Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 716/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 3, art. 47, art. 51 usr. 2, art. 52, art. 56 ust. 1, 2,
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. IV SA/Po 716/11

U Z A S A D N I E N I E

Dnia [...] stycznia 2008 r. A. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], wniósł do Burmistrza [...] (dalej Burmistrz) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z punktem tankowania pojazdów LPG, planowanego do realizacji na terenie obejmującym nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...].

Budowa stacji paliw jest wymieniona jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane (§ 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Dz. U. 257/04/2573 ze zm., dalej rozporządzenie).

Postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. [...], po zasięgnięciu opinii Starosty [...] (postanowienie z [...] marca 2008 r. nr [...]) i opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (pismo z [...] marca 2008 r. nr [...]), Burmistrz [...] na postawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. 129/06/902 ze zm., dalej poś) i art. 123 § 1 kpa, nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Raport autorstwa R. N. złożono Burmistrzowi dnia [...] sierpnia 2008 r.

Dnia [...] września 2008 r. pełnomocnik inwestora zmienił pierwotny wniosek w zakresie parametrów inwestycji (zmniejszono pojemność zbiorników podziemnych i zmniejszono powierzchnię zabudowy pawilonu stacji i wiaty stalowej).

Burmistrz w trybie art. 48 ust. 2 poś wystąpił o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z [...] października 2008 r. nr [...] pozytywnie i bez zastrzeżeń uzgodnił środowiskowe uwarunkowania planowanej inwestycji. Starosta [...] postanowieniem z [...] października 2008 r. nr [...] uzgodnił pozytywnie warunki realizacji planowanej inwestycji, ustalając sześć dodatkowych warunków dla Inwestora. Postanowieniem z [...] lutego 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO bądź Kolegium) umorzyło postępowanie zażaleniowe wobec wskazanego postanowienia Starosty.

Burmistrz decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. poś i art. 104 kpa, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z dodatkowym punktem tankowania pojazdów LPG na terenie obejmującym nieruchomości o nr ewidencyjnym [...].

W uzasadnieniu wskazano, że rozstrzygnięcie to wydano po zasięgnięciu opinii Starosty [...] (postanowienie z [...] marca 2008 r.), opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (pismo z 5 marca 2008 r.) i raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Przyjęto, że owe przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko. W toku postępowania inwestor [...] zmienił wniosek w zakresie parametrów inwestycji przez: zmniejszenie pojemności zbiorników podziemnych; powierzchni zabudowy pawilonu stacji i wiaty stalowej (pismo strony z [...] września 2008 r.). Organ I instancji wystąpił także w trybie art. 48 ust. 2 poś o uzgodnienie warunków realizacji do odpowiednich organów. Państwowy Inspektor Sanitarny w [...] pozytywnie i bez zastrzeżeń uzgodnił środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia (postanowienie z [...] października 2008 r. nr [...]). Pozytywne warunki realizacji inwestycji uzgodnił Starosta [...] w postanowieniu z [...] października 2008 r., zakreślając 6 dodatkowych warunków dla Inwestora.

Odwołanie od decyzji z [...] listopada 2008 r. złożył A. S. – właściciel nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, zarzucając oparcie decyzji na nieostatecznym postanowieniu uzgadniającym Starosty [...], naruszenie art. 6 i 7 kpa przez powierzchowne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu odwołujacego, określeniu środowiskowych uwarunkowań z rażącym naruszeniem art. 52 ust. 1 pkt 1- 7, pkt 8-16, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 pkt 5, art. 85, art. 112, art. 243 i 244 poś w zw. § 5 rozporządzenia (k. 197-203 akt Burmistrza).

SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2009 r.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 46, art. 46a ust. 7 pkt 4 poś, art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 199/08/1227, dalej udiś), utrzymało w mocy decyzję z [...] listopada 2008 r.

Według Kolegium, zgodnie z art. 56 ust. 1 poś, Burmistrz mógł uzależnić rozstrzygnięcie sprawy od zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu. Dla terenu inwestycji obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego ([...], dalej Plan), według którego wolno lokalizować inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko (§ 5 pkt 3 Planu). Burmistrz, stosownie do art. 53 poś, zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji (informacje o planowanym przedsięwzięciu przedstawiono [...] września 2008 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego i na stronie internetowej Urzędu). Zgodę na realizację inwestycji oparto na wynikach postępowania co do oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu art. 46 ust. 3, 47, 48 ust. 1, art. 55 poś. Prawidłowo też organ I instancji uzasadnił odwołując się do analizy Inspektora [...] z dnia [...] października 2008 r. Owa zgoda opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego i w tej sytuacji istotnym jest sprawdzenie, czy Burmistrz nie przekroczył granic owego uznania. Z oceny zawartej w raporcie, stacja paliw nie wpłynie na zdrowie i warunki życia ludzi, na jakość powietrza, nie zakłóci klimatu akustycznego. Przedsięwzięcie znajduje się na terenie nie zagospodarowanym i nie wpływa na zabytki ani dobra materialne i dostępność złóż kopalin. Konkludując organ I instancji miał wystarczające przesłanki, by wyrazić zgodę na lokalizację owego zamierzenia. Zgodnie z art. 56 ust. 1 poś organ wydający decyzję środowiskową po wyrażeniu zgody na rozmieszczenie inwestycji wyznacza środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia na podstawie uzgodnień z organami, o których mowa w art. 48 ust. 2, ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynikach postępowania z udziałem społeczeństwa. Uzgodnienie dokonane przez Starostę zostało wprowadzone do pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji i zawiera warunki przymuszające Inwestora do wprowadzenia przy budowie stacji rozwiązań chroniących wszystkie elementy środowiska. Burmistrz był związany treścią uzgodnień, a decyzja nie odbiega od ustaleń zawartych w raporcie. W ocenie Kolegium, Burmistrz prawidłowo wyznaczył warunki realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem.

W wyniku rozpoznania skargi A. S., prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r., IV SA/Po 432/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję z [...] kwietnia 2009 r.

Motywując wyrok, Sąd wskazał, że w istocie Kolegium, rozpoznając odwołanie Strony, nie ustosunkowało się do większości wskazanych w odwołaniu zarzutów. Nie miał racji skarżący, że sam fakt współsporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko odbiera mu przymiot wiarygodności, to należało wziąć pod uwagę, że raport ów stanowi dokument, na którym opiera się organ rozstrzygając o istocie sprawy. Raport winien być rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości. Zaaprobowanie raportu zawierającego którąś z wymienionych wad stanowi naruszenie istotnie wpływające na wynik sprawy (wyrok WSA w Łodzi z 29.01.2009 r., II SA/Łd 732/08). Skarżący zasadnie podniósł, że rozpoznając sprawę SKO nie wypowiedziało się dostatecznie i precyzyjnie o wskazanych w odwołaniu zagadnieniach: skali przedsięwzięcia, wielkości zajmowanego terenu i wzajemnych proporcji; powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na sąsiednim terenie; emisji i występowania innych uciążliwości; ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; usytuowania przedsięwzięcia z uwagi na możliwe zagrożenie środowiska – przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczenia się środowiska i gęstości zaludnienia; zasięgu oddziaływania obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać; wielkości i złożoności oddziaływania z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej; prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu jego trwania częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Do tych okoliczności i zarzutów Kolegium nie wypowiedziało się w sposób dostatecznie precyzyjnie i kompleksowo. Spointowanie zarzutów odwołania jedynie kilku zdaniami pozwalało postawić zarzut ogólnikowości uzasadnienia rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego. Takie działanie stanowiło naruszenie podstawowych zasad procedowania administracyjnego, zawartych w art. 6 - 9, 11 i reguł wypływających z treści normatywnej art. 107 i 128 kpa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w literaturze przedmiotu ugruntował się pogląd, że naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wpływa na treść rozstrzygnięcia w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa). Ponadto wskazano, że jeśli nawet zarzuty stawiane w odwołaniu były w ocenie organu odwoławczego ogólnikowe i swym charakterem odpowiadają bardziej instytucji wniosków i uwag i że mógł je zgłosić każdy, to organ winien się do każdego z takich zarzutów wypowiedzieć, a jeśli nie dopatrywał się tu interesu prawnego skarżącego w braniu udziału w owym postępowaniu (w odpowiedzi na skargę SKO dostrzegło brak takiego interesu po stronie A. S.), to swemu przekonaniu winien dać wyraz w odpowiednio sformułowanym rozstrzygnięciu. Skoro organ odwoławczy ostatecznie przyznał A. S. przymiot strony i rozstrzygnął jego odwołanie merytorycznie, to argumentując odmiennie popadł w sprzeczność. Ponownie rozpoznając odwołanie organ winien rozważyć i uzasadnić dlaczego przyznał skarżącemu przymiot strony i wówczas odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu bądź uznać, że nie ma on przymiotu strony i wyrazić to w odpowiedniej do tego stanu rzeczy sentencji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, art. 46, art. 46a ust. 7 pkt 4 poś, art. 153 ust. 1 udiś umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło przebieg zdarzeń procesowych w toku postępowania. Przywołując art. 153 ppsa SKO podniosło, że Sąd w wyroku IV SA/Po 432/09 zalecił, by ponownie rozpatrując odwołanie, organ rozważył i uzasadnił, dlaczego przyznał A. S. przymiot strony i wówczas odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu bądź uznał, że nie ma on przymiotu strony i wyraził to w odpowiedniej do tego stanu rzeczy sentencji. Zgodnie z art. 46a poś, stroną postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej jest wnioskodawca (podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia). Legitymację do udziału w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej mają osoby, mające tytuł prawny do nieruchomości położonej w granicach planowanej inwestycji. Inny osoby mogą uzyskać przymiot strony, jeśli należące doń nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, określonej w raporcie (wyrok NSA z 24.6.2009 r., II OSK 771/08). Raport o oddziaływaniu na środowisko stacji paliw, sporządzony w sierpniu 2008 r., SKO oceniło jako dokument rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. Raport wykonano starannie, ma logicznie ułożoną treść, obszerną część graficzną i rysunkową. Na s. 24 i 66 raportu stwierdzono, że planowana budowa stacji paliw nie spowoduje ograniczeń w wykorzystaniu terenów sąsiednich i nie będzie naruszać interesów osób trzecich, a uciążliwe oddziaływanie zamykać się będzie w granicach działki inwestora. Przyjmując stanowisko w powołanym wyroku NSA i biorąc pod uwagę, że nieruchomość należąca do A. S. położona jest poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji, Kolegium uznało, że skarżący nie ma przymiotu strony postępowania. Jedyny interes, jaki został sformułowany, to interes faktyczny skarżącego, sprowadzający się do zagrożenia rentowności zespołu usługowo-biurowego budowanego na sąsiednich działkach nr[...] i [...]. Skarżący nie podał argumentów, przemawiających za uznaniem go za stronę postępowania (art. 28 kpa).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. S. zarzucił decyzji z [...] lutego 2010 r.: naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji w postaci art. 28 kpa przez błędne uznanie przez SKO, że skarżący nie ma przymiotu strony postępowania i nie ma legitymacji do udziału w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej; naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji w postaci art. 6, 7, 15 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 52 ust. 1 punkty od 1 do 7 i od 8 do 16, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 pkt 5, art. 85, art. 112, art. 243 i art. 244 poś zw. z § 5 rozporządzenia, przez utrzymanie w mocy decyzji z 12 listopada 2008 r. mimo tego, że organy obu instancji w żadnej mierze nie rozważyły podnoszonych przez skarżącego istotnych okoliczności mających wpływ na prawidłowy sposób określenia środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji budowy stacji paliwowej

SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję SKO z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] wskazując w motywach rozstrzygnięcia, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja z [...] lutego 2010 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji z [...] listopada 2008 r. organu pierwszej instancji, określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Kolegium, przywołując art. 153 ppsa, błędnie odczytało ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w uzasadnieniu wyroku IV SA/Po 432/09 (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LexisNexis 2010 s. 359 uw. 2; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wolters Kluwer 2009 s. 402 uw. 1). Sąd w uzasadnieniu prawomocnego wyroku IV SA/Po 432/09 wskazał, że Kolegium nie ustosunkowało się do większości zarzutów odwołania. Raport winien być rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości; zaaprobowanie raportu zawierającego którąś z tych wad stanowi naruszenie istotnie wpływające na wynik sprawy. Sąd wskazał, że Kolegium w decyzji z [...] kwietnia 2009 r. do przedstawionych okoliczności i ośmiu zarzutów, zawartych w odwołaniu, nie wypowiedziało się w sposób dostatecznie precyzyjny i kompleksowy. Sąd uznał, że rację ma skarżący, że spointowanie zarzutów jedynie kilkoma zdaniami pozwala na postawienie zarzutu ogólnikowości uzasadnienia rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego. Raport w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2010 r., ponownie nie został należycie przeanalizowany (taką analizą nie jest ocenienie, że raport to "dokument rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości"). Zaprezentowanie – przy wielości zarzutów i przywołanej ocenie prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku IV SA/Po 432/09 – w trzech krótkich zdaniach, argumentów za uznaniem, że w świetle raportu, planowana budowa stacji paliw nie spowoduje ograniczeń w wykorzystaniu terenów sąsiednich i nie będzie naruszać interesów osób trzecich, a uciążliwe oddziaływanie zamykać się będzie w granicach działki inwestora, nie stanowi wypełnienia wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 ppsa), skoro Sąd szczególny nacisk położył na obowiązek wypełnienia zasad ogólnych (art. 6-9, 11 kpa) i wymogów z art. 107 § 3 kpa. Sąd nie zakwestionował w wyroku IV SA/Po 432/09 przymiotu strony A. S., wskazał jedynie na niespójność oceny SKO, która ujawniła się dopiero w odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2009 r. na skargę z dnia [...] maja 2009 r. W decyzji z [...] kwietnia 2009 r. Kolegium nie podniosło żadnych wątpliwości co do bycia stroną przez A. S., a w całym uprzednim postępowaniu był przez organy obu instancji traktowany jako strona. Tylko z uwagi na dostrzeżoną sprzeczność, Sąd w wyroku IV SA/Po 432/09 wskazał na potrzebę usunięcia owej sprzeczności przez rozważenie i uzasadnienie, dlaczego SKO przyznało przymiot strony i wówczas odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu bądź uznać, że nie ma on przymiotu strony i wyrazić to w odpowiedniej do tego stanu rzeczy sentencji. Argumenty przytoczone przez Kolegium w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2010 r., przemawiające przeciwko przyjęciu, że skarżący ma przymiot strony, nie są przekonujące.

Obowiązkiem organu administracyjnego w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest ustalenie podmiotów, których praw lub obowiązków będzie faktycznie dotyczyła decyzja. Powyższe ustalenia winny być w każdej sprawie zindywidualizowane i opierać się o oceny przeprowadzone z uwzględnieniem specyfiki przedsięwzięcia. W sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia podkreślić należy, że organ administracyjny w każdej konkretnej sprawie ma obowiązek ustalić, czy decyzja administracyjna wydana po przeprowadzeniu tegoż postępowania kierowana do wnioskodawcy, wkracza w sferę praw i obowiązków innych podmiotów, mając na uwadze przede wszystkim rozmiar i rodzaj oddziaływań danego przedsięwzięcia na środowisko. Błędnym jest dokonywanie oceny skutków oddziaływania na środowisko konkretnego przedsięwzięcia, wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której przedsięwzięcie to ma być realizowane. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia obejmuje również ocenę zagrożeń (takich jak emisje hałasu, zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, uciążliwość zapachowa), których ze swej specyficznej istoty nie sposób ująć w ramy wyznaczone przez granice wynikające z prawa własności. Błędnie i przedwcześnie Burmistrz jedynie oparciu o raport uznał, że oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie oddziaływać poza teren nieruchomości, na którym planowane przedsięwzięcie ma powstać. Raport jest dokumentem, podlegającym ocenie, a sporządzenie go nie zwalania organu uzgadniającego od czynienia własnych w tym zakresie ustaleń, zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych (odpowiednio- wyrok WSA w Warszawie z: 13.4.2007 r., IV SA/Wa 2206/06; 6.4.2007 r., IV SA/Wa 127/07). Takiej oceny, poprzedzonej własnymi ustaleniami organów obu instancji, zabrakło.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] SKO w [...] na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 46, 46a, art. 56 ust. 1, 1b, 2, 3 poś oraz art. 153 ust. 1 udiś utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przez A. W. przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z punktem tankowania pojazdów LPG.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, w pierwszej kolejności, iż skarżący jest stroną niniejszego postępowania, a zatem mógł skutecznie wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji. Dalej wyjaśniono, iż najistotniejsze znaczenie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy ma fakt lokalizacji przedmiotowej działki na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zgodnie, z którym możliwe jest zlokalizowanie planowanej inwestycji na terenie działek [...]. Inwestycja spełnia, więc dyspozycję przepisu art. 56 ust. 1 poś. Organ I instancji zapewnił zgodnie z art. 53 poś udział społeczeństwa w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Informacje dotyczące planowanego przedsięwzięcia zostały w dniu [...] września 2008 r. przedstawione na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego oraz na stronie internetowej Urzędu Miejskiego. Pismem z dnia [...] października 2008 r. organ I instancji poinformował strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów w trybie art. 10 kpa. W toku postępowania wnioski i uwagi zgłaszał jedynie skarżący - wnioski te i uwagi, zostały rozpatrzone przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyjaśniono dlaczego są one bezzasadne. Zgoda na realizację inwestycji oparta została na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 46 ust. 3, art. 47 oraz art. 48 ust. 1, art. 55 poś. Swoje stanowisko w tej kwestii organ I instancji wyraził w uzasadnieniu swojej decyzji, a także w analizie wykonanej w dniu [...] października 2008 r. przez inspektora [...] (k. 166 i 167 akt sprawy). Wyrażenie zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego być potencjalnie szkodliwym zostało oparte na konstrukcji uznania administracyjnego. Zadaniem organu odwoławczego było zatem sprawdzenie, czy Burmistrz nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Stacja paliw wyposażona będzie w atestowane dwupłaszczowe zbiorniki podziemne. Przewidziano także zainstalowanie separatora oraz wykonanie szczelnej nawierzchni z kostki betonowej w rejonie dystrybutorów, miejsc rozładunku cystern oraz miejsc parkingowych. W celu określenia zanieczyszczenia wód podziemnych substancjami, które mogą migrować do warstwy wodonośnej w trakcie eksploatacji paliw, pobrano próby wody z otworów piezometrycznych wykonanych na terenie inwestycji. Analiza fizykochemiczna wody podziemnej wykazała podwyższenie wartości dwóch metali ciężkich: ołowiu i niklu oraz brak zanieczyszczeń substancjami ropopochodnymi. Burmistrz w zaskarżonej decyzji nałożył na inwestora obowiązek monitoringu wód podziemnych zgodnie z dokumentacją hydrogeologiczną. Wedle oceny zawartej w raporcie stacja paliw nie wpłynie na zdrowie i warunki życia ludzi, nie wpłynie także na zdrowie pracowników stacji. Inwestycja nie wpłynie na jakość powietrza ani nie zakłóci klimatu akustycznego. Teren inwestycji nie jest zagospodarowany, a ewentualne funkcjonowanie stacji paliw nie będzie miało wpływu na zabytki (brak ich w najbliższej okolicy) ani na dające się wyodrębnić dobra materialne. Inwestycja nie wpłynie na dostępność złóż kopalin. Organ I instancji miał wystarczające przesłanki, aby wyrazić zgodę na lokalizacje stacji paliw. Również organ odwoławczy po ponownym zbadaniu sprawy w całości, uznał, że brak jest podstaw do wydania decyzji odmownej. Zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. b poś, organ wydający decyzję środowiskową, po wyrażeniu zgody na rozmieszczenie inwestycji, wyznacza środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia na podstawie: a) uzgodnień z organami, o których mowa w art. 48 ust. 2 poś; b) ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; c) wynikach postępowania z udziałem społeczeństwa. Uzgodnienie dokonane przez Starostę [...] zostało wprowadzone do pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji i zawiera warunki przymuszające inwestora do wprowadzenia przy budowie stacji rozwiązań chroniących wszystkie elementy środowiska. Ponieważ uzgodnienie stanowi bardziej kategoryczną formę współdziałania organów i ma wpływ na końcową treść rozstrzygnięcia sprawy głównej, zatem Burmistrz [...] był związany treścią uzgodnień. Zaskarżona decyzji nie odbiega także od ustaleń zawartych w raporcie. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Kolegium stwierdziło, iż skala przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemne proporcje, mieszczą się w granicach przewidzianych zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ([...]); powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich - zgodnie z przepisem § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się; tym samym przepis §5 ww. rozporządzenia odnosi się do kumulowania oddziaływań z innym przedsięwzięciami ale przedsięwzięciami tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych - w niniejszej sprawie taka kumulacja nie zachodzi; emisje i występowanie innych uciążliwości, zostały szczegółowo opisane w raporcie - żadna z emisji w szczególności hałas, nie będzie wykraczać poza normy dopuszczone polskim prawem, tym samym brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji środowiskowej; ryzyko wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, zostało szczegółowo opisane na s. 57 i nast. Raportu - zgodzić się należy, iż przy zakładanych parametrach inwestycji, budowa przedmiotowej stacji paliw nie będzie budową zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii ani zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii w myśl przepisów rozporządzenia w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. 2002 r., nr 58, poz. 535 ze zm.); usytuowanie przedsięwzięcia - ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenia środowiska – przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczenia się środowiska i gęstości zaludnienia, zostało wzięte pod uwagę przy sporządzaniu raportu (pkt 7, 8 i 9 raportu) jak i w decyzji - wbrew twierdzeniom skarżącego, to nie w decyzji środowiskowej a w pozwoleniu na budowę zostanie rozstrzygnięta kwestia dojazdu do inwestycji i ewentualnej sprzeczności np. urbanistycznej planowanej inwestycji z istniejącą lub planowaną zabudową; zasięg oddziaływania - obszar geograficzny i liczba ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, został określony prawidłowo w raporcie (pkt 11 raportu) jak i w decyzji – przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko ani tym bardziej nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu ani uciążliwości związanych z prowadzeniem zakładu, gdyż zostały one uwzględnione w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; wielkość i złożoność oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, zostały prawidłowo opisane w pkt 11 raportu jak również w analizie i decyzji organu I instancji - dopiero przy uzyskiwaniu decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor będzie musiał wykazać, iż posiada zgodę na wszystkie wymagane przyłącza, natomiast w decyzji środowiskowej takie uzgodnienia nie są wymagane; prawdopodobieństwo oddziaływania oraz czas jego trwania, częstotliwość i odwracalność oddziaływania zostały prawidłowo i rzetelnie opisane w raporcie, analizie, jak i w decyzji organu I instancji - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakłada na tym terenie istnienie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a zatem możliwe jest istnienie na tym terenie, tak długo jak będzie na to pozwalał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stacji paliw. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo wyznaczył warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw. Dodatkowo wyjaśniono, iż pełnomocnik inwestora może być także współautorem raportu, skoro wedle wyjaśnień Ministerstwa Środowiska z dnia [...].02.2006 r. nr [...], sporządzić raport może także sam inwestor (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 432/09).

W skardze na decyzję SKO z [...] kwietnia 2011 r. A. S. zarzucił naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji w postaci art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 punkty od 1 do 7 i od 8 do 16, art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 pkt 5, art. 85, art. 112, art. 243 i art. 244 poś w zw. z § 5 rozporządzenia poprzez uznanie przez organ II instancji, że decyzja Burmistrza z [...] listopada 2008 roku o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia została wydana po rozważeniu wszelkich istotnych okoliczności mających wpływ na prawidłowy sposób określenia środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji budowy stacji paliwowej i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podnosi, iż stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wyroku z dnia 5 listopada 2009 roku, w sprawie o sygn. akt: IV SA/Po 432/09 jest nadal aktualne, ponieważ Kolegium rozpoznając odwołanie strony nie ustosunkowało się do większości wskazanych w odwołaniu zarzutów. Co prawda tym razem, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji przywołał stawiane przez skarżącego zarzuty i próbował je merytorycznie rozpoznać, jednakże zrobił to w sposób niewystarczający. Organ II instancji przy próbie odpowiedzi na stawiane zarzuty ograniczył się jedynie do przywołania zapisów raportu. Organ II instancji w zakresie stawianych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Przy czym skarżący wskazuje, że niektóre ze stawianych zarzutów dotyczą materii nie ujętej w ogóle w raporcie na podstawie, którego została wydana zaskarżona decyzja. Skarżący podnosi, że dla pełnej, merytorycznej oceny podnoszonych przez niego zarzutów, koniecznym jest sporządzenie nowego raportu. W tym celu organ winien uchylić swoją decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący żąda jedynie merytorycznego dogłębnego rozważenia podnoszonych przeze niego wszelkich okoliczności mających wpływ na prawidłowy sposób określenia środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji budowy paliwowej, gdyż może się okazać, iż planowana inwestycja istotnie oddziałuje na jego nieruchomość, a uciążliwe oddziaływanie wcale nie zamyka się granicach działki inwestora. Skarżący podnosi, iż nie budzi najmniejszych wątpliwości, że zarówno sporządzony przez pełnomocnika wnioskodawcy raport o oddziaływaniu planów przedsięwzięcia na środowisko, jak i decyzja Burmistrza określając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację budowy stacji paliw płynnych nie uwzględniły takich elementów jak :

a) analizy skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,

b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich

c) emisji i występowania innych uciążliwości,

d) ryzyka wystąpienia poważniej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii,

e) usytuowania przedsięwzięcia - ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska - przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i gęstości zaludnienia,

f) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na które przedsięwzięcie może oddziaływać,

g) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,

h) prawdopodobieństwa oddziaływania oraz czasu jego trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności.

Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2008 r. określająca środowiskowe uwarunkowania wyrażenia zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z punktem tankowania pojazdów LPG.

W pierwszej kolejności należało wskazać, iż Kolegium prawidłowo przyjęło, że skarżący w niniejszej sprawie posiada przymiot strony, bowiem w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia za stronę należy uznać nie tylko te osoby, których nieruchomości bezpośrednio przylegają do terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, ale także właścicieli wszystkich nieruchomości, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1998 r., IV SA 1106/97 Lex 43360; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2009 r., II OSK 771/08, Lex 561956). Nie ulega wątpliwości, że A. S. jest właścicielem nieruchomości: działki nr [...] (położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działek nr[...] – na których wnioskodawca zamierza realizować przedsięwzięcie) i działki nr[...] – oddzielonej od działek nr [...] wąskim pasem działki nr [...], a na oddziaływanie planowanej inwestycji na działkę nr [...] wskazuje w szczególności załącznik V (dla pory nocnej- gdzie izofona 45 dB w porze nocnej wchodzi na teren działki [...]). Osoba fizyczna dotknięta hałasem i wibracjami ma interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w żądaniu podjęcia przez organ administracji publicznej decyzji zmierzającej do ochrony jej interesów (postanowienie SN z 2 marca 1988 r. , II ARN 39/87; wyrok NSA z 6 stycznia 1999 r., IV SA 2264/96). Jeśli dana inwestycja może szkodliwie oddziaływać poza terenem, którym dysponuje inwestor, to podmioty, których taka uciążliwość może dotknąć, mają interes prawny uczestniczenia w postępowaniu opartym o treść art. 68 ust. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1990 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (t. j. Dz. U. Nr 49, poz. 196 ze zm.). Pogląd ten jest aktualny pod rządem aktualnie obowiązujących przepisów (wyrok WSA w Gdańsku z 28 maja 2008 r. , II SA/Gd 202/08 Lex 507765)

Zgodnie z art. 47 poś w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. W świetle powyższego dla przeprowadzenia oceny uwarunkowań środowiskowych planowane przedsięwzięcie musi określać rzeczywistą skalę oddziaływania na środowisko, określać emisję odpadów, hałasu, ścieków oraz wskazywać rozwiązania chroniące środowisko. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 821/08, (lex nr 489527) wskazano, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i nadal pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia" nie mogą być zatem na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane, a decyzja o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań i tym samym wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia przesądza de facto o braku możliwości realizacji określonego przedsięwzięcia w danym miejscu, czasie i na proponowanych warunkach. Jednocześnie, zgodnie z art. 56 ust. 1 właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W niniejszej sprawie teren, na którym ma powstać planowana inwestycja jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwała [...]. W § 5 Planu wskazano, iż m. in. na działach o nr [...] i [...], na których planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie zezwala się na lokalizowanie inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Ponadto inwestycja ta stanowi przedsięwzięcie, wymienione w § 3 ust. 35 rozporządzenia, które może znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. inwestor został zobowiązany do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, którego zakres winien spełniać wymogi art. 52 poś. Utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO z dnia [...] kwietnia 2011 r. decyzja Burmistrza [...] listopada 2008 r. została wydana na podstawie przedłożonego w dniu [...] sierpnia 2008 r. raportu oddziaływania inwestycji na środowisko oraz postanowień uzgadniających Starosty [...] z dnia 20 października 2008 r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2008 r., a także z poszanowaniem przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu. Wydana w sprawie decyzja środowiskowa respektuje przy tym wszystkie zalecenia sformułowane przez organ uzgadniający, w szczególności dodatkowe warunki wskazane przez Starostę [...], a dotyczące wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenie uciążliwości dla terenów sąsiednich. SKO w sposób wyczerpujący odniosło się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu i prawidłowo uznało je bezzasadne.

Omawiany raport zawiera wszystkie określone w art. 52 ustawy poś elementy i informacje, a nadto uwzględnia ten zakres problematyki, który określiło postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r., stwierdzające konieczność sporządzenia raportu. Omawiany raport zawiera szczegółową analizę zagadnień dotyczących oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

Nie ma racji skarżący, iż w niniejszej sprawie nie dokonano analizy skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji. Zgodnie z § 2 pkt 2 lit b Planu na obszarach objętych planem zakazuje się przeznaczenia na cele zabudowy więcej niż 40 % powierzchni działki – na terenach działalności gospodarczej G. Planowane przedsięwzięcie, jak już wskazano wyżej, dotyczy terenu przeznaczonego w Planie pod działalność gospodarczą, a więc zabudowa takiej działki nie może przekraczać 40% jej powierzchni. W Raporcie na s.10 wskazano, iż wstępny projekt zagospodarowania terenu związany z przedmiotową inwestycją (załącznik nr II Raportu) zakłada zabudowę poszczególnych działek: dla działki nr [...] - 0% zabudowy powierzchni działki, a dla działki o nr [...] – około 20% powierzchni działki, w związku z czym pod kątem zabudowy występuje zgodność planowanej inwestycji z Planem.

Odnośnie natomiast nieuwzględnienia, przez organ, emisji i występowania innych uciążliwości przy wydaniu zaskarżonej decyzji, wskazać należy, iż ich oddziaływanie na środowisko zostało szczegółowo opisane w raporcie, w którym m. in. przeprowadzono analizę i wykonano stosowne obliczenia związane z emisją zanieczyszczeń gazowych do powietrza, które pozwoliły na sporządzenie wniosków, że planowana realizacja inwestycji nie wpłynie niekorzystnie na zanieczyszczenia powietrza, nie powodując przekroczeń dopuszczalnych standardów zanieczyszczeń w powietrzu poza terenem inwestora, a także, iż dotrzymane są wszystkie wartości graniczne dla emitowanych zanieczyszczeń pyłowo-gazowych na terenie projektowanej stacji paliw, a tym samym poza terenem jej usytuowania (pkt 8.1. raportu s. 36). Również analiza akustyczna inwestycji i stosowane obliczenia pozwoliły wywnioskować, iż inwestycja nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu i wzrostu uciążliwości akustycznych dla najbliższych terenów poza granicami działki( pkt 8.4. Raportu s. 47). W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż rola właściwego organu jest stwierdzenie, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Jeżeli zamierzona emisja nie przekracza wyznaczonych przepisami standardów, a takie wnioski wynikają z załączonego raportu, nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a tym samym zdrowia i życia ludzi. Ponadto dodać należy, iż zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. c poś raport winien zawierać przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Dopiero bowiem po realizacji inwestycji można ustalić jej rzeczywiste oddziaływanie na środowisko. Ustalenia raportu i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zastaną w rozpoznawanej sprawie zweryfikowane w analizie porealizacyjnej, do której przedstawienia, na podstawie art. 56 ust. 4 pkt 2 poś zobowiązany został inwestor.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów dotyczących nieuwzględnienie m. in. w decyzji ryzyka wystąpienia poważnej awarii, usytuowania przedsięwzięcia, ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska, zasięgu oddziaływania - obszaru oddziaływania i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, wielkości i złożoności oddziaływania z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, a także prawdopodobieństwa oddziaływania oraz czasu jego trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania Sąd także podziela ustalenia dokonane przez Kolegium. Ryzyko wystąpienia awarii zostało szczegółowo opisane w raporcie, a przy zakładanych parametrach inwestycji, budowa stacji paliw nie będzie budową zakładu o dużym ryzyku wystąpienia awarii ani zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii zgodnie z rozporządzeniem z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. 2002 Nr 58, poz. 535 ze zm.). Ponadto w raporcie opisano w pkt. 11 oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko i należy zgodzić się z Kolegium, iż przedsięwzięcie prowadzone w takiej skali jak przestawione w raporcie nie będzie negatywnie wpływać na środowisko. Podobnie jeżeli chodzi o kumulację oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach sąsiednich na środowisko. Profesjonalni specjaliści, sporządzający przedmiotowy raport nie dostrzegli niebezpieczeństwa mogącego ewentualnie wystąpić w związku z prowadzeniem przez skarżącego małej stacji paliw. Wprawdzie te przedsięwzięcia razem nie sprzyjają np. rozwojowi agroturystyki w tym rejonie, ale zgodnie z planem miejscowym teren ten jest przeznaczony na działalność gospodarczą, łącznie z przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto w celu określenia zanieczyszczenia wód podziemnych substancjami, które mogą migrować do warstwy wodonośnej podczas eksploatacji paliw, pobrano próbki wody z otworów wykonanych na terenie inwestycji. Analiza fizykochemiczna wody podziemnej wykazała podwyższenie dwóch metali ciężkich: ołowiu i niklu oraz brak zanieczyszczeń substancjami ropopochodnymi. Z tego względu nałożono na inwestora obowiązek monitoringu wód podziemnych zgodnie z dokumentacją hydrogeologiczną określającą warunku hydrogeologiczne wraz z monitoringiem wód podziemnych w rejonie projektowanej stacji paliw opracowaną w sierpniu 2008 r. przez firmę "[...]" z siedzibą w [...]. Także w analizie oraz ocenie przedsięwzięcia opracowanej przez inspektor [...] i wykonanej zgodnie z art. 47 poś wskazano, iż zabudowa mieszkaniowa i szkoła oddalone są od terenu, na którym ma powstać planowana inwestycja, w fazie eksploatacji 40% powierzchni terenu będzie pokryta niską zielenią trawiastą, nie będą przekroczone dopuszczalne poziomu hałasu, szczelność instalacji poddana będzie procesowi hermetyzacji, a wszelkiego rodzaju ścieki i odpady zostaną odprowadzone z zgodnie z zobowiązującymi przepisami. Natomiast odnośnie problemu oddziaływania i obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, która również została opisana szczegółowo w raporcie, a także odniesiono się do niej we wskazanej wyżej analizie i ocenie, prawidłowo wskazano, iż dopiero w trakcie ubiegania się o pozwolenie na budowę inwestor będzie musiał wykazać, iż posiada zgodę na wszystkie przyłącza.

W ocenie Sądu, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa prawo ochrony środowiska (art. 52) i prawidłowo został przyjęty przez organy jako podstawa ustaleń faktycznych.

W szczególności w zakresie realizacji ustawowego wymogu przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 46 ust. 3 poś.), którego zakres przedmiotowy, określony został przepisem art. 47 poś stanowiąc, iż w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu. Wszystkie te aspekty planowanej inwestycji zostały przez organ wyjaśnione na podstawie sporządzonego raportu i wzięte pod uwagę przy określaniu środowiskowych uwarunkowań jej realizacji.

Należy podsumować, iż decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 56 ust. 2 poś., zaś raport w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji z sierpnia 2008 roku spełnia wymagania wynikające z przepisu art. 52 poś., zawierając stosowną analizę, obliczenia i wnioski, wskazujące iż w projektowanym przedsięwzięciu przewidziano zastosowanie nowoczesnych rozwiązań technologicznych pozwalających na zapewnienie bezpieczeństwa ekologicznego przyszłej stacji.

Konkludując, podkreślić należy, iż organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego zamierzenia na środowisko określając szczegółowo jego uwarunkowania i wykazując, iż inwestycja ta nie wpłynie negatywnie na środowisko, w tym i na zdrowie ludzi.

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 pps