Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SO/Wa 22/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 marca 2017r. po rozpoznaniu wniosku adwokata E. M. w sprawie dotyczącej wniosku T. K. o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: odmówić przyznania adwokatowi E. M. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 października 2016r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał T. K. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W piśmie z dnia 21 listopada 2016r. Okręgowa Rada Adwokacka

w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata E. M. pełnomocnikiem z urzędu dla T. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

17 stycznia 2017r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 1000 złotych w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Pismem z dnia 23 stycznia 2017r. ( data wpływu do Sądu 30 stycznia 2017r. ) pełnomocnik skarżącej poinformował, iż adresem korespondencyjnym dla niego jest siedziba kancelarii tj. ul. [...] , lok. [...], [...], a nie jak błędnie podano przez ORA w Warszawie adres w miejscowości Ł.

W dniu 16 lutego 2016r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej

w którym wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części.

W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach

o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W rozpoznawanej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), które zgodnie z § 23 tego rozporządzenia weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016r.

Zdaniem referendarza sądowego nie zaistniały przesłanki uzasadniające przyznanie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej stosownego wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.

Zaznaczyć należy, że przy przyznawaniu opłaty za czynności adwokata

z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przywołany powyżej przepis art. 250 p.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia podlega bowiem ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej. Pełnomocnikowi, ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a., należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej powoduje bowiem, że to Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to konieczność ustalenia przez Sąd (referendarza sądowego), czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (tak: w postanowieniu NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1226/13; por. także: wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1648/08; postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt II FSK 83/09).

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy "wniosek o wymierzenie grzywny organowi" został sporządzony osobiście przez skarżącą, postanowieniem z dnia

17 stycznia 2017r., wydanym na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę

w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych) w trybie art. 55 § p.p.s.a. Czynności podjęte przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika polegały na zapoznaniu się z aktami sprawy w czytelni Sądu w dniu 11 stycznia 2017r. i złożeniu pisma z dnia 23 stycznia 2017r. w którym wskazał adres do korespondencji.

Analizując zakres podjętych przez pełnomocnika czynności trudno uznać, że pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy udzielił stronie rzeczywistej pomocy prawnej. Pomoc taka polega na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu wniosków procesowych i opinii prawnych, wyrażaniu stanowiska w sprawie, czy też występowaniu przed sądem. W rozpoznawanej sprawie tak rozumiana pomoc nie została udzielona. Tym samym wniosek o przyznanie wynagrodzenia jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.