Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 174/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 48 ust. 1, 2 i 3, art. 49
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. K. i M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi JK i MK jest decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] (dalej: WINB w [.]) z dnia [.] grudnia 2016 r. nr [.] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku warsztatowego, którą wydano w następujących okolicznościach;

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.] (dalej PINB) na podstawie interwencji JP z dnia 12 października 2010 r. i przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2010 r. kontroli wszczął postępowanie w sprawie wiaty samowolnie dobudowanej do budynku warsztatowego na działkach nr 647 i 648 w [.].

Decyzją z dnia [.] grudnia 2010 r. nr [.], PINB dla Miasta [.] nałożył na J. i MK, na podstawie art. 51 ust. 1pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, ale rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją WINB w [.] z dnia [.] lutego 2011 r. nr [.], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dna [.] maja 2011 r. PINB dla Miasta [.] wezwał J. i M. K do przedłożenia projektu budowlanego wybudowanej wiaty. Natomiast decyzją z dnia [.] sierpnia 2011 r. nr [.], nakazał im rozbiórkę wiaty dobudowanej do budynku warsztatowego na działce nr 647 i 648. Oba te akty zostały uchylone przez WINB w [.] decyzją z dnia [.] listopada 2011 r. nr [.], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Ostatnio wymieniona decyzja została poddana kontroli WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r. sygn. II SA/Rz 5/12, uchylił decyzje organów I i II instancji oraz ww. postanowienie z dnia [.] maja 2011r., zaś skarga kasacyjna WINB w [.] od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. II OSK 1595/12.

W toku trwania postępowania sądowego postanowieniem z dnia [.] listopada 2011 r. PINB dla Miasta [.] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy rzeczonym obiekcie w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Odrębnym postanowieniem z tego dnia zawieszono postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego zakończenia ww. postępowania sądowego.

Postanowieniem z dnia [.] lutego 2014 r. PINB dla Miasta [.] ponownie nakazał inwestorom wstrzymanie robót budowlanych przy wiacie dobudowanej do budynku warsztatowego i nałożył w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów.

Decyzją z dnia [.] maja 2014 r. PINB dla Miasta [.] nakazał inwestorom rozbiórkę samowolnie dobudowanej do budynku warsztatowego wiaty oraz uporządkowanie terenu po zakończeniu rozbiórki. Decyzja ta, wraz z postanowieniami z dnia [.] lutego 2014 r. i [.] listopada 2011 r., zostały uchylone decyzją WINB w [.] z dnia [.] czerwca 2014 r. nr [.].

Postanowieniem z dnia [.] czerwca 2014 r. PINB dla Miasta [.] podjął zawieszone uprzednio postępowanie, a postanowieniem z dnia [.] lipca 2014 r. nałożył na inwestorów w trybie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Decyzją z dnia [.] września 2014 r. nr [.], nakazał J. i MK rozbiórkę dobudowanej wiaty. Decyzja ta, wraz z postanowieniem z dnia [.] lipca 2014 r., została uchylona przez WINB w [.] decyzją z dnia [.] grudnia 2014 r. nr [.], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 września 2015 r. sygn. II SA/Rz 222/15.

W dalszym toku postępowania PINB dla Miasta [.] postanowieniem z dnia [.] marca 2016 r. nr [.], nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia dokumentów wymaganych do zalegalizowania samowolnie dobudowanego obiektu w terminie do dnia [.] sierpnia 2016 r. Wobec ich nieprzedłożenia decyzją z dnia [....] września 2016 r. nr [.], nakazał J. i MK rozbiórkę samowolnie dobudowanej wiaty do budynku warsztatowego na działkach nr ewid. 647 i 648 przy ul. [.] w [.].

W odwołaniu zobowiązani zarzucili nieuwzględnienie zaleceń wynikających z decyzji WINB w [.] z dnia [.] grudnia 2014 r. i wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 16 września 2015 r., a to w kontekście kwalifikacji obiektu, przez co wydanie ww. postanowienia w dalszym ciągu było przedwczesne. Skoro zaś nie znali ani przyjętego przez organ trybu legalizacji ani jej kosztów nie mogli wykonać zaleceń przedstawienia określonych dokumentów, ponieważ nie mogli podjąć świadomej decyzji, czy będzie ich stać na uregulowanie opłaty legalizacyjnej.

Opisaną na wstępie decyzją WINB w [.] uchylił decyzję I instancji w całości i orzekając co do istoty nakazał J. i MK rozbiórkę części budynku warsztatowego o wymiarach 8,2 m x 13,6 m dobudowanej, bez wymaganego pozwolenia na budowę, do budynku warsztatowego położonego na działce nr ewid. 647 i 648 przy ul. [.] w [.].

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skutkiem zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych wskazania w nich zawarte co do dalszego toku postępowania miały charakter wiążący. Tak więc należało przyjąć, że prowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego było prawidłowe. Jak zaś ustalono, do istniejącego na działce nr ewid. 647 i 648 budynku warsztatowego, po zakończeniu jego budowy, czyli po roku 2002, dobudowano obiekt o wymiarach 8,20 m x 13,60 m, którego konstrukcję stanowi stalowy szkielet zakotwiony w fundamentach betonowych. Dwie ściany obiektu obłożone są blachą trapezową, podobnie jak dach. Inwestorzy nie posiadali pozwolenia na budowę tego obiektu. Nie można go było jednak zakwalifikować, jak to uczynił organ I Instancji, jako wiaty, ponieważ posiada ściany, dach i fundamenty. Jest to zatem pełniący funkcje użytkowe budynek, odpowiadający definicji z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Wobec zaś tego, że obiekt ten połączony jest konstrukcyjnie i funkcjonalnie z budynkiem warsztatowym i służy do wykonywania usług (serwisu ogumienia), jego wykonanie stanowiło w istocie rozbudowę istniejącego budynku warsztatowego zlokalizowanego na działce nr ewid. 647 i 648, ponieważ w wyniku jego wykonania zwiększeniu uległy charakterystyczne parametry tego budynku, a to powierzchnia zabudowy i kubatura. Rozbudowę taką należało realizować na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, którego inwestorzy nie posiadają. Wobec tego należało w sprawie zastosować art. 48 Prawa budowlanego. PINB dla Miasta [.] umożliwił legalizację przedmiotowego obiektu, ale w wyznaczonym w postanowieniu z dnia 1 marca 2016 r. terminie inwestorzy nie przedłożyli wymaganych dokumentów. W tej sytuacji orzeczenie nakazu rozbiórki było prawidłowe. Reformację decyzji I instancji uzasadniono koniecznością doprecyzowania poprzez określenie wymiarów obiektu przeznaczonego do rozbiórki, a ponadto art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nie upoważnia do nałożenia obowiązku uporządkowania terenu po rozbiórce ani wskazania, że nakaz staje się wykonalny z chwilą uprawomocnienia się decyzji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podano, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestorów, ale ich uprawnieniem, jeżeli nie zachodzą uwarunkowania wykluczające zalegalizowanie obiektu. W niniejszej sprawie z prawa tego mogli skorzystać. Tylko przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej i ustalenie opłaty legalizacyjnej jest uwarunkowane sprawdzeniem, że przedłożone dokumenty mogą stanowić podstawę do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Odwołujący się nie przedłożyli jednak żadnych dokumentów umożliwiających legalizację. Ustalenie opłaty legalizacyjnej uzależnione jest zaś od kategorii obiektu, a zatem do takiej kwalifikacji niezbędny był projekt budowlany.

W skardze JK i MK, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, oświadczyli, że podtrzymują zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji. Podnieśli, że mają prawo do informacji o trybie legalizacji i wysokości opłaty legalizacyjnej i powinny być one im udostępnione w toku postępowania, aby byli świadomi ewentualnych ciężarów związanych z legalizacją. Tymczasem ze stanowiska organów wynika brak jednoznacznej kwalifikacji obiektu, ponieważ w pierwszej instancji mowa była o wiacie, natomiast w instancji odwoławczej o budynku warsztatowym. Taka kwalifikacja przyjęta dopiero przez WINB w [.] pozbawiła ich jednej instancji, jako że nie mogli się do niej odnieść. Obiekt ten nie jest jednak zakotwiczony w fundamencie.

W odpowiedzi na skargę WINB w [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Do powyższego jeszcze dodać należy, iż zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przedmiotem skargi jest reformatoryjna decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.], którą organ ten uchylił decyzję PINB w całości i jednocześnie nakazał skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego, który w jego ocenie stanowił nie wiatę lecz część budynku warsztatowego, o wymiarach 8,2 m x 13,6 m dobudowaną, bez wymaganego pozwolenia na budowę, do budynku warsztatowego położonego na działkach nr ewid. 647 i nr 648 przy ul. [.] w [.]. WINB nie miał wątpliwości, iż skarżący nie przedłożyli w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 30 sierpnia 2016 r. wymaganych prawem dokumentów wymienionych w treści postanowienia PINB z dnia [.] marca 2016 r., tj.:

- zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką na cele budowlane,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego opracowanych przez osoby posiadające odpowiednie przygotowanie zawodowe w tym zakresie oraz zaświadczenia o wpisie do izby samorządu zawodowego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi.

W treści w/w postanowienia PINB wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. skarżący zostali uprzedzeni, iż w przypadku nieprzedłożenia w/w dokumentów w wyznaczonym terminie, stosownie do art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego wydany zostanie nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Z niebudzących wątpliwości ustaleń organów wynika, iż będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany został dobudowany do istniejącego budynku warsztatowego. Zauważyć jednak należy, iż w wyroku tut. Sądu z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 5/12 przesądzone zostało, iż sporny obiekt jest wiatą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (aktualnie t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 – zwanej dalej P.b.) a nie budynkiem. Analizując m.in. zapisy protokołu kontroli z dnia 16 listopada 2010 r., w którym podano, że wiata jest konstrukcji szkieletowej, stalowej, z dwóch stron obłożona blachą trapezową, zakotwioną na fundamentach betonowych oraz zdjęcia obiektu, tut. WSA rozpoznając wówczas sprawę wyraźnie wskazał, że nie można tego obiektu zakwalifikować jako budynku

z tego powodu, że właściwie z dwóch stron nie posiada przegród budowlanych,

z jednej przylega do budynku warsztatu, z drugiej jest otwarty na przestrzeń (zob. str. 8 – 9 uzasadnienia wyroku z dnia 27 marca 2012 r.).

Z akt sprawy nie wynika, aby od chwili tamtego wyroku zaistniały zmiany w stanie faktycznym odnoszącym się do wyglądu, budowy, konstrukcji czy rozmiarów tego obiektu, które zdezaktualizowałyby tamtą jego kwalifikację. Wobec treści przytoczonego art. 153 P.p.s.a., braku zmiany stanu faktycznego i braku zmiany przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na dokonaną w powyższym wyroku kwalifikację obiektu, stwierdzenie przez organ II instancji, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest część budynku a nie wiata, było naruszeniem tego przepisu. Analizując uzasadnienie w/w wyroku z dnia 27 marca 2012 r. trzeba stwierdzić, że akurat w tej kwestii Sąd nie miał żadnych wątpliwości. Ponadto Sąd podzielił wówczas stanowisko organów, zarówno co do tego, iż zgłoszenie z dnia 2 maja 2006 r. do Prezydenta Miasta [.] zamiaru remontu tego obiektu (jak wynika z akt - obejmujące zmianę pokrycia dachu nad istniejącą wiatą i wymianę obróbek blacharskich), nie może zostać uznane za wystarczające dla zalegalizowania go, skoro został on wzniesiony poza granicami przedmiotowymi pozwolenia na budowę nr [.] /01 uzyskanego przez skarżących w decyzji Prezydenta Miasta [.]

z dnia [.] czerwca 2001 r. Co prawda tamta decyzja zezwalała na wzniesienie warsztatu samochodowego oraz dobudowanej wiaty przeznaczonej na depozyt zużytych opon, ale – co podkreślił Sąd – tamta wiata miała być zlokalizowana

z drugiej strony budynku warsztatowego.

Zgodnie ze wskazaniami Sądu organy zobligowane były do ustalenia czy ten obiekt budowlany zgodnie z przepisami z chwili jego realizacji wymagał zgłoszenia czy też pozwolenia na budowę.

Co do zasady zaś Sąd wówczas podzielił stanowisko organów, że przedmiotowy obiekt powinien podlegać legalizacji uregulowanej przepisami P.b. Należało jednak ustalić i uzasadnić w jakim trybie.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy trzeba stwierdzić, że będąca przedmiotem postępowania wiata z całą pewnością nie powstała wcześniej niż sam budynek warsztatowy. Analizując przepisy ustawy Prawo budowlane w okresie od

18 czerwca 2001 r. (data pozwolenia na budowę) do chwili ustalenia przez organy, że ten obiekt faktycznie istnieje (protokół kontroli z 16 listopada 2010 r.), nie ulega wątpliwości, że na realizację przedmiotowej wiaty o wymiarach ustalonych przez organy, tj. 8,20m x 13,60m, a więc o powierzchni 111,52m2, w całym tym okresie wymagane było pozwolenie na budowę. Prawidłowe więc, co do zasady było przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w oparciu o przepisy art. 48 i art. 49 P.b.

W świetle przytoczonej wyżej kwalifikacji obiektu będącego przedmiotem postępowania przez tut. Sąd w wyroku z dnia 27 marca 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Rz 5/12 zgodna z nią była ta dokonana przez organ I instancji. Naruszenie przez PWINB art. 153 P.p.s.a. nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż istotnie rozstrzygnięcie wymagało doprecyzowania przez podanie wymiarów obiektu podlegającego rozbiórce i brak było podstaw do nakazania uporządkowania terenu. Błędna kwalifikacja tego obiektu przez organ II instancji jako części budynku warsztatowego to jedynie uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy. Na budowę tej wiaty zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. wymagane było bowiem pozwolenie na budowę, którego skarżący nie uzyskali przed rozpoczęciem robót. Przed orzeczeniem w oparciu o art. 48 ust. 1 P.b. nakazu rozbiórki, postanowieniem z dnia [.] marca 2016 r. znak [.] PINB działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia dokumentów szczegółowo w nim wymienionych, a koniecznych do pozytywnego zakończenia legalizacji – w terminie do 30 sierpnia 2016 r.

Postanowienie powyższe zostało skarżącym prawidłowo doręczone w dniu 3 marca 2016 r. Skarżący nie kwestionowali wyznaczonego im terminu jako nierealnego do przedłożenia wymaganych dokumentów. Nie wnieśli o jego przedłużenie. Znajdujący się zaś w aktach przedłożony w toku postepowania projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dotyczył rozbudowy budynku usługowego (serwisu ogumienia do pojazdów samochodowych) o powierzchni nowej zabudowy około 35 m2 z przeznaczeniem na część socjalną i magazynową. Nie dotyczył więc wiaty będącej przedmiotem postępowania. Z opisu planowanej inwestycji jasno wynikało, że postępowanie, którego przedmiotem było ustalenie warunków zabudowy dotyczyło innych robót niż wykonanie obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Postanowienia uzgodnieniowe Zarządu Województwa [.] z dnia [.] czerwca 2004 r. oraz Wojewody [.] z dnia [.] czerwca 2004 r. związane były z w/w projektem decyzji w sprawie na co wskazują oznaczenia - [.]. Dokumenty te nie mogły mieć więc żadnego wpływu na wynik sprawy ani nie mogły być podstawą zakwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych organów w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Zresztą sama decyzja o warunkach zabudowy nie wystarczała do legalizacji. Do chwili wydania przez organ II instancji decyzji skarżący nie przedstawili zaś żadnych dowodów dla wykazania, że budowa wiaty była legalna. Nie przedłożyli też dokumentów wymienionych w treści postanowienia PINB z dnia [.] marca 2016 r.

Skoro więc nie zostały przedłożone wszystkie dokumenty wymagane przepisami prawa do legalizacji w trybie art. 48 i 49 P.b. samowolnie wybudowanego obiektu, należało na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. nakazać jego rozbiórkę.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że ustawa Prawo budowlane nie daje podstaw do stwierdzenia, że organy naruszyły prawo nie informując skarżących w toku postępowania o wysokości opłaty legalizacyjnej. Zarzuty te mają raczej charakter postulatu i powinny być kierowane do ustawodawcy, który nie nałożył na organy takiego obowiązku przed wydaniem postanowienia ustalającego wysokość w/w opłaty. Analiza przepisów art. 48 i art. 49 P.b. daje podstawy do stwierdzenia, że opłatę legalizacyjną ustala się dopiero na końcowym etapie, po przedłożeniu wymaganych dokumentów, w tym projektu budowlanego. W oparciu

o ten projekt dokonuje się bowiem kwalifikacji obiektu pod względem jego kategorii. Wysokość opłaty legalizacyjnej jest ustalana postanowieniem, które strona może kwestionować zażaleniem. Opłata wyliczana jest według wzoru przedstawionego

w ustawie. Wcześniejsze określenie tej opłaty miałoby wyłącznie charakter nieformalny a podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji przez Sąd mogą być wyłącznie naruszenia prawa i to tylko takie wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Po analizie uzasadnienia wyroku tut. WSA z dnia 16 września 2015 roku sygn. II SA/Rz 222/15 i zestawieniu go z wyrokiem z dnia 27 marca 2012 roku, Sąd nie stwierdził także, aby organy naruszyły wskazania w nim zawarte. Stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy został bowiem wystarczająco wyjaśniony. Skoro więc, bez względu na prawidłową kwalifikację obiektu, istniały podstawy do nakazania jego rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., gdyż skarżący nie przedłożyli wymaganych dokumentów, a z przepisów prawa nie wynikał obowiązek, poinformowania inwestorów o przewidywanej wysokości opłaty legalizacyjnej, zanim nie zostanie ona ustalona w oparciu o przedłożone dokumenty na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 P.b., Sąd skargę oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a. Twierdzenia skarżących, że brak tej informacji nie pozwalał im ocenić swych możliwości finansowych i podjąć decyzji czy "stać ich" na zalegalizowanie obiektu nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności działań organów nadzoru budowlanego.

W tym stanie nie miało też żadnego znaczenia dla wyniku sprawy czy wiata została umocowana na fundamentach czy też nie, skoro i tak na jej realizację wymagane było pozwolenie na budowę. Na marginesie – z oświadczenia wykonawcy robót z dnia 15 kwietnia 2011 r. wynika, że "zalane zostały zakotwiczenia wiaty".