Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 715/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 8, art. 10 par. 1, art. 28, art. 30 par. 1, art. 62, art. 107 par. 1 pkt 3, art. 110 par. 1, art. 127 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 roku sprawy ze skargi P. P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł., ul. A8/1 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej P. P. K. z urzędu.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 715/18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej: k.p.a.; art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 657 ze zm.) – dalej: u.e.l., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o wymeldowaniu P. P. K. wraz z synem P. z pobytu stałego w lokalu nr 28 położonym przy ul. A 9 w Ł..

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2018 r. A S., właściciel lokalu mieszkalnego nr 28 położnego przy ul. A9 w Ł. wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego z w/w lokalu P. P. K. oraz P. A. K., wyjaśniając, że wskazane osoby zostały przeniesione w dniu 29 grudnia 2017 r., w drodze egzekucji komorniczej do lokalu tymczasowego położonego w Ł. przy ul. B 18/4, a co za tym idzie od tego czasu nie przebywają w lokalu przy ul. A. Do wniosku strona załączyła kserokopię prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z dnia [...], [...] o przysądzeniu jej ograniczonego prawa rzeczowego - spółdzielczego własnościowego prawa do przedmiotowego lokalu oraz stwierdzającego obowiązek P.P.K. do wydania tego lokalu A.S.. Ponadto wnioskodawca przedłożył kserokopię protokołu komornika z przeprowadzonej w dniu 29 grudnia 2017 r. egzekucji.

Pismem z dnia z dnia 3 stycznia 2018 r. Prezydenta Miasta Ł. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania P.P. K. wraz z synem P.A.K. z pobytu stałego w lokalu nr 28 przy ul. A9 w Ł., a następnie decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu P.P.K. wraz z synem P. pobytu stałego w przedmiotowym lokalu.

Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia P.P. K. wniósł odwołanie, w którym wnosił o uchylenie lub całkowite umorzenie decyzji, gdyż przed Sądem Rejonowym w Ł. toczy się sprawa w przedmiocie przywrócenia posiadania lokalu, a nadto złożone zostały skargi na nieprawidłowe działania komornika sądowego, który bezprawnie wyrzucił skarżącego oraz jego synów z lokalu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowił przepis art. 35 u.e.l., zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przepis ten definiuje pojęcie pobytu stałego jako zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przy czym, co podkreślane jest w orzecznictwie użyte przez ustawodawcę pojęcie opuszczenia miejsca pobytu składa się zarówno z elementu obiektywnego – faktu nieprzebywania w miejscu oznaczonym jako pobyt stały oraz elementu subiektywnego – woli nieprzebywania w miejscu oznaczonym jako pobyt stały. W przypadku sprzeczności pomiędzy powyższymi obiektywnymi i subiektywnymi elementami pojęcia opuszczenia miejsca pobytu, wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania wymaga przeprowadzenia przez organ administracji publicznej, zaistniałych wątpliwości., co do istnienia przesłanek do wydania orzeczenia o wymeldowaniu, w oparciu o przepis art. 35 u.e.l. W niniejszej sprawie odwołujący się zakwestionował prawidłowość decyzji z dnia [...] wskazując, że wraz synami został usunięty z przedmiotowego lokalu siłą, w następstwie nieprawidłowych działań komornika. Powyższe w ocenie organu odwoławczego wskazuje, iż w sprawie nie został spełniony element subiektywny – wola opuszczenia lokalu przez skarżącego (brak dobrowolności), niemniej jednak odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych owa przesłanka dobrowolności lokalu może zostać zastąpiona przez działania różnych organów o charakterze władczym, do których należy między innymi eksmisja z lokalu, stanowiąca w istocie wykonanie prawomocnego orzeczenia sądu. W przedmiotowym stanie faktycznym bezsporne pozostaje, iż skarżący wraz z synami został wyprowadzony z lokalu przy ul. A9 w Ł., w drodze egzekucji komorniczej, przeprowadzonej na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z dnia [...], [...]. Powyższa okoliczność w powiązaniu z faktem nieprzebywania skarżącego oraz jego synów w przedmiotowym lokalu od dnia 29 grudnia 2017 r. stanowi w ocenie organu odwoławczego przesłankę uzasadniająca wymeldowanie skarżącego wraz synem P.A. K. z pobytu stałego w lokalu nr 28 przy ul. A9 w Ł.. Dalsze utrzymywanie meldunku w/w w przedmiotowym lokalu stanowiłoby de facto utrzymywanie fikcji meldunkowej, co byłoby sprzeczne z charakterem instytucji zameldowania, która ma spełniać jedynie funkcje ewidencyjne, potwierdzające jedynie fakt przebywania danej osoby w danym miejscu. Nie wpływa natomiast w żaden sposób na uprawnienia wynikające z prawa własności czy innych praw. Odnosząc się natomiast do podniesionych w odwołaniu okoliczności wystąpienia z powództwem posesoryjnym oraz wniesienia skarg na czynności komornika organ odwoławczy uznał, iż pozostają one bez wpływu na wynik sprawy. Odnośnie powództwa o przywrócenie posiadania organ wskazał, iż przysądzone A. S., w drodze prawomocnego orzeczenia sądu, ograniczone prawo rzeczowe – spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu, nie może zostać zniesione innym orzeczeniem. Natomiast jak wynika z poczynionych ustaleń organu postępowania przed sądem powszechnym zainicjowane wniesionymi przez skarżącego skargami na czynności komornika zostały zakończone wydanymi postanowieniami o odrzuceniu oraz o umorzeniu tych postępowań.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P.P. K. zarzucił naruszenie :

- art. 35 u.e.l. poprzez jego błędną wykładnie i utrzymanie w mocy decyzji I instancji o wymeldowaniu w sytuacji braku dowodu przemawiającego za zaistnieniem przesłanki dobrowolności i trwałości opuszczenia przedmiotowego lokalu;

- art. 7 , art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie przez organ odwoławczy całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało przyjęciem, ze skarżący dobrowolnie i trwale opuścił lokal przy ul. J. 9 w Ł..

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji . Wniósł nadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego w sprawie o przywrócenie posiadania. Skarżący wniósł także o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2018 r., III SA/Łd 715/18 referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 26 września 2018 r., III SA/Łd 715/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Natomiast postanowieniem z dnia 16 listopada 2018 r., III SA/Łd 715/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w powyżej zakreślonym aspekcie Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. [...], nr [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkowało koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem niniejszej skargi, jak już wcześniej wskazano P. P. K. uczynił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o wymeldowaniu P. P. K. z synem P. z pobytu stałego w lokalu 28 przy ul. A9 w Ł..

Natomiast podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 657 ze zm.) – dalej: u.e.l.

Stosownie do treści art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż celem oraz istotą postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie wymeldowania, jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu danej osoby z miejscem rejestracji (zameldowania). Natomiast decyzja administracyjna wydawana w następstwie przeprowadzonego postępowania o wymeldowanie ma jedynie charakter ewidencyjny i jako taka nie odnosi się do prawa własności, czy jakichkolwiek innych praw rzeczowych związanych z lokalem. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym jedną z przesłanek wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu w sposób trwały, o czym można mówić, gdy dana osoba faktycznie tam nie przebywa z zamiarem opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym - nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Z kolei ocena zamiaru opuszczenia lokalu odbywa się przez ocenę całokształtu okoliczności obiektywnych. Co do zasady opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu powinno być wynikiem dobrowolnej decyzji osoby zameldowanej. Jednakże w pewnych przypadkach wola osoby zameldowanej nie ma znaczenia decydującego i brak woli opuszczenia lokalu nie uniemożliwia wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. W szczególności ma to miejsce w sytuacji, gdy do opuszczenia lokalu dochodzi wskutek wykonania orzeczenia sądowego nakazującego eksmisję takiej osoby, bez względu na to czy wyrok wykonany jest dobrowolnie czy w drodze egzekucji sądowej (por. wyrok WSA w Lublinie z 7 czerwca 2018 r., III SA/Lu 125/18; wyrok WSA w Gliwicach z 30 maja 2018 r., II SA/Gl 894/17; wyrok WSA w Krakowie z 22 maja 2018 r. III SA/Kr 126/18; wyrok WSA w Łodzi z 28 marca 2018 r., III SA/Łd 1151/17; wyrok WSA w Gdańsku z 8 marca 2018 r., III SA/Gd 365/17; www.cbois.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie, jak wynika z załączonych do skargi akt administracyjnych A. S. - właściciel lokalu przy ul. A 9/28 w Ł., wnioskiem z dnia 2 stycznia 2018 r. wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. o wymeldowanie z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu P. P. K. oraz P. A.K., wskazując, iż wyżej wymienieni zostali w dniu 29 grudnia 2017 r., w drodze egzekucji komorniczej, przeniesieni do lokalu tymczasowego zlokalizowanego w Ł. przy ul. B18/4, gdzie aktualnie przebywają. Opróżnienie lokalu przy ul. A stanowiło realizację prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł-Ś w Ł. z dnia [...], [...] przysądzającego A. S. ograniczone prawo rzeczowe - spółdzielczego własnościowego prawa do przedmiotowego lokalu oraz stwierdzającego obowiązek P. P. K. do wydania tego lokalu A. S..

W następstwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, wszczętego zawiadomieniem z dnia 3 stycznia 2018 r. , Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu P. P. K. wraz z synem P. z pobytu stałego w lokalu nr 28 położonym przy ul. A9 w Ł.. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez P. P. K. Wojewoda [...], zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia skarżący zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 35 u.e.l., jak i przepisów prawa procesowego, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie sprowadza się w istocie do wadliwego przyjęcia przez organ administracji publicznej procedujących w niniejszej sprawie, iż skarżący dobrowolnie i trwale opuścił miejsce stałego zameldowania, gdy tymczasem nastąpiło to w wyniku bezprawnego działania komornika sądowego.

Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Jak już bowiem wcześniej wskazano obowiązek opuszczenia przedmiotowego lokalu przez skarżącego oraz jego syna P. A.K. wynikał z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z dnia [...], [...], którego realizacja nastąpiła w drodze przymusu komorniczego, w dniu 29 grudnia 2017 r. W tej dacie, co nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, a co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy protokół opróżnienia lokalu sporządzony przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. – C. K., P. P. K. oraz jego syn P. A.K. zostali przeniesieni do lokalu tymczasowego położonego w Ł. przy ul. B 18/4. Tym samym w ocenie Sądu, skoro skarżący od dnia 29 grudnia 2017 r., na skutek realizacji prawomocnego orzeczenia sądu nie przebywał faktycznie pod adresem A 9/28 w Ł. i nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wymeldowania się, to w sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 35 u.e.l., uzasadniające wydanie decyzji administracyjnej o wymeldowaniu w/w z dotychczasowego miejsca pobytu stałego z urzędu.

Sąd dokonując kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji, w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy informacje stwierdził natomiast, iż jakkolwiek w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania skarżącego oraz jego syna z pobytu stałego w lokalu przy ul. A 9/28 w Ł., to jest w dniu 3 stycznia 2018 r., syn skarżącego P. A. K. był osobą niepełnoletnią, a co za tym idzie jego ustawowym przedstawicielem był skarżący, to już w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, to jest w dniu [...] był on osobą pełnoletnią, o czym organ będący niewątpliwe w posiadaniu danych ewidencyjnych w/w winien wiedzieć. Tymczasem Prezydent Miasta Ł. wskazaną decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu z przedmiotowego lokalu P. P. K. wraz z synem P.. Stosownie do treści art. 62 k.p.a. w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony, niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte zostało, iż wynikające z powołanego przepisu tzw. współuczestnictwo formalne, nie zwalnia organu z obowiązku wydania w każdej z tych spraw odrębnej decyzji, a każda ze stron tego postępowania jest wówczas adresatem decyzji w swojej sprawie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 7 marca 2017 r., IV SA/Wr 507/16; www.cbois.nsa.gov.pl). Wskazać także należy, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. jednym z istotnych elementów decyzji administracyjnej jest oznaczenie strony lub stron postępowania. Przy czym w sytuacji, gdy stroną postępowania jest osoba fizyczna, prawidłowe oznaczenie strony następuje poprzez wskazanie jej danych personalnych (imienia i nazwiska) wraz z adresem zamieszkania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2000 r., V SA 1568/00; www.cbois.nsa.gov.pl). Tymczasem, powołana decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] orzeka o wymeldowaniu z przedmiotowego lokalu P. P. K. wraz z synem P., bez pełnego określenia danych personalnych syna skarżącego. Ponadto, jak wynika z akt sprawy decyzja orzekająca o wymeldowaniu P. A.K. nie została mu doręczona, a co za tym idzie w tym zakresie decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego.

Sąd stwierdził nadto, iż rozpatrując odwołanie od decyzji z dnia [...] wniesione przez P. P. K., z którego to odwołania nie wynikało, aby skarżący działał zarówno w imieniu własnym, jak i w imieniu pełnoletniego syna jako jego pełnomocnik, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, która jak już wcześniej wskazano orzekała o wymeldowaniu z przedmiotowego lokalu skarżącego oraz jego pełnoletniego syna. Tym samym uznać należy, że organ odwoławczy nie wskazując w zaskarżonej decyzji, iż utrzymuje rozstrzygnięcie organu I instancji w części w jakiej orzeka ono o wymeldowaniu P. P. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. A 9/28 w Ł., po pierwsze utrzymał to rozstrzygniecie w mocy w części w jakiej nie weszło ono do obrotu prawnego, a po drugie rozpoznał sprawę ponownie w części dotyczącej P. A.K., pomimo, iż nie wniósł on odwołania od decyzji z dnia [...]

Powyższe nieprawidłowości stanowiły w ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 8, art. 10 § 1, art. 28, art. 30 § 1, art. 62, art. 107 § 1 pkt 3, art. 110 § 1 i art. 127 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

Rozpatrując ponownie wniosek A. S. o wymeldowanie P. P. K. i P. A.K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. A 9/28 w Ł. organy administracji publicznej, zobowiązane do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu, przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a., w szczególności zapewniając czynny udział w każdym jego stadium wszystkim stronom postępowania, a w przypadku uznania, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie, wydadzą odrębne decyzje, co do każdej z w/w osób, które doręczą stronom tego postępowania z pouczeniem o przysługujących środkach odwoławczych.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 niniejszego wyroku.

W przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej P. P. K. z urzędu, o których mowa w pkt 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715).

E.C.