Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1973/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. Sp. z o. o. w S. (dalej: Strona, Spółka lub Skarżąca) jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: organ odwoławczy lub Minister) z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes Zarządu PFRON lub organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2015 r.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem złożonym w dniu 22 lipca 2015 r. strona wystąpiła do PFRON o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2015 r., odmawiającej wypłaty dofinansowania za wnioskowany okres, organ I instancji wskazał, że analiza bilansu sporządzonego na dzień 30 czerwca 2015 r. wykazała, że w wyniku odliczenia od kapitału zapasowego w wysokości 368 802,54 zł zakumulowanych strat w wysokości 694 974,78 zł (strata z lat ubiegłych pomniejszona o zysk netto za okres od stycznia do maja 2015 r.) powstaje skumulowana strata 326 172,24 zł, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego w wysokości 393 000,00 zł. Organ I instancji stwierdził, że ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. W związku z powyższym, w ocenie organu pierwszej instancji, Strona na dzień złożenia wniosku Wn-D za czerwiec 2015 r. spełniła przesłankę wynikającą z art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014 r., str. 1; dalej: rozporządzenie nr 651/2014), a tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za ww. miesiąc nie może zostać udzielona i wypłacona.

W następstwie rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Spółkę, Minister zaskarżoną decyzją z [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezesa Zarządu PFRON. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: k.p.a.) w związku z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (aktualnie tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 651/2014, w związku z czym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. W rozporządzeniu tym należy szukać kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zaznaczył, że z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że Strona jest dużym przedsiębiorcą (wbrew deklaracji strony zawartej w formularzu INF-o-PP, że jest średnim przedsiębiorcą i oświadczeniu zawartemu w odwołaniu, że jest mikroprzedsiębiorcą), gdyż nie spełnia żadnej z przesłanek z definicji zawartej w art. 2 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że należy badać sytuację ekonomiczną Strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy, na co wskazuje m.in. przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę. Wobec powyższego ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosku nie może mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II GSK 765/12, z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1044/12, II GSK 1170/12, II GSK 1107/12 oraz z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2078/12.

Minister przytoczył treść art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014, określającego w jakich okolicznościach przedsiębiorstwo należy klasyfikować jako znajdujące się w trudnej sytuacji. Stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że na dzień 30 czerwca 2015 r. w wyniku odliczenia od kapitału zapasowego w wysokości 368 802,54 zł zakumulowanych strat w wysokości 694 974,78 zł (strata z lat ubiegłych pomniejszona o zysk netto za okres od stycznia do czerwca 2015 r.) powstaje skumulowana strata w wysokości 326 172,24 zł, która stanowi 93,10% subskrybowanego kapitału i tym samym przekracza połowę kapitału zakładowego w wysokości 393 000,00 zł. Analiza potwierdza zatem, że została spełniona przesłanka wynikająca z art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014. Na dzień złożenia wniosku Wn-D za czerwiec 2015 r. strona znajdowała się zatem w trudnej sytuacji ekonomicznej, o której mowa w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji i tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiąc nie może zostać udzielona. Nie doszło więc do naruszenia przez organ I instancji art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014 w związku z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, gdyż analiza zgromadzonej dokumentacji finansowej potwierdza, że strona na dzień złożenia ww. wniosku znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 29, art. 36 i art. 36a ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w zw. z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz w zw. z art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014 organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji dokonał analizy dokumentów finansowych pracodawcy w oparciu o przepisy art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014 i wyraźnie wskazano, że ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat, gdy w wyniku odliczenia od rezerw zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. W związku z powyższym stwierdził, że pojęcie rezerw rozumiane jest jako suma kapitałów zapasowego, kapitałów rezerwowych, kapitału z aktualizacji wyceny i nie wlicza się do wyliczenia rezerw kapitału podstawowego (przez który dzielona jest skumulowana strata).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r., Nr 53, poz. 312 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie zakresu informacji) oraz załącznika Nr 1 do ww. rozporządzenia w zw. z art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej Minister wyjaśnił, że twierdzeniom strony zawartym w odwołaniu, że jest mikroprzedsiębiorstwem przeczy deklaracja strony zawarta we wniosku, z którego wynika, że średni stan zatrudnienia za 12 miesięcy poprzedzających okres sprawozdawczy, tj. czerwiec 2015 r. wynosił ogółem 695,887 etatów. W aktach sprawy brak jest również jakiegokolwiek dowodu w postaci korekty ww. wniosku lub też innego dowodu potwierdzającego zmianę pułapów zatrudnienia. Nawet gdyby uwzględnić wyjaśnienia strony oraz treść art. 4 załącznika do rozporządzenia nr 561/2014, że po zamknięciu ksiąg rachunkowych pułapy zatrudnienia i pułapy finansowe uległy zmniejszeniu, a prawidłowa wielkość przedsiębiorstwa to mikroprzedsiębiorstwo i co za tym idzie nie dotyczy jej obowiązek przedstawiania sprawozdań finansowych za 3 ostatnie lata obrotowe to aby ustalić, czy strona znajdowała się na dzień złożenia wniosku w trudnej sytuacji finansowej, w tym ze względu na przesłanki z art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 561/2014, istotne jest przedstawienie dokumentów finansowych obrazujących jej sytuację ekonomiczną na konkretny dzień. Organ odwoławczy wskazał również, że brak konieczności przedstawiania przez mikroprzedsiębiorstwa sprawozdań finansowych za 3 ostatnie lata obrotowe, nie oznacza, że Strona nie musi przedstawić dokumentów finansowych obrazujących sytuację finansową na dzień złożenia wniosku tj. bilansu wraz z rachunkiem zysków i strat sporządzonym na koniec czerwca 2015 r. Strona przedstawiła taką dokumentację i została ona poddana analizie przez organy obu instancji. Analiza ta potwierdziła, że Strona na dzień złożenia wniosku Wn-D za czerwiec 2015 r. znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej uniemożliwiającej udzielenie pomocy publicznej w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła powyższej decyzji:

1. naruszenia przepisów prawa materialnego:

1) rażące naruszenie § 2 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zakresu informacji w powiązaniu z art. 2 ust. 3 i art. 4 ust. 1 i 2 Załącznika do rozporządzenia nr 651/2014, poprzez ich zastosowanie i zażądanie od Spółki przedłożenia sprawozdania finansowego i jego badanie w sytuacji, gdy jest ona mikroprzedsiębiorstwem, wskutek czego nie ma obowiązku składania sprawozdań finansowych, a organ dokonywania ich oceny;

2) rażące błędne niezastosowanie w zakresie oceny sytuacji ekonomicznej Spółki wzoru wynikającego z części B pkt 1 załącznika do rozporządzenia w sprawie zakresu informacji w brzmieniu obowiązującym przed 11 marca 2016 r. - na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2016 r. poz. 238), skutkujące zastosowaniem nieprawidłowego wzoru za okres niedotyczący ostatnich 12 miesięcy przed dniem złożenia wniosku, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie trudnej sytuacji ekonomicznej Spółki;

3) w przypadku uznania przez Sąd, iż do ustalenia sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy znajduje zastosowanie bezpośrednio przepis art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014 w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji - rażące naruszenie ww. przepisów, poprzez dokonanie obliczeń dotyczących wartości utraconego kapitału niezgodnie z wymienionymi normami poprzez pominięcie w tych obliczeniach kapitału zakładowego Spółki, który jest kapitałem własnym Spółki, a co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż Spółka jest w trudnej sytuacji ekonomicznej, ponadto naruszenie zasady in dubio pro tributario, w sytuacji gdy wątpliwości co do stosowania różnych sposobów obliczeń wskazywał również Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a organy przyjęły sposób obliczeń najbardziej niekorzystny dla wnioskodawcy, który spełnił wszystkie warunki dla uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych;

4) § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakresu informacji w związku z art. 2 ust. 1 Załącznika do rozporządzenia nr 651/2014 w związku z art. 5, art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 330 z późn. zm.; dalej: ustawa o rachunkowości), poprzez ich błędne zastosowanie i niezbadanie sprawozdań za zamknięte okresy rozliczeniowe, do których odwołują się przepisy unijne, a które jako jedyne mogą odzwierciedlać rzeczywistą sytuację ekonomiczną pracodawcy;

2. przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

5) art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez rażący i naruszający praworządność sposób stosowania przepisów prawa materialnego, nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie, nieinformowanie strony podczas prowadzonego postępowania, nieuwzględnienie dowodów i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, sprzeczności w uzasadnieniu w zakresie nieustalenia statusu wnioskodawcy jako mikroprzedsiębiorstwa i nałożenie na niego bezprawnie dodatkowych obowiązków, dokonywanie oceny sytuacji ekonomicznej w sposób rażąco naruszający przepisy, dowolną ich interpretację na niekorzyść pracodawcy.

W oparciu o powyższe zarzuty skargi Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON, ewentualnie o uchylenie tych decyzji.

W skardze zawarty został wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci pism Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który to wniosek został cofnięty przez pełnomocnika Skarżącej na rozprawie.

W motywach skargi zawarto szczegółowe uzasadnienie do podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim Sąd wskazuje, że podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ, w tym w zakresie dotyczącym stosowania w przedmiotowej sprawie przepisów prawa materialnego obowiązujących na datę złożenia wniosku o wypłatę przedmiotowego dofinansowania. Wynika to z faktu, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia złożenia wniosku. Skoro pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to treść art. 33 rozporządzenia nr 651/2014 stanowiąca: " art. 33 ust. 1. Pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. 2. Za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. (...) 5. Intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych."

Zatem pomoc dotyczy pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienie pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych. Tak też stanowi przepis art. 2 pkt. 28 rozporządzenia 651/2014 wskazując w definicjach, iż "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym.

Powyższe stanowisko jest podzielane przez aktualne orzecznictwo, np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r. , sygn. akt II GSK 765/12 wskazującym na taką wykładnię co do daty stosowanych przepisów. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 464/14, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 czerwca 2016r., sygn. akt V SA/Wa 3594/15. W wyroku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2078/12, NSA uznał, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy jest badana na datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku, a poprawa sytuacji po tej dacie nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko.

Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. W ramach art. 26a ust. 9a pkt.1 ustawy o rehabilitacji przewidziano odmowę dopłaty dofinansowania w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 48a ust.3 ustawy. Przepis art.48a ust.3 pkt.1 stanowi, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Wymieniony przepis w ust. 2 odsyła wprost do stosowania rozporządzenia nr 651/2014. Rozporządzenie to w art. 1 ust. 4 pkt. c dotyczącym zakresu stosowania wprost stanowi, że "Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do (...) c) pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi." Dalej rozporządzenie to w art. 2 pkt. 18 określa kryteria trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy. Są nimi: "Art.2 Definicje. Do celów niniejszego rozporządzenia przyjmuje się następujące definicje: (...) 18) "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne; b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE; c) niezależnie od rodzaju spółki, jeżeli spełnia ona kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej; d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu; e) W przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0."

W ocenie Sądu prawidłowo ustalono w rozpoznawanej sprawie, w oparciu o analizę bilansu sporządzonego na dzień 30 czerwca 2015 r., że w wyniku odliczenia od kapitału zapasowego w wysokości 368 802,54 zł zakumulowanych strat w wysokości 694 974,78 zł (strata z lat ubiegłych pomniejszona o zysk netto za okres od stycznia do maja 2015 r.) powstaje skumulowana strata w wysokości 326 172,24 zł, która stanowi 93,10% subskrybowanego kapitału i tym samym przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego w wysokości 393 000,00 zł. Analiza ta potwierdza, że Skarżąca na dzień złożenia wniosku Wn-D za czerwiec 2015 r. znajdowała się w trudnej sytuacji wobec spełniła przesłanki określonej w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014.

Zdaniem Sądu organy orzekające, dokonując powyższego ustalenia, nie naruszyły regulacji krajowych jak i unijnych mających zastosowanie w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w pkt 1 skargi należy przypomnieć, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zakresu informacji wnioskodawca przedstawia podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzane zgodnie z przepisami o rachunkowości. Sprawozdań tych nie przekazują mikro - i mali przedsiębiorcy, o których mowa w art. 2 Załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014, jeżeli do ustalenia wartości tej pomocy nie jest konieczne ustalenie stopy referencyjnej mającej zastosowanie do wnioskodawcy (§ 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zakresu informacji). Stosownie do treści art. 4 ust. 1 Załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 – do określania liczby personelu i kwot finansowych wykorzystuje się dane odnoszące się do ostatniego zatwierdzonego okresu obrachunkowego i obliczane w skali rocznej. Uwzględnia się je począwszy od dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych. Jeżeli w dniu zamknięcia ksiąg rachunkowych dane przedsiębiorstwo stwierdza, że w skali rocznej przekroczyło pułapy zatrudnienia lub pułapy finansowe określone w art. 2, lub spadło poniżej tych pułapów, uzyskanie lub utrata statusu średniego, małego lub mikroprzedsiębiorstwa następuje tylko wówczas, gdy zjawisko to powtórzy się w ciągu dwóch kolejnych okresów obrachunkowych (art. 4 ust. 2 Załącznika I do rozporządzenia 651/2014). Z kolei w kategorii MŚP mikroprzedsiębiorstwo definiuje się jako przedsiębiorstwo, które zatrudnia mniej niż 10 pracowników i którego roczny obrót lub roczna suma bilansowa nie przekracza 2 milionów EUR (art. 2 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014). Zauważyć należy, że we wniosku o dofinansowanie Skarżąca wskazała pułap zatrudnienia (powyżej 250 pracowników) uniemożliwiający zakwalifikowanie Skarżącej do kategorii MŚP – zgodnie z art. 2 Załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014. W dokumentach sprawy pojawiła się rozbieżności, w samym stanowisku Skarżącej, co do kategorii przedsiębiorstwa. Zauważyć bowiem należy, że w treści dokumentu Inf-o-PP Skarżąca zaznaczyła, że jest średnim przedsiębiorcą, a w oświadczeniu zawartym w odwołaniu wskazała, że jest mikroprzedsiębiorcą. Natomiast wskazany we wniosku o dofinansowanie (Wn-D) i nie skorygowany pułap zatrudnienia nie potwierdza stanowiska Skarżącej, że jest mikroprzedsiębiorstwem. Niezależnie natomiast od wielkości pułapu zatrudnienia i związaną z nią kategorią przedsiębiorstwa Skarżącej, w rozumieniu art. 2 Załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014, oraz tego czy Skarżąca zobligowana była lub nie do składania sprawozdań finansowych za okres 3 ostatnich lat obrotowych - podkreślić należy (o czy była już mowa we wcześniejszej części uzasadnienia), że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej, według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, a konkretnie w rozporządzeniu nr 651/2014. Rozpatrując wniosek takiego pracodawcy o dofinansowanie organy zobligowane są do analizy jego sytuacji ekonomicznej na datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku o dofinansowanie. Trudna sytuacja ekonomiczna wnioskodawcy wyklucza możliwość otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych. Brak obowiązku przedstawienia przez mikroprzedsiębiorcę sprawozdań finansowych za 3 ostatnie lata obrotowe nie zwalniało Skarżącej z przedłożenia dokumentów finansowych obrazujących jej sytuację ekonomiczną na dzień 30 czerwca 2015 r. Ocena sytuacji Skarżącej oparta została zasadniczo na analizie bilansu sporządzonego na koniec czerwca 2015. W świetle powyższych rozważań Sądu za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 2 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zakresu informacji w powiązaniu z art. 2 ust. 3 i art. 4 ust. 1 i 2 Załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014.

Niezasadny zdaniem Sądu jest zarzut skargi dotyczący niezastosowania w zakresie oceny sytuacji Skarżącej wzoru załącznika do rozporządzenia w sprawie zakresu informacji – w brzmieniu obowiązującym przed 11 marca 2016 r. Analiza akt sprawy wskazuje jednoznacznie, że Skarżąca złożyła formularz stanowiący załącznik do powyższego rozporządzenia w brzmieniu sprzed 11 marca 2016 r., tj. załącznik B dotyczący sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy. Niezależnie od informacji wymaganych powyższym załącznikiem organy zobligowane były, co zostało już wyjaśnione, do analizy sytuacji Skarżącej na gruncie przepisów rozporządzenia nr 651/2014.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały, przy ocenie sytuacji ekonomicznej Skarżącej na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie, art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014. Treść tego przepisu wskazuje, że przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji oznacza, w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, sytuację gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. W przepisie wskazano, że sytuacja taka ma miejsce gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Jednocześnie przewidziano, że do celów niniejszego przepisu ‘’spółka z ograniczoną odpowiedzialnością’’ odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE, a ‘’kapitał zakładowy’’ obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne. Należy zatem zauważyć, że kapitał zakładowy spółki, przy wyliczeniach prowadzonych na podstawie art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014, uwzględniany jest dopiero na końcu tego wyliczenia. Wartość subskrybowanego kapitału zakładowego jest bowiem odnoszona do wyniku powstałego na wcześniejszym etapie wyliczeń, czyli po odliczeniu zakumulowanych strat od rezerw. Zdaniem Sądu nie było zatem podstaw, wbrew odmiennemu stanowisku Skarżącej, do uwzględnienia przy wyliczeniu wysokości rezerw wartości subskrybowanego kapitału zakładowego. Przy ustalaniu sytuacji ekonomicznej Skarżącej nie pominięto kapitału zakładowego Skarżącej porównując ujemną skumulowaną kwotę (obliczoną po odjęciu od rezerw zakumulowanych strat) z wysokością kapitału zakładowego Skarżącej. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014 w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji.

W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut błędnego zastosowania § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakresu informacji w związku z art. 2 ust. 1 Załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014 w związku z art. 5, art. 6 ust. 2, art. 8 ust. 1 i art. 7 ustawy o rachunkowości poprzez ich błędne zastosowanie i niezbadanie sprawozdań za zamknięte okresy rozliczeniowe, do których odwołują się przepisy unijne, a które jako jedyne mogą odzwierciedlać rzeczywistą sytuacje ekonomiczną pracodawcy. Ponownie podkreślić należy, że organy orzekające dokonały analizy dokumentów finansowych pracodawcy w oparciu o art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014 wyraźnie wskazując, że ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Ocena sytuacji ekonomicznej Skarżącej, zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych powołanych we wcześniejszej części uzasadnienia, ustalona została na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, biorąc pod uwagę bilans oraz rachunek zysków i strat sporządzony na koniec czerwca 2015 r. Przeprowadzona analiza dokumentacji finansowej była wystarczająca do dokonania ustalenia czy Skarżąca na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania znajdowała się w trudnej sytuacji przewidzianej w art. 2 pkt 18 lit. a rozporządzenia nr 651/2014. Wynik tej analizy odzwierciedlał rzeczywistą sytuację ekonomiczną Skarżącej w wymaganym czasie, tj. na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania. Utrata ponad połowy subskrybowanego kapitału zakładowego Skarżącej, spowodowana zakumulowanymi stratami uniemożliwiała pozytywne załatwienie wniosku Skarżącej o dofinansowanie.

Reasumując powyższe rozważania Sąd za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, zarówno krajowych jak i unijnych. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy orzekające w rozpatrywanej sprawie nie naruszyły zasad ogólnych postępowania, tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) czy też zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.). Materiał dowodowy w sprawie został prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony w całości, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Organy orzekające w obu instancjach działały na podstawie mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalono skargę.