Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 678/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), , Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji instruktorów oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2016 r.( Nr [...]), na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 2c, pkt 6, ust. 2 pkt 3a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2015 r., poz.155 ze zm.; dalej też: ustawa), art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...].2016 r. (nr [...]) o odmowie wpisu S. K. (dalej: strona, skarżący) do ewidencji instruktorów. W uzasadnieniu wskazano następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 3.11.2015 r. strona wystąpił do Starosty K. o wpis do ewidencji instruktorów, w zakresie prawa jazdy kategorii: B, B1, C, C1. Wskazała, że uzyskał w dniu 24.06.1988 r. uprawnienia instruktora w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C. Do wniosku dołączyła: kserokopie zapytania o udzielenie informacji o karalności z dnia 13.11.2015 r., kserokopie orzeczenia lekarskiego z dnia 03.11.2015 r., kserokopie orzeczenia psychologicznego z dnia 03.11.2015 r.; potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię: prawa jazdy, dowodu osobistego oraz zaświadczenia z dnia 24.06.1988 r. o ukończeniu specjalistycznego kursu metodyczno-dydaktycznego na wykładowców i instruktorów kształcenia kierowców; oraz oryginały: zapytania o udzielenie informacji o karalności z dnia 13.11.2015 r., orzeczenia lekarskiego z dnia 03.11.2015 r., orzeczenia psychologicznego z dnia 03.11.2015 r.

Pismem z dnia 21.12.2015 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych dotyczących wniosku i załączników oraz przedłożenia dodatkowych informacji mających wpływ na podjęcie przez starostę decyzji. Ponadto poinformowano stronę, zgodnie z treścią art. 10 kpa, o terminie wydania decyzji oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji wydał w dniu 24.02.2016 r. decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał, że strona spełnia ustawowe wymogi w zakresie: posiadania prawa jazdy (art. 33 ust. 1 pkt 2), posiadania orzeczenia lekarskiego (art. 33 ust. 1 pkt 4) i orzeczenia psychologicznego (art. 33 ust. 1 pkt 5) oraz niekaralności (art. 33 ust. 1 pkt 8). Nie przedłożyła natomiast dokumentacji potwierdzającej posiadanie co najmniej 3-letniego doświadczenia w prowadzeniu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B (art. 33 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy) - wymóg dotyczący wniosku w części odnoszącej się do wpisu do ewidencji instruktorów w zakresie kategorii C prawa jazdy. Nie przedłożyła także dokumentacji (zaświadczenia) dotyczącego ukończenia z wynikiem pozytywnym kursu dla kandydatów na instruktorów (art. 33 ust. 1 pkt 6 ustawy) oraz o złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu sprawdzającego kwalifikacje przed komisją powołaną przez wojewodę (art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy).

Podniesiono w uzasadnieniu, że nie zgłoszono wnioskodawcy na egzamin w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 listopada 2015 r. w spawie uzyskiwania uprawnień przez instruktorów i wykładowców (Dz. U. 2015 r., poz. 2096). Organ nie miał bowiem podstaw do wpisania strony do ewidencji instruktorów z uwagi na nie spełnienie wymagań określonych w art. 33 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz w art. 33 ust. 1 pkt 6 ustawy.

W odwołaniu strona podniosła, że w listopadzie 2015 r. spełniała wszystkie niezbędne warunki do zgłoszenia na egzamin w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Zakwestionowała zarzut o braku udowodnienia 3 letniej praktyki zawodowej dla kat C, skoro wniosek dotyczył wpisu do ewidencji instruktorów kat. B. Wskazała na bezpodstawne kwestionowanie ważności zaświadczenia z dnia 24.06.1988 r. o ukończeniu kursu instruktorów i wykładowców nauki jazdy i domagania się zaświadczenia o ukończeniu innego kursu. Podniosła, że nie musi także przedkładać dokumentów poświadczających, że 19.01.2013 r. był osobą uprawnioną do wykonywania czynności instruktora.

Wskazała, że do 2002 r. pracowała jako właściciel najstarszego w Polsce prywatnego ośrodka szkolenia kierowców i instruktor wykładowca w tym ośrodku podległym Wydziałowi Komunikacji W. P. P., a w dniu 19.01.2013 r. była emerytem. Jej zdaniem art. 130 ustawy o kierujących pojazdami dotyczy osób wpisanych do ewidencji, nie dotyczy innych osób.

Po rozpoznaniu odwołania, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami instruktorem jest osoba, która:

(uchylony)

posiada prawo jazdy:

kategorii A co najmniej przez okres 2 lat - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami, którzy uzyskują uprawnienia instruktora wyłącznie w zakresie prawa jazdy kategorii A,

kategorii B co najmniej przez okres 2 lat - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami ubiegających się o uprawnienia do prowadzenia szkolenia w zakresie prawa jazdy kategorii B,

kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E odpowiednio do zakresu prowadzonych zajęć co najmniej przez okres roku oraz co najmniej 3-letnie doświadczenie w prowadzeniu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami rozszerzających uprawnienia do prowadzenia szkolenia o jedną z wymienionych kategorii,

kategorii T co najmniej przez okres 2 lat - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami, którzy uzyskują uprawnienia instruktora wyłącznie w zakresie prawa jazdy kategorii T;

posiada prawo jazdy kategorii B co najmniej przez okres 2 lat oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania tramwajem;

posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności instruktora;

posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania czynności instruktora;

ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs dla kandydatów na instruktorów i posiada zaświadczenie o jego ukończeniu - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi;

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin sprawdzający kwalifikacje przed komisją powołaną przez wojewodę;

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za:

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka,

przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu,

przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

jest wpisana do ewidencji instruktorów.

Wskazano, że stosownie do art.130 ust. 6 tej ustawy, osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy, do ewidencji, o której mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7 ustawy-Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania o których mowa w:

1) art. 33 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 - w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do prowadzenia zajęć;

2) art. 33 ust. 1 pkt 4 i 5 - do końca okresu ważności posiadanej legitymacji instruktora;

3) art. 37 ust. 1 pkt 1 - przez okres roku od dnia wejścia w życie ustawy

Na tle powyższego stanu prawnego wskazano w uzasadnieniu, że strona jako osoba występująca o wpisanie do ewidencji instruktorów w zakresie prawa jazdy kategorii B, B1, C, C1, posiadając prawo jazdy kat. A, B, C nie spełnia wymogów ustawowych do wpisania do ewidencji instruktorów.

Podniesiono, że strona, nie będąc osobą wpisaną do ewidencji w dniu wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami (tj. w dniu 19.01.2013 r.), celem udokumentowania swoich uprawnień zobowiązana była przedłożyć organowi, czego nie uczyniła, dokumenty; że ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs dla kandydatów na instruktorów i posiada zaświadczenie o jego ukończeniu - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, że złożył z wynikiem pozytywnym egzamin sprawdzający kwalifikacje przed komisją powołaną przez wojewodę, że posiadając kat. C od co najmniej roku posiada 3-letnie doświadczenie w prowadzeniu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C, co wynika z wniosku z dnia 3.11.2015r.

Przedłożone przez stronę zaświadczenie z dnia 24.08.1988 r. ukończenia specjalistycznego kursu metodyczno-dydaktycznego na wykładowców i instruktorów kształcenia kierowców, nie może być uznane za spełniające warunek z art. 33 ust. 1 pkt 6 i 7 w zw. z art. 134 ust. 3 i ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami, albowiem kurs został odbyty w okresie od 16.03.1988 r. do 22.03.1988r., a więc przed obowiązywaniem ustawy z dnia 20.06.1997 r.- Prawo o ruchu drogowym.

Natomiast osoba, która była instruktorem na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, zgodnie z art. 145 w/w ustawy, mogła prowadzić szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie dotychczas posiadanym, jeżeli spełniała wymagania, o których mowa w art. 105 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7, oraz pod warunkiem zdania w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy egzaminu, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Tym samym zaświadczenie, które zostało dołączone do wniosku o wpis do ewidencji instruktorów, z uwagi na okres odbycia szkolenia pod rządami ustawy z dnia 1.02.1983 r. - Prawo o ruchu drogowym, nie dowodzi o spełnieniu przesłanki uprawniającej do wpisania do ewidencji instruktorów na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe rozstrzygnięcie, skarżący decyzji zarzucił:

1. Brak pouczenia o przysługujących środkach prawnych;

2. Wadliwe rozstrzygnięcie;

3. Nie powołanie podstawy prawnej nieważności ukończenia kursu kwalifikacyjnego w 1988 r.

4. Naruszenie art. 32 Konstytucji RP, w zakresie w jakim cytowana przez SKO ustawa dzieli absolwentów kursów kwalifikacyjnych na złych absolwentów sprzed 20.06.1997 r. mających nieważne zaświadczenia ukończenia kursów i dobrych absolwentów, z ważnymi zaświadczeniami wydanymi po tej dacie.

Wniósł o uchylenie decyzji lub stwierdzenie jej nieważności.

W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja zawiera błędy formalne, strona nie wnosiła bowiem o wpisanie do ewidencji instruktorów w zakresie kategorii C, Cl, który to wniosek wymuszał na wnioskodawcy poświadczenie trzy letniego stażu instruktorskiego.

Ponadto podniesiono, że ustawa z 20.06.1997 r., jaki i ustawa z 19.01.2013 r. nie kwestionują wykształcenia formalnego strony, w tym kursu z 1988 r. Nie musi więc ponownie obyć szkolenia dla kierowców kategorii A, B, C. Zaskarżona decyzja nie odpowiada na proste pytanie, dlaczego zaświadczenie z 1988 r. o ukończeniu kursu wykładowców instruktorów nauki jazdy jest nieważne i od kiedy jest nieważne. Taki sam stan faktyczny i prawny posiada jego prawo jazdy i świadectwa szkolne. Dlaczego tych dokumentów nikt nie kwestionuje?.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko prezentowanym w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez SKO.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno orzeczenia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub innych przepisach. Z drugiej jednak strony, sądy te są zobowiązane do oddalenia skarg na decyzje zgodne z prawem (art. 151 tej samej ustawy).

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja SKO z dnia [...] 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...].2016 r. o odmowie wpisu skarżącego do ewidencji instruktorów. Wymagania, jakie musi spełnić osoba, aby została wpisana do ewidencji instruktorów, prowadzonej przez starostę właściwego ze względu na miejsce jej zamieszkania, określa art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. 2016 r., poz. 627; dalej też: ustawa).

W sprawy organy rozstrzygające uznały, że skarżący nie udokumentował spełnienia warunków w zakresie: nie przedłożenia dokumentacji potwierdzających posiadanie co najmniej 3-letniego doświadczenia w prowadzeniu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w zakresie prawa jazdy kategorii B (art. 33 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy); dokumentacji (zaświadczenia) dotyczącej ukończenia z wynikiem pozytywnym kursu dla kandydatów na instruktorów (art. 33 ust. 1 pkt 6 ustawy); złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu sprawdzającego kwalifikacje przed komisją powołaną przez wojewodę (art. 33 ust .1 pkt 7 ustawy).

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił wnioskiem z dnia 3.11.2015 r. o wpisanie do ewidencji instruktorów w zakresie prawa jazdy kategorii B, B1, C, C1, posiadając prawo jazdy kat. A, B, C.

W tym stanie, zgodnie z postanowieniami art. 33 ust. 1 ustawy, osoba ubiegająca się o wpis do ewidencji instruktorów w powyższym zakresie musi spełnić m.in. następujące wymogi:

-posiadania prawa jazdy kategorii B+E, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D lub D+E odpowiednio do zakresu prowadzonych zajęć co najmniej przez okres roku oraz co najmniej 3-letnie doświadczenie w prowadzeniu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami rozszerzających uprawnienia do prowadzenia szkolenia o jedną z wymienionych kategorii (art. 33 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy):

-ukończenia z wynikiem pozytywnym kurs dla kandydatów na instruktorów i posiadania zaświadczenia o jego ukończeniu - dotyczy instruktorów osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi (art. 33 ust.1 pkt 2 lit. 6 ustawy);

-złożenia z wynikiem pozytywnym egzamin sprawdzający kwalifikację przed komisją powołaną przez wojewodę (art. 33 ust. 1 pkt 2 lit. 7 ustawy);

Skarżący, pomimo wezwania, nie przedłożył wymaganego dokumentu wskazującego na co najmniej 3-letnie doświadczenie w prowadzeniu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B.

W skardze podniósł jedynie że nie wnosił o wpisanie do ewidencji instruktorów kategorii C, C1. Jak już wskazano, we wniosku skarżący wystąpił o wpisanie do ewidencji instruktorów w zakresie prawa jazdy kategorii B, B1, C, C1. Z akt sprawy nie wynika aby wniosek w tym zakresie uległ zmianie.

Odnośnie warunków wskazanych w art. 33 ust. 1 pkt 2 lit. 6 i 7 ustawy, podnieść należy, że zgodnie z art. 130 ust. 6 ustawy, osobę wpisaną w dniu wejścia w życie ustawy, do ewidencji, o której mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, uznaje się za spełniającą wymagania których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy - w zakresie dotychczas posiadanych uprawnień do prowadzenia zajęć.

Z powyższego wynika, że jedynie w odniesiona do osoby wpisanej w dniu 19 stycznia 2013 r. (data wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami) do ewidencji instruktorów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012 r., poz. 1137 ze zm.) - uznaje się spełnienie powyższych wymagań.

Warunkiem uznania, że skarżący spełniał powyższe wymogi było więc wpisanie strony do ewidencji instruktorów o której była mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w wersji obowiązującej do dnia wejścia ustawy o kierujących pojazdami.

W tym zakresie wskazać należy, czego strona nie neguje, że skarżący nie był wpisany do ewidencji instruktorów o której była mowa w art. 105 ust. 2 pkt 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w dniu wejścia ustawy o kierujących pojazdami (19.01.2013 r.). Jak wskazał skarżacy, do 2002 r. pracował jako właściciel najstarszego w Polsce prywatnego ośrodka szkolenia kierowców i instruktor wykładowca w tym ośrodku, a w dniu 19.01.2013 r. był emerytem.

Skarżący powołuje się na zaświadczenia z dnia 24.06.1988 r. o ukończeniu specjalistycznego kursu metodyczno-dydaktycznego na wykładowców i instruktorów kształcenia kierowców, podnosząc, że nie straciło ono swoje ważności i jako takie winno dokumentować spełnienie wymagań, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2 lit. 6 i 7 ustawy.

Wskazać należy, że stosownie do postanowień art. 145 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012 r., poz. 1137 ze zm.) - obowiązujących do dnia wejścia ustawy o kierujących pojazdami: Osoby wykonujące czynności instruktora lub wykładowcy w ośrodkach szkolenia lub w szkołach w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1998 r.) na podstawie dotychczasowych przepisów mogą prowadzić szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie dotychczas posiadanym, jeżeli spełnią wymagania, o których mowa w art. 105 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7, (zostaną wpisane do ewidencji instruktorów), oraz pod warunkiem zdania w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy egzaminu, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt 5 (egzaminu przed komisją powołaną przez wojewodę).

Wynika z powyższego, że warunkiem spełnienia ustawowych wymagań, jest wpisanie do ewidencji instruktorów pod rządami ustawy - Prawo o ruchu drogowym w dniu 19 stycznia 2013 r. oraz zdanie wskazanego egzaminu, o którym mowa w art. 105 ust.2 pkt 5 tej ustawy.

Oznacza to, że gdyby skarżący był instruktorem na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy - Prawo o ruchu drogowym mógłby prowadzić szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie dotychczas posiadanym, jeżeli został wpisany do ewidencji, oraz pod warunkiem zdania w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy egzaminu.

Jak już wskazano, skarżący nie został wpisany do ewidencji instruktorów pod rządami ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ponadto - czego także nie neguje – nie złożył wskazanego powyżej egzamin.

W świetle wskazanym powyżej rozwiązań prawnych, zaświadczenie, które zostało dołączone przez skarżącego do wniosku o wpis do ewidencji instruktorów z dnia 24.06. 1988 r., nie dowodzi o spełnieniu przesłanki uprawniającej do wpisani do ewidencji instruktorów na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawa. Nie można więc przyjąć, że zaskarżona decyzja nie wskazuje przyczyn, dla których brak jest podstaw do uznania, że zaświadczenie z dnia 24.06.1988 r. potwierdza spełnienie ustawowych warunków do wpisu do ewidencji instruktorów.

W tym stanie, skarżący - jako osoba występująca o wpisanie do ewidencji instruktorów w zakresie prawa jazdy kategorii B, B1, C, C1, posiadając prawo jazdy kat. A, B, C - nie spełnia, jak trafnie oceniły organy, wskazanych wymogów ustawowych do wpisania do ewidencji instruktorów, po rządami obowiązujących rozwiązań prawnych. Nie można tym samym uznać, ze w sprawie występuje przesłanka nieważności w odniesieniu do zaskarżonej decyzji.

W zakresie zarzutu braku pouczenia, wskazać należy, że pouczenie zawarte w decyzji było dotknięte uchybieniem kwalifikującym się do sprostowania w trybie art. 113 kpa. Ponadto mimo tego uchybienia skarżący wniósł skargę do Sądu, która została rozpoznana. Wskazuje to, że podniesiony zarzut nie miał znaczenia dla zabezpieczanie przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji, wskazać należy, że organy rozstrzygające w sprawie działały na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawnych. Obowiązujące rozwiązania prawne dopuszczają uznanie zaświadczenia jako dokumentu potwierdzającego spełnienie określonych wymagań, ale pod pewnymi warunkami, które w sytuacji skarżącego nie zachodzą.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.