Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 214/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1752/19 w zakresie odrzucenia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu spłaty należności przypadających agencjom płatniczym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1752/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę B. D. (dalej: skarżącego) na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu spłaty należności przypadających agencjom płatniczym.

Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2018 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd I instancji stwierdził, że wezwanie doręczono skarżącemu 10 stycznia 2019 r. - w trybie art. 73 p.p.s.a. Wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu Sąd I instancji odrzucił skargę. W wyniku zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi, stwierdzając, iż nie doszło do skutecznego doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a, bowiem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak było informacji o miejscu pozostawienia awiza.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 14 listopada 2019 r., wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka pocztowa skierowana na adres wskazany przez skarżącego nie została odebrana i została zwrócona z adnotacją, iż nie podjęto przesyłki z placówki pocztowej w terminie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, wobec niezastania adresata, przesyłkę sądową bezskutecznie dwukrotnie awizowano, pierwszy raz w dniu 19 listopada 2019 r. a następnie 27 listopada 2019 r. Doręczający, który nie zastał adresata, umieścił awizo w drzwiach adresata w dniu 19 listopada 2019 r., zawiadamiając o pozostawieniu przesyłki do odbioru w placówce pocztowej Narew.

Sąd I instancji podkreślił, że wobec nieodebrania przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, pomimo jej dwukrotnego awizowania, została ona uznana za doręczoną w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. z dniem 3 grudnia 2019 r. Zakreślony siedmiodniowy termin, który kończył się w dniu 10 grudnia 2019 r. (wtorek), upłynął bezskutecznie, albowiem w wyznaczonym terminie nie uiszczono należnego wpisu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu nie została mu doręczona, skarżący nie został również zawiadomiony o podjęciu próby jej doręczenia, ani też nie otrzymał awiza.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

W niniejszej sprawie skarżący był zatem zobligowany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przy czym z obowiązku tego nie został zwolniony na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 - 3, art. 239 § 2 i art. 240 p.p.s.a.), bądź postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego mu prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Wobec tego Przewodniczący Wydziału miał podstawy do wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty (k. 62 akt), zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, podjęto próbę jej doręczenia skarżącemu na adres [...], [...] (podawany przez skarżącego w skardze oraz w dotychczasowej korespondencji z sądem) w dniu 19 listopada 2019 r., jednak przesyłka nie została doręczona, o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 27 listopada 2019 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 5 grudnia 2019 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe domniemanie dotyczy również adnotacji sporządzanych przez pracowników innych operatorów pocztowych w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529).

Domniemanie prawdziwości tych danych może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie strona nie obaliła jednak skutecznie tego domniemania. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia mu zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie skarżącego w tym zakresie. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w drzwiach adresata.

Tym samym należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi jako nieopłaconej.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.