Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 670/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Wa. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze z dnia [...] czerwca 2014 r. K.S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu, że otrzymał informację o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych płatności za lata 2004 – 2010, kwota ta jest znaczna i nakazanie jej zwrotu zanim zostanie rozstrzygnięta przedmiotowa sprawa spowoduje znaczne zagrożenie sytuacji finansowej skarżącego i nieodwracalne skutki. Skarżący wyjaśnił, że utrzymuje się tylko z pracy w gospodarstwie rolnym i opiekuje się chorym dzieckiem, którego leczenie pochłania duże koszty. Ponadto żądanie przez organ zwrotu przyznanych dopłat w sytuacji, gdy nie zakończyła się jeszcze kontrola sądowo-administracyjna decyzji jest zdaniem skarżącego nieuzasadniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona jest bowiem zobowiązana do skonkretyzowania rodzaju szkody grożącej jej na skutek wykonania decyzji. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Za taką okoliczność nie mogą być uznane ogólne wskazania strony na uszczerbek w jakości egzystencji jego i rodziny. Tak sformułowana argumentacja strony nie poparta żadnymi danymi liczbowym, obrazującymi sytuację materialną skarżącego uchyla się spod kontroli Sądu. Strona nie wskazała bowiem konkretnych okoliczności, zdarzeń, które mogłyby uzasadnić zastosowanie omówionej wyżej instytucji, nie zobrazowała w żaden sposób sytuacji materialnej, co pozwoliłoby na konfrontację zawartych we wniosku twierdzeń i zbadanie czy są to konkretne zdarzenia spełniające ustawowe przesłanki, wobec których istnieje realna groźba wystąpienia. Ewentualne pogorszenie sytuacji finansowej skarżącego samo w sobie nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby być uznane zilustrowane przez stronę stosownymi dokumentami konkretne okoliczności, wskazane jako ewentualne następstwa wykonania skarżonej decyzji. W niniejszej sprawie jednakże skarżący takich okoliczności nie przedstawił.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest także zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna, a nie hipotetyczna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych, czy też innych czynności organów podejmowanych w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji jest zatem niedopuszczalne. Jak wynika z orzecznictwa, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane zobowiązania mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem.

Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.