Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 675/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3, par. 5, 6, 7 i 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r. sprawy ze skargi D. K. i D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa i w oparciu o przepisy art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 i 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.) w zw. z § 5 ust. 2, § 6 ust. 1 i 2, § 7 ust. 4 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalno – gospodarczego oraz budynku usługowo – handlowo – mieszkalnego na działkach o nr [...] przy ul. W. [...] w B.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne.

Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2010 r. D. L. i S. L. zwrócili się do Prezydenta Miasta B. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji oraz szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, a także warunki dotyczące obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagania w kwestii ochrony interesów osób trzecich.

Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. wnieśli D. i D. K. oraz B. D. zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie analizy dopuszczalności lokalizacji wnioskowanej inwestycji przez pryzmat zachowania ładu przestrzennego jako harmonijnej całości urbanistyczno – architektonicznej. W odwołaniu zakwestionowano również ustaloną przez organ wysokość elewacji frontowej, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, argumentując, że wartości te nie odpowiadają parametrom budynków mających cechy reprezentatywności i mieszczą się w skrajnych granicach z obszaru analizowanego bez uwzględnienia wskaźników występujących w bezpośrednim sąsiedztwie. Skarżący zarzucili również naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie przyczyn zastosowania wyjątków od reguł ustalania parametrów i cech nowej zabudowy. Końcowo autorzy odwołania podkreślili, że ustalone warunki zabudowy spowodują zacienienie ich domu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z [...] lipca 2010 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu

I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podkreślono, że organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora i ma obowiązek go zbadać pod kątem zgodności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Oceniając zaskarżoną decyzję SKO nie stwierdziło naruszenia przepisów powołanych aktów prawnych

i uznało, że prawidłowo został wyznaczony obszar analizowany.

Powołując się zaś na znaczne zróżnicowanie cech i parametrów obiektów usytuowanych w granicach obszaru analizowanego, za niezasadny organ uznał zarzut nie zachowania wymagań ładu przestrzennego. Stwierdził, że przeprowadzona w sprawie analiza wykazuje spójność funkcji planowanej inwestycji z funkcjami istniejącymi, jak też zróżnicowanie w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy (§ 5 ust.1 rozporządzenia), szerokości elewacji frontowej (§ 6 ust.1 rozporządzenia), wysokości górnej elewacji frontowej (§ 7 ust.1 rozporządzenia) oraz geometrii dachu (§ 8) na wszystkich działkach sąsiadujących

z działkami inwestora. Wypowiadając się z kolei w kwestii obaw wyrażanych przez odwołujących się, a dotyczących zacienienia ich działki, SKO wyjaśniło, że zgodność planowanej inwestycji z warunkami technicznymi budynków w zakresie m.in. zacienienia będzie badana dopiero na etapie pozwolenia na budowę, albowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowi "ogólne ramy planowanej inwestycji", które zostaną skonkretyzowane dopiero w projekcie budowlanym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku wywiedli D. K., D. K. oraz B. D. zarzucając jej naruszenie:

1) art. 61 ust.1 u.p.z.p. poprzez nie dokonanie analizy dopuszczalności lokalizacji wnioskowanej inwestycji przez pryzmat zachowania ładu przestrzennego, rozumianego jako harmonijna całość urbanistyczno – architektoniczna;

2) art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie interesu osób trzecich przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy;

3) § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez ustalenie górnej krawędzi elewacji frontowej w wysokości odpowiadającej skrajnej wartości z obszaru analizowanego, różniącej się od wartości budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie;

4) § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu w wysokości odpowiadającej skrajnej wartości z obszaru analizowanego, nieuwzględniającej wskaźnika występującego w bezpośrednim sąsiedztwie;

5) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez ustalenie szerokości elewacji frontowej odnoszącej się do innej niż średnia szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją +/- 20%;

6) § 8 rozporządzenia poprzez brak dokonania konkretnych ustaleń odnośnie geometrii dachu i zawarcie w decyzji alternatywnych rozwiązań;

7) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez zaniechanie dokonania ustaleń istotnych dla wyniku sprawy, tj. parametrów wysokości budynku, wskaźnika wielkości nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, które odpowiadałyby parametrom budynków mających cechy reprezentatywności;

8) art. 107 § 1 i 3 Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepełne i lakoniczne uzasadnienie decyzji.

Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący w znacznej części powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji, wywodząc, że zaskarżona decyzja stwarza inwestorowi zbyt dużą dowolność w umiejscowieniu planowanej inwestycji, a w konsekwencji może zaburzyć parametry, cechy i wskaźniki zabudowy

i zagospodarowania analizowanego terenu. Końcowo podnieśli, że zaskarżona decyzja została im doręczona w niekompletnej formie, tj. bez wyników analizy zawierającej część tekstową i graficzną.

W odpowiedzi na tak sformułowane zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do prawidłowości i legalności decyzji organu I instancji. Podkreślono, że granice terenu analizy zostały przyjęte prawidłowo,

a ustalone przez organ parametry wynikają ze znacznego zróżnicowania cech

i parametrów zabudowy istniejącej na analizowanym terenie.

Postanowieniem z 16 grudnia 2010 r. Sąd odrzucił skargę B. D. z uwagi na nie uiszczenie wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny

i ogólny charakter, albowiem nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Stąd też, jak słusznie stwierdziło SKO w zaskarżonej decyzji, podnoszona przez skarżących kwestia "zacienienia ich działki", będzie rozpatrzona dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., cytowanej dalej jako: u.p.z.p.). I tak decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), cytowanym dalej: rozporządzeniem. Rozporządzenie to w § 1 określa wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy cytowanego rozporządzenia wyznaczają też zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W myśl § 3 ust.1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego, jak wynika z ustępu 2 § 3 rozporządzenia, wyznacza się na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, obszar analizowany został wyznaczony w sposób odpowiadający wymogom określonym we wskazanych przepisach, czego nie kwestionują również skarżący.

Stosownie zaś do § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy

w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2 §). W przedmiotowej sprawie średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze zabudowanym wynosi 40 %, a w zaskarżonej decyzji wskaźnik ten wyznaczono na poziomie do 50 %. W obszarze analizowanym wskaźnik ten dochodzi nawet do wartości 52%. Nie ma zatem znaczenia, jaki wskaźnik zabudowy występuje na działkach bezpośrednio sąsiadujących

z planowaną inwestycją. Jak wynika z zacytowanych wyżej regulacji w stosunku do wskaźnika powierzchni nowej zabudowy, ustawodawca nakazuje badać wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym, a nie w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W tym miejscu zaakcentować należy, iż obecnie zarówno w doktrynie jak

i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się pogląd, że przez pojęcie działki sąsiedniej należy rozumieć nieruchomości znajdujące się nie tylko

w pobliżu działki inwestycyjnej, ale także w pewnej odległości od terenu inwestycji (vide: wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. II OSK 657/06, Lex 322451; wyrok NSA

z dnia 7 maja 2008 r. II OSK 518/07). Skoro w obszarze analizowanym wskaźnik ten jest znacznie zróżnicowany i wynosi od 18 do 52%, to wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia § 5 ust 2 rozporządzenia, tym bardziej, że wskaźnik zabudowy na działkach sąsiednich (nr geod. [...] - 52 % oraz nr [...] – 49%) pozwala na zachowanie spójności urbanistycznej. Wielkość ustalonego wskaźnika nie zakłóca zatem ładu przestrzennego, a jednocześnie pozwala na realizację planowanej inwestycji.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut nieprawidłowego ustalenia szerokości elewacji frontowej. Treść § 6 rozporządzenia wskazuje, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki (od strony, z której odbywa się główny wjazd na działkę), wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach

w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W niniejszej sprawie wskaźnik ten wynosi 18,5 m, co przy tolerancji 20% pozwala na ustalenie wartości w przedziale od około 14,8 m do 22,2 m. Biorąc zaś pod uwagę znaczne zróżnicowanie szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy (od 7 m do 36 m) omawiany wskaźnik mógł zostać ustalony na poziomie 18,5 m w trybie ust.2 § 6 rozporządzenia.

Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia § 7 ust. 4 rozporządzenia poprzez ustalenie innej wysokości wnioskowanej zabudowy niż wynikałoby to

z wysokości zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Jak trafnie podniosło Kolegium, w analizie funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu podano należyte uzasadnienie dla zastosowania ww. przepisu, stanowiącego odstępstwo od ogólnych zasad ustalania wysokości wnioskowanej zabudowy, wyrażonych w § 7 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia. Na działce nr [...] dostępnej od ul. W., znajduje się - według mapy stanowiącej załącznik do analizy urbanistycznej - budynek III kondygnacyjny o wysokości 11 m. Takiej wysokości ma też być wnioskowana zabudowa. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zanegowania tego sposobu rozumowania organów, skoro obowiązujące w sprawie przepisy na taką wykładnię pozwalają, a nadto wnioski organów zostały logicznie uzasadnione. Ponadto, jak podkreślono w odpowiedzi na skargę, organ jest związany wnioskiem inwestora i nie ma możliwości samodzielnej jego modyfikacji, przyjęte zaś wskaźniki wysokości górnej krawędzi elewacji planowanej inwestycji (10 i 11 m) są wielkościami maksymalnymi, które ostatecznie zostaną określone w pozwoleniu na budowę.

W ocenie składu orzekającego także zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia nie jest w przedmiotowej sprawie uzasadniony. Jak stanowi wspominany § 8 geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W niniejszym postępowaniu średni kąt nachylenia wynosi od ok. 50 do 450. W zaskarżonej decyzji podane wartości zostały ustalone na poziomie: kąt nachylenia do 150 i 450, wysokość głównej kalenicy – do 10 i 11 m, cechy dominujące dla geometrii dachu: płaski i/lub wielospadowy, o prostopadłym lub równoległym kierunku głównej kalenicy

w stosunku do frontu działki. W kwestii zawartego w kontrolowanych decyzjach rozstrzygnięcia dotyczącego układu połaci dachowych Sąd zaakceptował stanowisko organów obu instancji, że dopuszczalne było wskazanie alternatywnej możliwości realizacji dachu płaskiego lub wielospadowego. Taki zapis w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie narusza prawa, bowiem inwestor we wniosku podał taką alternatywę, a w obszarze analizowanym dachy istniejących budynków są zróżnicowane – płaskie, dwuspadowe i wielospadowe.

Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że kontrolowana

w niniejszej sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy dla opisanej na wstępie - inwestycji spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w powołanych przepisach.

Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. podkreślić trzeba, że celem zasady dobrego sąsiedztwa, wynikającej z powołanego przepisu jest również zagwarantowanie ładu przestrzennego, który we wskazanym przepisie konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Zgodnie zaś z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego "ze względu na interes publiczny, literalna redakcja art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy u.p.z.p. nie może prowadzić do automatycznego prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności. Jest to pogląd uzasadniony konstytucyjną zasadą działania w ramach wymogów demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Pamiętać również należy o wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy (vide: wyrok z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 967/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 323/09 – Lex 574092, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Po 628/08 – Lex 519023).

Wbrew zatem stanowisku skarżących uznać należy, że planowana inwestycja budynku: mieszkalno - gospodarczego oraz usługowo - handlowo - mieszkalnego stanowi kontynuację i uzupełnienie istniejącej zabudowy, spełniając kryteria ustawowe art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury. Zasada dobrego sąsiedztwa została spełniona, skoro się zważy, iż na prawidłowo wyznaczonym terenie analizowanym wokół działek inwestora istnieją obiekty realizujące funkcje usługowo - handlowe, mieszkaniowe jednorodzinne z zabudową jej towarzyszącą - budynkami garażowymi

i gospodarczymi, zabudową magazynową oraz produkcyjną.

W kwestii niedoręczenia stronom niniejszego postępowania załącznika graficznego do decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazać należy, iż obowiązujące przepisy, w tym art. 109 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie, nie przewidują expressis verbis doręczania stronom takich załączników wraz z wydanymi rozstrzygnięciami. Co prawda w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, iż niedoręczenie załącznika stanowiącego integralną część decyzji musi być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie (vide: wyrok NSA z dnia 24 września 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1727/96, Lex nr 45723), to jednak zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie reguła ta w konkretnych sytuacjach może – ze względów praktycznych

i ekonomicznych – doznawać wyjątków. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dotyczą w licznych przypadkach inwestycji

o niemałym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów. W sprawach tych doręczanie każdej stronie załącznika graficznego w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania, albowiem generuje znaczne koszty i przyczynić się może do odsunięcia w czasie ostatecznego zamknięcia sprawy. Jednocześnie dla zapewnienia stronom możliwości skontrolowania prawidłowości poczynionych w toku postępowania ustaleń, których wyrazem jest treść załącznika graficznego do decyzji, organy powinny umożliwić im zapoznanie się z aktami sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ I instancji wyraźnie bowiem zaznaczył

w początkowej części decyzji o warunkach zabudowy, że załącznik graficzny do tej decyzji sporządzony został w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje wnioskodawca, zaś drugi pozostaje do wglądu w aktach sprawy. Powyższe stanowisko zostało wyrażone m.in. w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 104/09 i zaaprobowane w wyroku NSA z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1368/09). W uzasadnieniu tego ostatniego - NSA stwierdził, iż "brak dołączenia do decyzji doręczonej skarżącemu załącznika graficznego nie jest wadą decyzji, skoro organ poinformował stronę, że część graficzna pozostaje do wglądu w aktach sprawy. Ocena tej okoliczności jest prawidłowa i nie narusza przepisów § 3, 7 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r."

Końcowo stwierdzić należy, iż wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7, 8, i 77 § 1 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne.

W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W opisanej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, również Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.-