Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1557/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92a w zw. z art. 92b i art. 92c
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Ł.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącego kwotę 2867 (dwa tysiące osiemset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. zawiadomił L. W. – "A" w D. o zamiarze przeprowadzenia, w miejscu prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, kontroli w zakresie zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w przepisach wykonawczych.

Z przeprowadzonej w dniach [...] i [...] r. kontroli sporządzono protokół wskazujący jej zakres oraz ustalenia wraz ze szczegółowym stwierdzeniem potwierdzonych naruszeń.

Następnie pismem z dnia [...] r. zawiadomiono przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zgodności wykonywania przewozu drogowego z przepisami ustawy, a pismem z dnia [...] r. o zakończeniu tego postępowania. W rezultacie decyzją Nr [...] z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na L. W. karę pieniężną w kwocie [...] zł za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy Prawo o transporcie drogowym. Na wskazaną karę pieniężną złożyły się następujące stwierdzone naruszenia przepisów ustawy:

1. – skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – w wysokości [...] zł lp.5.3.1 załącznika nr 3

2. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień – w wysokości [...] zł – lp. 6.3.7 załącznika nr 3

W ocenie organu kontrolowany nie okazał danych cyfrowych wczytanych z tachografów z kolejnych wskazanych dni (za okres od [...] do [...] r.) kierowcy K. B. oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdów za każdy dzień, przy stwierdzeniu naruszenia [...] razy.

Podsumowując organ stwierdził, iż przedsiębiorca jako osoba prowadząca działalność gospodarczą osobiście i we własnym imieniu zobowiązany jest, jako profesjonalista, do znajomości przepisów i stosowania się do nich. Odpowiada on bowiem za naruszenia powstałe w wyniku prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W jego interesie jest takie zorganizowanie działalności przedsiębiorstwa, aby nie wykraczał poza ramy ustalone przez prawo. W myśl art. 10 ust. 2 rozporządzenie WE nr 561/2006 r. przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać obowiązujących przepisów. Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. SK 75/06. Podkreślił w nim, że regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem.

W ocenie organu, w świetle powyższego wobec stwierdzenia w czasie kontroli wskazanych naruszeń, podmiot w imieniu którego działalność była prowadzona odpowiada za nie. Odpowiada on bowiem za naruszenia powstałe w wyniku prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Kara nałożona za naruszenia stwierdzone podczas kontroli po zsumowaniu kwot kar za poszczególne naruszenia wyniosła [...] zł., jednak z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym – nałożono karę w wysokości [...] zł .

Nie godząc się z powyższą decyzją L. W. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie wydanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, że przedstawił inspektorom kontrolującym żądane dokumenty. Zwrócił uwagę na fakt, iż jednocześnie kontrolowani byli trzej przedsiębiorcy o tym samym nazwisku, i wszyscy przestawiali wymagane przez kontrolujących dokumenty, co mogło doprowadzić do niewątpliwego utrudnienia całej kontroli Zwrócił uwagę na duże zamieszenie i bałagan w trakcie kontroli. Stwierdził, iż nałożenie kary za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...] do [...] r., nie znajduje oparcia w przepisach, gdyż dane te zostały okazane, co potwierdzają dołączone do akt sprawy protokoły. Zarzucił, iż kontrolujący przeprowadzili kontrolę w sposób niedokładny, uniemożliwili mu aktywnego uczestniczenia w sprawie poprzez składanie wyjaśnień, czym naruszyli przepisy postępowania administracyjnego. Na tę okoliczność odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazując na obowiązek zgromadzenia przez organ pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego przy aktywnym uczestnictwie kontrolowanego. Wskazał też na zbyt częste w jego odczuciu kontrole w jego przedsiębiorstwie, mające charakter dyskryminacyjny i zmierzający do likwidacji podmiotu gospodarczego. .

Rozpoznając złożone odwołanie, Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwołał się do art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym wskazując, jaka kara pieniężna może być nałożona podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy. Następnie odniósł się do obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z ustawy o transporcie drogowym i rozporządzeń unijnych omawiając stwierdzone podczas przeprowadzonej kontroli naruszenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, iż są one niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. W odpowiedzi na zarzut, iż nieprzedstawienie danych i dokumentów było wynikiem niestaranności kontrolujących, którzy przez zaniedbanie nie pobrali wszystkich danych, organ odwoławczy przywołał protokół okazania dokumentów z dnia [...] r., do którego przedsiębiorca nie wnosił żadnych uwag dotyczących prawidłowości działania inspektorów transportu drogowego, np. pominięcia określonych danych, czynności czy dokumentów. Za całkowicie niezasadny uznał organ odwołujący zarzut dyskryminacji i zmierzenia do likwidacji prowadzonego przedsiębiorstwa.

Wypowiadając się w kwestii nieokazania danych z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], wyjaśnił, że przepis lp.6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy sankcjonuje karę za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień – w kwocie [...] zł.

Organ odwoławczy podkreślił, iż przedsiębiorca nie przedstawił dowodów potwierdzających tezy zawarte w odwołaniu, a mianowicie, iż zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą przy przewozach drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przepisów czasu pracy czyli przesłanek określonych w art. 92b ustawy.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Błędne jest przekonanie strony, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenie lub uchylenia kary pieniężnej. W opinii organu odwoławczego postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a organ pierwszej instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony.

Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia L. W., reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucił decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. utrzymującej w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w K. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego; poprzez uznanie, iż skarżący nie okazał podczas kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego – podczas gdy z "protokołu okazania dokumentów" oraz "karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego" wynika coś zgoła odmiennego; błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji poprzez uznanie – że podczas kontroli nie zostały przez skarżącego okazane dane z tachografu cyfrowego oraz dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę K. B. oraz nieuwzględnienie dowodów złożonych przez skarżącego po doręczeniu mu protokołu kontroli, w tym powtórnych zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu przez wymienionego powyżej kierowcę. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż organy obu instancji, wbrew znajdującym się w aktach dowodom, przyjęły, że odwołujący nie okazał podczas kontroli danych z tachografu cyfrowego użytkowanego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., a także dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenie pojazdu przez kierowcę K. B. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż "zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu okazania dokumentów z dnia [...] r. oraz karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego, że przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli danych cyfrowych pojazdu", ale w ocenie skarżącego jest to zadziwiająca konkluzja, gdyż z wymienionych dokumentów, tj. protokołu z okazania dokumentów wynika, że kontrolującym okazano zapisy z tachografu cyfrowego (poz.15). Dodatkowo z protokołu tego nie wynika, by jakiegoś żądanego dokumentu nie okazano, gdyż w poszczególnych rubrykach "nie okazano" postawiono kreski, co oznacza, że nie było takiej sytuacji aby kontrolowany nie okazał lub odmówił okazania jakiegokolwiek dokumentu. Z kolei z dokumentu "karta pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego" wynika, że kontrolujący pobrali zapisy z tachografów cyfrowych za okres do [...] r. do [...] r. z dodatkowymi adnotacjami – K. B.– 7 plików, dane z pojazdu 1 plik oraz 31 zaświadczeń". Pomimo tak zgromadzonego materiału dowodowego w protokole kontroli zawarto sprzeczne, wykluczające się informację stwierdzenia. Nadto, chociaż po zapoznaniu się z tym protokołem skarżący ponownie udostępnił organowi posiadane dane z tachografu cyfrowego pojazdu, oraz złożył dodatkowe wyjaśnienia, nie zostały one uwzględnione. Organ pierwszej instancji uznał, iż nie mogą one stanowić "wiarygodnego źródła dowodu", gdyż winny być dostarczone na etapie kontroli, a organ drugiej instancji dodał, że "dokumentacja winna znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i być okazana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów". W ocenie skarżącego argumentacja ta jest chybiona, gdyż zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organy z urzędu winny podejmować wszelkie czynności w celu dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Skoro przed wydaniem decyzji organ otrzymał od strony materiał dowodowy to miał obowiązek się z nim zapoznać i go rozpatrzeć. Dodatkowo skarżący podtrzymał, że wbrew twierdzeniom organów wszystkie wymagane dokumenty w chwili kontroli znajdowały się w siedzibie przedsiębiorstwa i zostały lub mogły zostać okazane kontrolującym, o czym świadczą wskazane powyżej zapisy na okazanych dokumentach. W ocenie skarżącego przyczyną błędnych ustaleń pokontrolnych był fakt jednoczesnego pobierania materiału kontrolnego przez rożnych inspektorów od trzech różnych przedsiębiorców prowadzących taką samą działalność gospodarczą, co spowodowało w jego odczuciu chaos i zamieszanie.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu przez pracownika dziennego czasu odpoczynku wyjaśnił, że dokonanie skrócenia tego czasu przez kierowcę Kr. B. było przez niego niezawinione, gdyż przedsiębiorca nie jest w stanie zapobiec sytuacjom, gdy kierowca (pozostając w trasie) uruchomi wcześniej niż to możliwe samochód do dalszej jazdy, a niejednokrotnie czyni tak również z przyczyn niezawinionych. Reasumując skarżący stwierdził, że chociaż przeprowadzona w przedsiębiorstwie kontrola wykazała, że kierowca w ciągu roku, z przyczyn niezawinionych przez pracodawcę, 5-krotnie nieznacznie skrócił czas odpoczynku, to przynajmniej w dwóch przypadkach fakt ten był wątpliwy, a nadto na mocy art. 92b i art. 92c ustawy zachodziły podstawy do nie nakładania kary pieniężnej na kontrolowanego przedsiębiorcę.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz zawartą w niej argumentację. Podkreślił, że dane sczytane z tachografu cyfrowego pod postacią plików nie poddają się ingerencji, a zatem pliki wydane zgodnie z kartą pobrania zapisów z dnia [...] r. musiały zawierać takie same dane jak pliki dostarczone następnie przez skarżącego po otrzymaniu protokołu kontroli. Dlatego też wyniki kontroli ujawnione w protokole były zaskoczeniem i stąd ojciec skarżącego zaznaczył, że strona do ustaleń zawartych w protokole odniesie się w osobnym piśmie. Pełnomocnik podkreślił, że już w protokole z okazania dokumentów organ winien zaznaczyć, że strona nie okazała jakiś żądanych dokumentów. Skarżący wyjaśnił, ze tachograf cyfrowy ma pamięć obejmującą 365 dni i nie jest możliwe, żeby w sposób wybiórczy dokonywane były zapisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) tylko stwierdzenie, iż gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może to skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c powołanej ostatnio ustawy.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi są zasadne, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a to: art. 7, art. 77 (1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w rezultacie doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia nieuwzględniającego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W myśl art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2012, poz. 1265 ze zm.), że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł, za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia podczas jedne kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.00 zł. (ust.2). Z kolei suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy uzależniona jest od liczby zatrudnianych przez dany kontrolowany podmiot kierowców (ust.3) i tak w przypadku zatrudniania średnio do 10 kierowców – nie może ona przekroczyć kwoty 15.000 zł. Sankcje zawarte w tym artykule odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W przepisie tym posłużono się terminem "podmiot wykonujący przewóz drogowy" w celu objęcia sankcjami z tego przepisu wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo.

W przedmiotowej sprawie w trakcie przeprowadzanej w firmie L. W. "A" w D. kontroli wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przestrzegania przepisów o czasie pracy przez zatrudnionych u przedsiębiorcy kierowców organ stwierdził naruszenia, z tytułu których nałożono na przedsiębiorcę następujące kary pieniężne:

- za skrócenie dziennego czasu odpoczynku – w wysokości [...] zł - lp.5.3.1. załącznika nr 3 oraz

- za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. – za każdy dzień – lp. 6.3.7 załącznika nr 3 - tj. w wysokości [...] zł

Łączna wysokość kary nałożonej na przedsiębiorcę wyniosła zatem po zsumowaniu [...] zł, z tym, że przy zastosowaniu zacytowanej na wstępie regulacji art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy nałożono karę pieniężną w kwocie [...] zł.

Przedsiębiorca zakwestionował zasadność wszystkich stwierdzonych uchybień i naruszeń, zarzucając niedbałość i niestaranność w gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego. Podniósł, iż przedstawił kontrolującym inspektorom wymagane dokumenty, czego potwierdzeniem jest protokół okazania dokumentów oraz karta pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego. Faktem jest iż w protokole z okazania dokumentów z dnia [...] r. w żadnej z rubryk nie stwierdzono nie okazania jakichkolwiek dokumentów, a w rubryce lp 15 "zapisy z tachografów cyfrowych" wpisano znaczek w miejscu "okazano". Z kolei z karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego z dnia [...] r. dotyczącej przedsiębiorcy L. W. "A" w D., wynika, że wykreślono miejsca dotyczące wykresówek z tachografów analogowych, a pobrano zapisy z tachografów cyfrowych - dotyczące "kierowcy K. B. – od dnia [...] r. do dnia [...] r. – 7 plików oraz dane z pojazdu 1 plik, a także 31 zaświadczeń". Karta ta podpisana została przez Starszego Kontrolera Transportu Drogowego T. K. oraz skarżącego L. W. Zatem z analizy tych dokumentów trzeba przyznać, że skarżący udostępnił organom kontrolującym żądane i wymagane dokumenty w postaci plików z tachografu cyfrowego. Odrębną jedynak rzeczą jest ocena danych zawartych w pobranych plikach. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionując wyników przeprowadzonej przez inspektorów transportu drogowego kontroli działalności przedsiębiorcy, uważa jednak, że w sytuacji stwierdzenia, jak w niniejszym przypadku, braku wymaganych w postępowaniu kontrolnym dokumentów, winien w pierwszej kolejności wezwać stronę, jeszcze przed zakończeniem czynności kontrolnych, do uzupełnienia żądanych materiałów dowodowych. Potwierdzić bowiem trzeba stanowisko organu odwoławczego, iż w przypadku kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie, wymagana dokumentacja winna znajdować w siedzibie przedsiębiorcy i w razie potrzeby winna być okazana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów. Zakończenie, jak w niniejszej sprawie, postępowania kontrolnego, a następnie enigmatyczne stwierdzenie, że złożone przez skarżącego dokumenty przedstawione zostały zbyt późno, bo już po zakończeniu kontroli, nie może być uznane za działanie organu w zgodzie z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego, a w szczególności z zasadą wyrażoną w art. 7 – praworządności – czyli podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatel czy w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Oceniając bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz stanowisko organów w sprawie, nie można bowiem odeprzeć zarzutu, że orzekające w sprawie organy nie uczyniły wszystkiego, by sprawę należycie wyjaśnić. Zauważyć bowiem trzeba, że skarżący, zgodnie z życzeniem kontrolujących udostępnił wymagane dokumenty. Fakt ten potwierdzają wymienione powyżej protokół okazania dokumentów oraz karta pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego. Skoro zatem po sprawdzeniu inspektorzy mieli zastrzeżenia do tych przedłożonych dokumentów, to jeszcze przed zakończeniem winni zobowiązać skarżącego do ich uzupełnienia. Podnieść należy, że podczas kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie transportowym, organ do jej zakończenia ma możliwość zażądać od przedsiębiorcy wszystkich niezbędnych i potrzebnych mu dokumentów oraz zobowiązać go do uzupełnienia dokumentów już złożonych. Z akt sprawy wynika, że po sformułowaniu w protokole kontroli zarzutu nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, skarżący złożył w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnienia oraz dokonując ponownego zgrania danych cyfrowych z tachografu, przedłożył je organowi. Jednak organ odniósł się do tego faktu tylko stwierdzeniem, iż "przedłożony po zakończeniu kontroli materiał dowodowy nie może być wiarygodny, gdyż winien być dostarczony na etapie kontroli wraz z przekazaniem do kontroli danych cyfrowych kierowców". Tłumaczenie takie w ocenie składu orzekającego, nie może być uznane za wystarczające. Skoro bowiem dokumenty potwierdzają przekazanie tych danych w chwili rozpoczynania kontroli, to skarżący mógł być przekonany o wypełnieniu ciążącego na nim obowiązku przedłożenia wszystkich niezbędnych i wymaganych danych. Natomiast jeśli w wyniku kontroli organ zakwestionował przygotowany przez skarżącego wymagany i żądny materiał, to winien mu umożliwić wyjaśnienie tego faktu, a wobec takiego uzupełnienia powinien dokonać jego oceny. W przeciwnym razie należy podzielić twierdzenie skarżącego, iż kontrolujący przeprowadzili kontrolę w sposób niedokładny, a nadto uniemożliwili mu aktywnie uczestniczyć w sprawie poprzez składanie wyjaśnień na każdym etapie prowadzonego postępowania, czym naruszyli przepisy postępowania administracyjnego. Dodatkowo trzeba podnieść, że organ powinien porównać materiał wyjściowy tzn. przyjęty w dniu [...] r. oraz przedłożony przy piśmie wyjaśniającym z dnia [...] r. oraz dokonać jego dokładnej analizy i oceny pod kątem ewentualnego uzupełnienia kwestionowanych danych. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził jednak w tym kierunku żadnego postępowania, stwierdzając jedynie, że materiał został przedłożony zbyt późno. Nie odniósł się także do tego zarzutu zawartego w złożonym odwołaniu organ odwoławczy podzielając w tym zakresie ustalenia i stanowisko organu pierwszej instancji i pomijając całkowicie argumenty podniesione w odwołaniu

Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż skarżący nie miał wpływu na powstanie kolejnego naruszenia tj. skrócenie czasu odpoczynku przez kierowcę, Sąd nie podziela w tym zakresie stanowiska skarżącego. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 92b ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych z uwzględnieniem przepisów unijnych oraz wprowadził prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszenia przepisów i zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z kolei w myśl art. 92c nie wszczyna się postępowania a wszczęte umarza, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenia powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że skarżący wykazał przesłanki, o których mowa w przywołanym art. 92b ust. 1 czy art. 92c pkt 1 ustawy. Złożone w sprawie materiały nie dają podstaw do przyjęcia, że skarżący prawidłowo organizował trasy przejazdu i kontrolował w trasie pracę kierowcy, czy też stosował prawidłowe zasady wynagradzania, które zapobiegałyby naruszaniu czasu pracy kierowców.

Mając powyższe na uwadze, zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 litc ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczenia Sąd orzekł na zasadzie art. 152 wymienionej powyżej ustawy.

O kosztach postępowania sądowego stosownie do jego wyniku orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt c w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 czerwca 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz (...) (tj. jedn. Dz.U. z 2013 r, poz. 490)

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy dokona oceny i porównania złożonych w trakcie postępowania administracyjnego plików sczytanych z tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], także pod kątem ich ewentualnego uzupełnienia czy zmiany i podejmie stosowną decyzję w sprawie..