Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 599/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Diana Trzcińska asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi B. M. i Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego - oddala skargę


UZASADNIENIE

B. M. i Z. M. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 czerwca 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 marca 2020 r. nakazującą skarżącym rozebrać wybudowane w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [..], obręb ewidencyjny W., gmina K., obiekty budowlane:

obiekt budowlany pełniący funkcję rekreacji indywidualnej nietrwale związany z gruntem, składający się z przyczepy typu "holenderskiego" z dobudowanym pomieszczeniem gospodarczym oraz trwale związany z gruntem taras częściowo zadaszony. Wymiary obiektu w rzucie wynoszą: przyczepa typu "holenderskiego" 11,25 m na 4,01 m, pomieszczenie gospodarcze 2,81 m na 1,54 m, taras zadaszony 1,54 m na 8,44 m oraz taras niezadaszony o wymiarach boków 1,49 m, 3,83 m, 1,92 m i 2,53 m;

urządzenie budowlane związane integralnie z obiektem budowlanym – zbiornik na ścieki sanitarne.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Organ I instancji podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2015 r. ustalił, że na terenie działki nr [..], obręb ewidencyjny W., gmina K., istnieją:

Obiekt budowlany, parterowy, z dachem dwuspadowym krytym blachodachówką. Obiekt ten składa się z przyczepy typu "holenderskiego", z dobudowanym pomieszczeniem gospodarczym. Przyczepa z zewnątrz (elewacja) obita jest deskami struganymi. Nad przyczepą i pomieszczeniem gospodarczym wykonany jest dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej, przyczepa ustawiona jest na bloczkach betonowych, nietrwale związana z gruntem. Do obiektu doprowadzone są media. Obiekt pełni funkcję rekreacji indywidualnej z pomieszczeniem gospodarczym. Przy obiekcie wykonany jest taras częściowo zadaszony. Według oświadczenia B. i Z. M., przyczepa została ustawiona na bloczkach w 2011 r., a następnie w 2012 r. dobudowano taras i została obudowana i ocieplona elewacja oraz był wykonany dach. Pomieszczenie gospodarcze zostało dobudowane we wrześniu 2015 r. Jednocześnie oświadczyli, że są właścicielami obiektu i byli inwestorami. Nie posiadają pozwolenia na budowę ani nie dokonywali zgłoszenia.

Obiekt budowlany parterowy składający się z kontenera stalowego i tarasu. Obiekt pełni funkcję rekreacji indywidualnej. Dla obiektu prowadzone było odrębne postępowanie administracyjne Taras o konstrukcji drewnianej wspólny dla obiektów budowlanych. Taras był ujęty w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, parterowy z dachem jednospadowym, kryty papą. Obiekt ten ustawiony jest na obrzeżach betonowych, nietrwale związany z gruntem. Obiekt pełni funkcje sanitarną i ustawiony jest na zbiorniku sanitarnym bezodpływowym (suchy ustęp). Według oświadczenia inwestorów obiekt ten został wybudowany w 2014 r. Jednocześnie oświadczyli, że są właścicielami i inwestorami obiektu oraz nie posiadają pozwolenia na budowę, ani nie dokonywali zgłoszenia.

Zbiornik na ścieki sanitarne, zlokalizowany częściowo pod obiektem sanitarnym. Do zbiornika podłączony jest obiekt sanitarny i rekreacji indywidualnej – przyczepa typu "holenderskiego". Według oświadczenia inwestorów, zbiornik został wybudowany w 2011 r. Jest to zbiornik prefabrykowany, atestowany, dwukomorowy. Jednocześnie oświadczyli, że są właścicielami i inwestorami, nie posiadają pozwolenia na budowę ani nie dokonywali zgłoszenia.

Ujęcie wody wiercone – głębinowe z obudową w części górnej z kręgów betonowych z nakrywą nastudzienną.

Działka ogrodzona jest ogrodzeniem niższym niż 2,20 m..

Inwestorzy dodatkowo oświadczyli, że taras przynależny (jego część) do obiektu nr I przyczepy "holenderskiej", biegnie z linią dachu nad częścią zadaszonego tarasu. Pozostała część została wybudowana dla potrzeb obiektu nr 2 "kontenera" w celu wyrównania komunikacji między obiektami.

Postanowieniem z 8 grudnia 2015 r. PINB wstrzymał inwestorom prowadzenie robót budowlanych przy istniejących na terenie dz. Nr [..], obręb ewidencyjny W., obiektach budowlanych, oraz nałożył obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie:

zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia Wójta Gminy (wymienionego w pkt 1), o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedłożyć:

cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby wykonującej projekt budowlany, potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności,

projekt budowlany podlega obowiązkowi sprawdzenia, pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego,

• oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jednocześnie w uzasadnieniu w/wym. postanowienia, PINB pouczył, że w przypadku gdy budowa jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności, z:

ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

zaświadczenie Wójta Gminy w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu potwierdzi niezgodność obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

obiekt będzie naruszał przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem,

zostaną niespełnione w wyznaczonym terminie nakazane w powyższym postanowieniu obowiązki,

zgodnie z art. 48 ust. 1 w związku z ust 4 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., właściwy organ nakaże w drodze decyzji, rozbiórkę obiektów budowlanych będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

W dniu 8 marca 2016 r. do PINB wpłynęło pismo inwestorów zawierające dodatkowe oświadczenia w zakresie chronologii budowy domku rekreacyjnego;

1. 1994 rok – zakup działki o nr [..] w W. na zasadzie współwłasności przez R. M. oraz Z. i B. M.

2. 1994 rok – postawienie drewnianego obiektu rekreacyjnego – własność Z. i B. M.

3. 1997 rok – zakup metalowego kontenera z przeznaczeniem na pomieszczenie gospodarcze -własność R. M.

4. 2000-2004 – modernizacja obiektów (malowanie, wzmacnianie, wymiana poszycia dachowego).

5. 2011 – remont obiektów: w przypadku obiektu rekreacyjnego częściowe rozebranie ścian (wymiana i konserwacja desek elewacyjnych), wymiana pokrycia dachowego na blachodachówkę, wymiana desek tarasowych.

Do pisma dołączono oświadczenia świadków. Jednocześnie poinformowali inwestorzy, że obiekt pełniący funkcję sanitarną został rozebrany.

W dniu 24 marca 2016 r. PINB przeprowadził kolejne oględziny na terenie działki nr [..] w W.. W jej trakcie ustalono, że obiekt budowlany o wymiarach 6,19 m na 2,53 m pełni funkcję gospodarczą. Jednocześnie stwierdzono wykonanie rozbiórki obiektu pełniącego funkcję sanitarną o wymiarach 1,22 m na 1,25 m. Decyzją z 25 marca 2016 r. PINB umorzył postępowanie w części dotyczącej parterowego obiektu budowlanego pełniącego funkcję sanitarną. Przedmiotowe postępowanie administracyjne aktualnie dotyczy obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z urządzeniem budowlanym z nim związanym – zbiornikiem sanitarnym bezodpływowym.

PINB wyjaśnił, że zgodnie, art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przez budynek rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundament i dach.

Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 1 w/w ustawy, przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 5 w/wym. Ustawy, za tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórkę, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Dalej organ wyjaśnił, że roboty budowlane (przez roboty budowlane zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane z 1994 roku, rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego) można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę – art. 28 ustawy Prawo budowlane. Organem kompetentnym do wydania decyzji pozwolenia na budowę jest organ administracji architektoniczno – budowlanej.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2a w/w ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. W myśl obecnie obowiązującego art. 29 ust. pkt 12 w/w ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki, lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Zgodnie z art. 37a ustawy – Prawo budowlane z 1994 r., inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust, 1 pkt 12. Przepisy art. 32-36 stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 12 w/w ustawy, obowiązującym w dacie budowy obiektu budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki, lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Zgodnie z obecnie obowiązującym art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, budowa o której mowa w art. 29 ust 1 pkt 1 pkt 1 lit. b-d i f, pkt la-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b. 28 oraz 30. Zgodnie z art. 30 ust. 5 powyższej ustawy, zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. W myśl z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Zatem na budowę obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z urządzeniem budowlanym z nim integralnie związanym wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekt posiada powierzchnię zabudowy przekraczającą 35 m2.

W wyniku złożonych wniosków PINB postanowieniami z 9 marca 2015 r., 30 czerwca 2016 r. oraz 4 października 2016 r. zmienił postanowienie z 8 grudnia 2015 r., w części ustalonego terminu złożenia wymienionych dokumentów.

W dniu 26 października 2016 r. wpłynęły do organu I instancji dokumenty w postaci czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wójt Gminy wydał zaświadczenie z 18 lutego 2016 r., że budowa obiektów rekreacji indywidualnej, na działce nr [..] położonej w miejscowości W., jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego W., uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia 29 lipca 2005 roku Nr [..] (Dz.Urz.Woj.. Nr 97 z 14 października 2005 r. poz. 2027). Następnie Wójt Gminy wydał kolejne zaświadczenie z 18 marca 2016 r., że budowa obiektu rekreacji indywidualnej, na działce nr [..] położonej w W., jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego W. uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia 29 lipca 2005 r. Nr V/255/05 (Dz.Urz.Woj..Nr 97 z 14 października 2005 r. poz. 2027). Jednocześnie w zaświadczeniu tym wskazał, że zgodnie z ustaleniami w/w planu miejscowego działka oznaczona nr ewid. [..] znajduje się w strefie oznaczonej symbolem 24.ZR – tereny obszarów rekreacyjnych z zabudową letniskową. Z rysunku planu miejscowego wynika, że wskazana nieruchomość w całości mieści się w strefie ochronnej 100 m od jeziora, w której obowiązuje zakaz zabudowy. Jednocześnie Wójt Gminy wyjaśnił, że zawarte w planie miejscowym ustalenia "do pozostawienia i adaptacji" odnoszą się do obiektów budowlanych istniejących na działce nr [..] w chwili wejścia w życie obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego W. i nie dotyczą zabudowy wybudowanej po tej dacie.

Postanowieniem z 14 grudnia 2016 r. PINB zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie administracyjne. W postanowieniu tym wyjaśnił, że prowadzi postępowanie administracyjne dotyczące działki w W., na której również obiekty budowlane, w tym budynek rekreacji indywidualnej, zlokalizowane są w strefie 100 m od jeziora, w której obowiązuje zakaz zabudowy. W postępowaniu tym została wydana decyzja administracyjna, nakazująca rozbiórkę obiektów budowlanych będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Na powyższą decyzję, zostało złożone odwołanie do WINB. Organ I instancji uznał, że rozstrzygnięcie złożonego odwołania od wydanej decyzji rozbiórki, dotyczącej obiektów zlokalizowanych na terenie działki w W., które jest tożsame z niniejszym postępowaniem, zlokalizowanych w strefie 100 m od jeziora, należy uznać jako rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależne od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W obydwu sprawach na działkach w W., Wójt Gminy w wydanym przez Wójta Gminy zaświadczeniu stwierdził o zgodności budowy obiektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, ale również informował, że działki te mieszczą się w strefie 100 m od jeziora, w której obowiązuje zakaz zabudowy. Postępowanie administracyjne, które było przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego zostało rozstrzygnięte przez organ odwoławczy, który utrzymał w mocy decyzję tutejszego organu nakazującą rozbiórkę. W wyniku złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem (sygn. akt II SA/Gd 128/17 z dnia 17 maja 2017 roku), oddalił skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem (sygn. akt II OSK 2511/17 z dnia 11 września 2019) oddalił skargę kasacyjną. W związku z ustaniem przyczyny zawieszenia PINB, postanowieniem z 10 lutego 2020 r., podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne.

PINB wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym w dniu wydania przez Wójta Gminy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego W. na terenie gminy K., w części graficznej oraz legendzie, określona była strefa ochronna 100 m wokół jeziora – z zakazem zabudowy. W pkt 11 w/w planu – szczegółowe warunki zagospodarowania terenu zapisano, że w strefie ochronnej 100 m od brzegu jeziora zabrania się lokalizowania wszelkich form zabudowy poza zabudową urządzeń wodnych, pomosty, mola art., zakaz lokalizowania hangarów. Natomiast zgodnie z pkt 9 w/w planu miejscowego – granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych zapisów, obszar stref znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu, gdzie obowiązują przepisy rozporządzenia Nr [..] Wojewody z 24 marca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie (Dz.Urz.Woj.. Nr 29 z dn. 29.03.2005, poz. 585). Ponadto organ zaznaczył, że dla terenu, na którym zlokalizowana jest działka nr [..] w obrębie geodezyjnym [..], obecnie obowiązuje nowy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy z dnia 20 września 2019 r. Nr VIII/112/19 (Dz.Urz.Woj.. z 18 listopada 2019 roku. Poz. 5012). Teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa działka oznaczony jest symbolem ML/11, o przeznaczeniu letniskowym: tereny zabudowy letniskowej, zabudowa rekreacji indywidualnej z możliwością całorocznego użytkowania. Natomiast w rozdziale 2 § 5 pkt 2) w/w planu miejscowego – zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, istniejącą w dniu uchwalenia planu zabudowę, zlokalizowaną w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jeziora Z. i jeziora P., wzniesioną bez prawomocnych pozwoleń lub zgłoszeń – uznaje się za niezgodną z planem. Zgodnie z w/w planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy K. działka nr [..], obręb W., zlokalizowana jest w całości w pasie o szerokości 100 m od linii brzegu jeziora Z. i tym samym istniejącą zabudowę na tej działce należy uznać za niezgodną z obowiązującym planem.

PINB wyjaśnił, że zgodnie z otrzymanym pismem Urzędu Gminy z 8 listopada 2016 r. w sprawie wydania kopii planu obowiązującego w latach 1995-2004, dla działki nr [.]. położonej w W., Urząd Gminy poinformował, że na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r.), plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 01.01.1995 r. utraciły swą moc z dniem 1.01.2003 r. W związku z powyższym od 01.01.2003 r. do końca 2003 r. działka nr [..] znajdowała się na obszarze nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w latach 1995-2004 obowiązywał plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy z dnia 27 kwietnia 1990 r. Nr XIV/54/90 (Dz.Urz.Woj.Nr 16 z 15 czerwca 1990 r. poz. 118) oraz zmianami do tego planu zatwierdzonymi uchwałą Rady Gminy z dnia 18 grudnia 1992 Nr Vll/52/92 (Dz.Urz.Woj.. Nr 6 z 19 marca 1993 r. poz. 35), teren na którym zlokalizowana jest działka oznaczony był symbolem R – tereny upraw polowych i ogrodniczych.

Rozporządzenie Nr [.]. Wojewody z dnia 24 marca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie (Dz.Urz.Woj., Nr 29 z dn. 29.03 2005, poz. 585), w § 2 ust. 1 pkt 8 na obszarach chronionego krajobrazu, wprowadziło zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zgodnie z ust. 3 w/w rozporządzenia, zakaz wymieniony w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy działek budowlanych wyznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Natomiast zgodnie z ust. 4 zakazy wymienione w ust. 1 pkt 8 nie dotyczą;

1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub równorzędnych dokumentach planistycznych), gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudów mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na przylegających działkach,

2) siedlisk rolniczych – w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu,

3) wyznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych – w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani,

-jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji ma chronione w danym obszarze ekosystemy i krajobraz."

Uchwałą Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 r. ogłoszonej w Dz.Urz.Woj.., z dn. 16.08.2016, poz. 2942, w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie, utraciła moc uchwała Nr 1161/XLVI1/10 Sejmiku Województwa z dnia 28 kwietnia 2010 roku. W myśl tej uchwały zgodnie z § 5 pkt 8 ppkt a), na obszarach chronionego krajobrazu wymienionych w załączniku nr 1 do niniejszej uchwały (Obszaru Chronionego Krajobrazu wymieniony w pkt [.] załącznika nr 1), wprowadzono zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m, od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakazy, o których mowa § 5 pkt, 8 oraz § 6, nie dotyczą:

1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub równorzędnych dokumentach planistycznych), gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach,

2) siedlisk rolniczych – w zakresie uzupełnienie istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód,

3) wyznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani,

4) odcinków plaż nadmorskich, na których właściwy Dyrektor Urzędu Morskiego dopuszcza usytuowanie sezonowych obiektów budowlanych,

5) istniejących, obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. – gdzie dopuszcza się modernizację istniejącego zainwestowania (rozbiórkę, odbudowę, nadbudowę poddasza użytkowego, przebudowę), w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych, pod warunkiem niezwiększania powierzchni zabudowy, a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód,

- jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione w danym obszarze ekosystemu i krajobrazu.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 maja 2017 roku (sygn. akt II SA/Gd 128/17), uwzględnieniu podlega uchwała Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie (Dz.Urz.Woj.. z 2016 r., poz. 2942). Działka ta położona jest bowiem w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu, gdzie obowiązują przepisy powołanej uchwały, w tym zakazy określone w jej § 5. Analiza przepisów uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie, w szczególności § 5 pkt 8, prowadzi do wniosku, że lokalizacja istniejącej zabudowy nie da się pogodzić z treścią wskazanego aktu prawa miejscowego. W § 5 pkt 8 lit. a) uchwały sformułowano zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m. od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Pomimo odniesienia wskazanego zakazu do budowy nowych obiektów należy go stosować również do zabudowy istniejącej, powstałej w wyniku działań samowolnych, niezgodnych z prawem, których legalizacji służy prowadzone postępowanie. Takie rozumienie zakazu § 5 pkt 8 lit. a) uchwały potwierdza dyspozycja art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, z którego wynika, że legalizacja jest możliwa wyłącznie w razie zgodności budowy nie tylko z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z postanowieniami planu miejscowego, ale również z innymi aktami prawa miejscowego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdza, że przedmiotowy obiekt budowlany pełniący funkcję rekreacji indywidualnej wraz z urządzeniem budowlanym z nim integralnie związanym, zgodnie z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia 20 września 2019 r. Nr VIII/112/19 (Dz.Urz.Woj.. z 18 listopada 2019 roku. Poz. 5012), znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora Z. Istniejąca w dniu uchwalenia planu zabudowa, zlokalizowana w pasie szerokości 100 m od linii brzegów jeziora Z. i jeziora P., wniesiona bez prawomocnych pozwoleń lub zgłoszeń – uznana jest za niezgodną z planem. Zgodnie z w/w planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy, działka nr [..] obręb W., zlokalizowana jest w całości w pasie o szerokości 100 m od linii brzegu jeziora Z. i tym samym istniejącą zabudowę na tej działce należy uznać za niezgodną z obowiązującym planem. Zgodnie z obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego W. na terenie gminy K. uchwalonym uchwałą Rady Gminy z dnia 29 lipca 2005 r. Nr V/255/05 w ustalonej strefie ochronnej 100 m od brzegu jeziora zabrania się lokalizowania wszelkich form zabudowy. Natomiast w dacie budowy teren nie był przeznaczony pod zabudowę.

Pismem z dnia 10 lutego 2020 r., tutejszy organ, zgodnie z art. 10 Kpa, zawiadomił strony postępowania o udostępnieniu do wglądu w celu wypowiedzenia się i złożenia końcowego oświadczenia posiadanych akt sprawy. Strony w dniu 10 marca 2020 r. zapoznały się z aktami sprawy i w terminie 7 dni zadeklarowały złożenie stosownego oświadczenia. Również strony postępowania złożyły w tutejszym organie pisemne wycofanie udzielonego pełnomocnictwa. W dniu 19 marca 2020 r. wpłynęło do organu I instancji pismo B. i Z. M. oraz R. M., w którym wnieśli o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego. Postanowieniem z 23 marca 2020 r. PINB odmówił zawieszenia wszczętego z urzędu przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Końcowo organ I instancji wskazał, że w związku z naruszeniem ustaleń obowiązującego miejscowego planu przestrzennego oraz innych przepisów, ma zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., który obliguje do zastosowania przepisu ust. 1 w/wym. artykułu.

Rozpoznając wniesione odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję w całości podzielając ustalenia stanu faktycznego dokonane przez PINB oraz stanowisko w zakresie zastosowanych przepisów i rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do argumentów przedstawionych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że wziął je pod uwagę przed wydaniem decyzji, niemniej w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy argumenty te nie mogły mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Dodał, że:

• przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przewiduje, że decyzja nakazująca rozbiórkę obejmuje całość przedmiotu postępowania i nie daje podstaw organowi nadzoru budowlanego do wydania nakazu modyfikacji całości bądź części samowolnie wybudowanego obiektu w celu doprowadzenia stanu faktycznego do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa,

zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym przedstawienie przez inwestora zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nie wyklucza, że organ nadzoru budowlanego ma prawo samodzielnie ocenić zgodność budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie pozbawia organów nadzoru budowlanego uprawnienia do samodzielnego zdecydowania o tej przesłance legalizacji,

prowadzone przez Departament Środowiska i Rolnictwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa działania związane z weryfikacją ustaleń obowiązujących dla obszarów chronionego krajobrazu mieszczą się w zakresie przyszłych zamierzeń. W załączonym do akt piśmie dotyczącym ww. działań brak jest informacji czy zostały podjęte prace dotyczące Obszaru Chronionego Krajobrazu, jaki byłby zakres weryfikacji i data jej zakończenia, które w konsekwencji wiązałyby się ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ewentualne przyszłe zdarzenie nie może mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, ponieważ organy nadzoru budowlanego podejmują rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania.

We wniesionej skardze zarzucili skarżący naruszenie:

art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. – poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności poprzez brak sklasyfikowania przedmiotowego domku holenderskiego jako tymczasowego obiektu budowalnego, kiedy jest to w rzeczywistości pojazd dopuszczony do ruchu wedle przepisów o ruchu drogowym,

art. 107 § 1 i 3 k.p.a. – z uwagi na fakt, że organ administracji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, wszystkich dowodów, na których oparł rozstrzygnięcie, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 ust. 3 k.p.a. przez brak wnikliwego rozpoznania sprawy oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego legalności dokonanego posadowienia obiektu, a w efekcie niezastosowanie i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących, przez zaniechanie rzetelnej i bezstronnej oceny dowodów niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie,

art. 3 pkt 1 oraz art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane przez zakwalifikowanie domku typu holenderskiego do tymczasowych obiektów budowlanych, mimo że charakter, konstrukcja i jego przeznaczenie świadczą o jego mobilnym charakterze,

art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie "w związku z brakiem charakteru obiektu budowlanego przez domek typu holenderskiego będący przedmiotem postępowania",

art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że koniecznym jest dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego i brak jest możliwości zalegalizowania przedmiotu postępowania,

błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że obiekty budowlane naruszają miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą z dnia 20 września 2019 roku nr VIII/112/19, przy czym zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu dla terenów ML/11 (działka [..]) zakazują budowania wyłącznie nowych obiektów budowlanych, zaś zakup obiektu typu domek holenderski miał miejsce w 1997 r. (§ 21 ust. 3 ww. uchwały),

wadliwe uznanie, że niemożliwa jest rozbudowa, przebudowa, nadbudowa, remonty, rozbiórka, odbudowa, adaptacja istniejącej zabudowy oraz zmiana sposobu użytkowania budynków i pomieszczeń (§ 21 ust. 4 ww. uchwały nr VIII/112/19), gdzie w zaistniałym stanie faktycznym mamy do czynienia z przystosowaniem istniejących obiektów, poprzez przystosowanie istniejącego obiektu do nowych wymagań, bez zmiany jego funkcji tj. zabudowy letniskowej,

pominięcie, że uchwała Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 roku nr 1161/XLVII/10 w § 5 pkt 8 ppkt a zabrania legalizacji istniejącego już obiektu budowlanego przy czym zakaz stu metrów zabudowy od linii brzegowej nie dotyczy istniejących obiektów letniskowych.

W uzasadnieniu skargi podniesione zostało, ze nakaż rozbiórki winien być orzekany w ostateczności, zaś w niniejszej sprawie pominięte zostało, że działka była zagospodarowywana od 2003 r., kiedy to nie obowiązywał żaden plan miejscowy, uwarunkowania działki nie pozwalają na lokalizację domku w żadnym innym miejscu. Organy pominęły, że przepisy z zakresu planowania przestrzennego nie wykluczyły możliwości legalizacji obiektów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2019r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie są obarczone naruszeniami prawa, mogącymi skutkować ich uchyleniem.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 marca 2020. nakazująca skarżącym rozbiórkę samowolnie wybudowanych na działce nr [..] obr. ewidencyjny W., gmina K., obiektów budowlanych: obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej nietrwale związanego z gruntem, składającego się z przyczepy typu "holenderskiego" z dobudowanym pomieszczeniem gospodarczym oraz trwale związany z gruntem taras częściowo zadaszony oraz urządzenie budowlane związane integralnie z obiektem budowlanym – zbiornik na ścieki sanitarne.

Podstawą prawną orzeczonej rozbiórki był przepis art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), zwanej dalej Prawem budowlanym. Ze wskazanej podstawy prawnej wynika, że rozbiórka była efektem przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Przepis ten określa między innymi warunki legalizacji samowoli budowlanej. Organy obu instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy doszły do przekonania, że pomimo przedłożenia przez inwestora dokumentów niezbędnych do legalizacji, o które w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wzywał organ pierwszej instancji, do legalizacji dojść nie mogło ze względu na zachodzącą w niniejszej sprawie sprzeczność z obowiązującymi na tym terenie postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego W. na terenie gminy K. przyjętego uchwałą Rady Gminy Nr VIII/112/2019 z dnia 20 września 2019r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego W. w gminie K.

Stosownie do regulacji przepisów art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego samowola budowlana, polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. W obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie i tu Sąd zgadza się ze stanowiskiem skarżących. Ustawodawca zobowiązał organy administracji do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli tak, to właściwy organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji samowoli, organ może orzec rozbiórkę.

Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego szczegółowo określa przesłanki legalizacji. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy przez organy nadzoru budowlanego po wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej organ administracji winien ocenić, czy budowa:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo;

b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Wówczas organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie wskazanych powyżej obowiązków, właściwy organ ma obowiązek orzec nakaz rozbiórki.

Sytuacja faktyczna w niniejszej sprawie przedstawia się w ten sposób, że obiekt wzniesiony przez skarżących w 1994 r. z dobudowanym w późniejszym okresie tarasem jest budynkiem letniskowym zrealizowanym w ramach samowoli budowlanej, a więc bez pozwolenia na budowę, w 2011 r. zrealizowano zbiornik na ścieki sanitarne. Bezsporne pozostaje, że w dacie powstawania tych zabudowań, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, inwestor zobowiązany był do uzyskania pozwolenia na budowę wskazanych obiektów, czemu uchybił.

W konsekwencji organy nadzoru budowlanego prawidłowo wszczęły i przeprowadziły procedurę określoną w art. 48 Prawa budowlanego zmierzającą do weryfikacji warunków zalegalizowania, w świetle obowiązujących w dacie procedowania przepisów, zaistniałej samowoli. Podkreślić bowiem należy, że ocena możliwości legalizacji budowy następuje na podstawie obowiązujących aktualnie przepisów prawa, a nie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli.

Postępowanie legalizacyjne jest wieloetapowe, a początek – stosownie do art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego – stanowi wstępna ocena organu, czy budowa stanowiąca przedmiot postępowania jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez co należy rozumieć przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli budowa, tak jak w rozpatrywanej sprawie, znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to organ powinien przeanalizować, czy jest zgodna z ustaleniami tego planu: czy teren, na którym został usytuowany dany obiekt budowlany, jest przeznaczony pod tego typu zabudowę czy też jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę lub w ogóle nie jest przewidziany pod zabudowę, zgodnie z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony (Dz.U. z 2015, poz. 774), zwaną ustawą krajobrazową, nałożono na organ obowiązek badania zgodności nielegalnej budowy również z innymi aktami prawa miejscowego. W niniejszej sprawie zatem uwzględnieniu powinna była podlegać uchwała Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie (Dz.Urz.Woj. z 2016r., poz. 2942). Działka nr [..] w obrębie W. położona jest bowiem w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu, gdzie obowiązują przepisy powołanej uchwały, w tym zakazy określone w jej § 5.

Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji w sposób prawidłowy w pierwszej kolejności zobowiązał skarżących do przedłożenia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaświadczenie takie Wójt Gminy wydał dwukrotnie w dniu 18 lutego 2016 r. oraz 18 marca 2016 r. stwierdzając w nim, że zabudowa na działce nr [..] położonej w miejscowości W. jest zgodna z ustaleniami aktualnego planu miejscowego. W myśl postanowień tego planu działka oznaczona ewidencyjnie nr [..] znajduje się w strefie oznaczonej symbolem 24.ZR – tereny obszarów rekreacyjnych z zabudową letniskową. Jednocześnie w zaświadczeniu wskazano, że z rysunku planu wynika, że wskazana nieruchomość mieści się w strefie ochronnej 100m od jeziora, w której obowiązuje zakaz zabudowy. Zgodnie natomiast z innymi ustaleniami planu istniejącą zabudowę o funkcji i gabarytach innych niż w ustaleniach planu przeznaczono do pozostawienia i adaptacji.

Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wobec uchwalenia w dniu 20 września 2019 r. nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego W. w gminie K., poczynił samodzielną wykładnię postanowień obowiązującego planu miejscowego i doszedł do wniosku, że istniejąca zabudowa nie jest zgodna z tymi postanowieniami z powodu wyraźnego zakazu zabudowy w strefie ochronnej 100m od brzegu jeziora. Z ustaleń organu, popartych zebranym materiałem dowodowym wynika, że zabudowania letniskowe na działce skarżących nr [..] zlokalizowane są w odległości mniejszej niż 100m od linii brzegowej jeziora i tym samym objęte są zakazem lokalizacji. Skarżący nie kwestionują tej okoliczności powołują się jedynie na brak możliwości innego usytuowania zabudowy na działce i niemożność spełnienia warunku odsunięcia zabudowy ponad 100 m od linii brzegowej jeziora.

W ocenie sądu stanowisko organu nadzoru pierwszej instancji, podtrzymane przez organ odwoławczy, jest zgodne z prawem i w pełni odpowiada postanowieniom planu. Z ustaleń planu wynika bowiem, że działka nr [..] objęta jest zapisami § 18 uchwały oraz strefą ML/11, w której określono przeznaczenie terenów jako obszary istniejącej zabudowy letniskowej. W § 5 pkt 2 planu określono, że w istniejącą w dniu uchwalenia planu zabudowę zlokalizowaną w pasie 100 m od linii brzegów jeziora Z. i jeziora P., wzniesiona bez prawomocnych pozwoleń lub zgłoszeń – uznaje się za niezgodną z planem

Powołane postanowienia planu nie pozostawiają wątpliwości, że samowolna zabudowa letniskowa na działce nr [..] zlokalizowana w strefie ochronnej 100m od brzegu jeziora nie jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym.

Również analiza przepisów uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie, w szczególności § 5 pkt 8, prowadzi do wniosku, że lokalizacja istniejącej zabudowy nie da się pogodzić z treścią wskazanego aktu prawa miejscowego. W § 5 pkt 8 lit. a) uchwały sformułowano zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Pomimo odniesienia wskazanego zakazu do budowy nowych obiektów należy go stosować również do zabudowy istniejącej, powstałej w wyniku działań samowolnych, niezgodnych z prawem, których legalizacji służy prowadzone postępowanie. Takie rozumienie zakazu z § 5 pkt 8 lit. a) uchwały potwierdza dyspozycja art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego, z której wynika, że legalizacja jest możliwa wyłącznie w razie zgodności budowy nie tylko z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z postanowieniami planu miejscowego, ale również z innymi aktami prawa miejscowego.

Sąd rozważając możliwość samodzielnej oceny przez organy nadzoru budowlanego zgodności budowy z planem miejscowym opowiedział się za stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, zgodnie z którym przedstawienie przez inwestora zaświadczenia, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, nie wyklucza, iż organ nadzoru budowlanego ma prawo samodzielnie ocenić zgodność budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2009r., II OSK 1625/08, LEX nr 1217982). Fakt, że w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przewidziano możliwość nałożenia na samowolnych inwestorów obowiązku przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza uprawnienia organów nadzoru budowlanego do samodzielnego zdecydowania o tej przesłance legalizacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2016r., II SA/Kr 121/16, LEX nr 2056510).

Za dopuszczalnością samodzielnej oceny przez organ prowadzący postępowanie legalizacyjne przesłanki zgodności z planem przemawia sam charakter zaświadczenia z art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowalnego, które nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, jak to stanowi art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., w zaświadczeniu tym bowiem organ ma stwierdzić o zgodności z ustaleniami obowiązującego planu. Błędny jest więc pogląd, że w takim zaświadczeniu wystarczy przytoczyć tekst (postanowienia) planu, aby bowiem organ mógł stwierdzić zgodność z planem bądź brak takiej zgodności, musi uprzednio dokonać analizy i oceny oraz porównania stanu faktycznego danej sprawy z konkretnymi postanowieniami części tekstowej planu i częścią graficzną. Nie jest to więc takie proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak by wynikało z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Wobec takiej specyfiki zaświadczenia, wydawanego w oparciu o wyniki przeprowadzonej wykładni prawa materialnego, organy nadzoru budowlanego, które na kolejnych etapach postępowania legalizacyjnego mają uprawnienie do badania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na etapie wstępnym nie mogą być pozbawione możliwości weryfikacji prawidłowości wyników wykładni prawa ujętych w zaświadczeniu, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Ze względu na zasadne wątpliwości powstałe na tle treści zaświadczenia wójta wydanego w 2016 r. i okolicznością uchwalenia 2019 r. nowego planu zagospodarowania przestrzennego organ nadzoru budowlanego dokonał samodzielnej oceny zgodności obiektów rekreacyjnych na działce nr [..] z postanowieniami planu i uznał, że zgodność w tym przypadku nie zachodzi, co stało się główną przeszkodą legalizacji zaistniałej samowoli. Nie można było bowiem zaakceptować efektów samowoli budowlanej naruszających postanowienia obowiązującego planu.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organy nadzoru obu instancji prawidłowo uznały, że z powodu braku zgodności zabudowy na działce nr [..] z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego nie ziściły się przesłanki legalizacji samowoli, co uzasadniało ich rozbiórkę.

Analiza materiału dowodowego sprawy doprowadziła sąd do wniosku, że organy nadzoru budowlanego obu instancji w sposób prawidłowy, z poszanowaniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgromadziły kompletny materiał dowodowy, dokonały jego oceny i zastosowały odpowiadające ustalonym okolicznościom konsekwencje prawne. Sąd nie dostrzegł uchybień w zakresie zastosowania przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Uznał, że wobec przesądzającej treści planu miejscowego powołanie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nieaktualnych uchwał z zakresu obszarów chronionego krajobrazu pozostawało bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.