującego odczyty z kart kierowców: J. C., A. K., S.K., K. P., A.S. zostały wykonane prawidłowo. Podobnie organ błędnie ustalił daty pobierania danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [..]. Według strony, w sprawie zastosowanie powinien znaleźć art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Następnie organ II instancji przytoczył treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, mianowicie : art. 92 a ust. 3, art. 92a ust. 4, art. 92a ust. 5, art. 92a ust. 6, art. 92 b ust. 1-2, art. 92 c ust. 1, art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym oraz treść punktów załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, określających poszczególne naruszenia i wysokość kar za nie.

Odnośnie naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje: g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": Przy czym "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, a "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. W myśl art. 8 ust. 1 - 4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

W ocenie GITD analiza danych cyfrowych z karty kierowców i wykresówek A. K., K. P., A.S., J.C. wykazała fakt kilkukrotnego skracania dziennych okresów odpoczynku, a zatem zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Stosownie do art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zalecane jest: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy A. K. i J.C. wykazała fakt przekroczenia przez kierowców maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, co uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] (2x100) złotych z tytułu naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił, że stosownie do art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy J.C. i wykresówki S. K. wykazała, iż bezspornym jest fakt przekroczenia przez kierowców maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:

- dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub

- jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu.

Na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy A.K. ustalono, że kierowca skrócił wymagany 24 godzinny czas odpoczynku tygodniowego o 3 godziny. Zasadnym więc było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, GITD wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Organ podał także treść art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców oraz, że zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r.:

a) Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich

zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

b) do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Dokonano pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego w postaci wykresówek oraz danych cyfrowych 8 kierowców za okres objęty kontrolą. W wyniku analizy okazanych wykresówek stwierdzono, iż strona nie okazała podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki kierowcy dokumentującej wykonanie przewozów drogowych w okresie 9 dni. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.1 załącznika nr 3, organ odwoławczy powołując się na treść art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4.02.2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 wskazał, że analiza wykresówek J.C. wykazała, iż prowadząc pojazd o nr rej. [..] kierowca w sposób nieuzasadniony używał dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu w dniu 26 września 2014 r. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia pl. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3, organ II instancji ponownie przytoczył treść art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, stosownie do treści § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 5 listopada 2010 r.

1. Dane z karty kierowcy podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 28 dni;

2) przed ustaniem stosunku pracy danego kierowcy;

3) przed upływem terminu rozwiązania umowy, na podstawie której świadczone

były przewozy na rzecz podmiotu wykonującego przewozy drogowe;

4) w przypadku utraty ważności karty kierowcy;

5) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

2. Dane z karty kierowcy mogą być pobierane częściej niż co 28 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy.

Do kontroli okazano pliki cyfrowe z karty kierowcy J.C., które zostały wczytane w dniach [..]. Do kontroli nie okazano plików pobranych przed dniem [..]. Do kontroli pobrano pliki z okresu od [..]. Na karcie kierowcy zarejestrowano aktywności kierowcy w dniach[..]., [..]. Powyższe oznacza, iż przedsiębiorca naruszył obowiązek pobierania danych cyfrowych co 28 dni, gdyż nie okazał plików czytanych z karty kierowcy w okresie [..].

Do kontroli okazano pliki cyfrowe z karty kierowcy A. K., które zostały wczytane w dniach: [..] r. Do kontroli nie okazano dodatkowych plików z wczytanymi danymi z karty kierowcy za kontrolowany okres tj. od [..]. Przedsiębiorca naruszył obowiązek terminowego (co najmniej raz na 28 dni) wczytywania danych z karty kierowcy.

Do kontroli okazano plik cyfrowy z karty kierowcy S. K., który został wczytany w dniu Do kontroli nie okazano dodatkowych plików z wczytanymi danymi z karty ww. kierowcy za kontrolowany okres tj. od [..]. Przedsiębiorca naruszył obowiązek terminowego (co najmniej raz na 28 dni) wczytywania danych z karty kierowcy.

Do kontroli okazano pliki cyfrowe z karty kierowcy K. P., które zostały wczytane w dniach: [..]. Do kontroli nie okazano dodatkowych plików z wczytanymi danymi z karty ww. kierowcy za kontrolowany okres tj. od [..] Przedsiębiorca naruszył obowiązek terminowego (co najmniej raz na 28 dni) wczytywania danych z karty kierowcy.

Do kontroli okazano pliki cyfrowe z karty kierowcy A.S., które zostały wczytane w dniach: [..]. Do kontroli nie okazano dodatkowych plików z wczytanymi danymi z karty ww. kierowcy za kontrolowany okres, tj. od [..]., w tym w okresie [..]r. Przedsiębiorca naruszył obowiązek terminowego (co najmniej raz na 28 dni) wczytywania danych z karty kierowcy. Z uwagi na to zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji przytoczył ponownie treść art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych z dnia 5 listopada 2010 r., zgodnie z którym:

1. Dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 90 dni;

2) natychmiast:

a) przed trwałym bądź okresowym przekazaniem pojazdu innemu podmiotowi,

b) w sytuacji wadliwego funkcjonowania bądź uszkodzenia tachografu cyfrowego, umożliwiających jednakże pobranie zarejestrowanych w nim danych,

c) w przypadku wycofania pojazdu z tachografem cyfrowym z użytkowania;

3) w oznaczonym terminie - w przypadku żądania przez uprawnione organy administracji publicznej lub uprawnione podmioty.

Przeprowadzono kontrolę danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [..] oraz z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [..], która wykazała fakt niepobierania przez przedsiębiorcę danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego co najmniej raz na 90 dni. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 8.4 załącznika nr 3, GITD podał, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin.

Analiza okazanych danych cyfrowych wykazała, iż J. C. trzykrotnie, w kontrolowanym okresie, przekroczył dopuszczalny czas pracy bez wymaganej przerwy, stąd też zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości [..] złotych z tytułu naruszenia lp. 8.4 załącznika nr 3.

Uzasadniając dalej rozstrzygniecie organ odwoławczy podał, że jego zdaniem nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Strona nie wskazała przyczyn, z powodu których nie okazała całości wykresówek z kontrolowanego okresu. Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Fakt przeszkolenia kierowcy z zakresu czasu pracy kierowców czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie nie świadczy o tym, że wykonywanie przewozów drogowych w przedsiębiorstwie było prawidłowo zorganizowane. Przedłożone przez stronę dokumenty potwierdzające min. odbycie przez kierowców szkoleń z zakresu czasu pracy są potwierdzeniem jedynie spełnienia wstępnych wymogów, jednakże to do przedsiębiorcy należy również umożliwienie kierowcy przestrzeganie tych przepisów.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za sprawdzanie urządzenia rejestrującego i nie może uwolnić się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010r. określa maksymalne okresy wczytywania danych. Obowiązujący natomiast art. 10 ust. 5 lit. a ppkt ii) rozporządzenia nr 561/2006 (WE) daje Państwom Członkowskim kompetencję do określenia częstotliwości pobierania danych ze wskazaniem, że dopuszczalne jest określenie krótszych terminów wczytywania danych. Powyższe zostało zrealizowane przez § 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Przepisy rozporządzenia nr 581/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy jeśli Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy sczytywania danych, wówczas obowiązywałyby okresy maksymalne określone przez Komisję.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa). Organ I instancji nie dopuścił się - w ocenie organu odwoławczego - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny.

J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] r. zarzucając jej naruszenie:

- art. 7, art. 76 § 1, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie.

- art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo że zachodziły oczywiste przesłanki do nienałożenia kary pieniężnej, ewentualnie umorzenia sprawy, w sytuacji, gdy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, jak również jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W odniesieniu do naruszeń wykazanych przez organ I instancji w decyzji w l.p. 5.1., l.p. 5.2., l.p. 5.3. i l.p. 5.4. skarżący wyjaśnił, iż wynikają one tylko i wyłącznie z winy kierowców. On jako pracodawca w taki sposób organizował pracę aby można było zrealizować zadania przewozowe prawidłowo, terminowo i bez naruszania obowiązujących przepisów prawa. Ponadto skarżący wskazał, że dane z karty kierowcy należy sczytywać co 28 dni zarejestrowanej aktywności. Na podstawie art. 1 rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Następnie skarżący powołał się na art. 3 dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, który stanowi: a) "czas pracy" oznacza: w przypadku pracowników wykonujących pracę w trasie: czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, w którym pracownik wykonujący pracę w trasie, znajduje się na swoim stanowisku pracy, jest w dyspozycji pracodawcy i wykonuje swoje funkcje lub czynności, to znaczy czas poświęcony wszelkim czynnościom w zakresie transportu drogowego. Czynności te, w szczególności, obejmują: kierowanie; załadunek i rozładunek; pomaganie pasażerom we wsiadaniu i wysiadaniu z pojazdu; sprzątanie i konserwację techniczną, a także okresy, w których nie może on swobodnie dysponować swoim czasem i zobowiązany jest pozostawać na swoim stanowisku pracy, w gotowości do podjęcia normalnej pracy, wraz z niektórymi zadaniami związanymi z dyżurowaniem, w szczególności podczas okresów oczekiwania na załadunek lub rozładunek, w przypadku, gdy przypuszczalny czas ich trwania nie jest z góry znany, to znaczy albo przed odjazdem, albo tuż przed rozpoczęciem odnośnego okresu, lub na mocy ogólnych warunków wynegocjowanych przez partnerów społecznych i/lub na warunkach wynikających z ustawodawstwa Państw Członkowskich. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006, "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku; z kolei "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Krajowe rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych nie określa jednak jakie dni podlegają wliczeniu przy ustalaniu terminów. Biorąc powyższe pod uwagę definicji dnia należy szukać we wskazanych powyżej przepisach wspólnotowych, które odnoszą się do niniejszej kwestii. Na potwierdzenie błędnego zastosowania przepisów prawa przez organ skarżący przytoczył orzeczenie III SA/Kr 745/14 - wyrok WSA.

Zdaniem skarżącego, odczyt z dnia [..] r. został wykonany prawidłowo po upływie 28 dni zarejestrowanej działalności, tak samo odczyt z dnia [..]r. W przypadku kierowcy A. K. prawidłowy był odczyt z [..]. Odczyt dotyczący kierowcy S. K.z [..] r. także został wykonany poprawnie gdyż pomiędzy dniem [..] r. a dniem 12.08.2014 r. było 22 dni zarejestrowanej działalności. W odniesieniu do kierowcy K. P. odczyt z dnia [..] r. został wykonany prawidłowo bowiem pomiędzy dniem [..] r. a dniem [..]. było 17 dni zarejestrowanej działalności. Podobnie w przypadku odczytu z dnia [..] r. Tak samo odczyt kierowcy A. S. z dnia [..] r. W przypadku naruszeń wskazanych na str. 17 l.p. 6.3.12 dot. pojazdu o numerze rejestracyjnym [..] pomiędzy dniem [..] r. wystąpiło 60 dni zarejestrowanej działalności, więc odczyt był wykonany prawidłowo.

Dalej skarżący podkreślił, że bezspornym jest fakt, iż podczas wykonywania poszczególnych zadań transportowych przez jego przedsiębiorstwo doszło do naruszeń. Jednakże zgodnie z regulacjami wynikającymi z obowiązującego prawa nawet wykazanie przewoźnikowi naruszenia warunków określonych w ustawie nie stanowi bezwzględnej przesłanki odpowiedzialności przewoźnika w rozumieniu art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, skoro ustawodawca w art. 92 c dopuszcza możliwość umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, jak i również jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem skarżącego, wykonywanie transportu drogowego na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym oraz ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie może być analizowane w oderwaniu od stanu faktycznego. Należy zauważyć, iż w sytuacji, w której pozbawia się przedsiębiorcę jakiegokolwiek prawa do uniknięcia odpowiedzialności za naruszenia kierowcy, na które to sam przedsiębiorca nie miał żadnego wpływu czyni to co do zasady kierowcę bezkarnym. Kierowcy zatrudnieni w przedsiębiorstwie są szczegółowo instruowani co do sposobu realizacji poszczególnych zadań przewozowych, jednakże pomimo wprowadzenia właściwej organizacji pracy, nie zawsze istnieje możliwość sprawowania bezpośredniego nadzoru nad pracownikami. W tym miejscu należy podnieść, iż poziom wymaganej staranności nie jest określany w odniesieniu do indywidualnych cech podmiotowych i możliwości konkretnego podmiotu, ale w relacji do zobiektywizowanego miernika staranności przyjmowanego w danej sferze stosunków. Zarzut braku należytej staranności można podnieść jeśli wystąpi niezgodność postępowania z modelem, tj. zachowanie w konkretnym miejscu i czasie będzie odbiegało od właściwego dla danej osoby miernika staranności i jednocześnie zaistniała uwarunkowana doświadczeniem życiowym możliwość i powinność przewidywania odpowiednich następstw danego zachowania. W związku z powyższym, brak jest podstaw do pociągnięcia do odpowiedzialności przedsiębiorcy, który zapewnił odpowiednie warunki przewozów. W tym miejscu skarżący powołał się na wyroki WSA II SA/Bk 19/09 Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2009/5/147, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r. III SA/Lu 738/11, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. II GSK 989/08.

W związku z powyższym wnosi o umorzenie postępowania wobec jego osoby jako przedsiębiorcy oraz odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku (lp. 5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju (lp. 6 załącznika nr 3) oraz innych przepisów ustawy tj. nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (lp. 8.4 załącznika nr 3).

Zarzuty skargi J.C. obejmują naruszenie prawa materialnego to jest art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie przepisów proceduralnych, sprowadzające się do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w zakresie ustalenia przesłanek umożliwiających zwolnienie go od odpowiedzialności za działania poszczególnych kierowców.

Zgodnie z art. 92 b ust. 1-2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

Zgodnie z art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W ocenie organu odwoławczego, okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym z uwagi na fakt, że skarżący nie wykazał aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy.

Zdaniem Sądu, w powyższej kwestii rację ma organ odwoławczy. Przepisy ustawy o transporcie drogowym, stanowiące podstawę prawną wydanych decyzji, jednoznacznie więc wskazują, że to przedsiębiorca, jakim jest skarżący, wykonuje przewóz drogowy i z tego względu ponosi odpowiedzialność za skutki w postaci naruszenia przez zatrudnionego przez siebie kierowcę. Odpowiedzialność przedsiębiorcy ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od winy. Wystarczającym jest samo stwierdzenie naruszenia. Ponadto skarżący nie przytoczył w skardze takich okoliczności, które potwierdzać by miały zasadność odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej bądź zaniechanie wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Słusznie zauważył organ, że przedłożone przez stronę dokumenty potwierdzające odbycie przez kierowców szkoleń z zakresu czasu pracy są potwierdzeniem jedynie spełnienia wstępnych wymogów, jednakże to do przedsiębiorcy należy również umożliwienie kierowcy przestrzeganie tych przepisów.

Zdaniem Sądu, organ II instancji dokonał trafnej analizy materiału dowodowego w zakresie przesłanek z art. 92b i 92 c ustawy o transporcie drogowym i należycie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących niezastosowania wskazanych wyżej przepisów w niniejszej sprawie, a Sąd w pełni argumentację tę podziela.

Z podanych względów omówione wyżej zarzuty skarżącego podlegały oddaleniu.

W tym miejscu należy podkreślić, że skarżący, poza rozstrzygnięciem co do przypisania mu naruszenia i wymierzenia za nie kary w przypadkach określonych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowy w lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12., nie kwestionuje pozostałych, stwierdzonych w ramach kontroli jego przedsiębiorstwa, naruszeń przepisów ww. ustawy, wręcz stwierdza w skardze, iż ma świadomość uchybień w działalności jego przedsiębiorstwa. Kwestią sporną w tym zakresie między stronami była jedynie instytucja wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, która Sąd rozstrzygnął jak wyżej.

Natomiast za zasadną należało uznać skargę w części, w której skarżący neguje rozstrzygniecie co do przypisania naruszenia i wymierzenia za nie kary w przypadkach określonych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowy w lp. 6.3.11 oraz lp. 6.3.12.

W ocenie Sądu skarżący ma rację twierdząc, że organy obu instancji orzekające w sprawie, co do objętych decyzją ustaleń prowadzących do przypisania mu tych naruszeń i wymierzenia za nie kary, dokonały niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego i w efekcie niewłaściwie przepisy te zastosowały.

Organ odwoławczy odnosząc się w swej decyzji do zarzutów naruszenia lp. 6.3.11 oraz Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że rozporządzenie Komisji nr 581/2010 określa maksymalne okresy wczytywania danych z kart kierowców oraz danych z tachografów pojazdów i powołał się na treść § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych. Zgodnie z tym rozporządzeniem dane z tachografów cyfrowych (§ 3) podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy (§ 4) co najmniej raz na 28 dni. Według organu, z tych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika obowiązek pobierania danych z tachografów cyfrowych oraz z kart kierowców odpowiednio częściej niż wynikałoby to z rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE, przy czym argumentacja organu wyraźnie wskazuje, że okresy te odnosi do dni kalendarzowych.

Tymczasem w skardze trafnie podniesiono, że organy orzekające w sprawie całkowicie pominęły w swoich rozważaniach znaczenie pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), który stanowi: "Określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności".

Po pierwsze, w ocenie Sądu, pojęcie "dni zarejestrowanej działalności" należy odnosić do dni zarejestrowanej działalności przez jednostkę pojazdową i dni zarejestrowanej działalności na karcie kierowcy, gdyż tylko takie rozumienie wynika z pkt 1 tejże preambuły.

Po drugie, w kontekście pkt 3 preambuły do wyżej wskazanego rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r., w pełni zasadny jest zarzut naruszenia zasady pierwszeństwa prawa unijnego nad prawem krajowym. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w przywołanym w skardze wyroku z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1556/14. W wyroku tym Sąd, który badał zgodność z prawem przypisanego stronie naruszenia lp 6.3.11. załącznika Nr 3 do u.t.d. stwierdził, że: "rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Strona skarżąca słusznie zwraca uwagę na treść art. 2 rozporządzenia Komisji, w myśl którego rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowy obowiązek rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał (...) Może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu."

Powyżej cytowane stanowisko znalazło pełną aprobatę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2396/14. Nie ulega też wątpliwości, że taka sama argumentacja, jak przywołana w cytowanym wyżej wyroku WSA, odnosi się do rozumienia obowiązku pobierania danych z tachografów cyfrowych pojazdów, jako do dni zarejestrowanej działalności konkretnego pojazdu.

W tym stanie rzeczy za zasadny uznać należało zarzut niewłaściwej interpretacji przez organy § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Przepisy tego rozporządzenia stanowią realizację dyrektywy zawartej w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16), zmierzającej do ujednolicenia maksymalnych okresów odczytywania danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych. W art. 1 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy, zaznaczając przy tym w pkt 3 preambuły do rozporządzenia, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał za prawidłowe stanowisko skarżącego, że do rozliczenia czasu na odczyt danych z tachografu oraz z karty kierowcy stosuje się wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, a co za tym idzie słuszny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną interpretację w zakresie naruszeń objętych lp 6.3.11 i 6.3.12 oraz przepisów postępowania administracyjnego w zakresie dokonania ustaleń faktycznych co do tych naruszeń.

Dokonując ponownej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego organ, realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania, ponownie rozważy kwestie związane z zastosowaniem przepisów dotyczących obowiązku odczytywania danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z

2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.