Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt III SA 1841/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Sędzia WSA - Ryszard Maliszewski (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2004r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 26 czerwca 2003r. Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu ze źródeł nie ujawnionych za 1996r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1 III S.A. 1841/03

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy na podstawie art. 233 § l pkt l w związku z art. 220 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz U Nr 137, poz. 926 ze zm.) decyzję Urzędu Skarbowego Nr "[...]" z dnia 20.12.2002 r. w sprawie umorzenia postępowania w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodu ze źródeł nie ujawnionych za 1996 r. W uzasadnieniu wskazała, że wymienioną decyzją organ podatkowy I instancji umorzył postępowanie w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodu ze źródeł nie ujawnionych za 1996 r. Powyższe nastąpiło w związku z ustaleniem w toku postępowania niewielkiej kwoty niedoboru środków w spornym roku w porównaniu ze zgromadzonymi w tym okresie zasobami finansowymi i poniesionymi wydatkami.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie jednocześnie odmówiła uznania za dowód w sprawie oświadczenia Strony o posiadaniu na dzień 01.01.1996 r. oszczędności w kwocie 40.000,00 zł oraz zbioru plonów zbóż ze sprzedanego w lutym 1996 r. gospodarstwa rolnego. Uznała bowiem, że wszystkie wyjaśnienia małżonków w tym zakresie w kontekście pozostałego materiału dowodowego są nieprawdopodobne.

W odwołaniu z dnia 07.01.2003 r. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem Urzędu Skarbowego w przedstawionej kwestii i wnosiła uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie w/w faktów przy ustalaniu źródeł finansowania wydatków poczynionych w spornym roku.

Swoje stanowisko uzasadnia naruszeniem przepisów art. 180 § l Ordynacji podatkowej. Uważa bowiem, że skoro w oświadczeniu z dnia 04.11.2002 r. i 25.11.2002 r. wyjaśniła, że wskazane zasoby finansowe pochodzą z lat poprzednich z pracy w gospodarstwie rolnym oraz pracy w Niemczech na dowód czego przedłożono kserokopie wiz, to fakt posiadania oszczędności został dowiedziony. Podniósł również, że nie może udokumentować tych okoliczności, ponieważ informacje o okresie i wysokości zarobków zostały zagubione w trakcie przeprowadzek, a prowadząc gospodarstwo rolne zawsze musiała mieć w domu gotówkę z powodu nieprzewidywalności wydatków i cen na początku następnego roku. Dodał przy tym, że oszczędności były przechowywane na koncie dewizowym i złotówkowym, w Banku A w S., jednak nie znając numerów kont bank odmówił wydania duplikatów wyciągów bankowych. Ponadto Strona wyraziła przekonanie, iż będąc podatnikiem podatku rolnego, który nie uzyskiwał w Polsce innych dochodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie miał obowiązku składania zeznań PIT nawet w przypadku pracy za granicą. Z tych względów za niezrozumiałe uznaje twierdzenie Urzędu o nie deklarowaniu dochodów z tego tytułu. W odniesieniu do uznanych za niewiarygodne wyjaśnień o wysokości zarobków uzyskanych w Niemczech wywodził, że wskazana kwota 20.000,00 DM jest wiarygodna ponieważ pracował jako spawacz w systemie akordowym przez 6 dni w tygodniu, a nawet dłużej i nic nie wydawał na swoje utrzymanie, ponieważ mieszkał u rodziny. W kwestii zbioru plonów w ilości 28 ton zboża wyjaśnił, że okoliczność ta została potwierdzona zeznaniami osób, które nabyły sprzedane gospodarstwo rolne, a nie zaznaczenie tej okoliczności w akcie notarialnym nastąpiło z powodu ustnych ustaleń pomiędzy stronami umowy. Dodał również, że zebrane w spornym roku zboże nie zostało sprzedane w 1996 r. ale w latach następnych. Przedstawiając powyższe wniósł jak na wstępie.

Analizując złożone odwołanie wraz z aktami sprawy Izba Skarbowa stwierdziła co następuje. Przepis art. 20 ust. l ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 Nr 90 póz. 416 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 1996 stanowił, że za przychody z innych źródeł uważa się także przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Zgodnie natomiast z ust.3 art. 20 wysokość tych przychodów ustala się przyjmując za podstawę sumę poniesionych w roku podatkowym wydatków i w niniejszej sprawie z materiału dowodowego wynika- co nie jest sporne - że małżonkowie P. w 1996 r. ponieśli następujące wydatki:

- utrzymanie rodziny i domu 13.596,01 zł

- budowa budynku mieszkalno-użytkowego 52.000,00 zł

- zakup samochodu M 10.000,00 zł.

Łączne wydatki wyniosły zatem 73.596,01 zł.

Na pokrycie poniesionych wydatków ustalone przez Urząd Skarbowy przychody małżonków wyniosły 73.000,00 zł i obejmują:

- sprzedaż gospodarstwa rolnego wraz z inwentarzem 63.000,00 zł

- sprzedaż samochodu M. 10.000,00 zł

Zatem stwierdzona nadwyżka wydatków nad przychodami spornego roku, wyniosła jedynie kwotę 596,01 zł.

W przedstawionym stanie faktycznym organ podatkowy I instancji z powodu niewielkiej dysproporcji w/w wartości zaskarżoną decyzją odstąpił od ustalenia przychodu ze źródeł nie ujawnionych w oparciu o powołane na wstępie przepisy art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcie nie uwzględnił jednak w źródłach finansowania poniesionych wydatków wskazanych przez Stronę na dzień 01.01.1996 r. oszczędności w kwocie 40.000,00 zł. Uznał bowiem, że Strona nie uprawdopodobniła faktu posiadania takiej kwoty na początek spornego roku.

Analizując zgromadzony na tę okoliczność materiał dowodowy Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko Urzędu Skarbowego.

Izba zauważyła, iż również na gruncie postępowania podatkowego znajduje zastosowanie generalna zasada, że każdy, kto z danego faktu wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakt ten udowodnić. Mając zatem na uwadze tę ogólną regułę dowodzenia oraz treść powołanych na wstępie przepisów art. 20 ust l i 3 ustawy o podatku dochodowym stwierdzić trzeba, iż w postępowaniu w sprawie nieujawnionych źródeł przychodów obowiązek wykazywania źródeł finansujących wydatki ciąży na podatniku. Wprawdzie zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jednakże nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów i dowodów. Tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją postępowanie podatkowe zostało umorzone. Odnosząc się jednak do wywodów odwołania Izba Skarbowa zauważyła, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego Strona nie przedłożyła żadnych dowodów na poparcie twierdzeń o posiadaniu podnoszonych oszczędności na początek spornego roku, a sama możliwość zgromadzenia takich zasobów ze wskazanych źródeł, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, jest nieprawdopodobna. Nie wykazano, czy i ile środków finansowych zarobił M. P. w Niemczech oraz czy przywiózł je do kraju, a nadto czy zarobione w ten sposób pieniądze zdołano przechować do 1996 r. Przedłożone na tę okoliczność kserokopie wiz wbrew wywodom odwołania, o takich okolicznościach nie stanowią. Ponadto twierdzenia o przechowywaniu tego mienia na kontach bankowych w aspekcie informacji wskazanych banków okazały się niezgodne z prawdą. Gdyby nawet przyjąć , że w podnoszonych latach uzyskał przychód z tytułu pracy w Niemczech, to w świetle okoliczności wynikających z informacji Banku B w R. mienie te, zostało już wydatkowane w 1992 r.

Z pisma w/w Banku z dnia 30.04.2003 r. jednoznacznie wynika, że w 1992 r. małżonkowie P. zawarli dwie umowy kredytowe:

1. umowa Nr "[...]" z dnia 10.02.1992 na kwotę 20.000.000 st. zł,

2. umowa Nr "[...]" z dnia 02.07.1992 na kwotę 15.000.000 st. zł przy czym oba kredyty zostały spłacone w tym samym roku. Pierwszy w dniu 15.04.1992 r., a drugi 09.11.1992 r. Istotne jest również to, że 26 lipca 1993 r., a więc w czasie kiedy współmałżonek Strony nie pracował już za granicą, a zajmował się prowadzeniem gospodarstwa rolnego, małżonkowie zawarli kolejną umowę o kredyt w wysokości 20.000.000 st. zł. Biorąc pod uwagę powyższe informacje oraz wysokość oprocentowania w/w kredytów wynoszącą l.- 47%, 2.-50%,3.- 46% w stosunku rocznym, nie można uznać za wiarygodne oświadczenia o jednoczesnym przechowywaniu wolnych środków finansowych w domu i korzystaniu z bardzo wysoko oprocentowanych kredytów bankowych. Odmienne przyjęcie stałoby w oczywistej sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Przedstawione okoliczności jednoznacznie wskazują, że ewentualne środki zarobione przez współmałżonka za granicą w podnoszonym okresie t.j. IX – XII 1991 r. jak i IV - VII 1992 r. zostały w tych latach bezwzględnie wydatkowane.

Zatem wbrew twierdzeniom Strony nie mogły w żaden sposób stanowić źródła podnoszonych oszczędności z pracy za granicą. Skoro więc w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowiedzione zostało, że środki z pracy w Niemczech nie wpłynęły na stan posiadanych wg twierdzeń Strony oszczędności na dzień 01.01.1996 r. przeprowadzanie żądanego przez Pełnomocnika dowodu z przesłuchania pani E. J. czy też wystąpienie do niemieckich służb podatkowych było bezprzedmiotowe.

Podobnie jak wyżej przedstawia się sytuacja w kwestii możliwości zgromadzenia zasobów w latach poprzednich z posiadanego do lutego 1996 r. gospodarstwa rolnego. Jak wyżej zaakcentowano fakt korzystania z kredytów bankowych jeszcze do połowy lipca 1993 r. skutkuje tym, że nie można uznać twierdzeń o jednoczesnym posiadaniu w tym czasie wolnych środków finansowych w jakiejś znaczącej kwocie. Tym bardziej, że wskazane przez Stronę banki nie potwierdziły oświadczeń o przechowywaniu środków finansowych małżonków na dzień 01.01.1996 r. ani w postaci złotówek, ani też w innej walucie.

Informacje uzyskane w tym zakresie zarówno z "[...]" jak i Banku A. są jednoznaczne. Natomiast w Banku B Strona posiadała jedynie 5 zł. W kontekście powyższego wywody odwołania wskazujące na przechowywanie oszczędności na koncie w Banku A (obecnie A.) należy uznać za nieprawdziwe. Pisma tego Banku z dnia 15.05.2003 r. i 23.05.2003 r. bezspornie świadczą o tym, że żadne z małżonków na przestrzeni 1990-1998 nie było klientami tej instytucji. Informacje uzyskane z "[...]" Oddział w S. mówią o tym, że Strona na dzień 01.01.1996 r. posiadała w tym banku książeczkę oszczędnościową Nr "[...]" ze stanem 5 zł. W dniu 03.02.1996 r. na w/w książeczkę wpłynęła wpłata w wysokości 27.500,00 zł. Środki te jednak zostały wypłacone już w dniu 10.02.96 w wysokości 500,00 zł oraz 22.02.1996 w kwocie 27.045,96 zł.. W świetle powyższej okoliczności również nieprawdopodobna jest możliwość przechowywania oszczędności w domu i świadomej rezygnacji z przychodów w postaci odsetek. W sytuacji gdy w kilkunastodniowym odstępie czasu od wpływu środków na oprocentowany rachunek bankowy dokonuje się ich wypłaty, to nie można uznać za wiarygodne twierdzeń o równoczesnym posiadaniu gotówki w kwocie prawie dwukrotnie wyższej. Już tylko dodatkowo tutejsza Izba zauważa, że sama możliwość zgromadzenia oszczędności z gospodarstwa rolnego w przeciągu niespełna 3 lat. przy wykorzystaniu ok. 7 ha ziemi przeznaczonej pod uprawy oraz długości cyklu produkcyjnego jest niemożliwe. Nadto wg danych Urzędu Gminy w R. z dnia 09.04.2003 r. przychodowość w 1996 r. z tego gospodarstwa wynosiła tylko 7.152,60 zł.

Przyjmując nawet wyjaśnienia z dnia 25.11.2002 r. traktujące o uzyskiwaniu dochodów z tego źródła w wysokości 18 - 25.000,00 zł rocznie, to i tak okoliczność ta nie przesądza o możliwości zgromadzenia oszczędności. Tym bardziej, że na l członka rodziny przypadałaby kwota ok. 520 zł, która jest niższa od średniego wynagrodzenia pracowników w tym okresie wynoszącego 873,00 zł. Należy bowiem pamiętać, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przy przyjęciu za wiarygodne oświadczeń o pracy współmałżonka w Niemczech w 1991 i 1992 , w okresie 1993-1995 w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jest podstawowym źródłem dochodów całej 4-o osobowej rodziny. Trzeba przy tym mieć również na uwadze fakt, że do spornego roku małżonkowie dokonywali różnego rodzaju wydatków, poza kosztami bieżącej produkcji rolnej i utrzymania, dokonali zakupu samochodu, zakupu działki budowlanej, wydatkowali środki na materiały budowlane, spłacali kredyty bankowe oraz ponieśli nakłady związane z zasiedleniem domu wzniesionego w S. przy ul, I., gdzie zamieszkiwali Na powyższe ustalenia bez wpływu pozostaje możliwa do osiągnięcia w 1996 r. wysokość plonów żyta z l ha w gospodarstwie Strony, które zostało sprzedane z dniem 01.02.1996 r. i związany z tym wniosek Pełnomocnika o powołanie biegłego w tym zakresie.

Przede wszystkim zaakcentowania wymaga okoliczność, że w obowiązującym porządku prawnym niedopuszczalne jest odmienne przyjęcie, niż stanowi to akt notarialny, że po dniu sprzedaży gospodarstwa rolnego byli właściciele mogą jeszcze czerpać jakiekolwiek pożytki ze sprzedanej nieruchomości. W tym zakresie § 8 aktu notarialnym stanowi jednoznacznie, że wydanie kupującym nieruchomości następuje w dniu 01.02.1996 r. z prawem do korzyści i obowiązkiem ponoszenia ciężarów.

Stwierdzić bowiem należy, że akt notarialny jest dokumentem urzędowym, a jego treść zawiera dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Ponadto jest to dokument publiczny, którego znaczenie w postępowaniu podatkowym jest szczególne. Wynika to przede wszystkim z obowiązku respektowania przez organy administracyjne, a więc i podatkowe, dokumentów wystawionych przez inne kompetentne organy państwowe. Dlatego też dokument do czasu jego zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez uprawniony organ korzysta z domniemania ważności. Zatem zarówno organ podatkowy I instancji jak i tut. Izba w postępowaniu odwoławczym miały obowiązek przyjęcia, że po sprzedaży gospodarstwa rolnego Strona nie miała już prawa do zbioru plonów z nieruchomości będącej we władaniu państwa G.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny tutejsza Izba podzieliła w całości stanowisko organu I instancji i zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy. Zarzucane Urzędowi Skarbowemu naruszenie przepisów art. 180 § l Ordynacji podatkowej, w świetle akt sprawy, zostało uznane za bezzasadne. Pomimo bowiem stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie uznano jako dowodu w sprawie oświadczenia o posiadaniu oszczędności organ podatkowy dokonał jego oceny, co uczynił w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów oraz logiką i doświadczeniem życiowym. Ponadto ocenie tej nie można postawić zarzutu dowolności, ponieważ znajduje oparcie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego zawartego w aktach podatkowych.

Skarżący M. P. domagał się :

l/ uchylenia zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji

Urzędu Skarbowego w K. z dnia 20.12.2002 znak "[...]" w całości;

2/ obciążenia organu podatkowego kosztami postępowania w sprawie, w tym

także kosztami zastępstwa procesowego w wysokości wynikającej z przedłożonego na rozprawie spisu kosztów. Zaskarżonym decyzjom zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania podatkowego , określonych treścią art. 188, art.l80§l, art.182§1 i art. 187§1 ustawy Ordynacja podatkowa co skutkowało pominięciem istotnych dla wyniku postępowania dowodów istniejących w sprawie i wydaniem zaskarżonych decyzji w oparciu o fragmentaryczny, źle zinterpretowany materiał dowodowy. W uzasadnienie wskazał , że zaskarżoną decyzją organ podatkowy II instancji utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego o umorzeniu postępowania podatkowego wszczętego w sprawie określenia podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł. Podatnik ma interes prawny w tym , aby orzeczenie w części jego uzasadnienia odpowiadało rzeczywistemu stanowi faktycznemu i prawnemu ,gdyż ustalenia poczynione w toku niniejszego postępowania mogą rzutować na sytuację prawno - podatkową podatnika w przyszłości ( art. 33 ust. 2 ) ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Organy podatkowe, jakkolwiek umorzyły postępowanie podatkowe z uwagi na zrównoważenie ustalonych wydatków z ujawnionymi przychodami podatnika i jego żony męża, tym niemniej nie przeprowadziły w sposób staranny i wnikliwy postępowania podatkowego, świadomie rezygnując z przeprowadzenia tych dowodów zawnioskowanych przez stronę , które byłyby podstawą do ustalenia, że podatnik miała więcej pieniędzy do swojej dyspozycji i to pochodzących z legalnych źródeł , niż ustalił to organ podatkowy. W piśmie z dnia 28.03 2003 pełnomocnik podatnika wskazał ważne z punktu widzenia strony dowody z wyjaśnień banku oraz zagranicznego organu podatkowego jak też ekspertyzy biegłego i zeznań świadków , które in genere organy podatkowe pominęły uznając je za "bezprzedmiotowe". Takie potraktowanie wniosku dowodowego strony jest sprzeczne z treścią art.188 Ordynacji podatkowej, norma wskazanego artykułu pozwala bowiem na pominięcie dowodu wtedy tylko, kiedy okoliczności jakie mają być udowodnione zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Jeśli strona twierdzi , że posiadała walutę z tytułu legalnej pracy za granicą i że osiągnięte tam przychody zostały tam opodatkowane a następnie sprowadzone do kraju to organ podatkowy zgodnie z regułą art. 122 Ordynacji podatkowej - jeśli twierdzenia strony kwestionuje - dowód na tę okoliczność winien przeprowadzić . Nie może być przyczynkiem do odmowy przeprowadzenia dowodu fakt pobieżnego czy wręcz noszącego znamiona przestępstwa przygotowania dowodu w postaci informacji bankowej z Banku A (d. Bank A) o rzekomym nieposiadaniu w nim przez strony postępowania kont bankowych. Skoro całe rozumowanie organu odwoławczego oparte było na tezie o rzekomym nieposiadaniu przez stronę i jej małżonka oszczędności zdeponowanych w banku i na tej podstawie nie uwzględniono zgłoszonych przez pełnomocnika wniosków dowodowych to obecne dowody, do których nota bene organowi podatkowemu dotarcie winno nie sprawiać żadnych problemów, wskazują na to , że organ podatkowy rażąco mija się z faktami a cała konstrukcja logiczna uzasadnienia zaskarżonej decyzji - zawieszona w dedukcyjnej próżni. Dlatego pełnomocnik strony jest zdania , że zaskarżone decyzje winny ulec uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania dowodowego ,zawartych w Ordynacji podatkowej , co wywarło istotny , negatywny wpływ na wynik sprawy. Ustalony bowiem stan sprawy nie odpowiada istniejącym obiektywnie faktom i tym samym całe postępowanie podatkowe narusza reguły , opisane w dyspozycji art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowe: 1) wniósł o oddalenie skargi.

Odpowiadając na wywody skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał zasadność stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania, w sprawie określenia podatku od przychodów ze źródeł nie ujawnionych za 1996 r. wyrażając przy tym przekonanie, że zarzuty postawione podjętemu rozstrzygnięciu nie są słuszne.

Dyrektor podkreślił, że w toku całego postępowania podatkowego na etapie obu instancji, Skarżący nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie podniesionych okoliczności posiadania zasobów finansowych na początek spornego roku w wysokości 40.000,00zł. W szczególności, nie przedłożył dokumentów bankowych załączonych do skargi. Dowodów dotyczących tej kwestii organowi I instancji nie udostępnił również Bank A. Z pism tej instytucji z dnia 15.05 i 23.05.2003 r. (odrębne koperty), jednoznacznie wynikało natomiast, że żadne z małżonków P. na przestrzeni lat 1990-1998 nie było klientami tego banku. Wiarygodności tych dowodów na etapie postępowania podatkowego Skarżąca nie podważała.

W przedstawionym stanie faktycznym, organy podatkowe miały prawo uznać, że podnoszona okoliczność dysponowania oszczędnościami przechowywanymi w banku nie została dowiedziona. Jednocześnie uzyskanie przez organ I instancji informacji od instytucji finansowych nastąpiło na podstawie przepisów art. 182 § 2 Ordynacji.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, podobnie trzeba ocenić również zarzut naruszenia art. 180 § l Ordynacji podatkowej, którego Skarżący upatruje w odmowie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadka pani E. J. zam. na terenie Niemiec, wystąpienia do niemieckich służb podatkowych oraz dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu upraw rolnych.

Zgodnie z przepisami powołanego artykułu, jako dowód, należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. (...). Stosownie natomiast do treści art. 188 Ordynacji, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem postępowania są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te są stwierdzone wystarczająco innym dowodem.

Wbrew przekonaniu Pełnomocnika, okoliczności których stwierdzenia za pomocą żądanych dowodów domagała się Skarżący, nie mają istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy.

Izba Skarbowa podkreśliła, że pobyt M. P. za granicą w okresie IX-XII 1991 r i IV-VII 1992 jak i wysokość uzyskanego tam dochodu z pracy i innych okoliczności powołanych w w/w piśmie, pozostają bez wpływu m niniejsze rozstrzygnięcie. W toku postępowania bowiem, niewątpliwie dowiedzione zostało, że ewentualne środki zarobione przez niego za granicą w podanym okresie w żaden sposób nie mogły wpłynąć na stan podnoszonych oszczędności zgromadzonych na początek spornego roku.

Z pisma Banku B w R. z dnia 30.04.2003 r. (odrębne koperty) bezspornie wynika, iż w 1992 r. małżonkowie P. zawarli dwie umowy kredytowe na ogólną kwotę 35.000.000 st. zł, która w całości została zwrócona w tym roku.

Ponadto w lipcu 1993 r. tj. w czasie kiedy M. P. nie pracował już za granicą małżonkowie zaciągnęli kolejny kredyt w kwocie 20.000.000 st. zł.

Biorąc pod uwagę przedstawione fakty oraz obowiązujące wówczas oprocentowanie kredytów w wysokości ok. 50% w stosunku rocznym przyjęcie, iż w tym samym czasie Skarżący posiadał niewykorzystane oszczędności gotówkowe (bez względu na to, gdzie były przechowywane) jest niezgodne z logiką i doświadczeniem życiowym.

Podobnie, za nie istotne okoliczności należało uznać możliwe do osiągnięcia plony zbóż z l ha przeliczeniowego na gruntach jakie były w posiadaniu Skarżącej od 1990 do 1996 r. oraz przychody z ich sprzedaży. Hipotetyczne wartości bowiem, w żaden sposób nie mogłyby wpłynąć na ustalenia dokonane zaskarżoną decyzją. Dodać przy tym trzeba, iż ocena materiału dowodowego w tym zakresie została dokonana również przy uwzględnieniu wyjaśnień o uzyskiwaniu dochodów rocznych z gospodarstwa w wysokości 18-25.000,00. W tym kontekście jednak uznane zostało, iż wydatki ponoszone do spornego okresu w postaci kosztów bieżącej produkcji rolnej, utrzymania, zakupu samochodu, zakupu działki budowlanej, spłaty kredytów bankowych, zakupu materiałów budowlanych, kosztów zasiedlenia domu wzniesionego w S., nie pozwoliły na zgromadzenie oszczędności z powołanego źródła w jakiejś znaczącej kwocie. Zaakcentować przy tym trzeba, iż wskazana przez Skarżącą i wzięta pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego dochodowość z prowadzenia gospodarstwa w którym tylko 7 ha jest przeznaczona pod uprawy, jest trzykrotnie wyższa niż wynikająca z pisma Urzędu Gminy w R. z dnia 09.04 2003 r. (7.152,60 zł);

Nie ma przeszkód aby dowody mogły być przedłożone w toku postępowań dotyczących lat następnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Decyzją Urzędu Skarbowego Nr "[...]" z dnia 20.12.2002 r. umorzono postępowanie w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodu ze źródeł nie ujawnionych za 1996 . W toku postępowania podatkowego ustalono bowiem, że dysproporcja wydatków nad przychodami spornego roku dotyczy jedynie kwoty 596,01 zł, wobec czego przyjął, że w 1996 r w niniejszej sprawie nie wystąpiły przychody określone w przepisach art. 20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy na podstawie art. 233 § l pkt l w związku z art. 220 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz U Nr 137, póz. 926 ze zm.) decyzję Urzędu Skarbowego Nr "[...]" z dnia 20.12.2002 r. w sprawie umorzenia postępowania w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodu ze źródeł nie ujawnionych za 1996 r. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę faktyczną i prawną do umorzenia postępowania w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodu ze źródeł nie ujawnionych za 1996r.W takim przypadku obligatoryjność umorzenia postępowania nie budzi wątpliwości. Nie neguje tego również skarżący. Z tego punktu widzenia za chybiony należy uznać również argument, że organy skarbowe miały obowiązek kontynuować postępowanie dowodowe. Ustalenia faktyczne, które zostały przytoczone w zaskarżonej decyzji, stanowiły podstawę do sformułowania tezy, że w 1996 r. w sprawie nie wystąpiły przychody określone w przepisach art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych . Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na potwierdzenie podniesionych okoliczności posiadania zasobów finansowych na początek spornego roku w wysokości 40.000,00zł. W szczególności, nie przedłożył wcześniej dokumentów bankowych załączonych do skargi. Dowodów dotyczących tej kwestii organowi I instancji nie udostępnił również Bank A. Z pism tej instytucji z dnia 15.05 i 23.05.2003 r. jednoznacznie wynikało natomiast, że żadne z małżonków P. na przestrzeni lat 1990-1998 nie było klientami tego banku. Wiarygodności tych dowodów na etapie postępowania podatkowego Skarżący nie podważał.

W przedstawionym stanie faktycznym, organy podatkowe miały prawo zatem uznać, że podnoszona okoliczność dysponowania oszczędnościami przechowywanymi w banku nie została dowiedziona. Jednocześnie uzyskanie przez organ I instancji informacji od instytucji finansowych nastąpiło na podstawie przepisów art. 182 § 2 Ordynacji. Nie są również zasadne zarzuty naruszenia art. 180 § l, 187 i 188 Ordynacji podatkowej. Postępowanie dowodowe doprowadziło do ustalenia faktów, które organy skarbowe uznały za udowodnione. Skarżący podważa uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił ani jednego argumentu przemawiającego za tym, aby skutecznie podważyć treść decyzji podatkowej (art. 210 O. p.). Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera bowiem w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione , dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczynę, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie mogą tej oceny podważyć gołosłowne twierdzenia skarżącego, że ustalenia poczynione w tym postępowaniu mogą rzutować na sytuację prawną podatnika w przyszłości. Tymczasem skarżący nie podważył tych ustaleń. Wskazywał, że wnioskowane przez niego dowody mogą doprowadzić do ustalenia innych źródeł dochodów i posiadania oszczędności. Takie ewentualne dowody może on powołać w tym ewentualnie innym postępowaniu. Nie ma przeszkód, aby te dowody mogły być przedłożone w toku postępowań dotyczących lat następnych. Takie jest również stanowisko Izby Skarbowej. A zatem chybione jest również jego stanowisko, że ma on interes prawny w kontynuowania postępowania w tej sprawienie. Izba Skarbowa słusznie wskazała, że Strona nie wykazała, czy i ile środków finansowych zarobił M. P. w Niemczech oraz czy przywiózł je do kraju, a nadto czy zarobione w ten sposób pieniądze zdołano przechować do 1996 r. Przedłożone na tę okoliczność kserokopie wiz wbrew wywodom odwołania, o takich okolicznościach nie stanowią. Nie stanowić będą takiego dowodu okoliczności dotyczące pracy za granicą i płacenia tam podatków. Problem dotyczy bowiem zgromadzenia środków w kraju. A zatem chybiony jest zarzut skarżącego, że całe rozumowanie organu odwoławczego oparte było na tezie o nieposiadaniu przez stronę i jego żonę konta w banku .Fakt posiadania konta nie świadczy, że małżonkowie P. posiadali oszczędności w kwocie 40 000 zł. Takim dowodem nie są również tylko częściowo czytelne kopie wyciągów z rachunków bankowych. Analiza tych kopii, które są czytelne, nie podważa ustaleń faktycznych przyjętych przez organy skarbowe.

Po myśli art. 151 P. o p. p. s.a. skarga podlega oddaleniu.