Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 897/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Dnia 4 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], II. uchyla postanowienie [...] S.A. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] [...] oraz poprzedzające je postanowienie [...] S.A. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] [...], III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. znak [...]., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec majątku H. K., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r., wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, [...]. (dalej: wierzyciel).

Wskazane wyżej rozstrzygnięcia zapadły na podstawie następujących ustaleń faktycznych:

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, [...]., obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych w kwocie [...]zł za okres od stycznia 2014 r. do lipca 2018 r. Odpis tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej w dniu [...] marca 2019 r.

Pismem z dnia [...] marca 2019 r. zobowiązana złożyła zarzuty egzekucyjne, podnosząc nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej u.p.e.a.),

Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. [...] Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty [...] w B. uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku.

Następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r nr [...]. utrzymał w mocy ww. postanowienie.

Mając powyższe na względzie, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego P. [...] w P. w dniu [...] lipca 2019 r. wydał postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, w którym oddalił zarzuty.

Na powyższe rozstrzygnięcie H. K. złożyła zażalenie, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Administracji Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest uprawniony do kontroli tego stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w tym prowadzenia postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela.

Jak wyjaśnił organ, powołując się na stanowisko wierzyciela, po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka opłat rtv stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służąca do dokonywania opłat z tytułu abonamentu rtv. W momencie wejścia w życie Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187 z 2007 r. poz. 1342) został zobowiązanej przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny. Wierzyciel odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku z uwagi na sprzedaż mieszkania wyjaśnił, że wskazana przesłanka nie powoduje ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych, którymi H. K. została objęta w momencie rejestracji odbiorników rtv. Wierzyciel podkreślił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 141, poz. 1190, zmienionego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych telewizyjnych (Dz. U nr 187 poz. 1342), które zostało uchylone obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U z 2013 r. poz. 1676) na użytkowników odbiorników rtv nałożony został jednoznaczny obowiązek niezwłocznego powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej (od [...] stycznia 2009 r. Poczty Polskiej S.A.) o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zgubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania w zależności od zaistniałej sytuacji należało dopełnić następujących formalności:

1) Jeżeli pod nowym adresem zamieszkania posiada i użytkuje zobowiązana urządzenia rtv, a opłata z tytułu abonamentu rtv, wnoszone są przez inne osoby, w ramach prowadzonego wspólnie gospodarstwa domowego (zespołu osób mieszkających i utrzymujących wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie), należało dokonać wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, pod poprzednim adresem zamieszkania, natomiast od dnia poprzedzającego wyrejestrowanie, należy wnosić opłaty z tytułu abonamentu rtv, a w przypadku zwłoki w opłatach, również odsetki podatkowe, które naliczane są na dzień dokonania wpłaty.

2) Jeżeli pod nowym adresem zamieszkania posiada zobowiązana odbiorniki radiofoniczne/telewizyjne, a opłaty abonamentowe nie są dokonywane przez inne osoby w ramach prowadzonego wspólnego gospodarstwa domowego, należy dokonać zmiany adresu użytkowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i uiszczać opłaty z tytułu abonamentu rtv.

Dalej wierzyciel wyjaśnił, że przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sposób wiążący wszystkich abonentów i operatora publicznego, ustalają zasady rejestracji odbiorników oraz zmian zgłoszonych wcześniej danych na specjalnych, ustalonych rozporządzeniem formularzach.

Wierzyciel podkreślił, że nie posiada dokumentu który potwierdziłby zgłoszenie przez H. K. przed dniem [...] kwietnia 2019 r. w placówce pocztowej zmian formalno – prawnych odnośnie wyrejestrowania odbiorników radiowych / telewizyjnych i wskazał, że także zobowiązana nie przedstawiła takiego dokumentu w toku prowadzonego postępowania

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej H. K. zaskarżyła je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego to jest art.922 kc poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że obowiązki o charakterze administracyjnoprawnym podlegają dziedziczeniu oraz art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a poprzez uznanie, że na skarżącej ciążył obowiązek administracyjny w postaci wnoszenia opłat abonamentowych oraz naruszenie przepisów postępowania, tj art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyjęcie, że skarżąca jest stroną umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, m.in., że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a zarzuty można złożyć w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Po upływie terminu do zgłaszania zarzutów, nie mogą być one przez zobowiązanego uzupełniane i nie może on wnieść nowych zarzutów. Zatem przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu nie mogła być kwestia odpowiedzialności osób trzecich, o co wnosi skarżąca w kontekście śmierci swojego męża.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W kontrolowanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2019 r. znak [...]., o utrzymaniu w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] [...] wydanego w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec majątku H. K., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r., wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, [...]

Ponadto, na podstawie art. 135 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie ocenie sądu administracyjnego podlega również legalność postanowień wierzyciela w sprawie zasadności zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element jego postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, wiążąco oddziałującego na postanowienie organu egzekucyjnego. Kontrola przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia. W związku z tym, ocenie zgodności z prawem poddano również postanowienia wierzyciela - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej [...] z dnia [...] lipca 2019 r., utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2019 r.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy istnieje obowiązek zapłaty abonamentu, który został naliczony za korzystanie przez skarżącą z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych pod adresem os. [...] [...] w P. w sytuacji, gdy w okresie objętym opłatami zobowiązana nie zamieszkiwała pod tym adresem, gdyż kilka lat wcześniej sprzedała znajdujący się tam lokal. Przy czym, okoliczność ta pozostaje poza sporem.

W ocenie wierzyciela i w konsekwencji, w ocenie organów, niezgłoszenie faktu sprzedaży lokalu uprawnia wierzyciela do pobierania opłaty. Jak podkreślono w zaskarżonych rozstrzygnięciach, w przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używania odbiorników rtv należało niezwłocznie dopełnić formalności ich wyrejestrowania. Jeżeli natomiast abonent nie dokonał skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych.

W ocenie Sądu, stanowisko wierzyciela narusza prawo, co z kolei powoduje wadliwość postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela.

Uprawnienia Poczty do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej, a zatem nie budzi wątpliwości, że skoro jej uprawnienia opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku, to Poczta jest uprawniona do prowadzenia egzekucji administracyjnej w zakresie realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.

Przywołać przy tym należy stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził, że mimo, iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Poczta Polska S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r., jako lex specialis, ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Poczta Polska S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.

Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zgodnie natomiast z art. .2 ust. 3 ustawy, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego.

Jak wynika zatem z powyższego, warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika rtv, zaś data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16 (Lex nr 2190429). W swoich wywodach NSA stwierdził, że ustawa o opłatach abonamentowych. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników rtv : jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika rtv należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15 (Lex 2141379).

W ocenie Sądu, istotne dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu jest też stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, co do charakteru abonamentu rtv. Został on wymieniony na pierwszym miejscu wśród przychodów mediów publicznych (art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o RTV), zatem sądzić można, że ustawodawca uznaje go za najważniejsze źródło ich finansowania. Trybunał Konstytucyjny wskazał w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), że abonament ten to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa". Jest to danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, "nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym". Zapewnić ma ona zarówno organowi władzy publicznej - Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT), jak i mediom publicznym stabilność i przewidywalność wydatków na realizację misji publicznej. Skutkiem traktowania abonamentu jako daniny publicznej są rygory w zakresie jego wprowadzenia (wyłącznie ustawą), a także obowiązek jawnego i kontrolowanego publicznie wykorzystywania płynących z niego dochodów. Wszystkie elementy konstrukcyjne, przesądzające o ciężarze materialnym tej daniny, należą do tzw. materii ustawowej. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony abonament jest rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej.

W kontekście takiego charakteru abonamentu rtv nie można zaakceptować stanowiska wierzyciela, że dochowanie bądź nie dochowanie obowiązku zgłoszenia zmiany danych będzie miało wpływ na istnienie obowiązku.

Na gruncie niniejszej sprawy sprzedaż mieszkania i niezamieszkiwanie w nim od kliku lat, zdaniem wierzyciela, nie powoduje ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych, którymi została zobowiązana objęta w momencie rejestracji odbiorników rtv. Zdaniem wierzyciela bowiem, wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego mogło doprowadzić do ustania obowiązku opłacenia - abonamentu rtv. Wierzyciel podkreślił, przy tym że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 141, poz. 1190, zmienionego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych telewizyjnych (Dz. U nr 187 poz. 1342), które zostało uchylone obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U z 2013 r. poz. 1676) na użytkowników odbiorników rtv nałożony został jednoznaczny obowiązek niezwłocznego powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej (od 1 stycznia 2009 r. Poczty Polskiej S.A.) o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zgubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników.

Dalej wierzyciel wyjaśnił, że przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sposób wiążący wszystkich abonentów i operatora publicznego, ustalają zasady rejestracji odbiorników oraz zmian zgłoszonych wcześniej danych na specjalnych, ustalonych rozporządzeniem formularzach. Dlatego w ocenie wierzyciela skoro skarżąca nie dopełniła obowiązku płynącego z wskazanych powyżej rozporządzeń to jej obowiązek istnieje w dalszym ciągu.

Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionych wyżej rozważań, pogląd wierzyciela, że przesłanką wystarczającą dla istnienia obowiązku poniesienia opłaty abonamentowej za sporny okres jest fakt niezgłoszenia zmiany danych, to jest sprzedaży mieszkania, jest poglądem naruszającym przepis art. 2 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy

Ponadto zaś , niezależnie od poczynionych wyżej rozważań, zdaniem Sądu, podnoszona przez wierzyciela okoliczność, że skarżąca nie zawiadomiła w 2002 r. o zmianie miejsca zamieszkania, nie może rodzić dla strony negatywnych konsekwencji.

Z uwagi na podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, które odnosiły się do sposobu prowadzenia postępowania dowodowego w celu należytego wyjaśnienia sprawy, wobec faktu sprzedaży lokalu na Os. [...] w P. przez skarżącą, należy wskazać na obowiązujące wówczas regulacje prawne, odnoszące się do obowiązku zgłoszenia przez użytkownika każdej zmiany w zakresie korzystania z odbiornika rtv, które wynikały z rozporządzenia Ministra Łączności z 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 70 poz. 338). Zgodnie z § 4 rozporządzenia posiadacz imiennej książeczki radiofonicznej obowiązany był powiadomić urząd pocztowy o zmianie nazwiska, miejsca stałego pobytu (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiornika. Podkreślić jednak trzeba, że w cytowanym wyżej § 4 ustawodawca nie zawarł terminu dla dokonania wymienionych w nim obowiązków. Rozporządzenie to obowiązywało w okresie 1 września 1993 r. do 16 czerwca 2005 r., tj. w momencie sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego przez skarżącą.

Ponadto, co należy szczególnie podkreślić, skarżąca od początku kwestionuje fakt dokonania rejestracji odbiorników rtv , pod adresem Os. [...] w P., na swoje nazwisko, podnosząc, że stroną umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych był jej mąż J. S., czego zdaje się wierzyciel nie kwestionuje, to mając na uwadze wskazany wyżej przepis § 4 rozporządzenia, nakładający na posiadacza imiennej książeczki radiofonicznej określone obowiązki w zakresie zgłaszania zmian, należałoby uznać, że skoro faktycznie to nie skarżąca rejestrowała odbiorniki rtv pod ww. adresem, to obowiązki wynikające z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. nie miałyby do niej zastosowania.

Należy również wskazać, że skoro zdaniem wierzyciela, obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób nie budzący wątpliwości.

W myśl § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r., operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wskazane rozporządzenie Ministra Transportu z 2007 r. weszło w życie dnia 13.12.2007 r. A zatem, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia , jeżeli w chwili wejścia w życie tego rozporządzenia (a więc w dniu 13.12.2007 r.) skarżąca była zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny miał obowiązek nadać jej indywidualny numer identyfikacyjny i zawiadomić ją o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia.

W kontrolowanej sprawie, nie sposób przyjąć, że wierzyciel wykazał, że wykonał względem skarżącej ww. obowiązek informacyjny na podstawie przedstawionych przez niego dokumentów.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydane z uwzględnieniem przedstawionego wyżej, wadliwego stanowiska wierzyciela, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Jak wynika z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.

W przedmiotowej sprawie, pozostaje poza sporem, że skarżąca od 2002 roku nie zamieszkuje pod adresem, pod którym znajduje się lokal, w którym zostały zarejestrowane odbiorniki RTV tj. Os. [...] [...] w P.. Okoliczność tę potwierdza znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny Rep. A nr [...] z [...] lutego 2002 r. dotyczący sprzedaży lokalu mieszkalnego przy Os. [...] w P..

W ocenie Sądu, skarżąca przedstawiając dowód sprzedaży mieszkania w 2002 r. obaliła domniemanie płynące z art. 2 ust. 1 ustawy abonamentowej, to jest, że pod wskazanym adresem posiadała odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu i używała taki odbiornik, jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.

Z tego też powodu Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niezgodnym z prawem stanowisku wierzyciela, a co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej przewidzianych przepisami ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a., a w szczególności art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy działają na podstawie przepisów prawa.

Należy przy tym przyznać rację organowi, że jak wynika z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a , siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów biegnie dłużnikowi, co do zasady od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że jedynie treść pisma stanowiącego zarzuty determinuje zakres rozstrzygnięcia organów. Nie jest możliwe zatem ani dalsze ich uzupełnianie, ani też tym bardziej rozszerzanie o nowe okoliczności ( podnoszenie nowych zarzutów egzekucyjnych). Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich wniesienie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 i art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.