Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 567/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27a ust. 1 pkt 2,  ust. 3 pkt 1  lit. b,  ust. 13 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 1995 nr 133 poz 654
law: Ustawa z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego oraz o zmianie niektórych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Sędzia NSA Ewa Madej (spr.),, Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. nr [...]w sprawie określenia T. i W. M. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł na podstawie art. podstawie art. 207, art.21 § 1 pkt 1, art. 51 § 1, art. 52 § 1 pkt 2, art. 53 § 1,3 i 5 pkt 1, art. 55 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 27a ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 1 lit b, ust. 13 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), art. 4 ust. 3 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 134, poz. 1509 ze zm.) art. 6 ust. 2 i 8, art. 27 a ust. 5, art. 45 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.,

Skargę na powyższą decyzję odwoławczą złożył W. M., nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w K. podtrzymującym, zdaniem skarżącego, restrykcyjną decyzję wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C..

Skarżący zarzucił organom podatkowym błędną interpretację przepisów prawa materialnego, a to art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, który mówi, że pieniądze pochodzące z wycofanych środków zgromadzonych w kasach mieszkaniowych mogą być przeznaczone na spłatę kredytu zaciągniętego na zaspakajanie swoich potrzeb mieszkaniowych.

Skarżący wskazał, iż obie decyzje organów podatkowych są dla niego krzywdzące, gdyż nie uznają wydatkowanej kwoty [...] zł, wpłaconej jako zaliczka przy zakupie mieszkania własnościowego, pochodzącej z pieniędzy pożyczonych z konieczności od osób prywatnych, na poczet zgromadzonych oszczędności w kasie mieszkaniowej i odmówiły mu prawa do odpisu tej kwoty od podatku. Ponadto skarżący wyjaśnił, iż zaciągniętą pożyczkę od osób prywatnych potraktował na równi z kredytem bankowym i spłacił ją natychmiast po otrzymaniu z banku wycofanych oszczędności w kasie mieszkaniowej. Równocześnie podkreślił, iż zaciągnięcie pożyczki na zakup mieszkania i wpłacenie jej jako zaliczki przy jego zakupie, jest wydatkiem celowym, służącym "zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych" i należy go uznać za wydatek pochodzący i poniesiony ze środków zgromadzonych w kasie mieszkaniowej.

W dalszej kolejności skarżący wskazał, iż pieniądze pochodzące z kredytu bankowego, czy pożyczone z innych źródeł (m.in. od osób prywatnych) powinny być traktowane jednakowo, jeżeli służą do spełniania tego samego celu tj. zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Skarżący nadmienił, iż nie z własnej winy nie mógł zadysponować swoimi oszczędnościami zgromadzonymi w kasie mieszkaniowej w okresie zakupu mieszkania, ponieważ bank prowadzący kasę mieszkaniową i obracający jego środkami pieniężnymi odmówił wypłacenia potrzebnej kwoty, a biorąc pod uwagę trudną sytuację na rynku mieszkaniowym w okresie dokonywanego zakupu, nie mógł sobie pozwolić na trzymiesięczny okres wyczekiwania tj. do chwili wypłacenia mu przez bank jego oszczędności, ponieważ pozbawiłby się możliwości nabycia mieszkania, a tym samym zrealizowania celu wieloletniego gromadzenia swoich oszczędności.

Na końcu swojej skargi W. M. wskazał na wątpliwość co do właściwej interpretacji przepisów podatkowych przez organy przy podejmowaniu przez nie decyzji, zgodnie z intencją i duchem ustawodawcy, z uwagi na fakt, iż są one stroną w zaistniałym sporze. Wątpliwość skarżącego dotyczyła również tego czy w przypadku braku jednoznaczności w przepisach podatkowych, mogących budzić wątpliwości, nie powinny być one rozstrzygane na korzyść podatnika.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Równocześnie wskazał, iż spór pomiędzy stronami opiera się na sporze co do właściwego zastosowania przepisów prawa podatkowego, ponieważ ustalony przez organ stan faktyczny nie był sporny pomiędzy stronami. Podtrzymując zaś swoje stanowisko organ wskazał na następujące argumenty.

Po pierwsze, położył nacisk na treść przepisu art. 27a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2001 r., który pozwalał na odliczenie od podatku poniesionych w roku podatkowym wydatków na systematyczne gromadzenie oszczędności wyłącznie na jednym rachunku oszczędnościowo-kredytowym i w jednym banku prowadzącym kasę mieszkaniową, wg zasad określonych w odrębnych przepisach. W dalszej kolejności ustawą z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, wspomniana ulga została zlikwidowana z zachowaniem tzw. praw nabytych na zasadach przewidzianych w art. 4 ust. 3 wymienionej ustawy. Regulację prawną co do okoliczności powodujących utratę przez podatnika ulgi z tytułu systematycznego gromadzenia oszczędności zawiera art. 27a ust. 13 ustawy podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2002 r., który to zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy zmieniającej z dnia 21 listopada 2001 r., zachował moc obowiązującą w odniesieniu do wymienionych w nim zdarzeń powstałych po dniu 1 stycznia 2002 r. Stosownie zaś do zapisu zawartego w pkt 4 przepisu art. 27a ust. 13, jeżeli podatnik skorzystał z odliczeń od dochodu (przychodu) lub podatku z tytułu wydatków poniesionych na systematyczne gromadzenie oszczędności w kasie mieszkaniowej, a następnie wycofał oszczędności z kasy mieszkaniowej, z wyjątkiem gdy wycofana kwota po określonym w umowie o kredyt kontraktowy okresie systematycznego oszczędzania została wydatkowana zgodnie z celami systematycznego oszczędzania na rachunku prowadzonym przez tę kasę – do dochodu (przychodu) lub podatku należnego za rok, w którym zaistniały te okoliczności, dolicza się odpowiednio kwoty poprzednio odliczone z tego tytułu. Zgodnie z powyższym dla oceny zachowania prawa do ulgi, istotne jest ustalenie, czy po wycofaniu oszczędności z kasy mieszkaniowej, sporna kwota została wydatkowana zgodnie z celami systematycznego oszczędzania w okresie od wycofania oszczędności do końca roku podatkowego, w którym miało to miejsce.

W dalszej kolejności organ wskazał na treść art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, który zawiera katalog celów mieszkaniowych. Według organu treść przepisu w sposób jednoznaczny wskazuje, iż ustawodawca ustanawiając ulgę podatkową miał na celu "premiować" tych z podatników, którzy po wycofaniu oszczędności z kasy mieszkaniowej, zaspakajając własne potrzeby mieszkaniowe, ponieśli określony wydatek celowy, wskazany w art. 8 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Tak więc, bez utraty prawa do dokonanych z tytułu przedmiotowej ulgi odliczeń, środki wycofane z kasy mieszkaniowej podatnik może wydatkować jedynie na wspomniane cele.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie doszło do takiej sytuacji. Spłata bowiem pożyczki zaciągniętej u osób prywatnych nie mieści się w katalogu zdarzeń wymienionych w art. 8 ust. 2 ustawy i nie jest równocześnie tożsama z żadnym z tychże przypadków. W związku z powyższym nie zaistniała sytuacja faktyczna, mogąca rodzić oczekiwane przez skarżącego skutki podatkowe.

Ponadto organ, przychylając się do twierdzenia skarżącego, iż wątpliwości interpretacyjnych, co do przepisów prawa podatkowego, nie można rozstrzygać na niekorzyść podatnika, w celu realizacji zasady zaufania do organów podatkowych, podkreślił, że w przedmiotowym przypadku przepis prawa jest sformułowany precyzyjnie i nie można mówić o jego niejednoznacznym rozumieniu. Jednocześnie organ powołał się na orzecznictwo sądowe w zakresie interpretacji przepisów podatkowych i wytyczne sądów do przyjmowania przepisów podatkowych w ich dosłownym brzmieniu, bez dopowiadania co ustawodawca "miał na myśli", a w dalszej kolejności wykluczeniem wykładni rozszerzającej i ścieśniającej przepisów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy ustosunkował się także do argumentów zawartych w piśmie podatnika, złożonym do tego organu jako uzupełnienie odwołania, ale już po wydaniu decyzji. W tym zakresie organ wskazał, że moment, od którego biegnie termin do wydatkowania oszczędności zgromadzonych na rachunku oszczędnościowo-kredytowym w banku prowadzącym kasę mieszkaniową (uprawniającego do zachowania ulgi) wynika z ustawy i jest nim dzień "wycofania oszczędności", przy czym zarysowały się dwa sposoby interpretowania tego pojęcia. Stosownie do pierwszego z nich, pojęcie to utożsamiać należy z wypłaceniem (postawieniem do dyspozycji) środków pieniężnych, a zgodnie z drugim – przyjmuje się, że pojęcie to oznacza złożenie dyspozycji wycofania środków. Ten drugi pogląd przeważa w orzecznictwie. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że w niniejszej sprawie wydatkowanie kwoty [...] zł nastąpiło zarówno przez wypłatą oszczędności jak i przed wydaniem przez podatnika dyspozycji wycofania tych oszczędności. Jako zupełnie pozbawione podstaw prawnych ocenił organ pogląd skarżącego, że pod pojęciem "wycofania oszczędności" można rozumieć posiadania w dacie poniesienia wydatku dostatecznych środków na koncie oszczędnościowo-kredytowym bądź datę aneksu do umowy bankowej, skracającego termin oszczędzania.

W konkluzji organ wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 27 października 2008 r. W. M. ponowił argumenty zawarte w skardze, podkreślając, że do zaciągnięcia prywatnych pożyczek w wysokości [...] zł zmusiło go odmówienie przez bank wypłacenia mu tej kwoty przed upływem terminu oszczędzania. Zarzucił także organowi odwoławczemu brak jednoznacznego określenia, z jaką chwilą mógł rozpocząć ponoszenie wydatków na cele mieszkaniowe. Ponadto podkreślił, że dokonanie przez bank faktycznej wypłaty oszczędności dopiero 23 września 2002 r. spowodowało iż nie zdążył do końca roku podatkowego wydatkować pozostałej kwoty [...] zł, którą zamierzał przeznaczyć na remont zakupionego mieszkania. Raz jeszcze wyraził pogląd, że zakresem regulacji prawnej z art. 8 ust. 2 objęte być winny przypadki zarówno spłaty kredytów bankowych jak i pożyczek prywatnych, gdyż odmienne ich traktowanie jest przejawem dyskryminacji. Wreszcie, skarżący odwołał się do celu ustawy, jakim było zachęcenie do oszczędzania i zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych obywateli, a który to cel został w jego przypadku zrealizowany.

Na rozprawie skarżący podtrzymał wywody skargi i powyższego pisma. Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Organy podatkowo prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, przy czym ustalenia te nie są sporne. Wynika z nich, że w latach 1997-2001 skarżący, na podstawie umowy z dnia 29 września 1997 r. o kredyt kontraktowy, wydatkował na oszczędzanie w kasie mieszkaniowej [...] zł, w związku z czym przysługiwało mu odliczenie od podatku kwoty [...] zł. W dniu 4 lipca 2002 r. T. i W. M. kupili za [...]zł spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, uiszczając w tej dacie część ceny w wysokości [...]zł. W dniu 1 sierpnia 2002 r. W. M. wydał dyspozycję wycofania oszczędności z kasy mieszkaniowej po zakończeniu okresu oszczędzania, w wyniku czego w dniu 23 września 2002 r. nastąpiła wypłata kwoty [...] zł. Z otrzymanych środków skarżący zapłacili pozostałą część ceny mieszkania w wysokości [...] zł oraz – jak wynika z ich oświadczenia – zwrócili [...] zł, pożyczone wcześniej od członków rodziny, na zapłatę pierwszej części ceny zakupu mieszkania.

Z powyższych ustaleń wynika, że bezspornie w 2002 r. skarżący i jego małżonka, z kwoty wycofanych oszczędności, wydatkowali na cele mieszkaniowe [...] zł oraz, że w tym roku podatkowym na pewno nie wydali na taki cel kwoty [...] zł. Spór dotyczy natomiast kwestii, czy kwota [...] zł, przeznaczona na zwrot pożyczek zaciągniętych u osób prywatnych, może być uznana za wydatek na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz. U. Nr 133, poz. 654 ze zm.). Przypomnieć zatem należy, że powołany przepis wskazuje zamknięty katalog celów mieszkaniowych stanowiąc, że "celami mieszkaniowymi, o których mowa w ust. 1, są służące zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych kredytobiorcy:

1) nabycie, budowa, przebudowa, rozbudowa lub nadbudowa domu albo lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość,

2) uzyskanie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, albo prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego,

3) remont domu albo lokalu, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem bieżącej konserwacji i odnowienia mieszkania,

4) spłata kredytu bankowego zaciągniętego na cele wymienione w pkt 1-3,

5) nabycie działki budowlanej lub jej części pod budowę domu jednorodzinnego lub budynku mieszkalnego, w którym jest lub ma być położony lokal mieszkalny kredytobiorcy."

Z kolei przewidziane w art. 27a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2002 r., prawo do odliczenia od podatku wydatków poniesionych w roku podatkowym na systematyczne gromadzenie oszczędności na jednym rachunku oszczędnościowo-kredytowym w jednym banku prowadzącym kasę mieszkaniową, zostało zachowane, jako prawo nabyte, mimo likwidacji tej ulgi ustawą z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zachowujący swą moc obowiązującą art. 27a ust. 13 pkt 4 ustawy podatkowej przewiduje, że jeżeli podatnik skorzystał z odliczeń od dochodu (przychodu) lub podatku z tytułu wydatków poniesionych na systematyczne gromadzenie oszczędności w kasie mieszkaniowej, a następnie wycofał oszczędności z kasy mieszkaniowej, z wyjątkiem gdy wycofana kwota po określonym w umowie o kredyt kontraktowy okresie systematycznego oszczędzania została wydatkowana zgodnie z celami systematycznego oszczędzania na rachunku prowadzonym przez tę kasę do dochodu (przychodu) lub podatku należnego za rok, w którym zaistniały te okoliczności, dolicza się odpowiednio kwoty poprzednio odliczone z tego tytułu. Tak więc prawo do zachowania ulgi przysługuje osobie, która wycofała oszczędności z kasy mieszkaniowej tylko pod warunkiem wydatkowania wycofanej kwoty na cele mieszkaniowe.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy podatkowe słusznie uznały, że skarżący nie wydatkował kwoty [...] zł na żaden z celów wymienionych w powołanym wyżej art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. Wydatkowanie powyższej kwoty (4 lipca 2002 r.) poprzedziło bowiem zarówno wydanie dyspozycji wycofania oszczędności (co nastąpiło w dniu 1 sierpnia 2002 r.) jak i faktycznego otrzymania kwoty oszczędności (23 września 2002 r.).

Jednocześnie stanowczo trzeba zaoponować przeciwko poglądowi skarżącego, że zwrot prywatnych pożyczek jest tożsamy ze spłatą kredytu bankowego, zaciągniętego na cele mieszkaniowe, o której mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4 powyższego przepisu. Abstrahując od tego, że kredyt i pożyczka nie są tożsamymi instytucjami prawnymi, trzeba podkreślić, że ustawodawca wśród celów mieszkaniowych wymienił wyłącznie kredyt bankowy, co wskazuje na zamiar wyeliminowania innych rodzajów kredytów oraz wszelkich pożyczek, nawet jeśli zostały zaciągnięte na pokrycie wydatków mieszkaniowych. Użycie sformułowania: "spłata kredytu bankowego" jest jednoznaczne i nie budzące żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wykluczone jest więc rozszerzenie tego pojęcia na spłatę prywatnych pożyczek, czego domaga się skarżący. Uwzględnienie jego żądania byłoby contra legem, zatem decyzje podjęte przez organy podatkowe w tej sprawie, w pełni odpowiadają obowiązującemu prawu.

Odnosząc się z kolei do argumentów skargi, że organy podatkowe nie wzięły pod uwagę szczególnych uwarunkowań faktycznych, w jakich doszło do wydatkowania spornej kwoty, a mianowicie: konieczności szybkiego działania w celu doprowadzenia do zawarcia transakcji kupna mieszkania oraz niemożności skorzystania w tym terminie ze zgromadzonych na rachunku oszczędnościowo-kredytowym środków pieniężnych, należy wskazać, że okoliczności powyższe nie mogą wpłynąć na odmienne stosowanie przepisów bezwzględnie obowiązujących. Jednocześnie nie można tracić z pola widzenia, że skarżący miał pełną świadomość ograniczeń w dysponowaniu oszczędnościami zgromadzonymi w kasie mieszkaniowej, wynikających z istoty umowy zawartej z bankiem prowadzącym taką kasę. Warto zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy "przez zawarcie umowy o kredyt kontraktowy osoba fizyczna zobowiązuje się do systematycznego gromadzenia oszczędności w kasie mieszkaniowej przez czas oznaczony, a bank prowadzący kasę mieszkaniową - do przechowywania oszczędności i udzielenia po upływie tego okresu, z zastrzeżeniem art. 12 i 13, długoterminowego kredytu na cele mieszkaniowe". Z kolei w art. 13 przewidziano 3-miesięczny termin do wypłacenie oszczędności w przypadku rozwiązania umowy.

W tym kontekście należy wyrazić pogląd, że podatnik, podejmując decyzję o nabyciu lokalu mieszkalnego, mógł i powinien uwzględnić powyższe uregulowania prawne, aby zachować prawo do ulgi podatkowej. Poniesienie zaś wydatków przed wycofaniem wkładu oszczędnościowego nie mogło być uznane za wydatek na cele mieszkaniowe i to bez względu na to, czy wydatek ten został pokryty ze środków własnych podatnika, czy też z uzyskanych pożyczek od osób prywatnych.

Z kolei przypomnieć trzeba, że w art. 27a ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych użyte zostały sformułowania: "wycofanie oszczędności po upływie określonego w umowie o kredyt kontraktowy okresie oszczędzania" i "wydatkowanie wycofanej kwoty na cele systematycznego oszczędzania". Oznacza to, że prawo do ulgi zachowane zostało tylko w przypadku, gdy nastąpiło wycofanie wkładu i to po zakończeniu okresu wskazanego w umowie (lub – jak w niniejszej sprawie – w aneksie do tej umowy). W odniesieniu do tego uregulowania organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę przedstawił dwie możliwe interpretacje, który moment może być uznany za "wycofanie wkładu oszczędnościowego". Wskazał mianowicie, że może to być moment otrzymania kwoty przez osobę likwidującą wkład, ale także - data złożenia przez tę osobę w banku dyspozycji wycofania wkładu. W realiach niniejszej sprawy nie jest niezbędne opowiedzenie się za którymś z przedstawionych rozwiązań, gdyż wydatkowanie kwoty [...] zł nastąpiło niemal miesiąc przed wydaniem dyspozycji wycofania wkładu, więc nawet przyjęcie najkorzystniejszego wariantu (daty złożenia dyspozycji), w niczym nie zmienia sytuacji skarżącego. Z cała pewnością natomiast nie sposób podzielić stanowiska strony skarżącej, że za moment wycofania wkładów można uznać posiadanie na koncie oszczędnościowo-kredytowym środków pieniężnych w wysokości odpowiadającej poniesionym wydatkom, czy też datę zawarcia aneksu doi umowy, mocą którego skrócono okres oszczędzania. Żadna z tych okoliczności faktycznych nie odpowiada regulacji prawnej, wymagającej aby wkład został wycofany.

Obwarowanie prawa do ulgi podatkowej wymogiem przeznaczenia wycofanego wkładu na ściśle określone (a więc nie wszystkie) wydatki mieszkaniowe, pozostaje w zgodzie z celem, jakiemu miały służyć uregulowania ustawy z dnia 26 października 2005 r. Podstawowym celem utworzenia kas mieszkaniowych było zapewnienie preferencyjnych warunków oszczędzania na cele mieszkaniowe i takiegoż kredytowania wydatków mieszkaniowych. Wycofanie wkładów zgromadzonych w kasie mieszkaniowej przewidziano raczej jako wyjątek od zasadniczej roli, jaką przypisano kasom mieszkaniowym, stąd wydatkowanie tych kwot może nastąpić tylko na cele określone w art. 8 ust. 2, by podatnik nie utracił prawa do ulgi. Przepis art. 8 nie może przy tym być interpretowany rozszerzająco, do czego w istocie zmierza strona skarżąca.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł o jej oddaleniu, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)