Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 532/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 3, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie: WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej jako: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania P. P. (dalej jako: skarżący), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. (dalej jako: organ I instancji) w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 15 czerwca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej oraz płatności dla młodych rolników.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. odmówił przyznania:

- jednolitej płatności obszarowej (z nałożeniem sankcji w wysokości [...] zł);

- płatności za zazielenienie;

- płatności redystrybucyjnej (z nałożeniem sankcji w wysokości [...] zł);

- płatności dla młodych rolników (z nałożeniem sankcji w wysokości [...] zł).

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że P. P. zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności gospodarstwo rolne o powierzchni 409,19 ha (położone w powiecie [...] województwa [...]). Organ wyjaśnił, że skarżący nie był posiadaczem (użytkownikiem) działek ewidencyjnych wchodzących w skład tego gospodarstwa w dniu [...] maja 2016 r.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie prawa procesowego (art. 80 k.p.a.), przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na odmowie wiarygodności dowodom przedstawionym w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji oraz naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie art. 336 i art. 337 Kodeksu cywilnego i pominięcie, że [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako [...] będąca co najmniej samoistnym posiadaczem nieruchomości, nie utraciła posiadania przez wydzierżawienie i oddanie w posiadanie zależne nieruchomości na rzecz skarżącego i niezastosowanie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278) - dalej jako ustawa o płatnościach, przez odmówienie przyznania płatności skarżącemu jako posiadaczowi zależnemu nieruchomości w dniu [...] maja 2015 r. objętych wnioskiem

Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR nie podzielił stanowiska skarżącego i decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 4 kwietnia 2019 r.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że materialno-prawne przesłanki przyznania płatności (w tym na 2016 r.) zostały uregulowane w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach, która określa m. in. warunki przyznania płatności (art. 7), zasady przyznawania płatności do działek rolnych (art. 8). Organ wyjaśnił, że złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie płatności na 2016 r. został poddany kontroli kryteriów kwalifikowalności. Przeprowadzone czynności kontrolne dotyczące wniosku o przyznanie płatności wykazały nieprawidłowości odnoszące się do wszystkich działek ewidencyjnych zadeklarowanych przez skarżącego. O przyznanie płatności do tych samych działek ewidencyjnych ubiegało się jeszcze troje innych wnioskodawców - A. M.-U., [...] M. i P. M..

Zdaniem Dyrektora ARiMR, należy podzielić ustalenia i ocenę zgromadzonych dowodów dokonaną przez Kierownika Biura Powiatowego, że P. P. w dniu [...] maja 2016 r. nie był posiadaczem (użytkownikiem) spornych działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności, a także to, że powyższe działki nie były utrzymywane przez skarżącego zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy. Powyższe ustalenia wynikają m.in. z zeznań świadka T. P., która wyjaśniła że od stycznia do czerwca 2016 r. żadne prace agrotechniczne nie były wykonywane i aktywność w gospodarstwie ograniczała się do zlecenia wykoszenia na części areału traw, czego dowodem były przedstawione umowy zlecenia oraz zdjęcia (fotografie), z których nie wynika przez kogo, kiedy i na jakim terenie jakiekolwiek prace były wykonywane.

W ocenie organu, wiarygodne są zeznania W. M. w zakresie: zlecenia ochrony działek przez [...]. Według tego świadka, to Spółka była użytkownikiem działek w maju 2016 r., ponieważ osoby ją reprezentujące, tak wtedy oświadczyły. Osoby te wskazały działki będące przedmiotem umowy. Wiarygodne były wyjaśnienia także innych świadków m. in. J. P., I. S. oraz E. R..

Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie działania skarżącego polegały na wykaszaniu trawy i zbieraniu siana, jednakże czynności te miały incydentalny charakter

i uznać należało, iż było to chwilowe dysponowanie, niemające charakteru trwałego władztwa nad spornymi działkami w okresie całego roku kalendarzowego oraz niemające na celu utrzymywania działek w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy, a tym samym niespełniające wymogów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący argumentował, że:

- z naruszeniem art. 80 k.p.a. dokonano oceny wiarygodności umowy dzierżawy nieruchomości rolnych z dnia 19 czerwca 2015 r. oraz porozumienia wykonawczego z dnia 10 lipca 2015 r. do tejże umowy, zawartej pomiędzy [...] a skarżącym;

- nie miał on żadnego wpływu na wniesienie powództwa przez P. M., P. U. i firmę [...] P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko [...]

- oznaczenie strony pozwanej w [...] cywilnym należy wyłącznie do powoda, a osoby trzecie nie mają na to żadnego wpływu ani kształtowania podmiotowego powództwa między innymi osobami;

- nie jest on osobą powiązaną z pełnomocnikiem [...] i nie ma żadnego wpływu na podjętą przez niego taktykę [...] w sprawie o sygn. akt I C 629/15;

- nie jest on stroną w sprawie o sygn. akt I C 629/15 i nie ma możliwości żadnego wpływu na tok [...]

- do daty zapoznania się z treścią decyzji organu I instancji nie miał żadnej wiedzy o czynnościach procesowych podejmowanych przez pełnomocnika [...] w toku sprawy o sygn. akt I C 629/15;

- pomimo tego, że ma on prawo, to nie ma żadnego interesu w przystąpieniu do sprawy o sygn. akt I C 629/15 w jakimkolwiek charakterze, w tym do zgłaszania interwencji ubocznej po stronie pozwanej lub powodowej;

- przedmiotem umowy dzierżawy jest oddanie nieruchomości w posiadanie zależne, a zatem wystarczające jest, aby wydzierżawiający był posiadaczem samoistnym przedmiotu dzierżawy i nie musi być jej właścicielem;

- [...] nie składała wniosku o przyznanie jakichkolwiek płatności za 2015 r. i tolerowała złożenie takiego wniosku przez skarżącego - jako posiadacza zależnego - zgodnie z zawartą umową dzierżawy i porozumieniem;

- bezpodstawnie nie zastosowano art. 336 i art. 337 Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuję:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości oraz dokonują kontroli legalności działalności organów administracji publicznej.

Z treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - uwzględnienie skargi następuje między innymi w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę przytoczone kryteria oceny działań organów administracji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2019 r. odmawiającą przyznania P. P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. (odmówiono przyznania - jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie; płatności redystrybucyjnej oraz płatności dla młodych rolników) oraz nakładającą sankcje w wysokości wynoszącej odpowiednio:

- dla pierwszej z tych płatności [...] zł;

- trzeciej [...] zł;

- w przypadku płatności dla młodych rolników [...] zł.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr [...], zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W niniejszej sprawie spór powstał na tle, kto faktycznie posiadał i użytkował rolniczo w 2016 r. zgłoszone do płatności grunty.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że przyznanie płatności wiąże się z faktycznym władztwem i użytkowaniem rolniczym danego gospodarstwa rolnego przez stronę wnioskującą, niezależnie od posiadania przez nią określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 854/19; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1287/10; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08). Zatem aby zostać beneficjentem pomocy w ramach przedmiotowej płatności nie wystarczy być posiadaczem (dzierżawcą, właścicielem) działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować. Płatność jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, na których producent ten prowadzi działalność rolniczą. Niewątpliwie istotą płatności jest pomoc temu producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje grunty rolne. Chodzi tu o osobę, która decyduje o profilu upraw i dokonuje swobodnie zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony, a nie osobę, której przysługuje jedynie formalnie tytuł prawny do zadeklarowanych gruntów albo też na zadeklarowanych gruntach rolnych dokonuje sporadycznych zabiegów agrotechnicznych. Sama więc możność władania gruntami rolnymi nie jest wystarczająca do przyznania płatności, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) w sensie gospodarczym korzystanie z gruntów, czyli faktyczne i trwałe ich użytkowanie. Nie można tym samym otrzymać płatności za grunty rolne, których w roku objętym płatnością się nie posiada i nie prowadzi na nich działalności (upraw). Organy administracji rozpatrujące wnioski o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oceniają zatem stan posiadania gruntów objętych takimi wnioskami z uwzględnieniem pojęcia posiadania zawartego w Kodeksie cywilnym. Analizując regulacje dotyczące wspierania dochodów rolników nie można jednak zapominać o celu wprowadzenia dopłat. Ideą płatności, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomocy rolnikom rzeczywiście użytkującym posiadane grunty rolne. Istotne jest więc rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek (zob. wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 260/07; z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 258/06; z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11).

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli krzyżowej ustalono, że kilku producentów producentów rolnych zadeklarowało te same działki rolne do płatności obszarowych. W tych warunkach organ podjął czynności wyjaśniające celem ustalenia, czy skarżący rzeczywiście był posiadaczem działek na dzień 31 maja 2016 r. objętych wnioskiem o przyznanie dopłat.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 13 lipca 2017 r. skarżący, po tym jak zawiadomiono go o wystąpieniu błędu w ramach kontroli krzyżowej, złożył korektę wniosku i zmniejszył powierzchnię deklarowaną do płatności na 409,19 ha. Do korekty skarżący załączył oświadczenie, że w 2016 r. był jedynym użytkownikiem działek ewidencyjnych wskazanych we wniosku o przyznanie płatności.

Samo oświadczenie wnioskodawcy i zapewnienie o rolniczym użytkowaniu nieruchomości to za mało, aby uzyskać płatności w sytuacji, kiedy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające (dowodowe) wykazało, że wnioskodawca w dniu 31 maja 2016 r. nie znajdował się w posiadaniu działek rolnych. Nie można też pomijać, że sprawa wniosku skarżącego o przyznanie płatności na rok 2016 jest tematycznie tożsama z płatnością na rok 2015 i wymaga wyjaśnienia w pierwszej kolejności, że w dniu 30 października 2014 r. J. S. K. przy Sądzie Rejonowym w C. wykonał w sprawie Km 887/13 czynności wprowadzenia w posiadanie gruntów zadeklarowanych do płatności na rzecz [...]. Oznaczało to, że firma [...] jako wierzyciel weszła w posiadanie (gospodarstwa rolnego z zabudowaniami) nieruchomości zgodnie z przepisami prawa (protokół - k. [...] akt adm. Tom [...]). Po wytoczeniu w dniu 6 lipca 2015 r. powództwa przez P. M., D. U. i [...] P. spółkę z o. o. w P. o wydanie nieruchomości objętych wnioskiem o dopłaty przeciwko [...], ta ostatnia Spółka utraciła posiadanie w lipcu 2015 r. Było to wywołane wydaniem przez Sąd Okręgowy w L. postanowienia sygn. akt I C 629/15 o zabezpieczeniu roszczenia powodów. Postanowienie to zostało uchylone dnia 6 listopada 2015 r. przez Sąd Apelacyjny w L. w sprawie o sygn. akt. I A Cz 883/15 i wówczas Spółka odzyskała posiadanie przedmiotowych nieruchomości. Złożone w sprawie sygn. akt. I C 629/15 pisma [...] (zażalenie z dnia [...] lipca 2015 i z dnia 27 czerwca 2016 r.) [...] poddane zostały ocenie Dyrektora ARiMR, który wywiódł, że umowa dzierżawy z dnia 19 czerwca 2015 r. gospodarstwa rolnego zawarta została w innej dacie od tej figurującej w tejże umowie (będącej dokumentem prywatnym). Taki stan potwierdzały oświadczenia woli i wiedzy [...], która w zażaleniu do sądu powszechnego wskazywała, że nieruchomości znajdowały się w posiadaniu tejże Spółki w 2015 r. i to ona, a nie inne osoby (powodowie - P. M., D. U. i [...] P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P.) prowadziła gospodarstwo rolne i zajmowała się uprawami. T. P. składając wyjaśnienia potwierdziła posiadanie tych nieruchomości przez Spółkę podkreślając, że od stycznia do czerwca 2016 r. nie były wykonywane żadne prace agrotechniczne na gruncie.

Skarżący argumentował, że posiada grunty zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności, czego dowodem miała być z zawarta z [...]. w dniu 19 czerwca 2015 r. umowy dzierżawy. Zdaniem skarżącego, umowa ta oraz późniejsze porozumienie z dnia 15 lipca 2015 r. świadczą, że to on był posiadaczem zależnym i faktycznym użytkownikiem tych gruntów w dniu 31 maja 2016 r. W ocenie skarżącego, organ niewłaściwie przeanalizował materiał dowodowy zebrany w sprawie, a w szczególności pisma [...] figurujące w aktach sprawy sygn. akt. I C 629/15 toczącej się przed Sądem Okręgowym w L.. Skarżący podnosił, że nie miał wpływu na treść oświadczeń zawartych w tych pismach, gdyż nie był stroną w toczącym się [...]. Nie zaprzeczył, że samoistnym posiadaczem tych nieruchomości jest [...]. Zwracał jednak uwagę, że jest on posiadaczem zależnym uprawnionym do płatności.

Wyjaśnienia P. P. z dnia 17 listopada 2016 r. dotyczą rolniczego użytkowania działek w roku 2015 (k. [...] – [...] akt adm. Tom [...]), podobnie zresztą jak i wyjaśnienia W. M. z dnia 22 listopada 2016 r. (k. [...]), M. P. z dnia 14 grudnia 2016 r. (k. [...]), M. Ł. z dnia 14 grudnia 2016 r. (k. [...] ), B. T. z dnia 29 listopada 2016 r. (k. [...]), P. M. z dnia 30 sierpnia 2016 r. (k. [...]), [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r. (k. [...]), P. Ś. z dnia 26 września 2016 r. (k. [...] – [...], D. G. z dnia 10 października 2016 r. (k. [...] – [...], C. F. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), T. P. z dnia 17 listopada 2016 r. (k. [...]), E. R. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), L. Ł. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), E. M. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), M. D. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), S. M. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), S. O. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...] [...]), A. M.-U. z dnia 27 października 2016 r. (k. [...]), G. S. z dnia 12 stycznia 2017 r. (k. [...]), J. K. z dnia 12 stycznia 2017r. (k. [...]), M. B. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), G. W. z dnia 30 listopada 2016 r. (k. [...]). Powyższe wyjaśnienia nie mają więc większego znaczenia dla sprawy płatności w roku gospodarczym 2016.

Przedstawiona umowa, jak i porozumienie nie mają waloru dokumentów urzędowych i nie wchodzi w grę domniemanie określone w art. 76 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zarówno umowę dzierżawy jak i porozumienie do niej uznać należało za dokumenty prywatne. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisów o dokumencie prywatnym. Przyjąć należy, że dokument taki stanowi w postępowaniu administracyjnym (podobnie w postępowaniu cywilnym) dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokumenty prywatne stanowią zatem jedynie zupełny dowód na to, że zawarte w nich oświadczenia pochodzą od wystawcy, lecz nie przesądzają o zgodności zawartych w nich twierdzeń ze stanem faktycznym. Pamiętać przy tym należy, że wiarygodność zawartych w dokumentach oświadczeń winna być oceniania tak samo, jak innych dowodów w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 107/08).

W sprawie niniejszej nie można mieć zastrzeżeń do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, wynikającego z właściwie rozpatrzonego materiału dowodowego.

Umowę dzierżawy i zawarte do niej porozumienie z dnia 15 lipca 2015 r. potraktowano jako dowody w sprawie, które nie potwierdzały tego, że nieruchomości zadeklarowane do płatności, były przedmiotem użytkowania rolniczego w 2016 r. i były w faktycznym posiadaniu przez skarżącego w dniu [...] maja 2016 r.

W lipcu 2015 r. firma [...], będąca stroną umowy dzierżawy, w wystąpieniach adresowanych do Sądu Okręgowego w L. oraz do Prokuratury Rejonowej w C. (składając zawiadomienie z 3 dnia lipca 2015 r o podejrzeniu popełnienia przestępstwa) prezentowała stanowisko, że rolniczo grunt był użytkowany przez nią. Świadkowie składający wyjaśnienia na okoliczność faktycznego użytkowania rolniczego działek częściowo potwierdzają, że skarżący zawarł w 2016 r. umowy dotyczące koszenia trawy na niektórych działkach oraz grabienia i prasowania siana w bele. Zawarte umowy miały wykazać, że w roku 2016 r skarżący był użytkownikiem. zadeklarowanych działek. W większości zeznania tych świadków wskazywały, że na wiosnę na spornych działkach były wykonywane zabiegi przez P. i P. M.. Do prac wykorzystywano sprzęt P. M.. [...] wypłacali im wynagrodzenie za wykonane prace.

W sprawach prowadzonych przez ARiMR organy nie mają nieograniczonego obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych przez beneficjenta ubiegającego się o pomoc. Przyjęta w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i powielona następnie w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wyrażona w art. 3 ust. 3 tejże ustawy zasada, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne oznacza, że to beneficjent ma przedstawić dowody oraz złożyć wyjaśnienia zgodnie z prawdą, bez zatajania okoliczności mających wpływ na zakończenie sprawy. W tego rodzaju sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (art. 3 ust. 1). W myśl art. 3 ust. 2 ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Zatem pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie płatności jest uzależnione od wykazania przez beneficjenta, że to on, a nie inny podmiot dysponuje gruntami rolnymi, użytkuje je, wykonuje stosowne zabiegi agrotechniczne, podejmuje w ciągu całego roku gospodarczego samodzielnie decyzje w przedmiocie wyboru konkretnych upraw, czy zbioru plonów. Komentowana ustawa wprowadziła do postępowania prowadzonego na podstawie jej przepisów zasadę, że to strona (wnioskodawca) ma obowiązek udowodnić prawdziwość swoich twierdzeń i racji, a tym bardziej w przypadku, gdy inne osoby ([...], A. M.-U. oraz P. M.) również wystąpiły z wnioskami o przyznanie płatności do tego samego obszaru. A. M.-U. ubiegała się o przyznanie płatności do działek ewidencyjnych nr: [...], części – [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina R.-H., obręb I.; działek nr [...], części - [...], [...] i [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina R.-H., obręb R. oraz działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i części - [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina S., obręb Ł.. W piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. A. M.-U. wyjaśniła m.in., że po zakupie nieruchomości nabyte grunty zostały wspólnie doprowadzone do dobrej kultury rolnej, że wszelkie zabiegi agrotechniczne, jak i zbiory traw dokonywane są wspólnie, że przejęła od M. S. realizację [...] dotyczącego ochrony zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, że corocznie do [...] lipca dokonuje koszenia traw i zbioru siana zgodnie z [...] i współpracuje z rolnikami z okolicznych wiosek, co potwierdzają oświadczenia [...] oraz M. D., że zebrane siano w części zostało sprzedane, że bezpośrednio po zakupie gospodarstwa w 2013 r. boryka się z bezprawną ingerencją ze strony T. P. i jej syna P. P.. A. M.-U. podkreśliła, że w trakcie całego roku to ona wraz z ojcem i szwagrem dokonuje zabiegów agrotechnicznych. W czasie sianokosów wkracza T. P. wraz z synem i w asyście ochroniarzy usiłuje dokonać wykoszenia (k. [...] akt adm. Tom I)

S. S. wskazał w piśmie z dnia 20 lipca 2017 r. (k. [...] akt adm. Tom I), że skosił i zebrał bezpłatnie trawę z pól P. M. za jego zgodą).

M. D. w piśmie z dnia 30 lipca 2017 r. podała, że w czerwcu i lipcu 2016 r. użyczyła swojej posesji celem garażowania sprzętu rolniczego do zbioru traw w gospodarstwie D. U., P. i P. M. oraz udostępniła pomieszczeń noclegowych dla 4 pracowników (k. [...] akt adm. Tom I).

P. M. wystąpił o przyznanie płatności do działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz części - [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina R.-H., obręb I.: działek nr [...], [...], części - [...], [...] i [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina R.:[...]. obręb R. oraz działek nr [...] i część [...], położonych w województwie [...], powiat [...], gmina S., obręb Ł.. W dniu 16 listopada 2017 r. przesłuchano [...], który wskazał m.in., że w 2016 r. osobiście nadzorował prace pracowników spółki i okolicznych rolników, wykonywane na działkach, na jego zlecenie, że w kwietniu 2016 r. dokonano wysiania nasion traw oraz wysiewu nawozów ekologicznych, a po uzyskaniu zabezpieczenia sądowego oraz interwencji Policji, rozpoczęto koszenie traw.

W piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. P. M. wyjaśnił m. in., że corocznie do [...] lipca dokonuje koszenia traw i zbioru siana, że boryka się z ingerencją T. P. i jej syna (k. [...] akt adm. Tom I).

Z kolei P. M. wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności do działek ewidencyjnych nr [...], 1076, [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina S., obręb Ł.. P. M. wyjaśnił w dniu 16 listopada 2017 r., że od 2013 r. do chwili obecnej wyłącznymi właścicielami całego gospodarstwa jest on, D. U., P. M. reprezentujący spółkę [...] i od dnia zakupu cale gospodarstwo jest wyłącznie przez nich uprawiane. P. M. podał, że po usunięciu przez P. z gospodarstwu ochraniarzy i P. P., rozpoczął w dniu 8 lipca 2016 r. koszenie trawy i zbiór siana, że ponosił koszty związane z użytkowaniem działek, w tym z zapłaceniem w 2016 r. podatku rolnego, wykonaniem zabiegów agrotechnicznych (wysiew nasion traw, wysiew nawozów, transport sprzętu, wynagrodzenie dla pracowników obsługujących sprzęt, kupno paliwa, opłacenie firmę nadzorującej [...] rolnośrodowiskowy).

Zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, aby skarżący decydował o [...] upraw, wykonywał jakieś zabiegi agrotechniczne i samodzielnie dokonał zbioru plonów. W dniu [...] października 2017 r. P. P. wyjaśnił m.in., że to on był posiadaczem działek rolnych na dzień [...] maja 2016 r., że uprawiał je, że koszenie traw miało miejsce w czerwcu i w lipcu, że część działek osobiście wykosił, że pozostałą część zlecił do koszenie rolnikom, że prace były wykonywane na całej powierzchni - 487 ha, że później miało miejsce grabienie traw i belowanie, że ponosił koszty zakupu paliwa do ciągnika i nie ma możliwości zapłacenia podatku rolnego.

W dniu 14 grudnia 2017 r. przesłuchano J. P., który wyjaśnił m. in., że w 2016 r. pan [...] dosiewał koniczynę, że na początku 2016 r. porozumiał się z nim w sprawie wykoszenia 5 ha łąki, że wykosił ją, że później T. P. zabraniała zbioru siana, że po podpisaniu umowy z P. P. w obecności T. P. i zapłaceniu [...] zł za ha zabrał wykoszone siano (k.[...] akt adm. Tom [...] W dniu 14 grudnia 2017 r. przesłuchano I. S., który podał m.in., że dogadał się z [...] i skosił około 5 ha łąki, że w międzyczasie T. P. zabroniła dalszych prac na łące i pozwoliła zebrać siano po podpisaniu umowy (k.[...]). W dniu 14 grudnia 2017 r. przesłuchano E. R., który wyjaśnił m, in., że zapłacił [...] zł za każdy ha łąki i zebrał siano z powierzchni około 2 ha (k.[...]). W dniu 14 grudnia 2017 r. przesłuchano M. B., który podał m. in., że około 5 łat temu była zasiana koniczyna przez [...], że w 2016 r. była trawa, bez koniczny, że w 2016 r. ktoś od [...] wsiewał siewnikiem na części działek i siew trwał około tygodnia (k.[...]).. W. K. przesłuchany w dniu 14 grudnia 2017 r. wskazał m.in., że nie wie kto jest posiadaczem działek, że podpisał umowę z P. P., że zapłacił za skoszone i zabrane siano z 3 ha powierzchni (k. [...]). M. P., przesłuchany w dniu 14 grudnia 2017 r. wyjaśnił m. in., że pan [...] wyciągnął mapy i pokazał mu numery działek, które miał wykosić, że wykosił trawę na powierzchni około 2 ha, że zbelował i zabrał siano, że inni ludzie też kosili, że to chyba pan [...] i pani [...] byli posiadaczami (k. [...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. przesłuchano Z. K., który podał, że wie, gdzie jest ta działka którą kosił, że pan [...] i pani T. P. zawieźli go samochodem na tę działkę i pokazali gdzie ma kosić, że był całkowicie przekonany że pan [...] jest jedynym posiadaczem, tak jest to napisano w umowie, że pan [...] i pani T. P. sprzedali mu tą trawę którą sobie skosił i zapłacił za nią [...] zł (k. [...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. przesłuchano Z. W., który wskazał m.in., że osobiście kosił, zbelował i zebrał siano z około 6 ha, że nie wie kto jest posiadaczem działek, że P. i T. P. zapytali, czy jest zainteresowany koszeniem łąki, że jak podpisze umowę to będzie mógł kosić, że koszt wykoszenia 6 ha wyniósł [...] zł (k.[...]). W dniu 15 grudnia.2017 r. przesłuchano w charakterze L. Ł., który wyjaśnił m.in., że na gruncie była mieszanka trawy z koniczyną, że kosił, prasował i zebrał siano z około 2 ha łąki, że nie wie, kto był posiadaczem działek, że wykupił od [...] i T. P. i koszenie łąki za co zapłacił [...] zł (k.[...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. przesłuchano E. M., który wskazał, że skoszona działka położona jest we wsi Ł., że kosił mieszankę trawy, koniczyny i lucerny, że osobiście skosił przerzuci i zebrał siano z około 5 ha (k. [...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. przesłuchano S. O., który podał m.in., że na wykoszonej działce o powierzchni około 1 ha była lucerna z trawą, że najpierw za pozwoleniem pana [...] skosił trawę a potem [...] przyjechali do niego na podwórko w celu podpisania umowy, że ją podpisał i zapłacił T. P. [...] zł (k. [...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. został przesłuchany A. K. (k. [...]). Świadek ten podał m. in., że na wykoszonej przez niego działce była trawa, że na początku uzgodnił z panem [...], że wykosi działkę, że po skoszeniu i wysuszeniu trawy ochrona zawiadomiła mnie, że jeśli chce zebrać siano, to musi się skontaktować z [...] i T. P., którzy mu wyjaśnili, że jak podpisze umowę, to dopiero może zebrać skoszone siano i po podpisaniu umowy zebrał siano z 7 ha łąki płacąc [...] zł za każdy skoszony hektar. W dniu 1 lutego 2018 r. przesłuchano W. W. (k.[...] akt adm. Tom II). Świadek ten wyjaśnił m.in., że nie zna konkretnych numerów działek, ale jednak potrafi określić w terenie obręby i granice poszczególnych działek ewidencyjnych, ze względu na to, że często tam przebywał, że z powierzchnią gospodarstwa i przebiegiem granic zapoznawał go D. G., pracownik [...] należącego do P. M., że to pan [...] zawsze wydawał polecenia odnośnie wykonania prac na tych działkach, że było dla niego oczywiste, że jest to posiadacz działek, że w roku 2016 sialiśmy tam nawozy i trawę siewnikiem, na niektórych działkach były zastoje wody i w celu jej odprowadzenia do rowu wykonywał udrożnienia koparką, że w lipcu i sierpniu 2016 r. kosił razem z innymi pracownikami D. G., A. C. oraz J. C., że do wykonywania prac używany był sprzęt P. M., że wiosenne prace odbyły się bez żadnych zakłóceń, nikt nie przeciwstawiał się ich wykonywaniu, że na początku lipca, jak przyjechaliśmy na pole ochrona nas nie wpuściła, twierdząc, że działają na zlecenie pani [...] i że nie można wjechać, że po interwencji [...] przyjechała P. i po godzinie ochrona odjechała a my mogliśmy przystąpić do pracy.

W tych okolicznościach skarga niezasadnie zarzuca, że organ ARiMR nie zastosował zarówno art. 8 ust. pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określającej, że jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane płatnościami obszarowymi, są przyznawane do powierzchni działki rolnej będącej w posiadaniu rolnika w dniu [...] maja r., w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; jak i art. 18 ust. 1 tejże ustawy wprowadzającej w tym przepisie dyspozycję, że w przypadku gdy działka rolna (...), do której rolnik ubiega się o przyznanie płatności, stanowią przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności bezpośrednie przysługują posiadaczowi zależnemu.

Skontrolowane rozstrzygnięcie wydano bez naruszenia przepisu art. 336 Kodeksu cywilnego zawierającego definicję posiadacza. W myśl tego uregulowania, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Organ ARiMR nie naruszył art. 80 k.p.a. i nie pominął faktu, że [...] jako posiadacz samoistny nie utraciła posiadania przez wydzierżawienie gruntów rolnych. Nie naruszył też art. 337 Kodeksu cywilnego. Wspomniany przepis dotyczącego przypadku, kiedy rzecz zostanie oddana w posiadanie zależne. W takiej sytuacji, posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne. Bez znaczenia jest wiec okoliczność, że firma [...] nie wystąpiła w roku 2015 i 2016 o dopłaty i tolerowała złożenie wniosku przez skarżącego. Analogicznie należy ocenić okoliczność, że [...] włada nieruchomościami jako właściciel z wyłączeniem innych osób i nie utraciła własności na skutek nieważnych umów, na podstawie których w księgach wieczystych ujawniono P. M., D. U. oraz [...] P. spółkę z o. o. w P. jako właścicieli gruntów.

Z akt sprawy wynika, że D. U. nabył aktem notarialnym w dniu 18 stycznia 2013 r. od M. S. własność nieruchomości (kilku działek) o łącznej powierzchni 145,51 ha. Tego samego dnia (18 stycznia 2013 r.) [...] P. spółka z o. o. w P. – reprezentowana przez [...] - kupiła od M. S. nieruchomość o powierzchni 196,90 ha. Właścicielem nieruchomości o powierzchni 136,06 ha – nabytych od M. S. - został P. M. (od dnia 18 stycznia 2013 r.).

Należy dodatkowo wyjaśnić, że niezakończona jeszcze sprawa o uzgodnienie treści księgi wieczystej (NR [...] [...]) z rzeczywistym stanem prawnym, o co początkowo wystąpiła firma [...] w 2012 r. przeciwko pozwanemu J. S. domagająca się wpisania powoda jako jedynego właściciela, po uprzednim wykreśleniu powoda (k. [...] akt adm. Tom [...]) oraz wezwanie M. S. do udziału w sprawie I C 619/12 w charakterze pozwanej (na mocy aktu notarialnego z dnia 4 maja 2012 r. rep. A [...] w księdze wieczystej wpisano w miejsce J. S. – M. S.) ma drugorzędne znaczenie dla kwestii uprawnień do płatności obszarowych na rok 2016, podobnie zresztą jak sprawa o sygn. akt I C 629/15 (z powództwa P. M., D. U. oraz [...] P. spółki z o. o. w P. przeciwko [...] o wydanie nieruchomości i zakazanie dalszych naruszeń) oraz sprawa ważności poszczególnych umów w zakresie obrotu prawnego gospodarstwem rolnym (kwestionowanych przez [...]). W związku z tym niezasadna jest argumentacja skargi, że organ ARiMR obciążył skarżącego skutkami czynności procesowych podjętych przez pełnomocnika spółki [...] w sprawie cywilnej.

W nawiązaniu do zarzutów i wniosków skarżącego trzeba podkreślić, że płatność może zostać przyznana, jeżeli rolnik posiada w sposób trwały grunty rolne na określony w ustawie dzień - [...] maja danego roku gospodarczego, w którym złożono wniosek o przyznanie płatności oraz utrzymuje te grunty – z wyłączeniem innych podmiotów - zgodnie z określonymi normami agrotechnicznymi przez cały rok kalendarzowy. Skarżący nie spełnił tych wymagań, na zadeklarowanych gruntach nie [...] trwałej działalności rolniczej, co najwyżej mającej charakter działalności incydentalnej, co organy ARiMR wykazały w oparciu o bardzo obszerny materiał dowodowy. Wyjaśnienia [...] z dnia 7 grudnia 2018 r. (k. [...] akt adm. Tom [...]) w sprawie wykonanych czynności (prac) w czerwcu i lipcu 2016 r. na zlecenie P. P. i pod jego nadzorem świadczą o chwilowym władaniu gruntami przez skarżącego, co potwierdzają zeznania D. S. z dnia 19 września 2018 r.(k. [...]). Świadek A. C. podał w dniu 4 września 2018 r. (k.[...]), że przez okres około 4 tygodni wykonywał zabieg koszenia w okresie lipiec/sierpień 2016 r. na zlecenie P. M..

Umowy zawarte – w czerwcu 2016 r. pomiędzy "GOSPODARZEM" – skarżącym a "ROLNIKIEM" – E. P. (k. [...] akt adm. Tom I), A. K. (k. [...]), E. M. (k. [...]), Z. W. (k.[...]), J. P. (k.[...]), E. R. (k.[...]), I. S. (k. [...] oraz k. [...]), M. B. (k. [...]), S. O. (k. [...]), W. K. (.[...]), Z. K. (k. [...]), M. P. (k.[...]), L. Ł. ([...]), B. T. (k. [...]), dotyczące skoszenia łąk i nabycia na własność siana nie stanowią dowodu, że skarżący jest wyłącznym posiadaczem gospodarstwa rolnego powierzchni 478,47 ha i ma prawo do dysponowania tym gospodarstwem, a przez to jest osobą uprawnioną do uzyskania zawnioskowanych płatności. Podobnie trzeba ocenić umowę zlecenia z dnia 16 czerwca 2016 r. (k.[...] akt adm. Tom [...].) na wykonanie prac w terminie do [...] lipca 2016 r oraz umowę zlecenia z dnia 23 czerwca 2016 r. (k. [...] akt adm. [...] dotyczącą skoszenia, zgrabienia i sprasowania siana w bele na wymienionych w umowie działkach rolnych w terminie do 30 lipca 2016 r.

W tym stanie rzeczy przeprowadzone postępowanie dowodowe uznać należy za zgodne z dyrektywami płynącymi z art. 77 § 1 i art. 80 k.pa.

Płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha (art. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego). Jednolita płatność obszarowa może zostać przyznana, jeżeli rolnik spełnia tego warunku (art. 7 ust. 2 ustawy).

Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 409,19 ha. Powierzchnia stwierdzona przez organ ARiMR to 0,00 ha. Wystąpiły więc podstawy do zastosowania art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 oraz sankcji (kary) wyliczonej w wysokości [...] zł. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatność za zazielenienie przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. W myśl art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatność za zazielenienie jest przyznawana, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych.

Stosownie do art. 23 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatności obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. Obszar zatwierdzony w niniejszej sprawie to 0,00 ha. Stąd też słusznie odmówiono przyznania skarżącemu płatności za zazielenienie.

W przypadku płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), tego rodzaju płatność przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy. Zgodnie z jej art. 14 ust. 1, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Skarżący nie spełnił tego ustawowego kryterium. Organ ARiMR – stosownie do art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 – orzekł o sankcji wynoszącej w tym przypadku – [...] zł (ustalonej z uwzględnieniem stawki płatności dodatkowej w 2016 r. określonej rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie sławki płatności dodatkowej za 2016 r.).

Płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i art. 8 ustawy. Stosownie do jej art. 13, płatność dla młodych rolników przysługuje do powierzchni objętych zatwierdzonym obszarem do jednolitej płatności obszarowej jednak nie większej niż 50 ha. W myśl art. 50 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikom, którzy rozpoczynają działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem lub rozpoczęli już działalność w gospodarstwie rolnym w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej w ramach systemu na lata 2015-2020 oraz ich wiek w roku składania tego wniosku nie przekracza 40 lat. Według art. 18 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. jeżeli obszar zgłoszony w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej przekracza limit wyznaczony przez państwo członkowskie, obszar zgłoszony do płatności dla młodych rolników zmniejsza się do tego limitu. Powierzchnia działek rolnych ustalona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 0,00 ha. W tych warunkach zasadnie organ orzekł o karze w kwocie [...]zł (wyliczonej z zastosowaniem stawki płatności dla młodych rolników do 1 ha uprawy w 2016 r. wynikającej z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki płatności dla młodego rolnika za 2016 r.).

Z przytoczonych względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.