Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 323/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Zbrojewski, Sędziowie WSA: J. Rosińska (spr.), S. Wojciechowski, Protokolant asystent sędziego B. Czyżewska, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...], znak: [...]; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz T.G. kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu wpisu sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnie- nia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...], znak: [...] z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie 138 § 1 pkt 1 - ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071) w związku z art. 50 a pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106 poz.1126 z póżn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] znak: [...], Nr [...] nakazującej skarżącemu rozbiórkę części murów wznoszonego obiektu - przechowalni owoców i warzyw na działce o nr ew. 252, położonej w Z. nr 62, wymurowanych po doręczeniu w dniu 18.07.2002 r. postanowienia z dnia [...] o wstrzymaniu z urzędu prowadzenia robót budowlanych przy budowie przedmiotowego obiektu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 16.07.2002 r. oględzin na nieruchomości w położonej w Z. nr 62, nr ew. gruntów 252, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. ustalił, że T.G. prowadzi roboty budowlane z istotnym odstępstwem od warunków decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przechowalni warzyw i owoców, o wymiarach 16,59 x 14,51 m w odległości 3,0 m od granicy sąsiedniej działki nr ew.251. Wykonywany obiekt usytuowano w odległości około 1,50 m od granicy z sąsiednią działką, a jego wymiary wynoszą 18,00 x 14,50 m. W dniu oględzin zostały wykonane mury do wysokości 5,15 m. Wobec dokonanych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, a następnie decyzją z dnia [...] nakazał inwestorowi wykonanie i przedłożenie inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną oraz projektu budowlanego obejmującego roboty konieczne do zakończenia budowy. W dniu 09.09.2002 r. Pan T.G. przedłożył nakazaną dokumentację oraz wniosek o udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

H.B. - właścicielka sąsiedniej działki oświadczyła, że nie wyraża zgody na przewidziany w projekcie kierunek spadku dachu na jej działkę, a następnie zakwestionowała przebieg granicy między działkami 251 i 252 oraz zażądała zmiany przeprowadzenia postępowania rozgraniczającego.

Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...] z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie wydania T.G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. przeprowadzania rozgraniczenia między działkami nr ew.251 i 252.

Decyzją Wójta Gminy Ł. z dnia [...] znak: [...] orzeczono rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 252, stanowiącej własność T.G. z nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów numerem 251 należącą do H.B., zgodnie z protokołem granicznym z dnia 30.06.2003 r. Z protokołu wynika, iż obecnie przechowalnia warzyw i owoców na działce n ew. gruntów 252 w Z. nr 62 znajduje się w odległości 1,15 m od granicy z sąsiednią nieruchomością.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podjął zawieszone postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie przedmiotowej przechowalni warzyw i owoców.

Podczas przeprowadzonych w dniu 08.09.2003 r. oględzin nieruchomości, organ I instancji stwierdził, że inwestor kontynuuje roboty budowlane, pomimo wciąż obowiązującego nakazu ich wstrzymania wynikającego z postanowienia z dnia [...] Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] znak: [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 07.07.1994 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał T.G. rozbiórkę części murów wznoszonego obiektu - przechowalni owoców i warzyw na działce o nr ew. 252, położonej w Z. nr 62, wymurowanych po doręczeniu w dniu 18.07.2002 r. postanowienia z dnia [...] o wstrzymaniu z urzędu prowadzenia robót budowlanych przy budowie przedmiotowego obiektu.

Od decyzji tej odwołał się inwestor podkreślając, że kontynuował roboty budowlane obawiając się poważnych strat i naruszenia konstrukcji budynku.

Organ odwoławczy badając akta sprawy i odnosząc się do treści odwołania, stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa pod względem merytorycznym i nie zawiera uchybień proceduralnych. Argumenty podniesione w odwołaniu nie mają żadnego znaczenia dla sprawy, gdyż nakaz rozbiórki jest wyłącznie konsekwencją prowadzenia robót budowlanych wbrew nakazowi ich wstrzymania, który wynikał z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Ewentualne udzielenie pozwolenia na wznowienie robót będzie możliwe dopiero, gdy inwestor wykona nakaz rozbiórki murów zrealizowanych po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu robót oraz przedłożony skorygowaną wersję projektu budowlanego w celu doprowadzenia budynku przechowalni warzyw i owoców do stanu zgodnego z przepisami, z uwzględnieniem nowego przebiegu granicy pomiędzy działkami 251 i 252, ustalonego decyzją Wójta Gminy Ł. z dnia [...]. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że aktualny stan prawny narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Nr 75 poz. 690) dotyczące usytuowania budynku na działce - § 12 ust. 3 i 7, co nie zostało uwzględnione w przedłożonej przez inwestora dokumentacji.

Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi wniósł T.G. ponawiając argumenty odwołania i podnosząc, że kontynuował budowę z uwagi na przedłużające się postępowanie administracyjne i obawę poniesienia strat. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji podnosząc, iż są one dla niego krzywdzące.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn szczegółowo już omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. In. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ).

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego [art. 50 a pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 póz. 1126 z późn. zm.)] oraz art. 107 § 1 Kpa.

Na wstępie należy jednak wskazać, że zaskarżona decyzja co do zasady określającej nakaz rozbiórki jest prawidłowa, gdyż bezspornym w sprawie jest, że inwestor (skarżący) kontynuował budowę obiektu budowlanego pomimo obowiązującego nadal ostatecznego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 22 kwietnia 2005 r. skarżący oświadczył ponadto, że zakończył już budowę obiektu, który wykorzystuje jako przechowalnię owoców i warzyw oraz miał świadomość realizowania inwestycji mimo zakazu prowadzenia robót.

Organ I instancji zobligowany był zatem przepisem art. 50 a pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) do nakazania rozbiórki tej części obiektu budowlanego, która wzniesiona została po doręczeniu skarżącemu odpisu postanowienia z dnia [...] (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 17.04.2000 r. IV SA394/98 – OSP2001/7-8/107, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6.04.2001 r. III RN 89/00 – OSNP 2001/24/705).

Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę.

Obowiązek ten winien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 2.09.1999 r. IV SA 1418/97 LEX nr 47875).

Obowiązek nakazania rozbiórki części obiektu budowlanego winien być zatem tak sformułowany, aby nie nasuwał jakichkolwiek wątpliwości co do jego zakresu, był wykonalny i umożliwiał jego egzekucję w trybie przepisów administracyjnego postępowania egzekucyjnego w przypadku uchylania się przez inwestora od dobrowolnego wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę.

Sentencja zaskarżonej decyzji wymaganiom tym uchybia. Odniesienie zakresu obowiązku rozbiórki do tej części budynku, która wzniesiona została po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu robót jest ogólnikowe, nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Organ dysponował wszak protokołem kontroli przeprowadzonej w dniu 16 lipca 2002 r., w którym określono, w jakim zakresie obiekt został wybudowany. Ustalenia zawarte w tym protokole winny znaleźć wyraz w sentencji decyzji wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w taki sposób, aby decyzja nie nasuwała jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych co do zakresu nałożonego na inwestora obowiązku i umożliwiała jego ewentualną egzekucję.

Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O zwrocie poniesionych przez skarżącą kosztów wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. ) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami ).

W oparciu o art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku.