Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SO/Gd 10/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-10-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2010 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 25 września 2012 r., P. G. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego dodatkowych oświadczeń z dnia 11 października 2012 r. i dokumentów źródłowych (odpisów: PIT-36 za 2011 r., wyciągu z dokumentów księgowych za okres od stycznia do sierpnia 2012 r., VAT-7 za czerwiec, lipiec i sierpień br., NIP-1, wyciągu z rachunku bankowego za okres od 1 maja do 10 października 2012 r., zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego z dnia 2 sierpnia 2011 r., aktu notarialnego z dnia 27 kwietnia 2012 r., porozumienia z dnia 27 kwietnia 2012 r., protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 7 maja 2012 r. oraz wniosku do ZUS o podanie stanu zadłużenia) ustalono, że wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która nie przynosi mu dochodu. Ubiegły rok podatkowy wnioskodawca zakończył stratą w kwocie 99.579,11 zł, zaś w okresie od stycznia do sierpnia br. prowadzona działalność przyniosła mu stratę w wysokości 41.382 zł. Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, nie posiada oszczędności (saldo jego rachunku bankowego na dzień 10 października 2012 r. wynosiło 0,04 zł), papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych, posiada zaś zaległości podatkowe w kwocie 34.890 zł (stan na 2 sierpnia 2011 r.), które są dochodzone w ramach prowadzonej egzekucji, oraz zadłużenie względem ZUS, którego wysokości nie określił, wskazując, że stosowny dokument na tę okoliczność przedłoży po otrzymaniu go od ZUS (o co zwrócił się w dniu 10 października 2012 r.). W związku ze swoją sytuacją finansową wnioskodawca, aby się utrzymać, korzysta z pomocy rodziców.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności brak dochodów i zasobów finansowych, uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.