Postanowienie Sądu Najwyższego, sygn. akt III PO 14/95
Sąd Najwyższy
Data orzeczenia: 1995-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 1994 nr 105 poz. 509
law: Ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 190
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Spory na tle wysokości opłat za dostarczoną do mieszkań wodę są sporami cywilnymi i jako takie podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne.

TEZY

Spory na tle wysokości opłat za dostarczoną do mieszkań wodę są sporami cywilnymi i jako takie podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne.


SENTENCJA

Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 1995 r. na posiedzeniu jawnym sprawy z wniosku Stanisławy P. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Sejmikiem Samorządowym Województwa W. a Sądem Rejonowym w D. w sprawie ustalenia organu właściwego do rozpoznania sprawy o wysokość opłat za dostarczaną wodę, postanowił: uznać, że właściwym do rozpoznania sporu jest Sąd Rejonowy w D.


UZASADNIENIE

Stanisława P., zamieszkała w D. zwróciła się do Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym o rozstrzygnięcie, jaki organ jest właściwy dla rozpoznania sporu o wysokość opłat za wodę w zajmowanym przez nią lokalu mieszkalnym. Zgodnie z jej oświadczeniem, istota sprawy polega na tym, iż od kilku lat wymierza się jej opłaty w wysokości ryczałtowej, podczas gdy wnioskodawczyni domaga się, by wysokość opłat odpowiadała wynikowi pomiaru poboru wody zgodnie z zainstalowanym w jej mieszkaniu licznikiem. W 1994 r. wniosła ona w tej sprawie powództwo do Sądu Rejonowego w D. - Wydział Cywilny, który postanowieniem z dnia 22 listopada 1994 r. pozew odrzucił. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zgodnie z nieobowiązującym już art. 18 prawa lokalowego, który zdaniem Sądu powinien mieć zastosowanie, ponieważ pod rządami tego przepisu zaistniał spór, miał on charakter sprawy administracyjnej i powinien być rozstrzygnięty w drodze decyzji przez właściwy organ administracji samorządowej. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., do którego kompetencji należy rozpatrywanie odwołań od decyzji organów administracji miejskiej /w tym wypadku burmistrza miasta D./ poinformowało wnioskodawczynię, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów sprawa ma charakter cywilny i powinna być przedmiotem rozpoznania przez sąd rejonowy. Na powyższe pismo wnioskodawczyni złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, ten zaś postanowieniem z dnia 24 marca 1995 r. (...) skargę odrzucił, argumentując, iż "spory na tym tle były i są typowymi sprawami cywilnymi rozstrzyganymi przez sądy powszechne". W tej sytuacji skarżąca zwróciła się do Kolegium Kompetencyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie, który z organów jest w istocie rzeczy właściwy do rozpoznania jej sprawy.

Kolegium Kompetencyjne zważyło, co następuje:

Sprawę powstałą na tle wysokości opłat za dostarczaną wodę należy uznać za sprawę cywilną, nie zaś za sprawę administracyjną. Do dnia 11 listopada 1994 r. obowiązywała w tym zakresie ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./, zgodnie z którą /art. 18/ w drodze decyzji administracyjnych rozstrzygano wyłącznie spory w sprawach wysokości czynszów ustalonych wedle stawek określonych przez Radę Ministrów oraz w sprawach wynagrodzeń za korzystanie z lokalu bez tytułu prawnego. Natomiast w myśl art. 21 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/ najemca oprócz czynszu obowiązany jest do uiszczania opłat za energię elektryczną, cieplną, gaz, wodę oraz inne świadczenia. Spory na tle wysokości czynszu oraz opłat za inne świadczenia należą do drogi postępowania cywilnego i w tym zakresie kompetentny jest właściwy miejscowo sąd rejonowy.

W tej sytuacji na mocy przepisu art. 190 Kpa Kolegium Kompetencyjne postanowiło, jak w sentencji.