Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1484/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70d ust. 1-6,  art. 71
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, , , po rozpoznaniu w trybie uroszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021r. sprawy ze skargi J. G., K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 74 ust. 1, ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 72 ust. 1, art. 1, art. 70d oraz art. 70zs ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił K. P. i J. G. (dalej strony lub skarżący) rejestracji pojazdu marki [...] Typ [...] o numerze identyfikacyjnym [...].

W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dokumenty przedłożone przez strony wraz z wnioskiem i uznał swoją właściwość, jak również podkreślił, że z przedłożonej dokumentacji wynika, że pojazd mający być zarejestrowanym jest przyczepą, która ma stanowić element kolejki turystycznej, a która została wyprodukowana przez "A" s.c. Producent określił nazwę pojazdu jako "pojazd specjalny - przyczepa do przewodu osób, wchodząca w skład kolejki turystycznej" co w ocenie organu nie jest zbieżne z klasyfikacją pojazdów stanowiącą załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 27 września 2003 r. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przywołał przepisy, które odnoszą się do rejestracji pojazdu, jak również przybliżył definicje pojęć wykorzystywanych w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem organu administracji pierwszej instancji błędem jest klasyfikowanie przedmiotowego pojazdu jako pojazdu specjalnego, ponieważ w definicji kolejki turystycznej ustawodawca nie zamieścił stwierdzeń, które pozwalałyby uznać, że jest to zespół pojazdów specjalnych, czy też poszczególne pojazdy wchodzące w skład kolejki turystycznej należy traktować jako pojazdy specjalne. Następnie organ ten stwierdził, że każda przyczepa podlega konieczności dokonania przez producenta homologacji bądź uzyskania dopuszczenia jednostkowego i na tę okoliczność organ przywołał regulacje ustawowe oraz wynikające z dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady z 5 września 2007 r. W ramach prowadzonego postępowania, po stwierdzeniu braków formalnych przedłożonej dokumentacji wezwano strony do uzupełnienia wniosku o rejestrację przedmiotowej przyczepy. Strony postępowania po zapoznaniu się z aktami sprawy i stanowiskiem organu prowadzącego postępowanie uznały, że wniosek jest zasadny i winien być pozytywnie rozpoznany. W końcowej części uzasadnienia organ pierwszej instancji stwierdził, że przedstawiona do rejestracji przyczepa nie spełnia wymogów formalnych do jej czasowej rejestracji na wniosek właściciela w celu konieczności wykonania badania technicznego.

Z decyzją tą nie zgodziły się strony, które wniosły odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej. W odwołaniu tym podkreślono, że brak jest podstaw prawnych dla wydania decyzji odmownej. Wskazano, że są producentami kolejek turystycznych od 2016 r. i zauważono, że w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o rejestrację domagano się dołączenia oświadczenia o prawie własności i miejscu zamieszkania oraz do przedstawienia świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. Zdaniem odwołujących się wymienione dokumenty nie są niezbędne w przypadku rejestracji nowych "przyczep - kolejki turystycznej", a wymagane jest dodatkowe badanie techniczne przewidziane w przepisach prawa. W końcowej części odwołania odwołano się do informacji uzyskanych z Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego i podkreślono, że wskazane przez organ pierwszej instancji dokumenty nie są wymagane przy rejestracji takiego pojazdu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 74 ust. 1, ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 72 ust. 1, art. 1, art. 70d oraz art. 70zs ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i dokonał ich analizy pod kątem wymogu homologacji takiej przyczepy jak w rozpoznawanej sprawie. W dalszej części uzasadnienia decyzji przywołano przepisy dotyczące rejestracji pojazdów i wskazano na alternatywność dokumentów wymaganych do rejestracji w zależności od historii danego pojazdu. Podkreślono, że w przypadku pojazdów pierwszy raz rejestrowanych, kluczowym dokumentem jest świadectwo homologacji lub dokument równoważny. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji w sposób zasadny domagał się przedłożenia wymienionych dokumentów.

Z powyższą decyzją nie zgodziły się strony przedmiotowego postępowania, które reprezentowane przez radcę prawnego F. W. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powyższej decyzji zarzucono naruszenie postanowień art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem prawa materialnego obligującego organ odwoławczy do uchylenia badanej decyzji i orzeczenia co do istoty. Nadto wskazano na naruszenie postanowień art. 70d ust. 1 i 2, art. 70zn ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich błędną wykładnię prowadząca do nieuzasadnionego wniosku, że badany pojazd wymaga uzyskania świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu, podczas gdy wskazany pojazd jest zwolniony z obowiązku dostarczenia wyżej wymienionych dokumentów. W motywach skargi przybliżono dotychczasowy przebieg postępowania i stanowisko organów administracji i przedstawiono analizę obowiązujących przepisów. W następstwie tej analizy uznano, że skoro w przepisach nie wskazano na taki pojazd, który jest przedmiotem postępowania, tym samym przepisy dotyczące wymagań stawianych przez organy administracji nie mają zastosowania, a tym samym działania organów administracji okazały się błędne, a wniesienie skargi zasadne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Pismem z 8 marca 2021 r. pełnomocnik skarżących odniósł się do odpowiedzi na skargę organu odwoławczego. W ocenie skarżącego organy administracji dopuściły się naruszenia postanowień art. 70d ust.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 2 pkt 60 tej ustawy i treścią załącznika nr 2 do przywołanej ustawy poprzez mylne przyjęcie, że przyczepa dostosowana do przewozu osób podlega obowiązkowi homologacji, w sytuacji gdy dla tego typu pojazdu nie ustalono wymagań homologacyjnych. Wynika to między innymi z pkt 6.1 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2018/858 z

30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE. Nadto w ocenie pełnomocnika decyzja ta narusza art. 11 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść przedsiębiorcy poprzez uznanie, że przyczepa jako odrębny element kolejki turystycznej nie może zostać "podciągnięta" pod zwolnienie od obowiązku homologacji, ponieważ skarżący nie rejestrowali "całości" to jest pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy, w sytuacji gdy mające w sprawie zastosowanie przepisy są zawiłe i niejednoznaczne przez co powinien organ dokonać wykładni, która uwzględnia prymat strony jako słabszego podmiotu stosunku administracyjnoprawnego. W motywach tego pisma rozwinięto argumentację przemawiającą za stanowiskiem wyrażonym w osnowie pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z póżn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r, - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) wykazała bowiem, że rozstrzygnięcie stanowiące jej przedmiot odpowiada wymogom prawa. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy, sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

Istota rozpoznawanej sprawy jest prosta i sprowadza się do jednego zagadnienia, a mianowicie czy pojazd mający być zarejestrowany, będący przyczepą elementem kolejki turystycznej do przewodu osób, wymaga homologacji czy też jest zwolniony z takiego obowiązku. Zdaniem obu wypowiadających się w sprawie organów administracji publicznej dla rejestracji takiej przyczepy wymagane jest przedstawienie dokumentu homologacji, z kolei skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wywodzą, że takiego obowiązku nie ma.

W świetle poczynionego ustalenia, uwagę należy jeszcze zwrócić na jedną okoliczność, a mianowicie sporny pojazd służyć ma do przewozu osób, przy czym szybkość z jaką ten pojazd będzie się poruszał jest w tym przypadku elementem drugorzędnym, a kluczową kwestią jest to, że jest on przeznaczony dla przewozu osób. Okoliczność ta posiada znaczenie, ponieważ pojazd taki musi legitymować się takimi parametrami technicznymi, które pozwolą na bezpieczne przemieszczanie nim ludzi. Oznacza to, że w stosunku do tego typu pojazdu stosować należy takie instrumenty ochrony, które wynikają z obowiązujących regulacji prawnych i posiadają gwarancje techniczne prawidłowego funkcjonowania. Tym samym w stosunku do tego typu pojazdów należy stosować przepisy prawa w sposób rygorystyczny, ponieważ związane jest to ze zdrowiem i życiem osób, które z takiego pojazdu będą korzystały.

W kontekście powyższej uwagi i występującego sporu między stronami niniejszego postępowania przyjdzie odnieść się do przepisów prawa normujących tę kwestię. Stosownie do postanowień art. 70d ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450) producent nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części odpowiednie świadectwo homologacji typu WE, z zastrzeżeniem ust. 2-6.

W kolejnych ustępach tego przepisu ustawodawca stwierdza, że nowy typ pojazdu zaprojektowanego i zbudowanego do użytku przede wszystkim na placach budowy, w kamieniołomach, w obiektach portowych lub w portach lotniczych oraz pojazdu wolnobieżnego nie podlega obowiązkowi uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu oraz świadectwa homologacji typu pojazdu. Producent tego typu pojazdu może wystąpić o dopuszczenie fakultatywne poprzez uzyskanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu, potwierdzającego spełnienie odpowiednich wymagań technicznych, w zakresie, w jakim ten typ pojazdu spełnia wymagania określone w załącznikach IV i XI do dyrektywy 2007/46AA/E. Przepisu nie stosuje się do pojazdów, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, oraz do tramwaju i trolejbusu. Nowy typ pojazdu specjalnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej i jednostek ochrony przeciwpożarowej lub nowy typ pojazdu używanego do celów specjalnych nie podlega obowiązkowi uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu oraz świadectwa homologacji typu pojazdu. Producent tych typów pojazdów może uzyskać świadectwo homologacji typu WE pojazdu, jeżeli typ pojazdu spełnia odpowiednie wymagania techniczne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Producent tramwaju i trolejbusu - jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu tego pojazdu świadectwo homologacji typu pojazdu. Podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem jest obowiązany uzyskać świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem. Zgodnie z ust. 6 przedmiotowego przepisu, producent nowego typu pojazdu jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli uzyskał: świadectwo homologacji typu WE pojazdu, w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach; świadectwo homologacji typu pojazdu, w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach; świadectwo homologacji typu pojazdu, w odniesieniu do pojazdów kategorii T4.1, T4.2, T5, C, R; uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej; uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach wydanego na dany typ pojazdu zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej; dopuszczenie jednostkowe pojazdu; uznanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu wydanego przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej: świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. Nadto w przypadku nowego typu przedmiotu wyposażenia lub części jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli: uzyskał świadectwo homologacji typu EKG ONZ lub nowy typ przedmiotu wyposażenia lub części jest objęty świadectwem homologacji typu WE pojazdu.

Przywołana powyżej treść art. 70d ust. 1 - 6 ustawy o ruchu drogowym, jak się wydaje jest czytelna i jednoznaczna. Z treści ust. 1 powyższego przepisu wynika generalna zasada, że każdy producent nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części, odpowiednie świadectwo homologacji typu WE. Oznacza to, że każdy producent produkujący pojazdy lub jego wyposażenie musi dysponować stosownym świadectwem homologacji wystawionym przez uprawniony podmiot w prawem przewidzianej procedurze. Wyjątki od tej zasady określone zostały w ust. 2-6 przedmiotowego przepisu i z uwagi na takie ich ujęcie przez ustawodawcę, a także mając w polu widzenia przedstawioną powyżej uwagę odnośnie tego, że sporna przyczepa ma służyć do przewozu osób, zawarte w tych ustępach wyjątki muszą być interpretowane w sposób zawężający. Następstwem tego jest to, że osoba czy podmiot rejestrujący nowy pojazd musi legitymować się stosownym świadectwem homologacji, a dopuszczalne wyjątki w tym zakresie muszą wynikać wprost z obowiązujących regulacji prawnych i nie mogą być wywodzone z interpretacji norm prawnych.

Przeprowadzone powyżej rozważania są niezbędne z uwagi na treść art. 71 przywoływanej ustawy, zgodnie z którym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3 wskazanej ustawy. Pojazdy określone powyżej są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. Stosownie do postanowień art. 74 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, rejestracji czasowej dokonuje się w przypadkach określonych w ust. 2 tej ustawy, gdy organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania właściciela pojazdu, wydając decyzję o czasowej rejestracji pojazdu, pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne. Czasowej rejestracji dokonuje się: z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę, przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy.

Przedstawione powyżej regulacje prawne przenieść należy na grunt rozpoznawanej sprawy. Jak wynika z wniosku skarżących wystąpili oni o czasową rejestrację przyczepy będącej elementem składowym kolejki turystycznej przewidzianej dla przewozu osób celem przeprowadzenia badań technicznych.

W następstwie złożonego wniosku organ pierwszej instancji wezwał skarżących o uzupełnienie dokumentacji o świadectwo homologacji, względnie świadectwo zgodności WE, a z uwagi na nieuzupełnienie dokumentacji wydał decyzję odmowną. Analiza rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego pozwala stwierdzić, że organy administracji publicznej podejmując sporne rozstrzygnięcia nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak również w sposób prawidłowy dokonały interpretacji przepisów prawa materialnego.

Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze oraz w pismach procesowych zarzucili powyższym organom naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to postanowień art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a niewydania decyzji korzystnej dla nich. Nadto wskazano na naruszenie postanowień art. 70d ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym polegające na błędnej wykładni tych przepisów. W rozbudowanej argumentacji popartej pismem z 8 marca 2021 r. pełnomocnik skarżący wywodzi, że stosunku do przedmiotowej przyczepy nie jest wymagane świadectwo homologacji.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organy administracji publicznej wypowiadające się w niej prezentują prawidłową wykładnię obowiązujących przepisów prawa. Jak zostało to już powyżej zaznaczone, z treści art. 70d ust. 1 wynika, że każdy producent nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części odpowiednie świadectwo homologacji typu WE. Treść tego przepisu w ocenie Sądu jest czytelna i jednoznaczna, a mianowicie każdy producent nowego typu pojazdu lub typu przedmiotu wyposażenia musi uzyskać świadectwo homologacji. Odstępstwa od tej reguły określone zostały w treści art. 70d ust. 2 - 6 tej ustawy i w treści tych przepisów brak jest wskazanego typu pojazdu, o którego rejestrację skarżący wystąpili. Jak wynika z argumentacji prezentowanej w odwołaniu i w skardze do tutejszego Sądu oraz z pisma z 8 marca 2021 r., pełnomocnik skarżących akcentuje, że skoro wśród przyczep podlegających zwolnieniu z uzyskania świadectwa homologacji nie wymieniono tego typu przyczepy, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania, to tym samym brak jest normy prawnej nakazującej uzyskanie takiego dokumentu. Z taką interpretacją skład orzekający w niniejszej sprawie nie może się zgodzić, ponieważ zaprzecza ona podstawowym regułom obowiązującym w tym zakresie. Jak było to już sygnalizowane, w omawianym zakresie obowiązuje zasada (reguła), że producent każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części, odpowiednie świadectwo homologacji typu WE. Tym samym ustawodawca wprowadził tu generalną zasadę sprowadzającą się do tego, że występuje obowiązek legitymowania się takim dokumentem, natomiast wszystkie odstępstwa od tej zasady musza być interpretowane w sposób zawężający i ścisły, a tym samym nie można rozszerzać zakresu występujących wyjątków w tym zakresie. W świetle powyższego brak jest podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi.

W piśmie z 8 marca 2021 r. pełnomocnik skarżących podniósł naruszenie postanowień art. 11 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść przedsiębiorcy. Tak sformułowany zarzut oparty został o podnoszone przez pełnomocnika argumenty dotyczące sposobu wykładni art. 70d ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tak sformułowany zarzut w ocenie składu orzekającego nie jest zasadny, ponieważ organy administracji przeprowadziły poprawną wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów i w tym przypadku trudno mówić o występowaniu wątpliwości, do których zastosowanie miałby przywoływany przepis.

Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy nie mają znaczenia przedkładane przez pełnomocnika dokumenty potwierdzające rejestrację w latach wcześniejszych przedmiotowej przyczepy, ponieważ skład orzekający nie jest w stanie zweryfikować okoliczności ich wystawienia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.