Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 352/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92b, art. 92 c
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego /dalej GITD/ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265, dalej: u.t.d.), l.p. 5.2, 5.3., 6.3.3. i 6.3.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7, 8 i 9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.) oraz art. 14 i art. 15 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia

1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego /dalej WITD/ z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

U podstaw obydwu decyzji znalazły się ustalenia kontroli przeprowadzonej

w dniach od [...] stycznia do [...] lutego 2013 r. w prowadzonym przez A. K. przedsiębiorstwie [...]. Kontrola obejmowała okres od [..] lutego do [...] listopada 2012 r., a jej przedmiotem było przestrzeganie przepisów wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych, przestrzeganie czasu pracy kierowców oraz obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w stosownych przepisach.

W wyniku kontroli ustalono, że:

1. kierowca P. G. [...] czerwca 2012 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 40 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 zł,

2. kierowca A. R. w okresie od [...] do [...] lutego 2012 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 7 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł,

3. okazane tarcze kierowców: P. G. z [...] września 2012 r. i G. B. z [...] listopada 2012 r. były nieczytelne i uszkodzone, co uzasadniało nałożenie kary w wysokości 600 zł,

4. skarżący nie udokumentował aktywności kierowcy A. R. za wskazane okresy - w liczbie 13 (przedstawiając określone dokumenty po wyznaczonym terminie), co uzasadniało nałożenie kary w wysokości 3 900 zł.

Sumarycznie, w związku z naruszeniem warunków wykonywania przewozu drogowego poprzez skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożliwiającym odczytanie danych - za każdą wykresówkę oraz udostępnienie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy, WITD wskazaną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d., nałożył na A. K. karę w wysokości 5 150 zł.

W odwołaniu A. K. zarzucił nieuwzględnienie złożonych przez niego wyjaśnień z dnia 14 maja 2013 r. oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Nie zgodził się z ustaleniami co do naruszenia czasu pracy kierowców. Wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie prowadzonego postępowania.

GITD wskazana na wstępie decyzją z dnia [...] października 2013 r. utrzymał

w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Ust. 3 tego artykułu zawiera maksymalne sumy kar pieniężnych jakie można nałożyć za stwierdzone naruszenia na podmiot wykonujący przewóz drogowy, uzależnione od liczby zatrudnianych kierowców. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Średnia liczba kierowców wykonujących przewozy na rzecz przedsiębiorcy w okresie

6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli wynosiła od 24 do 27 kierowców, więc maksymalna suma kar mogła wynieść 20 000 zł.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a) i h) u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i rozporządzenia WE nr 561/2006.

Odnosząc się do stwierdzonych naruszeń GITD wyjaśnił, że:

1. Stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny, kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją tego jest treść lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą w wysokości 200 zł za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Na podstawie wykresówki P. G. z dnia [...] czerwca 2012 r. ustalono, że przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 40 minut, bez odebrania przepisowej przerwy. Prowadząc pojazd od 9.30 do 15.55, kierowca odebrał w tym okresie przerwy wynoszące 35, 15 i 10 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 zł. Argument, że kierowca wykonał podjazd trwający 1 minutę od 8.44 do 8.45

i odebrał przerwę od 8.55 do 9.27 a następnie od 11.32 do 12.14 nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem działanie kierowcy polegające na podjechaniu pojazdem chociażby przez krótką chwilę nie może być utożsamiane w czasem jego wypoczynku;

2. W myśl art. 8 ust. 1 - 4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta

z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 - godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej 3 skrócone okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego okresu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz 200 zł na każdą następną rozpoczętą godzinę. Na podstawie danych z tachografu cyfrowego ustalono, że kierowca A. R. [...] lutego 2012 r. o godz. 17.25 rozpoczął nowy

24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum

9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Odebrał zaś jedynie 7 godzin i 53 minuty

w godzinach 9.32 – 17.25 dnia następnego, co oznacza że skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 7 minut. Zasadne było więc nałożenie za to naruszenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł.

W odwołaniu wskazano, że kierowca [...] lutego 2012 r. odbierał odpoczynek

w pojeździe, w trakcie czego doszło do zwarcia instalacji elektrycznej. Odpalił pojazd i nastąpił brak napięcia, co tachograf mógł zarejestrować jako pracę. Kierowca opisał sytuację na wydruku, który jednak został zgubiony.

Ustosunkowując się do tej argumentacji GITD wskazał na treść art. 12 Rozporządzenia nr 561/2006, zgodnie z którym pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6 – 9

w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i ładunku. Najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój, wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z niego, albo na planie pracy. Ponieważ strona takiego wydruku nie przedłożyła, brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia za to naruszenie kary pieniężnej;

3. Stosownie do art. 14 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, pracodawca wyda wystarczającą ilość wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych

w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, mając na uwadze długość okresy pracy, osobisty charakter wykresówki i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany w przypadku, gdy są zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Stosownie do art. 15 ust. 1 tego Rozporządzenia, kierowcy nie używają brudnych lub uszkodzonych wykresówek lub karty kierowcy. Wykresówki lub karty kierowcy są w odpowiedni sposób zabezpieczone. Stosownie do ust. 2 tego artykułu, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Okazane podczas kontroli tarcze kierowców P. G. z dnia [...] września

2012 r. i G. B. z [...] listopada 2012 r. były nieczytelne i uszkodzone. Uszkodzenie polegało na zamazaniu zapisu przebytej drogi, prędkości i aktywności kierowcy. Odwołujący podniósł, że tarcze uległy zniszczeniu, gdyż kierowcy przypadkowo postawili na wykresówkach rozgrzany garnek.

GITD wskazał, że stosownie do art. 14 ust. 2 Rozporządzenia nr 3821/85, na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek przechowywania wykresówek w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie przez co najmniej rok po ich użyciu. Powyższe uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 600 zł, stosownie do treści lp. 6.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. (300 zł za każdą wykresówkę);

4. Stosownie do art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Nr 3821/85, jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać zainstalowanych w nim urządzeń, to okresy te wprowadza się następnie w urządzenia rejestrujące, w które pojazd jest wyposażony. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu, kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu oraz obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację czasu prowadzenia pojazdu, "innej pracy", "okresów gotowości", a także przerw w pracy i okresów dziennego odpoczynku. Do dokumentowania pracy kierowców mają też zastosowanie art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006.

W oparciu o okazane w trakcie kontroli dane z karty kierowcy oraz dane

z tachografu cyfrowego stwierdzono brak udokumentowania aktywności kierowcy A. R. za okresy: od 13.46 dnia [...] lutego do 1.56 dnia [...] lutego

2012 r., od 23.42 dnia [...] lutego do 21.51 dnia [...] lutego 2012 r., od 8.44 dnia

[...] lutego do 00.15 dnia [...] marca 2012 r., od 11.21 dnia [...] marca do 1.30 dnia

[...] marca 2012 r., od 12.03 dnia [...] marca do 3.37 dnia [...] marca 2012 r., od 23.05 dnia [...] kwietnia do godziny 11.33 dnia [...] kwietnia 2012 r., od 23.11 dnia [...] maja do 13.46 dnia [...] maja 2012 r., od 17.15 dnia [...] maja do 4.32 dnia [...] maja 2012 r., od 18.25 dnia [...] maja do 3.46 dnia [...] maja 2012 r., od 23.56 dnia [...] czerwca do 12.53 dnia [...] czerwca 2012 r., od 10.54 do 12.35 dnia [...] sierpnia 2012 r., od 22.04 dnia [...] września do 18.04 dnia [...] września 2012 r. oraz od 21.53 dnia [...] listopada do 9.41 dnia [...] listopada 2012 r.

Odwołujący podniósł, że w toku postępowania udostępnił wszystkie dane i złożył wyjaśnienia, stąd niezrozumiały jest fakt, że organ I instancji nie wziął ich pod uwagę. Jako uzupełnienie złożonego odwołania przesłał ewidencję czasu pracy kierowcy – wydruk z programu tachosped.

Organ odwoławczy wskazał, że za wypełnienie w czasie kontroli przez przedsiębiorcę obowiązku udokumentowania wszystkich wymaganych okresów aktywności kierowcy należy uznać taką sytuację, gdy przedsiębiorca przedkłada stosowne dokumenty w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Dokumentacja stwierdzająca powyższy fakt powinna znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa

i być okazywana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów. Strona nie uczyniła zadość temu obowiązkowi, przedstawiając określone dokumenty po terminie wyznaczonym. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3 900 zł z tytułu naruszenia lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. (300 zł za każdy dzień).

W ocenie GITD podniesione w odwołaniu argumenty pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c u.t.d. mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Wskazane okoliczności wykluczają także możliwość zastosowania art. 92b ustawy, gdyż organizacja i dyscyplina pracy w przedsiębiorstwie była niewystarczająca, a strona nie wskazała dowodów mogących zmienić ustalenia organu I i II instancji. Odwołujący ograniczył się

w postępowaniu wyłącznie do składania wyjaśnień, natomiast nie załączył do nich dokumentów, np. zleceń transportowych, listów przewozowych itp., mogących wskazywać na brak wpływu z jego strony na popełnienie naruszeń bądź właściwą organizację pracy pozwalającą na ustalenie, że nakładanie na kierowców kolejnych zleceń przewozowych odbywało się w sposób umożliwiający przestrzeganie obowiązujących przepisów.

Organ odwoławczy ustosunkował się też do załączonej do odwołania ewidencji czasu pracy kierowcy A. R. oraz wyjaśnień, że winnym naruszeń był kierowca, który był przeszkolony z obsługi tachografu oraz czasu pracy, a ponadto był już karany karami porządkowymi. GINB wskazał, iż dowody przesłane przez stronę, w szczególności: ewidencja czasu pracy kierowcy, wykaz obowiązków kierowcy, oświadczenia kierowców o funkcjonujących w przedsiębiorstwie prawidłowych zasadach wynagradzania, potwierdzające odbycie szkoleń, a także przerzucenie całej winy na osobę kierowcy, nie stanowią okoliczności zwalniających przedsiębiorcę z odpowiedzialności. Organ wskazał, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad pracownikami, których ma obowiązek przeszkolić i tak organizować ich pracę, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy. Strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz takich, na które nie miała wpływu. Wobec powyższego argumentacja, że popełnione naruszenia zostały dokonane przez kierowcę, bez wiedzy pracodawcy, nie może zostać uwzględniony.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a., zgodnie z zasadami regulującymi prowadzenie postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego, mając na uwadze fakt, że organ powinien dopuścić dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Uzasadnienie decyzji zostało sporządzone z poszanowaniem art. 107 § 3 K.p.a.

We wniesionej do WSA w Rzeszowie skardze, decyzji GITD z dnia

[...] października 2013r. A. K. zarzucił:

- rażące naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 oraz przepisu lp. 5.2.1., 5.3.1., 6.3.3. i 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d., w związku z art. 15 ust. 2 i 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, poprzez ich bezpodstawne zastosowanie;

- naruszenie art. 7 oraz art. 8 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I jak i II instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku odpowiedzialności skarżącego za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli nr [...] oraz oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na domysłach i poszlakach, a nie na udowodnionych okolicznościach;

- naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego;

- naruszenie art. 32, art. 35 § 1, 2 i 3 oraz art. 40 § 1 i 2 K.p.a. poprzez pominięcie pełnomocnika strony w prowadzonym postępowaniu;

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie i nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione;

- naruszenie wyrażonej w art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wykazania

w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń co w niniejszej sprawie nie zostało dopełnione przez organ I i II instancji chociażby poprzez błędne wyliczenie okresu jazdy kierowcy P. G.;

- art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności wyłączenie odpowiedzialności skarżącego w prowadzonym postępowaniu tj. brak przesłuchania kierowcy oraz skarżącego w charakterze świadka mimo składanych wniosków;

- naruszenie art. 83 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155 poz. 1095 ze zm.) poprzez przekroczenie 18 dni trwania kontroli w odniesieniu do małych przedsiębiorców;

- naruszenie unormowań K.p.a., w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80

i art. 107 § 3 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy

z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

a w szczególności niewydanie decyzji w ustawowym terminie - naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez złamanie generalnych zasad K.p.a.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów

I i II instancji oraz umorzenie prowadzonego postępowania, a także zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1363/13 WSA

w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję GITD i poprzedzającą ją decyzję organu

I instancji, uznając, że zasadniczą oś sporu stanowi kwestia oceny prawidłowości przyjętego przez organy stanowiska odnośnie wykładni art. 92b i c u.t.d. w zakresie, w jakim ustanawiają one przesłanki oraz warunki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika (podmiotu wykonującego transport drogowy) za naruszenia określonych przepisami powszechnie obowiązującego prawa obowiązków lub warunków wykonywania przewozów drogowych.

Odnosząc się do kwestii przeprowadzenia postępowania dowodowego

z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Sąd wskazał na zasadność tego zarzutu

i celowość przesłuchania w charakterze świadka kierowcy A. R., któremu zarzucono skrócenie czasu dziennego odpoczynku [...] lutego 2012 r. w sytuacji, gdy pokonany dystans to "0" km i dołączenie odręcznych notatek kierowcy dotyczącego tego zdarzenia. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ powinien wykorzystać wszystkie dowody mające znaczenie w sprawie, również ewidencję czasu pracy kierowcy, w której odnotowany jest czas, w którym kierowca nie prowadzi pojazdu. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz, a do naruszenia prawa doszło z przyczyn od niego niezależnych.

Sąd za uzasadniony uznał również zarzut naruszenia art. 92b ust. 1 u.t.d. Organy nie wykazały bowiem, na podstawie jakich ustaleń przyjęto, że art. 92b ust. 1 u.t.d. nie ma zastosowania, naruszając tym samym art. 107 § 3 K.p.a.

W tej sytuacji WSA stwierdził, że rzeczą organu prowadzącego ponownie postępowanie dowodowe będzie jego przeprowadzenie z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Ponownej analizy wymagają również naruszenia, które skutkowały nałożeniem kary, tj. pod kątem regulacji, o której mowa w art. 92b ust. 1 i 2 u.t.d. w oparciu o wskazane przez skarżącego materiały dowodowe, a następnie wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia.

Na skutek skargi kasacyjnej zarzucającej zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak i naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt

II GSK 2065/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA.

Wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wewnętrzną sprzeczność, co uniemożliwia jego kontrolę instancyjną. Z jednej bowiem strony Sąd I instancji stwierdził, iż zasadniczą oś sporu stanowi kwestia prawidłowości przyjętego przez organ stanowiska odnośnie wykładni art. 92 b i c u.t.d., przy czym nie wskazał, na czym polegała błędna wykładnia tych przepisów przez organ i jaka zdaniem Sądu powinna być prawidłowa wykładnia. Z drugiej zaś strony WSA uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 92b ust. 1 u.t.d., gdyż organy administracji publicznej nie wykazały na podstawie jakich ustaleń przyjęły, że nie mają one zastosowania, naruszając tym samym art. 107 § 3 K.p.a. i w tym zakresie stwierdził, że rzeczą organu będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, 77 i 80 K.p.a.

Zdaniem NSA rzecz jednak w tym, że organ w zaskarżonej decyzji – wbrew odmiennym twierdzeniom Sądu I instancji – odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu i uznał, że nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c u.t.d. mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie,

tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazywały, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wskazane przez stronę okoliczności wykluczają także możliwość zastosowania art. 92b ustawy, gdyż organizacja i dyscyplina pracy

w przedsiębiorstwie była niewystarczająca, a strona nie wskazała dowodów mogących zmienić ustalenia organu I i II instancji. Skarżący ograniczył się

w postępowaniu wyłącznie do składania wyjaśnień natomiast nie załączył do nich dokumentów np. zleceń transportowych, listów przewozowych itp., mogących wskazywać na brak wpływu z jego strony na popełnienie naruszeń bądź właściwą organizację pracy. Organ odwoławczy wskazał, iż dowody przesłane przez stronę,

w szczególności ewidencja czasu pracy kierowcy, wykaz obowiązków kierowcy i ich oświadczenia o funkcjonujących w przedsiębiorstwie prawidłowych zasadach wynagradzania i potwierdzające odbycie szkoleń, a także przerzucenie całej winy na osobę kierowcy, nie stanowią okoliczności zwalniających przedsiębiorcę

z odpowiedzialności. Organ wskazał, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest także nadzór nad pracownikami. Ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec powyższego argumentacja strony, iż popełnione naruszenia zostały dokonane przez kierowcę, bez wiedzy skarżącego, nie może zostać uwzględniona.

Jeżeli Sąd I instancji nie zgadzał się z tą argumentacją organu, powinien wskazać na konkretne okoliczności lub dowody pozwalające na odmienną ocenę, bądź też wskazać jakie konkretnie postępowanie uzupełniające powinno zostać przeprowadzone. W tym zakresie Sąd I instancji ograniczył się do zalecenia, aby przesłuchać świadka A. R., któremu zarzucono skrócenie czasu dziennego odpoczynku w dniu [...] lutego 2012 r. w sytuacji, gdy pokonany dystans to "0" km. Wskazując na potrzebę przeprowadzenia powyższego dowodu, Sąd

I instancji nie odniósł się jednak do stanowiska organu, który stwierdził, że kierowca A. R. miał według strony opisać awarię pojazdu w dniu [...] lutego 2014 r., lecz opisany wydruk został zagubiony. Stąd też organ nie mógł uznać takiej argumentacji wobec braku okazania wydruku do kontroli.

NSA zauważył także, że w świetle art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

W świetle powyższej regulacji oraz oświadczenia strony skarżącej, że opisany wydruk został zagubiony, Sąd I instancji powinien ponownie rozważyć czy zachodzi konieczność przesłuchania świadka A. R.

Końcowo NSA podzielił pogląd Sądu I instancji, iż przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. uczynił wszystko czego można od niego wymagać organizując przewóz, a do naruszenia doszło z przyczyn od niego niezależnych. Sąd I instancji nie wskazał jednak na żadne konkretne okoliczności podane przez stronę skarżącą, które pozwalałyby organowi na odstąpienie od nałożenia na podstawie

art. 92b ust. 1 u.t.d. kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę - pod względem zgodności z prawem - działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi; oznacza to, że przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena prawidłowości prowadzonego przez organy administracji publicznej postępowania oraz zapadłych w nim rozstrzygnięć.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia, stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddając ponownej kontroli we wskazanym wyżej zakresie zaskarżoną decyzję GITD oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, skargę A. K. Sąd uznał za bezzasadną, a podniesione w niej zarzuty za nie mające odzwierciedlenia w zgromadzonym materialne dowodowym i przyjętych za podstawę prawną decyzji organów administracji przepisach prawa materialnego.

Decyzje te są następstwem przeprowadzonej w dniach od [...] stycznia do [...] lutego 2013 r. u A. K. prowadzącego działalność gospodarczą pn. Usługi Motoryzacyjne i Transportowe A. K. kontroli przestrzegania - w okresie od

[...] lutego do [...] listopada 2012 r. - przepisów dotyczących wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych, przestrzegania czasu pracy kierowców oraz obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w stosownych przepisach, w szczególności u.t.d., Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz Rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...). Ustalony przez organy administracji stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości o tyle, że w sprawie doszło do uchybień związanych

z naruszeniem warunków wykonywania przewozu drogowego; pośrednio potwierdza to m.in. podpisany przez A. K. [...] lutego 2013 r. protokół kontroli. Podniesione następnie przez skarżącego zarzuty dotyczą prawidłowości przeprowadzonego w sprawie postępowania mającego wpływ na właściwą kwalifikację prawną stwierdzonych uchybień oraz przypisanie kontrolowanemu odpowiedzialności za ich wystąpienie, co znalazło odzwierciedlenie w wymierzonej mu karze pieniężnej.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że A. K. jako przedsiębiorca prowadzący przedsiębiorstwo transportowe był podmiotem wykonującym przewóz drogowy,

w związku z czym - stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. - podlegał odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, zagrożonej karą pieniężną w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Co do wykazu naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, ust. 6 tego artykułu odsyła do załącznika nr 3 do tej ustawy.

Obowiązki lub warunki przewozu drogowego definiuje art. 4 pkt 22 u.t.d.; są to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz wymienionych tym przepisie aktów prawnych, w tym m.in. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155).

Na podstawie _@KON@_art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, p_@POCZ@__@racodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie zapisów na wykresówkach, wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, plików pobranych z karty kierowcy

i tachografu cyfrowego, innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności lub rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów,

o których mowa w pkt 1-4.

Wg art. 14 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady (EWG), przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na prawidłowość ustaleń organów administracji, iż skarżący dopuścił się sankcjonowanych w załączniku nr 3 do u.t.d. (lp. 5.2.1., 5.3.1., 6.3.3. i 6.3.9) naruszeń, co do których przypisano mu w prawidłowej wysokości odpowiedzialność finansową.

Odnośnie przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowcę P. G. [...] czerwca 2012 r. należy wskazać za odwołaniem, że jego wykresówka za ten dzień faktycznie potwierdza rozpoczęcie jazdy o 6.56, co jednak pozostaje bez znaczenia wobec prawidłowego stwierdzenia przez organy naruszenia art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i przypisania skarżącemu odpowiedzialności z tego tytułu. Wg argumentacji odwołania, po okresie jazdy który rozpoczął się o 6.56, kierowca odebrał przerwy od 8.06 do 8.54 i od 8.55 do 9.27, rozdzielone dokonaniem trwającego minutę podjazdu, a więc także wykonywaniem pracy polegającej na kierowaniu pojazdem. Ta ostatnia okoliczność nie znajduje potwierdzenia na wykresówce, wobec czego czas między 8.06 a 9.27 należy liczyć jako trwającą co najmniej 45 minut przerwę, której wykorzystanie rozpoczyna kolejny okres rozliczeniowy dla okresu prowadzenia pojazdu. Jego rozpoczęcie o 9.27 i zakończenie o 15.55 z trzema wykazanymi przerwami, z których tylko pierwsza spełniała wymogi wynikające z art. 7 Rozporządzenia nr 561/2006, uprawniało do uznania przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu o 40 minut i wymierzenia kary pieniężnej we wskazanej wysokości.

Nie budzi także wątpliwości, że kierowca A. R. [...] lutego 2012 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 7 minut (do 7 godzin i 53 minut z należnego 9-godzinnego minimalnego okresu nieprzerwanego odpoczynku), co stanowiło naruszenie art. 12 Rozporządzenia nr 561/2006. Nakładając karę zasadnie organy nie uznały argumentu skarżącego, że w wyniku awarii instalacji elektrycznej

i braku napięcia, tachograf późniejsze odpalenie pojazdu mógł zarejestrować jako pracę, jednak dokumentujący to zdarzenie wydruk ze sporządzonym przez kierowcę opisem rzekomo uległ zagubieniu. W tym zakresie ogólnikowe stwierdzenie

o zagubieniu kluczowego w ocenie skarżącego dowodu dla uniknięcia odpowiedzialności finansowej jawi się mało wiarygodne i powołane na potrzeby sprawy. Skarżący nie wykazał ani w żaden sposób nie uprawdopodobnił, w jakich okolicznościach do tego doszło, kto mógł się do tego przyczynić, a nawet czy w ogóle doszło do przekazania mu tego wydruku przez kierowcę. Nie wykazał też, gdzie doszło do awarii oraz że w związku z nią – jak twierdził w odwołaniu – wysyłał mechanika celem naprawy pojazdu.

Zarówno w treści odwołania jak i skargi A. K. wniósł o przesłuchanie na okoliczność awarii kierowcy A. R. oraz uwzględnienie jego odręcznych zapisków (Sąd nie stwierdził, by skarżący takie przekazał do akt sprawy). Podniósł, że organy powinny z urzędu podjąć wszelkie działania mające na celu zebranie materiału dowodowego, czego w powyższym zakresie nie uczyniono.

Wg Sądu, działania organów przypisujące skarżącemu odpowiedzialność

i nakładające na niego karę tylko na podstawie stwierdzenia skrócenia przez kierowcę dziennego czas odpoczynku były w pełni prawidłowe i wystarczające. Nie kwestionując, że do opisanej awarii instalacji elektrycznej rzeczywiście mogło dojść, na co wskazuje przedstawiony wydruk z ewidencji czasu pracy kierowcy zawierający szczegóły rozliczenia (potwierdzający brak wykonywania pracy po godzinie 17.25

w dniu [...] maja 2012 r. i następnym), to jednak w ocenie Sądu w ogóle nie miało to znaczenia dla przypisania skarżącemu odpowiedzialności za wskazane naruszenie.

Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, [...] lutego 2012 r. o 17.25 kierowca rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy (kończący się o tej samej godzinie w dniu następnym), w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny odpoczynek.

Z pewnością zatem w tym dniu ([...] lutego) i o tej godzinie (17.25) – wbrew temu co twierdzi skarżący - nie doszło do żadnej awarii, bowiem jak wynika z ewidencji czasu pracy kierowcy, w związku z jej rozpoczęciem, wymagany okres odpoczynku kierowca rozpoczął dopiero w dniu następnym ([...] maja) o godz. 9.32. Ponieważ różnica czasu do godz. 17.25 tego dnia wynosiła 7 godz. i 53 minuty, oznacza to tylko tyle, że kierowca zbyt długo wykonując pracę za późno rozpoczął ten wypoczynek, przez co we wskazanym 24-godzinnym okresie rozliczeniowym nie wykorzystał jego koniecznego minimum. Zaistniała awaria mogła mieć miejsce jedynie później, jednak nie miała żadnego związku i wpływu na dopuszczenie się przez kierowcę opisanego naruszenia.

Z oczywistych względów trudno kwestionować ustalenia organów co do uchybień związanych z brakiem czytelności okazanych podczas kontroli tarcz kierowców P. G. z dnia [...] września 2012 r. i G. B. z [...] listopada 2012 r. Ich uszkodzenie polegało na zamazaniu zapisu przebytej drogi, prędkości i aktywności kierowcy, a do zniszczeń wg skarżącego doszło na skutek ustawienia na wykresówkach rozgrzanych garnków przez kierowców, którzy przebywając w trasie przygotowywali sobie posiłki. W oczywisty sposób takie postępowanie kierowców należy ocenić jako lekkomyślne i rażąco naganne, gdyż trudno odmówić im świadomości co do wagi znaczenia wykresówek jako podstawowych dokumentów obrazujących ich aktywność zawodową, a także zwykłej racjonalności i zdolności przewidywania, do czego może doprowadzić postawienie gorącego przedmiotu na papierowej wykresówce. W opisanych okolicznościach użycie jako podstawki wykresówki, która została już zapisana i wyciągnięta z tachografu (a nie np. dopiero przeznaczonej do zapisu) nosi wręcz znamiona celowego działania mającego na celu jej zniszczenie.

W sposób bezpośredni trudno przypisać skarżącemu odpowiedzialność za powstanie tych naruszeń, co jednak nie wyłącza jego odpowiedzialności finansowej jako przedsiębiorcy za okazanie podczas kontroli wykresówek uszkodzonych w stopniu uniemożliwiającym odczytanie danych. Zwrócenia uwagi wymaga, że pomiędzy zniszczeniem jednej i drugiej wykresówki minął okres ponad 2,5 miesiąca, dostatecznie długi do stwierdzenia przy odpowiednim nadzorze ze strony pracodawcy nieprawidłowości już po zaistnieniu pierwszego z przypadków i podjęcia interwencji zapobiegających ich wystąpieniu w przyszłości.

Odnosząc się do najbardziej dotkliwej finansowo dla skarżącego kwestii obciążenia odpowiedzialnością za brak udokumentowania za wskazane okresy aktywności kierowcy A. R. Sąd zauważa, że także w tym zakresie organy ITD przeprowadziły postępowanie z zachowaniem zasad wynikających z K.p.a. i zasadnie przypisały mu odpowiedzialność za wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego normujących zasady stosowania urządzeń rejestrujących w pojazdach, celem wywiązania się z obowiązku należytego dokumentowania wszystkich wymaganych okresów aktywności kierowcy.

Nie można przypisać racji skarżącemu co do twierdzenia, że udostępnił wszystkie dane dotyczące kierowcy A. R., zaś organ I instancji nie wziął ich pod uwagę, skoro dopiero jako uzupełnienie złożonego odwołania przesłał ewidencję czasu pracy tego kierowcy (wydruki z programu tachosped). Bez wątpienia prawidłowe jest stanowisko organu, że dokumentacja na potwierdzenie wykazania wszystkich wymaganych okresów aktywności kierowców powinna zostać od razu udostępniona w całości, co samo w sobie ułatwia je przeprowadzenie i wpływa na skrócenie okresu kontroli. Strona, mimo że o terminie kontroli została zawiadomiona z 14-dniowym wyprzedzeniem nie uczyniła zadość temu obowiązkowi, przedstawiając określone dokumenty po wyznaczonym terminie, mimo że w w/w zawiadomieniu (s. 2, pkt 11) nakazano przygotować takie dokumenty jak tarcze tachografu (wykresówki) oraz zaświadczenia potwierdzające nieprowadzenie pojazdu za okres objęty kontrolą wszystkich kierowców. Mimo że zdaniem Sądu uzupełnienie dokumentacji przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego powinno być wzięte pod uwagę przez organ II instancji, to jednak w okolicznościach sprawy nie mogło wpłynąć na zmianę stanowiska WITD, gdyż okresy nimi objęte nie pokrywały się.

W kontekście powyższego brak jest więc podstaw do uznania zarzutów skargi odnoszących się zarówno do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.). Organy podjęły wszelkie możliwe kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jej prawidłowego i terminowego załatwienia.

W tym zakresie należy wyraźnie podkreślić, że to na przedsiębiorcy (właścicielu firmy) leży obowiązek właściwego i zgodnego z prawem jej prowadzenia, a związanej z tym odpowiedzialności (poza wyjątkowymi i wykazanymi w sposób nie budzący wątpliwości okolicznościami) nie może – jak starał się to wykazać w toku postępowania – przerzucać na pracowników (kierowców), zwłaszcza że jak wynika

z akt sprawy, nie podejmował w stosunku do nich (z wyjątkiem A. R.) żadnych czynności dyscyplinujących ani nie wyciągał żadnych konsekwencji. Czynności te w stosunku do A. R. okazały się zresztą nieskuteczne, gdyż jak wynika z akt sprawy, dokonywane przez niego naruszenia miały charakter długotrwały, uporczywy (nie zastosował się do kierowanych przez pracodawcę upomnień) i występowały przez cały okres objęty kontrolą.

Skarżącemu z uwagi na profil prowadzonej działalności trudno odmówić świadomości, jak niebagatelne znaczenie ma fakt należytego jej dokumentowania, zwłaszcza w odniesieniu do czasu pracy kierowców, co w ewidentny sposób przekłada się na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Fakt, że stwierdzone uchybienia - mając na uwadze stosunkowo znaczny rozmiar prowadzonej przez niego działalności - były relatywnie nieduże (zarówno co do ich liczby, jak

i czasu naruszeń) potwierdzając co do zasady właściwą organizację przedsiębiorstwa i dyscyplinę pracy, nie umniejszają jednak i nie wykluczają jego odpowiedzialności z tego tytułu. Skarżący nie powołał żadnych konkretnych argumentów na potwierdzenie spełnienia przesłanek egzoneracyjnych z art. 92 b i c u.t.d.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut pominięcia pełnomocnika skarżącego

w prowadzonym postępowaniu, który [...] kwietnia 2013 r. zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i któremu zostały doręczone decyzje organu I i II instancji. Na naruszenie nie zasługuje też zarzut przekroczenia (18 dni) trwania kontroli w odniesieniu do małych przedsiębiorców, skoro faktycznie – zgodnie z zapisem protokołu kontroli - trwała ona 10 dni.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez braki

w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji. Organ administracji,

w szczególności GITD w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji szczegółowo

i wyczerpująco wyjaśnił powody oraz wskazał argumenty które brał pod uwagę przy rozstrzyganiu, a które Sąd w całości podziela (tym samym GITD, utrzymując w mocy decyzję WITD, nie naruszył art. 138 § pkt 1 K.p.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy prawidłowo zastosowały

i obliczyły wysokość nałożonej na skarżącego kary. Na tej podstawie Sąd stosownie do art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.