Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 975/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. (M.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: DIS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na H. M. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w wysokości [...]zł w związku z niewykonaniem obowiązków dłużnika zajętej wierzytelności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie DIS, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Wskazał, że obydwa postanowienia wydane zostały z obrazą przepisów prawa i są wadliwe. Stwierdził również, że w ostateczności udzielił organowi żądanych informacji, dlatego nałożona kara pieniężna przestała pełnić swoją zasadniczą funkcję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy).

Zaznaczyć następnie należy, że wstrzymanie wykonalności dotyczyć może jedynie takich aktów, które nadają się do wykonania. Aktami takimi są w szczególności te, które nakładają na ich adresatów obowiązek świadczenia. Z tego rodzaju aktami mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, zaskarżone postanowienie utrzymuje bowiem w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o nałożeniu kary pieniężnej.

Zaakcentować dalej należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonalności. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1240582).

Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.

Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący ograniczył się w zasadzie do argumentów natury merytorycznej, wskazując na wadliwość wydanych postanowień. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że merytoryczne zarzuty względem zaskarżonych aktów nie są badane na etapie wpadkowego postępowania obejmującego orzekanie w przedmiocie wykonalności tych aktów. Co więcej, skarżący we wniosku nie zwrócił uwagi na możliwość wystąpienia okoliczności, stanowiących przesłankę do wstrzymania wykonania, nie nadesłał też dokumentacji, która mogłaby potwierdzać możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Reasumując, skarżący w złożonym wniosku nie uargumentował w sposób przekonujący, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji. Również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby istniały przesłanki do uwzględnienia złożonego wniosku.

Mając powyższe na względzie, w oparciu o treść art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł zatem jak w sentencji postanowienia.

Zarządzenie

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć:

a) stronie skarżącej – z pouczeniem o zażaleniu;

b) organowi – z pouczeniem o zażaleniu.

Gliwice, dnia 28 września 2015 r.

mc