Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 7/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 kwietnia 2010 r., złożonym osobiście w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, W. G. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w wydaniu decyzji w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont mieszkania za lata 2006, 2007 i 2008. W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy i wniósł o zobowiązanie organu do wydania przedmiotowej decyzji zgodnie z nabytym przez niego prawem.

W dniu 26 kwietnia 2010 r., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z tego samego dnia, skarga przesłana została do organu celem nadania jej biegu na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Dnia 19 maja 2010 r., skarga przekazana została przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 21 maja 2010 r., skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że wniósł w trybie art. 37 K.p.a., zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach, w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący, w piśmie z dnia 27 maja 2010 r., wyjaśnił, że złożył w trybie art. 37 K.p.a. zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w postaci przesłanej do tut. Sądu skargi z dnia 23 kwietnia 2010 r., w której zawarł również uzasadnienie tego zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w sprawach o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. oraz w innych sprawach jeżeli ustawa szczególna tak stanowi (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Do sądu administracyjnego, można zatem, w braku szczególnych uregulowań, zaskarżyć tylko taką bezczynność organu, która dotyczy podjęcia: decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.), postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.) oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej, tylko w takich przypadkach, kiedy organ administracji, pomimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ustawy, nie podejmuje nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach w wydaniu decyzji w sprawie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Zgodnie z powyższym, uznać zatem należało, iż skarga dotyczy bezczynności organu administracji publicznej w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i należy do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.

Stosownie jednak do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).

W przypadku skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 K.p.a. W myśl powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym w stosunku do skarżonego organu zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) jest Opolski Komendant Wojewódzki Policji.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a. stanowiło przesłankę dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Natomiast z oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia 27 maja 2010 r. wynika, że wskazany tryb przed wniesieniem skargi do Sądu nie został wyczerpany. Nie można bowiem przyjąć, że zażaleniem określonym w art. 37 K.p.a. jest pismo skarżącego stanowiące skargę złożoną do tut. Sądu.

W tym stanie rzeczy, uznając, iż przesłanka warunkująca wniesienie skargi na bezczynność organu w wydaniu decyzji w postaci wyczerpania środków zaskarżenia nie została w niniejszej sprawie spełniona, skargę jako niedopuszczalną odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.