Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 662/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach W składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2018 r.. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę


UZASADNIENIE

Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w B. reprezentowany przez Kierownika T. K. pismem procesowym z 23 maja 2018 r. wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję tegoż organ z [...] r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Mocą wskazanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie administracyjne prowadzone przed organem pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W motywach odpowiedzi wskazało, że skargę wniósł organ pierwszej instancji, któremu nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym i z tego powodu należy skargę odrzucić, jako ewentualność wskazano oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje;

Stosownie do postanowień art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Po myśli § 2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wskazuje się w literaturze legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym zawierać musi w sobie dwa elementy. Skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie, oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym (T. Woś. /w/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005 r. s. 214.). Nadto w wskazuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (A. Kabat. /w/ B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2018 r. s. 188). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w przypadku, gdy decyzje w pierwszej instancji wydał organ tej jednostki (wyrok NSA z 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04 i inne orzeczenia).

Przywołanie stanowiska doktryny prawa administracyjnego oraz przyjmowanej linii orzeczniczej sądownictwa administracyjnego ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] r. wniósł Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w B. reprezentowany przez Kierownika T. K., jednocześnie należy zauważyć, że decyzję w pierwszej instancji w niniejszej sprawie wydał z upoważnienia Wójta Gminy B. wyżej wymieniony Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B.. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego wniósł organ pierwszej instancji, który nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego. Organ ten we wniesionej skardze nie wykazał własnego interesu prawnego do jej wniesienia, ponieważ skarga oparta jest na zarzutach pod adresem organu odwoławczego, a zarazem na akcentowaniu własnego stanowiska wyrażonego w uchylonej decyzji. Dodatkowo przyjdzie podnieść, że postępowanie administracyjne jest dwu instancyjne i jest to jedna z kluczowych zasad tego postępowania, mająca umocowanie w postanowieniach art. 78 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotą tej zasady jest to, że organ wyższego stopnia jest uprawniony do podjęcia jednego z rozstrzygnięć wymienionych w treści art. 138 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednym z rozstrzygnięć wymienionych we wskazanym przepisie jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt. 2). Konsekwencją wskazanego rozstrzygnięcia jest zamknięcie prowadzonego postępowania administracyjnego. W przedmiotowej skardze brak jest natomiast wykazania, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., czyli ogranicza jej uprawnienia bądź nakłada na nie nieprzewidziane przepisami prawa obowiązki.

Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki odrzucenia skargi przewidziane treścią wskazanego powyżej przepisu.

Wobec powyższego zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji.