Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1395/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. O. i I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wniosku I. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

I. O. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia z 3 sierpnia 2012 r. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący i jego żona K. O. osiągają dochód ze świadczeń emerytalnych. Wysokość emerytury K. O. wynosi 1.958,00 zł brutto miesięcznie, a wysokość emerytury I. O. wynosi 2.185,00 zł brutto miesięcznie. Majątek skarżącego stanowi dom o powierzchni 92 m2, działka o powierzchni 600 m2 oraz zasoby pieniężne w kwocie 15.000,00 zł, zdeponowane na dwóch lokatach bankowych.

Jak wskazał skarżący, zarówno on jak i jego żona są osobami w podeszłym wieku i wymagają stałej opieki lekarskiej, przez co muszą korzystać z odpłatnej pomocy w rozładowywaniu węgla do kotłowni. Stwierdził, że posiadane oszczędności przeznaczą w razie potrzeby na opiekę, leczenie i pomoc.

Postanowieniem referendarza sądowego z 16 sierpnia 2012 r. odmówiono skarżącemu I. O. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i złożył sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powołując się na dotychczasową argumentację zawartą w ww formularzu, przemawiającą - jego zdaniem - za zwolnieniem od kosztów sądowych.

Sąd zważył, co następuje:

Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie: P.p.s.a., ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Rozważając zasadność przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wskazać należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r. sygn. akt GZ 71/04, ONSAiWSA z 2005 r. nr 1, poz. 8). Instytucja przyznania prawa pomocy ma więc wyjątkowy charakter i skierowana jest do osób, które znajdują się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.

Skarżący otrzymuje stałe świadczenie emerytalne, w kwocie 2.185,00 zł brutto miesięcznie. Łączny dochód skarżącego i jego żony, którzy prowadzą dwuosobowe gospodarstwo domowe, wynosi 4.143,00 zł brutto miesięcznie. Powyższe wskazuje, że skarżący jest w stanie - bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony - zaspokoić niezbędne koszty utrzymania swojej rodziny. Ponadto skarżący wraz z żoną zdeponowali na lokatach bankowych oszczędności w kwocie 15.000,00 zł. Należy zatem stwierdzić, że wykazany przez skarżącego stan majątkowy i możliwości płatnicze nie stanowią podstawy do ustalenia, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Stały dochód ze świadczeń emerytalnych i posiadane oszczędności pozwalają na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, że na ocenę tę nie może wpłynąć zamiar zabezpieczenia przez skarżącego dodatkowych środków pieniężnych na ewentualnie potrzebną w przyszłości opiekę, leczenie i pomoc.

Należy pamiętać, iż instytucja prawa pomocy ma pomóc osobom niezamożnym w realizacji ich konstytucyjnego prawa do sądu. Mając na względzie wyjątkowy charakter instytucji przyznania prawa pomocy należy stwierdzić, że przesłanki określone w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., będące warunkiem niezbędnym do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie, nie zostały w niniejszej sprawie spełnione przez skarżącego. W ocenie Sądu, sytuacja majątkowa skarżącego, a w szczególności zgromadzone oszczędności, pozwalają skarżącemu na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.