Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 96/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 705/21 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzasadnienie wyroku w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 15 lutego 2022 r., odmówił D. M. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 21 grudnia 2021 r., oddalającego skargę D. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2021 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji wskazał, że sentencja powołanego wyroku z dnia 21 grudnia 2021 r., została doręczona skarżącemu w dniu 5 stycznia 2022 r.

W dniu 13 stycznia 2022 r. skarżący złożył za pośrednictwem skrzynki elektronicznej wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wniosek ten, mocą postanowienie z dnia 18 stycznia 2022 r. nie został uwzględniony z uwagi na uchybieniem terminowi do jego złożenia. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 25 tycznia 2022 r.

Pismem z dnia 26 stycznia 2022 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, podnosząc w motywach, że w związku z przewlekłą chorobą kręgosłupa, po przejściu zabiegu szpitalnego i rehabilitacji, występujące chroniczne i intensywne dolegliwości bólowe uniemożliwiają skarżącemu percepcję pewnych faktów. Ten stan spowodował błędne obliczenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Sąd I instancji stwierdził, że powołane we wniosku okoliczności nie uzasadniały braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, gdyż brak w nich było obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód w prawidłowym i terminowym wniesieniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, których nie można było usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu uchybienia terminu nie uprawdopodobniała podnoszona przez stronę choroba, gdyż skarżący przebywał w szpitalu w dniach 12-13 września 2021 r., zaświadczenie o niezdolności do pracy obejmowało okres od 12 września do 14 października 2021 r., wyrok zaś zapadł w dniu 21 grudnia 2021 r. Sąd stwierdził przy tym, że samo zaświadczenie lekarskie nie potwierdzało braku winy w uchybieniu terminu, szczególnie w sytuacji gdy skarżący z Sądem komunikował się za pośrednictwem skrzynki elektronicznej, a więc nie był zmuszony do wychodzenia z domu, czy korzystania z pomocy innej osoby. Wskazał w tym zakresie, że skarżący pomimo choroby i związanych z nią dolegliwości bólowych w dniu 18 grudnia 2021 r. przesłał do Sądu informację o możliwości uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Podsumowując, Sąd uznał, że przedstawione w sprawie okoliczności świadczyły o uchybieniach, których można było uniknąć przy zachowaniu należytej staranności, a zatem nie stanowiły one okoliczności wskazanych w art. 87 § 2 w zw. z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

D. M., zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 86 §1 p.p.s.a. polegającym na odmowie przywrócenia terminu mimo, iż z przedłożonych pod ocenę WSA w Bydgoszczy dowodów wynika, że strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie określonym w art. 141 § 2 p.p.s.a. bez swojej winy.

Strona wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia, przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. lub alternatywnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa trafności oceny wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego w sprawie wyroku, jakiej dokonał Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie do art. 87 § 1 i 2 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Odnosząc się do przesłanek przywrócenia terminu, określonych w art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., wskazania wymaga, że strona wnosząca o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależne (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 798/14).

Wskazania wymaga na wstępie, że słusznie skarżący podnosi w motywach zażalenia, iż Sąd I instancji dokonując oceny wniosku, biorąc pod rozwagę przedłożone przez stronę zaświadczenia lekarskie o jej niezdolności do pracy pominął zaświadczenie potwierdzające tąże niezdolność skarżącego w okresie od 1 grudnia 2021 r., do 14 stycznia 2022 r., a więc w okresie obejmującym wydanie w sprawie wyroku oraz bieg terminów do złożenia wniosków o sporządzenie jego uzasadnienia i doręczenia go stronie. Okoliczność ta nie ma jednak większego znaczenia dla oceny prawidłowości objętego zażaleniem postanowienia, albowiem w treść powołanego zaświadczenia nie wskazuje odmiennych okoliczności co do stanu zdrowia skarżącego, niż to które miał na uwadze Sąd I instancji. Przede wszystkim zaś nie wskazuje w jakiejkolwiek mierze na wystąpienie lub nasilenie się objawów bólowych związanych z chorobą kręgosłupa skarżącego, przebytą operacją i rekonwalescencją. Z omawianego zaświadczenia, zbieżnie z powołanym przez Sąd I instancji, wynika jedynie, że skarżący w zakreślonym w zaświadczeniu okresie nie był zdolny do wykonywania pracy, zaś ze wskazania wynikało, że może chodzić (pole 16 zaświadczenia nr [...]).

Odnosząc się zaś do motywów, jakimi kierował się Sąd I instancji, odmawiając przywrócenia uchybionego terminu w aspekcie podniesionej w zażaleniu argumentacji, podzielić należy stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie wykazał obiektywnych przyczyn braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie zapadłego w sprawie wyroku.

Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w przypadku choroby, przyjmuje się bowiem, że chodzi tylko o taką chorobę, która rzeczywiście uniemożliwiła stronie zachowanie terminu procesowego, wobec jej nagłego charakteru oraz niemożności wyręczenia się inną osobą. W tym celu konieczne jest uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu tej choroby na niedokonanie czynności w terminie.

Skarżący poza powołanymi zaświadczeniami o jego niezdolności do pracy nie przedłożył innych dokumentów lub dowodów mogących uprawdopodobnić podnoszone występowanie epizodów nasilającego się bólu i ich wpływu ma egzystencję strony, w tym ich wpływu na percepcję i zdolności kojarzenia, w okresach występowania tychże epizodów.

Brak było wobec tego podstaw, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, do stwierdzenia, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek niezawinionej przez stronę okoliczność skoro sama strona nie uprawdopodobniła, że w okresie po wydaniu i doręczeniu jej odpisu sentencji wyroku, wystąpiło u niej opisywane we wniosku pogorszenie się stanu zdrowia w związku z bólami kręgosłupa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.