Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 99/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 lit. e
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 75 par. 1, art. 76 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz – Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce –Zachód w Kielcach, delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi A. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Usługi Handel Transport A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 grudnia 2018r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 99/19

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r., znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 października 2018 r., nr [...] o nałożeniu na A. C. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą C. A. Usługi-Handel-Transport , karę pieniężną w kwocie 8000zł.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 7 lutego 2018 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego w miejscowości M. zatrzymali do kontroli pojazd marki K. o nr rej. TKI [...], którym kierował H. J. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy A. C.. Kierowca okazał do kontroli wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej U. – M. wraz z rozkładem jazdy. Czynności kontroli udokumentowano protokołem nr [...] z dnia 7 luty 2018 r.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92a ust. 1,6,7 w zw. z zał. Nr 3 lp. 2.1, art. 51 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.), wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 10.10.2018 r.

W odwołaniu A. C. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołująca wskazała, że dzieci z miejscowości K. miały być zabierane z przystanku w gminie C . Kierowca stwierdzając, iż zabiera dzieci z miejscowości K. miał na myśli dzieci mieszkające w miejscowości K., a wsiadające na przystanku w miejscowości M.. Zdaniem strony, zgodnie z protokołem kontrolę rozpoczęto w miejscowości M. – C. 7 lutego 2018 r. o godz. 8:12, natomiast zarzut naruszenia jest umiejscowiony w czasie poprzedzającym kontrolę, a zatem nie jest kontrolą objęty. Ponadto, miejsce popełnienia naruszenia jest odmienne od miejsca przeprowadzenia kontroli.

Rozpatrując odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego przytoczył treść 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 5 lipca 2018 r. (Dz.U. z 208 r., poz. 1481) stwierdzając, że dla zastosowania sankcji w postaci kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W oparciu o protokół z kontroli z dnia 7.02.2018 r., posiadane zezwolenie nr 1-Z-2017, rozkład jazdy, według którego strona wykonywała przewozy, zeznania kierowcy oraz pismo z Urzędu Gminy C. z dnia 29.03.2018 r. organ uznał, że przewoźnik dopuścił się naruszenia określonego w lp. 2.1. zał. Nr 3 u.t.d. polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia. O stałym charakterze przewozu świadczy powtarzalność jego wykonywania: w określonych godzinach na określonej trasie.

Organ ustalił, że przystanek w miejscowości K., gdzie kierowca zabierał dzieci, znajduje się na terenie Gminy K. i nie jest ujęty w obowiązującym stronę rozkładzie jazdy. Kierowca zeznał, że w dniu kontroli rozpoczął wykonywanie przewozu regularnego o godz. 7.00 na parkingu usytuowanym przy Zespole Szkół w miejscowości M. – C. przy ul. S. i skierował się do miejscowości U.. Z tej miejscowości wyjechał o godzinie 7.20 i pojechał do miejscowości K., skąd o godz. 7.30 wyjechał do M., P. i C., zabierając po drodze dzieci do szkoły w miejscowości M.-C. Z zeznań świadka wynikało, że przewozy regularne na trasie U. – K. – M. C. (szkoła) wykonuje rano o godz. 7.00 i w drodze powrotnej o godz. 13.35 odbiera dzieci ze szkoły i zawozi je do K., U., gdzie odbiera dzieci z przedszkola i ok. 14 odwozi je do K., po drodze wysadzając dzieci mieszkające na wykonywanej trasie. Z K. świadek jedzie do szkoły w C., następnie ok. godz. 14.30 spod szkoły zabiera dzieci i jedzie do K., U. i wraca pod szkołę, gdzie o godz. 15.20 zostawia autobus na parkingu. Oprócz dzieci kierowca zabiera również inne osoby, którym wydaje bilety jednorazowe. Polecenie, żeby zabierać dzieci z K. i nie wysadzać ich na ostatnim przystanku pod C. w M. C., lecz dowozić pod szkołę otrzymał od przedsiębiorcy.

Organ stwierdził, że zezwolenie w oparciu o które przewoźnik wykonywał przewozy obejmowało swoim zakresem obszar Gminy C. i zostało wydane w dniu 21 listopada 2017 r. przez Wójta Gminy C.. Przystanek w miejscowości K. znajduje się na terenie Gminy K., co oznacza, że kierowca w dniu kontroli nie dysponował zezwoleniem na wykonywanie przewozów regularnych wydanym przez Starostę M., które obejmowałoby swoim zakresem obszar Gminy C. i obszar Gminy K.. Analiza trasy z posiadanego zezwolenia i trasy faktycznie wykonywanej świadczy o tym, że są to różne trasy. Powyższa okoliczność jak również fakt, że organem właściwym do wydawania zezwoleń na obszar kilku gmin jest starostwo powiatowe uzasadniają stanowisko, że przejazd poza obszar gminy nie był tylko naruszeniem warunków zezwolenia lecz wykonywaniem przewozu regularnego, bez wymaganego zezwolenia. Dodatkowo podkreślono, że Starostwo Powiatowe w M. odpowiednio w dniach 4.04.2018 r. oraz 5.04.2018 r. czyli po kontroli, wydało przedsiębiorcy zezwolenia na linii regularnej U. – M. C. przez K. oraz w ramach linii regularnej M. C. – P. przez K..

Zdaniem organu, funkcjonariusze ITD byli uprawnieni do kontroli prawidłowości wykonywania całego zadania przewozowego. Kontrolowany pojazd był poddany obserwacji przed wszczęciem kontroli, a wyniki tej obserwacji zostały uwzględnione w protokole kontroli, który ma walor dokumentu urzędowego. Według organu, twierdzenia przewoźnika, że dzieci mieszkały w miejscowości K. ale wsiadały na przystanku w miejscowości M. wobec nie przedłożenia żadnych dowodów potwierdzających taką wersję zdarzeń, nie mogły podważyć wiarygodności kierowcy i jego zeznań, z których wynikało, że dzieci z K. kierowca zabrał w obecności Inspekcji Transportu Drogowego.

Nie stwierdzając podstaw do zastosowania art. 92c utd organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenie wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, co zgodnie z art. 92a ust. 1, 6, 7 oraz lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, powoduje konieczność nałożenia kary w kwocie 8000 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. C. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 2 Kpa, podtrzymując stanowisko, że zdarzenie, które opisuje zarzut naruszenia nie było objęte kontrolą. Na poparcie zarzutu Skarżąca przytoczyła pogląd NSA zawarty w uzasadnieniu wyroku sygn. akt II GSK 89/08, podkreślając, że protokół z kontroli ma cechy dokumentu urzędowego i korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Przedmiotowe zdarzenie nie stanowi przedmiotu kontroli i nie może wiec stanowić przedmiotu decyzji organów obu instancji. Zdaniem autora skargi, wzory i treść protokołu z kontroli z uwzględnieniem wymogu wpisu daty (godziny) i miejsca rozpoczęcia i zakończenia kontroli zakreślają jej ramy czasowe.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz.1302 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny sprawy został w ocenie Sądu ustalony prawidłowo, organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, przyjmując trafnie, że w dniu 7 lutego 2018 r. kierowca autobusu skarżącego przewoźnika wykonywał regularny przewóz osób bez wymaganego prawem zezwolenia. O charakterze tego przewozu świadczą przede wszystkim zeznania kierowcy złożone w dniu kontroli oraz wyjaśnienia zawarte w piśmie z Urzędu Gminy C. z dnia 29.03.2018 r. Dowody te potwierdzają, że przewoźnik świadczył usługi dowozu dzieci do Szkoły Podstawowej im. A.M. w M.-C. ul. S. 14 na trasie komunikacyjnej Nr [...] z miejscowości K., M., P., U.-R., U.-P., C.. Nie budzi zatem wątpliwości, że przewoźnik wykonywał stały, cechujący się powtarzalnością na określonej linii przewóz. Zauważyć należy, że w skardze tej okoliczności jej autor nie kwestionuje. Tymczasem zezwolenie, którym dysponował przewoźnik zostało wydane w dniu 21 listopada 2017 r. przez Wójta Gminy C. i nie obejmowało przystanku w miejscowości K., z którego kierowca zabrał dzieci w dniu kontroli. W konsekwencji trasa, którą przewoźnik wykonywał przewozy była inna niż ta określona w posiadanym zezwoleniu. Brak możliwości uznania naruszenia w postaci wykonywania przewozu z naruszeniem warunków zezwolenia wynika również z faktu, że organem właściwym do wydania zezwolenia na trasie na której przewoźnik faktycznie wykonywał przewozy regularne był inny organ tj. Starosta M.. Właściwość organu uzasadnia regulacja przepisu art. 18 ust. 1 lit e u.t.d. zgodnie z którym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1. Z uwagi na to, że miejscowość K. znajduje się na terenie Gminy K., organem właściwym do wydania zezwolenia na trasie U.-M. C. przez K. oraz M. C.-P. przez K. był Starosta M. Materiał dowodowy wskazuje, że skarżący uzyskał wymagane zezwolenia, jednakże już po dacie kontroli drogowej, w wyniku której stwierdzono zaistniałe naruszenie.

W rozpoznawanej sprawie, zarzuty dotyczą braku podstaw do nałożenia kary za naruszenie, które zdaniem skarżącego nie było objęte protokołem kontroli.

Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić.

Podkreślić należy, że wykonane w dniu 7 lutego 2018 r. czynności kontrolne, przeprowadzone przez inspektorów ITD znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli nr [...] sporządzonym w tym samym dniu. Protokół został sporządzony według wzoru określonego przepisami prawa (rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego, Dz.U. z 2013 r., poz. 1064), co oznacza, że dokument ten nosi cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa i korzysta z kwalifikowanej mocy dowodowej. Z uwagi na zawartą w nim treść i okoliczności jego sporządzenia, słusznie oceniły organy, że może on stanowić dowód w sprawie na okoliczność tego co zostało w nim stwierdzone. Dokument ten wespół z innymi dowodami tworzy materiał dowodowy, pozwalający na dokonywanie istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych w sprawie. Właściwy organ może wykorzystać tego rodzaju dowód w postępowaniu administracyjnym mającym na celu sprawdzenie, czy podmiot wykonujący przewóz drogowy realizuje warunki udzielonego mu zezwolenia (por. wyroki WSA w Kielcach: z dnia 17 marca 2016 r., sygn. II SA/Ke 1166/15; z dnia 20 marca 2013 r., sygn. II SA/Ke 124/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyniki obserwacji przeprowadzonej przez upoważniony organ, bez względu na to, w jakiej formie zostały utrwalone, stanowią oświadczenie jego wiedzy, oceniane i poddane analizie w świetle całego zgromadzonego materiału dowodowego, według zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Jeżeli dokument zawiera opis wyniku obserwacji przeprowadzonej przez pracownika organu, to możliwość skorzystania z takiego środka dowodowego wynika wprost z dyspozycji art. 75 § 1 Kpa, zgodnie z którym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto przepisy u.t.d. nie wyłączają stosowania przepisów Kpa regulujących kwestię dowodów (rozdział 4 Kpa). Z opisu stwierdzonego naruszenia znajdującego się w dokumencie protokołu z kontroli wynika, że autobus poddano kontroli po wcześniejszej obserwacji na części wykonywanej linii komunikacyjnej tj. K. – M.-C.. Kierowca o godz. 7:30 zabrał dzieci z przystanku z miejscowości K. W powiązaniu z zeznaniami kierowcy są to dowody bezspornie świadczące o zaistniałym naruszeniu określonym w l.p. 2.1 zał nr 3 u.t.d.

Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej, że poza zakresem kontroli znalazło się zdarzenie skutkujące uznaniem naruszenia, co w ocenie skarżącej stwarzałoby podstawę do umorzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary. Z tych samych względów niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 138 § 2 Kpa, z uwagi na ocenę, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie

Jednocześnie wypada zauważyć, że stanowisko zaprezentowane przez organy i zaakceptowane przez tut. Sąd nie stoi w sprzeczności z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 17.06.2008 r. sygn. akt II GSK 89/08, na który powołuje się skarżący. Przeprowadzony przez NSA wywód dotyczący mocy dowodowej protokołu z kontroli w aspekcie art. 76 ust. 1 Kpa wprost akcentuje, że zgodnie z ostatnio wymienionym przepisem, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Sąd uznał za chybione również zarzuty skargi naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Organy dokonały oceny materiału dowodowego w niniejszej sprawie zgodnie z regułami prawa, z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nie przekraczając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej (art. 8 Kpa). Decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 Kpa. Organy rozważyły i wykazały, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności, które stały się podstawą nałożenia ww. kary pieniężnej, a jednocześnie nie zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 92c utd.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.