Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 177/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35; art. 5 ust.1 pkt 8 i 9; art. 20 ust.1 pkt 1b; art. 12 ust.7; art. 33 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 71 ust.1; art. 72 ust.1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: art. 145 par.1 pkt 1 lit. a i c; art. 200; art. 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki I. z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., znak [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz Spółki I. z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2017 r., Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowalny oraz udzielił firmie P. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w miejscowości K. P.. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zaznaczył, że inwestor spełnił wymagania wynikające z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz dołączył dokumenty określone w art. 33 ust. 2 ustawy. Przedłożony do wniosku projekt budowlany jest kompletny oraz zgodny z przepisami i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, natomiast projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. P. z dnia 30 września 2003 r., (Dz. U. Woj. Lubel. z dnia 21 listopada 2003 r., nr 180, poz. 3572, z późn. zm.). Ponadto wskazał, że budowa projektowanej stacji bazowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ani nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2016 r., poz. 71) i nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich

Po rozpoznaniu odwołania S. P., właściciela sąsiedniej działki nr ewid. [...], Wojewoda decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Stosownie do art. 33 pkt 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami pozwoleniami i innymi dokumentami oraz 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem organu wszystkie te warunki zostały spełnione. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. P. z dnia 30 września 2003 r., (Dz. U. Woj. Lubel. z dnia 21 listopada 2003 r., nr 180, poz. 3572, z późn. zm.), inwestor do wniosku dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego podpisane przez uprawnionych projektantów, zaświadczenia projektantów o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego oraz oświadczenia projektantów, iż został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Złożono również oświadczenie z dnia 26 lipca 2017 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane wywodzone z tytułu ograniczonego prawa rzeczowego tj. umowy najmu zawartej z T. M.. Również w ocenie Wojewody projekt budowlany jest kompletny oraz zgodny z przepisami, a inwestycja nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie ogranicza również zabudowy działek sąsiednich. Projekt zawiera sporządzoną przez projektanta informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wymagane prawem dokumenty. Organ odwoławczy podzielił także opinię Starosty, że budowa wnioskowanej inwestycji nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Organ nie zgodził się z odwołującym, według którego inwestor nie ma prawa do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane, przez którą to działkę zaprojektowano obsługę komunikacyjną terenu inwestycji - działki nr ewid. [...]. Przedłożył on oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane, w którym wskazał, że swoje prawo do dysponowania powyższą działką wywodzi z tytułu ograniczonego prawa rzeczowego tj. służebności gruntowej, opisanej w księdze wieczystej dla działki nr ewid. [...] - nr KW [...] Na dowód powyższego dołączył do pisma odpis zwykły wskazanej księgi wieczystej (stan na dzień 25 października 2016 r.). W księdze tej wskazano w dziale I-SP - spis spraw związanych z własnością, że "każdoczesnemu właścicielowi działki nr [...] przysługuje prawo przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] poczynając od drogi szerokością 15m oraz przez działkę nr [...] pasem szerokości 8m od tej drogi przy granicy z działkami nr [...], [...]". Organ odwoławczy zaznaczył, że pojęcie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane definiuje przepis art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że przez prawo to należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Może to być m.in. każdy stosunek zobowiązaniowy tj. umowa najmu, dzierżawy, czy zwykłe oświadczenie właściciela nieruchomości. Z treści powyższego przepisu wynika zatem obowiązek oceny, czy w złożonym oświadczeniu wskazany został jeden z wymienionych tytułów prawnych. Składane przez inwestora oświadczenie jest w rozumieniu art. 75 § 2 kpa środkiem dowodowym, a zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest związany jego treścią i ocenia go na zasadach i w trybie wskazanym w Kpa. Wprawdzie oświadczenie takie korzysta z domniemania prawdziwości, niemniej jednak organ może przyjąć informacje zawarte w oświadczeniu za zgodne ze stanem faktycznym lub prawnym tylko wówczas, gdy nie pozostają one w sprzeczności z innymi dowodami znajdującymi się w dyspozycji organu lub faktami znanymi organowi z urzędu. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ma zatem możliwość kwestionowania lub weryfikacji prawdziwości składanego przez inwestora oświadczenia. W ocenie Wojewody organ I instancji właściwie przeanalizował zebrane dowody w pełni zasadnie uznając, iż inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...] oraz nr ewid. [...] (przez którą zaprojektowano obsługę komunikacyjną terenu inwestycji) na cele budowlane, natomiast planowane zamierzenie budowlane jest zgodne z przepisami. Z projektu budowlanego załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, iż działka nr ewid. [...], będąca współwłasnością S. i H. P., stanowić ma dojazd do terenu planowanej inwestycji. Rację ma skarżący twierdząc, że aktualna księga wieczysta nr [...] [...], sporządzona dla powyższej nieruchomości, nie zawiera wpisu w zakresie obciążenia działki prawami osób trzecich lub ograniczeniami, niemniej jednak w dziale I-SP (spis spraw związanych z własnością) księgi wieczystej nr [...], sporządzonej dla nieruchomości objętej inwestycją nr ewid. [...] wskazano, iż "każdoczesnemu właścicielowi działki nr [...] przysługuje prawo przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] poczynając od drogi szerokością 15m oraz przez działkę nr [...] pasem szerokości 8m od tej drogi przy granicy z działkami nr [...], [...]". Powyższy zapis w aktualnej księdze wieczystej nr [...] [...] potwierdza zawiadomienie Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w R. P. z dnia 20 marca 2001 r., dz. kw: [...], w którym wskazano, iż "z księgi wieczystej 46948 urządzonej dla nieruchomości o obszarze 3,27 ha, stanowiącej własność G. P.; Spółdzielnia "[...]" w Komarówce P. - jako wieczysty użytkownik i właściciel budynków, odłączono część o obszarze 0,55 ha. Dla odłączonego obszaru urządzono księgę wieczystą KW nr [...], w której w dniu 20 marca 2001 r. wpisano m.in. w dziale I: wieś i G. P., działka nr [...] o pow. 0,55 ha w wieczystym użytkowaniu do dnia 27 marca 2098 r.; SP. I: Każdoczesnemu właścicielowi działki nr [...] przysługuje prawo przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] i działkę nr [...]." Ponadto, jak wynika z § 3 aktu notarialnego Repertorium A Nr [...], sporządzonego w dniu 21 lutego 2001 r. i załączonego do akt sprawy, M. P. i M. Ż. - działający w imieniu Spółdzielni "[...]" w K. P. sprzedali T. M. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości nr ewid. [...] wraz ze stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności budynkiem. Z § 6 ww. aktu wynika, iż M. P. i M. Ż. w imieniu reprezentowanej Spółdzielni "[...]" w K. P. ustanowili na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działki nr [...], nieodpłatnie, prawo przejazdu i przechodu całą szerokością działki nr [...], poczynając od drogi szerokości 15,0 m. Jak wynika z postanowienia Wójta G. P. z dnia 18 lutego 2000 r. w sprawie podziału nieruchomości oraz mapy podziału w skali 1:1000 opracowanej przez geodetę H. S., nieruchomości nr ewid. [...] o obszarze 0,54 ha i nr ewid. [...] o obszarze 1,31 ha w K. P., znajdujące się w dacie wydania niniejszego postanowienia w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni "[...]" w Komarówce P., zostały podzielone na nieruchomości nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Wójt G. P. pozytywnie zaopiniował projekt podziału działek nr ewid. [...] i [...], jednocześnie wskazując w uzasadnieniu, że proponowany podział ma na celu wydzielenie działek dla celów sprzedaży potencjalnym inwestorom, natomiast jedna z nowoprojektowanych działek oznaczona nr [...] stanowić ma dojazd do pozostałych działek z podziału, nie przylegających do drogi publicznej. Ponadto z § 1 aktu notarialnego Repertorium A nr [...], sporządzonego w dniu 29października 2003 r. i przedłożonego przez skarżącego, wynika, iż "działka oznaczona numerem [...] jest nie zabudowana i stanowi drogę". Zgoda zatem właściciela działki nr ewid. [...] na korzystanie z niej w celu dojazdu do terenu inwestycji nie jest wymagana.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody złożył I. M. S. spółka z o.o. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nietrafnie przyjął, że Starosta [...] wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie naruszył art. 35 ust. 1 punkt 1, 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 punkt 8 i 9 Prawa budowlanego. Zignorował fakt, że zaskarżona decyzja narusza wydaną na jej rzecz prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę na działkach [...], [...], [...] i [...], w ten sposób, iż uniemożliwia jej wykonanie. Nie będzie można ich ogrodzić, ani też we właściwy sposób zapewnić im ochrony, jeśli zostanie zrealizowana budowa, na którą pozwolono w zaskarżonej decyzji. Powołując się na orzecznictwo oraz stanowisko doktryny dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, skarżąca przekonywała, że rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w zbliżeniu do tej granicy, organ administracji publicznej powinien uwzględnić konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP), jak również przepis art. 144 k.c.. Zadaniem organu jest więc takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionego interesu właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości, nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującego im prawa własności. Dotyczy to zarówno dotychczasowego korzystania, jak i przyszłego korzystania z gruntu, w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa. W takich wypadkach organy administracyjne nie mogą dążyć jedynie do szybkiego wydania decyzji, która narusza słuszny interes prawny strony, która nie ma szans wobec całego wyspecjalizowanego aparatu państwa, a która posiada prawomocne rozstrzygnięcie, którego wykonalność zaskarżona decyzja zniweczy. W przekonaniu skarżącej organy administracji są obowiązane brać pod uwagę słuszny interes jednostkowy, a nie z założenia przeciwstawiać go interesowi społecznemu (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93, OSN CP z 1994 r., z. 9, poz. 181).

Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 20167r. poz. 1332 ). Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U z 2017r. poz. 1405 ). Skoro w myśl art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części to organ wydający takie decyzje ma obowiązek sprawdzić, czy przed ich wydaniem inwestor nie powinien uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku wątpliwości w tym zakresie wskazać na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii. Jeśli w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, musi mieć bowiem wiedzę czy w określonej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana. W orzecznictwie uważa się, że skoro badanie zgodności projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach jest uzależnione od konkretnych okoliczności danej sprawy i nie w każdej sprawie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to wynika z tego jednoznacznie, że ewentualna konieczność przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. W razie zatem stwierdzenia na dalszym etapie postępowania braku takiej decyzji organ powinien postanowieniem nałożyć obowiązek uzupełnienia dokumentacji, a po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia braku powinien wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę ( wyroki NSA z dnia 18 października 2017r. II OSK 1888/17 i II OSK 1773/17 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Z treści zaskarżonej decyzji wnosić należy, że organ dokonywał badania zgodności decyzji z wymaganiami ochrony środowiska wskazując, że budowa projektowanej stacji bazowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ani nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2016 r., poz. 71). W ten sposób Wojewoda powielił ocenę organu I instancji, którego stanowisko odpowiada z kolei wnioskom załączonej do akt sprawy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej telefonii komórkowej P4 pod względem oddziaływania na środowisko sporządzonej w czerwcu 2017r. Stwierdzono w niej, że w celu zakwalifikowania przedsięwzięcia zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem istnieje konieczność wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla każdej anteny sektorowej, a następnie przeanalizowana przebiegu odpowiedniego wektora wiązki głównej promieniowania dla każdej z tych anten. Według analizy zgodnie z § 2.1 pkt.7 oraz § 3.1 pkt.8 powołanego rozporządzenia równoważna moc promieniowania izotopowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub już zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania sumy energii emitowanej na poszczególnych kierunkach przez wszystkie anteny instalacji. Zdaniem sporządzającego kwalifikację mocy tych anten nie sumuje się, jest to parametr nie podlegający sumowaniu. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Podkreślić należy, iż składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu; jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to organ administracji rozstrzyga sprawę. W tym przypadku organy bezkrytycznie zaaprobowały stanowisko autora kwalifikacji, mimo nienależytego wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co nie pozwalało na prawidłową ocenę charakteru inwestycji i zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko. Dla oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, wbrew twierdzeniom autora kwalifikacji, konieczne było bowiem, w celu ustalenia zasięgu pola elektromagnetycznego, wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach tego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie. Z przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 wspomnianego rozporządzenia wynika, że jednym z podstawowych parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej (tj. m.in. stacji bazowej telefonii komórkowej) jest ilość i moc anten. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja wpłynie na środowisko niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne. Z powyższych względów niezbędne jest – dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. W wyroku z 28 lutego 2018r. ( II OSK 243/18 i podane tam orzecznictwo oraz wyroki NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. II OSK 1839/16 i 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1162/14 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku , że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przepis ten jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne. Sąd wyjaśnił również, że przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 rozporządzenia. Zdaniem sądu materiał dowodowy sprawy winien dawać odpowiedź na pytanie, czy w danej sprawie może znaleźć zastosowanie przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Przed wydaniem decyzji organ winien zatem zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy planowana inwestycja należy, czy też nie należy, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu odpowiednio § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia. Jest to istotne, gdyż od kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia zależy tryb postępowania, jaki organ winien przyjąć w związku ze złożonym przez inwestora wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Skoro w kwalifikacji przedsięwzięcia w ogóle pominięto kwestię badania poziomu równoważnej mocy promieniowania izotropowego obejmującego całą instalację, nie mogła zostać uznana za wiarygodna dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dopiero prawidłowe wyjaśnienie powyższych kwestii, a więc ustalenie przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jakich robót budowlanych dokonano faktycznie na przedmiotowym obiekcie budowlanym i czy w związku z tym inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, umożliwi zastosowanie właściwych przepisów Prawa budowlanego co do wymagań w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia.

Na uwzględnienie nie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane. Zarzut ten nie został precyzyjnie sformułowany stąd też nie można uznać go za usprawiedliwiony. Norma art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy kładzie nacisk na poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak sama chęć powołania się na ten przepis w powiązaniu z art. 144 Kodeksu cywilnego, jak wskazano w uzasadnieniu skargi, bez wskazania konkretnych naruszeń tych interesów nie może stanowić podstawy do uwzględnienia omawianego zarzutu. Natomiast w tej sprawie właśnie takich konkretnych naruszeń uzasadnionych interesów osób trzecich, w odniesieniu do spornej inwestycji nie powołano, co czyni tak przywołany zarzut nieskutecznym. Skarżący graniczył się jedynie do wskazania, że zaskarżona decyzja narusza prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę na działkach [...], [...] i, [...] i [...] w ten sposób, że uniemożliwia jej wykonanie. Działek tych nie będzie można ogrodzić, ani we właściwy sposób zapewnić im ochrony. Nie podano jednak konkretnie, w jaki sposób budowa stacji bazowej uniemożliwi wykonanie wspomnianej decyzji lub ogrodzenie działek. Natomiast dla ochrony sąsiednich działek przed jej oddziaływaniem niezbędna jest właśnie rzetelna ocena przedsięwzięcia pod kątem zachowania wymogów ochrony środowiska, co stało się powodem uchylenia decyzji.

Z tych względów na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit. a ) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 ze zmianami ) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 ust.1 pkt.1 lit. c ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U z 2015r. poz. 1800 ). Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz opłatę za czynności adwokata w wysokości [...] złotych.