Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1733/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie NSA Wiesław Morys WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik ( spr.) Protokolant apl. radc. Wioletta Wołek - Reszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] roku wydanym na podstawie

§ 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów ( Dz. U. Nr 4 poz. 14 ) Komendant Miejski Policji w G. uznał [...] J. N. za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w art. 230 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. oraz przestępstwa opisanego w art. 276 k.k. Z tego tytułu wymierzył obwinionemu karę wydalenia ze służby. Pierwszy z zarzucanych obwinionemu czynów miał polegać na powołaniu się J. N. na swoje wpływy w instytucjach państwowych i samorządowych w celu doprowadzenia pokrzywdzonego M. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wręczenie obwinionemu kwoty [...] zł za pomoc i pośredniczenie w załatwieniu przydziału działki budowlanej na terenie K., czego obwiniony nie spełnił. Drugim zarzutem objęte zostało działanie polegające na ukryciu przez obwinionego dowodu osobistego, wydanego na nazwisko Z. M., którym to dokumentem J. N. nie miał prawa rozporządzać.

Z uzasadnienia wskazanego orzeczenia wynikało, iż w dniu [...] roku, z chwilą otrzymania informacji o zatrzymaniu J. N. przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych i osadzenia w areszcie tymczasowym, wszczęto wobec niego postępowanie dyscyplinarne, które zostało następnie, w dniu [...] roku, zawieszone do czasu uzyskania materiałów postępowania przygotowawczego z Prokuratury Okręgowej w K.. W dniu [...] roku zawieszone postępowanie dyscyplinarne podjęto, przesłuchano obwinionego, który odmówił składania wyjaśnień i uznano, iż popełnił on zarzucane mu czyny stanowiące przestępstwa umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.

Komendant Miejski Policji w G. uznał nadto, iż oskarżenie o dwa przestępstwa, i zastosowanie aresztu tymczasowego jest okolicznością bulwersującą opinię publiczną, środowisko policyjne i godzi w dobre imię Policji, a w konsekwencji J. N., który nie może korzystać z przymiotu policjanta o nieposzlakowanej opinii wykonującego obowiązki zgodnie z rotą ślubowania zasłużył na najsurowszą karę wydalenia ze służby.

Obwiniony J. N. złożył od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w G. odwołanie, w którym zaprzeczając słuszności zarzutów wskazał, iż wyrok sądowy jeszcze nie zapadł, a oskarżenie opierało się o pomówienie, które w toku postępowania przygotowawczego zostało odwołane. Podniósł nadto, iż podjęcie zawieszonego postępowania dyscyplinarnego nastąpiło bezpodstawnie, gdyż wina jego nie jest oczywista i nie zapadł jeszcze wyrok karny skazujący.

Ś. Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] roku wydanym na podstawie § 32 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów ( Dz. U. Nr 4 poz. 14 ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Policji wskazując w uzasadnieniu, iż materiał dowodowy stanowiący podstawę oskarżenia został oceniony właściwie i słusznie przy jego ocenie wzięto pod uwagę fakt zastosowania wobec obwinionego w postępowaniu przygotowawczym aresztu tymczasowego, a także fakt skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w G. Ś. Komendant Wojewódzki Policji podzielił pogląd Prokuratora Okręgowego w K. uznając, iż zeznania pokrzywdzonego M. L., w których potwierdził on przekazanie J. N. kwoty [...] zł w zamian za pomoc w załatwieniu działki gruntu były wiarygodnym dowodem, a w konsekwencji, zdaniem organu administracji II instancji, na podstawie materiału dowodowego śledztwa należało przyjąć udział J. N. w pierwszym z zarzucanych mu przestępstw jako oczywisty. Także na wiarygodnych przesłankach, zdaniem Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji, oparty został zarzut drugi, gdyż dowód osobisty stanowiący przedmiot zarzucanego przestępstwa znajdował się w biurku obwinionego. Tym samym, jak stwierdzone zostało w uzasadnieniu orzeczenia, uznanie oczywistości popełnienia przestępstwa było zasadne, a w konsekwencji zakończenie postępowania dyscyplinarnego przed zakończeniem postępowania karnego pozostawało w zgodzie z przesłankami § 21 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku.

Ustosunkowując się do wymierzonej obwinionemu kary, Ś. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż zważywszy na szczególny status Policji, zadania jej mogą być realizowane wyłącznie przez osoby o nieposzlakowanej opinii, a tym samym zaskarżone orzeczenie organu administracji I instancji w części dotyczącej zastosowanej kary było również słuszne.

Nie godząc się ze stanowiskiem Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji, J. N. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, w której domagał się unieważnienia zaskarżonego orzeczenia, ponownego rozpoznania sprawy i w konsekwencji przywrócenia do służby wobec nie zakończenia sprawy karnej i braku prawomocnego wyroku sądowego.

W odpowiedzi na skargę, Ś. Komendant Wojewódzki Policji wnosząc o jej oddalenie wskazał, iż zaskarżone orzeczenie oparte zostało na wiarygodnych przesłankach popełnienia zarzucanych czynów, a obowiązujące przepisy dają możliwość orzekania w sprawie dyscyplinarnej przed zakończeniem postępowania karnego, bowiem policjant zgodnie z treścią art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną obok odpowiedzialności karnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - zwanej dalej p.p.s.a. W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Jak nakazuje art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ).

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, ze skarga zasługuje po części na uwzględnienie.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd miał na względzie w szczególności treść przepisów art. 7, art. 8 k.p.a., a także § 9 ust. 1, § 15 ust. 2, § 20 ust. 2, i § 21 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. 1998 r. Nr 4 poz. 14 ).

Należy zauważyć, iż istotnie, po myśli art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jednolity Dz. U. 02.7.58) policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia - niezależnie od odpowiedzialności karnej. Norma ta stanowiąca zaprzeczenie zasady ne bis per idem pozostaje w zgodności z zapisem, o którym mowa w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k, a z którego wynika jednoznacznie, iż niedopuszczalność ponownego postępowania w tej samej sprawie zachodzi tylko wówczas, gdy przy zachowaniu tożsamości osoby i czynu - uprzednie "postępowanie karne" zakończone zostało prawomocnie, a zatem, rozumując a contrario, że wcześniejsze zakończenie innego postępowania niż postępowanie karne, choćby co do tego samego czynu tej samej osoby, nie wywołuje skutku w postaci stanu rzeczy osądzonej.

Postępowanie w sprawach dyscyplinarnych ma więc charakter w pełni autonomiczny, co potwierdzone zostało dodatkowo w treści § 20 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczególnych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. ( Dz. U. 1998 r. Nr 4 poz. 14).

Z przepisu tego wynika, iż w sprawach prowadzonych przeciwko policjantowi podejrzanemu o popełnienie przestępstwa, postępowanie dyscyplinarne prowadzi się niezależnie od postępowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie karnej, a co zatem idzie postępowanie dyscyplinarne może zostać zakończone w terminie wcześniejszym niż postępowanie karne. Z tych właśnie względów, mając na uwadze niezależność obu postępowań, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. określiło bardzo precyzyjnie procedurę dyscyplinarną i szczegółowe obowiązki prowadzącego postępowanie. Postępowanie dyscyplinarne zdąża, jak mówi § 9 cytowanego aktu prawnego do ustalenia, czy odpowiedzialność dyscyplinarna policjanta jest uzasadniona, poprzez wszechstronne wyjaśnienie okoliczności i przyczyn popełnienia przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej, a w konsekwencji orzeczenie kary współmiernej do zaistniałego przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej. W powyższym celu prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrać materiał dowodowy i podjąć czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Czynności te w szczególności polegać winny na przesłuchiwaniu świadków, przyjęciu wyjaśnień od obwinionego oraz zlecanie przeprowadzenia odpowiednich badań.

Od wskazanej w § 15 ust. 2 w/w rozporządzenia zasady bezpośredniości dowodów ustawodawca przewidział odstępstwo w sprawach prowadzonych przeciwko policjantowi podejrzanemu o popełnienie przestępstwa, bowiem w postępowaniu dyscyplinarnym, którego przedmiotem jest zarzut tożsamy z zarzutem popełnienia przestępstwa można, za zgodą prokuratora, wykorzystywać dowody zebrane w postępowaniu przygotowawczym, o czym stanowi § 20 ust. 2 in fine tego aktu prawnego.

Jednakże konsekwencją takiego ograniczenia zasady bezpośredniości dowodów jest zapis § 21 ust. 1 tegoż aktu prawnego, w którym ustawodawca w sprawach prowadzonych przeciwko policjantowi podejrzanemu o popełnienie przestępstwa, a co za tym idzie, w sytuacji istniejącej możliwości uzależnienia materiału dowodowego w sprawie dyscyplinarnej od materiału dowodowego sprawy karnej, przyjął jako zasadę zawieszanie postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia postępowania karnego. Jedyny wyjątek, od powyższej zasady przewidziany został w treści § 21 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, gdy popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie go w służbie.

Tym samym ustawodawca zezwolił organowi administracji na podjęcie samodzielnego postępowania mającego na celu ustalenie, czy policjant dopuścił się popełnienia przestępstwa. Jednakże wydaje się oczywiste, iż przekroczenie obowiązującej na mocy art. 42 ust. 3 Konstytucji RP zasady domniemania niewinności ( "Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu") dopuszczalne jest to tylko wyjątkowo, przy rygorystycznym zachowaniu przesłanki "oczywistości popełnienia przestępstwa" wskazanej w treści przywołanego § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. Jak z powyższego wynika, punktem wyjścia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia winno być zdefiniowanie pojęcia "oczywistość popełnienia przestępstwa". Bezspornie, poza stwierdzeniem tej okoliczności na podstawie prawomocnego wyroku skazującego jest to możliwe również na podstawie takiej oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, np. gdy sprawca został "złapany na gorącym uczynku". ( por. wyrok Sądu Najwyższego sygn. I PR 13/79 z 4 kwietnia 1979 r. OSNC 1979/11/221). Za oczywiste można uznać także przestępstwo, jeżeli nie nasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż obwiniony dopuścił się czynu zagrożonego sankcją karną przez ustawę ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1977 r. sygn. akt I PRN 141/7 PiZS 1978/4/64).

Reasumując, postępowanie dyscyplinarne, którego organ administracji nie zawiesił do czasu zakończenia postępowania karnego i na mocy § 21 ust. 2 prowadził samodzielnie, zakończone może zostać niezależnie od postępowania karnego jedynie w przypadku ustalenia zaistnienia oczywistego czynu kwalifikowanego przez prawo karne jako przestępstwo na podstawie uzasadnionego przekonania o braku jakichkolwiek wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, w którym sąd karny mógłby potwierdzić oczywistość popełnienia przestępstwa. Brak jakichkolwiek wątpliwości oznaczać powinien jedyny słuszny i zgodny z zasadami logiki i doświadczenia osąd w sprawie, w której zebrane dowody wskazują jednoznacznie na wypełnienie przez obwinionego przesłanek normy karnej.

Analiza zebranego w sprawie dyscyplinarnej materiału dowodowego pozwoliła na stwierdzenie, iż materiał ten stanowią wyłącznie kopie protokołów przesłuchań świadków i protokołów przeszukania sporządzone w postępowaniu karnym, za wyjątkiem jednej tylko czynności wykonanej bezpośrednio przez organ administracji, a to przesłuchania obwinionego.

Jak wynika z treści uzasadnienia orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...] roku ustalenia organu ograniczyły się do przesłanek mogących mieć wpływ na ocenę możliwości pozostawienia skarżącego w służbie. Wskazano tam bowiem, iż zastosowanie wobec J. N. aresztu tymczasowego i postawienie w stan oskarżenia jest okolicznością bulwersującą i godzi w dobre imię Policji. Natomiast materiał dowodowy dopuszczony w postaci kserokopii dokumentacji zebranej w postępowaniu przygotowawczym nie został w ogóle poddany ocenie. W celu rozwiązania sytuacji, o jakich mowa w treści uzasadnienia orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w G., ustawodawca powołał instytucję zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Stanowi o tym art. 39 ust. 1 wskazanej wcześniej ustawy o Policji nakazując zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, a szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego ( ust. 3 art. 39 ). Regulacja powyższa, nie pozostając w sprzeczności z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności pozwala jednocześnie na pozbawienie uprawnień do realizowania zadań mających wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny funkcjonariuszy publicznych, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie braku przymiotu osoby nieposzlakowanej.

W świetle natomiast § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. dla wydania orzeczenia dyscyplinarnego stwierdzającego winę policjanta nie jest jednak wystarczające dokonanie oceny jednej tylko z przesłanek tam wskazanych, a istotnych właśnie dla możliwości zastosowania wskazanej instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych. Ustawodawca bowiem w przepisie § 21 ust. 2 użył formy koniunkcji, co oznacza, iż nawet jeśli postępowanie funkcjonariusza istotnie mogłoby być uznane za bulwersujące, to wyłącznie wtedy, gdy zachodziłaby równocześnie "oczywistość" popełnienia przez niego przestępstwa, zachowanie to miałoby wpływ na treść orzeczenia o postępowaniu dyscyplinarnym.

W zaskarżonym orzeczeniu, Ś. Komendant Wojewódzki nie wskazał na powyższe uchybienie organu administracji I instancji, sam jednak odniósł się w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia do obu przesłanek zawartych w omawianej normie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i uznał, iż przeprowadzone w postępowaniu dowody, a to zeznania pokrzywdzonego i jego matki pozwoliły na ustalenie oczywistości udziału J. N. w popełnieniu przestępstwa. Trzeba tu jednak zwrócić uwagę, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera wszystkich zeznań świadków, a w szczególności zeznań pokrzywdzonego, który w kolejnych swoich przesłuchaniach zmienił stanowisko i odwołał dotychczasowe pomówienia. Na takie stwierdzenie pozwala jednoznacznie treść załączonego do materiałów sprawy aktu oskarżenia przeciwko J. N. Również, z treści znajdującej się na karcie [...] akt sprawy "analizy materiałów postępowania dyscyplinarnego" wynika, iż w trakcie postępowania przygotowawczego świadkowie zaczęli wycofywać się z wcześniej składanych zeznań, a kserokopie tych zeznań mogą zostać załączone do akt postępowania dyscyplinarnego dopiero po zakończeniu sprawy w Prokuraturze Okręgowej, co jednak nie zostało dopełnione.

Można zatem stwierdzić, iż w postępowaniu dyscyplinarnym wyłącznie wybiórczo wykorzystano materiały dochodzenia prowadzonego przeciwko skarżącemu. Takie działanie organu administracji pozostaje w sprzeczności z naczelnymi zasadami procedury administracyjnej ( art. 7 i art. 8 k.p.a.), a także zaprzecza celom postępowania dyscyplinarnego ujętym w treści § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów ( Dz. U. Nr 4 poz. 14 ).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując analizy przesłanek zawartych w treści § 21 ust. 2 przywołanego wcześniej rozporządzenia uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonane przez organy rozstrzygające w postępowaniu dyscyplinarnym ustalenia faktyczne nie wystarczały do stwierdzenia, że obwiniony popełnił oczywiste przestępstwo, co uprawniałoby do niestosowania zasady postępowania wskazanej w treści ust. 1 § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 1997 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sytuacja niniejsza nie miała miejsca w sprawie, tym bardziej, że nie można uznać oczywistości przestępstwa, jeżeli brak jest pewności, czy przestępstwo w ogóle zostało popełnione. Poza sporem pozostaje, iż przepisy o charakterze szczególnym, a takim niewątpliwie jest przepis § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów ( Dz. U. Nr 4 poz. 14 ), nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający, a przez wykładnię nie można tworzyć nowych stanów faktycznych ( por. wyrok NSA z dnia 19.III.1992 r. sygn. akt SA/Po 1902/91. ONSA, 1993 r. z 1, poz. 18 czy też wyrok z dnia 12.VI.1992 r. sygn. akt SA/Po 596/92 "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego", 1993 r., poz. 3, poz. 46 ).

Tym samym Sąd nie podzielił poglądu Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji co do możliwości ustalenia winy J. N. w postępowaniu dyscyplinarnym w oparciu o przeprowadzone dowody, które note bene, nie zostały przeprowadzone bezpośrednio przez prowadzącego postępowanie dyscyplinarne lecz stanowiły materiał zebrany w postępowaniu karnym wykorzystany za zgodą prokuratora do sprawy dyscyplinarnej. W konsekwencji można stwierdzić, iż postępowanie dyscyplinarne prowadzone z uwzględnieniem zasady bezpośredniości dowodów zostało ograniczone wyłącznie do przesłuchania obwinionego, który nie wziął czynnego udziału w przesłuchaniu, a pozostałe dowody i to w liczbie ograniczonej pochodzą z akt toczącego się postępowania karnego. Nie można zatem odmówić słuszności twierdzeniu, i, bez zakończenia tej sprawy prawomocnym wyrokiem, nie ma możliwości ustalenia jako oczywiste, iż popełniono czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym ustalone zostało nadto, iż w zakresie zarzutów objętych zaskarżonym orzeczeniem zawisła przed Sądem Rejonowym w G. sprawa karna o sygnaturze akt [...]. W konsekwencji, wobec faktu, iż materiał zebrany w sprawie dyscyplinarnej nie był oceniony w sposób należyty, a rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania sądowego, gdyż w jej stanie faktycznym wykluczającym przyjęcie "oczywistości popełnienia przestępstwa", jedynie prawomocny wyrok skazujący przesądzi o popełnieniu czynu, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji, biorąc pod uwagę wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, rozważy celowość zawieszenia postępowania dyscyplinarnego do czasu prawomocnego ukończenia postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w G.

Wywody powyższe odnosiły się do postawionego skarżącemu zarzutu opisanego w treści art. 230 k.k. w związku z art. 286 k.k. Co do drugiego bowiem zarzutu, a to zarzutu popełnienia czynu opisanego w treści art. 276 k.k. co do którego ustalenia organu administracji jednoznacznie wskazywały na jego popełnienie, skarga nie mogła odnieść skutku.

Mimo jednak, iż rozważania powyższe dotyczyły tylko jednego z zarzutów postawionych obwinionemu, w związku z faktem, iż w zaskarżonym orzeczeniu brak jest rozbicia orzeczonej kary na każdy z czynów i wymierzona kara stanowi karę łączną, należy uznać, iż w przypadku wyeliminowania jednego z zarzutów kara ta musiałaby ulec zmianie, a zatem zawieszenie postępowania w zakresie obu zarzuconych skarżącemu czynów wydaje się słuszne.

Z powyższych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit., a i c oraz art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

su