Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 157/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pktr 1, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
article: par. 3 ust. 1 pkt 8, par. 3 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 934/17 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 934/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M.C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono T. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej sieci nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] na działce nr [...], obręb [...].

W motywach powyższego orzeczenia Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.) oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku" uznał, że spełnione zostały wymogi formalne pozwalające inwestorowi na skuteczne złożenie wniosku o pozwolenie na budowę. Z materiału dowodowego wynika, że inwestor załączył dokumentację techniczną opracowaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane obejmującą plan sytuacyjny oraz opis techniczny. Dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ze względu na specyfikę rozważanych robót budowlanych, wbrew ocenie skarżącej nie zachodziła konieczność uzyskiwania innych pozwoleń, uzgodnień lub opinii organów administracji publicznej, w tym także tych dotyczących ochrony środowiska. Nie ulega wątpliwości, że rozważany projekt budowlany został sporządzony przez osobę dysponującą odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Potwierdzają to oświadczenie na stronie tytułowej tego opracowania, pieczątki w treści wspomnianego projektu oraz pismo stwierdzające przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Konsekwencją powyższych ustaleń był obowiązek wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, co wynika wprost z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze Sąd podkreślił, że rola organów administracji architektoniczno – budowlanej ogranicza się do sprawdzenia poprawności formalnej wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności takiego wniosku lub trafności rozwiązań inżynieryjnych w nim przyjętych. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych i budowlanych stanowi w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzącą te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. C., zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na niewłaściwej kontroli działań organu administracji publicznej poprzez niezastosowanie środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. pomimo, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to jest art. 7 K.p.a., a nadto art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., 84 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na:

- niewyjaśnienie przez organy obu instancji wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej kwalifikacji planowanej inwestycji - jako mogącej lub nie - należeć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku;

- oparcie ustaleń w tym zakresie tylko i wyłącznie na załączonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia, bez dokonania jakichkolwiek samodzielnych ustaleń lub ocen w tym zakresie, pomimo kwestionowania wiarygodności karty informacyjnej przez stronę skarżącą, a nadto pomimo niespełniania przez kartę informacyjną przedsięwzięcia wymagań, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem;

2) art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę działań organu administracji publicznej i niezastosowanie środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. pomimo, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a polegającym na niewłaściwym stosowaniu art. 35 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 1 pkt 3, a nadto w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez uznanie, że w realiach niniejszej sprawy zostały spełnione wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie oddalającym skargę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości, ani też w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obejmujących art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., 84 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a.

W tej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadził, zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. kontrolę działalności administracji publicznej i rozpoznał skargę wniesioną na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] i zastosował środek znany ustawie, tj. oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę M. C..

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez brak odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji. Trafnie w okolicznościach tej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, ponieważ zatwierdzony pozwoleniem na budowę projekt budowlany zawierał wszystkie wymagane przepisami informacje.

Nie można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej kasacyjnie, że w tej sprawie nie wyjaśniono, czy planowana inwestycja polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej obejmująca przede wszystkim budowę wieży kratowej o wysokości 52 m nad poziomem terenu wraz z zainstalowaniem trzech anten zawieszonych na wysokości 48,8 m o azymucie 60°, 170° i 300°, paśmie pracy 900 MHz i 800 MHz, tilcie (nachyleniu) wynoszącym 0° i 6° oraz maksymalnej efektywnej mocy wypromieniowanej izotropowo (EIRP) wynoszącej dla każdej anteny 8436 W (jako suma mocy dla anteny pracującej w paśmie 900 MHz wynoszącej maksymalnie 5409 W i w paśmie 800 wynoszącej maksymalnie 3027 W) - stanowi przedsięwzięci mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Zgodnie z powołanym przepisem uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże o tym, czy dane przedsięwzięcie jest zaliczane do grupy takich przedsięwzięć rozstrzygały obowiązujące w dacie wydania w tej sprawie decyzji administracyjnych przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie załączona do projektu budowlanego kwalifikacja przedsięwzięcia przedmiotowej instalacji radiokomunikacyjnej (stacji telefonii komórkowej) zawiera niezbędne informacje techniczne dotyczące parametrów pracy obliczone dla każdej z anten dla tiltu (nachylenia) anteny wynoszącej 0° jak i 6°. Wbrew argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej w kwalifikacji przedsięwzięcia określono zasięg w postaci rzutów osi głównej wiązki promieniowania dla poszczególnych azymutów i tiltów w przedziale od 0 do 200 metrów (a nie tylko od 0 do 150 metrów jak wskazuje strona skarżąca kasacyjnie). Odpowiednie rysunki potwierdzające te parametry znajdują się na kartach nr 1-3 projektu budowlanego. Co istotne, inwestor dokonał zsumowania maksymalnej mocy EIRP dla każdej z anten pracujących w obu pasmach i ustaliwszy tą moc na 8436 W, a ponadto określił zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia miejsca dostępne dla ludności w przedziale od 1 do 200 metrów, a nie tylko w przedziale od 0 do 150 m. Jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia wyznaczono odległości od środków elektrycznych anten na osi głównej wiązki promieniowania, tj. linii poprowadzonej wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny.

Przy nachyleniu anteny wynoszącym 0° wiązka główna promieniowania w odległości 200 metrów od miejsca emisji (środka elektrycznego anteny) pozostaje na wysokości 49 metrów, a przy nachyleniu anteny wynoszącym 6° wiązka ta w odległości 200 metrów od środka elektrycznego wynosi 28,1 m. Zarówno wysokość 28,1 metra, jak i tym bardziej wysokość 49 metrów w okolicznościach tej sprawy nie stanowiły miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem miejsca dostępnego dla ludności należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 19 października 2017 r. sygn. akt II OSK 289/16, opub. w Lex nr 2395743; wyrok NSA z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 527/17, opub. w Lex nr 2442284).

Skoro, jak wynika z akt sprawy, na obszarze objętym zakresem oddziaływania projektowanej stacji telefonii komórkowej nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalenia warunków lokalizacyjnych dla przedmiotowej inwestycji dokonano na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, obowiązującej w dacie wydawania decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a ponadto budynki zlokalizowane nie tylko w osi wiązki głównej promieniowania nie przekraczały 5 metrów (wysokość budynku mieszkalnego wynosi 5 metrów, a budynku gospodarczego 4,5 metra), ale i w obszarze oddziaływania tej inwestycji budynki były wielokrotnie niższe niż wysokość 28 metrów (a tym bardziej 49 metrów), to zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na wysokościach znajdujących się na końcach 200 metrowej osi wiązki głównej promieniowania każdej z anten nie było miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska.

Należy ponadto stwierdzić, że nie ma racji strona skarżąca kasacyjnie podnosząc, że w tej sprawie zatwierdzając projekt budowlany inwestor przedłożył kartę informacyjną przedsięwzięcia. Projekt budowlany zawiera kwalifikację przedsięwzięcia i ta kwalifikacja podlegała ocenie zarówno przez organy administracyjne rozstrzygające w postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jak i przez Sąd pierwszej instancji.

W związku z tym nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez organy administracyjne art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 84 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy i prawidłowo go oceniły, a w sprawie nie zaistniała potrzeba ustalania okoliczności w oparciu o opinię biegłych. Zaskarżona decyzja Wojewody Łódzkiego zawiera wskazanie ustalonego stanu faktycznego, oceny zebranych dowodów, zawiera wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej oraz wskazania, dlaczego nie uwzględniono stanowiska odwołującej się strony. Tym samym nie został naruszony art. 107 § 3 K.p.a.

Nie jest zasadny drugi zarzut skargi kasacyjnej, zgodnie z którym uchybieniem Sądu pierwszej instancji było dokonanie niewłaściwej kontroli działań organów administracji publicznej i niezastosowanie środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. ponieważ decyzje w tej sprawie miały zostać wydane z naruszeniem prawa materialnego, polegającym na niewłaściwym stosowaniu art. 35 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 1 pkt 3, a nadto w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez uznanie, że w realiach niniejszej sprawy zostały spełnione wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Oceniając tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

W tej sprawie, jak trafnie wskazał na to Sąd pierwszej instancji, Starosta Brzeziński sprawdził zgodność projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora z ustaleniami - w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - objętymi decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dokonano także oceny zgodności tej inwestycji z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska, a w szczególności w tym zakresie, czy wydanie pozwolenia na budowę nie powinno poprzedzać przeprowadzenie odrębnego postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Spełnienie przez inwestora wymagań objętych przepisami zobowiązywało organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania pozwolenia na budowę, co wprost wynika z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie dokonał błędnej wykładni także art. 35 ust. 4 ww. ustawy.

Niezasadnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie § 1 pkt 3 rozporządzenia. Przepis ten określa zakres regulacji objętej rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Ani Sąd pierwszej instancji, ani też organy administracyjne nie kwestionowały zakresu regulacji ww. rozporządzenia. Nie został naruszony § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Przepis ten określa przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko obejmujące, miedzy innymi, instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz wraz z podaniem równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczanej dla pojedynczej anteny i miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w określonej odległości od środka elektrycznego. Skoro instalacja radiokomunikacyjna objęta zatwierdzonym w tej sprawie pozwoleniem na budowę nie została zaliczona nawet do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to tym bardziej nie jest to instalacja będąca przedsięwzięciem mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Nie podaje przy tym strona skarżąca kasacyjnie, z jakich powodów należałoby przedmiotowe przedsięwzięcie zaliczyć do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie jest także uzasadnionym zarzut dokonania błędnej wykładni § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągnięte zostaną progi określone w ww. przepisie.

Przepis ten nakazuje, aby w przypadku, gdy na terenie objętym inwestycją znajduje się inwestycja tego samego rodzaju, to należy zsumować parametry oddziaływania na środowisku obu takich przedsięwzięć. W tej sprawie przepis ten nie mógł uzasadniać dokonywania dodatkowych ustaleń, ponieważ na obszarze lokalizacji przedmiotowej inwestycji (działka nr [...] w miejscowości [...]) nie występowała inna instalacja radiokomunikacyjna. Z akt sprawy wynika, że także w ustalanych na potrzeby tej sprawy osiach wiązek głównych promieniowania anten oraz w otoczeniu tych osi nie występowały instalacje radiokomunikacyjne. W takiej zaś sytuacji nie było podstaw do zsumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcia w postaci instalacji telekomunikacyjnych z parametrami istniejącej już instalacji lub chociażby tylko planowanej instalacji. Pod pojęciem planowanego przedsięwzięcia, którego parametry podlegają zsumowaniu na podstawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rozumie się tylko takie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ww. ustawy. Ani akta sprawy, ani też strona skarżąca kasacyjnie nie podaje, aby na tym obszarze w stosunku do innej instalacji radiokomunikacyjnej (stacji telefonii komórkowej) było prowadzone jakiekolwiek inne postępowanie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o zwrocie kosztów pomocy prawnej, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 P.p.s.a. przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 P.p.s.a.