Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 804/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.28, 33 ust.1, 34 ust.4, 36
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca ), Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. oddala skargę; II. przyznaje [...] L. Z. wynagrodzenie w kwocie 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złote obejmujące podatek VAT w wysokości 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złote tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej płatne ze środków budżetowych Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wojewoda utrzymał w mocy skarżoną przez M. i J. H. w decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia L.C. pozwolenia na budowę budynku garażu z wiatą gospodarczą na działce Nr 1622, położonej we W, przy ul. [...]

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że decyzję Starosty wydano w następujących okolicznościach:

- na działce Nr 1622 nie ma obiektu budowlanego podlegającego przymusowej rozbiórce;

- Burmistrz nie prowadzi żadnego postępowania rozgraniczającego, dotyczącego działek Nr 1622 i 1625;

- mapa do celów projektowych odzwierciedla obowiązujący stan prawny granic obu działek;

- plan miejscowy dopuszcza na tym terenie możliwość lokalizacji zabudowy jednorodzinnej wraz z budynkami gospodarczymi i garażami z zabudową w granicy działki;

- w świetle projektu zagospodarowania działki zamierzona inwestycja nie wpłynie ujemnie na sposób zagospodarowania sąsiednich nieruchomości;

- planowany obiekt posiada od strony południowej ścianę oddzielenia pożarowego (REI 120), co czyni zadość warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w otoczeniu istniejącej drewnianej zabudowy na sąsiedniej działce;

- nie występują przyczyny uzasadniające zawieszenia postępowania w trybie art. 97 kpa, bowiem nie toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, natomiast postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej jest rozstrzygnięte decyzją organu nadzoru budowlanego odmawiającą wydania L.C. nakazu rozbiórki obiektu gospodarczego na działce Nr 1622;

- inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i wobec tego w trybie art. 35 ust. 4 tejże ustawy, nie można wydać inwestorowi decyzji odmownej.

Powyższą decyzję kwestionują M. i J. H., podnosząc w odwołaniu, że w stosunku do jednego z obiektów na działce Nr 1622, a objętych projektem do adaptacji toczy się przed organem nadzoru budowlanego postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej i wydana w tej sprawie decyzja nie jest prawomocna, Starostwo Powiatowe prowadzi postępowanie w sprawie wydania mapy do celów projektowych z wadliwą granicą działek Nr 1622, 1623 i 1625, projekt techniczny nie przewiduje zabezpieczenia ściany dla budynku na działce Nr 1625, nie ustalono wszystkich stron postępowania i rozstrzygnięcie jest przedwczesne wobec wniesionej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję.

Zarzuty odwołujących się nie stanowią podstawy do zmiany bądź uchylenia skarżonej decyzji z następujących względów. Mapa do celów projektowych z dnia [...] marca 2006 r. wydana przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz zatwierdzony projekt budowlany wskazuje, że zamierzona inwestycja swoim zasięgiem obejmuje teren działki Nr 1622. Inwestor złożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Projekt techniczny sporządziły osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Osoby te złożyły oświadczenie , iż projekt opracowano zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Zgodnie z art. .28 ust. 2 Prawa budowlanego stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę jest inwestor, właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów, wprowadzających unormowania dotyczące odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Obszar oddziaływania obejmuje – jak to wynika ze skarżonej decyzji, działki Nr 1622 i 1625. M.H. włada nieruchomością oznaczoną Nr 1625 i jest stroną postępowania. Inne osoby nie ujęte w rozdzielniku do decyzji nie są stronami postępowania. Do dnia wydania pozwolenia na budowę w stosunku do żadnego obiektu znajdującego się na działce Nr 1622 nie orzeczono nakazu rozbiórki. Stąd też zakaz określony w przepisie art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego nie ma zastosowania.

W skardze do Sądu M.H. domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i podnosi, że plan zagospodarowania działki jest sporządzony na niewłaściwej mapie, błędnie ilustrującej granice działek Nr 1622, 1623 i 1625, inwestycja powstanie na gruncie, który nie należy do inwestora, zatajono fakt, iż decyzja organu nadzoru budowlanego nie jest rozstrzygnięciem ostatecznym, brak jest zgody konserwatora zabytków na lokalizację inwestycji w pobliżu obiektu objętego ochroną konserwatorską oraz nie zawiadomiono wszystkich osób będących stroną postępowania (S.B. i innych).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

W świetle akt sprawy inwestor przedstawił kompletny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę garażu z wiatą gospodarczą na działce Nr 1622. W tej sytuacji zachodziły podstawy do wydania na mocy art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) korzystnego dla inwestora rozstrzygnięcia

Materiał dowodowy zgromadzony w rozpoznawanej sprawie nie potwierdza słuszności zarzutów zgłaszanych przez skarżącą. Przede wszystkim należy stwierdzić, że budowa jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, który dopuszcza lokalizację spornego obiektu w granicy nieruchomości. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany sporządziły osoby dysponujące wymaganymi uprawnieniami, co potwierdzają figurujące w aktach sprawy stosowne zaświadczenia (k. 6,7 i 37 akt adm.), a inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 45 akt adm.).

Projekt zagospodarowania działki Nr 1622 sporządzono na mapie, spełniającej wymagania określone w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane.

W świetle planu zagospodarowania terenu działki Nr 1622 zamierzona inwestycja nie wykracza poza granice tejże nieruchomości. Poza tym na działce nie ma obiektu budowlanego podlegającego przymusowej rozbiórce.

W myśl przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru i wykonywanie takich robót w otoczeniu zabytku (art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy).

To, że znajdujący się na działce Nr 1625 budynek skarżącej jest obiektem zabytkowym, nie oznacza, iż pozwolenie na budowę powinno być poprzedzone zezwoleniem konserwatora zabytków.

Skarżona decyzja nie przewiduje prowadzenia robót budowlanych na terenie działki Nr 1625, ani w miejscu stanowiącym najbliższe otoczenie zabytku. Garaż i wiatę gospodarczą przesłania istniejący już na działce Nr 1622 budynek gospodarczo-garażowy oraz bezpośrednio z nim sąsiadujący budynek gospodarczy zlokalizowany na działce skarżącej. Odległość projektowanego obiektu od zabytkowego budynku skarżącej wynosi w linii prostej co najmniej 15 m. Wynika to z dołączonej do akt sprawy mapy do celów projektowych sporządzonej w skali 1:500 (k.39 akt adm.). W świetle opisu technicznego projektu budowlanego, garaż z wiatą jest obiektem parterowym.

W tych okolicznościach zgoda konserwatora zabytków nie była wymagana. Potwierdza to i Wojewódzki Konserwator Zabytków w swoim piśmie z dnia 8 grudnia 2006 r. [...], przedłożonym przez pełnomocnika Wojewody w trakcie rozprawy przed Sądem w dniu 12 grudnia 2006 r.

Ubocznie należy zaznaczyć, że działka inwestora jest zlokalizowana poza staromiejskim układem urbanistycznym wpisanym do zabytków województwa lubelskiego, jak również poza strefą pośredniej ochrony konserwatorskiej ustalonej w planie miejscowym.

Z akt sprawy wynika, że działka inwestora graniczy z działką Nr 1626, stanowiącą własność Miasta . Zatem doręczenie Burmistrzowi zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Starosty jest postępowaniem prawidłowym. Orzekające organy nie miały obowiązku doręczenia decyzji wymienionym w wypisie rejestru gruntów (k.23 akt adm.), osobom będącym użytkownikami wieczystymi działki Nr 1626.

Ubocznie należy stwierdzić, że wniesienie skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] uchylającą decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania nie wstrzymuje w żaden sposób dalszego toku postępowania.

Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia należnego profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej (ustanowionemu z urzędu w ramach prawa pomocy), uzasadniał przepis art. 250 cyt. ustawy.