Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1997/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Spółka z o.o. F. z siedzibą w W. zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniosła, że mimo zamknięcia roku 2013 z zyskiem w wysokości 5.911.500,12 złotych (przy czym i tak był to zysk o 11% niższy niż w 2012 r.), to w roku 2014 r. nie będzie możliwe uzyskanie takiego zysku, gdyż w latach 2014-2015 wygasną wszystkie jej zezwolenia na prowadzenie punktów gier na automatach o niskich wygranych oraz salonów gry na automatach, co spowoduje bezsprzecznie spadek jej kondycji finansowej. Skarżąca spółka wyjaśniła przy tym, że 79% jej działalności to segment gier, zaś 18% to salony gier, a 2,5% to kasyna gry. Dodała ponadto, iż w stosunku do niej organy celne wydały wiele decyzji, będąc w mylnym przekonaniu o prowadzeniu przez spółkę działalności bez zezwolenia, którymi tylko w tym przedmiocie nałożyły kary pieniężne stanowiące kwotę 11.502.517 złotych.

Spółka podkreśliła, że jej obecna sytuacja finansowa jest o tyle niestabilna, że nawet "stosunkowo" nieznaczna kara finansowa może spowodować utrudnienia lub nawet uniemożliwi jej prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. Wyjaśniła, że tak wysoka, łączna kwota kary (będącej tylko częścią sankcji nałożonych na spółkę) wykracza poza jej możliwości płatnicze i konieczność jej uiszczenia wyrządzi znaczną szkodę w majątku spółki, jak również przyczyni się do powstania trudnych, wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Zapłata takiej kwoty spowoduje bowiem załamanie sytuacji finansowej, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego.

Skarżąca wyraziła przy tym zdanie, że oceniając jej stan finansowy, nie można pominąć innych, toczących się przeciwko niej postępowań w sprawach kar finansowych, które obecnie w większości znajdują się na etapach odwoławczych.

W skardze skarżąca przedstawiła w formie zestawienia posiadane przez nią zezwolenia wraz z podaniem dat ich ważności w kontekście wydanych przeciwko niej decyzji, którymi nałożono kary pieniężne, z podaniem ich kwot.

Na potwierdzenie obecnej kondycji finansowej skarżąca załączyła do skargi liczne dokumenty potwierdzające kondycję finansową spółki, a także liczne decyzje, którymi udzielono jej zezwoleń oraz którymi wymierzono jej kary pieniężne.

Do skargi zostały również załączone kopie upomnień wzywających do uregulowania należności, wystosowanych przez Dyrektora Izby Celnej w W., wskazując, iż brak zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej doprowadzi do zajęcia rachunków spółki w drodze postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Podkreślenia wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05).

Dokonując oceny wniosku w powyższym świetle Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Sąd uwzględnił postulaty strony i przy ocenie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę argumentację wskazującą na trudną kondycję finansową spółki, co zostało potwierdzone w przedłożonej przez spółkę dokumentacji.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka powoływała się na zaistnienie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela pogląd skarżącej, że ocena tej przesłanki nie może się ograniczyć do jej sytuacji materialnej jedynie w kontekście wykonania zaskarżonej decyzji, bez jednoczesnego uwzględnienia pozostałych, toczących się przeciwko niej postępowań, dotyczących nałożenia innych kar pieniężnych. Załączone do wniosku dokumenty, w tym nadesłane upomnienia jak i wyjaśnienia samej skarżącej, pozwalają na ocenę jej sytuacji finansowej. Biorąc bowiem pod uwagę wskazany zysk spółki za 2013 r., tj. 5.911.500,12 złotych oraz fakt, że główne jej źródło dochodu opiera się na działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych (79% - przy czym w dużej mierze zezwolenia te w tym roku wygasają), należało przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami), będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji jak podała skarżąca nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co może wiązać się m. in. ze zwolnieniami pracowników (podobne stanowiska zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 września 2014 r. sygn. akt II GZ 497/14 oraz w postanowieniu z 4 listopada 2014 r. sygn. akt II GZ 730/14).

Reasumując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.