Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 194/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 5, art. 127 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 87
journal: Dz.U. 1974 nr 24 poz 141
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: art. 883
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie : Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na odmowę wypłaty potrąconej kwoty przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. G., dalej skarżący, wniósł w niniejszej sprawie skargę na odmowę wypłaty na jego rzecz przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. kwoty potrąconej na podstawie tytułów wykonawczych na poczet zaległości alimentacyjnych.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Pismem z dnia 20.02.2012 r. skarżący wystąpił do Wydziału Finansowego Komendy Wojewódzkiej Policji we W. (KWP we W.) o wyjaśnienie, "na jaką rzecz została potrącona w dniu 06.02.2012 r. kwota 8656,12 zł i dlaczego pieniądze z potrącenia zostały zatrzymane w depozycie".

W odpowiedzi, pismem z dnia 02.03.2012 r. zastępca Głównego Księgowego- Naczelnika Wydziału Finansów KWP we W. poinformował skarżącego, że potrącenia kwoty 8656,12 zł z przysługującego skarżącemu świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji dokonano na podstawie zajęcia wierzytelności KM 37/06 przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. F. Po wyjaśnieniu stanu zaległości alimentacyjnych, które, jak wynika ustalono, łącznie z opłatami wynoszą 7858,68 zł, kwota zaległości została w dniu 02.03.2012 r. przekazana na konto Komornika, natomiast pozostała kwota 797,44 zł zostanie wypłacona skarżącemu w kasie KWP we W.

Po uzyskaniu powyższej informacji skarżący złożył do Wydziału Kontroli KWP we W. zażalenie, w którym domagał się zwrotu niesłusznie, jego zdaniem, potrąconej kwoty wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 06.02.2012 r. podnosząc, że

w jego ocenie potrącenia dokonano niezgodnie z prawem.

W odpowiedzi uzyskał wyjaśnienie z dnia 27.03.2012 r., podpisane przez Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów KWP we W., w którym podano, że do Wydziału Finansów KWP we W. wpłynęły dwa tytuły egzekucyjne od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. – F.: jeden

z dnia 24.01.2012 r. dotyczący zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności zasiłku chorobowego, sygn. akt KMP [...]/06; drugi z dnia 26.01.2012 r. dotyczący zajęcia wierzytelności sygn. akt KMP [...]/06. Podano, że potrącenia dokonano zgodnie

z art. 127 ust. 1 ustawy o Policji, art. 87 Kodeksu Pracy. Powołano się też na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 06.01.2009 r. sygn. akt II PK 117/08, zgodnie

z którym wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i odszkodowania za niezgodne prawem lub nieuzasadnione zwolnienie z pracy, podlegają również egzekucji (odmawia tym należnościom ochrony). Zgodnie z powyższym oraz otrzymanymi zajęciami (wynagrodzenia oraz wierzytelności) dokonano potrącenia z przysługującego skarżącemu świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 6 miesięcy w łącznej kwocie 8656,12 zł i przekazano ją do depozytu do czasu otrzymania wyjaśnienia co kwoty zaległości. Po uzyskaniu w tej mierze w dniu 27.02.2012 r. informacji od Komornika, który nakazał zajęcie (oprócz bieżących alimentów) wierzytelności

w wysokości 7218,15 zł na poczet zaległych alimentów. Następnie, zgodnie

z nadesłanymi przez Komornika zajęciami wynagrodzenia i wierzytelności, organ dokonał w dniu 02.03.2012 r. przelewu kwoty 7858,68 zł na konto Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. – F., a powstałą różnicę wypłacił skarżącemu w kasie KWP W. W tej sytuacji, potrącenie z tytułu zaległości alimentacyjnych z przysługującego skarżącemu świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 6 miesięcy było zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi, skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. pismem z dnia 11.04.2012 r. o zwrot bezpodstawnie potrąconej w dniu 06.02.2012 r. kwoty 7858,68 zł z przyznanego mu świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby za okres 6 miesięcy.

W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji we W. pismem z dnia 04.05.2012 r. podał, że żądanie w nim zawarte jest bezzasadne i nie może być spełnione. W piśmie tym przytoczył okoliczności powołane w w/w piśmie Głównego Księgowego Naczelnika Wydziału Finansów KWP we W. z dnia 27.03.2012 r. Ponadto dodał, że zajęcia dokonano na podstawie na podstawie zajęcia komorniczego z 24.01.2012 r. oraz z dnia 26.01.2012 r. Wyjaśnił, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności art. 883 i nast., zajęcie jest dokonane

z chwilą doręczenia wezwania dłużnikowi zajętej wierzytelności, co oznacza, że po doręczeniu wezwania przez Komornika, zajęte środki pozostają do jego dyspozycji. Kwestia ich czasowego przekazania na rachunek depozytowy KWP była czynnością techniczną wynikającą z konieczności dokonania uzgodnienia z Komornikiem stanu zaległości alimentacyjnych. Dysponentem tych środków był jednak Komornik.

W związku z tym, że w/w tytuły egzekucyjne obejmowały wynagrodzenie

i wierzytelności, dokonano na poczet zajęcia potrącenia z przysługującego skarżącemu na mocy art. 42 ust. 5 ustawy o Policji świadczenia, gdyż nie korzysta ono z włączeń wymienionych w art. 829 kpc.

Po uzyskaniu powyższego wyjaśnienia skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego dla W. Ś. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych F.

z pozwem z dnia 02.07.2012 r. przeciwko Komendzie Wojewódzkiej Policji we W. o zasądzenie na jego rzecz kwoty 7859 zł, niesłusznie jego zdaniem potrąconej z jego uposażenia na pokrycie zaległości z tytuły alimentów.

Postanowieniem z dnia [...].07.2012 r. w sprawie sygn. akt IVP [...]/12 Sąd Rejonowy dla W. Ś. uznał się niewłaściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej sprawy i przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. Uznał bowiem, że dochodzenie przed sądem powszechnym żądania zgłoszonego w pozwie jest niedopuszczalne. Sprawa winna być załatwiona w trybie administracyjnym. Postanowienie to stało się prawomocne.

Po otrzymaniu powyższego postanowienia, Komendant Wojewódzki Policji we W. pismem z dnia 25.09.2012 r., znak [...] podał, że po przekazaniu sprawy do rozpatrzenia temu organowi i ponownej analizie zebranego materiału, ustalił w sprawie następujący stan faktyczny.

Skarżący jest funkcjonariuszem Policji pełniącym służbę w KP W. – S.. Rozkazem personalnym nr [...] z [...].02.2011 r. Komendanta Miejskiego Policji we W. został zwolniony ze służby. Po uchyleniu decyzji o zwolnieniu ze służby przez sąd administracyjny wyrokiem z 26.10.2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 243/11, Komendant Miejski Policji we W. na mocy rozkazu personalnego nr [...]

z [...].01.2012 r. przywrócił skarżącego do służby w Policji na równorzędne stanowisko

z dniem 23.01.2012 r. Jednocześnie w w/w rozkazie Komendant Miejski Policji we W. określił uprawnienia skarżącego do świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 6 miesięcy, zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.

Rozkazowi personalnemu nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z 20.01.2012 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten został przekazany do Wydziału Finansów KWP w dniu 25.01.2012 r., gdzie przystąpiono do jego realizacji. W trakcie naliczania należności przysługujących

p. skarżącemu stwierdzono, że jego wynagrodzenie jest zajęte przez Komornika sądowego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego dla W. F.

z 05.02.2005 r., sygn. akt R IIIC [...]. W dniu 27.01.2012 r. wpłynęło, noszące datę 24.01.2012 r., od Komornika Sądu Rejonowego dla W. F. zajęcie wynagrodzenia za pracę skarżącego dotyczące wynagrodzenia dłużnika, a w dniu 30.01.2012 r. zajęcie tegoż Komornika obejmujące wierzytelności z tytułu należności wynikających z orzeczenia restytucji przyznanych przez Sąd.

W zajęciu wynagrodzenia z 24.01.2012 r. Komornik zobowiązał płatnika (tj. KWP we W.) m.in. do "przedstawienia w ciągu tygodnia zestawienia wynagrodzenia oraz innych dochodów dłużnika z ostatnich 3 miesięcy".

Analizując treść zajęć komorniczych stwierdzono, że dotyczą one zarówno wynagrodzenia, jak i należności wynikającej z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zajęcia obejmowały bowiem wynagrodzenie i wierzytelności (w tym wynikające z orzeczenia restytucji przyznanych przez Sąd dłużnikowi), a należności przysługujące skarżącemu nie korzystały z włączeń wymienionych w art. 829 kpc. Organ powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 06.01.2009 r., sygn. akt II PK 117/08, zgodnie z którym: "wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i odszkodowanie za niezgodne

z prawem lub nieuzasadnione zwolnienie z pracy, podlegają również egzekucji (odmawia tym należnościom ochrony)". Wskazał, że świadczenie należne policjantowi na mocy art. 42 ust. 5 ustawy o Policji ma charakter wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy i odszkodowania za niezgodne z prawem lub nieuzasadnione zwolnienie z pracy. Zatem posiłkowanie się cytowanym wyżej orzeczeniem SN jest

w ocenie organu całkowicie uzasadnione.

Organ wskazał, że na dalszym etapie postępowania wyjaśnienia wymagało ustalenie kwoty podlegającej faktycznemu zajęciu.

Wyjaśnił, że zajęciami z 24 i 26 stycznia 2011 r. Komornik zajmował 50% wynagrodzenia i wierzytelności wraz z opłatą stosunkową, nie więcej niż 60% wynagrodzenia lub wierzytelności. Wykonując nakaz z 24.01.2012 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności obowiązek informowania Komornika

o wynagrodzeniu i wszystkich innych dochodach dłużnika z ostatnich 3 miesięcy, Wydział Finansów niezwłocznie przekazał telefonicznie stosowną informację Komornikowi, a następnie dokonał potrącenia w wysokości 50% przyznanej skarżącemu wierzytelności wraz z opłatą stosunkową w wysokości 8%, co stanowi łączna kwotę 8656,12 zł i przekazał na depozyt bankowy do czasu otrzymania stosownego wyjaśnienia od Komornika. Wyjaśnienia wymagała kwestia wysokości kwoty należnej Komornikowi, gdyż zajęcie dotyczyło 50% wierzytelności, a w rozmowie telefonicznej uzyskano informację, że kwota ta wynosi 7218,15 zł ale wymaga szczegółowego sprawdzenia i będzie potwierdzona pisemnie. W dniu 27.02.2012 r. wpłynęło pismo od Komornika, w którym nakazał on zajęcie 7218,15 zł na poczet zaległych alimentów.

Wobec powyższego Wydział Finansów, postępując zgodnie z przesłanymi przez Komornika zajęciami wynagrodzenia i wierzytelności dokonał w dniu 02.03.

2012 r. przelewu kwoty 7858,69 zł na konto Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. F. pozostałą różnicę wypłacił skarżącemu

w kasie KWP we W.

Organ podał, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego,

a w szczególności art. 883 i nast., zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia wezwania dłużnikowi zajętej wierzytelności. A zatem dokonane zostało w dniach 27 i 30 stycznia 2012 r. Po doręczeniu wezwania środki pozostają w dyspozycji Komornika. Kwestia ich czasowego przekazania na rachunek depozytowy KWP była czynnością techniczną wynikającą z konieczności dokonania uzgodnień z Komornikiem dokładnej kwoty podlegającej przekazaniu celem uniknięcia nadpłaty potrącenia. Nie zmienia to faktu, że dysponentem kwoty był Komornik.

Przedstawiona wyżej analiza stanu faktycznego wykazała, że zasadne było zdaniem organu dokonanie zajęcia wierzytelności w kwotach wskazanych

w dokumentach przesłanych przez Komornika, a należności przysługujące skarżącemu w oparciu w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji podlegają egzekucji.

W tej sytuacji organ uznał żądanie skarżącego za bezzasadne.

Podał, że realizacja obowiązku rozpatrzenia sprawy roszczeń skarżącego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w zakresie dotyczącym zwrotu potrąconych na mocy tytułów wykonawczych wierzytelności na poczet zaległości alimentacyjnych, następuje w drodze czynności materialnotechnicznej polegającej na wypłacie, bądź odmowie wypłaty żądanej kwoty pieniężnej. Nie występują tu przesłanki do rozstrzygania sprawy decyzją administracyjną, z uwagi na brak podstaw prawnych.

Organ podał, że odmowa dokonania zwrotu potrąconych na mocy wystawionych przez Komornika przy Sądzie Rejonowym dla W. F. zajęć wynagrodzenia i wierzytelności, jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), w związku z czym pouczył skarżącego, że od powyższego rozstrzygnięcia przysługuje skarżącemu prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a także pouczył o terminie i sposobie wniesienia tejże skargi.

Skarżący zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie KWP we W. z dnia

[...] września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 763/12 odrzucił skargę. Sąd ten uznał, ze akt będący przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., który może być zaskarżony do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu przez skarżącego środków odwoławczych służących skarżącemu

w postępowaniu administracyjnym, a tym środkiem w niniejszej sprawie jest zgodnie

z art. 53 § 3 p.p.s.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a warunku tego przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie spełnił. Postanowienie to stało się prawomocne.

W tej sytuacji skarżący pismem z dnia 28 .0.2013 r. zwrócił się do organu

z wezwaniem do usunięcia prawa.

Po otrzymaniu powyższego wezwania, zaskarżonym do tut. Sądu przez skarżącego w niniejszej sprawie aktem z dnia 11 lutego 2013 r. znak [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. odmówił wypłaty skarżącemu kwoty potrąconej na podstawie tytułów wykonawczych na poczet zaległości alimentacyjnych.

W w/w akcie podał, że po rozpoznaniu zarzutów zawartych w w/w wezwaniu stwierdził, że są one całkowicie bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

W uzasadnieniu owego aktu wskazał, podobnie jak we wcześniejszym rozstrzygnięciu z dnia 25.09.2012 r., że skarżący jest funkcjonariuszem Policji pełniącym służbę w KP W. – S. Rozkazem personalnym nr [...]

z 18.02.2011 r. Komendanta Miejskiego Policji we W. został zwolniony ze służby. Po uchyleniu decyzji o zwolnieniu ze służby przez sąd administracyjny wyrokiem z 26.10.2011 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 243/11 Komendant Miejski Policji we W. na mocy rozkazu personalnego nr [...] z 20.01.2012 r. przywrócił skarżącego do służby w Policji na równorzędne stanowisko z dniem 23.01.2012 r. Jednocześnie w w/w rozkazie Komendant Miejski Policji we W. określił uprawnienia skarżącego do świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji, za okres 6 miesięcy, zgodnie z art. 42 ust.5 ustawy o Policji.

Rozkazowi personalnemu nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z 20.01.2012 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten został przekazany do Wydziału Finansów KWP w dniu 25.01.2012 r., gdzie przystąpiono do jego realizacji. W trakcie naliczania należności przysługujących skarżącemu stwierdzono, że wynagrodzenie skarżącego jest zajęte przez komornika sądowego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego dla W. F.

z 05.02.2005 r. sygn. akt RIIIC [...]. W dniu 27.01.2012 r. wpłynęło od Komornika Sądu Rejonowego dla W. F., noszące datę 24.01.2012 r., zajęcie wynagrodzenia za pracę dłużnika, a w dniu 30.01.2012 r. zajęcie tegoż Komornika obejmujące wierzytelności z tytułu należności wynikających z orzeczenia restytucji przyznanych przez Sąd.

W zajęciu wynagrodzenia z 24.01.2012 r., Komornik zobowiązał płatnika

(tj. KWP we W.) m.in. do "przedstawienia w ciągu tygodnia zestawienia wynagrodzenia oraz innych dochodów dłużnika z ostatnich 3 miesięcy".

Analizując treść zajęć komorniczych stwierdzono, że dotyczą one zarówno wynagrodzenia, jak i należności wynikającej z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zajęcia obejmowały bowiem wynagrodzenie i wierzytelności (w tym wynikające z orzeczenia restytucji przyznanych przez Sąd dłużnikowi), a należności przysługujące skarżącemu nie korzystały z wyłączeń wymienionych w art. 829 kpc.

Organ powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 06.01.2009 r. sygn. akt II PK 117/08, w którym Sąd ten wskazał, że "wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i odszkodowanie za niezgodne z prawem lub nieuzasadnione zwolnienie

z pracy, podlegają również egzekucji (odmawia tym należnościom ochrony)". Organ podał, że świadczenie należne policjantowi na mocy art. 42 ust. 5 ustawy o Policji ma charakter wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy i odszkodowania za niezgodne z prawem lub nieuzasadnione zwolnienie z pracy. Zatem posiłkowanie się cytowanym wyżej orzeczeniem SN jest całkowicie uzasadnione.

Organ wskazał, że na dalszym etapie postępowania wyjaśnienia wymagało ustalenie kwoty podlegającej faktycznemu zajęciu.

Wskazał, że zajęciami z 24 i 26 stycznia 2011 r. Komornik zajmował 50% wynagrodzenia i wierzytelności wraz z opłatą stosunkową nie więcej niż 60% wynagrodzenia lub wierzytelności. Wykonując nakazany pismem z 24.01.2012 r.

o zajęciu wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności obowiązek informowania Komornika o wynagrodzeniu i wszystkich innych dochodach dłużnika z ostatnich

3 miesięcy, Wydział Finansów niezwłocznie przekazał telefonicznie stosowną informację Komornikowi, a następnie dokonał potrącenia w wysokości 50% przyznanej skarżącemu wierzytelności wraz z opłatą stosunkową w wysokości 8%, co stanowi łączną kwotę 8656,12 zł i przekazał na depozyt bankowy do czasu otrzymania stosownego wyjaśnienia od Komornika. Wyjaśnienia wymagała kwestia wysokości kwoty należnej Komornikowi, gdyż zajęcie dotyczyło 50% wierzytelności, a w rozmowie telefonicznej uzyskano informację, że kwota ta wynosi 7218,15 zł ale wymaga szczegółowego sprawdzenia i będzie potwierdzona pisemnie.

W dniu 27.02.2012 r. wpłynęło pismo od Komornika, w którym nakazał on zajęcie 7218,15 zł na poczet zaległych alimentów. Wobec powyższego Wydział Finansów, postępując zgodnie z przesłanymi przez Komornika zajęciami wynagrodzenia

i wierzytelności, dokonał w dniu 02.03.2012 r. przelewu kwoty 7858,69 zł na konto Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. F., a pozostałą różnicę wypłacił skarżącemu w kasie KWP we W.

Organ podał, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego,

w szczególności z art. 883 i nast. kpc, zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia wezwania dłużnikowi zajętej wierzytelności. A zatem dokonane zostało w dniach 27 i 30 stycznia 2012 r. Po doręczeniu wezwania środki pozostają w dyspozycji Komornika. Kwestia ich czasowego przekazania na rachunek depozytowy KWP była czynnością techniczną wynikającą z konieczności dokonania uzgodnień z Komornikiem dokładnej kwoty podlegającej przekazaniu celem uniknięcia nadpłaty potrącenia. Nie zmienia to faktu, że dysponentem kwoty był Komornik.

Organ podał, że przedstawiona wyżej analiza stanu faktycznego wykazała, że zasadne było dokonanie zajęcia wierzytelności w kwotach wskazanych w dokumentach przesłanych przez Komornika a należności przysługujące skarżącemu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji podlegają egzekucji.

W związku z powyższym żądanie skarżącego ocenił jako bezzasadne i uznał, że nie może być spełnione.

Organ podał, że realizacja obowiązku rozpatrzenia sprawy roszczeń skarżącego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., w zakresie dotyczącym zwrotu potrąconych na mocy tytułów wykonawczych wierzytelności na poczet zaległości alimentacyjnych, następuje w drodze czynności materialnotechnicznej, polegającej na wypłacie bądź odmowie wypłaty żądanej kwoty pieniężnej. Nie występują tu przesłanki do rozstrzygania sprawy decyzją administracyjną, z uwagi na brak podstaw prawnych.

Organ pouczył skarżącego, że odmowa dokonania zwrotu potrąconych na mocy wystawionych przez Komornika przy Sądzie Rejonowym dla W. F. zajęć wynagrodzenia i wierzytelności, jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), w związku z czym od powyższego rozstrzygnięcia przysługuje skarżącemu prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego aktu.

Zgodnie z powyższym pouczeniem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższy akt, nazywając go decyzją, w której podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności:

- art. 883 pkt 1 k.p.c., polegające na potraceniu w dniu 06.02.2012 r. 50% świadczenia pieniężnego przyznanego skarżącemu rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 30.01.2012 r. na poczet zaległych alimentów bez doręczenia wezwania dłużnikowi zajętej wierzytelności,

- art. 127 § 1 i 2 ustawy o Policji, polegające na przekazaniu potrąconej kwoty komornikowi na podstawie zajęcia wynagrodzenia za pracę i wierzytelności z zasiłku chorobowego z dnia 23 lutego 2012 r.

W uzasadnieniu podał, że wraz ze zwolnieniem go ze służby w Policji organ przyznał mu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji świadczenie pieniężne związane z przywróceniem do służby, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres sześciu miesięcy. Z tego świadczenia KWP we W. potrącił w dniu 06.02.2012 r. na podstawie postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 26.01.2012 r. kwotę 8656,12 zł. Zajęcie to dotyczyło 50% wynagrodzenia

z wierzytelności z tytułu płatności wynikających z orzeczenia restytucji przyznawanych przez Sąd. W ocenie skarżącego potrącona kwota "miała się nijak" do zajęcia przez Komornika bieżących alimentów, które zostały zaspokojone poprzez przekazanie części wynagrodzenia za pracę. Kwota ta została zdaniem skarżącego potrącona bezpodstawnie, bowiem na dzień potrącenia organ nie był w posiadaniu zajęcia na poczet alimentów zaległych. Świadczenia pieniężnego przyznanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji nie można, zdaniem skarżącego, utożsamiać z należnościami wynikającym z orzeczenia restytucji przyznawanych przez sąd.

Potrącenie to naruszało także, zdaniem skarżącego, art.127 ust. 1 i 2 ustawy

o Policji. Przepis ten wskazuje krąg wierzytelności, które mogą być zajęte, a do tych nie może być zaliczone świadczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji.

Reasumując skarżący podniósł, że organ nie był upoważniony do potracenia kwoty stanowiącej połowę świadczenia wypłaconego w oparciu o art. 42 ust. 5 ustawy

o Policji ani na podstawie zajęcia z dnia 24.01.2012 r., ani na podstawie zajęcia z dnia 26.01.2012 r. Do przekazania kwoty tego świadczenia nie uprawniało także zajęcie

z dnia 23.02.2012 r. Na jego podstawie można było bowiem dokonać jedynie potrącenia z wynagrodzenia za pracę oraz wierzytelności z zasiłku chorobowego. Nie dotyczyło ono innych wierzytelności, do jakich zaliczyć należy w/w świadczenie. Zarzucił, że

z uwagi na fakt, że na dzień 06.02.2012 r. nie istnieje żaden tytuł komorniczy zobowiązujący organ do dokonania potrącenia z przyznanego skarżącemu świadczenia pieniężnego, jak również zajęcie z wynagrodzenia za pracę i wierzytelności z zasiłku chorobowego nie zobowiązywało organ do przekazania przedmiotowej kwoty sumy na konto komornika, uznać należy, że potrącenia dokonano bezzasadnie i dobrowolnie zadysponowano pieniędzmi skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu podał, że w sprawie mamy do czynienia z następującym stanem faktycznym.

W dniu 27 i 30 stycznia 2012 r. do Wydziału Finansów KWP we W. wpłynęły zajęcia od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W.– F.: jedno z dnia 24.01.2012 r. dotyczące wynagrodzenia skarżącego za pracę oraz wierzytelności zasiłku chorobowego, sygn. akt KM [...]/06 i drugie z dnia 26.01. 2012 r. dotyczące zajęcia wierzytelności, sygn. akt KMP [...]/06.

Z posiadanych przez organ informacji nie wynikało, aby skarżący zgodnie

z treścią art. 767 §1 k.p.c. zaskarżył przedmiotową czynność Komornika w terminie tygodniowym od daty zawiadomienia go o dokonaniu czynności.

W zajęciu wynagrodzenia z dnia 24.01.2012r. Komornik zobowiązał płatnika do przedstawienia wynagrodzenia i innych dochodów dłużnika z ostatnich 3 miesięcy. Na podstawie wskazanego zajęcia organ dokonał potrącenia kwoty 8656,12 zł, jednakże wobec braku informacji o stanie zaległości alimentacyjnych organ zwrócił się w dniu 03.02.2012 r. do Komornika o wskazanie kwoty zaległych alimentów, a potrąconą kwotę złożył do depozytu KWP - do dnia wskazania zaległości.

W dniu 02.03.2012 r. na konto Komornika została przekazana kwota 7858,68 zł potrącona skarżącemu z należności brutto 19 548,60 zł., a 15 785,23 zł netto,

z przyznanego, w związku z przywróceniem do służby, świadczenia za okres pozostawania poza służbą (art.42 ust. 5 ustawy o Policji).

Skarżący pozwem z dnia 02.07.2012 r. wystąpił do Sądu Rejonowego dla W. Ś. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o zasądzenie kwoty 7859 zł, jego zdaniem niesłusznie potrąconej z jego uposażenia. Postanowieniem z dnia [...].07.2012 r. Sąd Rejonowy dla W. Ś. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał się za niewłaściwy do rozpoznania niniejszej sprawy i przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., skarga wniesiona

w niniejszej sprawie nie jest oparta na usprawiedliwionej podstawie w związku z czym powinna ulec oddaleniu.

Organ wskazał, że z zgodnie z art. 127 ust. 1 ustawy o Policji, z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych

w przepisach prawa pracy oraz w innych przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń za pracę, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 87 Kodeksu pracy, pracodawca zobowiązany jest do dokonania potrącenia sum egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych. Wskazać również należy, że świadczenie przysługujące skarżącemu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, nie jest objęte katalogiem ograniczeń przedmiotowych egzekucji wymienionych w art. 829 k.p.c.

Organ stoi na stanowisku, że zgodnie z prawem dokonał zaskarżonego potrącenia, bowiem zajęcia dotyczyły, w ocenie organu, zarówno uposażenia, jak również należności wynikającej z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Tytuł egzekucyjny, na podstawie którego organ dokonał potrącenia zawiera klauzulę: "Zajmuję wynagrodzenie dłużnika i wymienione wyżej wierzytelności do wysokości egzekwowanego świadczenia, nie więcej jednak niż 60% wynagrodzenia lub wierzytelności miesięcznie".

Organ wskazał, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego,

w szczególności art. 883 i nast., zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia wezwania dłużnikowi zajętej wierzytelności. Dłużnikiem zajętej wierzytelności jest właśnie organ, czyli Komendant Wojewódzki Policji we W.

Zatem po doręczeniu wezwania przez Komornika zajęte środki pozostawione zostały do jego dyspozycji, czego nie zmienia okoliczność czasowego przekazania ich na rachunek depozytowy organu. Organ wskazał, jako na podstawę słuszności dokonanego przez niego potracenia, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt. II PK 117/08, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że: "Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i odszkodowanie za niezgodne z prawem lub nieuzasadnione zwolnienie z pracy, podlegają również egzekucji (odmawia się tym należnościom ochrony). Organ wskazał, że celem regulacji zawartej w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji jest przyznanie, w ramach stosunku służbowego, uposażenia za czas pozostawania bez pracy. Wobec tego, zdaniem organu, świadczenie pieniężne przyznane policjantowi przywróconemu do służby ma charakter prawny tożsamy

z wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy, o którym mowa w powołanym orzeczeniu Sądu Najwyższego.

Skoro nadto, z mocy innego wskazanego wyżej przepisu, nie podlegało ono ograniczeniu egzekucji, to brak jest podstaw prawnych, aby uznać, że potracenie zaległych alimentów ze świadczenia należnego skarżącemu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, było bezprawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sprawujący zgodnie z art. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem uznał, że zaskarżona w niniejszej sprawie czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 11 lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy wypłaty przez ten organ potrąconej kwoty w niczym nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Przesądzone zostało w niniejszej sprawie prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. Ś.a z dnia 20.07.2012 r. sygn. akt IV P [...], że sprawa niniejsza winna być rozpoznana w trybie administracyjnym, a tym samym, że właściwym do rozpoznania skargi na podjęte w niej działania przez uprawniony organ, jakim jest w niej Komendant Wojewódzki Policji we W., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Przesądzone zostało także prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 763/12, że sprawa niniejsza winna być załatwiona w drodze aktu, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest tym stanowiskiem związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. Sąd podziela w tym względzie także stanowisko organu – KWP we W., co do formy załatwienia sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego w przedmiocie wypłaty kwoty pieniężnej potrąconej na poczet zaległości alimentacyjnych.

Z akt sprawy wynika, że skarżący wyczerpał tryb odwoławczy służący mu

w postępowaniu administracyjnym, wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia "28 stycznia 2012 r." (winno być zdaniem Sądu: 20 stycznia 2013 r.).

Z prawidłowych ustaleń organu poczynionych w sprawie wynika, że skarżący jest funkcjonariuszem Policji pełniącym służbę w KP W. – S.. Rozkazem personalnym nr [...] z [...].02.2011 r. Komendanta Miejskiego Policji we W. został zwolniony ze służby. Po uchyleniu decyzji o zwolnieniu ze służby przez WSA we Wrocławiu wyrokiem z 26.10.2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 243/11, Komendant Miejski Policji we W. na mocy rozkazu personalnego nr [...] z 20.01.2012 r. przywrócił skarżącego do służby w Policji na równorzędne stanowisko z dniem 23.01.2012 r. Jednocześnie w w/w rozkazie Komendant Miejski Policji we W. określił uprawnienia skarżącego do świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 6 miesięcy, zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687).

Rozkazowi personalnemu nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z 20.01.2012 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten został przekazany do Wydziału Finansów KWP w dniu 25.01.2012 r., gdzie przystąpiono do jego realizacji. W trakcie naliczania należności przysługujących

p. skarżącemu stwierdzono, że jego wynagrodzenie jest zajęte przez Komornika sądowego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego dla W. F. z 05.02.2005 r., sygn. akt R IIIC [...]/04. W dniu 27.01.2012 r. wpłynęło od Komornika Sądu Rejonowego dla W. F. zajęcie z 24.01.2012 r., sygn. KM [...]/06 dotyczące wynagrodzenia skarżącego za pracę oraz wierzytelności zasiłku chorobowego, a w dniu 30.01.2012 r. zajęcie tegoż Komornika z dnia 26.01.2012 r. sygn. KMP [...]/06 dotyczące wierzytelności z tytułu należności wynikających z tytułu należności wynikających z orzeczenia restytucji przyznanych dłużnikowi przez Sąd.

W zajęciu wynagrodzenia z 24.01.2012 r. Komornik zobowiązał płatnika (tj. KWP we W.) m.in. do "przedstawienia w ciągu tygodnia zestawienia wynagrodzenia oraz innych dochodów dłużnika z ostatnich 3 miesięcy".

Z informacji uzyskanych przez organ nie wynikało, by skarżący zgodnie z art. 767 § 1 k.p.c. złożył skargę na powyższą czynność Komornika do właściwego sądu powszechnego.

Zajęciami z 24 i 26 stycznia 2011 r. Komornik zajmował 50% wynagrodzenia

i wierzytelności wraz z opłatą stosunkową, nie więcej niż 60% wynagrodzenia lub wierzytelności. Wykonując zawarty w nakazie z 24.01.2012 r. obowiązek informowania Komornika o wynagrodzeniu i wszystkich innych dochodach dłużnika z ostatnich

3 miesięcy, Wydział Finansów KWP we W. przekazał informację Komornikowi

o przysługujących skarżącemu należnościach, a następnie dokonał potrącenia

w wysokości 50% przyznanej skarżącemu wierzytelności wraz z opłatą stosunkową

w wysokości 8%, co stanowiło kwotę 8656,12 zł i przekazał do depozytu bankowego do czasu otrzymania od Komornika wyjaśnienia odnośnie do wysokości kwoty należnej do przekazania Komornikowi z tytułu zaległych alimentów, gdyż zajęcie dotyczyło 50 % wierzytelności, a czasie w rozmowy telefonicznej z kancelarią Komornika uzyskano informację, że kwota ta wynosi 7218,15 zł. W dniu 27.02.2012 r. wpłynęło pismo od Komornika, w którym podał, że zajęcie na poczet zaległych alimentów dotyczy kwoty 7218,15 zł. Wobec powyższego w dniu 02.03.2012 r. dokonano przelewu kwoty 7858,69 zł na konto Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. F., a pozostałą różnicę wypłacono skarżącemu w kasie KWP we W.

Należność, z której dokonano kwestionowanego w niniejszej sprawie potrącenia, jest należnością przysługującą skarżącemu na podstawie art. art. 42 ust. 5 ustawy

o Policji. Zgodnie z owym przepisem prawa, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc.

Prawidłowo, zdaniem Sądu, analizując treść w/w zajęć komorniczych organ uznał, że dotyczą one zarówno wynagrodzenia, jak i należności wynikającej z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, skoro po pierwsze, w/w zajęcia obejmowały wynagrodzenie

i wierzytelności, w tym wynikające z orzeczenia restytucji przyznanych przez Sąd dłużnikowi oraz po drugie, należności przysługujące skarżącemu nie korzystały

z włączeń egzekucyjnych wymienionych w art. 829 k.p.c., według przepisów którego toczy się przeciwko skarżącemu postępowanie egzekucyjne prowadzone przez komornika sądowego.

Trafnie zauważa organ, że zgodnie z art. 127 ust. 1 ustawy o Policji,

z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach prawa pracy oraz w innych przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń za pracę, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. W myśl ust. 2 art. 127 w/w ustawy, przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w art. 100, odprawę z tytułu zwolnienia ze służby oraz świadczenia wymienione w art. 112 i 117, z zastrzeżeniem ust. 3, który stanowi, że: "Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie zaległych świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust. 1."

Zgodnie natomiast z art. 87 Kodeksu pracy, pracodawca zobowiązany jest do dokonania potrącenia sum egzekwowanych na podstawie tytułów wykonawczych. Świadczenie przysługujące skarżącemu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, nie jest objęte katalogiem ograniczeń przedmiotowych egzekucji wymienionych w art. 829 k.p.c.

Prawidłowo organ uznał w niniejszej sprawie, że doręczone mu zajęcia komornicze dotyczyły zarówno uposażenia, jak i należności wynikającej z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, skoro zajęcie, na podstawie którego organ dokonał potrącenia zawiera klauzulę: "Zajmuję wynagrodzenie dłużnika i wymienione wyżej wierzytelności do wysokości egzekwowanego świadczenia, nie więcej jednak niż 60% wynagrodzenia lub wierzytelności miesięcznie".

Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności z art. 883 i nast., zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia wezwania dłużnikowi zajętej wierzytelności. Dłużnikiem zajętej wierzytelności jest właśnie organ, czyli Komendant Wojewódzki Policji we W. Chwilą zatem decydującą o zajęciu i powstaniu skutków zajęcia jest doręczenie pracodawcy, będącemu dłużnikiem wierzytelności, wezwania o jakim mowa w art. 881 § 3 k.p.c., a nie zawiadomienie pracownika będącego dłużnikiem. Moment ten stanowi zarazem datę wszczęcia egzekucji. Prawidłowo więc w tej sytuacji, po doręczeniu organowi wezwania przez Komornika, zajęte środki pozostawione zostały do dyspozycji Komornika. Faktu tego nie zmienia w świetle powyższego okoliczność czasowego przekazania ich na rachunek depozytowy organu.

Trafnie w tym miejscu organ powołuje się, uzasadniając prawidłowość podjętej czynności, na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. akt. II PK 117/08 (dostępna pod adresem: http://www.sn.pl), w którym Sąd ten stwierdził, że: "Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy i odszkodowanie za niezgodne

z prawem lub nieuzasadnione zwolnienie z pracy, podlegają również egzekucji (odmawia się tym należnościom ochrony)."

Celem regulacji zawartej w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji jest przyznanie,

w ramach stosunku służbowego, uposażenia za czas pozostawania poza służbą. Wobec tego świadczenie pieniężne przyznane policjantowi przywróconemu do służby ma charakter prawny tożsamy z wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy,

o którym mowa w powołanym wyżej orzeczeniu Sądu Najwyższego.

Skoro nadto, na podstawie art. 829 k.p.c. nie podlegało ono ograniczeniu egzekucji, to brak jest podstaw prawnych, aby uznać, że potrącenie zaległych alimentów ze świadczenia należnego skarżącemu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy

o Policji było bezprawne.

W tej sytuacji wniesioną w niniejszej sprawie skargę uznać należało za bezzasadną. Podlegała ona zatem oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.