Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 717/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 133, art. 135. art. 247 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 200, art. 205, art. 145 par.. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 106 par. 3,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 373 par. 1, art. 368 par. 2,
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 01 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę [...],- zł ([...] 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia (..) września 2010r., nr (...), określił spółce akcyjnej "A" (obecnie "A" S.A.) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2005 w wysokości (...) zł.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, podpisane przez jedynego członka jej zarządu B. R. , w którym domagała się uchylenia decyzji wymiarowej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy powołując się na art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) zobowiązał spółkę do usunięcia braków formalnych odwołania w zakresie reprezentacji pozwalającego na stwierdzenie, że do składania oświadczeń w jej imieniu nie jest wymagane współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

Powodem wezwania było przyjęcie ustalenia, że zgodnie ze statutem do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem (§ 18 pkt 3), zarząd natomiast składa się z jednego lub większej liczby członków (§ 17 pkt 1), a tymczasem treść postanowienia z dnia (...) grudnia 2010 r. Sądu Rejonowego P. - i w P. sygn. akt: (...) wskazuje, że spółka dokonała zmiany zapisów w rejestrze w zakresie danych osób wchodzących w skład zarządu, a nie dokonała zmiany odnośnie sposobu reprezentacji.

Spółka odpowiadając na powyższe wezwanie wskazała na przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. - dalej: ksh) oraz zapisy statutu i podtrzymała stanowisko, iż jest skutecznie reprezentowana przez jedynego członka zarządu w osobie B. R. . W opinii spółki przy zarządzie jednoosobowym nie obowiązują zapisy statutu dotyczące reprezentacji łącznej.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia (...) lutego 2011r. nr (...), na podstawie art. 169 § 4 O.p. pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu, mając na uwadze art. 133 § 1, art. 136 i art. 137 O.p. oraz art. 368 § 1 i art. 373 § 1 ksh stwierdził, że zgodnie ze statutem do składania oświadczeń w imieniu spółki w niniejszej sprawie wymagane jest współdziałanie jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Oznacza to, że odwołanie zostało wniesione przez osobę nie posiadającą umocowania do reprezentowania spółki w niniejszej sprawie.

Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie domagała się uchylenia tego postanowienia i rozpatrzenia odwołania a także przeprowadzenia dowodu z akt rejestrowych Sądu Rejonowego P. - i w P. , Wydział VIII Gospodarczy KRS, w zakresie wskazanych dokumentów na fakt jednoosobowego reprezentowania spółki przez B. R. w postępowaniach toczących się przez sądem rejestrowym i zakończonych zarejestrowaniem zgłoszonych przez skarżącą zmian (m.in. w zakresie składu osobowego zarządu).

Spółka argumentowała, iż sąd rejestrowy nie dopatrzył się żadnych wątpliwości co do sposobu reprezentacji spółki samodzielnie przez B. R. , a więc mógł skutecznie wnieść odwołanie od decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji. Zdaniem spółki fakt posiadania zarządu jednoosobowego nie stoi w sprzeczności z zapisem § 18 ust. 3 statutu. W opinii spółki powyższy zapis statutu dotyczy wyłącznie sytuacji gdy skład zarządu jest dwuosobowy lub większy, co wynika z przepisu art. 373 § 1 ksh.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. , po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...), wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, w związku z art. 239 O.p utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 368 § 1 ksh, zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę na zewnątrz, natomiast w myśl przepisu art. 373 § 1 ksh, jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania spółki określa jej statut. Jeżeli statut nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Powyższe oznacza, iż strona postępowania podatkowego może samodzielnie występować przed organami podatkowymi lub może ją reprezentować ustanowiony pełnomocnik, w przypadku zaś spółki akcyjnej ustanowiony do jej reprezentowania zarząd.

Sposób reprezentacji spółki, zgodnie z normą zawartą w przepisie art. 373 § 1 zdanie pierwsze ksh, określa statut spółki. Jeśli statut nie zawiera postanowień w tym zakresie zastosowanie znajdzie zdanie drugie powyższego przepisu. Z treści § 18 pkt 3 statutu z dnia (...) maja 2009 r. wynika, że do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Zarząd składa się natomiast z jednego lub większej liczby członków (zgodnie z treścią § 17 pkt 1 statutu).

Natomiast z postanowienia z dnia (...) grudnia 2010r. Sądu Rejonowego P. - i w P. , VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego nr (...) wynika, iż na wniosek spółki dokonano zmiany zapisów w rejestrze w pozycji: Dział 2 Rubryka 1 - "Organ uprawniony do reprezentacji podmiotu"; Podrubryka 1 - "Dane osób wchodzących w skład organu". Osobą która w wyniku tej zmiany weszła do organu jest B. R. . Nie dokonano natomiast zmiany w pozycji: Dział 2 dotyczącej sposobu reprezentacji podmiotu, co oznacza, iż nadal obowiązuje zapis § 18 pkt 3 statutu spółki, zgodnie z którym do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. W § 18 ust. 3 statutu nie znalazło się zastrzeżenie, iż dotyczy on tylko zarządu wieloosobowego, statut zaś nie zawiera innych postanowień co do sposobu reprezentacji spółki (w przypadku zarządu jednoosobowego). Zatem zgodnie z postanowieniami statutu niezależnie od liczby członków zarządu do sposobu jej reprezentacji zastosowanie mają właśnie postanowienia zawarte w § 18 ust. 3.

Organ drugiej instancji podniósł, że ustalił w Sądzie Rejonowym P. i w P. , iż spółka udzieliła w dniu (...) lipca 2010r. H. R. prokury. Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...), (które uprawomocniło się dniu (...) stycznia 2011r.) Sąd Rejonowy P. w P. , VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w sprawie z wniosku "A" S.A. o zmianę danych w Krajowym Rejestrze Sądowym dla podmiotu "A" S.A. o numerze KRS (...), postanowił wpisać w Krajowym Rejestrze Sądowym jako prokurenta samoistnego H. R. . Zatem udzielenie prokury nastąpiło przez dniem złożenia odwołania z dnia (...) października 2010 r. Skoro spółka udzieliła prokury, tym samym mogła być reprezentowana w sposób określony w § 18 ust. 3 statutu.

W skardze spółka domagała się uchylenia postanowienia z dnia (...) lipca 2011r. Dyrektora Izby Skarbowej w P. nr (...) oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia (...) lutego 2011r. Dyrektora Izby Skarbowej w P. nr (...) a ponadto zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz spółki kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 122 w związku z art. 188 i art. 194 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonaną postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011r. Dyrektora Izby Skarbowej w P. odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów w zakresie wskazanym we wniosku dowodowym;

- art. 133 § 1 oraz art. 135 O.p. w związku z art. 373 § 1 ksh, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż odwołanie spółki, podpisane jednoosobowo przez jedynego członka zarządu B. R. , zostało wniesione przez osobę nie posiadającą umocowania do reprezentowania spółki w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadniając skargę spółka wywodziła, jak następuje: Jednoosobowa reprezentacja spółki wynikała z faktu, iż w dniu (...) czerwca 2010r. dotychczasowi członkowie jej zarządu w osobach Ł. R. oraz M. B. zrezygnowali z pełnienia funkcji członków zarządu, zaś rada nadzorcza uchwałami z dnia (...) czerwca 2010r. przyjęła obie rezygnacje. Ponadto rada nadzorcza załącznikiem do uchwały z dnia (...) czerwca 2010r. określiła skład zarządu na jednoosobowy. Na mocy uchwały rady nadzorczej z dnia (...) czerwca 2010r. nowym i jedynym członkiem zarządu, któremu powierzono funkcję prezesa zarządu został B. R. . Zmiany w składzie osobowym zarządu zostały zgłoszone do Sądu Rejonowego P. - i w P. , jednakże z uwagi na stwierdzone przez sąd rejestrowy braki formalne wniosku (niezwiązane jednak ze sposobem reprezentacji) i konieczność ich usunięcia, zostały ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym dopiero postanowieniem z dnia (...) grudnia 2010r. Sądu Rejonowego P. - i w P. , Wydział VIII Gospodarczy KRS, sygn. akt: (...). Dla spółki okolicznością bezsporną jest to, iż od dnia (...) czerwca 2010r. mogła być skutecznie reprezentowana przez jedynego członka zarządu bez konieczności łącznego działania z jakąkolwiek inną osobą. Nie było więc możliwości, aby odwołanie spółki z dnia (...) października 2010r. od decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji zostało podpisane przez więcej niż jednego członka zarządu.

Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż na skutek udzielenia prokury mogła być w dacie wnoszenia odwołania reprezentowana zgodnie z § 18 ust. 3 statutu przez jedynego członka zarządu działającego łącznie z prokurentem. Prokura ujawniona została w KRS po kilku miesiącach od wniesienia odwołania, bo dopiero w styczniu 2011r. Złożenie podpisu na odwołaniu przez prokurenta zostałoby zakwestionowane przez organ odwoławczy w sytuacji braku ujawnienia prokury w aktualnym odpisie z KRS.

Mając na uwadze fakt, iż prokura stanowi szczególną formę pełnomocnictwa przewidzianą przez art. 109 § 1 ksh, stanowisko organu odwoławczego prowadziłoby do konkluzji, iż prokurent samodzielny w wyniku udzielenia mu pełnomocnictwa nabył więcej praw niż posiadał zarząd będący ustawowym organem prowadzącym sprawy spółki akcyjnej oraz reprezentującym ją na zewnątrz zgodnie z art. 368 § 1 ksh.

Zapis § 18 ust. 3 statutu dotyczy wyłącznie sytuacji, w której właściwy organ powoła zarząd w składzie przynajmniej dwuosobowym lub większym. Zatem w przypadku zarządu jednoosobowego sposób reprezentacji jest wyłącznie jeden - reprezentacja samodzielna jednoosobowa. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie i doktrynie prawa handlowego oraz aprobowane przez sądy powszechne.

W oparciu o wnioski złożone w imieniu spółki samodzielnie przez B. R. , KRS dokonał rejestracji zmian w składzie zarządu oraz rady nadzorczej, zmiany firmy pod którą spółka działa oraz podwyższenia kapitału zakładowego. Sąd rejestrowy nie dopatrzył się żadnych wątpliwości co do sposobu reprezentacji spółki uwzględnił wszystkie wnioski bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych z uwagi na niewłaściwą reprezentację.

Również kolejny wniosek spółki o zarejestrowanie zmian w zakresie m.in. zmiany firmy, oraz podwyższenia kapitału zakładowego złożony samodzielnie - przez B. R. spotkał się z pełną akceptacją sądu rejestrowego. Świadczy to o tym, iż jedyny członek zarządu mógł skutecznie składać w imieniu spółki. Sąd prowadzący Krajowy Rejestr Sądowy, nie pełni tylko roli technicznej. Do jego uprawnień należy zbadanie w toku rozpatrywania wniosku o wpis, czy dokumenty powstały z zachowaniem ustawowych wymagań dla poszczególnych czynności, zmierzających do uzyskania wpisu w KRS, przede wszystkim ze względu na zasadę wiarygodności rejestru - art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 168, poz. 1186 ze zm., dalej: ustawa o KRS). Odmienne w zakresie sposobu reprezentacji stanowisko organu odwoławczego stanowi niedozwoloną prawem polemikę z prawomocnymi orzeczeniami sądu powszechnego.

Organ odwoławczy odmawiając przeprowadzenia wnioskowanego przez spółkę dowodu naruszył zasadę prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 O.p. gdyż dowód ten wykazałby w sposób nie budzący wątpliwości, iż przyjęty przez spółkę sposób reprezentacji był zgodny z prawem.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Zarzuty podniesione w skardze uznał za bezzasadne.

Spółka w piśmie procesowym złożonym do akt sprawy w toku rozprawy w dniu (...) grudnia 2011r. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień w całości z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w wyniku błędnej wykładni przepisu art. 133 § 1 oraz art. 135 O.p. w związku z art. 373 § 1 ksh, oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Ponadto spółka wniosła o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa) dowodu uzupełniającego z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) października 2011r. nr (...) oraz z pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę doradcy podatkowemu M. G. z dnia (...) czerwca 2011r. na okoliczność jednoosobowego reprezentowania spółki przez B. R. .

Uzasadniając powyższe wnioski spółka podtrzymała stanowisko, iż B. R. mógł skutecznie jednoosobowo reprezentować spółkę w stosunkach zewnętrznych i składać w jej imieniu ważne oświadczenia woli, w tym skutecznie wnieść odwołanie od decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji. Natomiast przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wymienionych wyżej dokumentów ma wykazać, iż Dyrektor Izby Skarbowej w P. pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w toczącym się równolegle wobec spółki innym postępowaniu odwoławczym, organ ten uznał za ważne pełnomocnictwo udzielono jednoosobowo przez prezesa zarządu B. R. doradcy podatkowemu M. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo tj. art. 133 § 1 i 135 Op. w zw. z art. 373 § 1 ksh.

Zgodnie z art. 133 § 1 O.p. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Według art. 135 O.p. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 368 § 2 ksh zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków. Na podstawie art. 373 § 1 ksh, w sytuacji gdy zarząd spółki akcyjnej jest wieloosobowy, sposób reprezentowania spółki określa jej statut. Jeżeli statut nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

Zgodnie z treścią § 17 pkt 1 statutu spółki zarząd składa się natomiast z jednego lub większej liczby członków. Z treści § 18 pkt 3 statutu wynika, że do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

W ocenie Sądu analiza art. 373 § 1 ksh wskazuje na zasadę reprezentacji łącznej spółki ale jedynie w wypadku zarządu wieloosobowego. W przypadku, gdy w spółce pozostał jeden członek zarządu, oświadczenia woli może złożyć samodzielnie. Wskazane zapatrywanie znajduje potwierdzenie wśród poglądów przedstawicieli nauki prawa - w tym, tych trafnie powołanych w skardze oraz np: Andrzeja Kidyby [w:] "Komentarz aktualizowany nr art. 301-633 Kodeksu spółek handlowych" ( publ. [w] Lex/el 2011).

Do odmiennego wniosku nie prowadzi analiza statutu spółki. W ocenie Sądu § 18 pkt 3 statutu odnosi się jedynie do sytuacji, w której zarząd jest wieloosobowy. Wówczas wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Odmienna interpretacja tego unormowania pozbawiałaby spółki o zarządzie jednoosobowym zdolności działania. Skoro każde oświadczenie woli w imieniu spółdzielni wymagałoby współdziałania jedynego członka zarządu i prokurenta, to niemożliwym byłoby ustanowienie pełnomocnika czy prokurenta przez jednoosobowy zarząd. Więc w niniejszej sprawie powołanie i zarejestrowanie w KRS jako prokurenta samoistnego H. R.

Błędne rozumienie czy też nadmierny rygoryzm przy dokonaniu wykładni przepisów dotyczących reprezentacji spółki akcyjnej oraz zapisów jej statutu, który zaprezentował organ w zaskarżonym postępowaniu, w ocenie Sądu doprowadziłby także do pozbawienia strony prawa do sądu, które to uprawnienie gwarantuje art. 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji RP.

Nie bez znaczenia jest też okoliczność, iż w oparciu o oświadczenia składane przez jedynego członka zarządu w imieniu spółki dokonane zostały odpowiednie zmiany w Krajowym Rejestrze Sądowym - w składzie zarządu oraz rady nadzorczej, zmiany firmy, pod którą spółka działa oraz podwyższenia kapitału zakładowego. Także wniosek spółki o zarejestrowanie zmian w zakresie m.in. zmiany firmy, oraz podwyższenia kapitału zakładowego podpisany również przez jedynego członka zarządu doprowadził do rejestracji zmian. KRS nie dopatrzył się nieprawidłowości w sposobie reprezentacji spółki.

Skarżący słusznie podniósł, iż Sąd prowadzący Krajowy Rejestr Sądowy, nie pełni wyłącznie roli technicznej a do jego uprawnień należy zbadanie w toku rozpatrywania wniosku o wpis, czy dokumenty powstały z zachowaniem ustawowych wymagań dla poszczególnych czynności, zmierzających do uzyskania wpisu w KRS, przede wszystkim ze względu na zasadę wiarygodności rejestru i wynikającego z art. 17 ustawy o KRS domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Zgodnie z art. 23 ust 1 i 2 tej ustawy sąd rejestrowy bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod względem formy i treści z przepisami prawa. Sąd rejestrowy bada, czy dane wskazane we wniosku o wpis do Rejestru w zakresie określonym w art. 35 są prawdziwe. W pozostałym zakresie sąd rejestrowy bada, czy zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistym stanem, jeżeli ma w tym względzie uzasadnione wątpliwości.

Jak wskazano w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2010 r. III CZP 122/09 sąd rejestrowy powinien czuwać, aby w rejestrze umieszczane były tylko dane prawdziwe (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2008 r., III CSK 56/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1991 r., III CZP 13/91, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1998 r., I CKN 227/97 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2001 r., III CZP 44/00). Wynika to z funkcji i zadań Rejestru, związanego instytucjonalnie z księgami publicznymi, mającymi pełnić powszechną rolę informacyjną w ważnych dziedzinach porządkowanych prawnie, zwłaszcza w odniesieniu do rejestrowania obrotu prawnego. Cechuje je prawdziwość danych, rzetelność, aktualność, kompletność, możliwość identyfikacji uczestników obrotu, ustalenia kolejności i czasu dokonywanych przez nich czynności, ich treści, zmian itd. Tworzy to przesłanki zapewnienia przejrzystości i bezpieczeństwa obrotu, co ma fundamentalne znaczenie w warunkach gospodarki rynkowej, opartej na regułach uczciwej konkurencji równych prawnie podmiotów (...).

Sąd zważył, iż zażalenie strony z dnia (...) marca 2011r. czy pismo z dnia (...) maja 2011r., stanowiące uzupełnienie zażalenia zostało podpisane przez jedynego członka zarządu łącznie z prokurentem, to jednak zdaniem Sądu, było to działanie, które miało na celu zapewnienie sprawie dalszego biegu (i nie było konieczne).

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania strony wyrażonego w piśmie procesowym z (...) grudnia 2011r. i stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego. Przesłanki nieważności postępowania zostały wskazane w art. 247 § 1 O.p., i dotyczą m.in. sytuacji, gdy decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem niniejszego składu sądzącego, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności. Wykładnia art. 373 § 1 ksh dokonana w sprawie przez organ była wadliwa, jednak błąd nie był na tyle oczywisty aby można było stwierdzić nieważność rozstrzygnięcia.

Sąd nie uznał za niezbędne przeprowadzenie zawnioskowanego w piśmie skarżącego z dnia (...) grudnia 2011r. dowodu z dokumentów w postaci odpisu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) października 2011r. nr (...) oraz z pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę doradcy podatkowemu M. G. z dnia (...) czerwca 2011r. - albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 106 § 3 ppsa tj. nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

W świetle powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ppsa uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) lutego 2011r. nr (...).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 ppsa.