Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 65/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Pozostawić wniosek bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 252 § 2, art. 257, art. 259 § 1, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia pozostawić wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

B. S. wezwana o uiszczenie wpisu od skargi, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF, wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych.

Referendarz sądowy WSA w Rzeszowie zarządzeniem z dnia 18 lutego

2014 r. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że formularz wniosku został przez nią przesłany do Sądu 15 lutego 2014 r., czyli jeden dzień po upływie wskazanego w wezwaniu 7-dniowego terminu do jego złożenia.

Od zarządzenia referendarza sądowego skarżąca wniosła sprzeciw /nie zawierał on żadnego uzasadnienia/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, strona może wnieść w terminie siedmiu dni sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Sprzeciw B. S. został złożony w terminie, co w myśl art. 260 tej ustawy wywołuje skutek w postaci utraty mocy zarządzenia przeciwko któremu został on wniesiony, a będąca przedmiotem sprzeciwu sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Art. 252 § 2 P.p.s.a. wprowadza wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru /w przypadku osób fizycznych jest to wskazany formularz PPF/. Niezachowanie tego wymogu jest brakiem formalnym o jakim mowa w art. 49 § 1 tej ustawy, podlegającym usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08); stosownie do treści tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła

w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z powyższego wynika, że termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym, a jego przekroczenie powoduje skutek w postaci zastosowania przez sąd rygoru przewidzianego w art. 257 P.p.s.a.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że w przewidzianym 7 - dniowym terminie B. S. nie złożyła formularza PPF. Wobec odbioru wezwania 7 lutego 2014 r., termin do dokonania tej czynności /liczony od dnia następnego/, upłynął 14 lutego 2014 r. Stosowny formularz został zaś nadany jako przesyłka polecona w urzędzie pocztowym 15 lutego 2014 r., a więc po terminie do uzupełnienia braku. Tym samym fakt, że skarżąca w zakreślonym terminie nie nadesłała wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skutkować musi pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania. Bez znaczenia pozostaje długość okresu, o jaki został przekroczony termin do złożenia formularza, istotny jest sam fakt jego uchybienia.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.