Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 314/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14 g § 1, art. 144, art. 169 § 1 i 4  Op
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 listopada 2020r., nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 ( pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2021r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej organ) utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 9 listopada 2020r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku M.R. (dalej: skarżący, wnioskodawca) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu 5 sierpnia 2020 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W związku z tym, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej też jako O.p., pismem z dnia 7 września 2020 r., na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w związku z art. 14h ww. ustawy, wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Przedmiotowym pismem wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez jednoznaczne doprecyzowanie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. wskazanie:

Czy jednostki pływające eksploatowane przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii, na których w latach 2018-2019 oraz w 2020 r. wnioskodawca wykonywał pracę i będzie wykonywał pracę w latach następnych, były/są/będą eksploatowane w transporcie wyłącznie między miejscami położonymi w Polsce, czy między miejscami położonymi w różnych państwach?

Czy transport towarów/ładunków oraz pasażerów (osób niebędących załogą) stanowił/stanowi/będzie stanowił główne źródło dochodów przedsiębiorstwa z faktycznym zarządem w Norwegii z eksploatacji ww. jednostek oraz ewentualnie z jakiego rodzaju eksploatacji jednostki pływającej - poza transportem towarów/ładunków oraz pasażerów (osób niebędących załogą) -uzyskiwało/uzyskuje/będzie uzyskiwało dochody to przedsiębiorstwo?

Czy jednostki pływające, w okresach których wnioskodawca odpowiednio wykonywał/wykonuje/będzie wykonywał pracę, były/są/będą eksploatowane wyłącznie na wodach międzynarodowych, czy także albo wyłącznie na wodach terytorialnych lub wodach szelfu kontynentalnego? W przypadku gdy jednostki pływające odpowiednio nie były i nie będą eksploatowane wyłącznie na wodach międzynarodowych, należało podać w odniesieniu do każdego z okresów, których dotyczy wniosek:

na wodach terytorialnych lub wodach szelfu kontynentalnego jakiego państwa (jakich państw) odpowiednio były i będą eksploatowane;

czy wnioskodawca przebywał i będzie przebywał w każdym z tych krajów przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni w roku podatkowym oraz przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni podczas każdego dwunastomiesięcznego okresu, rozpoczynającego się lub kończącego w roku podatkowym;

czy wynagrodzenia wnioskodawcy odpowiednio były wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie miał miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie, w którym wnioskodawca wykonywał pracę i będą wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie będzie miał miejsca zamieszkania lub siedziby w państwie w którym będzie wnioskodawca wykonywał pracę;

czy (w zaistniałym stanie faktycznym) pracodawca posiadał w kraju (krajach), w którym wnioskodawca wykonywał pracę, zagraniczny zakład lub stałą placówkę w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i wynagrodzenia wnioskodawcy były ponoszone przez ten zakład lub placówkę oraz czy (w zdarzeniu przyszłym) pracodawca będzie posiadał w kraju (krajach), w którym wnioskodawca będzie wykonywał pracę, zagraniczny zakład lub stałą placówkę w rozumieniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i wynagrodzenia wnioskodawcy będą ponoszone przez ten zakład lub placówkę.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 15 września 2020 r. Pełnomocnik wnioskodawcy udzielił odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 21 września 2020 r.

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia z uwagi na niewystarczające "uzupełnienie" opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W treści postanowienia organ wyjaśnił, jakie elementy pisma skarżącego z dnia 21 września 2020r. powodują brak możliwości uznania, że opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego został uzupełniony w żądany sposób, a co za tym idzie brak możliwości uznania, że opis ten jest wyczerpujący.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł zażalenie.

W wyniku ponownej analizy sprawy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, w związku z czym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2021 r. utrzymał je w mocy.

Organ wskazał, że jakkolwiek skarżący w udzielonej odpowiedzi odniósł się do wszystkich pytań organu, jednak udzielone przez niego odpowiedzi nie wyjaśniły kwestii będących przedmiotem wątpliwości organu. Pismo stanowiące uzupełnienie nie zawiera jednoznacznych odpowiedzi odnoszących się bezpośrednio do zadanych w wezwaniu pytań nr I pkt 2 i pkt 3. Formułując odpowiedź na postawione przez organ pytanie nr I pkt 2 wnioskodawca nie wyjaśnił - w sposób jasny, bezpośredni i nienasuwający zastrzeżeń - czy transport towarów/ładunków oraz pasażerów (osób niebędących załogą) stanowił/stanowi/będzie stanowił główne źródło dochodów przedsiębiorstwa z faktycznym zarządem w Norwegii z eksploatacji jednostek pływających oraz ewentualnie z jakiego rodzaju eksploatacji jednostki pływającej - poza transportem towarów/ładunków oraz pasażerów (osób niebędących załogą) -uzyskiwało/uzyskuje/będzie uzyskiwało dochody to przedsiębiorstwo. Wnioskodawca wskazał bowiem jedynie, że "z informacji, które podatnik posiada, transport stanowił/stanowi/będzie stanowić główne źródło przychodów zatrudniającego go przedsiębiorstwa od roku 2018 oraz w latach następnych z faktycznym zarządem w Norwegii. W odniesieniu do źródeł przychodów przedsiębiorstwa - w przypadku, gdyby sytuacja uległa zmianie, a dochód z transportu uległby przekształceniu na status pobocznego źródła zysków, a nie głównego jak dotychczas - ocena stanu faktycznego nie uległaby zmianie. Kluczowym elementem jest charakter zarobkowy, bez znaczenia, czy jest podstawowym źródłem dochodów przedsiębiorstwa, czy też jednym z wielu." Tak udzielona odpowiedź nie wyczerpuje zadanego pytania.

Ponadto, odpowiadając na pierwszą cześć pytania nr I pkt 3 - czy jednostki pływające, w okresach których odpowiednio wykonywał/wykonuje/będzie wykonywał Pan pracę, były/są/będą eksploatowane wyłącznie na wodach międzynarodowych, czy także albo wyłącznie na wodach terytorialnych lub wodach szelfu kontynentalnego – Wnioskodawca wskazał, że "na podstawie definicji zawartych w Konwencji polsko-norweskiej jednostki pływające, na których Wnioskodawca wykonywał/wykonuj e/będzie wykonywać pracę najemną, mają status statku morskiego oraz są eksploatowane w transporcie międzynarodowym". Wnioskodawca nie wyjaśnił na jakich wodach były/są/będą eksploatowane jednostki pływające, na których wykonywał/wykonuje/będzie wykonywał pracę. Z odwiedzi nie wynika, czy ich eksploatacja dokonywana jest wyłącznie na wodach międzynarodowych, czy także albo wyłącznie na wodach terytorialnych lub wodach szelfu kontynentalnego.

Organ podkreślił, że na mocy art. 14 ust. 3 Konwencji z dnia 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji (Dz.U. z 2010 r. Nr 134, poz. 899 z późn. zm.), dalej Konwencja, bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, wynagrodzenie uzyskane w związku z wykonywaniem pracy najemnej na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa, może być opodatkowane w tym Państwie.

Określenie "transport międzynarodowy" oznacza wszelki transport statkiem morskim lub statkiem powietrznym, eksploatowanym przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa, z wyjątkiem przypadku, kiedy statek morski lub statek powietrzny eksploatowany jest wyłącznie między miejscami położonymi w drugim Umawiającym się Państwie - art. 3 ust. 1 lit. h) ww. Konwencji. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, że definicja "transportu międzynarodowego" przyjęta w Konwencji nie może być rozstrzygająca, gdyż nie wyjaśnia na czym w istocie transport ma polegać. Samo zaś powołanie definicji statku nie oznacza że wszystkie statki eksploatowane są w transporcie międzynarodowym.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą poprzez transport (w tym transport międzynarodowy) należy rozumieć zespół czynności związany z przemieszczaniem osób i dóbr materialnych za pomocą odpowiednich środków (tu: za pomocą statków morskich). Transport morski oznacza więc przewóz statkami w celach zarobkowych pasażerów i ładunków przez wody morskie. Zatem, zakres obowiązku podatkowego z tytułu dochodów z pracy najemnej wykonywanej za granicą na pokładzie statków nieeksploatowanych w transporcie międzynarodowym należałoby zmodyfikować przez umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę z krajem (krajami), w którym (w których) ta praca była wykonywana. Uzyskaniu ww. informacji miało posłużyć pytanie oznaczone w wezwaniu nr I pkt 3.

W konsekwencji wobec braku przedstawienia niezbędnych informacji, z uwagi na brak odpowiedzi na wszystkie zadane w wezwaniu pytania, nie ma możliwości jednoznacznego stwierdzenia, czy i jaka umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania znajdzie zastosowanie w sprawie, co jest niezbędne do udzielenia przez tutejszy organ odpowiedzi czy w związku z uzyskaniem dochodów w latach 2018-2020 oraz latach następnych wystąpi obowiązek złożenia zeznania podatkowego, a także do ustalenia czy ma do nich zastosowanie metoda proporcjonalnego odliczenia i ulga abolicyjna. Ponadto brak precyzyjnie przedstawionych informacji uniemożliwia ocenę stanowiska wnioskodawcy w ww. zakresie. W tej sytuacji organ miał podstawy do uznania, że wnioskodawca nie dokonał skutecznego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, co uzasadniało zastosowanie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14g § 1 O.p.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem je poprzedzającym, o zobowiązanie organu podatkowego do wydania w określonym terminie decyzji na podstawie art. 145a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W skardze zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

art. 19 ust 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 2 i w zw. z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 91 Konstytucji, tj. naruszenie zasad praworządności, prawa człowieka i demokracji oraz równości obywateli Unii Europejskiej wobec prawa oraz ochrony praw człowieka jako zasad ogólnych prawa europejskiego, które stanową główny fundament systemu Prawa Europejskiego poprzez dyskryminację osób fizycznych wykonujących pracę najemną na pokładzie statku poprzez rozróżnianie ich sytuacji prawnej wyłącznie ze względu na typ statku/ jednostki pływającej wyłącznie w oparciu o bezpodstawną urzędniczą interpretację wykreowaną bez wyraźnej podstawy prawnej i wbrew oficjalnej definicji transportu międzynarodowego wynikającej z obowiązującej Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Norwegią tworząc tak zwaną pułapkę interpretacyjną, która wynika z pułapki normatywnej;

art. 19 TUE w związku z art. 6 w związku z art. 13 i 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie w trakcie trwania postępowania prawa do uzyskania uzasadnionej decyzji, z której w sposób jasny i logiczny wynikają motywy działania decydenta, przejawiające się między innymi w niejednolitości orzecznictwa i praktyki administracyjnej (tworzenia prawa urzędniczego), które prowadzą do naruszenia prawa do rzetelnego postępowania, które ma gwarantować każdemu obywatelowi Unii zakaz dyskryminacji;

art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 6 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP, poprzez podjęcie przez organy podatkowe działań sprzecznych z prawem do dobrej administracji polegających na błędnej interpretacji przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską, a Norwegią;

naruszenie art. 26 w związku z art. 27 i w związku z art. 31 Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów w związku z postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Norwegią w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez niestosowanie postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie ustalenia definicji legalnych dotyczących między innymi transportu międzynarodowego (art. 3 ust. 1 lit g umowy) oraz arbitralne tworzenie przez organy definicji w oparciu o pozanormatywne źródła co skutkuje naruszeniem przez organy zasady przestrzegania zawartych przez strony i wiążących ich umów, interpretowania ich postanowień w dobrej wierze oraz powszechnego zakazu powoływania się na postanowienia swojego prawa wewnętrznego dla usprawiedliwienia niewykonywania przez stronę traktatu;

art. II lit. f) Konwencji o pracy na morzu (MLC 2006), ratyfikowanej Ustawą o ratyfikacji Konwencji o pracy na morzu, przyjętej przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie dnia 23 lutego 2006 roku z dnia 31 sierpnia 2011 roku (Dz. U. Nr 222, poz. 1324) poprzez jego niezastosowanie i stworzenie pojęcia eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym z pominięciem przepisów prawa międzynarodowego, które w Polsce powinny być stosowane wprost;

art. 169 § 1 w zw. z art. 14 b § 5 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo przedstawienia przez wnioskodawcę wyczerpującego opisu stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska zarówno we wniosku, odpowiedzi na wezwanie organu oraz zażaleniu na wydane postanowienie;

art. 14h O.p. w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 O.p. tj. naruszenie zasady legalizmu oraz nieprzeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

art. 124 O.p. w zw. z art. 217 § 2 O.p. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ, brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego postanowienia;

art. 2a O.p. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika;

II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

naruszenie art. 14h w zw. z 120 O.p. poprzez wydanie postanowienia na podstawie własnego uznania, a nie na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa,

naruszenie art. 14c §2 i 14 h w zw. z 121 § 1 O.p. poprzez podejmowanie działań pozostających w sprzeczności z pogłębianiem u podatnika zasady zaufania do organów państwa i pewnością obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że zawierają one wady, powodujące konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wskazany przepis przewiduje dwa elementy, które powinien zawierać wniosek: opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i własne stanowisko strony w sprawie jego oceny prawnej.

Przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości jak również tego, które może dopiero wystąpić w przyszłości, cechować się musi dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. Jeśli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to interpretacja nie spełnia jednego z podstawowych celów tej instytucji jakim jest ochrona podatnika (zob. np. wyroki NSA: z 15 grudnia 2016 r., I FSK 745/15; z 24 listopada 2016 r., II FSK 1703/16, orzeczenia dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego.

Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco spoczywa na organie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W razie gdy w wyznaczonym przez organ terminie wnioskodawca nie uzupełni stwierdzonych braków, bądź złoży wyjaśnienia, które są niejednoznaczne i nadal uniemożliwiają ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy, organ interpretacyjny pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, stosując art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczącej podlegania obowiązkowi podatkowemu w Polsce w związku z uzyskiwaniem dochodów z pracy najemnej wykonywanej na jednostkach pływających zarządzanych przez przedsiębiorstwa z miejscem faktycznego zarządu w Norwegii oraz skorzystaniu z tzw. ulgi abolicyjnej. Jako przedmiot wniosku wskazał m.in. przepis art. 14 ust. 3 Konwencji. Stanowi on, że bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, wynagrodzenie uzyskane w związku z wykonywaniem pracy najemnej na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa, może być opodatkowane w tym Państwie.

Zdaniem skarżącego, w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w udzielonej odpowiedzi na wezwanie organu, wnioskodawca przedstawił w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne, w oparciu o które organ był w stanie dokonać oceny stanu faktycznego i udzielić odpowiedzi na pytania przedstawione przez wnioskodawcę.

W świetle powyższego, zasadniczym problemem w sprawie, determinującym rozstrzygnięcie, była kwestia, czy zakres żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez stronę, wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania.

Z powołanych na wstępie przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może jednak żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca winien uzupełnić, organ wydający interpretację indywidualną winien wskazać w wezwaniu, jednocześnie wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

W rozpatrywanym przypadku organ nie wykazał, odwołując się do konkretnych regulacji materialnego prawa podatkowego, aby bez informacji, o udzielenie których zwrócił się do skarżącego, udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji, było niemożliwe. Zasadnie argumentował skarżący, że nie wiadomo, dlaczego zdaniem organu informacja co do tego, czy głównym źródłem dochodów przedsiębiorstwa z faktycznym zarządem w Norwegii z eksploatacji ww. jednostek jest transport towarów/ładunków oraz pasażerów czy też eksploatacja ta obejmuje również inne formy, jest istotna dla rozstrzygnięcia. Organ nie tylko nie wyjaśnił dlaczego informacja ta ma być istotna dla rozstrzygnięcia ale też nie uwzględnił tego, że tego rodzaju informacja jest w zasadzie niedostępna dla osób postronnych. Marynarz zatrudniony na statku nie ma szczegółowej wiedzy na temat transportowanych towarów oraz nie posiada konkretnych informacji dotyczących zysków przedsiębiorstwa, a przedsiębiorstwo nie ma obowiązku dzielić się tymi informacjami z osobami postronnymi. Tego rodzaju informacje często objęte są klauzulą poufności. Nie dość zatem, że żądana przez organ informacja co do głównego źródła dochodów przedsiębiorstwa z eksploatacji statku (tak sformułowane zostało pytanie organu) dotyczy informacji niedostępnej podatnikowi, to nie zostało również wykazane, jakie znaczenie ma ona dla rozstrzygnięcia.

Wątpliwości budzi również podstawa pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na nieudzielenie wystarczających w ocenie organu odpowiedzi na pytania zadane w pkt I.3. Organ stwierdził, że udzielona odpowiedź jest wymijająca, wnioskodawca nie wyjaśnił na jakich wodach były/są/będą eksploatowane jednostki pływające, tj. wyłącznie na wodach międzynarodowych, czy także lub wyłącznie na wodach terytorialnych lub wodach szelfu kontynentalnego. Jak organ wyjaśnił, zakres obowiązku podatkowego wnioskodawcy z tytułu dochodów z pracy najemnej wykonywanej za granicą na pokładzie statków nieeksploatowanych w transporcie międzynarodowym należałoby zmodyfikować przez umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę z krajem w którym prawa ta była wykonywana. Organ nie zestawił jednak tego stwierdzenia z treścią zadanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytania, które odnosi się do dochodów z pracy najemnej na jednostkach pływających eksploatowanych (a nie – nieeksploatowanych) w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii. Przedmiotem wniosku strony były przepisy art. 27 ust. 9 w zw. z art. 27g ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 z późniejszymi zmianami) i art. 14 ust. 3 Konwencji. Przypomnieć należy, że postepowanie w przedmiocie interpretacji indywidualnej ma ograniczony zakres, wyznaczany wnioskiem Strony. W przeciwieństwie do postępowania wymiarowego, organ nie jest zobowiązany do badania całokształtu okoliczności mających znaczenie dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego podatnika, ale wyłącznie do oceny stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego przez niego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby żądane przez organ informacje pozwalające na ustalenie zakresu obowiązku podatkowego wnioskodawcy z tytułu dochodów z pracy najemnej wykonywanej za granicą na pokładzie statków nieeksploatowanych w transporcie międzynarodowym, dotyczyły przedmiotu wniosku określonego przez wnioskodawcę.

Podsumowując, w ocenie Sądu, przywołane przez organ okoliczności nie uzasadniały pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, co stanowiło naruszenie art. 14b § 3 O.p. w zw. z art. 14g O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265), Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, zwrot opłaty za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł.