Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1057/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K.U. i K. U. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały nr LXX/2182/2010 Rady [...] z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 8814 oraz z 2019 r. poz. 13139) w związku z § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta [...] z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] do wykonania niektórych zadań i kompetencji [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 4 i § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. poz. 3937, z 2011 r. poz. 3676, z 2013 r. poz. 6, z 2014 r. poz. 6136, z 2016 r. poz. 7888, z 2017 r. poz. 8401, z 2018 r. poz. 5832 i 7040 oraz z 2019 r. poz. 9014), odmówił wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z K. i K. U..

W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że K. i K. U. wraz z córką M.U., zamieszkali przy ul. [...] m. [...] w [...], wystąpili z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony.

Zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 powołanej uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r. lokale mogą być wynajmowane osobom, które zamieszkują w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej oraz, w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.

Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] stanowiącym własność ojca K. U. składającym się z 2 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 41,70 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 28,00 m2, mieszkają 4 osoby: wnioskodawcy, ich córka oraz ojciec (zagęszczenie w lokalu na osobę wynosi 7,00 m2 powierzchni mieszkalnej). K. U. zameldowana jest w lokalu własnościowym swoich rodziców przy ul. [...] m [...] w [...] składającym się z 3 pokoi i kuchni o pow. użytkowej 59,50 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 39,50 m2, gdzie mieszkają obecnie 3 osoby (w przypadku zamieszkiwania wnioskodawców w lokalu zagęszczenie na osobę wynosiłoby 6,58 m2 powierzchni mieszkalnej). K. U. choruje na depresję, jej córka na padaczkę i przedwczesne pokwitanie (choroby nie wynikają z trudnych warunków mieszkaniowych). Średni miesięczny dochód wnioskodawców z okresu 6 miesięcy przed złożeniem wniosku wynosił 1.319,51 zł i nie przekracza minimum dochodowego określonego ww. przepisie, nie spełnione jest natomiast kryterium metrażowe.

W związku z powyższym organ uznał, że brak jest podstaw do wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. K. i K. U. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, uzupełnioną w dniu [...] kwietnia 2020 r., na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] wnosząc o jej uchylenie

Skarżący zarzucili organowi nieuwzględnienie ciężkiej sytuacji rodzinnej, jak i zdrowotnej, co w ich ocenie jest krzywdzące. Zaznaczyli, że 7-letnia córka cierpi na ciężką i przewlekłą chorobę mózgu, która cechuje się skłonnością do występowania nawracających podobnych do siebie napadów padaczkowych. Napady takie potęgowane są głównie przez stres i niepokój. Tego rodzaju sytuacje miały i mają często miejsce w domu rodzinnym skarżącej, gdzie jest zameldowana, w którym zamieszkują obecnie jej rodzice i brat borykający się z różnymi uzależnieniami, wpływającymi na jego nieobliczalne zachowanie (czego świadkami były urzędniczki przeprowadzające w przedmiotowej sprawie wizję lokalną, co nie zostało wzięte przez organ pod uwagę). Brat skarżącej podczas wizji zachowywał się w sposób agresywny i wulgarny, w konsekwencji zamknął urzędniczkom drzwi przed nosem i nie było możliwości kontaktu z nim. Jego uzależnienie sprawia, że życie z nim jest dla nich dużym wyzwaniem, szczególnie dla chorej córki. Podkreślili, że z tego powodu często przenosili się do dwupokojowego mieszkania ojca skarżącego, gdzie aktualnie przebywają. Zajmują tam jeden pokój, w którym są nieodpowiednie warunki do nauki i negatywnie wpływa na zdrowie ich chorej córki oraz zdrowie psychiczne skarżącej. Wkrótce będą ubiegać się o orzeczenie stopnia niepełnosprawności.

Zdaniem skarżących organ nie dokonał w ich przypadku rzeczywistej i rzetelnej analizy, w którym powinien mieć zastosowanie § 5 ust. 2 pkt 3 lit. b i c uchwały nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. wyłączający konieczność spełnienia kryterium powierzchni mieszkania bowiem, z uwagi na sytuację zdrowotną i rodzinną mieszkańców okazać się może, że określona w § 4 pkt 1 powierzchnia 6 m2 mogłaby być niewystarczająca. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1819/13 wskazali, że z zestawienia § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i c oraz § 4 pkt 1 powołanej uchwały wynika, że jeśli określona osoba znajduje się w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej (przez co rozumie się między innymi niepełnosprawność i ciężką, przewlekłą chorobę), to jej warunki mieszkaniowe, które w normalnych okolicznościach nie byłyby uznane za trudne (powyżej 6 m2 powierzchni mieszkalnej na osobę), mogą być za takie uznane (postanowień § 4 pkt 1 nie stosuje), jeżeli właśnie ze względu na stan jej zdrowia (niepełnosprawność lub ciężką i przewlekłą chorobę), inne warunki zamieszkiwania stawiają ją w wyjątkowo trudnej sytuacji. Innymi słowy, nawet jeśli osoba niepełnosprawna lub ciężko i przewlekle chora zamieszkuje w lokalu którego powierzchnia mieszkalna przekracza 6 m2 na osobę, to nie stanowi to przeszkody do przyznania jej lokalu z zasobów miasta, jeśli zamieszkiwanie w dotychczasowym lokalu z uwagi na jej sytuację zdrowotną jest wyjątkowo trudne. Mimo bowiem większej niż minimalna powierzchnia, inne warunki mieszkaniowe mogą być niedostosowane do sytuacji zdrowotnej lokatora, który spełnia przy tym kryteria dochodowe, o jakich mowa w § 4 pkt 2 uchwały z 2009 r.

Zarząd Dzielnicy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. pełnomocnik z urzędu podtrzymał skargę K. i K. U., zwracając uwagę na § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a i b uchwały nr LVIII/1751/2009, który w niniejszej sprawie ma zastosowanie. Podkreślił, że córka skarżących ciężko choruje (padaczka) i jest pod opieką Poradni Nefrologii Dziecięcej (na [...] grudnia 2020 r. wyznaczone badania cystometrii), a także na problemy zdrowotne (depresję) skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] lutego 2020 r. Zarząd Dzielnicy [...] nie wyraził zgody na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony. W związku z tym należało ustalić, czy kwestionowaną uchwałę poprzedzał inny akt rozstrzygający w przedmiocie umieszczenia skarżących na liście osób oczekujących na najem, czy też mimo nieprecyzyjnego sformułowania uchwała ta stanowi w istocie rozstrzygnięcie, o którym mowa w § 24 ust. 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 461/19, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W podstawie prawnej powołanej uchwały organ powołał § 4 i § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r., zgodnie z którym wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Ponadto w przedmiotowej uchwale organ odniósł ustalony w sprawie stan faktyczny do przesłanek warunkujących umieszczenie wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu mieszkaniowego [...]. W związku z tym należy uznać, że zaskarżona uchwała w istocie dotyczy odmowy zakwalifikowania i umieszczenia skarżących na liście osób oczekujących na najem lokalu.

Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy [...] w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 611) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 K.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zgodnie z § 4 tej uchwały lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom:

1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto

2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.

Postanowień § 4 pkt 1 uchwały nie stosuje się m.in. do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej m.in. ciężką, przewlekłą chorobę innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania (§ 5 ust. 2 pkt 3 lit. b).

Natomiast zgodnie z § 22 powołanej uchwały, który określa tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu (...) wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy (ust. 1).

Przy rozpatrywaniu wniosków należy poddać wnikliwej analizie: 1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy, 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela, 3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu, niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1, 4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo, 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy oraz osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach (ust. 2).

W myśl § 22 ust. 3 uchwały, burmistrz dzielnicy lub osoba przez niego upoważniona może zwrócić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii na temat sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania. Wnioski, o których mowa w ust. 1, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza dzielnicy pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji do zaopiniowania (ust. 4). Odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku (ust. 5).

Wynikający z § 22 ust. 2 ww. uchwały obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, podstawę odmowy wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony stanowiła okoliczność, że skarżący zamieszkują w mieszkaniu zajmując lokal o powierzchni mieszkalnej przekraczającej normatyw, co nie pozwala, w rozumieniu § 4 pkt 1 ww. uchwały, zakwalifikować ich sytuacji mieszkaniowej jako zamieszkiwania w trudnych warunkach lokalowych. Ponadto organ wskazał, że dochód brutto na osobę nie przekracza, określonego w § 4 pkt 2 tej uchwały, minimum dochodowego. Stwierdzone zaś u M. i K. U. choroby nie wynikają z trudnych warunków mieszkaniowych.

Odnosząc się do powyższego stanowiska organu nie można, w ocenie Sądu, przyjąć, że jest ono wynikiem dokonania wnikliwej analizy przesłanek określonych w § 22 ust. 2 powołanej uchwały. Organ bowiem pominął szereg okoliczności faktycznych dotyczących sytuacji skarżących, istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia. Odnotował wprawdzie stan zdrowia M. i K. U., lecz w żaden sposób nie wyjaśnił z jakich powodów przyjął brak związku stwierdzonych schorzeń z warunkami mieszkaniowymi. Naraził się tym samym na słuszny zarzut wydania rozstrzygnięcia arbitralnego, a bez rozważenia tych kwestii, co najmniej rozstrzygnięcia przedwczesnego.

Jak wynika z akt sprawy, K. i K. U. wystąpili z wnioskiem o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu mieszkaniowego [...] na czas nieoznaczony, wskazując, że ich 7-letnia córka cierpi na przewlekłą chorobę mózgu, która cechuje się skłonnością do występowania nawracających napadów padaczkowych, z uwagi na stres i niepokój. Tego rodzaju sytuacje miały i mają często miejsce w domu rodzinnym skarżącej, gdzie jest zameldowana, w którym zamieszkują obecnie jej rodzice i brat borykający się z różnymi uzależnieniami, wpływającymi na jego nieobliczalne zachowanie. Brat podczas wizji lokalnej zachowywał się w sposób agresywny i wulgarny. Skarżący zaznaczyli, że zamieszkiwanie z nim jest bardzo uciążliwe, a szczególnie dla chorej córki. Z tego powodu matka z dzieckiem często przenosili się do dwupokojowego mieszkania ojca skarżącego, gdzie aktualnie przebywają. Zajmują tam jeden pokój, w którym są nieodpowiednie warunki do nauki, co negatywnie wpływa na zdrowie ich córki, a także zdrowie psychiczne skarżącej. Do wniosku dołączyli zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2019 r. wystawione przez specjalistę chorób dziecięcych – D. M. , z którego wynika, że córka pozostaje pod stałą opieką poradni neurologicznej i endokrynologicznej, przyjmuje na stałe leki i wymaga dobrych warunków lokalowych.

Biorąc powyższe pod uwagę nie wyjaśniono w żaden sposób dlaczego podniesione przez skarżących okoliczności, a przede wszystkim dotyczące stanu zdrowia ich dziecka nie dają podstaw do zwolnienia z kryterium metrażowego na podstawie § 5 ust. 2 pkt 3 lit. b uchwały nr LVIII/1751/2009.

Z zestawienia przepisów § 4 pkt 1 oraz § 5 ust. 2 pkt 3 lit. b uchwały nr LVIII/1751/2009 wynika, że jeśli inna osoba uprawniona do wspólnego zamieszkiwania znajduje się w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej (przez co rozumie się m.in. ciężką, przewlekłą chorobę), to jej warunki mieszkaniowe, które w normalnych okolicznościach nie byłyby uznane za trudne (powyżej 6 m2 powierzchni mieszkalnej na osobę), mogą być za takie uznane ("postanowień § 4 pkt 1 nie stosuje"), jeżeli właśnie ze względu na stan zdrowia tej osoby (ciężką i przewlekłą chorobę), inne warunki zamieszkiwania stawiają ją w wyjątkowo trudnej sytuacji. Innymi słowy, nawet jeśli osoba uprawniona do wspólnego zamieszkiwania ciężko i przewlekle chora zamieszkuje w lokalu z wnioskodawcą, którego powierzchnia mieszkalna przekracza 6 m2 na osobę, to nie stanowi to przeszkody do przyznania jej lokalu z zasobów miasta, jeśli zamieszkiwanie w dotychczasowym lokalu z uwagi na jej sytuację zdrowotną jest wyjątkowo trudne. Mimo bowiem większej niż minimalna powierzchnia, inne warunki mieszkaniowe mogą być niedostosowane do sytuacji zdrowotnej lokatora. Na powyższe zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 234/16 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, że zwrot "stan zdrowia wnioskodawczyni pozostawał w związku z warunkami mieszkaniowymi" jest zwrotem nieostrym i ze swej istoty nie wymaga, by "związek" ten był adekwatnym związkiem przyczynowym. Pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, że uchwałodawca nakazuje brać pod uwagę "wyjątkowo trudną sytuację zdrowotną, rodzinną lub społeczną" (§ 5 ust. 2 pkt 3 a także § 7 ust. 1 pkt 8 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r.), która może zostać rozwiązana lub poprawiona na skutek poprawy warunków mieszkaniowych, w trybie art. 4 ust. 2, art. 21 ust. 3 i art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów."

Wskazanych okoliczności organ nie wziął w ogóle pod uwagę, koncentrując się na kwestii niespełnienia przez skarżących kryterium metrażowego w odniesieniu do wymienionego wyżej lokalu. Organ powinien uwzględnić złożoną sytuację życiową skarżących, w szczególności chorobę ich córki oraz depresję skarżącej, na którą wskazywała w toku postępowania. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której organ nie bada i nie rozważa możliwości realnego zamieszkiwania osoby ubiegającej się o najem w lokalu bez jakiejkolwiek formy prawnej sankcjonującej ten fakt.

Zdaniem Sądu w celu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 22 ust. 2 ww. uchwały, organ powinien przeprowadzić rzetelną ocenę sytuacji w jakiej znajdują się skarżący, tj. poczynić wyjaśnienia w kierunku sygnalizowanym przez strony i dopiero wówczas rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki z § 4 pkt 1 powołanej uchwały z 2009 r.

Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w uchwale nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie § 22 tej uchwały, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego istotnego w sprawie materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych, co przeczy dyspozycji zawartej w § 22 ust. 2 w związku z ust. 5 powołanej uchwały.

Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy [...] prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 K.p.a. Przepisy te stanowią, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie respektowano.

W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy skarżący spełniają przesłanki do zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu, a w konsekwencji zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]. Niewątpliwie pomocne w tym względzie będzie załączone do skargi zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2020 r. stwierdzające, iż M. U. wymaga stałego leczenia i dobrych warunków mieszkaniowych, tj. osobnego pokoju dla dziecka. Jak też zaświadczenie psychologa z dnia [...] marca 2020 r. o objęciu K. U. opieką psychoterapeutyczną i związanych z tym potrzebach mieszkaniowych.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.