Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 363/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 5 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji z rejestru gruntów i budynków 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. na rzecz skarżącego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...].01.2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w B. wystąpił z żądaniem podania numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz wskazania nieruchomości, których właścicielem lub wieczystym użytkownikiem jest Pani M. S. Jako podstawę prawną wskazano art. 84 ust. 4a i art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 205 poz. 1585 z 2009r. z późn. zm.) i art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 193, poz. 1287 z 2010r. z późn. zm.) oraz art. 23 ust. 1 i art. 27 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych.

Starosta Powiatu K. pismem z dnia [...].01.2013 r. wezwał Zakał Ubezpieczeń Społecznych do wykazania interesu prawnego do uzyskania żądanych danych. W odpowiedzi ZUS poinformował, że podstawą prawną do uzyskania wspomnianych informacji jest art. 24 ust. 2 i 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 84 ust. 4a i art. 66 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 205 poz. 1585 z 2009r. z późn. zm.). Postanowieniem z dnia [...].02.2013r., nr [...], działając na podstawie art. 219 k.p.a., organ I instancji odmówił udzielenia informacji z rejestru ewidencji gruntów i budynków o numerze księgi wieczystej oraz wskazania nieruchomości, których właścicielem (wieczystym użytkownikiem) jest Pani M. S. W uzasadnieniu swego stanowiska organ I instancji podkreślił, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego a ponadto tego wniosku nie można było rozpatrywać na gruncie przepisów o ochronie danych osobowych.

Zażalenie od wyżej wymienionego postanowienia wniosła radca prawny Pani K. H. Skarżąca podkreśliła, że jej interes prawny w uzyskaniu żądanej informacji przez ZUS wynika zarówno z tego, iż jest on organem egzekucyjnym, jak i z tego że jako wierzyciel zobowiązany jest wskazać organowi egzekucyjnemu majątek dłużnika.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. postanowieniem z dnia [...].03.2013r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał na fakt błędnie sformułowanego wniosku, który zawierał jedynie imię i nazwisko osoby, nie określał zaś konkretnej nieruchomości – jej numeru ewidencyjnego bądź adresu. Wnioskodawca, zdaniem organu odwoławczego, nie wykazał także swego interesu prawnego. Na potwierdzenie powyższego stanowiska P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zacytował szereg orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych rozstrzygających w tym przedmiocie.

Skargę na wyżej wymienione postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w B., reprezentowany przez radcę prawnego Panią K. H., zarzucając naruszenie:

- art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż organ administracji publicznej jakim jest wnioskodawca zobowiązany jest do wykazywania interesu prawnego w celu uzyskania informacji z ewidencji gruntów i budynków;

- art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego zastosowanie w sprawie, kiedy wnioskodawca jako podstawę żądania wskazywał przepis art. 24 ust. 5 pkt 2 tej ustawy

- naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż ZUS wystąpił o wydanie zaświadczenia urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego oraz w konsekwencji oparcia rozstrzygnięcia na w/w przepisie – podczas gdy ZUS wystąpił z wnioskiem zawierającym żądanie udostępnienia danych osobowych.

W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie Pełnomocnik ZUS podniosła zarzut nieważności postępowania administracyjnego, wskazując, że przedłożone przez nią pełnomocnictwo nie zawierało umocowania do występowania przed organami administracji publicznej w imieniu ZUS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zażalenie zostało sporządzone, podpisane i wywiedzione do organu odwoławczego przez osobę nieuprawnioną. Pani radca prawna K. H. nie posiadała umocowania do reprezentowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w B., bowiem dołączone przez nią pełnomocnictwo nie obejmuje występowania w imieniu ZUS przed organami administracji publicznej. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane wskutek wniesienia zażalenia, które nie pochodziło od strony postępowania. W doktrynie przyjmuje się, że rozpoznanie przez organ środka zaskarżenia złożonego przez podmiot nieumocowany do działania w imieniu strony jest rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ponownie rozpoznając zażalenie organ odwoławczy wezwie Pełnomocnika do usunięcia braku formalnego poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu ZUS. Wezwania organ dokona w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do meritum Sąd nie podziela stanowiska ZUS, iż jest on uprawniony do uzyskania informacji w trybie art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi, że starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis. Warunkiem zastosowania powołanego przepisu jest powierzenie zadań związanych z gruntami, budynkami lub lokalami. Trudno uznać za racjonalny pogląd, że warunek ten jest spełniony z tego tylko powodu, że ZUS chciałby ewentualnie zabezpieczyć swoje wierzytelności na mieniu nieruchomym dłużnika.

Jedyną drogą do uzyskania informacji z zasobu geodezyjnego przez ZUS jest wykazanie interesu prawnego do ich uzyskania w myśl art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Niewątpliwie w postępowaniu przed organem I instancji ZUS tego interesu nie wykazał, o czym świadczy pismo do organu I instancji z dnia [...].02.2013 r. (karta [...] akt organu I instancji ) .

Mając na uwadze brak umocowania Pani H. do działania w imieniu ZUS, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.) – stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. O kosztach rozstrzygnął na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy.