Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1989/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 stycznia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2009 roku, sygn. akt II SA/Wa 1396/09 o odrzuceniu skargi J.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 października 2009 r. odrzucił skargę J.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 31 sierpnia 2009 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez opatrzenie skargi własnoręcznym podpisem i jej zwrot do Sądu. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania w dniu 4 września 2009 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) i upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie uczynił zadość wezwaniu Sądu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 67 § 1, art. 69, art. art. 73 § 1 i 2, art. 77 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz art. 72 tejże ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie skutkiem czego doręczenie pisma sądowego dokonane do rąk osoby niewymienionej w tym przepisie, uznane zostało za skuteczne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przesyłka z wezwaniem została doręczona do rąk Z.S., który nie jest dorosłym domownikiem skarżącego. Pod adresem skarżącego znajduje się także kompleks biurowy, a Z.S. był pracownikiem firmy należącej do córki skarżącego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w niniejszej sprawie nie wystąpiły), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma ustalenie skuteczności doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wyjaśnić zatem należy, że stosownie do treści art. 72 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że Z.S. był dorosłym domownikiem skarżącego.

Sąd I instancji doręczając przesyłkę czy też później oceniając skuteczność doręczenia nie mógł mieć świadomości, że Z.S. nie jest dorosłym domownikiem skarżącego. Akta sprawy w żaden sposób nie wskazywały, że przesyłki powinny być doręczane skarżącemu do rąk własnych oraz, że pod wskazanym przez niego adresem mieści się kompleks budynków, a więc mogą pojawić się problemy z doręczeniem przesyłki. Skarżący miał możliwość wskazania innego adresu do doręczeń (chociażby w postaci skrytki pocztowej) lub poinformowania urzędu pocztowego, że przesyłki kierowane na jego nazwisko powinny być doręczane wyłącznie do rąk własnych. To na skarżącym inicjującym postępowanie sądowe, ciążył bowiem obowiązek należytego zadbania o swoje interesy w tymże postępowaniu. Wobec braku zadośćuczynienia temu obowiązkowi Sąd I instancji był uprawniony i zobowiązany do uznania, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone stronie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie było żadnych podstaw by poddawać w wątpliwość informacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zostało ono w sposób prawidłowy sporządzone i wypełnione, a co więcej zaznaczono na nim dwukrotnie, że Z.S. jest zięciem skarżącego, co tylko uprawdopodabniało, że jest również jego dorosłym domownikiem. Wobec powyższego nie sposób podzielić zarzutu naruszenia – art. 67 § 1, art. 69, art. 73 § 1 i 2, art. 77 § 2 oraz art. 72 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem doręczenie skarżącemu wezwania do usunięcia braków skargi ocenić należało jako skuteczne. W konsekwencji, Sąd I instancji prawidłowo ocenił też, że doszło do uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi i na tej podstawie skargę odrzucił

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.