Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 306/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.5 ust.2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 306/19 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 17 października 2019 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, , Sędziowie:, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 października 2019 r., sprawy ze skargi K. N., na decyzję Dyrektora Regionalnego Centrum Kultury w C., z dnia [...]nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, , I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Nr [...]z dnia [...], II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Centrum Kultury w C. na rzecz skarżącego K. N. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu, kosztów postępowania sądowego.,


UZASADNIENIE

K. N. (dalej jako wnioskodawca, strona lub skarżący) wnioskiem w formie elektronicznej z dnia 25 lutego 2019 r. zwrócił się do C. Ośrodka Kultury w C., któremu zmieniono w tym czasie nazwę na Regionalne Centrum Kultury (dalej jak organ lub podmiot zobowiązany) o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów faktur i umów związanych z obsługą prawną spółki z okresu od 19 listopada 2018 r. do dnia wysłania odpowiedzi.

Podmiot zobowiązany pismem z dnia 11 marca 2019 r., nr RCK.DR.0005.11.19, stwierdzając, że powyższy wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, wezwał wnioskodawcę do wskazania w terminie 14 dni powodów, dla których spełnienie żądania udostępnienia zawnioskowanych danych będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Strona w odpowiedzi z dnia 14 marca 2019 r. wskazała, że wymienione we wniosku dokumenty stanowią informację publiczną prostą, która nie wymaga skomplikowanych analiz czy innych czasochłonnych czynności. Stąd też złożone żądanie – w jego ocenie – nie wymagało wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

Organ pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. poinformował wnioskodawcę, iż odpowiedź nie może zostać udzielona w terminie z uwagi na duże zainteresowanie dotyczące działalności i funkcjonowania organu, licznym wpływem wniosków o udostepnienie informacji publicznej, a w konsekwencji wydłużeniem się z przyczyn obiektywnych czasu udzielenia odpowiedzi.

Podmiot zobowiązany decyzją z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn.: Dz. U. z 2018r., poz. 1330 ze zm., dalej jako ustawa o dostępie do informacji publicznej lub w skrócie u.d.i.p.), odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej w zakresie skanów faktur z okresu od 19 listopada 2018 r. do 17 stycznia 2019 r. związanych z wydatkami na obsługę prawną oraz skanów umów zawartych od 19 listopada 2018 r. do 17 stycznia 2019 r. związanych z obsługą prawną.

W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, iż stoi na stanowisku, że poprzez zawarcie umowy cywilnej z podmiotem publicznym osoby fizyczne nie uzyskują statusu osób pełniących funkcje publiczne lub osób mających związek z pełnieniem funkcji publicznych. Powyższe prowadzi do wniosku że osoba świadcząca obsługę prawną na rzecz organu nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne i osobie tej nie przysługuje namiastka władzy publicznej.

W ocenie organu udostępnienie żądanych przez wnioskodawcę informacji będzie zmierzało do naruszenia ochrony prywatności osoby fizycznej, co znajduje uzasadnienie w takich regulacjach prawnych jak Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2016/679 z dnie 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE.L z 2016r., nr 119, poz. 1, w skrócie RODO). Oprócz tego wskazano, że żądane przez wnioskodawcę informacje mają charakter informacji przetworzonych, albowiem wymagane jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych na podstawie posiadanych informacji prostych, a także konieczna jest anonimizacja danych osób niepełniących funkcji publicznych. Organ uznał, że w tej sprawie strona nie wykazała, iż uzyskanie danej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co stanowi podstawę wydania decyzji o odmowie udzielenia tej informacji, opartej na przepisie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Strona błędnie pouczona przez organ złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., które zawiadomieniem z dnia 4 czerwca 2019r. przekazało organowi do rozpatrzenia zgodnie z właściwością wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Podmiot zobowiązany decyzją nr [...] z dnia 18 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia 29 kwietnia 2019 r. wskazując w uzasadnieniu, iż przedstawiona przez wnioskodawcę argumentacja nie stanowi podstawy do zmiany stanowiska organu wyrażonego w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podniósł, iż kancelaria prawna, która sprawuje jego obsługę prawną jest kontrahentem i nie pełni funkcji publicznych, gdyż wykonuje jedynie czynności o charakterze usługowym. Zdaniem organu zastosowanie ma tu zatem art. 5 u.d.i.p. ze względu na ochronę prywatności osoby oraz tajemnicę przedsiębiorcy. Mimo, że żądanie wnioskodawcy w zakresie udzielenia informacji o wynagrodzeniu radcy prawnego dotyczy informacji publicznej, to prawo do informacji podlega w tym wypadku "ograniczeniu z uwagi na prywatność osoby fizycznej" zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Organ podtrzymał też stanowisko, że informacja objęta wnioskiem jest informacją publiczną przetworzoną i dlatego też, z uwagi na brak uzasadnienia, dlaczego uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wezwał wnioskodawcę do wykazania powyższego. Ponieważ w odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca wskazał, że żądane przez niego informacje stanowią informacje proste, co nie wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, w związku z czym organ uznał, iż wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, a zatem i z tego względu uzasadniona stała się odmowa udzielenia wnioskowanych informacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona, wnosząc o uchylenie decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 oraz art. 63 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczenia prawa do informacji ze względu na istotne przyczyny, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności, poprzez dokonanie ograniczenia prawa do informacji niespełniającego konstytucyjnych warunków,

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez błędne uznanie, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną.

3) art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędne stwierdzenie przez spółkę, że zawnioskowana informacja publiczna podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej;

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że informacja związana z wydatkami na obsługę prawną dotyczy osób pełniących funkcję publiczną i podlega udostępnieniu bez ograniczeń, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie narusza to przy tym przepisów o ochronie danych osobowych, albowiem przewidują one możliwość ujawnienia danych w sytuacji wykonywania przez ich administratora zadań publicznych, do których w ocenie skarżącego zalicza się również udostępnianie informacji publicznej.

Strona wskazała również, że organ błędnie uznał zawnioskowane dane za informację publiczną przetworzoną. Zakres czynności niezbędnych do ich udostępnienia nie obejmuje bowiem anonimizacji danych osobowych, a jeśli nawet by tak miało być, to konieczność dokonania tej czynności nie powoduje, że żądane informacje nabierają charakteru informacji przetworzonych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostawało, iż żądana informacja w postaci skanu dokumentów (faktur i umów cywilnych) miała charakter informacji publicznej, zaś organ, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jako jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego będąca instytucją kultury prowadzącą działalność w zakresie upowszechniania kultury.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest natomiast kwestia organ zasadnie odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej powołując się z jednej strony na ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej (tutaj radcę prawnego świadczącego usługi prawne), a z drugiej na przyjęciu, ze mamy do czynienia z informacja przetworzoną i w konsekwencji niewykazanie przez wnioskodawcę przesłanki szczególnie ważnego interesu publicznego.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jest ocena, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną, czy też nie. Z przepisu tego wynika, że jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takiej sytuacji organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zostało zdefiniowane pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną, przyjmuje się posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, wyroki WSA w Olsztynie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 829/16, WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14 oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku).

Co szczególnie istotne dla rozstrzygnięcia wątpliwości w niniejszej sprawie to konstatacja, iż przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje także każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych.

Powyższe stanowisko koresponduje również z poglądem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK - A 2006/3/30), w którym stwierdzono, że analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa dostępu do informacji publicznej. Nie może więc budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więzami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu cytowanego przepisu jest nie tylko osoba działająca w sferze imperium, ale również osoba, które wywiera wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoba pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów. Z katalogu osób pełniących funkcje publiczne Trybunał wykluczył zaś wyłącznie te podmioty, które zajmują stanowiska o charakterze usługowym i technicznym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że osoba sprawująca obsługę prawną jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego, niezależnie od tego czy wykonuje ją w charakterze pracownika tej jednostki, czy też jej zleceniobiorcy, ma rzeczywisty związek z realizowaniem zadań publicznych i nie zajmuje jedynie stanowiska pomocniczego. Głównym przedmiotem działalności organu jest upowszechnianie kultury w szerokim tego słowa znaczeniu (§ 4 i § 5 statutu), a więc bez wątpienia czynności zaspokajające potrzeby lokalnej społeczności. Zakres uprawnień przysługujących osobie wykonującej obsługę prawną instytucji zajmującej się tym obszarem działań, polegający na specjalistycznym doradztwie prawnym, warunkującym i niejednokrotnie poprzedzającym sam proces decyzyjny, ma zatem istotny wpływ na kształtowanie treści zadań wykonywanych w sferze publicznej. Stąd też dane na temat wynagrodzenia takiej osoby, czy też środków przeznaczonych na realizację umowy z nią zawartej, nie podlegają ochronie prawnej przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Niezależnie od powyższego stanowisko na problem ten należy spojrzeć także z nieco innej perspektywy, bazującej na samym pojęciu informacji publicznej. Jak wynika bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W szczególności taki walor będą zaś posiadały informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Stąd też jakiekolwiek zadysponowanie tym majątkiem będzie stanowiło informację publiczną, niezależnie nawet od przeznaczenia wydatkowanych środków publicznych i celu jaki mają one zaspokoić. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje bowiem o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 171/16 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 323/15).

Dotyczy to w szczególności umów cywilnoprawnych zawieranych z podmiotami trzecimi i obejmujących m.in. kwestię obsługi prawnej danej instytucji publicznej (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 70/16 wraz z szeroko w nim powołanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym).

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy na kwestię ujawnienia danych finansowych pochodzących z zawartej umowy na obsługę prawną należało zatem spojrzeć nie tyle z punktu widzenia danych dotyczących konkretnej osoby fizycznej, co z perspektywy środków publicznych wydatkowych z majątku komunalnego. Wówczas problem ochrony prywatności osoby fizycznej nie będzie miał istotnego znaczenia przy udostępnieniu żądanych skanów umów i faktur, stanowiących – co przecież niesporne – informację publiczną.

Powyższy wniosek odnosi się również do kwestii zastosowania w niniejszej sprawie regulacji RODO. Jak trafnie bowiem wskazuje to skarżący, zgodnie z art. 86 tego aktu prawnego dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. W polskich realiach takim prawem jest zaś ustawa o dostępie do informacji publicznej, która we wspominanym już art. 5 ust. 2 stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Należy jednak tylko dla przypomnienia wskazać, że ograniczenie to nie dotyczy m.in. informacji o osobach pełniących funkcje publiczne lub mających związek z pełnieniem tych funkcji. Skoro zaś z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie to regulacje dotyczące ochrony danych osobowych nie znajdowały w niej zastosowania w takim stopniu, w jakim przedstawiał to podmiot zobowiązany.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał drugi argument organu, przemawiający za odmownym załatwieniem wniosku skarżącego, a mianowicie twierdzenie, że żądane przez niego informacje mają charakter przetworzony. Wspomnieć trzeba, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej. Stanowi ona jedynie w art. 3 ust. 1 pkt 1, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednakże w toku stosowania przepisów tej ustawy, w orzecznictwie sadowoadministracyjnym ukształtował się pogląd stanowiący, że informacja przetworzona to taka informacja, na którą składa się określona liczba tzw. informacji prostych, podlegających jednak wyodrębnieniu w sposób dostosowany do żądania wnioskodawcy poprzez konieczność dokonania stosownych analiz, wyciągów bądź zestawień, angażujących znaczny wysiłek intelektualny zasobów kadrowych podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12 oraz z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05).

Proces przetwarzania informacji prostych prowadzić musi przy tym do wyodrębnienia informacji publicznej o nowej treści, co oznacza że wytworzona informacja – w momencie złożenia wniosku – jeszcze nie istniała i powstała wyłącznie z inicjatywy osoby domagającej się jej udostępnienia (zob. D. Fleszar, Zasady dostępu do informacji publicznej przetworzonej, "Samorząd Terytorialny" 1-2/2011, s. 91 – 93).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że sięgnięcie przez organ do zbiorów dokumentacji zawierających informacje proste i wyselekcjonowanie spośród nich umów żądanych przez skarżącego, a następnie poddanie ich procesowi anonimizacji i skatalogowania, nie skutkuje przekształceniem informacji prostej w informację przetworzoną. Nie są to zatem czynności na tyle skomplikowane, że w ich efekcie mogłoby dojść do powstania całkowicie nowej informacji publicznej. W szczególności zaś nie można podzielić stanowiska organu, że taki skutek będzie miało pozbawienie udostępnianych dokumentów danych osobowych, czyli anonimizacja. Czynność ta polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu, stąd informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces anonimizacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 865/17, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w Lublinie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 175/17 oraz w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Go 538/15).

Zatem w związku z tym, że żądanie skarżącego nie dotyczyło informacji publicznej przetworzonej, podmiot zobowiązany bezzasadnie domagał się od niego wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem zawnioskowanych danych. Naruszył on tym samym dyspozycję art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Bez znaczenia dla sprawy było natomiast sygnalizowane przez spółkę nadużycie prawa do informacji. Sąd nie dostrzegł bowiem tego problemu w działalności strony skarżącej, która w toku niniejszego postępowania realizowała przysługujące jej konstytucyjne prawo do informacji. Umożliwiało ono jej zaś m.in. występowanie do podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z żądaniem udzielenia prostej informacji publicznej, bez podawania jakiegokolwiek uzasadnienia.

Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do sytuacji faktycznej ustalonej w przedmiotowej sprawie. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów tej ustawy, z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 u.p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 27 maja 2019 r.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 złotych, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 u.p.p.s.a.