Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 209/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-10-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

S. S. w związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który następnie uzupełnił składając urzędowy formularz PPF.

Z treści zawartej w formularzu PPF wynikało, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną K. S., a jedynym źródłem utrzymania rodziny jest emerytura żony skarżącego w wysokości [...] zł. S S nie uzyskuje dochodów z zawieszonej do dnia 29 listopada 2011 r. działalności gospodarczej. Skarżący nie wykazał żadnego majątku poza mieszkaniem o pow. 78,69 m kw. i garażem, nie wykazał też zasobów pieniężnych.

Na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a, wezwano skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień

i przedłożenia dokumentów dotyczących jej sytuacji majątkowej i rodzinnej, wysokości dochodów, szczegółowo wymienionych w pismach sądowych z dnia

15 lipca 2010 r. i 18 sierpnia 2010 r. (k. 39 i 55).

Skarżący nie wykonał powyższego wezwania w całości, wobec czego postanowieniem z dnia 21 września 2010 r. wydanym przez referendarza sądowego odmówiono jej przyznania prawa pomocy.

W sprzeciwie od w/w postanowienia S. S. nie zgadzając się z oceną jego sytuacji majątkowej, oświadczył, że nadal jest ona trudna z uwagi na zawieszoną do końca października działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa

w przywołanym przepisie, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy. Świadczy o tym użycie w przepisie art. 246 § 1p.p.s.a. zwrotu "gdy wykaże". Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy zaś do sądu.

Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, niepubl.), stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje,

z wysokością kosztów, do których zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Przy czym, jeżeli oświadczenia strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okażą się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego

i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, sąd może wezwać stronę do złożenia, w zakreślonym terminie, dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie wykazał on, iż nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie

i rodziny. Przedstawione we wniosku dane okazały się być niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej strony oraz jej możliwości płatniczych. Natomiast strona, będąc dwukrotnie wzywana do przedstawienia stosownych dokumentów i oświadczeń, nie wywiązała się należycie z nałożonego na nią zobowiązania, nie przedłożyła brakujących dokumentów ze sprzeciwem, co sprawia, że jej oświadczenia są w dalszym ciągu niepełne, bądź nie poddają się weryfikacji,

a to – z kolei – uniemożliwia przyjęcie, że spełnia ona przesłanki przyznania prawa pomocy, określone w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

I tak wskazania wymaga, że skarżący nie złożył dokumentów potwierdzających wysokość zajęcia komorniczego emerytury małżonki, wysokości dochodów uwzględniających to potrącenie, ani dokumentów potwierdzających wysokość wydatków na utrzymanie, nie złożył także dokumentów przedstawiających liczbę osób zameldowanych pod jednym adresem, które potwierdzałyby jego stan rodzinny. Powyższe braki uniemożliwiają ustalenie rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego skarżącego. Podkreślić należy, że przedstawione we wniosku dane budziły istotne wątpliwości co do kompletności i zgodności z rzeczywistością, wymagały zatem uzupełnienia w zakresie wskazanym w pismach sądowych z 15 lipca 2010 r. i 18 sierpnia 2010 r. (art. 255 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, skarżący dysponował wystarczająco długim terminem, aby uzupełnić swój wniosek o brakujące dokumenty, bądź w jakikolwiek sposób ustosunkować się do żądań. Treść sprzeciwu, w którym podtrzymuje swój wniosek powołując się na trudną sytuację oraz okoliczność zawieszenia działalności gospodarczej, świadczy o tym, że skarżący nie ma zamiaru ujawniać pełnej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Bierna postawa strony powoduje, że nie może oczekiwać pozytywnego załatwienia jej wniosku.

Szczególnie istotne było udokumentowanie wysokości potrącenia komorniczego z emerytury żony skarżącego i wysokości otrzymywanych dochodów przez żonę skarżącego oraz przedłożenie dokumentów dotyczących wydatków na konieczne utrzymanie. Dopiero zestawienia tych wielkości umożliwia bowiem dokonanie oceny możliwości płatniczych skarżącego. Należy wskazać, że Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy przedstawione przez stronę dane uniemożliwiają pełną ocenę jej stanu majątkowego albo gdy nie są one do końca jasne.

W tym stanie należało przyjąć, iż skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów w zakresie częściowym obejmującym opłaty sądowe bez uszczerbku utrzymania koniecznego (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wobec tego należało postanowić jak w sentencji.