Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 19/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody stronie skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniono, że sytuacji finansowa i życiowa skarżącego jest bardzo trudna - od kilku lat (od 2014 roku) nie może on prowadzić działalności gospodarczej, ani żadnej innej działalności zarobkowej z uwagi na kontrolę podatkową i postępowanie podatkowe prowadzone przez organy podatkowe.

Obecnie podatnik nie posiada żadnych aktywów finansowych, składników majątku ruchomego i pozostaje na utrzymaniu rodziny. Ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji nastąpiłoby w drodze egzekucji administracyjnej z nieruchomości gruntowej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczo- garażowym położonej w B. R. 54a, [...] M., w której podatnik mieszka z rodziną - żoną i trzema synami. Dom ten stanowi jedyny majątek podatnika i jego małżonki. Na przedmiotowej nieruchomość została ustanowiona hipoteka na rzecz fiscusa celem zabezpieczenia roszczeń z tytułu przyszłych zobowiązań podatkowych podatnika. Ewentualna licytacja nieruchomości w ramach egzekucji administracyjnej nastąpi po zaniżonej cenie. W jej wyniku skarżący wraz z rodziną pozbawiony zostanie miejsca zamieszkania, którego nie odzyska nawet po wygraniu sporu z organem podatkowym, co będzie stanowić dla niego znaczną szkodę i skutek trudny do odwrócenia oraz co zagrozi egzystencji jego i jego rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.), dalej: "p.p.s.a". wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl )

Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że co do zasady powołana przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania spornej decyzji okoliczność w postaci możliwej egzekucji administracyjnej z nieruchomości, może stanowić okoliczności wyczerpujące dyspozycje art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania przez stronę stosownym materiałem dowodowym możliwości ich zaistnienia. W rozstrzyganej sprawie konkretyzacji tych zagrożeń w materiale dowodowym zabrakło. Na stronie ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Tymczasem tezy przedstawione we wniosku strona poparła jedynie wypisem z KW nieruchomości w B. R.. Zdaniem Sądu sam fakt ustanowienia hipoteki ustawowej nie konkretyzuje jeszcze zagrożenia egzekucją z nieruchomości.

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy, w ocenie sądu skarżący nie wywiązał się z obowiązku uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Lakoniczne wskazanie na ewentualne skutki w sferze majątkowej strony uniemożliwiają sądowi przeprowadzenie obiektywnej oceny, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można nadto pominąć, iż nawet jeżeli dojdzie do wszczęcia wobec strony skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie jest ona pozbawiona możliwości normalnej, codziennej egzystencji. W art. 8–10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) ustawodawca wyłączył bowiem spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji, obejmującej tzw. koszyk produktów i usług zapewniających człowiekowi jego normalne potrzeby biologiczne i społeczne.

Podatnik może również ubiegać się o ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku, rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej na raty, a nawet umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe.

Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie występują przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji

Ake.