Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 404/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie Anna Lech NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 664/07 w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie o sygn. akt III SA/Kr 664/07 oddalił skargę W. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja

2007 r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Prezydent Miasta Krakowa przyznał W. O. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy w wysokości [...] zł miesięcznie, wskazując, iż część dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł miesięcznie będzie otrzymywał zarządca budynku. Jednocześnie zobowiązano zarządcę domu do niezwłocznego powiadomienia o wystąpieniu zaległości w czynszu obejmujących pełne dwa miesiące. W przypadku braku powiadomienia, na zarządcy ciążyłby obowiązek zwrotu kwot wypłaconych z tytułu dodatku mieszkaniowego za miesiące, w których wystąpiły zaległości.

Pismem z dnia [...] marca 2007 r. zarządca budynku powiadomił organ I instancji, że najemca nie uiścił należności za okres styczeń i luty 2007 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 104 kpa, wstrzymał W. O. wypłatę dodatku mieszkaniowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. O. podał, że nikt nie napisał mu, jaką kwotę należy dopłacić zarządcy. Przedstawił również kopię wpłaty na rzecz zarządcy kwoty [...] zł, informując o uregulowaniu zaległości czynszowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia [...] maja 2007 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach wskazano, iż co prawda z akt sprawy wynika, że zaległości w opłatach za czynsz zostały uregulowane przed upływem trzymiesięcznego terminu, jednak organ I instancji winien wyjaśnić, czy strona uregulowała wszystkie zaległości w opłatach za czynsz. Jeśli zaś kwota wpłacona przez stronę jest prawidłowa, to dodatek mieszkaniowy powinien zostać wypłacony.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. O. wniósł o ustalenie stawki czynszu za rok 2007. Natomiast ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wypłatę skarżącemu dodatku mieszkaniowego, albowiem nie istniały żadne okoliczności, które uniemożliwiałyby Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wydanie merytorycznej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż w świetle art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ przyznający dodatek mieszkaniowy, który otrzymał zawiadomienie o nieopłacaniu należności za zajmowany lokal, ma obowiązek ustalić, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny. Tymczasem, z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wstrzymującej wypłatę dodatku nie wynika, aby organ dokonał takiego ustalenia. Organ dysponował jedynie pismem, w którym zarządca domu zawiadomił organ o nieopłacaniu zajmowanego lokalu, która to informacja była niewystarczająca dla podjęcia decyzji przez organ o wstrzymaniu wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego. Z tego względu zasadnie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, albowiem stan faktyczny sprawy nie został w pełni ustalony.

W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. O., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi na podstawie tego przepisu oraz niewłaściwe niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż art. 151 p.p.s.a. nie powinien zostać zastosowany ze względu na przedstawione w skardze zarzuty, a Sąd I instancji powinien zmienić zaskarżoną decyzję i wypłacić stronie dodatek mieszkaniowy. Zgodnie z art. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w razie uregulowania zaległości czynszowych w terminie 3 miesięcy od dnia wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku, wypłatę wznawia się i dodatek wypłaca za okres, w którym wypłata była wstrzymana. W dacie wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze strona spełniała przesłanki do wypłaty dodatku, zatem nieuzasadnione było przekazywanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż Kolegium winno podjąć decyzję reformatoryjną o wznowieniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. Nie istniały okoliczności, które uniemożliwiały organowi II instancji wydanie decyzji merytorycznej.

Powołując takie zarzuty w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.) – dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Jako że w rozpoznawanej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania nie wystąpiła, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez wskazane przez skarżącego podstawy kasacyjne i podniesione w ich ramach zarzuty.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, a w szczególności oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia bowiem sądowi ocenę jej zasadności.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna nie spełnia wymogów wynikających z przepisów p.p.s.a. w zakresie jej redakcji i konstrukcji, co w efekcie powoduje niemożność jej merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna oparta bowiem została na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jednak jej autor podniósł wyłącznie zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Uzasadnienie powyższego zarzutu w skardze kasacyjnej sprowadza się przy tym jedynie do stwierdzenia, iż Sąd I instancji winien był uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, nie zaś oddalić skargę.

Tak skonstruowany zarzut nie może wywołać oczekiwanego rezultatu. Wymaga bowiem podkreślenia, iż powołane przez autora skargi kasacyjnej przepisy wskazują na sposób rozstrzygnięcia sprawy, co jest efektem postępowania przed sądem administracyjnym, natomiast nie regulują samego procesu dochodzenia do tegoż rozstrzygnięcia. Podstawą skargi kasacyjnej mogą być zaś jedynie przepisy, które normują właśnie proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. W konsekwencji niewskazanie przez autora przepisów, których naruszenie spowodowało, że Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, czyni niemożliwym zbadanie, czy przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia naruszone zostały przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2005 r. o sygn. akt FSK 1369/06, LEX 147539). Również wskazanie jedynie na przepisy art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. nie może być uznane za wystarczające do zakwestionowania orzeczenia Sądu I instancji bez ich powiązania z innym przepisem postępowania sądowoadministracyjnego bądź postępowania administracyjnego. W motywach rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie sposób doszukać się wskazanych przez jej autora przepisów prawa, których naruszenia dopuścić miał się sąd meriti, a znamion prawidłowego przytoczenia podstaw kasacyjnych skargi kasacyjnej nie wyczerpuje ogólnikowe wskazanie przez skarżącego sposobu powinnego działania przez organ odwoławczy. Podkreślenia natomiast wymaga, iż nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego konkretyzowanie zarzutów i wyprowadzanie z twierdzeń skarżącej strony wniosków mogących wywołać skutek w postaci uwzględnienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podziela ponadto pogląd wyrażony w wyroku z dnia 20 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II FSK 493/06 (LEX nr 354723), iż nie można jednocześnie zarzucać Sądowi I instancji naruszenia przepisu art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jako że przepisy te stanowią podstawy dla podejmowania przez sąd administracyjny I instancji rozstrzygnięć o odmiennym, sprzecznym charakterze.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

W odniesieniu do wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny nie wydał orzeczenia, albowiem przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, o jakim mowa w przepisie art. 250 p.p.s.a., przyznawane jest ze funduszów Skarbu Państwa, przez wojewódzki sąd administracyjny na zasadach określonych w art. 258 - 261 p.p.s.a.

-----------------------

5