Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 431/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2005r. sygn. akt 3/II SA/Ka 2748/02 o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 7 października 2002r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: - oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lutego 2005r., sygn. akt 3/II SA/Ka 2748/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania skarżącemu A. K. prawa pomocy. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji wynika, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, zatem rozpoznaniu podlega jedynie wniosek o ustanowienie adwokata. Sąd stwierdził, że skarżący ma stałe dochody, co oznacza, że jest w stanie ponieść ewentualne koszty postępowania w postaci wynagrodzenia adwokata według stawek określonych w odrębnych przepisach.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył A. K.. W zażaleniu podniósł, że jego miesięczny dochód wynosi około 2400 zł miesięcznie, z czego utrzymuje się wraz z żoną i dwójką dzieci. Stwierdził ponadto, że realne stawki wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników są wyższe od stawek urzędowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 powołanej ustawy sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (w zakresie całkowitym) lub wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (w zakresie częściowym). Przepis ten nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazał dostatecznie, że nie dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi na poniesienie kosztów zastępstwa procesowego, gdyż wskazany dochód umożliwia zaoszczędzenie środków na opłacenie kosztów wynagrodzenia adwokata.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.