Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1184/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158, art 166
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. T. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2007 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1184/07 w sprawie ze skargi Z. T. na rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia i zwolnienia ze służby postanawia - odmówić dokonania wykładni postanowienia -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 listopada 2011 r., powołując się na art. 158 w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ppsa, Z. T. wystąpił z wnioskiem o wykładnię uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2007 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1184/07 w sprawie ze skargi Z. T. na rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia i zwolnienia ze służby. We wniosku podniósł, że jakkolwiek zgadza się z tym, że skarga podlegała odrzuceniu, lecz z innego powodu niż podano w uzasadnieniu, to jej uzasadnienie jest niejasne i niejednoznaczne, utrudnia ustalenie sensu orzeczenia i jest różnie interpretowane podczas rozpatrywania innych spraw. Przedstawił następujące wątpliwości:

- Jeżeli wyrok (art. 132 p.p.s.a.) nie jest postanowieniem (art. 160 p.p.s.a.) to, dlaczego - według Sądu - poinformowanie (brak takiego sformułowania prawnego w p.p.s.a., Kpa) jest doręczeniem (art. 109 § 1 Kpa, art. 53 § 1 p.p.s.a.)?

- Na jakiej podstawie Sąd ustalił, że "doręczenie" z dnia 8 stycznia 1987 r. dotyczyło rozkazu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...], skoro w "doręczeniu" (oświadczeniu z dnia 8 stycznia 1987 r.) jest mowa o zwolnieniu ze służby z dniem [...] grudnia 1986 r. bez podawania numeru rozkazu i jakichkolwiek innych okoliczności, a rozkaz Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. zwalnia skarżącego z dniem [...] stycznia 1987 r.?

- Czy stwierdzenie Sądu należy rozumieć w ten sposób, że na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego niedopuszczalne były tylko skargi na decyzje dyscyplinarne, natomiast dopuszczalne były skargi na decyzje o zwolnieniu?

- W konsekwencji, czy postanowienie dotyczy decyzji dyscyplinarnej czy decyzji o zwolnieniu, ponieważ rozkaz o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i rozkaz o zwolnieniu ze służby, chociaż są wyrażone w jednym akcie, nie są tożsame w tym sensie, że są wydawane na różnych podstawach prawnych i mają odrębny byt prawny?

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ppsa, Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do art. 166 cyt. ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 20005 r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.

W niniejszej sprawie treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1184/07 nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia, których treść jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. Nie budzą też wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy, przedmiot rozstrzygnięcia oraz jego podstawa prawna.

Natomiast wnioski skarżącego zawarte w jego piśmie z dnia 25 listopada 2011 r. stanowią w istocie próbę podjęcia polemiki z uzasadnieniem postanowienia i z tej przyczyny nie stanowią podstawy do zastosowania art. 158 ppsa. Wniosek skarżącego sprowadza się w istocie do postawienia zarzutu naruszenia przez Sąd w uzasadnieniu postanowienia art. 141 § 4 ppsa, co wykracza poza dyspozycję art. 158 ppsa. Tego rodzaju polemika z treścią uzasadnienia postanowienia powinna bowiem przybrać formę skargi kasacyjnej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.