Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2329/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. sprawy ze skarg L. R., J. R., G. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg wniesionych przez L. R., J. R. i G. G. jest decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołań W. i G. G., M. P., J. i L. R., T. i Z. R. oraz I. i M. Z. od decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2012 r. nr [...] znak: [...] .

Ostatnio wymienioną decyzją Starosta [...] , na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku D. Z., S. Z. oraz E. B. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: Z. s.c. D. Z., S. Z. i, E. B., zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na działce o nr ewid. [...], obręb [...] w Z. przy ul. P..

Wojewoda [...] , po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z [...] lipca 2012 r. nr jw., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] . W uzasadnieniu orzeczenia podał, że z dokonanej analizy materiału dowodowego wynika, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki, o których mowa w art. 32 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt zagospodarowania działki sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełniający wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133), jak i przepisów techniczno-budowlanych. Wskazał, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Projekt ten posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Organ zauważył przy tym, że stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do kwestii spornych w sprawie, podniesionych w odwołaniach, organ wskazał w szczególności na to, że inwestycja jest zgodna z § 7 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. , zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 2003 r., który wskazuje na maksymalną wysokość zabudowy wielorodzinnej stanowiąc, że nie może przekraczać 5 kondygnacji nadziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach. Organ dostrzegł, że plan nie definiuje pojęcia dominanty jak również miejsc eksponowanych. Dlatego należy zastosować wykładnię językową. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN S.A., dominanta to zasadnicza, dominująca cecha lub element czegoś. I dalej, organ podał, że z opisu technicznego oraz z mapy do celów projektowych wynika, że budynek A jest budynkiem o zróżnicowanym wysokościowo, posiada od 4 do 6 kondygnacji naziemnych o wysokości nieprzekraczającej 19 m. Z uwagi na zróżnicowaną zabudowę uznać należy, że 6 kondygnacja jest charakterystycznym, wysuwającym się na pierwszy plan elementem stanowiącym w tym przypadku dominantę, czyli zasadniczą, dominującą cechę, która powoduje, że budynek ten pod względem architektonicznym będzie się wyróżniał w krajobrazie zagospodarowania przestrzennego ulicy, w szczególności ze względu na występującą w okolicy zabudowę dochodzącą do 4 kondygnacji. Z tych tez przyczyn organ uznał, że wysokość projektowanego budynku dochodząca do 6 kondygnacji, nie narusza ww. zapisu planu miejscowego. Organ dostrzegł przy tym, że w podobnej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 23 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1728/10 dopuścił inwestycję zrealizowaną na obszarze objętym tym samym planem miejscowym o wysokości "de facto 5,5 kondygnacji". Wskazał, że jak wynika z ww. wyroku Sąd uznał, iż projektowany budynek poprzez zabudowę kaskadową, posiada taką cechę, która go wyróżnia i choć faktyczna wysokość budynku dochodzi do 5,5 kondygnacji, to z uwagi na posiadanie dominanty, nie można uznać, że został naruszony plan miejscowy. Odnosząc się do kwestii wykopów pod projektowany podziemny garaż, organ podał, że na potrzeby inwestycji opracowana została dokumentacja geotechniczna przyjęta przez Wydział Ochrony Środowiska w Starostwie Powiatowym w W., w której zawarto szczegółowe informacje dotyczące zakresu zamierzonych robót oraz wyniki badań i analiz, jak również przedstawiono wnioski i zalecenia nieprzewidzianych sytuacji. Wskazano też, że projektowana inwestycja nie będzie mieć wpływu na zmianę warunków geologiczno-inżynierskich. Organ nadmienił również że ww. dokumentacja podpisana została przez osobę posiadającą uprawnienia geologiczne. Wskazał przy tym, że inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie stworzy także zagrożenia dla działek sąsiednich. Organ podał następnie, że inwestycja nie narusza tych zapisów planu miejscowego, które określają wymogi co do miejsc parkingowych. Wskazał, że w garażach zaprojektowano o 3 miejsca więcej niż wyliczona minimalna ilość zgodnie ze wskaźnikami podanymi w planie. Wskazał nadto na zgodność z planem miejscowym w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, która wynosi 26,48%, a plan przewiduje nie mniej niż 25 %. Odnosząc się do zarzutu w sprawie niezapewnienia prawidłowej drogi pożarowej do budynku A, organ podniósł, iż projekt został zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W konsekwencji organ II instancji uznał, że w okolicznościach sprawy nie było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r., skarżąca – L. R. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

-art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego polegające na niewyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego sprawy w części dotyczącej zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności w kontekście wysokości jednego z budynków o 6 kondygnacjach i § 7 ust. 3 pkt 4 planu, jak i § 36 ust. 3 pkt 2 planu dotyczącego oczyszczania ścieków deszczowych z dróg i parkingów z zawiesin i substancji ropopochodnych przed odprowadzeniem do odbiornika;

-art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego raz art. 136 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w części dotyczącej wpływu inwestycji na obniżenie poziomu wód gruntowych w okolicy oraz w zakresie usytuowania placu zabaw jak i balkonów w budynku B bezpośrednio w sąsiedztwie ogrodu skarżącej;

-art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 136 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu, czy projekt budowlany jest kompletny oraz, czy informacje co do ochrony zdrowia są rzetelne;

-art. 84 § 1 w zw. z art. 7 w zw. art. 140 oraz art. 136 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego w zakresie ustalenia:

i. wpływu planowanej inwestycji na stan techniczny istniejących budynków w bliskim sąsiedztwie, tj. na działkach nr ewid. [...] i [...],

ii. czy zastosowanie ścianki berlińskiej podczas obu budynków w sposób dostateczny zabezpieczy istniejące ogrodzenia i budynki w trakcie realizacji inwestycji przez inwestora z uwagi na głębokość wykopu;

-art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych oraz zbadaniu i rozważeniu w sposób niekompletny czy istnieją podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego mimo zgłoszonych w toku postępowania przed organem I instancji zastrzeżeń, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji, a zatem ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Wniosła również, na zasadzie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: opinii geotechnicznej rzeczoznawcy w specjalności geotechnika i fundamentowanie inż. M. D., z lipca 2012 r., na okoliczność, że inwestycja będzie zagrażać sąsiednim istniejącym budynkom, a także pisma Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. z [...] marca 2012 r. na okoliczność, że ulica P. nie może stanowić drogi pożarowej dla budynku A.

W uzasadnieniu skargi postawione na wstępie zarzuty, zostały przez skarżącą rozwinięte.

W odrębnej skardze wniesionej do Sądu na ww. orzeczenie Wojewody [...], skarżący – J. R. zawarł te same co skarżąca - L. R. zarzuty i wnioski.

Podniósł dodatkowo, że w sprawie nie wyjaśniono, czy projekt budowlany nie zawiera istotnych braków w zakresie "sposobu i rozwiązań projektowych odwadniania wykopu fundamentowego, przewidywanego zasięgu oddziaływania leja depresji, lokalizacji i konstrukcji piezometrów dla potrzeb monitorowania wielkości i zasięgu leja depresji", czym naruszono przepisy procesowe i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżący – J. R. zawarł także wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów tych samych, na które wskazała L. R. . Dodatkowo wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii geotechnicznej sporządzonej przez prof. dr hab. inż. A. S. i dr inż. W. G., z [...] września 2012 r., na okoliczność, że projektowana inwestycja będzie zagrażać sąsiednim inwestycjom.

W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r., skarżąca – G. G. podała, że inwestor o wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji wystąpił w lutym 2011 r., ale wówczas wniosek ten został załatwiony przez organ negatywnie. Organ stwierdził wówczas szereg nieprawidłowości i nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia, co nie zostało wykonane. W dniu [...] grudnia 2011 r. inwestor wystąpił ponownie o udzielenie pozwolenia na budowę, a Starosta bardzo szybko po złożeniu wyjaśnień przez projektanta, wydał decyzję pozytywną, tj. udzielającą pozwolenia. I dalej, skarżąca podała, że w wyjaśnieniach projektant pominął wpływ inwestycji na jej działkę o nr ewid. [...] w sytuacji, gdy wzdłuż całej szerokości jej działki zostanie posadowiony budynek B. Wskazała na brak ekspertyzy geotechnicznej i określenia wpływu inwestycji na dopływ światła na jej taras, jak i pomieszczenia salonu od strony zachodniej przez drzwi tarasowe. Skarżąca podała także, że mając na względzie własne bezpieczeństwo, zleciła (wraz z mężem) wykonanie opinii geotechnicznej, a z niej jasno wynika, iż inwestycja może doprowadzić do katastrofy budowlanej, ponieważ "badania geotechniczne są niewystarczające, gdyż zostały wykonane do głębokości 6,00 m p.p.t., a wg dokumentacji projektowej przewiduje się posadowienie fundamentów na głębokości od 4,99 m do 6,30 m p.p.t., a więc głębokość wierceń (6,00 m p.p.t.) nie zapewnia właściwej oceny stanu gruntu poniżej poziomu posadowienia (...)". Skarżąca podała nadto, że ma wątpliwości co do zastosowania ścianki berlińskiej jako zabezpieczenia wykopu. Do skargi dołączyła opinię geotechniczną opracowaną w lipcu 2012 r. przez inż. M. D. o, rzeczoznawcę w specjalności geotechnika i fundamentowanie, powołaną w treści skargi.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd nie podzielił zarzutów w nich podniesionych, nie znalazł tez żadnych innych powodów, które uzasadniałyby co najmniej uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r.

Na wstępie zauważyć jednak należy, iż Sąd na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skargach w takim zakresie, w jakim dotyczyły one załączonych do skarg opinii sporządzonych przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę. We wszystkich trzech skargach strony skarżące powołały się na opinię geotechniczną rzeczoznawcy w specjalności geotechnika i fundamentowanie inż. M. D., z lipca 2012 r., na okoliczność, że inwestycja będzie zagrażać sąsiednim istniejącym budynkom. Skarżący - J. R. dodatkowo wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii geotechnicznej sporządzonej przez prof. dr hab. inż. A. S. i dr inż. W. G., z [...] września 2012 r., na tę samą okoliczność. Odmawiając przeprowadzenia dowodu ze wskazanych opinii Sąd kierował się treścią art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w myśl którego sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższego przepisu wynika, iż sąd administracyjny przeprowadza postępowanie dowodowe tylko wyjątkowo, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Nadto, z przepisu tego wynika, że uzupełniające postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczyć może wyłącznie dowodu z dokumentu, zarówno urzędowego, jak i prywatnego. Nie dotyczy to jednak innych środków dowodów, w tym dowodu z opinii biegłego sądowego. Kwestia ta zgodnie oceniana jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 14 września 2012 r. sygn. akt I GSK 1722/11 Sąd kasacyjny przyjął, że uzupełniające postępowanie dowodowe dotyczy wyłącznie dowodu z dokumentów, nie ma zaś takiego charakteru dowód z opinii biegłego. Podobnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 911/10 oraz w wyroku z 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2466/10. W tym ostatnim, nie znajdując podstaw dla zasadności przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z opinii zawierającej wiadomości specjalne a sporządzonej na zlecenie strony, Sąd kasacyjny dodatkowo wskazał na to, iż "Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub ekspertyzy naukowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym musiałoby podlegać wszelkim rygorom prawnym właściwym dla kontradyktoryjnego modelu procesu sądowego i w żadnym wypadku nie może być utożsamiane wyłącznie z zapoznaniem się z treścią określonego dokumentu prywatnego, zawierającego przygotowany na zlecenie strony pogląd w sprawie." Kierując się powyższym, Sąd orzekając w niniejszej sprawie po pierwsze uznał, iż dokumenty załączone przez strony skarżące a oznaczone (opisane) jako opinie, zawierają wiadomości specjalne i mają w istocie charakter dowodu z opinii biegłego. Po drugie, dokonując takiej oceny, Sąd przyjął, iż nie ma możliwości uwzględnienia wniosków dowodowych stron skarżących w takim zakresie, w jakim obejmują one -wskazane na wstępie rozważań- opinie, bo sprzeciwia się temu ww. przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. Po trzecie, Sąd uznał, iż tego rodzaju dokumenty mogły być przedstawione przez skarżących w toku postępowania administracyjnego, a wówczas organy orzekające miałyby obowiązek ocenić sprawę z ich uwzględnieniem. W konsekwencji, Sąd uwzględnił jedynie wnioski dowodowe dotyczące -załączonego przez L. R. i J. R. - pisma Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z [...] marca 2012 r. na okoliczność, że ul. P. nie może stanowić drogi pożarowej dla projektowanego budynku A.

Przechodząc do oceny merytorycznej, przypomnienia wymaga, iż Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2012 r. nr [...]. Tą ostatnią organ architektoniczno-budowlany I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (oznaczonych jako budynki A i B) z garażami podziemnymi na działce o nr ewid. [...], obręb [...] w Z. przy ul. P.. Decyzja ta zapadła po rozpoznaniu wniosku inwestora – D. Z., S. Z. oraz E. B. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: Z. s.c. D. Z., S. Z., E. B.. Wniosek ten wpłynął do organu w dniu [...] grudnia 2011 r. wraz z oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowane i 4 egzemplarzami projektu budowlanego.

Analizując zgromadzone w sprawie dokumenty, a także mając na względzie uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji Sąd uznał, iż wniosek inwestora został prawidłowo załatwiony, albowiem spełnił on wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę.

Wskazać trzeba, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, iż organ nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Tym samym, zadaniem Sądu w niniejszej sprawie było zbadanie, czy zaskarżona decyzja zapadła z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

Zatem, należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2).

Dostrzec też trzeba, iż z ww. przepisu art. 35 ust. 1 wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ocenie Sądu, akta sprawy wskazują na to, iż inwestor spełnił wymogi wynikające z cyt. powyżej art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, a organy orzekające dokonały sprawdzeń, o których mowa w ww. art. 35 ust. 1, słusznie uznając, że przedstawiony projekt jest kompletny, nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami.

Przede wszystkim wskazać trzeba, iż do wniosku załączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, na prawidłowym formularzu i prawidłowo wypełnione. Zostało ono podpisane przez D.Z., dysponującego umocowaniami pozostałych wspólników Z. s. c., które przywołane zostały w treści wskazanego oświadczenia (i załączone do tego dokumentu). Wskazać też należy, iż inwestor -wobec treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647)- nie miał obowiązku legitymować się decyzją o warunkach zabudowy (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego), albowiem działka inwestycyjna objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. , zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2004 r., Nr [...], poz. [...]). Tym samym, należało przyjąć, że inwestor wypełnił wymogi wynikające z ww. art. 32 Prawa budowlanego. Tak złożone przez inwestora dokumenty podlegały następnie sprawdzeniom organu, przewidzianym w art. 35 ust. 1. W ocenie Sądu, wszystkie kwestie jakie podlegały w tym kontekście wyjaśnieniu, również z uwagi na zarzuty stron postępowania, zostały przez organ I instancji, a następnie organ odwoławczy przeanalizowane. Znalazło to odzwierciedlenie w obu wydanych w sprawie decyzjach. W ocenie zaś Sądu, decyzje te prawa nie naruszają, a przedstawiona w nich ocena znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy.

Rozwijając powyższe, z uwagi na zarzuty podnoszone przez strony postępowania (w tym skarżących), a dotyczące zaprojektowanych głębokich wykopów w bliskim sąsiedztwie zabudowanych działek skarżących, wskazać w pierwszej kolejności trzeba, iż ww. przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie umożliwiał organom ingerowania w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania i założenia. Z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wprawdzie wynika, iż sprawdzeniu podlega tak projekt budowlany, jak i projekt zagospodarowania działki lub terenu. Przy czym bezspornie, w świetle wskazanej regulacji prawnej, zakres tych sprawdzeń w obu tych przypadkach jest inny, tj. inny w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki (lub terenu inwestycji), a inny w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu podlega pełnej weryfikacji pod względem zgodności z prawem. Natomiast projekt architektoniczno-budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zakres jego weryfikacji jest więc zdecydowanie węższy i nie obejmuje jego zgodności z przepisami, jak i przyjętych w nim rozwiązań. Odpowiedzialność w tym zakresie spoczywa na projektancie. W związku z tym przepis art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Z tego też powodu nie wszystkie zarzuty, które były podnoszone przez skarżących w toku postępowania administracyjnego, a następnie w skardze mogły odnieść zamierzony skutek. Przy czym, dostrzec trzeba, że także i w tych kwestiach organ I instancji wypowiedział się w sprawie (a organ odwoławczy stanowisko to podtrzymał utrzymując w mocy kwestionowaną decyzję). Starosta [...] wskazał bowiem, iż w projekcie przewidziano zabezpieczenie ścian wykopów ścianką berlińską i zamieszczono wskazówki dla wykonawcy, w celu uniknięcia ponadnormatywnych drgań i wstrząsów w czasie budowy. Słusznie też zaznaczył, że decyzję o zastosowaniu konkretnego rozwiązania podejmie uprawniony kierownik budowy. Słusznie przy tym zwrócił uwagę na znajdującą się w projekcie dokumentację geotechniczną i geologiczno-inżynierską oraz zawarte w niej zalecenia co do sposobu osuszania wykopów i wielkości leja depresji. Nie miał natomiast żadnych podstaw do tego, aby wskazaną dokumentację (jak i zastosowanie ścianki berlińskiej w tym przypadku) zakwestionować.

Następnie, zauważyć należy, iż organ prawidłowo ocenił, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. . Działka inwestycyjna przewidziana została na terenie oznaczonym w planie symbolem MW/MN. Dokonując sprawdzeń w tym zakresie uwzględniono wszystkie -mające znaczenie w sprawie- zapisy planu miejscowego. Dostrzeżono, iż plan miejscowy reguluje przeznaczenie terenu, wysokość zabudowy, ilość miejsc postojowych, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, jak i kwestię odprowadzania ścieków deszczowych. Zasadnie przyjęto, że żadne z ustaleń planu dotyczących ww. kwestii przy projektowaniu inwestycji nie naruszono. Symbolem MW/MN oznaczono w planie tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub jednorodzinnej. Zgodnie z § 8 ust. 1 planu, dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub jednorodzinnej ustalono zabudowę wielorodzinną i/lub jednorodzinną jako przeznaczenie podstawowe. W ust. 2 § 8 wskazano, iż dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej obowiązują przepisy § 7. Stosownie do § 7 ust. 3 planu, regulującego zasady zagospodarowania na terenach zabudowy wielorodzinnej przewidziano, iż maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej nie może przekraczać 5 kondygnacji naziemnych, z dopuszczeniem wyższych dominant w eksponowanych miejscach (pkt 4). W obu decyzjach prawidłowo przyjęto, iż projekt budowlany wskazanej regulacji nie narusza. Wprawdzie dostrzeżono, iż przewiduje się w nim, że jeden z budynków, w części będzie miał 6 kondygnacji naziemnych w sytuacji, gdy plan stanowi o 5. Ale też słusznie wskazano, iż plan dopuszcza wyższą dominantę w eksponowanych miejscach nie definiując pojęcia dominanta. W tej sytuacji, z uwagi na taki zapis planu, można było przyjąć, że budynek o wysokości kaskadowej, od 4 do 6 kondygnacji naziemnych (a tak zaprojektowano budynek A usytuowany od frontu działki przy ul. P.) powyższy wymóg spełnia. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż w projekcie budowlanym znajduje się pismo Burmistrza Miasta Z. z [...] czerwca 2010 r. opiniujące pozytywnie projekt zakładający budowę dwóch budynków wielorodzinnych (na przedmiotowej w sprawie działce), z których jeden posiadać ma częściowo 6 kondygnacji naziemnych, z zastrzeżeniem, że nie będzie on wyższy niż 19 m. Z projektu budowlanego wynika, iż wysokość ta została zachowana. Prawidłowo stwierdzono także, iż projekt budowlany jest zgodny z § 7 ust. 3 pkt 10 planu, który wyznacza wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na 25% powierzchni całkowitej działki. Wskaźnik ten w przypadku projektowanej inwestycji kształtuje się na poziomie 26,48%. Uwzględniono nadto § 36 ust. 3 pkt 2 planu regulujący sposób odprowadzania ścieków deszczowych słusznie wskazując, że przepis ten nie znajduje zastosowania (wbrew twierdzeniom skarżących), albowiem zgodnie z projektem do przewidzianego zbiornika retencyjnego – odparowalnego będą odprowadzane wody z dachu i powierzchni nie zanieczyszczonych substancjami ropopochodnymi (a dodać trzeba, że wskazany przepis wprowadza obowiązek oczyszczania ścieków z takich substancji). Rozważono również zgodność projektu budowlanego z § 45 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego, który odnosi się do miejsc postojowych. Słusznie wskazano, że zaprojektowano 3 miejsca postojowe więcej niż wymagane na podstawie ww. zapisu. W konsekwencji Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych poprzez nie ustalenie stanu sprawy w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jak i art. 35 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy poprzez wadliwą ocenę sprawy z jego uwzględnieniem. Akta sprawy wskazują bowiem na to, że projekt budowlany spełnia wytyczne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, wskazać trzeba, iż w obu wydanych w sprawie decyzjach kwestie podstawowe w tym kontekście, jak i te sporne, zostały należycie wyjaśnione. Dotyczyło to zwłaszcza zgodności projektu budowlanego z § 7 ust. 3 pkt 4 planu.

Sąd nie stwierdził także, aby w sprawie doszło do wadliwej oceny w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, analiza akt wskazuje na to, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z prawem. Budynki zaprojektowano w odległości wymaganej § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Warto przy tym dostrzec, że skarżący L. i J. R. posiadają tytuł prawny do nieruchomości zabudowanej budynkiem jednorodzinnym, oznaczonej nr ewid. [...]. Nieruchomość ta znajduje się przy ul. P. i sąsiaduje bezpośrednio z inwestycją na wysokości projektowanego budynku A. Budynek ten oddalony jest od działki skarżących o 6,60 m. Z analizy nasłonecznienia i zacienienia znajdującej się w projekcie budowlanym wynika zaś, że budynek skarżących w ogóle nie jest zacieniany przez projektowaną zabudowę. Natomiast, skarżąca - G. G. posiada tytuł prawny do nieruchomości (również zabudowanej budynkiem jednorodzinnym) o nr ewid. [...]. Z projektu zagospodarowania działki wynika, iż projektowany budynek B oddalony jest od działki skarżącej o 4,30 m, a wykonana analiza nasłonecznienia i zacienienia (pozostająca w projekcie) nie wykazała naruszenia warunków technicznych (łączny czas nasłonecznienia w przypadku budynku skarżącej wynosi 7,5 h w ciągu dnia). Nadto, warto zauważyć, iż wymogi przewidziane w warunkach technicznych zachowano w odniesieniu do zaprojektowanego od strony południowej placu zabaw i terenów rekreacyjnych. Nasłonecznienie placu zabaw wynosi 4 h (od godziny 10 do 14), a jego odległość od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie jest mniejsza niż 10 m. Teren rekreacyjny przewidziano w 100% na powierzchni biologicznie czynnej. Powyższe wskazuje na uwzględnienie § 39 i 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych.

Za bezzasadny należało uznać również podniesiony w skargach zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie i uzgodnienia oraz oświadczenia wymienione w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. W kontekście zarzutów skarg wskazać zwłaszcza należy, iż projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. A. K., co oznacza, że jest zgodny z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W tej sytuacji nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu skarg wskazującego na niezapewnienie prawidłowej drogi pożarowej do budynku A. Dostrzec przy tym należy, iż pismo Komendanta Powiatowego PSP w W. z [...] marca 2012 r. załączone do skarg, w żaden sposób nie wpływa na wskazaną powyżej ocenę, tj. nie podważa jej. Wskazuje jedynie na to, że ul. P. zapewnia komunikację w tej części miasta, nie jest drogą pożarową, a dojazdową, nadto – zlokalizowane przy tej ulicy obiekty nie wymagają dojazdu drogą pożarową. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż ww. pismo nie odnosiło się do konkretnej sytuacji, konkretnego projektu budowlanego i przyjętych w nim rozwiązań. Dalej, dostrzec należy, iż projekt budowlany zawiera oświadczenia przewidziane w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a (tj. warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, gazowej, wodno-kanalizacyjnej) i b Prawa budowlanego (decyzję Burmistrza Miasta Z. z [...] grudnia 2010 r. zezwalającą na lokalizację na czas określony dwóch zjazdów z drogi gminnej ul. P. do działki nr ewid. [...]), a to także świadczy o jego kompletności.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanych skarg. Z uwagi na ww. ustalenia nie można bowiem -w ocenie Sądu- skutecznie zarzucić decyzjom obu instancji, że zostały wydane z naruszeniem przepisów procesowych regulujących postępowanie dowodowe oraz przepisów Prawa budowlanego (w tym art. 35 ust. 1 stanowiącego w istocie o zakresie postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę), jak i prawa miejscowego, czy przepisów techniczno-budowlanych.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż skarżący mieli zapewniony czynny udział w sprawie. Na każdym jej etapie mogli wnosić swoje uwagi i, jak wynika z akt sprawy, korzystali z tego uprawnienia. Akta sprawy wskazują również na to, że zarzuty skarżących nie zostały przy ocenie sprawy pominięte. Przed wydaniem decyzji I instancji, Starosta [...] wręcz zwrócił się do projektanta o wyjaśnienie wątpliwości podnoszonych przez właścicieli działek sąsiednich. W ten sposób akta uzupełniono o dość szczegółowe wyjaśnienia projektanta, w których m. in. poruszono kwestię zabezpieczeń przeciwpożarowych, jak i tę, związaną z wykonaniem wykopu w bliskiej odległości budynków skarżących. Wskazać też należy, iż wszystkie te zarzuty, które zostały podniesione w sprawie, zostały rozważone w uzasadnieniu decyzji I instancji, jak i decyzji zaskarżonej Wojewody [...]. W ocenie Sądu, argumentacja obu tych organów przedstawiona w wydanych w sprawie decyzjach jest zaś prawidłowa.

Organy te, co należy raz jeszcze zaznaczyć, obowiązane były dokonać sprawdzeń dokumentacji przedstawionej przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zakres tych sprawdzeń nie obejmował rozwiązań projektowych. To zaś oznacza, iż organy orzekające nie mogły kwestionować projektu budowlanego w takim zakresie. Nie miały tym samym żadnych podstaw do tego, aby oceniać skuteczność zastosowania podczas budowy ścianki berlińskiej. Mogły więc poprzestać jedynie na wskazaniu, iż projekt zawiera niezbędne opinie, tj. dokumentację geotechniczną i geologiczno-inżynierską (stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego). Z tych też przyczyn, zarzuty dotyczące tej kwestii w całości nie zasługiwały na uwzględnienie (na co Sąd zwrócił uwagę już powyżej).

Wypada w końcu dostrzec, wobec treści rozpoznawanych skarg i zawartego w nich zarzuty dotyczącego wpływu inwestycji na wody gruntowe, iż także ten aspekt sprawy nie został przy ocenie projektu budowlanego pominięty. W warunkach decyzji o pozwoleniu na budowę wskazano, iż "nie można zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na gruncie wody opadowej – ze szkodą dla gruntów sąsiednich". Trzeba przy tym zauważyć, iż z części opisowej projektu zagospodarowania działki wynika, że działki otaczające teren inwestycji, w tym należące do skarżących mają podniesiony teren w stosunku do działki o nr ewid. [...] o około 60 cm. Zaplanowano w związku z tym podniesienie terenu inwestycyjnego, ale jedynie do poziomu działek otaczających.

Reasumując, inwestor i organy architektoniczno-budowlane obu instancji spełnili wszystkie wymogi, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a to oznacza, że brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.