Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 909/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 106 par. 3 w zw.z art. 193, art. 185 par. 1, art. 203 pkt. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 44 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 7, art. 185 ust. 2a, art. 218 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant: sekretarz sądowy Eliza Wróbel po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1132/16 w sprawie ze skargi F. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie, 2. zasądza od F. z siedzibą w K. na rzecz Ministra Środowiska kwotę 580 ( pięćset osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1132/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. z siedzibą w K., uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] grudnia 2015 r., po rozpoznaniu wniosku P. S.A. w B., zmienił pozwolenie zintegrowane dla instalacji eksploatowanych w Oddziale E., udzielone decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2007 r., następnie zmienianą kilkakrotnie przez Marszałka Województwa [...].

F., działając na podstawie art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 z późn.zm. – dalej w skrócie "u.u.i.ś."), zgłosiła przystąpienie do postępowania w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji spalania paliw zlokalizowanej na terenie E. Jednocześnie wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji wskazując, że zmiana pozwolenia zintegrowanego dotyczy istotnej zmiany instalacji. W rezultacie organ pierwszej instancji naruszył art. 185 ust. 2a i art. 218 ustawy Prawo ochrony środowiska, ponieważ nie podał informacji o postępowaniu do publicznej wiadomości. Do odwołania załączona została "Wstępna opinia naukowa o zmianie pozwolenia zintegrowanego dla E. ", której autorem jest dr hab. L.P.

Minister Środowiska decyzją z [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 377a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.o.ś."), umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister Środowiska wskazał na art. 185 ust. 2a p.o.ś., regulujący kwestię możliwości uzyskania praw strony przez organizację ekologiczną w postępowaniu, który odsyła do art. 44 u.u.i.ś. i stwierdził, że wydanie decyzji zmieniającej dotychczasowe pozwolenie nie dotyczyło istotnej zmiany instalacji. Zmiana pozwolenia zintegrowanego uwzględnia nowe instalacje do redukcji emisji tlenków azotu do powietrza, ale głównie wynika z konieczności dostosowania go do zmienionych przepisów, w związku z transpozycją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych do polskiego systemu prawa. Aktualnie określona wielkość dopuszczalnej emisji w zakresie dwutlenku siarki, tlenków azotu i pyłu w porównaniu z dopuszczalną emisją tych substancji obowiązującą do 31 grudnia 2015 r. jest zmniejszona odpowiednio o 65 %, 56 % i 88 %, a więc znacząco. Zmiana pozwolenia, polegająca na zwiększeniu dopuszczalnej emisji przy niezmienionej nominalnej mocy instalacji spalania, nie świadczy sama w sobie o istotnej zmianie w instalacji, zdefiniowanej w art. 3 pkt 7 p.o.ś., która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko. Podsumowując, organ stwierdził, że w E. nie wprowadzono żadnej istotnej zmiany w instalacji, natomiast zmiany w pozwoleniu zintegrowanym nie wiążą się ze znaczącym zwiększeniem negatywnego oddziaływania na środowisko, a sama F. nie wskazała, na czym polega zmiana sposobu funkcjonowania instalacji. W związku z powyższym Marszałek Województwa [...] trafnie przyjął, że w tym przypadku, postępowanie w przedmiocie zmiany pozwolenia nie wymaga udziału społeczeństwa i nie należy do określonego w art. 185 ust. 2a p.o.ś. katalogu postępowań, w których organizacji ekologicznej mogą przysługiwać prawa strony. F. nie posiada legitymacji do wniesienia odwołania od tej decyzji, co uzasadniało umorzenie postępowanie odwoławczego.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, F. wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 185 ust. 2a p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 7 p.o.ś. w zw. z art. 44 u.u.i.ś., art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Według skarżącej, w sprawie nastąpiła istotna zmiana sposobu funkcjonowania instalacji. Ponadto bloki nr 1-12 oraz blok nr 14 tworzą dwie osobne instalacje. W rezultacie osobno powinny być rozpatrywane zmiany wprowadzone w tych instalacjach.

Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że w skardze odmiennie niż w odwołaniu, przedstawiono stanowisko, iż bloki 1-12 stanowią instalację odrębną od bloku 14 oraz, że oddziaływanie na środowisko związane ze zmianami w tych instalacjach też należy rozpatrywać oddzielnie. Wyodrębnienie bloku 14 we wniosku o zmianę pozwolenia, jak i w decyzji, choć nie było konieczne, wynikało z faktu, że blok ten został zbudowany w 2011 r. i w pierwotnym pozwoleniu zintegrowanym figurował jako nowa instalacja, w odróżnieniu od bloków 1-12 stanowiących instalacje istniejące.

W piśmie procesowym z [...] czerwca 2016 r. skarżąca ponownie podniosła, że w sprawie doszło do istotnej zmiany w instalacji.

W piśmie z [...] sierpnia 2016 r. uczestnik postępowania - P. S.A. odnosząc się do stanowiska F. podniósł, że na terenie E. znajduje się jedna instalacja, składająca się z bloków 1-12 oraz bloku 14 wraz z instalacjami towarzyszącymi, nie zaś dwie oddzielne instalacje.

W piśmie z [...] sierpnia 2016 r. skarżąca podtrzymała stanowisko, że na terenie elektrowni występują dwie instalacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę F. za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji odwołał się do treści art. 185 ust. 2a p.o.ś., który w przypadku postępowań prowadzonych w zakresie określonym w tym przepisie reguluje kwestie udziału organizacji ekologicznych. Regulacja ta dotyczy m.in. postępowań o wydanie decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji i jest konsekwencją postanowień art. 218 p.o.ś. oraz art. 44 ust. 1 u.u.i.ś. W ocenie Sądu I instancji w zakresie unormowania dotyczącego postępowania o wydanie decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji należy doprecyzować pojęcia instalacji i istotnej zmiany tej instalacji, o których stanowi art. 3 pkt 6 i 7 p.o.ś. "Instalacją" jest zespół stacjonarnych urządzeń technicznych, spełniający łącznie trzy warunki – powiązanie technologiczne, tytuł prawny do wszystkich urządzeń we władaniu tego samego podmiotu (art. 3 pkt 41 p.o.ś.), całość położona na terenie jednego zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś. Warunkiem uznania urządzenia technicznego, czy też zespołu tych urządzeń lub budowli za instalację jest konieczność powstania emisji związanych z ich eksploatacją w rozumieniu art. 3 pkt 4 p.o.ś.

Jak podkreślił Sąd I instancji, w zaskarżonej decyzji organ stanął na stanowisku, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego dla E. nie wymagało udziału społeczeństwa, gdyż wydanie decyzji zmieniającej dotychczasowe pozwolenie nie dotyczyło istotnej zmiany instalacji. Tymczasem okolicznością sporną w tej sprawie, która wymagała wyjaśnienia jest to, czy pozwolenie zintegrowane z [...] grudnia 2007 r. dotyczy jednej, czy większej ilości instalacji. W szczególności, czy bloki energetyczne 1 – 12 stanowią osobną instalację w stosunku do bloku energetycznego nr 14. W ocenie skarżącej są to odrębne instalacje, objęte jedynie jednym pozwoleniem zintegrowanym, które organ powinien rozpatrywać jako osobne instalacje. Przeciwne stanowisko w tym zakresie prezentuje uczestnik postępowania P. S.A. wskazując, że na terenie E. znajduje się jedna instalacja, składająca się z bloków 1-12 oraz bloku 14 wraz z instalacjami towarzyszącymi, nie zaś dwie oddzielne instalacje. Kwestia ta nie została przeanalizowana przez organ, który skupił się jedynie na tym, czy wydanie decyzji zmieniającej dotychczasowe pozwolenie dotyczyło istotnej zmiany instalacji. W ocenie Sądu I instancji, mimo iż okoliczność ta nie była podnoszona przez F. w odwołaniu, to jednak należy do najistotniejszych kwestii stanu faktycznego. Od prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co do rodzaju i ilości instalacji objętych pozwoleniem zintegrowanym Wojewody [...] z [...] grudnia 2007r., zależy właściwa ocena zmian wprowadzonych w instalacji i ich charakteru. W punkcie II.1.2 ww. decyzji określającym podstawowe wielkości charakteryzujące instalację, m.in. wyszczególniono instalacje spalające paliwa w celu wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej jako: pkt a) instalacja istniejąca do energetycznego spalania paliw składająca się z 12 bloków energetycznych o łącznej mocy 4440 MWe (nominalnej wprowadzonej w paliwie do kotłów 12 600 MWt), pkt b) nowa instalacja do energetycznego spalania paliw B. S.A., w skład której wchodzi jeden blok energetyczny o mocy 858 MWe (moc cieplna kotła 1 820 MWt) wraz z urządzeniami i instalacjami bezpośrednio z nimi związanymi, pełniącymi funkcje pomocnicze. Wobec rozbieżnych stanowisk skarżącej i uczestnika postępowania co do ilości instalacji do energetycznego spalania paliw należy tę kwestię rozstrzygnąć w decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy w oparciu o treść decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2007 r., wniosek wszczynający to postępowanie, wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego z października 2015 r., ewentualnie inne dowody, dokona ustaleń w zakresie spornej okoliczności i dokona oceny rodzaju i ilości instalacji objętych pozwoleniem zintegrowanym mając na uwadze definicję instalacji zawartą w art. 3 pkt 6 p.o.ś. Dopiero ustalenia dokonane w tym zakresie, pozwolą organowi na ocenę zmiany instalacji lub zmian w instalacjach i ich charakteru w aspekcie istotnej zmiany zdefiniowanej w art. 3 pkt 7 p.o.ś. Podsumowując, Sąd I instancji uznał, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony dokładnie, czym organ odwoławczy naruszył art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Środowiska wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 3 pkt 6 w zw. z art. 185 ust. 2 i 2a i art. 218 pkt 2 p.o.ś. w związku z art. 3 pkt 3 dyrektywy 2010/75/UE przez przyjęcie, że okolicznością istotną na gruncie art. 3 pkt 6 p.o.ś. jest określenie w decyzji z 31 grudnia 2007 r. bloków energetycznych nr 1-12 oraz bloku energetycznego nr 14 jako instalacji, podczas gdy na gruncie tego przepisu nie ma znaczenia jak zostały określone w decyzji bloki energetyczne nr 1-12 oraz blok energetyczny nr 14, będące stacjonarnymi urządzeniami technicznymi, do uznania tych urządzeń za jedną instalację, gdyż zgodnie z art. 3 pkt 6 p.o.ś. okolicznościami istotnymi są jedynie, te że bloki energetyczne nr 1-12 oraz blok energetyczny nr 14, jako stacjonarne urządzenia techniczne są powiązane technologicznie, a tytułem prawnym do nich wszystkich dysponuje uczestnik postępowania i położone są one na terenie jednego zakładu, a więc są one jedną instalacją w rozumieniu prawnym, co wynika z decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], a także z akt postępowania;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło Sąd do bezpodstawnego uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Środowiska z [...] lutego 2016 r. z naruszeniem:

- art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także w zw. z art. 3 pkt 6 i 7, art. 185 ust. 2 i 2a oraz art. 218 pkt 2 p.o.ś., przez błędne uznanie, że organ nie przeanalizował kwestii, czy bloki energetyczne nr 1-12 oraz 14 tworzą dwie odrębne instalacje oraz uznanie, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy organ przyjął, że bloki energetyczne nr 1-12 oraz blok energetyczny nr 14 tworzą jedną instalację w rozumieniu prawnym i wskazał to w decyzji, co ma przede wszystkim uzasadnienie w aktach postępowania, a okoliczność, że uzasadnienie decyzji szczegółowo tej kwestii nie rozważa w sytuacji, gdy okoliczność ta nie była kwestionowana i podważana w trakcie postępowania, bo nie budziła wątpliwości, co wynika z akt postępowania, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż zmiany w przedmiotowej instalacji nie miały charakteru istotnego;

3. art. 106 § 3 oraz art. 160 p.p.s.a., przez nie przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w piśmie uczestnika postępowania z [...] sierpnia 2016 r., ani nieoddalenie tego wniosku dowodowego na rozprawie w dniu [...] września 2016 r.

4. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 3 pkt 7 p.o.ś. w zw. z art. 185 ust. 2 i 2a oraz art. 218 pkt 2 p.o.ś. przez przyjęcie przez Sąd, że kluczową kwestią w ocenie, czy zmiana instalacji ma charakter istotny jest liczba instalacji, podczas gdy ocena ta zależy od tego, czy wydanie zmienionego pozwolenia wiąże się ze zwiększeniem negatywnego oddziaływania na środowisko, i to znacznego zwiększenia, a nie liczba instalacji objętych pozwoleniem.

Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów z pisma uczestnika postępowania z 17 sierpnia 2016 r. wraz załącznikami na okoliczność, że bloki energetyczne nr 1-12 oraz blok energetyczny nr 14 tworzą jedną instalację.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania P. S.A. z siedzibą w B. reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł o jej uwzględnienie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, a następnie w piśmie procesowym z [...] lutego 2018 r. F. wniosła o jej oddalenie w całości.

Na rozprawie w dniu [...] marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie poparł w całości skargę kasacyjną i sprecyzował, że wnosi o dopuszczenie dowodu z kserokopii decyzji z [...] kwietnia 2015 r. Prezesa Regulacji Energetyki, decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r. oraz rysunków załączonych na kartach od 116 do 130 na okoliczność, że wszystkie bloki energetyczne w E. stanowią jedną instalację, a nie dwie odrębne.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., dopuścił dowód z wymienionych wyżej dokumentów.

Pełnomocnik P. S.A. w B. wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i wyjaśnił, że wszelkie wskaźniki czy warunki korzystania były zawsze odnoszone w stosunku do dwóch bloków, a nie do każdego z osobna, na co wcześniej nie zwrócono uwagi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Środowiska umarzającą postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem F. z siedzibą w K. od decyzji organu I instancji w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji spalania paliw stojąc na stanowisku, że organ naruszył w stopniu rzutującym na wynik sprawy przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu najistotniejszym zagadnieniem stanu faktycznego sprawy, który wymagał wyjaśnienia, było ustalenie rodzaju i ilości instalacji objętych pierwotnym pozwoleniem zintegrowanym z [...] grudnia 2007 r., a dopiero w dalszej kolejności właściwa ocena zmian wprowadzonych w instalacji i ich charakteru.

Z powyższym poglądem, co trafnie podniósł Minister Środowiska w skardze kasacyjnej, nie można się zgodzić. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią wymagającą ustalenia była bowiem ocena, czy w analizowanym przypadku zachodzi istotna zmiana instalacji uzasadniająca udział w postępowaniu organizacji ekologicznej na prawach strony. Przesłanki udziału organizacji ekologicznej w postępowaniu dotyczącym zmiany pozwolenia zintegrowanego zostały unormowane przez ustawodawcę w art. 185 ust. 2a i art. 218 pkt 2 p.o.ś. w zw. z art. 44 ust. 2 u.u.i.ś. Wynika z nich mianowicie, że w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji stosuje się przepisy art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu. W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony (art. 44 ust. 2 u.u.i.ś.). Uwzględniając powyższe unormowania, Minister Środowiska orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego, uznając że F. nie posiada legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji eksploatowanych w Oddziale E., udzielonego decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2007 r. Swoje stanowisko w tej kwestii poprzedził analizą charakteru zmian w instalacji w świetle art. 3 pkt 7 p.o.ś., które stały się podstawą wystąpienia przez E. z wnioskiem o zmianę pozwolenia zintegrowanego, dochodząc ostatecznie do konkluzji, że w analizowanym przypadku taka istotna zmiana instalacji nie występuje. Zaznaczył przy tym, że zasadniczym powodem zmiany pozwolenia zintegrowanego jest konieczność dostosowania pozwolenia zintegrowanego do zmienionych przepisów w związku z transpozycją dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych do polskiego systemu prawa. Powyższe argumenty, co trafnie wskazał skarżący kasacyjnie, wyartykułowane w uzasadnieniu decyzji, zostały pominięte przez Sąd I instancji w procesie kontroli jej legalności. Przeważającą część rozważań Sąd poświęcił doprecyzowaniu pojęć "instalacja" i "istotna zmiana instalacji" odwołując się w tym zakresie do definicji legalnych tych pojęć na gruncie art. 3 pkt 6 i pkt 7 p.o.ś. posiłkując się definicjami "tytułu prawnego" (art. 3 pkt 41 p.o.ś.), "zakładu" (art. 3 pkt 48 p.o.ś), "emisji" (art. 3 pkt 4 p.o.ś.) i wypracowanymi na tym tle poglądami doktryny, by ostatecznie zwieńczyć je stwierdzeniem, że podstawową kwestią sporną pomiędzy skarżącą F. a uczestnikiem postępowania jest ustalenie rodzaju i ilości instalacji. Stanowisko Sądu świadczy o tym, że prezentowane przezeń na gruncie rozpatrywanej sprawy poglądy, który ostatecznie doprowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji, nie zostały poprzedzone wnikliwą analizą akt sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a., w tym przede wszystkim obszernego materiału dowodowego załączonego do akt administracyjnych. Dostrzeżony przez Sąd I instancji rzekomy spór co do ilości instalacji i wielkości emisji szkodliwych substancji do środowiska z każdej z nich, na co zasadnie zwrócił uwagę organ, uwidocznił się dopiero na etapie postępowania sądowego. Zarzut tej treści F. po raz pierwszy podniosła w skardze do Sądu, podczas gdy w odwołaniu od decyzji organu I instancji prezentowała w tej kwestii pogląd przeciwny. Z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że Minister Środowiska traktował wszystkie stacjonarne urządzania techniczne położone na terenie E. służące do spalania paliw jako jedną instalację co w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma uzasadnienie zarówno w przepisach prawa materialnego – art. 3 pkt 6 p.o.ś. jak i w zebranym materiale dowodowym, z którego wynika, że bloki energetyczne nr 1-12 i blok nr 14 stanowią stacjonarne urządzenia techniczne, powiązane technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje uczestnik postępowania – P. S.A. z siedzibą w B., położone na terenie jednego zakładu. Fakt, że w pierwotnym pozwoleniu zintegrowanym z [...] grudnia 2007r. w pkt II.1.2. "Podstawowe wielkości charakteryzujące instalacje", jako odrębne wymieniono instalację istniejącą do energetycznego spalania paliw składającą się z 12 bloków i nową instalację do energetycznego spalania paliw, w skład której wchodzi 1 blok, wynikał głównie z tego, że nowa instalacja (blok 14) miała dopiero powstać. Uruchomienie nowego bloku planowano pierwotnie na 2010 r., ostatecznie jednak został on uruchomiony w 2011 r. Na powyższą kwestię organ zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę jednakże, co potwierdza lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, nie została ona poddana jakimkolwiek rozważaniom i zweryfikowana w świetle akt sprawy. Doskonałym zaś potwierdzeniem stanowiska, że bloki 1-12 i blok 14 stanowią jedną instalację są w istocie dokumenty przedłożone przez uczestnika postępowania w postaci decyzji z [...] kwietnia 2015 r. Prezesa Regulacji Energetyki, decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r. oraz rysunków załączonych na kartach od 116 do 130 wraz z wnioskiem z [...] sierpnia 2016r. o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z tych dokumentów, do którego skład orzekający WSA się nie ustosunkował na rozprawie, pomimo tego, że dopuścił dowód uzupełniający z dokumentów załączonych do skargi oraz pism z [...] czerwca 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r.

Podsumowując, w sytuacji, gdy w świetle akt sprawy ilość i rodzaj instalacji występujących na terenie E. nie budziła uzasadnionych wątpliwości, zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 6 i 7, art. 185 ust. 2 i 2a p.o.ś., art. 218 pkt 2 p.o.ś. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. należało ocenić jako usprawiedliwione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Rozpoznając sprawę Sąd I instancji winien uwzględnić rozważania poczynione w uzasadnieniu niniejszego wyroku przyjmując, że na terenie E. bloki energetyczne 1-12 i blok 14 stanowią jedną instalację do spalania paliw a następnie rozważyć i ocenić, czy stanowisko Ministra Środowiska, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi istotna zmiana instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 7 p.o.ś., a tym samym brak jest podstaw by w postępowaniu odwoławczym na prawach strony brała udział F. z siedzibą w K., jest zgodne z prawem.

O kosztach postępowania należnych organowi od strony skarżącej orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, pozbawiony jest podstaw prawnych. W myśl art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W postępowaniu kasacyjnym takimi szczególnymi unormowaniami są art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które przewidują zwrot kosztów postępowania kasacyjnego jedynie dla strony, która wniosła skargę kasacyjną, organu bądź skarżącego, w zależności od wyniku sprawy. Nie normują one jednak zwrotu kosztów dla innych uczestników postępowania.