Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 63/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 8, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. H. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B. – rejon ulic [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący – K. H. wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę nr {...} Rady Miejskiej w B. z [...] października 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla {...} w B. (rejon ul. [...]) w odniesieniu do działki o nr ewid. gr. [...] oraz działki o nr ewid. gr. [...](pas terenu wzdłuż boku działki [...]), obręb - {...}, przy ul. [...] w B. Zarzucił naruszenie:

1. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej powoływana jako u.p.z.p.) w zw. z § 4 i § 7 pkt 9 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. nr 164, poz. 1587), przez wprowadzenie do zaskarżonej uchwały elementów o charakterze informacyjnym - m.in. w załączniku Nr 2, a także w załącznikach Nr 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g oraz nr 3a, 3b, 3c, 3d, które nie są ustaleniami planu, a jednocześnie bezpośrednio wpływają na sposób zagospodarowania poszczególnych działek;

2. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 7 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.zp, oraz w zw. § 271 rozporządzania Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2019, poz. 1065; dalej powoływane jako warunki techniczne), przez ich naruszenie polegające na uchwaleniu planu miejscowego, który z uwagi na konkretne, sprzeczne ze sobą zapisy (oraz załączniki graficzne) powoduje, że realizacja obiektu w nim wskazanego tj. budynku na podstawie wzornika "A" na działce skarżącego, jest niemożliwa m.in. z uwagi na naruszenie przepisów warunków technicznych, dotyczących usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe;

3. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, przez ich błędną wykładnię polegającą na naruszeniu zasady równości wobec prawa poprzez traktowanie określonych działek/terenów w planie miejscowym w sposób uprzywilejowany względem działki skarżącego, co polega na nakazaniu stosowania wskazanych w planie miejscowym wzorników zabudowy w konkretnych lokalizacjach (tylko na niektórych działkach), bez żadnego prawnego i faktycznego uzasadnienia;

4. art. 15 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 140 K.c. oraz w zw. z art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, przez wprowadzenie do planu miejscowego załączników Nr 2a-2g zawierających wzorniki budynków, które właściciel wykazanych w załączniku Nr 2 nieruchomości ma nakaz budować, bez określenia w planie miejscowym ich charakteru prawnego, definicji, a także jakiejkolwiek procedury (zasad) ich stosowania - co w konsekwencji narusza również prawo własności skarżącego, z uwagi na uniemożliwienie korzystania z przysługujących mu praw oraz naruszenie zasady proporcjonalności, tj. brak wyważania interesu publicznego oraz indywidualnego obywatela;

5. art. 15 ust. 1 w zw. art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przez wprowadzenie planem miejscowym na teren działki inwestora załącznika Nr 2a - wzornika zabudowy [...] typu - A, w którym określono, parametry budynku, którego realizacja jest niemożliwa, bez naruszenia postanowień planu miejscowego i przepisów warunków technicznych;

6. art. 6 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 i 3 w zw. z art. 140 K.c. oraz art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przez przekroczenie granic władztwa planistycznego polegające na bezprawnym i nieuzasadnionym ustaleniu konkretnych lokalizacji obiektów w planie miejscowym tj. w załączniku Nr 2 planu miejscowego;

7. art. 15 ust. 1 w zw. art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przez brak precyzyjnego określenia szerokości linii rozgraniczających planowanego pasa drogowego ul. [...], poprzez zakresowe określenie szerokości pasa drogowego tj. szerokość pasa drogowego ul. [...](KD-31D) w § 67 pkt 4 lit. q planu miejscowego tj. od 7,00 do 9,00 metrów, podczas, gdy rzeczywista szerokość pasa drogowego na wysokości działki [...] wynosi 7,15 m, co w konsekwencji prowadzi do przekroczenia władztwa planistycznego oraz ograniczenie prawa własności skarżącego;

8. art. 15 ust. 2 pkt 8 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p.w zw. art. 21 ust. 1 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, przez wprowadzenie zakazu scalania i dzielenia istniejących parceli, z wyjątkiem przywracania podziałów historycznych (§ 27 planu), co w konsekwencji powoduje wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej oraz nieuzasadnione ograniczenie prawa własności skarżącego, które to ograniczenie musi być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności;

9. art. 17 pkt. 13 u.p.z.p., przez wprowadzenie do planu miejscowego zmian wynikających z rozpatrzonych uwag, bez ponownego uzgodnienia projektu planu miejscowego;

10. art. 17 pkt 10 u.p.z.p., przez brak ponowienia wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu w zakresie zmian wprowadzonych po pierwszym wyłożeniu;

11. art. 17 pkt 9 u.p.z.p., przez wyłożenie do dyskusji publicznej planu, który nie został formalnie uzgodniony zgodnie z przepisami ustawy, bowiem uzgodnienie z Wojewodą P. - Wydziałem Zarządzania Kryzysowego z 3 sierpnia 2007 r., - miało charakter warunkowy, polegający na wprowadzeniu do planu miejscowego konkretnych zapisów z zakresu obrony cywilnej dotyczącej obronności RP - które nie zostały w całości uwzględnione.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...] oraz działki nr [...]i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi na wstępnie wykazano, że skarżący ma interes prawny do wniesienia niniejszej skargi, gdyż jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] obręb [...]- {...} przy ul. [...] w B. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ta znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 5.2 MU. Skarżony plan narusza przy tym interes prawny skarżącego, gdyż doznaje on istotnych ograniczeń przy wykonywaniu swojego prawa własności, w tym przede wszystkim w realizowaniu swoich zamiarów inwestycyjnych polegających na budowie na tym obszarze budynku mieszkalnego z usługami. Skarżący podkreślił, że na jego interes prawny nie wpływa fakt, że nabył on przedmiotową nieruchomość po uchwaleniu planu miejscowego ([...] października 2019 r.), gdyż na rzecz nowego właściciela przechodzą niezrealizowane uprawnienia, w tym także legitymacja do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę rady gminy, która weszła wprawdzie w życie przed nabyciem nieruchomości, ale dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tejże uchwały. Wskazano, że poprzedni właściciel nie składał skargi na przedmiotowy plan.

Następnie skarżący zarzucił, że naruszono granice władztwa planistycznego, czym w sposób istotny naruszono zasadę sporządzania planu. Podniesiono, że skarżący nie ma możliwości zagospodarowania terenu swojej działki w sposób zgodny zarówno z warunkami technicznymi jak i wymaganiami stawianymi przepisami planu. Na dowód powyższego skarżący przedłożył opinię rzeczoznawcy budowlanego – Z. G. Z treści opinii wynika, że działka nr [...] od strony ul. [...], ma szerokość ok. 13,40 m. Od strony wschodniej, wzdłuż granicy z działką nr [...], znajduje się murowany zabytkowy budynek mieszkalny (§ 54 ust. 4 pkt 7 planu). Po stronie zachodniej na działkach o nr [...] i [...] pobudowany został zgodnie z wymaganiami planu drewniany współczesny dom jednorodzinny. Odległość tego budynku wynosi ok. 5,11 m od granicy z działką o nr [...]. Jego realizacja z okładziną palną powoduje, że zabudowa na działce nr [...] powinna zostać odsunięta o 16 m - od zrealizowanego budynku, przy budynku obłożonym materiałami palnymi (ok. 10,89 m od granicy działki) lub w każdej odległości od granicy działki przy realizacji ściany oddzielenia przeciwpożarowego (bez okładziny palnej).

Lokalizacja możliwej zabudowy przedmiotowej działki określona została w załączniku graficznym Nr 2 do planu z obowiązkiem zastosowania typu "A" konkretnego budynku ze wzornika dołączonego do planu. Dodatkowo plan wskazuje, że budynek oparty na wzorniku "A", powinien być zabudowany na całej szerokości działki wzdłuż ul. [...], na styku z zabytkowym budynkiem nr 15, tworząc zwartą zabudowę pierzejową ul. [...].

Podniesiono, że biegły rzeczoznawca przeanalizował możliwe warianty usytuowania budynku na działce skarżącego. Po rozważeniu każdego z nich doszedł do wniosku, że nie ma możliwości zaprojektowania na działce o nr ew. [...], budynku wg wzornika typ "A", w tym o wymiarach 8,5 m x 7,0 m, z jednoczesnym zachowaniem obowiązujących przepisów warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z ustaleniami planu. W jego ocenie jedyną możliwością zaprojektowania budynku w sposób zgodny z warunkami technicznymi jest "wyeliminowanie" sprzecznych z analizowanymi przepisami warunków technicznych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nadto usunięcie z planu zapisów wewnętrznie sprzecznych.

Realizacja obiektu (budynku określonego we wzorniku "A") w sposób zgodny w wymaganiami warunków technicznych jest niemożliwa tj. sprzeczna z § 271 warunków technicznych. Sytuowanie budynku zgodnie z zapisami planu uniemożliwi bowiem, zachowanie odległości normatywnych określonych w warunkach technicznych. Powyższe stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.z.p. i wprowadza wątpliwości interpretacyjne dla organów administracji architektoniczno - budowlanej wydających pozwolenie na budowę. Organy te ustalają lokalizację obiektu jedynie pod kątem zgodności z przepisami powszechnie obowiązującymi - nie oceniają jej natomiast pod kątem ładu przestrzennego.

Nadto skarżący zarzucił naruszenie zasady równości. Naruszenia tej zasady skarżący dopatruje się w odmiennym ukształtowaniu treści planu wobec zagospodarowania działek sąsiednich zarówno na terenie samych [...], jak i na obszarze planistycznym 5.2 MU (na którym zlokalizowana jest jego działka). W ocenie skarżącego, zarówno z materiałów planistycznych, jak i z żadnych innych dokumentów nie wynikało, jakie okoliczności przemawiały za tym, by teren objęty planem miejscowym w tak znaczącym stopniu zróżnicować. Podniesiono, że już w chwili uchwalania planu miejscowego osiedle {...} było w dużym stopniu zabudowane przez znacznych rozmiarów budynki mieszkalne wielorodzinne. Jest to szczególnie widoczne od zachodniej strony w stosunku do obszaru lokalizacji działki skarżącego, gdzie po drugiej stronie ul. [...] funkcjonuje olbrzymie osiedle mieszkaniowe. Od strony północnej zlokalizowane zostały sporych rozmiarów obiekty handlowe (np. Supermarket PSS S. "{...}"). Natomiast od strony południowej, istnieje znacznych rozmiarów zabudowa szeregowa. W powyższym kontekście, zdaniem skarżącego, w pierwszej kolejności należałyby rozważyć, czy wprowadzone w uchwale, niezwykle rygorystyczne uregulowania, niewątpliwie godzące w prawo własności, mają rację bytu z uwagi na ochronę i odtworzenie układu urbanistycznego. Układ ten został już bowiem na tyle zmieniony, że jego pierwotne (czy nawet porównywalne) odtworzenie jest praktycznie niemożliwe.

Nadto, zdaniem skarżącego, w sposób nieuzasadniony zróżnicowano możliwość stosowania konkretnych wzorników zabudowy. Załączone do planu wzorniki różnią się od siebie, choćby samą wielkością (wysokością, szerokością). Niezrozumiałe jest jakimi przesłankami kierował się uchwałodawca stwierdzając, że na jego działce można realizować wzornik "A", a na działkach sąsiadujących, lub znajdujących się w bliskiej odległości - w tym samym obszarze planistycznym wzorniki "B" i "C". W ocenie skarżącego, nie sposób jednoznacznie uzasadnić dokonanego w planie, istotnego zróżnicowania poszczególnych nieruchomości. Z zapisów planu wynika, że właściciele nieruchomości położonych na tym samym obszarze planistycznym, o zbliżonych uwarunkowaniach urbanistycznych, są traktowani w sposób całkowicie odmienny (w przypadku skarżącego jest to m.in. nakaz konkretnej lokalizacji budynku oznaczonego wyłącznie jako wzornik "A", który ma być usytuowany na szerokości całej nieruchomości). Tym samym, zdaniem skarżącego, nienależycie wyważono interes właścicieli z interesem publicznym. Te wszystkie okoliczności prowadzą do wniosku, że dokonana ingerencja w prawo własności skarżącego przez określenie konkretnego zagospodarowania nieruchomości (tj. wskazanie konkretnego typu wzornika i jego lokalizacji), miała charakter dowolny i będąc pozbawioną merytorycznego uzasadnienia stanowiła ingerencję nieuprawnioną.

Skarżący zarzucił także, że kwestionowany plan w wielu miejscach jest niespójny, czy nawet wewnętrznie sprzeczny (zarówno w części tekstowej, jak i w załącznikach graficznych). W załączniku Nr 2 planu wprowadzono m.in. na działce skarżącego konkretną lokalizację nowego budynku. Wynika z niego, że budynek taki musi zostać zlokalizowany na całej szerokości działki o nr [...] (ok. 13,40 m) - w oparciu o ściśle określoną linię zabudowy. Typ zabudowy "A" ze wzornika określonego w załączniku 2a do planu zawiera gotowy projekt z ograniczonymi wymiarami rzutu budynku mieszkalnego mierzonymi po wewnętrznym obrysie ścian zewnętrznych (minimalne wymiary szerokości budynku: 7,00 x 8,50 m; maksymalne wymiary długości budynku: 9,00 x 11,00 m) z elewacjami obłożonymi szalówką drewnianą, ze szczytami budynku z otworami okiennymi, bez wariantów dopuszczających ściany oddzieleń przeciwpożarowych, przykryty wysokim dachem krytym dachówką ceramiczną. Wzornik ten określa zatem budynek który, zgodnie zapisami planu ma zostać zrealizowany na przedmiotowej działce i precyzuje jednocześnie w warstwie teoretycznej wszystkie minimalne wymagania (w tym przede wszystkim: długość i szerokość) jakie powinien on spełniać. Skarżący zarzucił, że spełnienie warunków określonych w załączniku Nr 2 tj. konkretnej lokalizacji budynku będzie jednocześnie naruszało określone parametry budynku wskazane w załączniku Nr 2a do planu. Spełnienie warunku konkretnej lokalizacji budynku, wymagałoby "rozciągnięcia" długości budynku o ok. 1,4 m, co byłoby z kolei niezgodne z parametrami załącznika Nr 2a do planu. Jednocześnie konkretna lokalizacja budynku na całej szerokości działki skarżącego, w tym przyleganie do istniejącego obiektu zabytkowego na działce o nr ew. [...], powodowałaby niewątpliwie brak możliwości realizacji okien w elewacjach bocznych budynku, co również pod znakiem zapytania, stawiałoby zgodność takiego obiektu z załącznikiem Nr 2a do planu, na którym wyraźnie widać otwory okienne również w elewacjach bocznych. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, należy jednoznacznie stwierdzić, że na przedmiotowej działce nie można zrealizować zabudowy bez naruszenia postanowień skarżonego planu.

Skarżący zarzucił przy tym, że plan nie może wskazywać konkretnej lokalizacji obiektu, ta bowiem zostanie ostatecznie ustalona na etapie postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Nawet wprowadzenie konkretnych ograniczeń w planie musi mieć uzasadnienie w szczegółowych, wynikających z konkretnej sytuacji, okolicznościach. Stanowisko powyższe uzasadnione jest również, brakiem możliwości spełnienia przez konkretnie lokalizowany budynek szeregu innych przepisów prawnych, w tym przede wszystkim przepisów warunków technicznych (brak możliwości spełnienia przepisów związanych z usytuowaniem budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe).

Dodatkowo określenie konkretnej lokalizacji budynku, na całej szerokości działki z jednoczesnym nakazaniem jego sytuowania zgodnie ze ściśle określoną linią zabudowy, spowoduje w praktyce brak możliwości urządzenia właściwego dojazdu do nieruchomości oraz miejsc parkingowych. Zdaniem skarżącego, powyższe jednoznacznie wskazuje na brak spójności, a także na wewnętrzną sprzeczność uregulowań planu. Zdecydowanie najwięcej problemów interpretacyjnych, wynika z korelacji zapisów części tekstowej planu i dołączonych do planu załączników regulujących lokalizację obiektu oraz wzorniki budynków. Tym bardziej, że skarżony plan miejscowy - nie definiuje pojęcia "wzornik"’, nie określa również w sposób szczegółowy zasad jego użycia. Przede wszystkim, jednak nie konkretyzuje zakresu związania - wytycznymi zawartymi we wzorniku, przyszłych inwestorów przy projektowaniu nowych obiektów. W efekcie adresaci norm zawartych w planie miejscowym (inwestorzy, projektanci), będą narażeni, na ich swobodną interpretację przez organy wydające indywidualne rozstrzygnięcia. Powyższe jest istotnym naruszeniem prawa które winno skutkować wyeliminowaniem takich zapisów z obrotu prawnego.

Dodatkowo, zgodnie z § 6 pkt 4 plan miejscowy stanowi, że na działkach niezabudowanych, oprócz stosowania wzornika, dopuszcza się odtworzenie zabudowy, według dostępnych materiałów dokumentujących dawną zabudowę. Nie jest jednak sprecyzowane, czy zapis ten biorąc pod uwagę załącznik Nr 2 oraz przepis szczególny tj. § 54 ust. 7 pkt 1 planu (który nakazuje lokalizowanie nowej zabudowy według wzorników) ma zastosowanie na nieruchomości skarżącego. Przepis § 6 pkt 4 planu jest nieprecyzyjny i może prowadzić do jego swobodnej oceny przez organy. Nie precyzuje on jakiego typu materiały archiwalne miałby być wykorzystywane przez potencjalnych inwestorów, z jakich lat (jakiego okresu), czy w grę wchodzi dawna zabudowa, jaka występowała wyłącznie na terenie [...], czy też nie. Wreszcie, co istotne nie wiadomo jaki organ miałby oceniać zgodność danej inwestycji z tym zapisem planu (działanie takie sprowadzałoby się do analizy dokumentacji projektowej ze wskazaną dokumentacją archiwalną).

W § 2 pkt 1 b skarżony plan stanowi, że jego integralną częścią jest załącznik Nr 2 - "rysunek o charakterze informacyjnym, określający działki, na których należy lokalizować zabudowę według wzornika, sposób usytuowania obiektu na działce oraz wybrane typy obiektów ze wzornika ze wskazaniem konkretnych lokalizacji". Jednocześnie w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów, w § 54 ust 7 pkt 1 planu postanowiono, że na wskazanych na załączniku Nr 2 niezabudowanych działkach bądź w przypadku wymiany zniszczonej zabudowy zabytkowej, nakazuje się lokalizowanie nowej zabudowy według wzorników określonych w załącznikach Nr 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g i 2h - zgodnie z ustaleniami § 6 rozdziału 1. Zapisy te, zdaniem skarżącego, budzą uzasadnione wątpliwości co do charakteru prawnego załącznika Nr 2 tj. czy jest to jedynie załącznik o charakterze informacyjnym (poglądowym), jak wskazano wprost w § 2 pkt 1 b planu, czy też jest to załącznik o charakterze prawnie wiążącym który, jak wskazano w § 54 ust 7 pkt 1 planu nakazuje lokalizowanie nowych obiektów według wzorników. Zdaniem skarżącego niemożliwym wydaje się określenie, jaki charakter ma ten załącznik.

W przypadku uznania, że powyższy załącznik jest jedynie niewiążącą informacją niewywołującą po stronie adresatów jakichkolwiek obowiązków (zakazów, nakazów), poza faktem, że w ogóle opracowanie tego typu nie powinno się znaleźć w skarżonej uchwale - wypaczałoby sens stosowania wzorników zabudowy określonych w załączniku 2a - 2h, bowiem to właśnie w załączniku Nr 2 wymieniono działki (lub części działek), dla których określono konkretne typy wzorników (w przypadku działki skarżącego wyłącznie wzornik typu A). Dodatkowo w załączniku tym wskazano konkretne lokalizacje budynków, które na danym terenie mogłyby być lokalizowane (w przypadku skarżącego lokalizacja wzornika na całej szerokości działki). Założenie jedynie informacyjnego charakteru załącznika, wydaje się również niejasne, a wręcz sprzeczne z przepisami zawartymi w części tekstowej planu (np. § 6 pkt 6 czy § 54 ust. 7 pkt 1 planu, w których wprost nakazuje się na działkach określonych w załączniku Nr 2 realizację budynków według określonego wzornika).

W przypadku uznania natomiast, że charakter załącznika jest wiążący (stanowiący), poza wyraźnym naruszeniem praw właścicielskich, będzie on wprost sprzeczny z częścią tekstową oraz pozostałymi załącznikami graficznymi. Dodatkowo informacyjny charakter mają również załączniki Nr 3a, 3b, 3c, 3d - określające schematy prowadzenia sieci infrastruktury technicznej w pasach drogowych i ciągach pieszo-jezdnych. W tym wypadku także pojawia problem charakteru prawnego załączników. Jednocześnie wątpliwości budzi powiązanie wskazanych w załącznikach schematów z przepisami prawnymi normującymi warunki techniczne sytuowania przedmiotowej infrastruktury technicznej.

Skarżący zarzucił także, że plan miejscowy nie może zakazywać dokonywania scaleń i dzielenia działek. Tymczasem w § 27 planu w wyznaczonej w planie strefie ochrony konserwatorskiej "zakazuje się dokonywania scaleń i dzielenia istniejących parceli, z wyjątkiem przywracania podziałów historycznych". Plan miejscowy wprowadza zatem zakaz podziału istniejących działek. W ocenie skarżącego, zakaz taki wywołuje poważne konsekwencje, wobec niemożności zastosowania w praktyce przepisów odrębnych, w tym przede wszystkim art. 102 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustalenie takie stanowi niewątpliwie nadużycie władztwa planistycznego, ale przede wszystkim wykracza poza zakres delegacji ustawowej określającej przedmiot, który ustawodawca przekazał radzie do regulacji w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego całkowicie niejasny jest wyjątek od ustanowionego zakazu podziału i scalania, jaki uchwałodawca sformułował w planie miejscowym - mianowicie przywracanie podziałów historycznych. W żadnych zapisach planu nie wskazano, w jaki sposób podziały takie miałyby być przywracane. Nie określono żadnej procedury w tym zakresie, nie wyjaśniono również, co należy rozumieć pod pojęciem "podział historyczny" (czy chodzi o konkretny okres historyczny). Plan nie precyzuje, ani w części tekstowej, ani w załącznikach graficznych, żadnego możliwego historycznego podziału działek.

W § 67 planu ustalone zostały linie rozgraniczające i parametry techniczne ulic publicznych z ich oznaczeniem na rysunku planu. Plan ustalił również szerokość linii rozgraniczających ul. [...], usytuowanych przy nieruchomości skarżącego. Linie rozgraniczające zostały określone w przypadku ul. [...](oznaczenie w planie: KD-31D) od 7,0 m do 9,0 m, z jezdnią 1x2 pas ruchu, podczas gdy rzeczywista szerokość pasa drogowego na wysokości działki o nr ew. [...] wynosi ok. 7,15 m. W ocenie skarżącego, oznaczenie powyższe jest nieprecyzyjne. Trudno również powiązać w tym zakresie część tekstową planu miejscowego z jego częścią graficzną. Plan powinien bowiem jasno określić szerokość linii rozgraniczających, a nie zostawiać organom swobodę w jej ustaleniu. Wskazane zapisy w zakresie określenia szerokości dróg - prowadzą do niejasności. Nie wiadomo bowiem w którym punkcie drogi ma być konkretna szerokość. W tym zakresie plan miejscowy ma być spójny z załącznikiem graficznym. Mając na względzie powyższe, wskazane zapisy niewątpliwie naruszają art. 15 ust. 1 w zw. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. a także § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zakresie tego zarzutu powołano się na wyrok WSA w Białymstoku z 7 lutego 2019 r. II SA/Bk 592/18, gdzie w stosunku do tego samego planu miejscowego i tej samej ulicy tj. ul. [...], sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej - § 67 pkt 4 lit. "q" i "r" i części graficznej w zakresie dotyczącym linii rozgraniczających w odniesieniu do działki o nr ew. [...], obręb [...] — {...}, przy ul. [...] i [...]w B.

Nadto skarżący wywiódł, że z § 17 pkt 6 planu, wynika obowiązek uzyskania opinii i uzgodnień projekt planu z konkretnymi organami. Wskazano, że organ planistyczny wystąpił do Wydziału Zarządzania Kryzysowego P. Urzędu Wojewódzkiego w B. o uzgodnienie projektu planu miejscowego. Wojewoda P. uzgodnił projekt planu pod warunkiem wprowadzenia do tego planu przedsięwzięć z zakresu obrony cywilnej, dotyczących obronności RP. Wskazane żądania zostały przez organ planistyczny uwzględnione jedynie częściowo. W planie miejscowym nie ma bowiem żadnych uregulowań przewidujących realizację schronów lub ukryć typu I. W § 77 planu regulującego zakres obrony cywilnej wymieniono jedynie system alarmowania mieszkańców oraz przystosowanie oświetlenia zewnętrznego do wygaszenia. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, wobec nie wypełnienia wszystkich warunków wskazanych przez Wojewodę P. - nie można uznać, aby plan został w sposób należyty uzgodniono z tym organem.

Skarżący podniósł, że w trakcie procedury planistycznej uwzględniono 10 z wniesionych uwag (w tym 5 uwag w całości, a 5 uwag w części). Uwagi te dotyczyły zapisów ustaleń planistycznych, a zatem ich uwzględnienie było w istocie zmianą projektu planu przedłożonego do publicznego wglądu. W analizowanej procedurze planistycznej wprowadzono zmiany, ale nie ponowiono żadnych uzgodnień. Tymczasem jak wynika z akt planistycznych, zmiany wynikające z rozpatrzonych pozytywnie uwag dotyczyły m.in. uzupełnienia wykazu obiektów zabytkowych ujętych w wojewódzkiej ewidencji zabytków, dopuszczenia rozbiórki istniejących zabytków będących w złym stanie technicznym (bez obowiązku ich odtwarzania), wprowadzenia nakazu lokalizacji nowych obiektów według wzorników zabudowy czy też zmiany ustaleń w zakresie parametrów zabudowy na konkretnych działkach (obszarach planistycznych). Były to zatem zmiany o charakterze podstawowym, które bez wątpienia wymagały zgodnie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p, ponowienia uzgodnień z konkretnymi organami. Ponadto wymagały one ponownego wyłożenia, nowego projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. Brak ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, stanowi niewątpliwie, zdaniem skarżącego, istotne naruszenie trybu sporządzania planu co wyczerpuje znamiona z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i winno w konsekwencji skutkować stwierdzeniem jego nieważności.

Końcowo zarzucono, że plan w wielu zapisach jest nieaktualny, co znajduej swoje potwierdzenie, m.in. w sporządzonej w 2014 r. "analizie zmian w zagospodarowaniu przestrzennym miasta B.". Przykładem obrazującym ww. okoliczność jest chociażby kwestia uzgodnienia (czynność niewątpliwie wykraczająca poza upoważnienie ustawowe) zamierzeń inwestycyjnych z plastykiem miejskim, czyli podmiotem, który de facto, nie istnieje (§ 9 ust. 3 planu). Innymi przykładami w tym zakresie, są również regulacje wprowadzające szczegółowe przepisy dotyczące ochrony zabytków w sposób wykraczający poza upoważnienie ustawowe oraz przyznane gminie władztwo planistyczne (§ 18, § 20, § 23 planu) czy też wprowadzone w planie niedopuszczalne ustalenia postulatywne (§ 3 ust. 3 pkt 1-6 planu). Podniesiono, że mimo licznych pism mieszkańców o zmianę jego uregulowań (wnioskował o to także skarżący), czy też skarg wnoszonych do sądów, nie przystąpiono do sporządzenia nowego planu miejscowego na tym terenie, co w konsekwencji w dalszym ciągu pogłębi stan niepewności przy stosowaniu jego zapisów.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W pierwszej kolejności organ podniósł, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W sprawie II SA/Bk 592/18 ze skargi K. H. jako właściciela działki nr [...] oraz w sprawie II SA/Bk 736/18 ze skargi M. M. i B. M. Oba wyroki są prawomocne. W sprawie II SA/Bk 592/18 sąd stwierdził, że organ nie naruszył w sposób istotny trybu sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego. Nie stwierdzono istotnego naruszenia trybu sporządzania spornego planu z powodu braku ponownego uzgodnienia i wyłożenia projektu planu po wprowadzeniu zmian w wyniku 6 zgłoszonych uwag. Zgłaszane uwagi nie dotyczyły działki skarżącego lecz drobnych korekt konkretnych właścicieli innych działek i co istotne - nie wpływały na merytoryczne zmiany projektu planu. W takiej sytuacji, zdaniem sądu, powtarzanie procedury planistycznej nie było konieczne. Podobna sytuacja dotyczyła warunków uzgodnienia projektu planu z Wydziałem Zarządzania Kryzysowego P. Urzędu Wojewódzkiego, gdzie wprowadzono do planu częściowe uzgodnienia, zaś nie wprowadzono możliwości wykonania schronów. W ocenie sądu, nie są to istotne naruszenia trybu sporządzania planu, które miałyby skutkować stwierdzeniem nieważności całej uchwały. Jako, że procedura planistyczna prowadzona w toku uchwalania planu ma charakter uniwersalny, oznacza to, że zbadanie przez sąd prawidłowości przeprowadzenia takiej procedury w jednej sprawie zamyka drogę do jej ponownego badania. Ponadto sąd w sprawie II SA/Bk 592/18 odniósł się do większości zarzutów powtórzonych w niniejszej skardze. W związku z tym w odpowiedzi na skargę generalnie powtórzono argumentację sądu zawartą w uzasadnieniu tego wyroku, w szczególności w stosunku do ponownie podnoszonych zarzutów dotyczących: wprowadzenia do planu "elementów o charakterze informacyjnym" i załączników zawierających wzorniki, bez określenia ich charakteru prawnego co miałoby naruszać zasady sporządzania planu, a w efekcie ograniczać możliwość zabudowy działki skarżącego (zarzut nr 2 i 4 skargi); nakazania konkretnych lokalizacji obiektów w planie na załączniku Nr 2 (zarzut nr 3, 6 skargi).

W dalszej kolejności organ odniósł się w sposób szczegółowy do poszczególnych zarzutów skargi.

Odnośnie zarzutów z pkt 1 i 4 wskazano, że rada gminy jeżeli zachodzą ku temu okoliczności faktyczne, zobligowana jest do określenia obiektów i terenów chronionych ustaleniami planu, w tym określenia nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Z tego względu, na terenach najbardziej wartościowych pod względem historycznym, o zachowanym, czytelnym układzie przestrzennym oraz skali i charakterze zabudowy, zdecydowano się na wprowadzenie wzornika zabudowy [...], który z dużo większą precyzją i szczegółowością określa formę nowej zabudowy, która ma wyraźnie stanowić uzupełnienie istniejącej, historycznej i zabytkowej tkanki urbanistycznej. Budynki mieszkalne jednorodzinne w technologii murowanej, powstałe przed wejściem w życie planu, wyraźnie wyróżniają się w dość jednorodnej tkance tej części osiedla {...} i stanowią w niej obce, dysharmonizujące elementy. Z kolei budynki powstałe w oparciu o wzornik zabudowy [...], pomimo że dość mocno zdefiniowany i ograniczający "swobodę twórczą" architekta, stanowią dowód na to, że dość radykalne i kontrowersyjne podejście jakim było wprowadzenie do ustaleń planu wzornika przyniosło zamierzony, pozytywny skutek. Odnośnie działek niezabudowanych położonych w wyznaczonej w planie strefie ochrony konserwatorskiej obowiązują ustalenia § 6 planu, w tym pkt 6, zgodnie z którym nakazuje się lokalizowanie nowej zabudowy według wzorników zabudowy (typy: A, A1, B1, B2, B3, C, D, E i F) określonych w załącznikach Nr 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g i 2h - z uwzględnieniem ustaleń szczegółowych. Zasady rozbudowy obiektów ze wzornika - również z użyciem wzornika (z wyjątkiem typu D i E) zostały określone w § 6 pkt 6, zaś sposób łączenia budynków został przedstawiony na załączniku graficznym Nr 2h. Ponadto, zgodnie z § 6 pkt 6 lit. b planu "Propozycję sposobu lokalizacji oraz doboru typu obiektu do poszczególnych działek przedstawiono na załączniku graficznym Nr 2, dopuszcza się możliwość wyboru typu obiektu oraz jego usytuowania na działce (z zachowaniem ustaleń szczegółowych dla danego terenu) w zależności od uwarunkowań wynikających z programu użytkowego inwestora, przepisów prawa budowlanego oraz z zachowaniem starodrzewu wskazanego do ochrony na rysunku planu, z zastrzeżeniem że obiekty typu "D" i "E" można lokalizować wyłącznie na działkach wskazanych na załączniku graficznym Nr 2". W przypadku załącznika Nr 2 obowiązujące są ustalenia dotyczące sposobu lokalizowania budynku kalenicowo lub szczytowo względem ulicy oraz wskazanie działek, na których - wyłącznie - możliwa jest lokalizacja budynków według wzornika "D" i "E". Zdaniem organu należy przyjąć, że pozostałe informacje zawarte na załączniku Nr 2 mają charakter informacyjny, ponieważ są określone i szczegółowo opisane odpowiednio w tekście lub na rysunku planu. Z kolei ustalenia zawarte na załącznikach Nr 2, 2a-2h, przywoływane wielokrotnie w tekście planu są obowiązujące. Wzorniki zabudowy [...] z zasady odnoszą się szczegółowo do elewacji frontowej i bocznych, widocznych z przestrzeni publicznej. Kwestią nadrzędną na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, położonym w wyznaczonej w planie strefie ochrony konserwatorskiej, jest zachowanie sprecyzowanych w planie proporcji otworów okiennych i drzwiowych oraz sposobu ich rozmieszczenia zgodnie ze wzornikiem w części budynku widocznej z otaczających przestrzeni publicznych, tzn. w elewacji frontowej i bocznych. Jednocześnie § 6 pkt 6 lit. f planu umożliwia pełną dowolność rozplanowania wnętrz i funkcji ww. budynków w dostosowaniu do indywidualnych potrzeb użytkowników oraz funkcji obiektu. W szczególnych przypadkach lokalizacja dodatkowych okien lub rezygnacja z nich jest wręcz niezbędna, np. ze względu na konieczność spełnienia przepisów odległości okien od granicy działki - zależnie od sposobu sytuowania budynku na działce. W załączniku Nr 2 w odniesieniu do działki numer geod. [...] wskazano wzornik typu "A". Mając jednak na względzie powyższe, na przedmiotowej nieruchomości teoretycznie istnieje możliwość wyboru dowolnego typu wzornika (z wyłączeniem wzorników: "D" i "E"). Jednak to ze względu na parametry przedmiotowej działki, tj. szerokość oraz niewielką powierzchnię, zastosowanie innych niż wskazany wzornik "A" w praktyce nie byłoby możliwe. Organ podniósł, że możliwości zabudów wynikają przede wszystkim z parametrów działki oraz jej położenia, a nie z zapisów planu i wzornika zabudowy. Odnosząc się do elementów zawartych w załącznikach Nr 3a, 3b, 3c, 3d określonych jako: "Schemat prowadzenia infrastruktury technicznej w pasie drogowym ..." i "Schemat prowadzenia infrastruktury technicznej w ciągu pieszo-jezdnym ..." stwierdzono, że nie są to elementy planu o charakterze informacyjnym, Załączniki 3a, 3b, 3c i 3d zawierają ustalenia graficzne określające zasady rozrządu infrastruktury technicznej. Ponadto, zgodnie § 3 ust. 2 pkt 10 "Następujące oznaczenia graficzne na rysunku planu są ustaleniami obowiązującymi: (...) rozrząd - tj. układ i rodzaje projektowanych sieciowych urządzeń infrastruktury technicznej w pasach drogowych ulic - gminnych dróg publicznych". Ustalone w planie zasady rozrządu są więc ustaleniami planu.

Odnośnie zarzutu nr 2 podniesiono, że działka nr geod. [...] jest już częściowo zagospodarowana i stanowi integralną część zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej objętej pozwoleniem na budowę z [...] listopada 2015 r. Realizacja placu zabaw (zrealizowanego na działce nr geod. [...]) była wymogiem niezbędnym do uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor po wybudowaniu zespołu budynków, jak wskazuje skarżący, w 2019 r. sprzedał działkę nr geod [...] wraz z placem zabaw. Likwidacja przedmiotowego placu zabaw, który był warunkiem przyjęcia zabudowy do użytkowania, może skutkować cofnięciem pozwolenia na budowę. Kwestia odrębną, niezbędną do rozważenia jest fakt, czy działka nr geod [...] w obecnej sytuacji stanowi samodzielną działkę budowlaną. Zdaniem organu wyznaczając w przedmiotowym planie przeznaczenie terenów oraz przyporządkowując typy wzornika do poszczególnych działek zachowano konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Brano bowiem pod uwagę przede wszystkim istniejące uwarunkowania nieruchomości, ich wielkość i lokalizację, a nie stan własności. Zachowano zatem istotę zasady równości, by prawo traktowało na równi osoby znajdujące się w podobnej sytuacji - wszystkie działki położone wzdłuż ul. [...]powinny zostać zabudowane w oparciu o wzornik, przy czym różne parametry działek, w tym powierzchnia i szerokość frontu działki, determinują liczbę i wybór wzorników o określonych granicznych parametrach, jakie mogą zostać zastosowane na konkretnej działce. Wzornik określa gabaryty projektowanej zabudowy, geometrię i typ dachu, sposób rozmieszczenia i proporcje otworów okiennych i drzwiowych, materiały konstrukcyjne i wykończeniowe oraz kolorystykę. W przypadkach lokalizacji budynków na bardzo wąskich działkach wymagających indywidualnych rozwiązań i uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, konieczne jest dokonywanie zmian we wzorniku wynikających bezpośrednio z obowiązku spełnienia innych przepisów, nadrzędnych w stosunku do ustaleń planistycznych. W związku z tym całkowita rezygnacja z okien w ścianie oraz rezygnacja z okapów i wzniesienie ogniomuru w konkretnych przypadkach, spowodowanych usytuowaniem budynku na działce lub jej niewielkimi rozmiarami są dopuszczalne i nieraz konieczne, na co również wskazuje w opinii sporządzonej na zlecenie skarżącego biegły rzeczoznawca budowlany Z. G. Organ podniósł, że lokalizacja budynku po granicy z działką sąsiednią nr geod. [...] jest możliwa w oparciu o treść § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, jako budynku dobudowanego do ściany szczytowej istniejącego, murowanego budynku przy ul. [...]. W planie, wbrew twierdzeniu skarżącego oraz opinii biegłego rzeczoznawcy, dla zabudowy lokalizowanej wzdłuż ul. [...]nie zawarto nakazu realizacji zabudowy w formie zabudowy pierzejowej, przez którą budynki stykają się szczytami na geodezyjnych granicach działek, a przerwy w zabudowie występują jedynie w parterach budynków w miejscach przejść i przejazdów bramowych. Nakazu realizacji zabudowy w formie zabudowy pierzejowej ani ustalenia budowy po granicy z działkami sąsiednimi nr [...] i [...] w uchwale nie zawarto. Dla zabudowy lokalizowanej wzdłuż ul. [...], w celu zapewnienia lokalizacji nowej zabudowy zgodnie z zasadami ładu przestrzennego, ustalono jedynie obowiązującą (ściśle określoną) linię zabudowy, która jest jednocześnie linią usytuowania ściany budynku od strony ulic i terenów publicznych. Określono minimalną powierzchnię biologicznie czynną (30 % działki budowlanej) oraz maksymalną powierzchnię zabudowy (40 % działki budowlanej). Budynek na działce skarżącego może być lokalizowany dowolnie - może być usytuowany po granicy z działką sąsiednią, jedną lub obiema, o ile pozwolą na to graniczne gabaryty któregoś ze wzorników (z wyjątkiem "D" i "E"). Założeniem planu w tej części [...] miały być budynki wolnostojące. Podniesiono, że zabudowa działki nr geod. [...] przy ul. [...]budynkiem ze wzornika typu "A" jest możliwa, czego dowiódł w opinii biegły rzeczoznawca sporządzając trzy przykładowe warianty zabudowy przedmiotowej działki, z których drugi, zakładający realizację dwóch ścian oddzielenia przeciwpożarowego równoległych do granic z działkami sąsiednimi o nr geod. [...] (bezpośrednio przy tej granicy, na styku ze ścianą szczytową budynku murowanego przy ul. [...]) oraz z działką nr geod. [...], odsuniętą od granicy o szerokość planowanego przejazdu wskazuje, że możliwa jest realizacja budynku o minimalnych wymiarach 8,5 m x 7,0 m: zgodnego z wymiarami wzornika typu "A" określonymi w załączniku Nr 2a i zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, pozwalającymi zabezpieczyć zarówno zabudowę istniejącą, jak też zabudowę projektowaną na działce nr geod [...] w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Rzeczoznawca stwierdził jednak, że wariant drugi jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego ponieważ plan nie przewiduje powyższego zagospodarowania terenu. Zgodnie z lokalizacją zabudowy, określoną na załączniku Nr 2, lokalizacja budynku powinna wypełniać całą szerokość działki od granicy do granicy, co będzie niezgodne z granicznymi wymiarami budynku określonymi w załączniku 2a planu. Odnosząc się do tego organ podniósł, że nakazu realizacji na działce skarżącego nr [...] zabudowy w formie pierzejowej, tj. z lokalizacją ścian szczytowych po granicy z działkami sąsiednimi nie zawarto w części tekstowej uchwały, nie można go również, wbrew twierdzeniu biegłego, wywodzić z załącznika graficznego Nr 2. Na przedmiotowym załączniku wskazano nie konkretne miejsce lokalizacji budynku na działce, lecz sposób jego sytuowania - kalenicą równolegle lub prostopadle do ulicy (w przypadku działki nr geod. [...] - równolegle do ul. [...]). Załącznik ten nie przesądza też o tym bliżej której z granic działek sąsiednich budynek ma być lokalizowany. Ustalenia załącznika Nr 2 również należy interpretować łącznie z częścią tekstową planu, gdzie w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów bardzo precyzyjnie określono w jaki sposób budynek ma być sytuowany na działce oraz łącznie z ustaleniami graficznymi zawartymi na rysunku planu, w tym liniami zabudowy. Załącznik Nr 2 ilustrujący i doprecyzowujący pozostałe ustalenia planu, został sporządzony w skali 1:3000 i ma niewielką szczegółowość oraz schematyczny charakter. Błędem byłoby więc uznanie przedstawionego na załączniku Nr 2 sposobu lokalizacji obiektu ze wzornika za precyzyjne wskazanie miejsca lokalizacji budynku w odniesieniu do granic działek i pominięcie pozostałych obowiązujących rysunkowych i tekstowych ustaleń planu. Załącznik Nr 2 ma sens i uzasadnienie jedynie w powiązaniu z pozostałymi ustaleniami planu. Rysunek planu stanowi uzupełnienie i wyjaśnienie tekstu. Nieprawdziwe jest więc zawarte w opinii stwierdzenie, że nie ma możliwości zaprojektowania na działce nr [...] obręb [...] - {...} budynku wg wzornika typ "A", w tym o wymiarach 8,5 m x 7,0 m, z jednoczesnym zachowaniem obowiązujących przepisów rozporządzenia oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnośnie naruszenia z pkt 3 podano, że teren o symbolu 5.2MU na którym znajduje się należąca do skarżącego działka nr geod. [...] w planie został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową oraz usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i dojazdami. Przeznaczenie wszystkich działek położonych w granicach tego terenu jest jednakowe. Przeznaczenie poszczególnych terenów oraz zasady zabudowy i zagospodarowania ww. terenów w obowiązującym planie zostały określone w oparciu o istniejące uwarunkowania, wytyczne konserwatorskie, z uwzględnieniem istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wniosków składanych w trakcie sporządzania planu. Teren o symbolu 5.2MU już na etapie sporządzania projektu planu był częściowo zabudowany budynkami o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej oraz obiektami w całości o funkcji usługowej, o większej wysokości i intensywności - budynki te w obrębie tzw. "serca [...]" położone są wyłącznie w pierzei ul. [...], w narożniku ulic; [...] i [...] oraz wzdłuż ul. projektowanej KD-30D. Z tego względu na tych działkach ustalono zabudowę o gabarytach zbliżonych do istniejących, zabytkowych budynków na działkach sąsiednich. Podobnie budynki na działkach sąsiadujących bezpośrednio z istniejącym 3 kondygnacyjnym budynkiem wielorodzinnym zrealizowanym na działkach nr geod. [...] powinny zostać zrealizowane jako dobudowane do tych "ślepych" ścian, jako uzupełnienie i "domknięcie" tego zespołu zabudowy. Na pozostałej części terenu 5.2MU budynki istniejące są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi o wysokości maksimum 2 kondygnacji (parter z poddaszem nieużytkowym lub użytkowym). Nowa zabudowa powinna powstawać na zasadzie uzupełnienia istniejącego zagospodarowania i zabudowy pod względem parametrów, formy i funkcji, nie wprowadzając dysharmonii oraz dysonansu w istniejącym, uporządkowanym układzie funkcjonalnoprzestrzennym. Z tego względu nowa zabudowa na pozostałej części terenu 5.2MU powinna być realizowana w oparciu o wzorniki zabudowy. Odnośnie nierównego traktowania działek/terenów w planie przez nakaz lokalizacji budynków ze wzornika tylko na niektórych działkach wyjaśniono, że na załączniku Nr 2 wskazano działki, na których należy lokalizować zabudowę według wzornika, sposób usytuowania obiektu na działce oraz wybrane typy obiektów ze wzornika ze wskazaniem ich konkretnych lokalizacji. Na załączniku tym lokalizację budynku ze wzornika, wraz z przyporządkowanym mu określeniem typu budynku (typy: A, A1, B1, B2, B3, C. D. E i F) określonych w załącznikach Nr 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, wskazano wyłącznie w odniesieniu do działek niezabudowanych, co zostało wyraźnie zapisane w § 6 pkt 6 tekstu planu. Ponadto, zgodnie z § 6 pkt 7 planu zasady określone w pkt 6 dotyczą także remontów, przebudów i rozbudów budynków zabytkowych ujętych w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków. Zasady rozbudowy obiektów ze wzornika - również z użyciem wzornika (z wyjątkiem typu D i E) zostały określone w § 6 pkt 6 lit. b, zaś sposób łączenia budynków został przedstawiony na załączniku graficznym Nr 2h. Organ podniósł, że nakaz stosowania wzornika dotyczy niemal każdego nowego obiektu realizowanego na terenach położonych w strefach ochrony konserwatorskiej wyznaczonych w planie, z nielicznymi odstępstwami dla występującej jedynie na fragmentach zabudowy pierzejowej, gdzie budynki formą i gabarytami powinny stanowić uzupełnienie istniejącej już zabudowy. Wyjątkiem jest ustalenie § 6 pkt 4 planu, zgodnie z którym na działkach niezabudowanych, oprócz stosowania wzornika, dopuszcza się odtworzenie zabudowy według dostępnych materiałów archiwalnych dokumentujących dawną zabudowę. Uchwalając plan brano pod uwagę przede wszystkim istniejące uwarunkowania nieruchomości, a nie stan własności. Zachowano zatem istotę zasady równości. Przy uchwalaniu przedmiotowej uchwały nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego. Uchwała została opracowana z zachowaniem odpowiednich proporcji i wyważenia interesu publicznego oraz prywatnego. Zdaniem organu nie ma więc podstaw do twierdzenia o nierównym traktowaniu skarżącego i pozostałych właścicieli nieruchomości położonych zarówno na terenie o symbolu 5.2MU, jak też na pozostałych terenach o podobnym charakterze, położonych w strefie ochrony konserwatorskiej.

Odnośnie zarzutu z pkt 5 wskazano, że zgodnie z § 6 pkt. 6 lit. a planu: "propozycję sposobu lokalizacji oraz doboru typu obiektu do poszczególnych działek przedstawiono na załączniku graficznym Nr 2, dopuszcza się możliwość wyboru typu obiektu oraz jego usytuowania na działce (z zachowaniem ustaleń szczegółowych dla danego terenu) w zależności od uwarunkowań wynikających z programu użytkowego inwestora, przepisów prawa budowlanego oraz z zachowaniem starodrzewu wskazanego do ochrony na rysunku planu, z zastrzeżeniem że obiekty typu "D" i "E" można lokalizować wyłącznie na działkach wskazanych na załączniku graficznym Nr 2". Typy wzornika przedstawione na załączniku Nr 2, są więc jedynie propozycją i ograniczeniem lokalizacji dla wzorników "D" i "E". Nie oznacza to, że działka należąca do skarżącego została pozbawiona możliwości zabudowy lub ta zabudowa jest niemożliwa bez naruszenia przepisów odrębnych lub ustaleń planu, a przez to zostało ograniczone prawo własności skarżącego. Na działce nr geod. [...], podobnie jak na działkach położonych w północnej pierzei ul. [...], może powstać budynek mieszkalny (jednorodzinny) lub usługowy projektowany w oparciu o dowolnie wybrany typ wzornika (z wyjątkiem typu "D" i "E") - zależnie od potrzeb i zamierzeń inwestorskich, o ile spełnione zostaną pozostałe ustalenia planu oraz określone dla terenu 5.2MU funkcja budynku oraz zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym maksymalna powierzchnia zabudowy oraz minimalna powierzchnia biologicznie czynna. Zakwestionowane przez skarżącego zapisy planu, pomimo że nie odpowiadają jego planowanym zamierzeniom inwestycyjnym, mieszczą się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego.

Odnośnie zarzutu z pkt 6 powtórzono, że na załączniku Nr 2 wskazano nie miejsce lokalizacji budynku na działce lecz sposób jego sytuowania - kalenica równolegle lub prostopadle do ulicy (w przypadku działki nr geod. [...] - równolegle do ul. [...]). Załącznik ten nie przesądza też o tym, bliżej której z granic działek sąsiednich budynek ma być lokalizowany. Ustalenia załącznika Nr 2 również należy interpretować łącznie z częścią tekstową planu, gdzie w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów bardzo precyzyjnie określono w jak sposób budynek ma być sytuowany na działce oraz łącznie z ustaleniami graficznymi zawartymi na rysunku planu, w tym liniami zabudowy. Załącznik Nr 2 ilustrujący i doprecyzowujący pozostałe ustalenia planu, został sporządzony w skali 1:3000 i ma niewielką szczegółowość oraz schematyczny charakter. Ponadto, na załączniku Nr 2 nie wrysowano linii zabudowy - te zostały ustalone jedynie na rysunku planu (załącznik Nr 1). Błędem byłoby więc uznanie przedstawionego na załączniku Nr 2 sposobu lokalizacji obiektu ze wzornika za precyzyjne wskazanie miejsca lokalizacji budynku w odniesieniu do granic działek i pominięcie pozostałych obowiązujących rysunkowych i tekstowych ustaleń planu. Załącznik Nr 2 ma sens i uzasadnienie jedynie w powiązaniu z pozostałymi ustaleniami planu. Nie może być także mowy o sprzeczności części tekstowej i załącznika Nr 2. Inna jest ich skala, zakres oraz cel/przeznaczanie. Jednak ustalenia w nich zawarte wzajemnie się uzupełniają oraz doprecyzowują.

Odnośnie naruszenia z pkt 7 stwierdzono, że plan jasno określił parametry, w tym w sposób obligatoryjny szerokość ulic poprzez w skazanie linii rozgraniczających na rysunku planu. Pozostałe, zawarte w § 3 ust. 3, oznaczenia graficzne na rysunku planu są ustaleniami postulatywnymi - informacyjnymi, w tym wymienione w pkt 6: szerokości jezdni oraz pozostałych elementów pasa drogowego - orientacyjne, do uściślenia w projektach budowlanych inwestycji. Tym, bardziej niezrozumiałym jest zarzut, że szerokość ul. [...](KD-31D) została określona nieprawidłowo - określono ją bowiem w tekście planu zakresowo tj. od 7,0 m do 9,0 m, podczas gdy rzeczywista szerokość tej ulicy na wysokości działki nr geod. [...] wynosi 7,15 m. Określony zakres szerokości uwzględnia szerokość ulicy, która jest zmienna na odcinku od ul. [...] do ul. [...], a przywołana wartość 7,15 m mieści się w tym zakresie, nie może więc być mowy o jakiejkolwiek sprzeczności, przekroczeniu władztwa planistycznego lub ograniczeniu praw skarżącego.

Odnośnie naruszenia z pkt 8 wskazano, że § 27 planu miał na celu utrzymanie historycznego układu urbanistycznego najstarszej części osiedla {...}. W przedmiotowej wprowadzono ten zapis, aby nie dopuścić do powstawania małych nieruchomości lub zabudowy mieszkaniowej w formie intensywnej - bliźniaczej lub szeregowej. Z tego względu, w planie miejscowym dla tej, uznanej za najcenniejszą i wskazanej do ochrony pod względem konserwatorskim części historycznych, drewnianych [...], zawarto szczegółowe ustalenia, nakazy i zakazy. Granice tego obszaru pokrywają się w dużym stopniu z obszarem wpisanym do rejestru zabytków, dlatego prowadzenie robót budowlanych i innych działań przy zabytkach wpisanych do rejestru, zgodnie z przepisami odrębnymi, wymaga przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót wydanego przez właściwego konserwatora zabytków.

Odnośnie zarzutów z pkt 9, 10 i 11 stwierdzono, że stanowią one powtórzenie zarzutów skargi stanowiącej przedmiot rozpoznania sądu w sprawie II SA/Bk 592/18 i dotyczą trybu sporządzenia planu. W sprawie tej sąd stwierdził, że nie naruszono w istotny sposób trybu sporządzania planu (wyrok jest prawomocny, skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez NSA wyrokiem z 20 października 2020 r. II OSK 1829/19).

W piśmie procesowym skarżącego z 10 lutego 2020 r. i w replice organu na to pismo z dnia 10 grudnia 2020r. generalnie podtrzymano stanowiska zawarte w skardze i w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 994, zwana: u.s.g.),

w brzmieniu sprzed dnia 1.06.2017r., (i obowiązującym po tej dacie wobec aktów uchwalonych przed tym dniem) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, może zaskarżyć ją do sądu administracyjnego, po wcześniejszym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Powyższy warunek formalny został spełniony przez K. H. (skarżącego), który wezwał Radę Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...].10.2019r. a nie otrzymawszy odpowiedzi, wniósł skargę do WSA w Białymstoku, zachowując termin wynikający z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (obecnie t.j. Dz.U. z 2019r. poz, 2325, zwana: p.p.s.a.).

W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący wykazał istnienie indywidualnego interesu prawnego ustaleniami zaskarżonego planu, ponieważ jego działka

o nr geodez. [...] oraz działka przyległa (ulica) o nr [...]znajdują się na terenie objętym uchwałą nr {...} Rady Miejskiej B. z dnia [...].10.2007r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla {...} (rejon ulic: [...]).

Skarżący nabył działkę nr [...] po uchwaleniu planu tj. [...].10.2019r. i posiada legitymację do zaskarżenia planu bez względu na to, czy poprzedni właściciel skorzystał z uprawnień zaskarżenia uchwały do sądu.

Ważnym elementem rozważań w niniejszej sprawie jest okoliczność, że WSA w Białymstoku odnotował dotychczas skargi sądowoadministracyjne na sporną uchwałę. Wpłynęły dwie skargi tj. skarga K. H. oraz M. i B. M. (zakończona wyrokiem z dnia 7.02.2019r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 736/18, utrzymana w mocy wyrokiem NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1989/19).

Skarga K. H. dotyczyła innej działki niż obecnie (nr [...]) i zakończyła się wyrokiem WSA z dnia 7.02.2019 o sygn. akt II SA/Bk 592/18. Skarga kasacyjna została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 20.10.2020r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1829/19

Ustalenie interesu prawnego strony wnoszącej skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. powołującej się na naruszenie jej prawa własności (art. 140 K.c.), nie wystarcza do uwzględnienia skargi przez Sąd. Konieczne jest wykazanie, że naruszenie subiektywnie pojmowanego interesu prawnego posiada odzwierciedlenie w obiektywnym naruszeniu norm prawa powszechnie obowiązującego. Art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz.U. z 2021r. poz. 741 t.j. , zwana u.p.z.p.) w brzmieniu obowiązującym na datę uchwalenia planu stanowił, że przesłankami nieważności uchwały w całości lub w części są: naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzenia oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Przez istotne naruszenie trybu należy rozumieć naruszenie prowadzące do przyjęcia ustaleń planistycznych odmiennych od tych, które zostałyby przyjęte, gdyby procedury nie naruszono. Naruszenie zasad sporządzania planu to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych, które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego.

Istota naruszenia trybu sporządzania planu wyraża się w ocenie ewentualnego wpływu uchybienia na treść uchwały poprzez wyważenie proporcji między wagą stwierdzonych uchybień a skutkami zastosowania sankcji nieważności (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 23.10.2018r. II SA/Wr 527/18)

W sprawie niniejszej nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu, a także zasad sporządzenia planu (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).

W tym miejscu należy odwołać się do prawomocnych wyroków w sprawach o sygn. akt II SA/Bk 736/18 i II SA/Bk 592/18, gdzie tryb i procedura sporządzenia spornego planu była poddana kontroli nie tylko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ale też Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt II OSK 1829/19 i II OSK 1989/19. Ponieważ część zarzutów skargi dotyczy tożsamych wątków w w/w zakresie, to ponowna ich ocena nie jest celowa. Dotyczy to zarzutów skargi, wymienionych w punktach: 9, 10, 11 jej petitum oraz ogólnych zasad braku naruszenia zasad sporządzania spornego planu oraz jego trybu (art. 28 u.p.z.p.).

Skarżony plan ma specyficzny charakter, ponieważ jest ukierunkowany na ochronę dziedzictwa kulturowego poprzez zachowanie tradycyjnej zabudowy osiedla {...}.

Działka skarżącego o nr [...] położona na terenie oznaczonym na rysunku planu symb. 5.2 MU ma przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową z usługami i urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami i zielenią urządzoną. Możliwość zagospodarowania tej działki jest ograniczona zapisami planu, co oczywiście oznacza wkroczenie w wykonywanie prawa własności skarżącego (art. 140 k.c.), ale w ocenie Sądu bez naruszenia zasady władztwa planistycznego gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.).

W punkcie 1) zarzutów skargi skarżący kwestionuje, generalnie, wprowadzenie do planu "elementów o charakterze informacyjnym" oraz "wzorników" będących załącznikami do tekstu planu. W punktach 2, 3, 4, 5 i 6 zarzuca przekroczenie władztwa planistycznego gminy poprzez nadmierną ingerencję w prawo własności skarżącego do działki nr [...], sprowadzającą się do nakazania realizacji budynku w konkretnej lokalizacji według wzornika "A". Zdaniem skarżącego jest to niemożliwe z uwagi na niezachowanie warunków technicznych, naruszenie zasady równości i proporcjonalności, a także zachodzi sprzeczność zapisów części tekstowej planu z częścią graficzną, co do lokalizacji obiektu (załączniki nr 2 planu).

Odnośnie generalnego zarzutu nieuprawnionego wprowadzenia w planie elementów o charakterze informacyjnym, w tym wzornika, to Sąd uważa, że taki zarzut nie jest zasadny. Ten zarzut znalazł się również wcześniej w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 592/18 ( II OSK 1829/19). Wypada więc powtórzyć, ze nie jest zabronione używanie, w planie, elementów informacyjnych. Użyte w części tekstowej planu, w § 2 pkt 1 lit. b,c,e sformułowania: "rysunek o charakterze informacyjnym" czy "wzorniki do stosowania" nie są pojęciami abstrakcyjnymi. W planie zostało sprecyzowane, na jakich obszarach obowiązuje zabudowa według określonego wzornika. Wprowadzenie do planu tzw. wzorników jest istotą założenia planistycznego zmierzającego do zachowania i odtworzenia starej zabudowy [...].

Odnośnie zarzutu nakazania konkretnej lokalizacji obiektu w planie na załączniku nr 2, to nie zachodzi sprzeczność zapisów części tekstowej planu z częścią graficzną. Postanowienia planu należy odczytywać łącznie, uwzględniając część tekstową i graficzną. Dopiero z ich porównania może wynikać niespójność warunkująca naruszenie zasad sporządzania planu (vide: wyrok WSA

w Olsztynie z dnia 30.10.2018 r. – II SA/Ol 631/18).

W niniejszym przypadku z § 6 pkt 6 lit. a tekstu planu i załącznika graficznego nr 2 należy odczytać, że obiekt położony na działce nr [...] nie ma określonego miejsca lokalizacji względem granic działki, ale ma określony sposób usytuowania,

tj. kalenicą równolegle lub prostopadle do ulicy. Inna interpretacja prowadziłaby do naruszenia zasad prawa budowlanego. Nie można podzielić zarzutu skargi o naruszeniu zasady równości, wskazanej w art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1 i 6 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez nakazanie, na działce skarżącego, stosowania wzorników zabudowy.

Nierówne traktowanie podmiotów miałoby miejsce wówczas, gdyby działki sąsiednie, usytuowane na tym samym terenie, wyłączone były ze stosowania wzornika zabudowy, a tak nie jest.

W załączniku nr 2 wskazano działki, na których należy realizować budowę według określonego wzornika, przy czym chodzi o działki niezabudowane (§ 6 pkt 6 planu).

Nakaz lokalizowania nowej zabudowy według wzorników dotyczy działek zlokalizowanych w tej samej strefie, w której znajduje się działka skarżącego.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego (pkt 8 skargi), że bezprawne jest zawarcie zakazu scalania i dzielenia istniejących parceli, co ogranicza prawo własności skarżącego.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowe szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. Nie oznacza to, jak słusznie zauważa organ, że w każdym planie musi być zastosowany ten przepis bez względu na potrzeby, objętego planem terenu. Umieszczenie w planie zakazu dokonywania podziału działek nie stanowi naruszenia w/w przepisu, ani też nie jest nadużyciem władztwa planistycznego. Przepis miał na celu utrzymanie historycznego układu urbanistycznego [...] poprzez niedopuszczenie do rozdrabniania działek a tym samym do intensywnej, skumulowanej zabudowy. Ten zarzut również był przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie

II OSK 1829/19 (II SA/BK 592/18) i nie znalazł uznania.

Sąd stwierdził, że należy wnikliwą analizę poświęcić zagadnieniu możliwości zabudowy działki skarżącego według wzornika typu "A", ponieważ to zagadnienie stanowi istotę sporu.

Skarżący przedłożył do skargi opinię rzeczoznawcy budowlanego Z. G. na okoliczność niemożliwości realizacji budynku na działce nr [...] według wzornika "A" bez naruszenia postanowień planu oraz przepisów budowlanych.

Organ szczegółowo ustosunkował się do treści tej opinii wykazując że wnioski z niej płynące wcale nie uniemożliwiają realizacji zabudowy na działce skarżącego w/g wzornika typu "A", natomiast nieprawidłowo są interpretowane zapisy planu.

W odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z dnia [...].12.2020 r. str. 3-5 Gmina B. ustosunkowała się konkretnie do możliwości zabudowy działki

nr [...] podając, że:

W opinii opracowanej na zlecenie skarżącego, rzeczoznawca wypowiedział się

(w drugim z trzech opracowanych wariantów) o możliwości zabudowy działki

nr [...] zgodnie z wymiarami wzornika typu "A" określonymi w załączniku nr 2a

z tym, że źle zinterpretował lokalizację zabudowy określoną w załączniku nr 2 do skarżonej uchwały mylnie twierdząc, że musi ona wypełniać całą szerokość działki "od granicy do granicy" z sąsiednimi działkami. Tymczasem organ podkreśla (autor tego planu), iż w części tekstowej planu nie ma nakazu realizacji budynku na działce nr [...] po granicy z działkami sąsiednimi, jak również nie wynika on z załącznika graficznego nr 2. Zgodnie z § 6 pkt 6 lit. "a" tekstu planu w korelacji z załącznikiem graficznym nr 2, nie zostało wskazane konkretne miejsce lokalizacji budynku na działce, lecz sposób jego usytuowania – kalenicą równolegle lub prostopadle do ulicy, tj. ulicy [...]w odniesieniu do działki nr [...].

Organ wyraził też swoje stanowisko co do zgodności ustaleń planu z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinni odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zawarł wyjaśnienie odnośnie możliwości modyfikacji obiektów ze wzornika (str. 5-6 pisma procesowego z dnia [...].12.2020 r.).

Sąd także podziela stanowisko organu w zakresie niezasadności zarzutu z pkt 7 skargi.

Na wysokości działki nr [...] pas drogowy ulicy [...], tj. działka o nr 845, został określony jako szerokość od 7 do 9 m (§ 67 pkt 4 lit. g).Bez względu na brak precyzyjności takiego określenia, to nie można uznać (jak twierdzi skarżący), że ogranicza ono prawo własności skarżącego do działki nr [...]. Organ trafnie zauważył, że brak jest interesu prawnego skarżącego do kwestionowania tego zapisu. Działka skarżącego jest położona, bowiem, w całości na trenie oznaczonym symbolem 5.2 MU. Plan nie ignoruje – liniami rozgraniczającymi ulicy [...]– w granice działki nr [...]. Linia rozgraniczająca ulicę i teren 5.2 MU została wyznaczona po linii granicy działki. W związku z tym powierzchnia działki skarżącego nie została naruszona (zmniejszona) ustaleniami planu. Skarżący nie wykazał, aby planowany pas drogowy ulicy [...]ograniczał w jakiś sposób możliwość zagospodarowania jego działki bądź też wpływał niekorzystnie na sytuację prawną jego nieruchomości.

Reasumując: w ocenie Sądu, podłoża wywiedzenia niniejszej skargi należałoby doszukiwać się w niezrozumienu bądź niewłaściwej interpretacji zapisów zaskarżonego planu. Plan ten (co podkreślono powyżej) jest specyficzny i może budzić pewne wątpliwości w odbiorze osób bez przygotowania profesjonalnego. Nie mniej jednak organ planistyczny, jakim jest Gmina B., w toku postępowania sądowego, wyłożyła w sposób logiczny i szczegółowy, w jaki sposób należy prawidłowo interpretować poszczególne jego zapisy, także w odniesieniu do działki skarżącego o nr [...].

Skoro legalność tego aktu prawa miejscowego była poddana wcześniej kontroli sądów administracyjnych (I i II instancji) to obecną skargę Sąd rozpoznał w granicach, w jakich nie była rozpoznana wcześniej (vide: wyrok NSA w sprawie o sygn. II OSK 1883/07).

Należy również podkreślić, że sporny plan obowiązuje od 2007 r. i od tamtej pory, przez ponad 13 lat, były wydawane decyzje o pozwoleniu na budowę obiektów budowlanych, co do których obowiązywały konkretne wzorniki zabudowy. Świadczy to o możliwości stosowania zapisów planu. Skarżący, zakupując działkę nr [...] w dniu [...].10.2019, powinien być zorientowany, jakie wymagania planistyczne obowiązują na tym terenie. W tym czasie toczyło się postępowanie sądowe z jego skargi, o stwierdzenie nieważności uchwały planistycznej w stosunku do innej działki skarżącego o nr [...], położonej w pobliżu działki nr [...]. Skoro, w subiektywnym odczuciu skarżącego, założenia planistyczne uważał za niewykonalne, to winien rozważyć racjonalność zakupu w/w nieruchomości.

Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.