Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1201/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 133
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Elżbieta Lenart Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2010 r., nr [...] odmawiające sprostowania pomyłki w decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] przez dokonanie zmiany w komparycji poprzez wykreślenie słów "pozwala Marszałkowi Województwa [...] w [...] na sprzedaż nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa" i zastąpienie ich wyrażeniem "pozwala na sprzedaż nieruchomości będącej własnością Województwa [...]".

Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków pozwolił Marszałkowi Województwa [...] w [...] na sprzedaż nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa, położonej w O. przy ul. [...] w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. nr [...], ze znajdującym się na niej budynkiem dawnego [...] "[...]", wpisanym do rejestru zabytków wraz z terenem otoczenia obejmującym cały teren przedmiotowej nieruchomości.

Wnioskiem z dnia 13 lipca 2010 r. Województwo [...] wystąpiło o sprostowanie oczywistej pomyłki w komparycji ww. decyzji poprzez wykreślenie słów "pozwala Marszałkowi Województwa [...] w [...] na sprzedaż nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa" i zastąpienie ich wyrażeniem "pozwala na sprzedaż nieruchomości będącej własnością Województwa [...]".

Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił sprostowania pomyłki w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. w sposób, o który wnosiło Województwo [...]. W uzasadnieniu wskazał, że tego rodzaju wada nie może być wyeliminowana w drodze postanowienia o sprostowaniu, gdyż dotyczy zmiany adresata decyzji, co jest jednym z kluczowych elementów rozstrzygnięcia. Wobec odmowy sprostowania decyzji wnioskodawca, tj. Województwo [...] nie dysponuje wymaganym zezwoleniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości i powinno wystąpić o jego wydanie.

Po rozpoznaniu zażalenia Województwa [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2010 r. i wskazał, że złożony w sprawie wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. jest w rzeczywistości wnioskiem o zmianę tej decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ podał, iż oczywistą omyłką jest błąd pisarski lub rachunkowy albo jeszcze inny, dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń i ustaleń. Wadliwość decyzji polegająca na błędnym wskazaniu właściciela nieruchomości, na sprzedaż której wydawane jest pozwolenie, nie może być korygowana w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej na podstawie art. 113 § 1 kpa. Merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być bowiem prostowany jako oczywista omyłka pisarska. Organ wskazał, że właściwym sposobem zmiany przedmiotowej decyzji jest zastosowanie art. 155 kpa.

Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Województwo [...] wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ poczynił w niniejszej sprawie błędne ustalenia faktyczne, czym naruszył art. 7, 77 i 80 kpa. W ocenie skarżącego zamieszczenie omyłkowo w komparycji decyzji zapisu, że nieruchomość stanowi własność innego podmiotu, jest błędem dostrzegalnym, łatwo zauważalnym i ewidentnym, a dokonanie korekty tego zapisu nie wymaga dodatkowych zabiegów myślowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a.")).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa.

Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. i poprzedzające je postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2010 r. Rozstrzygnięcie dotyczyło kwestii sprostowania pomyłki w decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. poprzez zmianę w komparycji decyzji poprzez wykreślenie słów "pozwala Marszałkowi Województwa [...] w [...] na sprzedaż nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa" i zastąpienie ich wyrażeniem "pozwala na sprzedaż nieruchomości będącej własnością Województwa [...]".

Nie jest zdaniem sądu możliwe dokonanie sprostowania powyżej opisanej omyłki w trybie przepisu art. 113 Kpa i potraktowania błędu, który zakradł się do decyzji jako oczywistej omyłki. Przedmiotem stosowania rozwiązań związanych ze sprostowaniem treści decyzji przewidzianej w art. 113 § 1 Kpa są wady nieistotne aktu administracyjnego, natomiast wady istotne weryfikowane są przy wykorzystaniu zwykłych bądź nadzwyczajnych środków prawnych. Poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny są spójne co sposobu wykładni nieostrego pojęcia jakim jest "oczywista omyłka". Pojęcie to winno być rozumiane ściśle w sposób zawężający, stosując przy tym wobec braku definicji potoczne rozumienie. Dopuszczalność stosowania przepisu art. 113 § 1 Kpa dokonuje się na podstawie oceny istotności wady decyzji administracyjnej. Z tego tez względu ewentualna modyfikacja tego aktu nie może wpływać na ukształtowanie praw bądź obowiązków w sferze prawa administracyjnego materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 498/08).

Nie mogą podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 Kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa – co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Nie mogą być prostowane w tym trybie kwestie merytoryczne, a o takie sprostowanie zdaniem sądu zabiega skarżący. Wolą skarżącego nie jest bowiem sprostowanie błędu pisarskiego, czy rachunkowego widocznego bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń. Błąd, który popełniono w opisanej decyzji jest tego rodzaju, że nie można go uznać za nieistotną wadliwość. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 22 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Ka 2714/95 (Pr. Gosp. 1998 Nr 3, s. 33) tryb wskazany w przepisie art. 113 Kpa nie znajduje zastosowania do zmiany takiego elementu jakim jest rozstrzygnięcie, gdyż sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia (wyr. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt IV SA/ Wa 916/07).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.