Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 1988/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Przez orzeczenie Sądu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należy rozumieć wyłącznie wyrok, w którym przyznano, stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek a także wyrok, którym uwzględniono skargę na bezczynność organu.

W przypadku wyroku uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność nie powstaje obowiązek wykonania orzeczenia sądu. Powstaje natomiast obowiązek ponownego rozpoznania sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, nawet gdyby została stwierdzona zwłoka organu - brak jest podstawy prawnej do ukarania organu grzywną - według art. 31 ust. 1 ustawy o NSA. Uprawnienie takie wystąpiłoby dopiero przy stwierdzeniu przez Sąd, że organ nie załatwił merytorycznie sprawy w terminie zakreślonym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność.

TEZY

Przez orzeczenie Sądu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należy rozumieć wyłącznie wyrok, w którym przyznano, stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek a także wyrok, którym uwzględniono skargę na bezczynność organu.

W przypadku wyroku uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność nie powstaje obowiązek wykonania orzeczenia sądu. Powstaje natomiast obowiązek ponownego rozpoznania sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, nawet gdyby została stwierdzona zwłoka organu - brak jest podstawy prawnej do ukarania organu grzywną - według art. 31 ust. 1 ustawy o NSA. Uprawnienie takie wystąpiłoby dopiero przy stwierdzeniu przez Sąd, że organ nie załatwił merytorycznie sprawy w terminie zakreślonym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2001 r. sprawy ze skargi Bogusławy i Stanisława Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o ukaranie grzywną w przedmiocie rozbiórki samowoli budowlanej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stanisław i Bogusława małżonkowie Z. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.-K. w załatwieniu sprawy dotyczącej samowoli budowlanej zrealizowanej przez inwestorów D. na nieruchomości przy ul. P. 24. Skargę złożono w październiku 2000 r., zarzucając, iż po uchyleniu decyzji organów obu instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.-K. nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie ponownie do października 2000 r. Równocześnie skarżący domagali się ukarania grzywną wyżej wskazany organ za bezczynność w załatwieniu sprawy nie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rozpatrując zgodnie z właściwością rzeczową wniosek skarżących o ukaranie grzywną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.-K. za bezczynność i nie wykonanie wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bezzasadność wniosku.

Z akt sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 3 października 2001 r. umorzył postępowanie sądowe ze skargi małż. B. i Stanisława Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.-K.

Podstawą prawną postanowienia był art. 355 par. 1 Kpc w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Sąd ten stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie pozostaje w bezczynności, bowiem wydał merytoryczną decyzję w sprawie samowoli budowlanej inwestorów D. 4 kwietnia 2001 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją organu odwoławczego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 22.05.2001 r.

Po wydaniu więc wyroku kasacyjnego z dnia 14 grudnia 1999 r. przez Sąd sprawa została ponownie rozstrzygnięta merytorycznie. Co do samego wniosku o ukaranie organu grzywną na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należy wyjaśnić, iż w sprawie przedmiotowej przepis ten nie znajduje w ogóle zastosowania. Utrwalony jest pogląd orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przez orzeczenie Sądu, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ww. ustawy należy rozumieć wyłącznie wyrok, w którym przyznano, stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek a także wyrok, którym uwzględniono skargę na bezczynność organu.

W przypadku wyroku uchylającego decyzje lub stwierdzającego jej nieważność nie powstaje obowiązek wykonania orzeczenia Sądu. Powstaje obowiązek ponownego rozpoznania sprawy /por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1999 r. V SA 1053/99, wyrok z dnia 7 marca 1997 r. V SA 2409/96 - OSP 1998 z. 6 poz. 107/. W sprawie niniejszej sąd orzekający w pełni podziela to stanowisko ponieważ wyrok NSA z dnia 14 grudnia 1999 r. miał charakter kasacyjny, nie podlegał wykonaniu przez organ w znaczeniu przepisu art. 31 ust. 1 ustawy o NSA. Nawet gdyby została stwierdzona zwłoka organu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - brak jest podstawy prawnej do ukarania organu grzywną - według art. 31 ust. 1 ustawy o NSA. Uprawnienie takie wystąpiłoby dopiero przy stwierdzeniu przez Sąd, że organ nie załatwił merytorycznie sprawy w terminie zakreślonym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność. Taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie niniejszej.

Bezzasadność wniosku skarżących Z. skutkuje oddalenie skargi z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.