Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1612/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. T. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi N. T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji –


UZASADNIENIE

N. T. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] orzekającą o odmowie umorzenia nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach wsparcia bezpośredniego.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza bynajmniej o słuszności zarzutów skargi, powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym został utrwalony pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi stała się decyzja odmawiająca umorzenia należności. Nie istnieje zatem konieczność podejmowania jakichkolwiek działań w celu doprowadzenia do stanu zgodności stanu faktycznego z przedmiotową decyzją, albowiem nie spowodowała ona zmiany praw lub obowiązków strony. Jako taka, decyzja ta nie nadaje się do wykonania, a więc nie ma możliwości zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto Sąd zaznacza, że to rolą strony skarżącej jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, iż jej wykonanie spowoduje wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu skargi, w której zawarty został wniosek, skarżący przedstawił zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji. Jednocześnie nie wskazano jednak żadnych okoliczności ani argumentów pozwalających na przyjęcie, iż w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.