Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2280/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 19, art. 24 ust. 1, art. 26, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1970
law: Ustawa z dnia 17 października 2003 r. o wykonywaniu prac podwodnych - tekst jedn.
article: art. 7a par. 1, art. 61a par. 1, art. 75, art. 77, art. 80, art. 81, art. 107 par. 3, art. 10 par. 2, art. 108,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: par. 6, par. 7 ust. 2 i 3, par. 4 ust. 1, par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 126 poz 856
law: Rozporządzenie Ministra Infrastrukury z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie szkolenia i egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do  wykonywania prac podwodnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant referent Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uznania na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej "organ", organ II instancji", "organ odwoławczy" lub "Minister") decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania W.S. (dalej "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P., od decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] (dalej "organ I instancji) z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], dotyczącej cofnięcia uznania dla P. (dalej "ośrodek") na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych III klasy, mającej nadany rygor natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 18 października 2018 r. zespół kontrolny do przeprowadzenia kontroli doraźnej szkolenia w ośrodku, dokonał kontroli, w trakcie której zostało sporządzone sprawozdanie oraz zostały wystawione karty niezgodności w liczbie 10 zidentyfikowanych nieprawidłowości:

- karta niezgodności nr [...]: w opinii zespołu kontrolującego przedstawiony harmonogram szkolenia nie odzwierciedlał zapisów w dzienniku zajęć/nie jest zgodny ze stanem stwierdzonym podczas kontroli, co stanowiło naruszenie § 8 ust. 1 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie szkolenia i egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do wykonywania prac podwodnych (Dz.U. Nr 126 poz. 856), dalej "rozporządzenie w sprawie szkolenia",

- karta niezgodności nr [...]: w opinii zespołu kontrolującego wykazano brak zapisów dotyczących sprawdzania obecności w dzienniku zajęć szkolenia z tematów: 1/3, 1/4, 2/1, 2/2, 2/3, 3/1, 3/2, 4/1, 4/2, 4/3, 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 6/4, 7/3, 8/1, 8/2, 8/3, 8/4, 9/1, 9/2, 9/3, 9/4, 10/2, 11/1, 11/2, 11/3, 11/4, 12/1, 12/2, 12/3, 12/4, 15/1, 15/2, 15/4, 16/1. Brak podpisów wykładowców i instruktorów w "Rozliczeniu przeprowadzanych zajęć", co stanowiło naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzeniem w sprawie szkolenia,

- karta niezgodności nr [...]: w trakcie kontroli zespół kontrolujący otrzymał jeden dziennik prac podwodnych zawierający zapisy z 3 nurkowań w dniu [...] października 2018 r. na łączną długość 14 minut. Nie okazano pozostałych dzienników prac podwodnych dokumentujących odbycie ćwiczeń praktycznych od początku szkolenia, co stanowiło naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia,

- karta niezgodności nr [...]: w trakcie kontroli zespołu kontrolujący z przedstawionych dokumentów nie mógł stwierdzić czy liczba zrealizowanych godzin dydaktycznych była zgodna z programem szkolenia, naruszając tym samym § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia,

- karta niezgodności [...]: w trakcie kontroli zespołu kontrolującego nie zostały okazane protokoły zaliczeń kursów/przedmiotów, w związku z czym nie można było stwierdzić czy zapisy z protokołów zaliczeń były zgodne z listami uczestników szkolenia, co stanowiło sprzeczność z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia,

- karta niezgodności nr [...]: w dniu kontroli oraz przy realizacji tematów 9/3, 9/4, 11/4 zajęcia prowadził K.M., który nie spełniał przesłanek do prowadzenia zajęć praktycznych jako instruktor, co stanowiło sprzeczność z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzeniem w sprawie szkolenia,

- karta niezgodności nr [...]: w trakcie kontroli zespół kontrolujący stwierdził brak zapisów potwierdzających prowadzenie kontroli procesu nauczania (hospitacje), co stanowiło naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia,

- karta niezgodności nr [...]: w trakcie kontroli zespołu kontrolującego okazało się, że do nurkowania wykorzystywani są kandydaci na kierownika prac podwodnych będący na kursie. Natomiast do uznania został przedstawiony skład ekipy nurkowej (korespondencja e-mailowa z dnia [...] sierpnia 2018 r.), co stanowiło naruszenie § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie szkolenia,

- karta niezgodności nr [...]: w trakcie kontroli zespołu kontrolujący stwierdził w miejscu wykonywania prac podwodnych (miejsce szkolenia) brak dokumentu "Analiza ryzyka" oraz "Plan prac podwodnych", co stanowiło naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 października 2003 r. o wykonywaniu prac podwodnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1970 z późn. zm.), dalej "ustawa" lub "ustawa o wykonywaniu prac podwodnych", a także § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 maja 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac podwodnych (Dz.U. poz. 1210), dalej "rozporządzenia w sprawie bhp",

- karta niezgodności nr [...]: w trakcie kontroli zespołowi kontrolującemu odmówiono okazania dokumentów kursantów, w tym dyplomów nurka III klasy oraz potwierdzenia praktyki, czym w opinii zespołu ośrodek naruszył art. 20 ust 7 ustawy o wykonywaniu prac podwodnych.

Zespół kontrolujący wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o wycofanie uznania dla szkolenia kierownika prac podwodnych III klasy prowadzonego przez ośrodek.

Decyzją wydaną w dniu [...] października 2018 r., znak: [...], organ I instancji cofnął uznanie dla ośrodka na prowadzenie szkolenia na kierownika prac podwodnych III klasy, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W wyniku wniesionego odwołania, Minister w dniu [...] stycznia 2019 r. wydał decyzję znak: [...], uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Skarżący wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie") od decyzji Ministra.

WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 476/19, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że powody wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie uzasadniały zastosowania w sprawie przez organ art. 138 § 2 k.p.a., jak też nieskorzystania z art. 136 k.p.a.

Skarżący w piśmie z 29 lipca 2019 r. wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego o brakujące dokumenty pochodzące z drugiego postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji w związku z wydaną przez Ministra decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...]. Organ pozytywnie rozpatrzył powyższy wniosek i wszystkie akta sprawy wydane w trakcie procedowania odwołania skarżącego w sprawie [...] dotyczącej cofnięcia uznania na prowadzenie szkoleń na kierownika prac podwodnych III klasy oraz dokumenty wskazane w piśmie z 29 lipca 2019 r. zostały włączone do rozpoznawanej sprawy.

Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie odwoławcze wykazało, że szkolenie prowadzone przez ośrodek w zakresie kierownika prac podwodnych III klasy zawierało szereg nieprawidłowości.

Organ zaznaczył, że nieprawidłowości, naruszające przepisy § 4 rozporządzenia w sprawie szkolenia, zostały stwierdzone w zakresie prowadzenia na kursie dziennika zajęć i ćwiczeń, prowadzenia dziennika prac nurkowych, wykonywania zajęć praktycznych i teoretycznych zgodnych z ramowym programem szkolenia, a także w zakresie wykładowców i instruktorów prowadzących zajęcia. Przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że niezbędne wymagania stanowiące podstawę do uznania przez organ I instancji ośrodka określone w § 4 rozporządzenia w sprawie szkolenia nie zostały spełnione. Tymczasem dokumentowanie przebiegu szkolenia w zakresie zawodów związanych z wykonywaniem prac podwodnych, określonych w ust. 19 ustawy o wykonywaniu prac podwodnych, w tym zawodu kierownika prac podwodnych (art. 19 pkt 2 tej ustawy) jest niezwykle ważne w celu zapewniania organu wydającego uznanie o prawidłowym realizowaniu takiego szkolenia. Zawody te wchodzą do grupy zawodów regulowanych, których uzyskiwanie jest ściśle określone w przepisach prawnych. Wymagania dotyczące nadzorowania takich szkoleń i uzyskiwania specjalnego uznania do ich prowadzenia jest związane z ryzykiem wykonywania prac podwodnych oraz koniecznością zachowania wysokich standardów bezpieczeństwa. Określenie w przepisach minimalnej liczby godzin na poszczególne elementy szkolenia oraz wykazanie godzin zajęć praktycznych jest niezwykle istotne do uzyskania zakładanych efektów szkolenia. Ośrodki szkoleniowe muszą bezwzględnie zrealizować w ramach szkolenia tę minimalną liczę godzin. Dotyczy to również pozostałych przesłanek do uzyskania uznania szkolenia. Przepisy nakładają na ośrodki prowadzące szkolenia wymóg posiadania odpowiedniej kadry dydaktycznej i wykładowców o ściśle określonych kompetencjach, wiedzy i doświadczeniu. Lista wykładowców i instruktorów stanowi część dokumentacji uznania ośrodka. Nie może ona być dowolnie modyfikowana i zmieniana według potrzeb ośrodka, ponieważ za każdym razem osoba, która zostaje wskazana do prowadzenia określonych zajęć powinna spełniać przesłanki rozporządzenia i powinna być zweryfikowana przez podmiot uznający. Wydanie przez organ I instancji dyplomu po ukończeniu takiego szkolenia powinno gwarantować posiadanie odpowiedniej wiedzy, umiejętności i kompetencji. Spełnienie przesłanek określonych w § 4 rozporządzenia w sprawie szkolenia stanowią podstawę do uznania prowadzenia szkolenia. Dlatego rzetelne dokumentowanie przebiegu szkolenia jest niezwykle istotne w celu zapewnienia przez ośrodek, że spełnia wszystkie wymagania, a osoby kończące kurs są właściwie wyszkolone do kierowania pracami podwodnymi.

Minister zwrócił uwagę, że prowadzenie szkolenia przez ośrodek, który nie spełnia wszystkich opisanych wytycznych określonych przepisami prawa powodowało potencjalne zagrożenie życia lub zdrowia uczestników szkolenia, a także w późniejszym okresie potencjalnych ekip nurkowych, gdzie zostaną zatrudnione niewłaściwie wyszkolone osoby. Dodatkowo to po stronie ośrodka leży obowiązek realizacji szkolenia w taki sposób, żeby organ I instancji wydając ostatecznie dyplom nie miał wątpliwości co do prowadzonego przez dany ośrodek szkolenia.

Na decyzję organu skarżący złożył skargę do WSA w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji w pkt II:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i 16 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo że spawa została już ostatecznie, merytorycznie rozstrzygnięta co do istoty i załatwiona inną decyzją ostateczną organu z dnia [...] czerwca 2019 r., którą to decyzją nie tylko uchylono w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie [...] w przedmiocie cofnięcia uznania dla ośrodka na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych III klasy, ale i umorzono postępowanie organu I instancji w całości, co oznacza, że zaskarżona decyzja jest nieważna;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez:

a) niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji motywów zmiany swojego stanowiska w stosunku do tego prezentowanego przez ten organ w uzasadnieniu jego decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. wydanej w rozpoznawanej sprawie, do której to zmiany doszło w tożsamych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy,

b) z jednej strony stwierdzenie, że w odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. organ zważył, że w istocie niektóre z tych zarzutów są zasadne, jednak charakter naruszenia w ocenie Ministra nie uzasadniał uchylenia decyzji na tej podstawie, natomiast z drugiej nie wyjaśnił i nie wskazał konkretnie, które z zasad postępowania zostały jego zdaniem naruszone w toku postępowania;

3. Dokonanie nieprawidłowej i nierzetelnej kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji oraz nieprawidłowe rozpatrzenie zarzutów odwołania, co wyraża się w:

a) błędnym ustaleniu, że wszczęcie przedmiotowego postępowania nastąpiło prawidłowo, które to ustalenie zostało dokonane na skutek błędnej kontroli odwoławczej i błędnej oceny, że kontrola z 18.10.2018r. nie była obarczona żadnymi uchybieniami, podczas gdy kontrola ta została przeprowadzona z naruszeniem § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szkolenia , a w konsekwencji - z naruszeniem § 5 ust. 3 w zw. z § 7 ust. 3 tego rozporządzenia w sprawie szkolenia doszło do sporządzenia sprawozdania z kontroli szkoleń prowadzonych przez ośrodek szkoleniowy w zakresie prac podwodnych z dnia 18.10.2018r., a także wszystkich Kart niezgodności od nr 1 do 10 oraz notatki służbowej komisji kontrolującej ośrodek z dnia 22.10.2018 r. stanowiącej wniosek o wycofanie uznania dla szkolenia kierownika prac podwodnych III klasy prowadzonego przez P. (który to wniosek w ogóle nie ma żadnej podstawy prawnej), co oznacza, że skoro kontrola ta obarczona była błędami formalnymi, to jej ustalenia nie mogą wywierać dla strony i podmiotu kontrolowanego negatywnych skutków prawnych, a niniejsze postępowanie w ogóle nie powinno być wszczęte i jest bezprzedmiotowe.

b) błędnym rozpoznaniu zarzutu II.I b) odwołania i w konsekwencji w błędnym uznaniu prawidłowości uczestnictwa w kontroli Pana K.S., co nie buduje zaufania do organów władzy publicznej, a wprowadza i utrwala przekonanie, że w swojej administracyjnej działalności lobbują one za konkretnymi, prywatnymi podmiotami, prowadzącymi działalność gospodarczą.

c) błędnym rozpoznaniu zarzutu II.2 odwołania, które skutkuje naruszeniem zasad

postępowania, wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 75, 77, 80 i 81 k.p.a., a

które wyraża się w:

• abstrakcyjnym stwierdzeniu, że skoro (organ nie znalazł podstaw prawnych do wyłączenia z udziału w postępowaniu o cofnięcie uznania, osób uczestniczących w zespole kontrolującym, gdyż nie ma ich ani w art. 24 § 1 k.p.a., ani w art. 27 § 1 k.p.a., ani też w przepisach szczególnych, to mogły te osoby brać udział w tym postępowaniu podczas gdy istota problemu i zarzutu sprowadzała się do tego, że nie ma w ogóle żadnej podstawy prawnej do uczestnictwa osób z zespołu kontrolującego w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie uznania i istotą problemu nie było ich wyłączenie z udziału, tylko bezprawne dopuszczenie do tego postępowania, tak więc skoro gdy ktoś nie ma prawa brać udziału w postępowaniu, trudno poszukiwać szczególnych norm regulujących jego wyłączeni,

• nierozpoznaniu i nie odniesieniu się przez organ odwoławczy do wszystkich argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu na poparcie tego zarzutu.

• lakonicznym, nieprzekonującym, nierzetelnym i nielogicznym, dokonanym w zupełnym oderwaniu od oceny działania organu I instancji, uzasadnieniu kwestii prawidłowości i działania organu I instancji w zakresie nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego,

• sprzecznej z wcześniejszym stanowiskiem organu II instancji z uzasadnienia decyzji z dnia [...].01.2019 r. i nieodnoszącej się do wszystkich argumentów skarżącego, zawartych w odwołaniu, ocenie kwestii odstąpienia przez organ I instancji od umożliwienia stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

d) błędnym rozpoznaniu zarzutu [...] odwołania, które wyrażało się w błędnej analizie poszczególnych uchybień zawartych w kartach niezgodności, co z kolei skutkowało naruszeniem przepisów § 4 ust 1 pkt 1, 3, 7 rozporządzenia w sprawie szkolenia, art. 8 ust.2 pkt. 1 oraz art. 20 ust. 7 ustawy o wykonywaniu prac podwodnych, a także § 25 rozporządzania w sprawie bhp,

e) nieprawidłowym i bardzo lakonicznym odniesieniu się do zarzutu z pkt. II.4 odwołania i w uznaniu - wbrew swojemu wcześniejszemu stanowisku z uzasadnienia decyzji z dnia [...].01.2019r., o czym mowa była powyżej - że nie doszło do żadnych nieprawidłowości przy zastosowaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Mając na uwadze podniesione zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W dniu 26 maja 2020 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo skarżącego, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z załącznikami, potwierdzającymi w ocenie skarżącego zasadność podniesionych w skardze zarzutów. Natomiast w dniu 16 czerwca 2020 r. wpłynęło pismo Ministra polemizujące ze stanowiskiem strony w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz.2325 t.j.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Kontrolując zaskarżoną decyzję, pod kątem powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przez organ przepisów prawa w stopniu uzasadniający jej uchylenie.

Podkreślając, że prawidłowe rozumienie prawa materialnego wytycza kierunek i zakres postępowania dowodowego należy odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż ustawa o wykonywaniu prac podwodnych zgodnie z art.1 ust.1 określa warunki wykonywania prac podwodnych oraz zasady i tryb nabywania uprawnień do ich wykonywania. Art. 19 ustawy w ust.1 pkt 2 stanowi, iż kierownik prac podwodnych jest zawodem związanym z wykonywaniem prac podwodnych. Dla kierownika prac podwodnych ustala się następujące dyplomy:

1) kierownika prac podwodnych III klasy uprawniający do kierowania pracami podwodnymi na małych głębokościach;

2) kierownika prac podwodnych II klasy uprawniający do kierowania pracami podwodnymi na średnich i małych głębokościach;

3) kierownika prac podwodnych I klasy uprawniający do kierowania bez ograniczeń wszystkimi rodzajami prac podwodnych. (art.19 ust.3 ustawy).

Zgodnie z art.20 ust. 1. warunkiem uzyskania dyplomu kierownika prac podwodnych klasy III jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu teoretycznego z zakresu wymaganej wiedzy oraz spełnienie przesłanek określonych odpowiednio w ust. 3-10. W ustępie 7 ustawodawca określił, kto może otrzymać - dyplom kierownika prac podwodnych III klasy. Jest nią osoba, która posiada:

1) wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

2) dyplom nurka III klasy;

3) co najmniej dwuletnią praktykę zawodową w charakterze nurka III klasy;

4) zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla kierownika prac podwodnych III klasy.

Stosownie do art. 24 ust.1. ustawy szkolenia w zakresie wykonywania zawodów, o których mowa w art. 19 (w tym kierownika prac podwodnych klasy III), prowadzą ośrodki szkoleniowe uznane w drodze decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]. Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się na okres 24 miesięcy, na wniosek ośrodka szkoleniowego, po przeprowadzeniu kontroli i oceny tych szkoleń oraz przedstawieniu certyfikatu, o którym mowa w art. 4 ust. 1.(ust.2)

Za przeprowadzenie kontroli i oceny szkoleń prowadzonych przez ośrodek szkoleniowy lub rozszerzenie ich zakresu pobiera się opłatę w wysokości określonej w załączniku. Osobie, która ukończyła szkolenie, ośrodek szkoleniowy wydaje zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, o którym mowa w art. 20 ust. 3-10.(ust.3 i 4 )

Na podstawie art. 26 ustawy Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze specyfikę zawodów, o których mowa w art. 19, i uwzględniając aktualny stan wiedzy w tej dziedzinie, określi, w drodze rozporządzenia:

1) tryb i kryteria uznawania szkoleń prowadzonych przez ośrodek szkoleniowy, cofania uznania oraz przeprowadzania kontroli i oceny tych szkoleń;

2) ramowe programy szkoleń i wymagań egzaminacyjnych;

3) tryb, sposób i terminy przeprowadzania egzaminów przez komisję;

4) (uchylony);

5) kryteria, którym powinni odpowiadać kandydaci na przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego, sekretarza i członków komisji.

Na podstawie powyższego przepisu zostało wydane wymienione na wstępie rozporządzenie w sprawie szkoleń, które zgodnie z § 1 określa:

1) tryb i kryteria uznawania szkoleń prowadzonych przez ośrodek szkoleniowy, cofania uznania oraz przeprowadzania kontroli i oceny tych szkoleń;

2) ramowe programy szkoleń i wymagań egzaminacyjnych;

3) tryb, sposób i terminy przeprowadzania egzaminów przez Komisję Kwalifikacyjną dla Nurków, zwaną dalej "komisją";

4) kryteria, jakim powinni odpowiadać kandydaci na przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego, sekretarza i członków komisji.

W § 4 ust.1 rozporządzenia w sprawie szkolenia zawarta została regulacja prawna z której wynika, iż szkolenia w zakresie zawodów, o których mowa w art. 19 ustawy, a więc również kierownika prac podwodnych klasy III, Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] uznaje, jeżeli ośrodek:

1) prowadzi szkolenia na podstawie szczegółowych programów zgodnych z ramowymi programami szkoleń i wymagań egzaminacyjnych;

2) zapewnia uczestnikom szkolenia dostęp do materiałów dydaktycznych dotyczących tematyki prowadzonych zajęć;

2a) zapewnia uczestnikom szkolenia dostęp do procedur wykonywania prac podwodnych obejmujących swym zakresem ćwiczenia praktyczne;

3) prowadzi dziennik zajęć i ćwiczeń oraz dziennik prac podwodnych;

4) prowadzi rejestr wydawanych zaświadczeń o ukończeniu szkoleń;

5) dysponuje salą wykładową wyposażoną w pomoce dydaktyczne;

6) dysponuje bazą prac podwodnych, wyposażoną w sprzęt nurkowy i urządzenia techniczne niezbędne do prowadzenia szkolenia;

7) zapewnia instruktorów posiadających:

a) dokumenty potwierdzające ukończenie przeszkolenia z zakresu metodyki prowadzenia zajęć,

b) co najmniej uprawnienia równorzędne z uprawnieniami, o których uzyskanie ubiegają się osoby uczestniczące w szkoleniu, nie niższe niż dyplom nurka II klasy i co najmniej 5-letnią praktykę zawodową w zakresie wykonywania prac podwodnych lub dyplom nurka II klasy i dyplom kierownika prac podwodnych II klasy;

8) zapewnia wykładowców posiadających:

a) dokumenty potwierdzające ukończenie przeszkolenia z zakresu metodyki prowadzenia zajęć,

b) co najmniej dyplom nurka I klasy lub dyplom nurka saturowanego albo dyplom kierownika prac podwodnych;

9) zapewnia zapis zadań zaliczeniowych, opisanych w ramowych programach szkolenia nurka III, II, I klasy, nurka saturowanego oraz kierownika prac podwodnych III, II i I klasy, przy wykorzystaniu urządzenia do rejestracji obrazu i dźwięku spod powierzchni wody oraz z komory dekompresyjnej i hiperbarycznej pozwalającego na rejestrację i nagranie tych zadań na informatycznym nośniku danych.

2. Co najmniej jeden instruktor powinien posiadać dyplom kierownika prac podwodnych oraz dokument, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 lit. a.

3. Wykładowca nieposiadający dyplomów wymienionych w ust. 1 pkt 8 lit. b powinien posiadać co najmniej wykształcenie średnie o kierunku związanym z tematyką prowadzonych zajęć i co najmniej 5-letnią praktykę zawodową w zakresie wykonywania prac podwodnych.

Natomiast zgodnie z § 5 ust.1 rozporządzenia w sprawie szkolenia do przeprowadzenia kontroli i oceny szkoleń, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] wyznacza co najmniej dwóch członków Komisji Kwalifikacyjnej dla Nurków. Przedmiotem kontroli i oceny szkoleń w przypadku ośrodka ubiegającego się o uznanie szkoleń:

1) po raz pierwszy w związku z rozpoczynaniem szkoleń - jest sprawdzenie spełnienia wymagań określonych w § 4, z wyjątkiem ust. 1 pkt 3 i 4;

2) ponownie lub po raz pierwszy w związku z rozszerzeniem zakresu szkoleń - jest sprawdzenie spełnienia wymagań określonych w § 4.(ust.2)

Natomiast zgodnie z ust.4 § 5 rozporządzenia szkolenie uznaje się na podstawie pozytywnych wyników kontroli i oceny szkoleń.

W przypadku negatywnych wyników kontroli i odmowy uznania szkoleń kierownik ośrodka może podjąć działania naprawcze w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i wystąpić z wnioskiem do Dyrektora o ponowne przeprowadzenie kontroli i oceny szkoleń (§ 6 rozporządzenia w sprawie szkolenia)

W § 7 rozporządzenia w sprawie szkolenia zawarta została natomiast regulacja prawna dotycząca warunków cofnięcia uznania szkolenia, zgodnie z którą Dyrektor Urzędu Morskiego w [...], biorąc w szczególności pod uwagę bezpieczeństwo uczestników szkolenia, może cofnąć uznanie szkolenia w przypadku stwierdzenia niespełnienia warunków, o których mowa w § 4, z zastrzeżeniem ust. 3.

Spełnienie warunków, o których mowa w § 4, może zostać sprawdzone w przypadku uzyskania informacji o nieprawidłowościach w prowadzeniu szkolenia. Przepisy § 5 ust. 1 i 3 oraz § 6 stosuje się odpowiednio (§ 7 ust.2 i 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia).

Zgodnie z § 9 ust.5a rozporządzenia w sprawie szkolenia ramowy program szkolenia i wymagania egzaminacyjne dla kierownika prac podwodnych III klasy są określone w załączniku nr 4a do rozporządzenia.

W rozpoznawanej sprawie strona twierdzi, iż cofnięcie uznania nastąpiło z naruszeniem przepisów wymienionych wyżej rozporządzeń oraz ustawy w szczególności : art. 8 ust.2 pkt. 1 oraz art. 20 ust. 7 ustawy o wykonywaniu prac podwodnych, § 4 ust 1 pkt 1, 3, 7 , § 5 ust.3 i § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia oraz § 25 rozporządzania sprawie bhp.

W ocenie Sądu zarzuty te, szczegółowo wyartykułowane w skardze w pkt II.3 lit. d są bezzasadne. Organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Opisał szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkie stwierdzone w trakcie postępowania naruszenia prawa przez stronę, ze wskazaniem na konkretne przepisy ustawy i powołanych wyżej rozporządzeń oraz sposobu ich naruszenia przez stronę.

Z powołanych regulacji prawnych wynika, iż zagadnienia teoretyczne i praktyczne oraz minimalna liczba godzin zajęć i ćwiczeń zostały ściśle określone w zał. nr 4 a do rozporządzenia w sprawie szkolenia. Podzielić należy stanowisko organu, że skarżący nie spełnił wymagań programowych szkolenia gwarantujących prawidłowe przygotowanie do wykonywania zawodu kierownika prac podwodnych III klasy, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

W karcie niezgodności nr [...] zespół kontrolujący stwierdził, iż ośrodek skarżącego posiada co prawda harmonogram szkolenia , jednakże nie odzwierciedla on zapisów w dzienniku zajęć przedstawionym do kontroli co stanowi naruszenie § 8 ust. 1 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szkolenia.

Jak wynika z pisma P. z dnia 25 października 2018 r. zarzuty te nie były kwestionowane przez stronę, która wyjaśniła, iż opracowanie kursu nastąpiło na bazie wadliwego pliku z rozporządzeniem przesłanym drogą mailową w dniu 10 sierpnia 2018 r. przez Sekretarza KKN jak również zbyt mała analiza aktualności aktu prawnego w systemie prawnym LEX.

Jednakże w odwołaniu i w skardze do Sądu (pkt II.3.lit. d petitum skargi) strona podnosi, że żadne przepisy prawne nie określają wzoru harmonogramu, ani nie określają jak powinien wyglądać i jakie elementy oraz dane powinien zawierać.

Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szkolenia ośrodki, których szkolenia zostały uznane przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] (Dyrektora), zgłaszają Dyrektorowi, w terminie 14 dni przed -rozpoczęciem szkolenia, planowany termin szkolenia i miejsce prowadzenia zajęć oraz przesyłają harmonogram szkolenia.

Jak wynika z akt sprawy zarzuty strony w tym zakresie są bezpodstawne, bowiem nie dają podstaw do stwierdzenia, że orzekający w sprawie organ kwestionuje w zaskarżonej decyzji, formę złożonego przez stronę harmonogramu, czy stawia mu wymagania formalne (graficzne). Organ nie kwestionuje również, że taki harmonogram został przez stronę dostarczony. Nie jest w ocenie Sądu, stawianiem formalnych i nadmiernych wymagań, wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż z uwagi na brak szczegółowych wytycznych w aktach prawnych Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] opracował wzór harmonogramu nie stanowiący wytycznej w zakresie graficznego przedstawienia danych, a jedynie materiał pomocniczy wskazujący na niezbędne informacje aby ułatwić wykonanie obowiązku przez podmioty prowadzące szkolenia. Wzór był stosowany do wszystkich ośrodków uznanych przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]. Nie jest warunkiem wykraczającym poza dyspozycję § 8 ust.1 rozporządzenia w sprawie szkolenia taka wykładnia powyższego przepisu, że Dyrektor jako organ uznający szkolenia, powinien otrzymywać informację o planowanych szkoleniach ich terminach i miejscach ich przeprowadzania. Wymóg ten jest jednoznacznie określony w § 8 ust.1 rozporządzenia w sprawie szkolenia i służy wstępnej ocenie warunków przeprowadzania szkolenia jako jeden z pierwszych i istotnych elementów organizacji szkolenia. Trudno też w zaskarżonej decyzji dopatrzeć się tezy organu, że harmonogram nie może ulec zmianie, ale takie zmiany powinny znajdować potwierdzenie w dokumentacji szkolenia. Wymagania w tym zakresie nakłada na ośrodek szkoleniowy § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szkolenia, który stanowi, że Dyrektor uznaje szkolenia jeżeli są prowadzone na podstawie szczegółowych programów zgodnych z ramowymi programami szkoleń i wymagań egzaminacyjnych. To oznacza, że ośrodek organizując szkolenie opracowuje samodzielnie swoje szczegółowe programy szkolenia jednakże muszą one pozostawać w zgodzie z wymogami ramowymi rozporządzenia w sprawie szkolenia. Ośrodek powinien zaplanować harmonogram realizacji tego programu z uwzględnieniem poszczególnych elementów niezbędnych do jego realizacji, w szczególności prowadzić szkolenie w taki sposób, aby zapewnić każdej osobie uczestniczącej w szkoleniu uzyskanie niezbędnej wiedzy, umiejętności i kompetencji do wykonywania zawodu, poprzez realizację programu szkolenia uznanego przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...].

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi w tym zakresie (pkt II.3.lit. a petitum skargi) wskazać należy, iż poprawiony program szkolenia dla kierownika prac podwodnych III klasy dostarczony zespołowi kontrolnemu w celu zamknięcia kart niezgodności i usunięcia braków z 13 sierpnia 2018 r., nie pozwalał na ustalenie, który kursant w jakim czasie odbywał zajęcia teoretyczne czy praktyczne i w jakim wymiarze godzinowym (na podstawie kopii dziennika zajęć i ćwiczeń załączonych do pisma strony w toku postępowania z dnia 25 października 2018 r.) Co do argumentu skarżącego, że nigdzie nie jest określona długość kursu, w ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu, iż długość kursu powinna być uzależniona od wielu czynników takich jak ilość osób na kursie, wielkości sali wykładowej, możliwości przeprowadzenia zajęć praktycznych itp. W załączniku nr 4a do rozporządzenia w sprawie szkolenia jest określona minimalna liczba godzin jaka powinna zostać bezwarunkowo zrealizowana w ramach szkolenia na kierownika prac podwodnych III klasy w odniesieniu do każdego uczestnika oraz ewentualne dodatkowe wymagania. Harmonogram powinien właśnie uwzględniać te wszystkie aspekty dotyczące szkolenia. Dokumentacja szkolenia natomiast powinna uwzględniać wszelkie zmiany jakie ośrodek wprowadzi do wcześniej przyjętego harmonogramu, który potwierdza realizację szkolenia zgodnie ze szczegółowym programem szkolenia. Skarżący jak już Sąd wskazał wyżej, zgłaszał organowi zmiany w harmonogramie szkolenia, jednakże nie zostały one uwzględnione w dokumentacji szkolenia w odniesieniu do harmonogramu i planu szkolenia, co zostało stwierdzone podczas kontroli. W konsekwencji minimalne wymogi zawarte w ramowym programie szkolenia dla kierownika prac podwodnych III klasy z zał. nr 4a do rozporządzenia w sprawie szkolenia nie zostały wypełnione podczas realizacji szkolenia przez ośrodek P.

Ze szczątkowej i nieprowadzonej systematycznie dokumentacji złożonej do organu już po zakończeniu szkolenia, wynika, że w trakcie szkolenia nie wypełniono minimalnego wymogu dotyczącego liczby godzin ćwiczeń praktycznych podczas realizacji tematu nr 9 "Kierowanie pracami podwodnymi z wykorzystaniem sprzętu autonomicznego i maski pełno twarzowej", który powinien być realizowany w zakresie 6 godzin, a był zrealizowany w zakresie 4 godzin (załącznik nr 7 do pisma z 29 lipca 2019 r.). Dodatkowo łączna ilość godzin zajęć teoretycznych i ćwiczeń praktycznych podczas realizacji powyższego tematu powinna stanowić minimum 10 godzin, a z przedstawionej dokumentacji wynika, że szkolenie zostało zrealizowane w zakresie 8 godzin.( podpisy instruktorów z dnia 12 i 16 października 2018 r.).Nie został więc spełniony warunek konieczny uznania szkolenia.

Brak było też podstaw prawnych do zastosowania w sprawie art. 7a § 1 k.p.a. i art. 81a § 1 k .p.a. bowiem nie zaistniały w spawie wątpliwości co do normy prawnej.

Za istotne naruszenia warunków szkolenia należało również uznać uchybienia wskazane w karcie niezgodności nr [...], w której wykazano brak zapisów dotyczących sprawdzania obecności w dzienniku zajęć szkolenia z tematów: 1/3, 1/4, 2/1, 2/2, 2'/3, 3/1, 3/2, 4/1, 4/2, 4/3, 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 6/4, 7/3, 8/1, 8/2, 8/3, 8/4, 9/1, 9/2, 9/3, 9/4, 10/2, 11/1, 11/2, 11/3, 11/4, 1Z1, 12/2, 12/3, 12/4, 15/1, 15/2, 15/4, 16/t

co stanowi naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzeniem w sprawie szkolenia.

W ocenie Sądu wymóg przewidziany w § 4 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia stanowi o obowiązku prowadzenia przez ośrodek dziennika zajęć i ćwiczeń oraz dziennika prac podwodnych i nie chodzi w nim o specjalny druk o określonym wyglądzie graficznym, ale o bieżącą kontrolę obecności kursantów na szkoleniu. Dziennik zajęć i ćwiczeń wymóg formalny w świetle powołanego wyżej rozporządzenia ma być dowodem potwierdzającym, bieżące (codzienne) realizowanie programu szkolenia, a nie dowolne wpisywanie kursantów przez prowadzącego, czy też domniemywanie liczby kursantów po ilości uzyskanych zaliczeń. To, że rozporządzenie w sprawie szkolenia, nie określa żadnych formalnych wymogów w tym zakresie, nie zwalnia prowadzącego ośrodek od dokumentowania obecności kursantów na zajęciach i oznacza, że dziennik ten może być prowadzony w formie wybranej przez prowadzącego ośrodek, jednakże w taki sposób aby bez żadnych wątpliwości można było stwierdzić i zweryfikować spełnienie przez kursantów, wymogu uczestnictwa w minimalnej liczbie godzin określonej w ramowym programie szkolenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie tak się nie stało. Skarżący wyjaśnił w tracie kontroli, iż zapisy sprawdzające obecność zostały przeniesione do indeksów, natomiast załączone do pisma Strony w toku postępowania z dnia [...] października 2018 r. indeksy, które stanowią dokumentację postępowania, odnoszą się do zaliczeń, gdzie dodatkowo wskazują, że częściowo te zaliczenia są w dzienniku zajęć. Skarżący mimo składanych wyjaśnień i dowodów w trakcie postępowania, nie podważył stanowiska organu, że indeksy te nie zostały udostępnione przez stronę w trakcie kontroli, a przesłane indeksy zaliczeń poszczególnych kursantów załączone do pism strony w toku postępowania z [...] października 2018 r. nie potwierdzają uczestnictwa odręcznie dopisanych trzech uczestników szkolenia do listy kursantów. Jedynym dokumentem potwierdzającym obecność tylko 14 kursantów w aktach sprawy jest plan prac podwodnych wystawiony na dzień 17 października 2018 r., który został wysłany dopiero 19 października 2018 r. w ramach wyjaśnień do kart niezgodności. Natomiast materiały włączone do niniejszego postępowania przez organ na wniosek Strony z dnia 29 lipca 2019 r. potwierdzają realizację zadań zaliczeniowych w trakcie szkolenia jedynie przez 22 kursantów, co potwierdza tylko podnoszone przez organ rozbieżności i braki w dokumentacji ośrodka.

Sąd chciałby podkreślić, iż z uwagi na wymagania zawarte w rozporządzeniu w sprawie szkolenia o obowiązku prowadzenia dziennika zajęć i ćwiczeń, zobowiązujące każdy ośrodek do posiadania stosownej dokumentacji, bez względu na formę w jakiej jest prowadzona, to na prowadzącym szkolenie, spoczywa ciężar udowodnienia posiadania dokumentacji wymaganej przepisami prawa i prowadzenia jej w sposób rzetelny i wiarygodny. Obowiązkiem strony a nie organu było wykazanie ilości kursantów na szkoleniu oraz ich rzeczywistej obecności na zajęciach. Ciężar dowodu w tym zakresie nie spoczywa na organie, a braki co do dziennika zajęć i ćwiczeń, nie mogą być uzupełniane, poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, po negatywnej kontroli organu w ośrodku, które by niejako miały odtworzyć przebieg prowadzonego przez stronę szkolenia. Przepisy prawa materialnego znajdujące zastosowanie w sprawie, nie w taki sposób skonstruowały obowiązki ośrodków szkoleniowych, zobowiązując je do spełnienia wymagań formalnych w zakresie prowadzonych szkoleń w tym dokumentowanie poszczególnych czynności realizowanych w programie szkolenia na bieżąco, a nie tworzenie dowodów dopiero po zakończeniu szkolenia, do czego jak się wydaje zmierza strona skarżąca. Sąd nie kwestionuje oczywiście, że uzupełniająco organ na określone okoliczności faktyczne może przeprowadzić dowód z zeznań świadków, jednakże nie w sytuacji, gdy w trakcie kontroli strona nie jest w stanie udokumentować podstawowych obowiązków nałożonych przepisami prawa w szczególności udokumentować ilu kursantów wzięło udział w kursie oraz w jakim zakresie szkolenie to zostało przeprowadzone, skoro przepisy powołanego na wstępie rozporządzenia stawiają w § 4 jednoznaczne warunki prowadzenia szkolenia, których niespełnienie, skutkuje cofnięciem uznania na podstawie § 7 rozporządzenia w sprawie szkolenia.

W karcie niezgodności nr [...] z kolei stwierdzono, iż zespół kontrolny otrzymał jeden dziennik prac podwodnych zawierający zapisy z 3 nurkowań w dniu [...] października 2018 r. na łączną długość 14 minut. Strona nie okazała pozostałych dzienników prac podwodnych, na które się powoływała.

P. w piśmie z dnia 25 października 2018 r. wskazała, że podczas kontroli został przedstawiony dziennik prac podwodnych z właściwymi zapisami, natomiast P. podejmuje w tej sprawie działania naprawcze. Ośrodek szkoleniowy wystąpił o wystawienie dziennika dedykowanego do szkolenia wskazując datę wydania na dzień [...] października 2018 r. oraz wskazał , że żaden przepis nie określa, że musi być prowadzony jeden, dedykowany dziennik prac podwodnych i nie ma przepisu określającego miejsce przechowywania dziennika, a także, że ma być stale dostępny w ośrodku. Co istotne skarżący stwierdził również, iż ośrodek prowadził kilka dzienników, w których rejestrował wykonywanie prac podwodnych w ramach szkolenia.

Przepis § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia wskazuje, że szkolenie zostaje uznane jeżeli ośrodek prowadzi dziennik zajęć i ćwiczeń oraz dziennik prac podwodnych. Prowadzenie dziennika prac podwodnych jest więc warunkiem uznania, stanowiącym dokumentację szkolenia. W tym przypadku podkreślić należy, iż wzór dziennika prac podwodnych jest określony w rozporządzaniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 16 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu wydawania dyplomów, świadectw, książeczek nurka oraz podwodnych, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. poz. 1794). Zgodnie z tymi przepisami dziennik prac podwodnych jest rejestrowany i wydawany przez właściwego dyrektora urzędu morskiego lub dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej. Dziennik składa się z 52 przesznurowanych kart, a na stronie tytułowej wprowadza się dane identyfikacyjne organizatora prac podwodnych.

Zwrócić należy uwagę, że tłumaczenie strony w kwestii braku dziennika prac podwodnych spełniającego warunki rozporządzenia powołanego wyżej są niewiarygodne w świetle okoliczności sprawy i w żaden sposób nie podważają stanowiska organu.

W ocenie Sądu warunek uznania szkolenia dotyczący 20 godzin kierowania pracami podwodnymi dotyczy ćwiczeń praktycznych. W ramach szkolenia kursant powinien odbyć ćwiczenia praktyczne w zakresie określonym w ramowych programach w czasie nie mniejszym niż 46 godzin. W ramach tych godzin co najmniej 20 godzin powinien kierować pracami podwodnymi (nie tylko pod powierzchnią wody), a także wykonać zadania zaliczeniowe. Oczywiście są to podane minimalne liczby godzin wskazane w rozporządzeniu w sprawie szkolenia i egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do wykonywania prac podwodnych i ośrodek może je jedynie wydłużyć.

Jednakże na podstawie dokumentacji ośrodka P. znajdującej się w aktach sprawy organ nie był w stanie ustalić czasookresu tej części szkolenia jaką odbyli poszczególni kursanci. Dziennik prac podwodnych ma dokumentować ilość odbytych zajęć praktycznych przez poszczególnych kursantów. Niedopuszczalne jest uzupełnianie dzienników zajęć, czy też dziennika prac podwodnych już po ukończeniu tych zajęć. W ocenie Sądu choć wskazane wyżej przepisy nie formułują wprost wymogu, iż dziennik prac podwodnych powinien znajdować się w bazie prac podwodnych, tam gdzie prowadzone są prace, to jeżeli ma być rzetelny i dokumentować prace podwodne codziennie, to musi znajdować się w miejscu ich wykonania, aby zapisy w nim zawarte mogły być uznane za odpowiadające rzeczywistości. Sąd podziela stanowisko organu, iż za niewiarygodne należało uznać wyjaśnienia strony, iż jeden dziennik ktoś zabrał do Warszawy, a drugi "na robotę" cokolwiek to znaczy. Zwrócić również należy uwagę, iż przepisy rozporządzenia posługują się terminem "dziennik " a nie "tygodnik" czy "kwartalnik".

Jeżeli ośrodek szkoleniowy prowadził kilka dzienników prac podwodnych wykorzystywanych do tego samego szkolenia, to powinien to tak udokumentować żeby nie budziło wątpliwości co do prowadzenia jego zapisów. Tak się jednak nie stało. Dziennik udostępniony w postępowaniu przez Skarżącego nie spełnia wymagań określonych w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia. Organ I instancji próbując wyjaśnić kwestię prowadzenia szkolenia w dniach [...] października 2018 r. wystąpił do służb portowych - Kapitanatu Portu w [...] i uzyskał informację, że ośrodek zgłaszał nurkowania wyłącznie w dniu [...] października 2018 r. Jednocześnie wskazał, że na zezwoleniach na wykonywanie prac podwodnych na obszarach morskich Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. wydanych na rzecz skarżącego widnieje adnotacja, że o każdym rozpoczęciu i zakończeniu prac podwodnych, należy powiadomić właściwy Kapitanat Portu. Skarżący podnosił, iż szkolenie nie jest prowadzone na podstawie tych zezwoleń tylko w oparciu o decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego o uznaniu szkolenia. Dodał jeszcze, że ośrodek może mieć uznanie, ale nie musi mieć wydanego na swoją rzecz zezwolenia na wykonywanie prac podwodnych - zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szkolenia .

Sąd podziela stanowisko, że uznanie ośrodka szkoleniowego stanowi odrębne postępowanie administracyjne co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o wykonywaniu prac podwodnych. Posiadanie zezwolenia na wykonywanie prac podwodnych na obszarach morskich i śródlądowych drogach wodnych jest niezbędne, niezależnie od rodzaju i celu wykonywania prac podwodnych. Analizując załączoną do odwołania informację od Głównego Dyspozytora [...] Stoczni Remontowej o zgłoszeniach rozpoczęcia i zakończenia prac podwodnych u Dyspozytora GSR w dniach [...] października 2018 r. organ II instancji nie miał możliwości określenia jakiego typu prace były wykonywane przez P. Załączona informacja o rozpoczęciu i zakończeniu prac podwodnych w dniach [...] października 2018 r. od Głównego Dyspozytora [...] Stoczni Remontowej nie może stanowić dowodu na prowadzenie prawidłowej dokumentacji i nie umożliwia dokonania rzetelnej oceny jaki rodzaj zajęć, ćwiczeń, czy wykonywanie prac podwodnych (komercyjnie) był w tym czasie realizowany. Brak podziału prowadzonej dokumentacji P. na te dwie działalności oraz brak zapisów odnoszących się do obecności kursantów prowadzi do zarzutu wadliwego prowadzenia dziennika prac podwodnych w ramach realizacji szkolenia. W konsekwencji niezasadny jest zarzut spełnienia warunków prowadzenia szkolenia zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia.

W karcie niezgodności nr [...] stwierdzono, że z przedstawionych dokumentów nie można ustalić czy liczba zrealizowanych godzin dydaktycznych jest zgodna z programem szkolenia naruszając tym samym § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia. Nie jest sporne w sprawie, że dokumentacja w dniu kontroli nie zawierała listy obecności osób uczestniczących w danym dniu w szkoleniu. Wbrew zarzutom skargi stwierdzone przez organ nieprawidłowości braku wpisów nie dotyczyły części niezrealizowanego szkolenia, a tego które już się odbyło.

To w tej części dokumentacja nie była na bieżąco uzupełniana, co skutkowało naruszeniem § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie .Kontrola miała miejsce na 3 dni przed planowanym zakończeniem szkolenia, a więc pod koniec jego realizacji. Dodatkowo przedstawione zdjęcia dziennika zajęć i ćwiczeń poszczególnych tematów (załączonych przy piśmie w toku po rozbieżności w zakresie zrealizowanych godzin ćwiczeń podwodnymi z wykorzystaniem sprzętu autonomicznego i maski pełno twarzowej". Liczba godzin ćwiczeń praktycznych przedmiotowego tematu zgodnie z zał. nr 4a do rozporządzenia w sprawie szkolenia powinna stanowić minimum 6 godzin, natomiast przestawiona dokumentacja zdjęciowa i ćwiczeń potwierdza zrealizowanie tylko 4 godzin. Organ odwoławczy na podstawie dzienników zajęć i ćwiczeń stwierdził zasadnie niewłaściwą realizację programu szkolenia co stanowi naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szkolenia. Argumentacja strony, iż wszyscy kursanci przystąpili i zdali egzamin pozytywnie, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie prawidłowości przeprowadzonego szkolenia.

Sąd odstępuje od omawiania pozostałych niezgodności, bowiem nie miały one wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. Organ uznał, że albo nie mogły stanowić podstawy do cofnięcia uznania szkolenia albo uznał zasadność odwołania strony w tym zakresie. Są to rozstrzygnięcia na korzyść strony. W przypadku niezgodności w karcie nr [...] organ I instancji uznał argumentację strony i podjęte działania korygujące, polegające na przedstawieniu innego instruktora, który spełniał wymogi ustawowe oraz określone w § 4 ust.1 pkt 7 i 8 rozporządzenia w sprawie szkolenia. Organ odwoławczy wyraził pogląd odmienny, do czego wbrew wywodom skargi miał prawo. Nie może jednak podjąć rozstrzygnięcia na niekorzyść strony. Niekorzystna ocena organu II instancji wyrażona w przedmiocie istotnych nieprawidłowości wskazanych w karcie nr [...], nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem w żaden sposób nie dyskwalifikuje innych przesłanek cofnięcia uznania dla ośrodka.

Ponadto na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art.8 ust.2 pkt 1 , art.20 ust.7 ustawy oraz § 25 ust.1 rozporządzenia w sprawie bhp (karta niezgodności nr [...]) które stanowią o obowiązkach kierownika prac podwodnych przed rozpoczęciem prac podwodnych i o zasadach bezpieczeństwa w czasie szkoleń. W świetle tych przepisów zespół kontrolny wskazał na uchybienia w procesie szkolenia skarżącego ośrodka, jednak uznał, że nie stanowią one podstaw do cofnięcia uznania w rozpoznawanej sprawie. Dalsze więc rozważania w tym zakresie wykraczają poza przedmiot rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Rozpoczynając kolejną część rozważań od zarzutów zmierzających do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji tj. naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i 16 § 1 k.p.a. (pkt II. 1 petitum skargi), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, mimo że sprawa została już ostatecznie, merytorycznie rozstrzygnięta co do istoty i załatwiona inną decyzją ostateczną organu z dnia [...] czerwca 2019 r., uchylającą w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie [...] w przedmiocie cofnięcia uznania dla ośrodka na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych III klasy i umarzającą postępowanie organu I instancji w całości, wskazać należy, iż podniesione w tym zakresie zarzuty są całkowicie chybione.

W sprawie nie zaistniała przesłanka stwierdzenia nieważności określona w art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. z następujących względów.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r., znak: akt: [...] organ I instancji – Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] postanowił cofnąć uznanie dla P. na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych III klasy nadane decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Od tej decyzji W.S. złożył do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej odwołanie zaskarżając decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji. W wyniku przeprowadzonego postępowania Minister zgodnie z wnioskiem Skarżącego, decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] uchylił decyzję z dnia [...] października 2018 r., znak: akt: [...], w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Od powyższej decyzji pismem z dnia 6 lutego 2019 r. skarżący złożył sprzeciw. Wyrokiem z dnia 29 marca 2019 r. sygn. akt: VISA/Wa 476/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej przez organ, zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ dysponował stanowiskiem Komisji, które jak podkreślił m.in. na stronie 5 decyzji jest wymagane do przeprowadzenia procedury cofnięcia uznania. Organ dysponował więc materiałem dowodowym, którego ocena pozwalała mu na zajęcie stanowiska w kwestii zasadności cofnięcia uznania.

Zgodnie z art.153 p.p.s.a. organ II instancji związany był oceną prawną wyrażoną przez Sąd i jak wynika z akt postępowania, ponownie przeanalizował sprawę i doszedł do przekonania, że decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] października 2018 r., znak: [...] należy utrzymać w mocy i takie rozstrzygnięcie zawarł w decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., która jest w niniejszym postępowaniu, przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Granicami tego zaskarżenia jest związany Sąd w niniejszej sprawie. Brak jest też podstaw do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Niedopuszczalne jest zatem prowadzenie postępowania drugi raz w tej samej sprawie, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja już raz sprawę rozstrzygająca. Wówczas należy odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

W orzecznictwie i judykaturze wskazuje się, że dla wystąpienia powagi rzeczy osądzonej konieczne jest stwierdzenie tożsamości obydwu spraw, tj. tożsamości podmiotu, przedmiotu oraz stanu faktycznego sprawy już rozstrzygniętej i sprawy kolejnej. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony), a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość przedmiotową należy przy tym rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy rozumiany formalnie. Tożsamość przedmiotową w zakresie stanu faktycznego sprawy należy rozumieć jako identyczność stanu faktycznego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. w odniesieniu do faktów prawotwórczych rozumianych jako przedmiot rozstrzygnięcia w płaszczyźnie ujęcia materialnoprawnego (vide M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz oraz A. Wróbel, komentarz akutalizowany do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., System Informacji Prawnej Lex oraz powołane tam orzecznictwo).

Taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie dotyczyło wyłącznie postępowania zainicjowanego decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] paździenika 2018 r., znak: [...] o cofnięciu uznania dla P. na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych IIl klasy i wbrew twierdzeniom skarżącego sprawa ta została zakończona w administracyjnym toku instancji, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Natomiast decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2019 r. Minister , uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie [...],[...] w przedmiocie cofnięcia uznania dla ośrodka na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych III klasy i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie. Tym samym decyzja ostateczna z [...] czerwca 2019 r. nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty, co do którego można by badać przesłanki tożsamości spraw. Zawiera wyłącznie rozstrzygnięcie proceduralne uchylające decyzję organu pierwszej instancji i umarzające postępowanie w sprawie. Zgodzić się trzeba ze skarżącym że wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie [...], [...], było przedwczesne, bowiem decyzja ta, została wydana po uchyleniu przez Ministra-decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] na podstawie art.138 § 2 k.p.a., decyzji z dnia [...] października 2018 r., znak: akt: [...], przed rozstrzygnięciem sprzeciwu strony, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] marca 2019 r. (sygn. akt: VISA/Wa 476/19).Sąd jak się okazało wbrew oczekiwaniom organu uchylił decyzję Ministra z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...], zobowiązując organ do ponownego rozpoznania sprawy. W chwili obecnej decyzja z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie [...], [...], zawierająca rozstrzygnięcie co do istoty, nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, została wyeliminowana z obrotu prawnego, przed wydaniem zaskarżonej w sprawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., decyzją ostateczną Ministra z dnia [...] czerwca 2019 r. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. W chwili wydania zaskarżonej w sprawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nie funkcjonowała żadna z wcześniejszych decyzji w przedmiocie cofnięcia uznania dla P. na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych IIl klasy.

Co do uchybień przepisom postępowania wskazanych w skardze, zauważyć należy, iż wskazane w niej, jako naruszone, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego statuują zasady ogólne tegoż Kodeksu, tj.: zasadę praworządności (art.6 k.p.a.), zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym, zasadę prawdy obiektywnej i zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) , zasadę zaufania do organów państwa (art.8 k.p.a.), zasadę informowania stron (art.9 k.p.a.), zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art.10 k.p.a.), zasadę przekonywania (art.11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art.12 k.p.a.).

Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 organ administracji publicznej jest obowiązany: 1) podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego, 2) rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów, która oznacza, że organ przy ustalaniu prawdy obiektywnej na podstawie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może zgodnie ze swoją oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie ustalić stan faktyczny (art. 80 k.p.a.) Zgodnie natomiast z art.81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio. (art.75 § 1 i 2 k.p.a.)

Sąd stwierdził, iż w analizowanej sprawie nie doszło do naruszenia przez orzekający organ, wskazanych zasad ogólnych k.p.a. ani też wskazanych wyżej przepisów regulujących postępowanie dowodowe w sprawie (pkt II.2.lit.a i b petitum skargi). Organ w sposób niebudzący zastrzeżeń zgromadził i przeanalizował materiał dowodowy w tej sprawie i właściwie go ocenił, nie naruszając przy tym żadnej ze wskazanych zasad ogólnych k.p.a., ani też norm wynikających z treści art.75, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art.81 k.p.a.

Nie budzi także większych zastrzeżeń konstrukcja i treść uzasadnienia zaskarżonego aktu. Zawiera on wszystkie wymagane przez przepisy prawa elementy (art. 107 § 3 k.p.a.), pozwalające na zapoznanie się z motywami podjętego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organ w sposób wszechstronny zbadał sprawę, wnikliwie rozważył i odniósł się do podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów.

Odnosząc się szczegółowo do zarzutów podniesionych w tym zakresie w pkt II. 2 lit. a petitum skargi dotyczących niewyjaśnienia przez organ, w zaskarżonej decyzji motywów zmiany swojego stanowiska w stosunku do tego prezentowanego przez ten organ w uzasadnieniu jego decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. wydanej w rozpoznawanej sprawie, do której to zmiany w ocenie strony doszło w tożsamych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, dość jest w ocenie Sądu wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 marca 2019 r. (sygn. akt: VISA/Wa 476/19) uchylił decyzję Ministra z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...], zobowiązując organ do ponownego rozpoznania sprawy. W wyroku tym Sąd wskazał między innymi, iż : "w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. W niniejszej sprawie organ dysponował zatem stanowiskiem Komisji, które jak podkreślił m.in. na stronie 5 decyzji jest wymagane do przeprowadzenia procedury cofnięcia uznania. W świetle powyższego można zatem uznać, że organ dysponował materiałem dowodowym, którego ocena pozwalała mu na zajęcie stanowiska w kwestii zasadności cofnięcia uznania". Z tych względów zgodnie z art.153 p.p.s.a. przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ związany był oceną prawną wyrażoną przez Sąd, którą uwzględnił w ostatecznie wydanej decyzji w sprawie, mimo, że we wcześniejszej decyzji wyrażał pogląd odmienny. Przypomnieć również należy, iż ocena prawna wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku z [...] marca 2019 r. wiąże również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W konsekwencji sądowa kontrola zaskarżonej w sprawie decyzji odnosi się co do zasady do postępowania bezpośrednio ją poprzedzającej z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w wyroku z [...] marca 2019 r. Obowiązkiem Sądu jest ocena aktualnej decyzji organu, zaskarżonej do Sądu, a nie motywów rozstrzygnięcia wszystkich poprzednich wydanych w sprawie decyzji, tymbardziej tych, które zostały wyeliminowane z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu trafnie też organ przyjął ponownie oceniając naruszenie art.10 § 1 i 2 k.p.a. przez organ pierwszej instancji, iż kierując się zasadą określoną w art. 10 § 2 k.p.a. poprawnie zastosował możliwość odstąpienia od ww. zasady. Podkreślić jednakże należy, iż jak wynika z akt sprawy, strona postępowania złożyła szerokie wyjaśnienia w postaci pisma strony w toku postępowania z 25 października 2018 r., w którym wypowiadała się co do zgromadzonych materiałów. Ponadto składała wnioski dowodowe w toku postępowania w postaci listy świadków. Brała czynny udział w postępowaniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego notatka z dnia 30 października 2018 r. starszego specjalisty J. O. o odstąpieniu od tej zasady spełnia przesłanki określone w art. 10 § 3 k.p.a. W przepisie tym nie jest określona forma prawna adnotacji. Organ administracji jest natomiast obowiązany utrwalić w aktach sprawy przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1.

Do przesłanek odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przepis art. 10 § 2 k.p.a. zalicza przypadki, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki

ze względu na: 1) niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, 2) grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Przesłanki te mają charakter rozłączny (tak Chróścielewski W. (red.), Kmieciak 2. (red.).Krawczyk A., Wegner J. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Opublikowano: WK, 2019).

Sądowa kontrola akt sprawy wykazała również, iż wbrew wywodom skargi, organ II instancji zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. umożliwił Stronie skarżącej w dniu [...] lipca 2019 r. w siedzibie Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w W.

wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów. Strona jednocześnie wykonała fotokopię poszczególnych dokumentów aparatem fotograficznym. Po zapoznaniu się z dokumentacją postępowania w piśmie z dnia 29 lipca 2019 r. skarżący złożył wniosek o włączenie akt sprawy z umorzonego postępowania dotyczącego decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. Dodatkowo przedstawił na wniosek organu II instancji dokumenty w formie umożliwiającej odczytanie zamieszczonych na nich informacji.

Odnosząc się do podniesionego naruszenia art.108 k.p.a., Sąd podziela stanowisko organu, iż wykonywanie prac podwodnych jest zawodem związanym z dużym ryzykiem i odpowiedzialnością w stosunku do wszystkich osób biorących udział przy organizacji i wykonywaniu takich prac. Prowadzenie szkoleń w tym zakresie wymaga zachowania szczególnych standardów bezpieczeństwa z uwagi na uczestników szkolenia, którzy dopiero się uczą wykonywania tych czynności. W ocenie Sądu mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w szczególności wyniki kontroli z dnia 18 października 2018 r. organu I instancji miał podstawy by przyjąć, iż prowadzone szkolenie nie gwarantowało bezpieczeństwa uczestnikom szkolenia i zachodziły przesłanki do nadania wydanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności określonego w art. 108 k.p.a. Dalsze prowadzenie szkolenia prowadzące do uzyskania kwalifikacji kierownika prac podwodnych III klasy mogło stanowić zagrożenie życia uczestników szkolenia. Mając na uwadze zarówno bezpieczeństwo uczestników szkolenia, ale także przyszłych nurków którzy mieliby wykonywać prace podwodne pod kierownictwem niewłaściwie wyszkolonych osób, mając na względzie dobra chronione - zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego trafnie została podjęta decyzja o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uwaga organu odwoławczego, iż uzasadnienie organu i instancji w tym zakresie jest dość nieprecyzyjne, nie zmienia oceny, iż zastosowanie w sprawie trybu z art. 108 k.p.a. w stosunku do wydanej w dniu [...] października 2018 r. decyzji znak: [...] było zasadne i odpowiada prawu. W konsekwencji zarzuty podniesione również w pkt II.3 lit .e petitum skargi Sąd uznał za nietrafne.

Za bezzasadne Sąd uznał również zarzuty formułowane w pkt II. 2 lit. b petitum skargi, bowiem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. uwzględniając ocenę prawną Sądu zawartą w wyroku z 29 marca 2019 r., sygn. akt: VISA/Wa 476/19, w obszernym i w ocenie Sądu wystarczającym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (na stronach od 8 do 11 zaskarżonej decyzji). Ogólne sformułowanie organu, że niektóre wskazywane przez stronę uchybienia proceduralne są zasadne, jednakże nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie niweczy zasadności stanowiska organu, który szczegółowo odniósł się do istotnych zarzutów podnoszonych przez stronę. Okoliczność, że w tym samym zdaniu nie wymienił w punktach, które nieprawidłowości nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, nie mogły również w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) zaważyć na rozstrzygnięciu w sprawie, skoro motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia, jednoznacznie wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji były wystarczające do uznania przez Sąd, zaskarżonej w sprawie decyzji, za zgodną z prawem, o czym niżej.

Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości we wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. Jak wynika z akt sprawy zostało ono wszczęte na podstawie art. 61 §1 k.p.a. w związku z powziętymi informacjami i sporządzonym sprawozdaniem z kontroli szkolenia w ośrodku skarżącego zespołu kontrolnego przekazanymi wraz z notatką z 22 października 2018 r. i wnioskiem zespołu o cofnięcie uznania (szczegółowy opis nieprawidłowości str.7-9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] w dniu 23 października 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie wycofania uznania dla P., informując o tym fakcie stronę zawiadomieniem z 24 października 2018 r. Skarżący zapoznał się z dokumentacją w sprawie cofnięcia uznania i w dniu 26 października 2018 r. złożył obszerne wyjaśnienia, a także wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącego oraz przeprowadzenie dowodu z przesłuchania 5 świadków.

Zespół kontrolny działał na podstawie upoważnienia Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] października 2018 r. (k-17 akt adm.).Użyte w upoważnieniu sformułowanie, iż kontroli ma podlegać pierwsze szkolenie przez ośrodek skarżącego w żaden sposób nie narusza przepisów ustawy ani też przepisów powołanych na wstępie rozporządzeń regulujących zasady prowadzenia i kontroli szkoleń przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...].

Za bezzasadne należało również uznać zarzuty strony, co do bezprawnego dopuszczenia do udziału w sprawie zespołu kontrolującego ośrodek przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Przede wszystkim zaakcentować należy, iż zespół kontrolny, który działał na podstawie upoważnienia Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] do czynności kontrolnych (m.in. do odniesienia się do uwag pokontrolnych i sporządzenia notatek służbowych z przeprowadzonej kontroli), to nie jest Komisja Kwalifikacyjna dla Nurków w rozumieniu ustawy oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2020 r. II GSK 971/19 działającą jako organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Zespół kontrolny w rozpoznawanej sprawie działał na podstawie upoważnienia nr [...] Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] października 2018 r. (k -17 akt adm.) do przeprowadzenia doraźnej kontroli w ośrodku. Na podstawie § 5 ust. 1 w związku z § 7 ust.3 rozporządzenia w sprawie szkolenia przed wydaniem cofnięcia uznania na prowadzenie szkolenia przez dany ośrodek organ (Dyrektor Urzędu Morskiego w [...]) zobowiązany jest wyznaczyć do przeprowadzenia kontroli i oceny szkolenia, co najmniej dwóch członków Komisji Kwalifikacyjnej dla Nurków. To, że Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] prowadzący postępowanie administracyjne w I instancji i wydający decyzję kończącą postępowanie, zwracał się do zespołu kontrolnego o wyjaśnienia i ustosunkowanie do zarzutów strony, nie uzasadnia zarzutów podnoszonych w skardze, iż doszło do udziału w postępowaniu nieuprawnionych podmiotów. Skoro zespół kontrolny nazywany też w aktach sprawy Komisją, działał zgodnie z prawem, na podstawie upoważnienia organu administracji publicznej i sporządził protokół zastanych w ośrodku nieprawidłowości, organ prowadzący postępowanie miał prawo zwrócić się do niego po wyjaśnienia. Nie ma też podstaw w ocenie Sądu do wyłączenia pracownika, który był członkiem zespołu kontrolnego i jest jednocześnie pracownikiem organu od udziału we wszczętym później postępowaniu administracyjnym, w przedmiocie cofnięcia uznania. Podniesione przez stronę zarzuty w tych kwestiach (pkt II.3 lit. a i c petitum skargi) nie znajdują oparcia w przepisach prawa.

Co do wyłączenia z zespołu kontrolnego K.S. (pkt II.3 lit. b petitum skargi) również Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów strony. Organ szczegółowo wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (strona nr 8), że Pan K.S. prowadzi działalność zawodową w zakresie wykonywania prac podwodnych, która nie ma związku z faktem przeprowadzania kontroli ośrodków szkoleniowych w zakresie szkolenia w zawodach związanych z wykonywaniem prac podwodnych. Zarzut formułowany przez skarżącego, że jeden z pracowników P. był z nim w konflikcie prawnym nie może być podstawą do wyłączenia ze sprawy.

Zespół kontrolny zgodnie z powyższą definicją nie może być traktowany jako organ administracji publicznej (organ kolegialny), ponieważ nie jest podmiotem/organem upoważnionym do wydawania decyzji administracyjnych.

Jak już zostało wyżej wskazane zespół kontrolny działał na podstawie upoważnienia z [...] pażdziernika 2018 r. Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] do czynności kontrolnych (m.in. do odniesienia się do uwag pokontrolnych i sporządzenia notatek służbowych z przeprowadzonej kontroli), i nie jest Komisją Kwalifikacyjną dla Nurków, jednakże zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szkolenia, Dyrektor wyznaczając skład zespołu kontrolującego zobowiązany był wyznaczyć co najmniej dwóch członków Komisji Kwalifikacyjnej dla Nurków.

Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o wykonywaniu prac podwodnych przewodniczącego Komisji Kwalifikacyjnej dla Nurków powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej na wniosek Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]. Komisja działa na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o wykonywaniu prac podwodnych i działa przy Dyrektorze Urzędu Morskiego w [...]. Główne zadania Komisji są określone w art.25 ustawy. Przeprowadzane czynności kontrolne przez Pana K.S. były dokonywane na podstawie upoważnienia z [...] października 2018 r. udzielonego przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]. Miał więc prawo do ustosunkowania się do uwag pokontrolnych jako przewodniczący zespołu kontrolnego jak i pozostali członkowie zespołu kontrolnego mieli prawo do wykonywania czynności kontrolnych jak również odniesienia się do uwag pokontrolnych i sporządzania notatek służbowych dla Dyrektora Urzędu Morskiego w [...].

Powołane przez stronę w piśmie z 20 maja 2020 r. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 971/19 nie może mieć bezpośredniego odniesienia do niniejszej sprawy , bowiem w rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy decyzji Ministra w przedmiocie cofnięcia uznania na prowadzenie szkolenia kierownika prac podwodnych przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...], a nie rozstrzygnięcia Komisji Kwalifikacyjnej dla Nurków w przedmiocie zwrotu wniosku o przeprowadzenie egzaminu na uprawnienia kierownika prac podwodnych klasy III. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym postanowieniu Komisja Kwalifikacja dla Nurków, posiada status organu administracji publicznej w sensie funkcjonalnym. W niniejszej sprawie Komisja nie podejmowała rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie administracyjnej, tak jak w stanie faktycznym, w którym orzekał Naczelny Sąd Administracyjny.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, pozostają również decyzje administracyjne wydane w stosunku do innych podmiotów, załączone do powołanego pisma procesowego strony z 20 maja 2020 r. wydane w konkretnym stanie faktycznym i prawnym, pozostające bez związku z rozpoznawaną przez Sąd sprawą. Podobnie należy odnieść do załączonych do pisma procesowego strony: pytań Pana W.S. do Komisji Kwalifikacyjnej dla Nurków oraz okoliczność, że Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej przesłało skarżącemu projekt rozporządzenia w ramach konsultacji społecznych do zaopiniowania. Informacje te nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Z tych wszystkich względów zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.