Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 959/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Piotr Głowacki Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia uzgadniającego skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po rozpoznaniu wniosku J.S. , A.B. i M.S. o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [....] uzgadniającego warunki zabudowy dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalno – handlowo - usługowego na działkach nr ..........obr. .......w K. , na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 126 kpa, odmówiło stwierdzenia jego nieważności.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że Zakład Przemysłu Cukierniczego [....] S.A. w K. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Na mocy postanowienia z dnia [....] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Zastępca Dyrektora ds. Rozwoju i Zarządzania .......Zarządu Dróg i Komunikacji w K. uzgodnił warunki dla inwestycji jako zarządca drogi. W wyniku rozpoznania zażalenia na to postanowienie, postanowieniem z dnia [....] Kolegium utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Wnioskiem z dnia [....] J.S. , A.B. i M.S. wystąpili o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [....] ., wskazując na uciążliwość planowanej inwestycji, wynikającą zwłaszcza z kubatury i wysokości budynku. Wniosek skierowany do Ministra Budownictwa i Transportu został na mocy postanowienia Ministra z dnia

[....] przekazany zgodnie z właściwością Kolegium. W ocenie Kolegium brak było podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia. Postanowienie zostało wydane przez uprawniony organ oraz w oparciu o prawidłową podstawę prawną tj. art. 53 ust. 4, art. 53 ust. 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy uwzględnieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy konieczne było uzyskanie uzgodnienia zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Z uwagi na fakt, że wnioskodawcy nie podali przyczyny nieważności kwestionowanego postanowienia, Kolegium poddało je analizie pod kątem wszystkich wymienionych w art. 156 § 1 kpa przesłanek nieważności decyzji. Jednakże żadna z nich nie zaistniała w niniejszej sprawie, w szczególności nie doszło do "rażącego naruszenia prawa". Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie naruszenie w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Wady które powodują stwierdzenie nieważności orzeczeń tkwią w nich samych a zatem muszą mieć charakter materialnoprawny. Natomiast wady proceduralne usuwane są w postępowaniu o wznowienie postępowania. Zarzucane we wniosku wadliwość i naruszenia procedury postępowania nie mogą zatem stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

D.M. i A.B. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy.

D.M. wskazała, że planowana inwestycja której dotyczyło uzgodnienie Prezydenta Miasta K. jest uciążliwa dla okolicznych mieszkańców. Budynek ma posiadać .... kondygnacji, podczas gdy na ulicach ......, znajduje się niska, ........kondygnacyjna zabudowa, a budynek o podobnej wysokości znajduje się w dużej odległości i w innym położeniu. Taki stan rzeczy sprawia, że istniejące obiekty ulegną znacznemu zaciemnieniu, czego nie wykazały dwukrotnie przeprowadzone badania zacienienia. Podniosła również, że Zarząd Dróg nie wziął pod uwagę niedogodności związanych ze wzmożonym ruchem (np. zapylenia) na ul. .......oraz planowanej drodze wyjazdowej wzdłuż ul. ..... Nie zbadano również czy prowadzenie głębokich wykopów w trakcie budowy nie zagrozi położonemu w najbliższym sąsiedztwie budynkowi przy ul. .......

Natomiast A.B. podniósł, że postanowienie Prezydenta Miasta K. z [....] zostało wydane w ramach postępowania prowadzonego przez Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w sposób sprzeczny z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto odwołujący się podniósł, że orzeczenie Ministra Transportu i Budownictwa o przekazaniu sprawy według właściwości Kolegium nie jest "prawomocne", o czym Kolegium zostało powiadomione pismem wnioskodawców z dnia [....] .

Postanowieniem z dnia [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium w pełni podzieliło stanowisko Kolegium wyrażone w postanowieniu z [....] podkreślając, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, w szczególności nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu 156 § 1 kpa pkt 2 kpa.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła D.M. podnosząc, że nie zgadza się "z utrzymaniem zaskarżonej decyzji". Powtórzyła podniesione we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy argumenty, podkreślając, że w najbliższej okolicy planowanej inwestycji nie występuje tak wysoka zabudowa, że nie wykonano żadnych badań geologicznych mimo, że odległość między planowanym budynkiem a już istniejącym wynosi jedynie ..... metrów, a w pobliżu znajduje się rzeka W. Podniosła również, że mieszkańcy nie zostali powiadomieni o pomiarach zacienienia, a wyniki przeprowadzonych badań nie odpowiadają rzeczywistości oraz, że ma powstać nowa ulica wraz z wyjazdami z garaży. Taki stan rzeczy, zdaniem skarżącej wpłynie na spadek wartości nieruchomości położonych w sąsiedztwie, czego nikt nie wziął pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Sąd zważył , co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Stosownie do treści art.156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art.126 kpa , będących podstawą prawną zaskarżonego postanowienia, organ administracji publicznej stwierdza nieważność postanowienia, które wydane zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Celem dokonania oceny, czy przesłankę tę spełnia postanowienie uzgadniające Prezydenta Miasta K. z dnia [....] należy dokonać analizy przepisów prawa materialnego i procesowego , stanowiących jego podstawę prawną, czyli art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717 ze zm.) oraz art.106 kpa.

Jak wynika z treści art.53 ust.4 cytowanej ustawy decyzję o ustaleniu warunków zabudowy uzgadnia się z właściwymi organami.

Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (art.53 ust.5)

Zgodnie z treścią art.106 kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.

Z kolei z przepisu art.60 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że organem właściwym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji był Prezydent Miasta K. Zgodnie z przepisem art.53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego - po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Na podstawie art.19 ust.5 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r Nr 204 poz.2086 ze zm.) zarządcą wszystkich dróg publicznych (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach miasta na prawach powiatu jest prezydent miasta. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie właściwym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jak i dokonania przedmiotowego uzgodnienia był ten sam organ.

W takiej sytuacji brak było podstaw do wydania postanowienia uzgadniającego w trybie art.106 kpa, gdyż organ uzgadniający nie był "innym organem" od wydającego decyzję.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II OSK 776/07 (Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach), iż "treść takiego uzgodnienia, w celu realizacji ustawowego wymogu określonego w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winna zostać zamieszczona w motywach decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty."

Jednocześnie podkreślić należy, że naruszenie to nie jest naruszeniem polegającym na wydaniu aktu administracyjnego bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Istniała przecież podstawa materialnoprawna do wydania kwestionowanego postanowienia uzgadniającego - przepis art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Tak więc nie można twierdzić , że postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej.

Nie można również uznać, że poprzez wydanie tego postanowienia rażąco zostało naruszone prawo. Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie naruszenie w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Nadto, za prawidłowy ocenić należy pogląd organu, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa.

Dlatego też , na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.