Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3768/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 6 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 42 poz 368
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Agencji Mienia Wojskowego (dalej: "Prezes AMW") decyzją

nr [...] z dnia [...] września 2021 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") i art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2021, poz. 303) oraz art. 21 ust. 1, 2 i 4, art. 24 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r.

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2017, dalej: "ustawa o zakwaterowaniu"), po rozpatrzeniu odwołania L. W .a

(dalej: "skarżący") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] (dalej: "Dyrektor AMW")

nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., którą odmówił skarżącemu przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w trybie art. 24 ust. 1 ustawy

o zakwaterowaniu.

W uzasadnieniu Prezes AMW przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że skarżący w dniu [...] czerwca 2021 r. wystąpił z wnioskiem do Dyrektora AMW

o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Z dokumentów wynikało, że jest żołnierzem w służbie kontraktowej i pełni ją w Komendzie Głównej ŻW w [...] na podstawie rozkazu Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej nr [...] z dnia

[...] maja 2021 r., z okresem kadencji od dnia [...] maja 2021 r. do dnia [...] maja 2023 r. We wniosku ww. żołnierz oświadczył, że nabył z bonifikatą lokal mieszkalny.

W toku prowadzonego postępowania Prezes AMW ustalił, że skarżącemu, który był wcześniej funkcjonariuszem Policji, decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. przydzielono lokal mieszkalny nr [...] przy

ul. [...] w [...]. Następnie na podstawie aktu notarialnego rep. [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżący nabył ww. lokal od Urzędu Miasta [...]

z bonifikatą.

Dyrektor AMW zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2021 r. poinformował

o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego oraz pouczył, że zgodnie z art. 10 k.p.a. Skarżący ma możliwość zapoznania się z aktami sprawy i przedstawienia swojego stanowiska, co do zebranych dowodów i materiałów.

Dyrektor AMW decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. odmówił Skarżącemu przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, w trybie

art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji powołał się na wystąpienie w rozpatrywanej sprawie negatywnej przesłanki, o której mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podniósł, że w momencie zakupu lokalu mieszkalnego z bonifikatę, był funkcjonariuszem Policji a nie żołnierzem,

w związku z czym niezasadne jest stosowanie wobec niego art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy

o zakwaterowaniu.

Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie merytorycznie sprawę, wydał powołaną na wstępie decyzję i wskazał, że Skarżący na podstawie aktu notarialnego rep. [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nabył z bonifikatą od Urzędu Miasta [...], lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w [...]. Skarżący skorzystał zatem z preferencyjnych zasad wykupu lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o czym mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu i wbrew zawartym w odwołaniu zarzutom nie ma znaczenia fakt, że w dacie nabycia przedmiotowego lokalu mieszkalnego Skarżący nie był żołnierzem zawodowym. Prezes AMW stwierdził, że powołany przepis nie odnosi się do kwestii czasu, w jakim miało miejsce nabycie lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego, jak również nie precyzuje żadnych innych okoliczności, w których doszło do nabycia lokalu mieszkalnego,

np. takich jak wysokość bonifikaty. Zdaniem Prezesa AMW tak ogólne sformułowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie omawianego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy osoba posiadająca obecnie status żołnierza kiedykolwiek skorzystała z pomocy ze środków publicznych na cele mieszkalne tam wskazane i przypadki, gdy ta osoba kupiła lokal na współwłasność. W ocenie Prezesa AMW jeżeli, jak w sprawie niniejszej, odpowiedź ta jest twierdząca to spełniona została przesłanka negatywna do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, określona w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy

o zakwaterowaniu.

Jednocześnie Prezes AMW wskazał, że zapisy ustawy z dnia 20 maja 1976 r.

o zakwaterowaniu sil zbrojnych oraz ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r.

o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., dotyczące zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, dedykowane były nie tylko żołnierzowi zawodowemu, ale i innym osobom uprawnionym, w tym emerytom

i rencistom wojskowym, członkom rodziny zmarłego żołnierza i emeryta wojskowego,

a także pracownikom cywilnym wojska. Zdaniem Prezesa AMW wymienione w punktach ust. 6 art. 21 ww. ustaw uprawnienia, z którymi ustawodawca wiąże negatywne skutki w postaci utraty prawa do zakwaterowania dotyczą świadczeń, które w sposób docelowy i trwały (a nie bieżący czy doraźny) zaspokajają potrzeby mieszkaniowe osób, które z nich skorzystały. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego, istotne jest również to, że ustawodawca stosownie do art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu nie pozbawia żołnierza prawa do zakwaterowania w miejscu pełnienia służby we wszystkich trzech formach zakwaterowania, jeżeli nabycie lokalu nie nastąpiło w miejscowości, w której żołnierz pełni służę, albo w miejscowości pobliskiej. W takich okolicznościach żołnierzowi przysługuje zakwaterowanie

w internacie lub kwaterze internatowej. Ustawodawca w sposób zamierzony dopuszcza taki wyjątek, w celu zachowania pełnej dyspozycyjności żołnierza, związanej

z prawidłowym wykonywaniem obowiązków w miejscu skierowania do pełnienia służby.

Zdaniem organu odwoławczego ustawodawca konstruując normę negatywną określoną w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, objął nią wszelkie stany faktyczne, niezależnie od okoliczności czy do nabycia lokalu przez żołnierza doszło przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej, czy w trakcie jej pełnienia. W związku

z powyższym Prezes AMW stwierdził, że skoro skarżący skorzystał z jednej

z państwowych form pomocy mieszkaniowej, wymienionej w art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ww. ustawy nie mógł skutecznie nabyć uprawnienia do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, zatem zasadnie Dyrektor AMW odmówił Skarżącemu przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

Na powyższą decyzję Prezesa AMW skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Ł. W. zarzucając naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 6 K.p.a. (zasady praworządności), poprzez dowolną interpretację art. 21 ust. 1, 2, 4, art. 24 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu

z uznaniem, że przepis dotyczący żołnierzy zawodowych odnosić należy też do pomocy finansowej lub rzeczowej udzielonej innym formacjom mundurowym,

2. art. 7a § 1 K.p.a. (zasady przyjaznej interpretacji przepisów) polegającej na pozbawieniu go jako żołnierza zawodowego uprawnień wynikających ze wskazanych przepisów ustawy o zakwaterowaniu, rozszerzającej ich interpretacji i to na niekorzyść, w sytuacji, gdy interpretacja taka nie wynika z żadnych obowiązujących przepisów prawa (art. 2 Konstytucji RP),

3. art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu władzy publicznej z naruszeniem zasady proporcjonalności,

4. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy (w tym, że żołnierz nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnionej służby lub w miejscowości pobliskiej - art. 1 pkt 7 ustawy o zakwaterowaniu) oraz dowolną ocenę materiału dowodowego i błędne wnioski, sprzeczne ze stanem prawnym (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP);

5. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora AMW z dnia [...] sierpnia 2021 r., w której podstawie prawnej wskazał on art. 104 k.p.a., a przy tym rozstrzygnął sprawę co do istoty (sprzeczność pomiędzy podstawą prawną i rozstrzygnięciem oraz uzasadnieniem - art. 107 § 1-3 K.p.a.) bez stwierdzenia, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes obywatela (co czyni ją nieważną),

2. przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię bądź niewłaściwe ich zastosowanie, tj. art. 21 ust. 1, 2, i 4 w związku z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, podczas gdy jako żołnierz, nigdy nie nabyłem lokal mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa AMW lub jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę na linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r., sygn. I OSK 2439/14, w którym Sąd stwierdził, że "prawidłowa interpretacja art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP powinna uwzględniać zarówno wykładnię językową, jak i celowościową, systemową i historyczną".

W ocenie skarżącego, przy takim założeniu, prowadzi ona do odmiennych wniosków niż przyjęły organy administracji publicznej. Stwierdził, że ustawodawca

w tym przepisie posługuje się pojęciem żołnierza, uzależniając powstanie negatywnej przesłanki korzystania ze świadczenia mieszkaniowego od nabycia lokalu mieszkalnego z bonifikatą lub pomniejszeniem ceny nabycia przez "żołnierza". Zdaniem Skarżącego wykładnia językowa wskazuje na to, że przesłanka ta nie ziszcza się, gdy lokal mieszkalny nabyty został przez osobę cywilną, przed powołaniem jej do służby wojskowej, nie jest to bowiem nabycie lokalu mieszkalnego przez żołnierza".

Zdaniem skarżącego jeżeli ustawodawca wyczerpująco skatalogował sytuacje prawne w art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu, które wykluczają prawo żołnierza do zakwaterowania i nie ma wśród tych wyłączeń szczątkowej wcześniejszej pomocy finansowej dla funkcjonariuszy Policji, to wykładnia rozszerzająca ograniczenie prawa obywatela jest nieuprawniona. Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie organy rozszerzyły treść art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu na jego niekorzyść,

a takie działanie nie ma oparcia w przepisach prawa, ani wykładni językowej.

W ocenie skarżącego przepisy ustawy o zakwaterowaniu dotyczą żołnierzy, a nie funkcjonariuszy innych służb mundurowych, a zatem w państwie prawa nie wolno stosować analogii czy porównań przepisów prawa odnoszących się do zupełnie odmiennych grup zawodowych i przywoływać dyrektywę przyjaznej interpretacji przepisów (art. 7a k.p.a.).

Skarżący wskazał, że posiada status żołnierza zawodowego od dnia [...] maja 2021 r., a zatem zgodnie z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, nabył z mocy prawa uprawnienie do zakwaterowania w jednej z form. Podał, że zakończył pełnienie służby w Policji w 2021 r., a przyznana mu, jako funkcjonariuszowi Policji, niska pomoc finansowa w 2014 r. w formie lokalu mieszkalnego wynikała z ustawy o Policji, która ma już charakter historyczny i nie podlega zwrotowi.

Skarżący stwierdził, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest rodzajowo, jakościowo i podmiotowo odmiennym stosunkiem niż służba wojskowa.

Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2109/20 skarżący stwierdził, że wykładnia językowa art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie daje podstaw do zastosowania tego przepisu - wyjątku - ograniczającego prawo żołnierza do zakwaterowania art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, ponieważ przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu jest jednoznaczny pod względem językowym. Zdaniem skarżącego kierując się tą metodą wykładni należy stwierdzić, że tylko osoba zachowująca status żołnierza nie może ponownie skorzystać z prawa do zakwaterowania na podstawie tych samych przepisów, dotyczących zakwaterowania Sił Zbrojnych RP.

W odpowiedzi na skargę Prezes AMW wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1269 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z którym: "Żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10 nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia".

Sposób odkodowania przywołanej normy prawnej był prezentowany w licznych orzeczeniach Sądów administracyjnych obydwu instancji. W chwili obecnej, jako przykład ugruntowanego orzecznictwa w w/w materii można przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2018 r. wydany w sprawie

o sygn. akt I OSK 1418/18. Sąd kasacyjny przesądził w nim, że z treści omawianego przepisu wynika, że: "wyłączone jest uprawnienie żołnierza zawodowego

do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek nabył kiedykolwiek lokal mieszkalny

z bonifikatą od wskazanych w powyższym przepisie podmiotów. Wbrew stanowisku skarżącego cytowany przepis nie wyłącza prawa do zakwaterowania, a tym samym

i prawa do świadczenia mieszkaniowego jedynie w przypadku gdy nabycie lokalu

od Skarbu Państwa, Agencji lub jednostki samorządu terytorialnego miało miejsce

w okresie pozostawania żołnierzem zawodowym. Wprawdzie taki pogląd wyrażony został w jednym z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturze I OSK 2439/14 powołanym w skardze kasacyjnej tym niemniej jest on odosobniony

w judykaturze (por. wyroki z dnia: 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3038/12, 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2768/13, 25 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1240/13, 17 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2425/14 – orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl) i nie podziela go również skład rozpoznający niniejszą sprawę. Należy bowiem zauważyć, na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. od czasu jej uchwalenia były wielokrotnie nowelizowane. Zmianom ulegało nazewnictwo instytucji prawnych, przewidujących uprawnienia żołnierzy i innych osób wraz z przesłankami ich nabywania czy utraty. Do dnia 30 czerwca 2004 r. przepisy ustawy przyznawały uprawnienia do kwater nie tylko żołnierzom zawodowym, ale również innym osobom w szczególnie uzasadnionych przypadkach (art. 29), po tej dacie – innym osobom w sytuacji wyjątkowej (art. 29), a po dniu 1 lipca 2010 r. innym osobom o ile zaspokojone są potrzeby mieszkaniowe żołnierzy (art. 68 ust. 2 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego). Od jednostek samorządu terytorialnego lokale mogli nabywać wszyscy bez względu na status zawodowy, o ile posiadali status najemcy. Podobnie od Agencji lokale mogli nabywać nie tylko żołnierze ale również inne osoby, a różnica dotyczyła wyłącznie wysokości bonifikaty. Należy też zauważyć, że przepisy o zbywaniu lokali (obecnie umiejscowione w ustawie o Agencji Mienia Wojskowego) były i nadal są wspólne dla służb mundurowych podległych MSWiA. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, że z ustawy o zakwaterowaniu nie wynika zakaz korzystania z pomocy w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych przez Państwo więcej niż raz w życiu. Owszem taki zakaz nie jest wyrażony wprost, tym niemniej wynika on z sensu przepisów obowiązujących wcześniej i obecnie. I tak do lipca 2004 r. obowiązywał art. 47 ust. 9 na podstawie którego ekwiwalent pieniężny za rezygnację z osobnej kwatery stałej (jako forma realizacji "prawa do kwatery") nie należał się osobie uprawnionej (a więc nie tylko żołnierzowi), jeśli zajmowała ona lokal w zasobach jednostki samorządu terytorialnego i nie przekazała go do dyspozycji tych podmiotów. W ocenie Sądu, świadczy to o tym, że żołnierz jako m. in. osoba uprawniona nie mógł skorzystać z dwóch form zakwaterowania: w postaci pieniężnej – od Agencji i rzeczowej – np. od gminy. Podobna regulacja dotyczyła samych lokali, niemniej w odniesieniu do małżonków - art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. Również uchylony już art. 87 tej ustawy stanowił zaporę do uzyskiwania wielokrotnej pomocy państwa w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Obecnie jego odpowiednikiem jest właśnie art. 21 ust. 6. Jak słusznie argumentuje organ, zaakceptowanie poglądu skarżącego byłoby równoznaczne z uznaniem, że każdy podmiot, w tym również ten który skorzystał z pomocy państwa z racji pełnienia służby w innej niż siły zbrojne formacji mundurowej, będzie mógł, w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej – kolejny raz otrzymać pomoc Państwa w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Taka interpretacja przepisów art. 21 ust. 6 ustawy stoi w sprzeczności z ich treścią oraz funkcją jaka miały pełnić, czyli wykluczenia możliwości parokrotnego korzystania z pomocy Państwa, tym bardziej, że przepisy dotyczące nabycia lokali od Agencji czy Skarbu Państwa, jak już wcześniej wskazano, są wspólne m. in. dla żołnierzy, policjantów, strażaków, funkcjonariuszy BOR, czy funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skoro zatem przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. umożliwiały i umożliwiają nabycie lokalu z zasobów Agencji nie tylko żołnierzom ale także innym osobom – art. 79 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego - to należy przyjąć, że nabycie lokalu w charakterze "innej osoby" (nie jako żołnierza) wyczerpuje negatywną przesłankę prawa do zakwaterowania z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych".

Pogląd wyrażony w w/przywołanym uzasadnieniu tut. Sąd w pełni podziela

i traktuje jak własny.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną było to, że skarżący w czasie, gdy był funkcjonariuszem policji, skorzystał

z przywileju nabycia lokalu mieszkalnego od gminy z bonifikatą.

W związku z powyższym, w sytuacji gdy już raz skorzystał z pomocy Państwa przy nabyciu lokalu mieszkalnego, ponowna taka pomoc nie przysługuje mu i to niezależnie od tego, że występuje o nią w ramach służby w innej formacji "mundurowej". Odmienny pogląd prowadziłby do sprzeczności z celem szeroko rozumianej pomocy Państwa

w zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych żołnierzy, policjantów i przedstawicieli innych służb.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).