Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 225/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 2 pkt 2, art. 64 ust. 2, art. 67
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 25 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2015r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. M. wniósł skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu.

Z otrzymanych akt sprawy wynika, że Zarząd Województwa (dalej IZ) wydał w dniu 23.06.2014r. decyzję administracyjną nr "[...]" zobowiązującą J. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Firma "A." z siedzibą w B. (dalej Beneficjent, wnioskodawca, strona, skarżący), do zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu w kwocie 767.063,65 zł wraz z należnymi odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Decyzja stała się ostateczna z upływem terminu do wniesienia środka zaskarżenia.

Po doręczeniu upomnienia wzywającego do zwrotu należności, strona zwróciła się o rozłożenie zadłużenia na raty. W odpowiedzi na wezwanie organu Beneficjent dostarczył m.in. umowy kredytów/pożyczek, faktury i inne dokumenty mające obrazować kondycję finansową firmy, które IZ przekazała następnie do zaopiniowania Skarbnikowi Województwa.

Decyzją z "[...]" nr "[...]" IZ odmówiła udzielenia ulgi w postaci

rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu środków, której wysokość została

określona w ww. decyzji administracyjnej z 23.06.2014r., w kwocie 767.063,65 zł wraz z należnymi odsetkami. Środki te Beneficjent otrzymał na realizację projektu pn.

Rozbudowa Budynku mieszkalno - usługowego oraz budowa 5 murowanych domków

letniskowych i wyposażenie nowo powstałych obiektów na terenie obiektu "C.",

realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie z 5.08.2011r.,

współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz Budżetu Państwa.

Organ powołał się na art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach

prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009r., Nr 84, poz. 712, ze zm.), dalej

u.z.p.p.r., art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 2 pkt 2, art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 885, ze zm.), dalej u.f.p., art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja

podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.), dalej O.p., art. 104 i 107

ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 569, ze zm.), dalej u.s.w ..

W uzasadnieniu organ ocenił, że sytuacja wnioskodawcy jest trudna. Na

podstawie danych, wynikających z załączonych przez Beneficjenta dokumentów, nie

można z pewnością stwierdzić, że będzie w terminie spłacał wymaganą należność.

Świadczą o tym m.in. zaciągnięte liczne zobowiązania wobec instytucji finansowych

(pożyczki kredyty) przy równoczesnym, znacznym spadku dochodów,

zaobserwowanym od 2011r.. Z przedstawionych zeznań PIT - 36L i PIT/B wynika

bowiem, że w 2011r. firma osiągnęła dochód w wysokości 153.699,83 zł, zaś w 2012r.

dochód ten wyniósł 43.405,96 zł. W zeznaniu podatkowym firmy za 2013r. widnieje już

strata w wysokości 3.228,60 zł. Organ odnotował systematyczny spadek dochodów

z prowadzonej działalności gospodarczej i podał, że przedstawione przez Beneficjenta

w ramach postępowania administracyjnego dokumenty, nie dają także gwarancji, że

może on odzyskać zdolność finansową do zaspokojenia roszczeń, wynikających

z decyzji administracyjnej z dnia "[...]".

IZ podkreśliła, że jest odpowiedzialna za odzyskanie kwoty, o rozłożenie której

wnioskował Beneficjent, natomiast sytuacja finansowa strony, przedstawiona powyżej,

nie rokuje całkowitej spłaty należności. W związku z tym skierowała sprawę do

egzekucji administracyjnej, prowadzi ją Naczelnik Urzędu Skarbowego w "[...]", który

jednak nie wyegzekwował od Beneficjenta żadnych należności pieniężnych. Organ

zaznaczył, że koszty postępowania egzekucyjnego wynoszą 95.000 zł.

Ponadto Beneficjent posiada zasoby majątkowe, o wartości znacznie

przewyższającej kwotę zobowiązującą do zwrotu. Zgodnie bowiem z § 11 ust. 11

umowy o dofinansowanie prawnym zabezpieczeniem jej prawidłowej realizacji jest

m.in.: hipoteka umowna do kwoty 2.334.846,84 zł, ustanowiona na nieruchomościach

stanowiących własność J. M..

Organ podsumował, że nie występuje w sprawie ważny interes strony oraz

interes publiczny.

Beneficjent wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy przez IZ. W jego ocenie:

– niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w decyzji, że: z uwagi na fakt, iż

Beneficjent nie skorzystał z uprawnienia do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzja stała się ostateczna;

– niezrozumiałe jest, że został powiadomiony pismem z 14.11.2014r.

o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie, po czym nie złożył dodatkowych wyjaśnień, nowych środków dowodowych oraz nie zapoznał się ze zgromadzonymi materiałami;

– wniosek IZ o wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny

był przedwczesny, co w konsekwencji doprowadziło do naliczenia kosztów

egzekucyjnych w kwocie 95.000 zł.

IZ po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdziła, że strona nie skorzystała

z uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia od ww. decyzji z 23.06.2014r., wobec

czego stała się ona ostateczna w dniu 8.07.2014r.. Organ powołał się na art. 16 ust. 1

k.p.a. i podał, że decyzja ostateczna jest decyzją wykonalną, co oznacza, że w razie

braku zwrotu środków, IZ jest zobligowana do uruchomienia procedury egzekucyjnej.

Powołując się na art. 10 k.p.a. organ podał, że Beneficjent został poinformowany

o zakończeniu postępowania dowodowego ww. pismem, a także pouczony

o możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego oraz

wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań terminie 7-dni od dnia doręczenia tego pisma. Wyjaśnił, że w decyzji

w poprzedzającej stwierdził, iż Beneficjent nie skorzystał z uprawnienia do złożenia

dodatkowych wyjaśnień ani nowych środków dowodowych, nie złożył dodatkowych

wyjaśnień ani nowych środków dowodowych, nie zapoznał się także ze zgromadzonym

materiałem, do czego miał prawo.

Z kolei organ miał obowiązek podjęcia określonych działań zmierzających do

wszczęcia egzekucji w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 6 § 1 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. IZ przywołała w tym zakresie szereg

orzeczeń sądowoadministracyjnych.

Odnośnie uzasadnienia prawnego organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie

w przedmiocie rozłożenia na raty spłat uzależnione jest od wniosku dłużnika. Wydając

decyzję w I instancji szczegółowo wykazano przesłanki odmowy udzielenia

Beneficjentowi ulgi w spłacie w postaci rozłożenia należności na raty, oparte na danych,

wynikających z przedłożonych przez stronę dokumentów. W ocenie organu nie można

bowiem z pewnością stwierdzić, że wnioskodawca będzie w terminie spłacał wymaganą

należność. Świadczą o tym m.in. zaciągnięte liczne zobowiązania wobec instytucji

finansowych (pożyczki kredyty) przy równoczesnym, znacznym spadku dochodów,

zaobserwowanym od 2011r.. Przedstawione przez Beneficjenta w ramach

postępowania administracyjnego dokumenty nie dają także gwarancji, że może on

odzyskać zdolność finansową do zaspokojenia roszczeń wynikających z decyzji

administracyjnej nr "[...]". Ponadto IZ jako podmiot zobowiązany do ochrony środków publicznych wydatkowych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia

i Mazury w perspektywie finansowej 2007-2013, jest odpowiedzialna za odzyskanie

ww. kwoty, natomiast sytuacja finansowa strony nie rokuje całkowitej spłaty należności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Beneficjent

wniósł o uchylenie decyzji wydanej w I i II instancji, oraz o zasądzenie od organu na

rzecz skarżących kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Strona

skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

1) postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt

ogólnikowych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębionego zaufania

obywateli do organów Państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej

decyzji,

2) prawa materialnego tj. art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach

publicznych poprzez jego niezastosowanie w skutek błędnego uznania, że sytuacja

finansowa skarżącego nie uzasadnia wniosku o rozłożenie na raty należności

wynikającej z ww. decyzji Zarządu Województwa z dnia 23.06.2014r..

W treści skargi strona podniosła, że wskazując przyczynę odmowy

uwzględnienia wniosku skarżącego organ ogranicza się do stwierdzenia, iż przesłanki

uzasadniające decyzję odmowną wynikają z dokumentów przedłożonych przez

skarżącego oraz, że zostały one wskazane przez organ I instancji. Takie odesłanie

powoduje, że uzasadnienie decyzji staje się lakoniczne. To z kolei pozbawia

skarżącego możliwości weryfikacji prawdziwości przesłanek, uznanych przez organ za

przesądzające o wydaniu decyzji odmownej. W ocenie skarżącego, rzetelne i pełne

uzasadnienie decyzji, zawierające wskazanie dokumentów stanowiących jej podstawę,

jest tym bardziej pożądane w sytuacji, gdy decyzja taka ma charakter uznaniowy, a co

za tym idzie uwzględnienie lub odmowa uwzględnienia wniosku strony jest uzależniona

od dokonywanej przez organ oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Podała, że wypowiedzenie skarżącemu umowy o dofinansowanie jest wynikiem

niezależnej od niego okoliczności - śmierci M. W., projektanta i wykonawcy

przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji od sierpnia 2012r. pomiędzy skarżącym,

a B.W., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą D. – W., której pełnomocnikiem był zmarły M. W., przez Sądem Okręgowym Wydział Gospodarczy (sygn. akt "[...]"), toczy się spór sądowy dotyczący przedmiotowej inwestycji. Skarżący dochodzi od B.W. odszkodowania z tytułu naprawienia szkody poniesionej wskutek nienależytego wykonania projektu budowlanego, a także nienależytego wykonania umowy o roboty budowlane i wad fizycznych wykonanych robót. Od momentu wszczęcia postępowania w wymienionej sprawie, z uwagi na składane przez strony wnioski o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, skarżący wstrzymuje się z kontynuowaniem robót budowlanych oraz napraw wykonanych prac, niezbędnych w celu ukończenia inwestycji. Z tego też powodu skarżący został pozbawiony możliwości czerpania korzyści z przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji nie ma możliwości spłaty zaciągniętych na ten cel zobowiązań finansowych. Dopiero zakończenie wymienionego procesu sądowego, niezależnie od jego wyniku, umożliwi skarżącemu dokończenie prac, a co za tym idzie uzyskiwanie dochodu z inwestycji, który to dochód będzie mógł przeznaczyć na spłatę należności, w tym zwrot dofinansowania.

W ocenie skarżącego, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego organ wyciągnął nieprawidłowe wnioski w zakresie merytorycznym,

a dokonana ocena nie mieści się w ustawowych granicach swobodnego uznania.

Decyzja organu niewątpliwie narusza nie tylko słuszny interes strony, ale także interes

publiczny. Skarżący zaznaczył, że pojęcia ważnego interesu zobowiązanego nie można

ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych,

uniemożliwiających uregulowanie zaległości, takich jak powódź, pożar, trzęsienie ziemi

itp., bowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu,

uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację

ekonomiczną zobowiązanego, wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów, jak

i konieczność ponoszenia wydatków, która powoduje, że nie jest on w stanie

uregulować swoich zobowiązań. Skarżący nie dysponuje środkami umożliwiającymi mu

jednorazowy zwrot otrzymanego dofinansowania. Konieczność pozyskania w obecnej

chwili kwoty niezbędnej do dokonania wymienionego zwrotu spowoduje jedynie

pogorszenie i tak bardzo trudnej już sytuacji majątkowej skarżącego. Skutkiem

ekonomicznym, jaki niewątpliwie wystąpi w wyniku realizacji obciążenia, będzie

zakończenie przez skarżącego prowadzenia działalności. Wskutek tego nie tylko

skarżący, ale również jego pracownicy, zostaną pozbawieni środków niezbędnych

w celu bieżącego utrzymania. Tymczasem ulga w postaci rozłożenia należności na raty

ma być formą pomocy udzielonej podatnikowi po to, by nie doprowadzić do skutków

niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego

się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego

uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 3.07.2007r. sygn. akt I FSK 1026/06).

Skarżący podniósł, że poszukiwania przez skarżącego kupca pozostają

bezskuteczne z uwagi na fakt, że wymienione nieruchomości nie zostały wykończone,

a na stronie ciążą znaczne zobowiązania kredytowe. Przy tym nawet w przypadku

znalezienia nabywcy nie uzyska się ze sprzedaży nieruchomości kwoty odpowiadającej

ich obecnej rynkowej, a tym bardziej potencjalnej wartości. Zaznaczył, że postępowanie

sądowe dotyczące przedmiotowej inwestycji zmierza do zakończenia, co umożliwi

stronie dokończenie prac i zwiększenie dochodów w związku z korzystaniem z całości

obiektu. Ponadto zbliża się okres wiosenno - letni, w którym skarżący będzie uzyskiwał

zdecydowanie wyższe dochody, wobec czego będzie mógł terminowo uiszczać raty

należności. Dodatkowo organ posiada zabezpieczenie zwrotu przez skarżącego

przedmiotowej należności w postaci hipoteki na nieruchomości położonej

w Wydminach, stanowiącej własność skarżącego. Ponadto w uzasadnieniu decyzji

administracyjnej z dnia "[...]" organ sam wskazał, że wymienione

zabezpieczenie uprawdopodabnia zaspokojenie należności w drodze egzekucji

z nieruchomości. Za nielogiczne strona uznała zatem twierdzenie w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji, że sytuacja majątkowa skarżącego nie rokuje spłaty należności.

Ryzyko nieodzyskania należności przez organ należy bowiem ocenić jako niewielkie.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej odrzucenie ze

względu na to, że pełnomocnik skarżącego nie został umocowany do występowania

przed sądami administracyjnymi. Organ wniósł ewentualnie o oddalenie skargi

podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej

decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę (art. 145 § 1 P.p.s.a.), jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; bądź jeżeli zachodzą przyczyny nieważności. Dokonana przez Sąd ocena legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała wad prawnych, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Zgodnie z treścią art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych

(t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 885, ze zm.), dalej u.f.p. do spraw dotyczących należności, o

których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy

z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r.

poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja

podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749, z późn. zm.). Podstawę materialnoprawną do

zastosowania ulgi stanowiły przepisy art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej.

Stosując odpowiednio te przepisy Organ na wniosek beneficjenta w przypadkach

uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może rozłożyć

zadłużenie na raty. Określona w powołanym wyżej przepisie instytucja rozłożenia na

raty zadłużenia w trybie indywidualnej decyzji organu podatkowego zbudowana jest

przy zastosowaniu uznania administracyjnego. Wskazuje na to zawarte w ww. przepisie

stwierdzenie, że organ "może". Oznacza to, iż wystąpienie przesłanek określonych tym

przepisem (ważny interes podatnika lub interes publiczny) daje organowi prawo do

udzielenia ww. ulgi, nie powoduje jednakże powstania obowiązku jej udzielenia. W

świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu

Administracyjnego koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie

uznania administracyjnego zawierających w swojej treści kierunkowe dyrektywy wyboru

(w tym przypadku: ważny interes podatnika lub interes publiczny), prawem do

umorzenia zaległości dysponuje organ udzielający ulgi. Stwierdzenie zatem, że w

sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie

wyboru, może lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla

wnioskodawcy. Decyzja negatywna wydana na podstawie tego przepisu nie narusza

zatem prawa zarówno wtedy, gdy przypadki ważnego interesu podatnika lub interesu

publicznego wystąpiły, jak i wtedy, gdy nie występują. Odmiennie jest w przypadku

decyzji pozytywnej, bowiem możliwość pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia

powstaje wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone ww. przepisem.

Sądowa kontrola legalności decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego

sprowadzać się może zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone

prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tzn. czy organ

podatkowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności

mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź

odmowy udzielenia ulgi. Sąd nie może natomiast w świetle postanowień przepisów art.

67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oceniać tego rodzaju decyzji z punktu widzenia ich słuszności. Wybór sposobu rozstrzygnięcia przy prawidłowo

ustalonym stanie faktycznym ustawa pozostawia bowiem uznaniu organu.

Oznacza to, że podatnik występujący z wnioskiem o udzielenie ulgi nie ma skutecznego

żądania o jej udzielenie nawet w przypadku wykazania istnienia ważnego interesu

podatnika lub interesu publicznego.

Należy jednakże podkreślić, że choć uznanie administracyjne wyraża się w możliwości

negatywnego dla strony, nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek zastosowania ulgi,

nie oznacza to uznaniowej oceny okoliczności odpowiadających kierunkowym

dyrektywom wyboru.

Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie dłużnika

prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich

rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest

równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1

Ordynacji podatkowej. Ustawodawca określił go przymiotnikiem "ważny", co podkreśla

jego doniosłość. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie

strony, iż taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi. Natomiast przesłankę "interesu

publicznego" najpełniej charakteryzuje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu

Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2003r. Sygn. akt III SA 1838/01 (Mon.

Pod. 2003/7/43), w którym interes ten określono jako "dyrektywę postępowania

nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego

społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do

organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji

itp.". Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w

rezultacie społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy

stwierdzić należy, iż w procesie wydawania zaskarżonej decyzji nie doszło do

naruszenia przepisów prawa. W ocenie Sadu Organ nie naruszył treści przepisów art.

8 i 107 § 3 k.p.a. Organ przytoczył okoliczności faktyczne, które mają oparcie w

zgromadzonym materiale dowodowym. Tych okoliczności faktycznych skarżący nie

kwestionuje. Z przedstawionych okoliczności faktycznych organ wysunął wniosek, że

istnieją uzasadnione wątpliwości co do możliwości spłaty zadłużenia w ratach. Należy

wskazać, że skarżący we wniosku o udzielenie ulgi nie zaproponował wysokości rat i

harmonogramu spłaty zadłużenia. Nie wskazał źródeł ich pokrycia. Nie ulega

wątpliwości, że Organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny. Nie budzą również

wątpliwości wnioski, które zostały wysnute przez organ. Te konkluzje mają oparcie w zebranym materiale dowodowym zostały one przedstawione w sposób logiczny w

zaskarżonej decyzji. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty

przemawiają za uznaniem, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki

ważnego interesu dłużnika lub interesu publicznego. Za przyjęciem takiego stanowiska

przemawia to, że firma skarżącego odnotowuje systematycznie spadek dochodów.

Ponadto skarżący wstrzymał się z realizacją zadania inwestycyjnego.

Skarżący otrzymał środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz

Budżetu Państwa na realizację projektu pn. "Rozbudowa Budynku mieszkalno -

usługowego oraz budowa 5 murowanych domków letniskowych i wyposażenie nowo

powstałych obiektów na terenie obiektu "C.". W skardze skarżący przyznał, że

wypowiedzenie umowy o dofinansowanie było związane z niewykonaniem projektu.

Od sierpnia 2012r. pomiędzy skarżącym, a B.W., prowadzącą działalność

gospodarczą pod firmą D. – W., której pełnomocnikiem był zmarły M. W., przed Sądem Okręgowym Wydział Gospodarczy (sygn. akt "[...]"), toczy się spór sądowy dotyczący

przedmiotowej inwestycji. Od momentu wszczęcia postępowania w wymienionej

sprawie, skarżący wstrzymał się z kontynuowaniem inwestycji. W tej sytuacji nie

można uznać, że IZ winna wstrzymać się z dochodzeniem zwrotu długu od skarżącego

do czasu zakończenia wymienionego procesu sądowego. Skarżący faktycznie odsunął

zakończenie tego zadania inwestycyjnego na czas nieokreślony. A zatem należy

uznać, że skarżący nie wykazał istnienia ważnego interesu, który uzasadniałby

udzielenie wnioskowanej ulgi. O istnieniu ważnego interesu nie może świadczyć

obawa skarżącego, że nieruchomość może być sprzedana poniżej wartości 'rynkowej.

Nie leży w interesie publicznym kredytowanie przedsiębiorcy, który zaniechał

dokończenia inwestycji. W interesie publicznym jest natomiast szybkie odzyskanie

należności, gdyż skarżący nie zrealizował projektu i został zobowiązany do zwrotu

otrzymanego świadczenia.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 64 ust. 2

ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez jego

niezastosowanie. W rozpoznawanej sprawie Organ stosował przepisy art. 25 pkt 1

u.z.p.p.r., art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 2 pkt 2, art. 67 u.f.p., art. 67a § 1

pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 O.p.

W świetle powyższych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych Sąd nie

dopatrzył się naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.