Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1313/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie płatne z budżetu państwa
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. d
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Leszek Wolny po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G., T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług na skutek wniosku pełnomocnika procesowego strony skarżącej z urzędu – adwokata P. K. o przyznanie jej kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu postanawia: przyznać pełnomocnikowi strony skarżącej – adwokatowi P. K. wynagrodzenie za świadczenie pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 października 2014 r. tutejszy Sąd omówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. uchylił powyższe postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi.

Postanowieniem 25 stycznia 2016 r. tutejszy Sąd ponownie odmówił przywrócenia stronie skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Wraz z zażaleniem na ostatnie postanowienie (pismo z dnia 8 lutego 2016 r.), strona skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 września 2012 r. uwzględniono w całości wniosek – ustanowiono także adwokata z urzędu.

Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącej w osobie adwokata P. K.

Adwokat ten przeglądał akta sądowe i administracyjne przedmiotowej sprawy, a następnie sporządził pismo procesowe z dnia 12 września 2016 r., stanowiące de facto uzupełnienie i doprecyzowanie wniosków oraz zarzutów zawartych w osobistym zażaleniu strony skarżącej od postanowienia tutejszego Sądu z dnia 25 stycznia 2016 r. Pismo to wniesione zostało do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Pismem z dnia 10 października 2016 r. strona skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi w przedmiotowej sprawie.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. umorzył postępowanie przed Sądem drugiej instancji, zainicjowane wniesieniem cytowanego wyżej zażalenia.

W efekcie, w dniu 28 listopada 2016 r. tutejszy Sąd umorzył postępowanie sądowe w tej sprawie – z uwagi na cofniecie skargi przez stronę skarżącą.

W piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżących wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej skarżącym z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Rozpoznając wniosek zważono co następuje:

Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Na wstępie zaznaczyć należy, że pomoc prawna udzielona przez adwokata z urzędu odnosiła się jedynie do wniesienia zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 25 stycznia 2016 r. o odmowie stronie skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W sprawie tej nie wydano merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 461) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem", stawka minimalna za udział adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym (za sporządzenie i wniesienie zażalenia) wynosi 120 zł.

Ponadto, na zasadzie § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie to zostało powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tj. o 27,60 zł.

W tym stanie rzeczy należało określić koszty udzielonej, a nie opłaconej pomocy prawnej z urzędu w wysokości 147,60 zł. Kwota ta obejmuje stawkę podstawową wynoszącą 120 zł i 23 % podatku od towarów i usług od tej kwoty.

Należy w tym miejscu podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i na mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życia tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało zainicjowane w dniu 5 sierpnia 2014 r. (wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.) – czyli przed wejściem w życie obu wyżej wymienionych rozporządzeń, które nastąpiło odpowiednio w dniu 1 listopada 2016 r. oraz w dniu 1 stycznia 2016 r. W tym stanie rzeczy, podejmując niniejsze rozstrzygnięcie zastosowano przepisy dotychczasowe, czyli unormowania rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 tej ustawy.