Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 703/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędzia WSA Kazimierz Włoch Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. K. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii: A, B, T, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżący, w dniu 26 marca 2016 r., w D. , kierował pojazdem mechanicznym marki F., nr rej. [...], będąc w stanie nietrzeźwości, za co została skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 13 września 2016 r., sygn. [...]. Jednocześnie sąd w przedmiotowym wyroku orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenie wszelkich pojazdów mechanicznych, na okres trzech lat, zaliczając mu na poczet orzeczonego zakazu okres od zatrzymania mu prawa jazdy, tj. od dnia 26 marca 2016 r.

W związku z powyższym Starosta [...] wszczął, na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm., zwanej dalej K.p.a.) i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm., zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) wobec skarżącego postępowanie administracyjne, w sprawie skierowania go na badania lekarskie i psychologiczne, o czym poinformował go pismem z dnia 10 października 2016 r. Następnie decyzjami z dnia [...] października 2016 r., skierował skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne, w celu ustalenia braku lub istnienia przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami, w zakresie kategorii A, B T.

Jak wynika z orzeczenia psychologicznego, z dnia 8 listopada 2016 r., wydanego przez uprawnionego psychologa B. G., w stosunku do skarżącego nie stwierdzono przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Zgodnie natomiast z orzeczeniem lekarskim z [...] lutego 2017 r., nr [...], wydanym przez uprawnionego lekarza – S. J. z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], u skarżącego stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B, B1, B+E, T. W treści tego orzeczenia zamieszczono pouczenie o możliwości wystąpienia, w terminie 14 dni, z wnioskiem o ponowne przeprowadzenie badania. Skarżący nie wystąpił z takim wnioskiem.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Starosta [...] postanowił cofnąć skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii: A, B, T, powołując się na orzeczenie lekarskie nr [...], z [...] lutego 2017 r. wydane przez uprawnionego lekarza z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...].

Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł skarżący, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu stwierdzono, że skarżący poddany został terapii z zastosowaniem niesterydowych leków, typu ketonal, która to terapia mogła wywołać u niego zawyżenie poziomu enzymów wątrobowych. Na dowód tego przedłożono kopię stosownego zaświadczenia lekarskiego, wstawionego na prośbę pacjenta.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wobec treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, a także orzeczenia lekarskiego nr [...], z [...] lutego 2017 r., Starosta [...] był zobligowany to wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Organ II instancji podkreślił, że orzeczenie, które stanowiło podstawę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, wydane zostało we właściwym trybie, tym samym brak jest podstaw do jego kwestionowania. Poza tym organ administracji nie ma uprawnień do badania stanu zdrowia i zdolności zainteresowanych osób do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. wniósł skarżący, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i zwrotu dokumentów, uprawniających do kierowania pojazdami mechanicznymi, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia, zwrotu dokumentu prawa jazdy.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

a) art. 103 ust. 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień w sytuacji, w której z zebranego materiału dowodowego nie można w sposób jednoznaczny wywnioskować zaistnienia przesłanek wymaganych do podjęcia takiego rozstrzygnięcia,

b) art. 75 ust. 1 pkt5 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez przyjęcie, że złe wyniki prób wątrobowych są rezultatem choroby lub ułomności, która prowadzi do niemożności bezpiecznego prowadzenia pojazdów w sytuacji, w której stan ten nie jest wywołany chorobą i w żaden sposób nie wpływa na zdolność skarżącego do prowadzenia pojazdów.

Skarżący złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego z 16 maja 2017 r. (załączonego do treści skargi), potwierdzającego jego zdolność do kierowania pojazdami mechanicznymi.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ II instancji dopuścił się nieprawidłowości przy ustaleniach faktycznych, nie odnosząc się chociażby do treści zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2017 r. oraz ignorując informacje o stosowanej wobec skarżącego terapii, której wynikiem są wyniki badań, na które powołał się orzecznik.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ zwrócił uwagę, że wobec treści i ostateczności orzeczenia lekarskiego nr [...], z [...] lutego 2017 r., był zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień.

Na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. Sąd dopuścił wnioskowany przez skarżącego dowód z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem oceny, pod kątem legalności, w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Została ona wydana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta (jako organ pierwszej instancji) wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z przytoczonego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że rozstrzygając w kwestii cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi właściwy organ (starosta) jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego istnienie przeciwskazań danej osoby do prowadzenia pojazdów. W tym zakresie, co słusznie podkreślono w odpowiedzi na skargę, organ nie czyni własnych ustaleń, co do stanu zdrowia osoby, odnośnie której orzeczenie lekarskie zostało wydane. Regulacje ustawy o kierujących pojazdami, nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości.

W niniejszej sprawie skarżący podważa treść wydanego w stosunku do niego orzeczenia, powołując się na informacje wynikające z wystawionych na jego prośbę zaświadczeń lekarskich.

Odnosząc się do tych argumentów stwierdzić należy, że w oparciu o przedłożone przez skarżącego dokumenty, mające z reszta charakter dokumentów prywatnych, nie sposób podważyć skuteczności orzeczenia lekarskiego. Po pierwsze bowiem wykluczają to przepisy, chociażby zacytowany wyżej art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, po drugie zaś brak jest podstaw do przyjmowania istnienia związania organów dokumentami prywatnymi, które nie korzystają z domniemania wiarygodności, a brak jest możliwości ich weryfikacji, w ramach postepowania administracyjnego.

W kwestii prawidłowości ustalenia stanu zdrowia skarżącego, pod kątem przeciwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi zauważyć należy, że skarżący mógł kwestionować wydane w stosunku do niego orzeczenie lekarskie. Przysługiwało mu bowiem od niego prawo do wystąpienia z wnioskiem o ponowne przeprowadzenie badania, w terminie 14 dni. W tym to właśnie wniosku mógł on podnieść wszelkie kwestie, które w jego ocenie, wpłynęły na taki a nie inny wynik pierwotnych badań. Skoro zaś nie skorzystał z tego prawa, to Starosta [...], a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrujący sprawę w ramach postępowania odwoławczego, byli związani treścią zapadłego orzeczenia, w efekcie czego organy te musiały rozstrzygnąć o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Jeżeli zaś chodzi o skierowanie skarżącego na badania to było to konsekwencją prowadzenia przez niego samochodu w stanie nietrzeźwości, która to okoliczność nie budzi wątpliwości wobec faktu, że został on skazany za ten czyn, stanowiący przestępstwo, prawomocnym wyrokiem. Przepisy art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami są w tym zakresie jednoznaczne i nie pozostawiają organowi możliwości odstąpienia od takiego skierowania. W tym miejscu należy także podkreślić, że od decyzji w przedmiocie skierowania na badania skarżącemu również przysługiwało odwołanie, z którego to prawa skarżący nie skorzystał.

Samo badanie, niewątpliwie uprawnione, także w świetle art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zostało przeprowadzenie przez uprawniony podmiot (lekarza z wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, tj. zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców – Dz. U. z 2017 r., poz. 250, w szczególności § 10 tego aktu), czego z resztą skarżący nie kwestionuje. W tej sytuacji brak jest podstaw do podważenia zawartych w nim ustaleń (wniosków).

Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego aktu nie dopatrzył się także innego rodzaju uchybień, zarówno jeżeli chodzi o regulacje materialnoprawne, jak i procesowe.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) oddalił skargę.