Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 232/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z  art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi P.T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r.

nr [...], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął P.T. pozwolenie na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego

[...] w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. sygn. akt [...] P.T. został skazany za popełnienie czynu z art. 292 § 1 Kodeksu karnego w zw. z art. 12 kk. Podał, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie czynu zabronionego wymierzonego przeciwko mieniu nie daje gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości, nie daje też gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a tym samym budzi uzasadnione obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił, że w przypadku stwierdzenia, że osoba posiadająca pozwolenie na broń zaliczana jest do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, obowiązany jest do cofnięcia tego pozwolenia.

W odwołaniu, strona reprezentowana przez adwokata zarzuciła błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegającą na uznaniu za wystarczający do cofnięcia pozwolenia na broń fakt skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 292 § 1 Kodeksu karnego. Zdaniem odwołującego

się powołane przepisy pozwalają na wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia jedynie

w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik podkreślił, że P.T. został skazany jedynie na karę grzywny. Podniósł, że wymieniony jest aktywnym członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i cieszy się nienaganną opinią

w środowisku łowieckim.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy wymienioną wyżej decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu organ stwierdził, powołując się na wyrok Sądu Rejonowego

[...] w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. sygn. akt [...],

że cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską było w niniejszej sprawie obligatoryjne ze względu na fakt skazania P.T. prawomocnym wyrokiem

za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Komendant podał, że wymieniony uznany został winnym tego, że co najmniej 4 razy nabył mienie o wartości 4.800 zł

w postaci elementów kabin pojazdów ciężarowych, które stanowiło przedmiot kradzieży i o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinien przypuszczać,

że zostało uzyskane za pomocą czynu zabronionego.

W ocenie organu, istnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy

o broni i amunicji, ustawodawca wywiódł wprost z faktu skazania prawomocnym wyrokiem sądu za czyn z katalogu przestępstw przeciwko mieniu. Organ nie miał obowiązku wykazywania, z jakich powodów powziął wobec posiadacza broni obawę,

o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Nie miało również znaczenia, że sąd karny wymierzył grzywnę, gdyż wymieniony przepis nie uzależnia istnienia obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego od rodzaju i wymiaru orzeczonej przez sąd kary za przestępstwo. Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OPS 4/09 organ wskazał, że poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni

i amunicji ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu przed interesem strony, w sytuacji spełnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Tym samym, nawet dowody świadczące na korzyść strony, jak pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, czy prawidłowe przechowywanie broni nie mają istotnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Z tego względu, po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania, organ utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji, pełnomocnik P.T. wniósł o jej uchylenie w całości. Zarzucił błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegającą na uznaniu za wystarczający do cofnięcia pozwolenia na broń fakt skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 292 § 1 Kodeksu karnego. Zdaniem skarżącego powołane przepisy pozwalają na wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia jedynie w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu nie może stanowić samodzielnej przesłanki wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że organ zaniechał wyjaśnienia w oparciu o dowody, a nie dowolne wywody organu, związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem a uzasadnioną obawą, że skarżący w przyszłości może użyć broni w sposób niebezpieczny i niezgodny z prawem. Podniósł, że skarżący nie nadużywa alkoholu, nie zażywa środków odurzających, jest też pozytywnie oceniany w kręgach łowieckich. Zarzucił, że organy nie wzięły w dostatecznym stopniu pod rozwagę, że popełnienie przez skarżącego przestępstwa miało charakter incydentalny i niezamierzony, a samo przestępstwo jest przestępstwem nieumyślnym i jako takie nie może przekreślać pozytywnej opinii skarżącego. Pełnomocnik podkreślił, że cofnięcie pozwolenia na broń nie może być dodatkową karą wymierzoną za popełnienie przestępstwa. Za nieuzasadnione uznał pełnomocnik skarżącego powołanie się przez organ na uchwałę NSA sygn. akt II OPS 4/09, gdyż w jego ocenie Sąd ten dopuścił się interpretacji przepisu contra lege

w oderwaniu od podstawowej przesłanki, tj. istnienia uzasadnionej obawy o użycie broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik wskazał, że właściwości osobiste skarżącego oraz okoliczności popełnionego przestępstwa nie pozwalają przyjąć, że wobec skarżącego zrealizowała się przesłanka obawy użycia broni w sposób sprzeczny z prawem.

Komendant Główny Policji, powołując się dotychczasowe ustalenia, wniósł

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o cofnięciu P.T. pozwolenia na broń palną myśliwską odpowiadają bowiem prawu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Ustawodawca nie pozostawił zatem uznaniu organu Policji kwestii cofnięcia pozwolenia na broń w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Powołany wyżej przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 zastosowany został w niniejszej sprawie w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiącym,

iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy

się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W sprawie jest bezsporne, że Sąd Rejonowy [...] w W. wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. sygn. akt [...] uznał P.T. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 292 § 1 Kodeksu karnego w zw. z art. 12 kk i za to, na podstawie art. 292 § 1 kk, wymierzył karę 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł. Wyrok jest prawomocny od dnia 3 września 2008 r.

Nie zachodzi zatem wątpliwość, że skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji trafnie stwierdził, że fakt ten obligował do cofnięcia P.T. pozwolenia na broń palną myśliwską.

W tym miejscu wskazać należy, że wprawdzie w przeszłości stosowanie powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wywoływało rozbieżności

w orzecznictwie sądów administracyjnych i prezentowane były poglądy również takie, jak przedstawione w skardze, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w dniu

18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, która wyjaśniła powołane wyżej przepisy prawne. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu

za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)".

W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, iż z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt

6 wynika, że "ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy,

że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający niniejszą sprawę

podziela stanowisko zajęte w powołanej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślenia wymaga, na co również wskazano w uchwale, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Ustawodawca uznał, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem

za przestępstwo przeciwko mieniu rękojmi takiej nie dają i istnieje, co do nich uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W ocenie Sądu organ nie miał obowiązku przeprowadzać jakiejkolwiek oceny celem wykazania istnienia obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w odniesieniu do skarżącego. Zarzut skargi dotyczący niewyjaśnienia przez organ związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem

a zaistnieniem uzasadnionej obawy jest zatem nieuzasadniony. Bez znaczenia prawnego w sprawie pozostają takie okoliczności jak powołane w skardze nienadużywanie przez skarżącego alkoholu, czy pozytywna ocena w kręgach łowieckich, na co powoływał się w skardze pełnomocnik strony. Zarzut zaś, że organy nie wzięły pod rozwagę, że popełnione przestępstwo jest przestępstwem nieumyślnym jest niezrozumiały, gdy wziąć pod uwagę, że karalności na podstawie art. 292 kk podlega również paserstwo zawinione nieumyślnie. Znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy przez organy nie ma także okoliczność, że skarżący skazany został na karę grzywny. Ustawodawca nie uzależnił bowiem cofnięcia pozwolenia

na broń od rodzaju kary wymierzonej za popełnienie przestępstw, o których mowa

w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Pełnomocnik skarżącego podał

w skardze, że cofnięcie pozwolenia na broń nie może być dodatkową karą wymierzoną za przestępstwo. Wskazania wymaga w związku z powyższym, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem, które ma charakter wyjątkowy. Pozwolenie to może zostać wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Cofnięcie pozwolenia na broń – przy zaistnieniu przesłanek ustawowych – nie stanowi dodatkowej kary za popełnienie przestępstwa lecz uzasadnione jest potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.