Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1103/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1 i 2, art. 135a, art. 135g ust. 1 i 2, art. 135i ust. 7, art. 135l ust. 1, art. 135g ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: par. 15 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 151 poz 1261
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz  przebiegu służby policjantów

SENTENCJA

Dnia 21 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2014 roku sprawy ze skargi J. M. na orzeczenie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] 2013 roku Nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej I. uchyla zaskarżone orzeczenie, II. zasądza na rzecz skarżącego od Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. kwotę 257,- zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane.


UZASADNIENIE

II SA/Po 1103/13

UZASADNIENIE

W dniu [...] 2013 r. Komendant Miejski Policji w P.i (dalej: Komendant MP) wydał orzeczenie nr [...], w którym stwierdził winę policjanta – sierż. szt. J. M. w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył karę nagany. Przełożony dyscyplinarny uznał, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego mu czynu tj. w okresie 16 lutego 2013 roku do 20 lutego 2013 roku naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc do tego zobowiązanym nie powiadomił bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby z przyczyny z góry wiadomej, a także nie określił przewidywanego czasu trwania tej nieobecności, czym naruszył przepis § 15 ust. 1 Rozporządzenia MSWiA z dnia 02 września 2002 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.

W uzasadnieniu orzeczenia przełożony dyscyplinarny wskazał, że J. M. miał pełnić służbę w dniu 15 lutego 2013 r. w godzinach 14.00- 22.00. W tym dniu ok. godz. 11:02 powiadomił telefonicznie specjalistę Zespołu I Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w P. [...]. K. F. o tym, iż z powodu natury zdrowotnej nie stawi się w tym dniu do służby, bo idzie do lekarza. Ponieważ ww. specjalista miał rozpocząć służbę o godz. 14.00 poprosił J. M., aby skontaktował się ze specjalistą Zespołu II Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w P. [...] J. S., by za jego pośrednictwem powiadomić przełożonych o nieobecności w pracy i jej przyczynie. W tym czasie J. S., jako działacz ZT NSSZP w KMP w P. przebywał na zebraniu związku, jednak o godz.11.45 telefonicznie powiadomił zastępującego go specjalistę Zespołu III Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w P. [...] M. T., iż J. M. nie stawi się w dniu 15 lutego 2013 roku do pracy. Jako przyczynę wskazał problemy zdrowotne i konieczną wizytę u lekarza. W trakcie rozmowy telefonicznej J. S. poinformował J. M., aby po zakończonej wizycie lekarskiej zadzwonił do jednostki z informacją, czy będzie korzystał ze zwolnienia lekarskiego i na jak długo, zaś M. T. miał nanieść w grafiku służby stosowne zmiany.

Dalej przełożony dyscyplinarny wyjaśnił, iż z ustaleń wynika, że J. M. nie informując nikogo w Wydziale, ani żadnego z przełożonych o efektach wizyty u lekarza, nie stawił się także do służby dniu 16 lutego 2013 roku w godz.14.00 - 22.00. Do dnia 20 lutego 2013 roku nie stawił się do służby, ani też nie poinformował nikogo o fakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, od kiedy i w jakim wymiarze. Dopiero w dniu 20 lutego 2013 roku K. F. o godz. 18.42 działając z polecenia Naczelnika Wydziału Techniki Kryminalistycznej Komendy Miejskiej Policji w P. [...] A. N. skontaktował się telefonicznie z J. M. i w rozmowie ustalił, że przebywa on od 15 lutego 2013 roku na zwolnieniu lekarskim do dnia 1 marca 2013 roku.

Dalej przełożony dyscyplinarny przytoczył zeznania przesłuchanych w toku postępowania świadków oraz wyjaśnienia obwinionego. Przełożony dyscyplinarny wyjaśnił, iż nie dal wiary wyjaśnieniom sierż. szt. J. M., który twierdził, iż w dniu 15 lutego 2013 r. poinformował J. S., iż z przyczyn zdrowotnych nie będzie go w pracy do końca miesiąca. Zdaniem przełożonego dyscyplinarnego wyjaśnienia obwinionego należy traktować wyłącznie jako jego linię obrony. Zeznania przesłuchanych świadków potwierdzają bowiem, iż J. M. poinformował K. F. i J. S. jedynie o swojej nieobecności w dniu 15 lutego 2013 r.

W tej sytuacji Komendant MP uznał, iż [...] J. M. dopuścił się umyślnego przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, oraz § 15 pkt 1 Rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, gdyż nie powiadamiając bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się w służbie, winien mieć świadomość swojego czynu a mimo to zaniechał czynności służbowej z własnej, nieprzymuszonej woli. Potwierdza to zebrany materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków, które w swojej treści są spójne, korelują ze sobą i w świetle całości zebranego materiału zasługują na wiarę. Obwiniony poinformował jedynie o fakcie udania się od lekarza i nie wstawiennictwie w służbie w dniu 15 lutego 2013 roku, co też potwierdzają dostarczone przez niego bilingi. Nie poinformował natomiast, że nie stawi się do służby w okresie od 16 lutego do 20 lutego 2013 roku z uwagi na posiadane zwolnienie lekarskie, który to okres został objęty zarzutem.

Odwołanie od powyższego orzeczenia wniósł J. M. podnosząc, iż w dniu 15 lutego 2013 r. dokładnie podał J. S. przyczyny i czas trwania jego nieobecności. Pozostali świadkowie jedynie powtarzają słowa J. S. i nie wnoszą do sprawy jakichkolwiek nowych okoliczności. Zdaniem strony postępowanie dyscyplinarne nie było prowadzone bezstronnie, obiektywnie i samodzielnie przez rzecznika dyscyplinarnego. Znaczna cześć wątpliwości nie została w jakikolwiek sposób usunięta.

Po rozpoznaniu odwołania Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji (dalej: Komendant WP") w P. orzeczeniem z dnia [...] 2013 r. o nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne.

Po przytoczeniu najważniejszych ustaleń dokonanych w toku postępowania dyscyplinarnego Komendant WP stwierdził, iż w dniu 15 lutego 2013 r. sierż. szt. J. M., zgodnie z opracowanym grafikiem, służbę pełnić miał w godzinach 14.00 - 22.00. Tego dnia około godz. 11.02 powiadomił jednak telefonicznie asp. szt. K. F. o tym, że nie stawi się do służby ze względów zdrowotnych. W związku z tym, że K. F. tego dnia służbę rozpoczynał o godz. 14.00, poinformował o tym J. M. i zasugerował mu, aby z tego powodu zadzwonił do innych specjalistów (policjantów, którzy są obecnie w służbie) z Wydziału Techniki Kryminalistycznej KMP w P. i to ich poinformował o swojej nieobecności. Bezpośrednio po tym, około godz. 11.03 J. M. skontaktował się telefonicznie z [...] . J. S. , którego poinformował, że czeka na wizytę u lekarza i prawdopodobnie nie przyjdzie w dniu dzisiejszym do pracy. W związku z tym, że J. S. w tym dniu nie był w pracy, a zastępstwo pełnił [...] M. T., poinformował obwinionego, aby po zakończonym badaniu lekarskim zatelefonował do jednostki w celu poinformowania czy będzie w pracy i czy posiada zwolnienie lekarskie, a jeśli tak do kiedy. O godzinie 11.05 J. S. o zaistniałej sytuacji (z J. M.) powiadomił właśnie [...] M. T. prosząc go aby w grafiku służby zaznaczył, że w dniu dzisiejszym J. M. nie zjawi się w pracy na godzinę 14.00.

Dalej Komendant WP wskazał, że J. M. nie stawił się do służby także w dniu 16 lutego 2013 r. mimo, że miał ją wtedy pełnić w godz. 14.00 - 22.00. O przyczynach swojej nieobecności nie powiadomił żadnego z pracowników Wydziału Techniki Kryminalistycznej, w tym żadnego z przełożonych. W dniu 20 lutego 2013 r. Naczelnik Wydziału Techniki Kryminalistycznej KMP w P. - [...] A. N., polecił K. F., aby zatelefonował do J. M. w celu ustalenia co mu się stało, czy ma zwolnienie lekarskie i kiedy ma zamiar wrócić do pracy. Podczas tej rozmowy K. F. dowiedział się od J. M., że ten posiada zwolnienie lekarskie do dnia 1 marca 2013 r.

Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P. nie dał wiary wyjaśnieniom J. M., który wskazał, że w dniu 15 lutego 2013 r., zarówno K. F. jak i J. S. informował, iż do końca miesiąca będzie na zwolnieniu lekarskim. Zdaniem Komendanta WP wyjaśnienia te uznać należy je jedynie za przyjętą linię obrony, mająca na celu unikniecie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Podczas konfrontacji przeprowadzonej pomiędzy obwinionym, a K. F. wyjaśnił on, że nie jest już pewien, czy powiadomił K. F. o tym, że jest na zwolnieniu lekarskim. Według przełożonego dyscyplinarnego ze spójnych i zgodnych zeznań świadków wynika jednoznacznie, że obwiniony nie powiadomił nikogo, że w dniu 16 lutego 2013 r. oraz w kolejnych dniach nie stawi się do służby.

W ocenie Komendanta WP dokonane ustalenia potwierdzają fakt naruszenia przez obwinionego § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, zgodnie z którym Policjant jest obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego, iż wydając postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych uznano go w praktyczny sposób za winnego wbrew art. 135g ust. 2 ustawy o Policji. Rzecznik dyscyplinarny na podstawie art. 135f ust. 7 pkt 1 miał prawo wydać takowe postanowienie, a obwiniony mimo przysługującego mu prawa, nie złożył zażalenia na wymienione postanowienie.

Ponadto wyższy przełożony dyscyplinarny wskazał, iż z dokonanych przez niego ustaleń nie wynika aby postępowanie prowadzone przez rzecznika dyscyplinarnego było nieprawidłowe lub aby dominującą rolę odgrywał w nim [...] R. W.

Reasumując Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż w prowadzonym przeciwko policjantowi postępowaniu dyscyplinarnym wykazano w sposób niebudzący wątpliwości winę i na tej podstawie wydano rozstrzygnięcie. W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego, zebrane dowody nie pozostawiają wątpliwości w kwestii naruszenia dyscypliny służbowej przez J. M.. Ponadto w zgromadzonym w sprawie materiale, nie występują żadne sprzeczności, a zeznania świadków są spójne, logiczne i zasługują na uwzględnienie.

Podkreślono, iż mając na względzie wszystkie okoliczności zdarzenia oraz dotychczasowy przebieg służby obwinionego wymierzono mu najniższą z dopuszczalnych kar dyscyplinarnych.

Skargę na powyższą decyzję wniósł J. M. zarzucając naruszenie:

1. art. 135f ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez nieuwzględnienie i nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego w trakcie postępowania dyscyplinarnego;

2. art. 135e pkt 1 ustawy o Policji , poprzez brak inicjatywy dowodowej rzecznika dyscyplinarnego, do której tenże jest zobowiązany na mocy powołanego powyżej przepisu, m.in. nie przeprowadzenie dowodu z zeznań lekarza, który wystawił skarżącemu zaświadczenie o niezdolności do pracy oraz funkcjonariuszy policji na okoliczność momentu wizyty lekarskiej i wystawienia zwolnienia lekarskiego oraz przebiegu rozmowy telefonicznej skarżącego z przełożonym;

3. art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji jednostronną ocenę materiału dowodowego zebranego w mniejszej sprawie skutkującą przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne i nie korespondujące ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego przyznanie wiarygodności zeznaniom świadków oskarżenia dyscyplinarnego i bezzasadnego odmówienia przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego;

4. art. 135g ust. 2 zdanie drugie ustawy o Policji, przez rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości na niekorzyść skarżącego tj. naruszenie fundamentalnej zasady in dubio pro reo

5. art. 135i ust. 5 ustawy o Policji przez brak pouczenia w postanowieniu rzecznika dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia 11 lipca 2013 roku o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych o przysługujących skarżącemu środkach odwoławczych i prawie do żądania uzupełnienia materiału dowodowego;

6. art. 135j ust. 2 pkt. 4,5,6 ustawy o Policji , albowiem uzasadnienie nie odpowiada wymogom formalnym wynikającym ze wskazanego przepisu, w szczególności w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego orzeczenia.

7. art. 132 ust. 2 w zw. z art. 132a ustawy o Policji z uwagi na brak podstaw w materiale dowodowym do przyjęcia, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową, w tym nie dopełnił obowiązku służbowego;

8. tj. art. 134a ustawy o Policji z uwagi na brak podstaw w materiale dowodowym do wytknięcia przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego zachowania skarżącego.

Odpowiadając na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu oraz stwierdzając, iż podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Obecny na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r. skarżący podniósł m.in., iż oba telefony jakie wykonał do przełożonych w dniu 15 lutego 2013 r. miały miejsce po wyjściu z wizyty lekarskiej, w chwili gdy miał już dokument – zwolnienie lekarskie. Wykonanie telefonów było czynnością standardową – typową dla usprawiedliwienia nieobecności na służbie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, albowiem przełożeni dyscyplinarni obu instancji dopuścili się naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: P.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wyżej opisane orzeczenie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 sierpnia 2013 r. otrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia 20 lipca 2013 r. o stwierdzeniu winy skarżącego w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu mu kary nagany.

Zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji reguluje rozdział 10 (art. 132-144a) ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) . W myśl art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Podkreślenia wymaga, że jeżeli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa może skutkować zastosowaniem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jest tak z tej przyczyny, że definicja przewinienia dyscyplinarnego zawarta w art. 132 ust. 2 ustawy jest definicją formalną, która zobowiązuje do przyjęcia popełnienia takiego przewinienia w oderwaniu od materialnego elementu społecznej szkodliwości (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 982/06, LEX nr 265545). Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Policji oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych tej formacji (ochrony zdrowia i życia ludzi) oraz kompetencji i związanego z działalnością Policji publicznego zaufania. Przy wykonywaniu zadań obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (tak NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 637/06, LEX nr 320611). Nadto warto zauważyć, że w nowoczesnym państwie osoby sprawujące funkcje publiczne powinny liczyć się z tym, iż zgodnie z łacińską zasadą honos habet onus (honor przynosi ciężar) poddane są surowszej ocenie niż zwykli obywatele (patrz wyrok WSA w Poznaniu z dnia z 18 lipca 2013 r. o sygn. akt II SA/Po 452/13 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Jak wynika z art. 132 ust 2 ustawy o Policji naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Przepis art. 132 ust. 3 określa, jakie w szczególności zachowania są naruszeniem dyscypliny służbowej. Między innymi wymienione jest w tym przepisie niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (pkt 3).

W myśl art. 135a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Zatem samo (nieumyślne, niezamierzone) naruszenie obowiązków służbowych może powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Wobec tego postać i stopień jego winy nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, może natomiast mieć wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej.

Dalej zauważyć należy, iż zgodnie z § 15 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz. U. 2002. nr 151, poz. 1261), obowiązującym w okresie popełnienia zarzuconego naruszana dyscypliny służbowej oraz § 15 ust. 1 aktualnie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz. U. z 2013 r poz. 644) policjant jest obowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. Z kolei zgodnie z identycznym brzmieniem § 15 ust. 4 obu wyżej wskazanych rozporządzeń w przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, policjant jest obowiązany poinformować bezpośredniego przełożonego osobiście lub za pośrednictwem innej osoby, używając środka łączności lub drogą pocztową. Za datę przekazania informacji drogą pocztową uważa się datę stempla pocztowego.

Z wyżej przedstawionej regulacji wynika, iż obowiązkiem służbowym funkcjonariusza Policji jest niezwłoczne informowanie przełożonych o wszelkich okolicznościach uniemożliwiających mu stawienie się do służby oraz określenie przewidywanego czas trwania nieobecności.

Wyjaśnić należy, iż przypisanie policjantowi sprawstwa przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na przełożonym dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (por. art. 135e ust. 1, 135a ust. 1, 135j ust. 3 ustawy o Policji). Jest to warunek nieodzowny dla prawidłowego przeprowadzenia tego procesu, a co za tym idzie, także prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie winy wymaga zatem jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej.

Ponadto zaznaczyć trzeba, iż zgodnie z brzmieniem art. 135g ust 1 i 2 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Organ dyscyplinarny uznał w niniejszej sprawie, że materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza naruszenie przez obwinionego dyscypliny służbowej, a okoliczności zdarzenia wskazują na winę umyślną policjanta.

W ocenie Sądu taki wniosek przełożonego dyscyplinarnego jest co najmniej przedwczesny, niewyjaśniano bowiem należycie wszelkich okoliczności sprawy i nie wyjaśniono w należytym stopniu dlaczego organ dyscyplinarny nie dał wiary oświadczeniom skarżącego co do treści jego rozmowy w dnia 15 lutego 2013 r. z J. S..

Jak wynika z akt sprawy w dniu 15 lutego 2013 r. skarżący o 11:02 zdzwonił do swojego przełożonego K. F. i poinformował go o tym, że nie stawi się w tym dniu do służby o godz. 14:00 z przyczyn zdrowotnych. Skarżący w trakcie konfrontacji z K. F. przyznał, iż nie jest pewien czy poinformował go o długości zwolnienie lekarskiego (por. protokół konfrontacji z dnia 18 lipca 2013 r.), niemniej zarówno w swoich wyjaśnieniach z dnia 16 lipca 2013 r. oraz w trakcie konfrontacji z J. S., do którego nakazał mu zadzwonić K. F. konsekwentnie podnosił, iż poinformował go w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 15 lutego 2013 r. o godz. 11:03, iż jest po wizycie lekarskiej i nie będzie go w pracy z przyczyn zdrowotnych do końca miesiąca.

Organy dyscyplinarne orzekające w sprawie w żaden sposób nie zweryfikowały tych twierdzeń J. M. ani nie wyjaśniły na jakiej podstawie dały wiarę wyjaśnieniom J. S., iż skarżący w dniu 15 lutego 2013 r. poinformował go jedynie o tym, że ma problemy zdrowotne, czeka na wizytę u lekarza i nie przyjdzie w dniu 15 lutego 2013 r. do pracy. W obu orzeczeniach wskazano jedynie, iż wyjaśnienia skarżącego uznane zostały przez organy dyscyplinarne za linię obrony nie wyjaśniając, co rozumieją pod tym pojęciem. Innymi słowy nie wyjaśniono, na jakiej podstawie organy dyscyplinarne uznały zeznania świadka J. S. za bardziej wiarygodne od wyjaśnień J. M.. Nie można, zatem uznać, iż zaskarżonej orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej.

W ocenie Sądu, organy dyscyplinarne przed wydaniem orzeczenia winny w oparciu o art. 135i ust. 7 ustawy o Policji (przełożony dyscyplinarny I instancji) lub 135l ust. 1 ustawy o Policji (przełożony dyscyplinarny II instancji) zlecić rzecznikowi dyscyplinarnemu podjęcie czynności dowodowych pozwalających uprawdopodobnić wiarygodność wyjaśnień skarżącego lub zeznań świadka J. S. poprzez ustalenie czy J. M. w chwili wykonania telefonu do przełożonego w dniu 15 lutego 2013 r. był już po wizycie lekarskiej czy przed. Ustalenie tej okoliczności pozwoliłoby uprawdopodobnić prawdziwość oświadczenia obwinionego, który twierdził iż do przełożonych zadzwonił po wizycie lekarskiej i wiedział już wówczas jak długo go nie będzie w pracy lub prawdziwość zeznań J. S., według którego skarżący poinformował go, iż dopiero oczekuje na wizytę lekarską, a tym samym nie w chwili rozmowy nie mógł jeszcze wiedzieć do kiedy będzie trwała jego nieobecności pracy. Ustalenie tej okoliczności może nastąpić np. poprzez przesłuchanie jako świadka lekarza, u którego skarżący w dniu 15 lutego 2013 r. udał się z wizytą i który wystawił mu zwolnienie lekarskie od służby, bądź poprzez ustalenie w rejestrach właściwej placówki zdrowia godziny przyjęcia skarżącego na wizytę przez tego lekarza w dniu 15 lutego 2013 r.

W ocenie Sądu informacja dotycząca godziny wizyty lekarskiej nie stanowi tajemnicy lekarskiej, bowiem nie dotyczy wyników badania lekarskiego i stanu zdrowia pacjenta. Niemniej w postępowaniu dyscyplinarnym policjanta odpowiednie zastosowanie może naleźć przepis art. 180 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 135p ust. 1 Ustawy o Policji.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 135e ust 1, art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji i orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji winien zastosować się do wyżej wskazanych zaleceń Sądu, dotyczących uzupełnienia postępowania dowodowego korzystając z uprawnienia , o którym mowa w art. 135l ust. 1 ustawy o Policji. Ponownie orzekając przełożony dyscyplinarny winien mieć na względzie, iż zgodnie z art. 135g ust. 2 ustawy o Policji obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze niezrozumiałym jest stwierdzenie skarżącego jakoby K. F. już w dniu 15 lutego 2913 r. w "Raporcie dziennym z przebiegu służby" odnotował nieobecność skarżącego w dniu 16 lutego 2013 r. W znajdującym się w aktach "Raporcie służby" z 15 lutego 2013 r. (k. 10 akt postępowania dyscyplinarnego) widnieje notatka, z które wynika, iż J. M. nie stawił się w tym dniu do służby. Brak jest w tym raporcie jakiejkolwiek informacji, że nie stawi się również do służby również w dniu następnym.

Nieuzasadniony jest także zarzut dotyczący braku pouczenia skarżącego o możliwości złożenia przez niego zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego o z dnia 11 lipca 2013 r. o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych. Jak wynika z akt sprawy postanowienie to zawierało stosowne pouczenie (k. 67 akt postępowania dyscyplinarnego) i zostało doręczono obwinionemu w dniu 11 lipca 2013 r. (k. 69 akt postępowania dyscyplinarnego).

O zwrocie kosztów Sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

W oparciu o przepis art. 152 P.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu.