Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 382/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2008r. sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 maja 2007r. D.D. zwrócił się do Urzędu Miejskiego we W. o wydanie zaświadczenia co do stanu prawnego w zakresie tego, że lokale mieszkalne znajdujące się w budynku położonym przy ul. [...] Nr [...] we W., stanowią publiczny zasób mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz.U. 05.31.266 ze zm.).

W uzasadnieniu wniosku podane zostało, że budynek przy ul. [...] Nr [...]we W. jest budynkiem należącym do Uniwersytetu P. we W.. Uczelnia ta jest państwową osobą prawną ( art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym).Uniwersytet P. jako państwowa osoba prawna jest podmiotem objętym przepisem art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie praw lokatorów.

Wskazane okoliczności uzasadniają, zdaniem D. D., niniejszy wniosek. Ponadto dodał, że w kwestii właściwości w niniejszej sprawie Prezydenta W. do wydania zaświadczenia, jednoznacznie wynika to, jego zdaniem, z załączonego do wniosku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 21 lutego 2007r. (sygn. akt II SA/Wr 645/06).

Prezydent W.postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 219 w związku z art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( t. j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił wydania zaświadczenia o treści sprecyzowanej ze wniosku "że lokale mieszkalne (mieszkania) znajdujące się w budynku położonym we W. przy ul. [...] nr [...], na nieruchomości oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu B. jako działki nr [...] i [...], [...], dla której Sąd Rejonowy dla W. K., IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o numerach : [...] i [...] stanowią publiczny zasób mieszkaniowy".

Uzasadniając wydane postanowienie Prezydent W.wskazał, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 i 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W złożonym wniosku D.D.nie wskazał ani przepisu prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych wyżej faktów ani nie uzasadnił interesu prawnego do wydania takiego zaświadczenia.

Na powyższe postanowienie D.D.wniósł zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, podkreślając w szczególności, że obowiązkiem organu jest wyjaśnienie wątpliwości i wezwanie wnioskodawcy do wykazania interesu prawnego lub wskazania przepisu prawa w oparciu o który żąda od organu wydania stosownego zaświadczenia. Dopiero gdy wnioskodawca tego nie uczyni można wywodzić negatywne skutki prawne w postaci odmowy wydania zaświadczenia.

Działający z upoważnienia Prezydenta W.Zastępca Dyrektora Wydziału Mienia Komunalnego i Skarbu Państwa, po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, postanowieniem z dnia [...] nr [...]odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego, że lokale mieszkalne znajdujące się w budynku położonym we W. przy ul. [...] Nr [...], na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach : [...] i [...] , [...] ,, obręb B., dla których Sąd Rejonowy dla W.K. IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o numerach : [...] i [...] – stanowią zasób mieszkaniowy.

Organ wyjaśnił, że po ponownym przeanalizowaniu materiału zgromadzonego w sprawie oraz pisma wnioskodawcy z dnia 20 grudnia 2007r., będącego odpowiedzią na wezwanie organu z dnia 12 grudnia 2007r., D.D.nie wykazał interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, a zawarte wyjaśnienia wskazują jedynie na interes faktyczny wnioskodawcy.

Wnioskodawca domaga się wydania zaświadczenia potwierdzającego stan prawny w zakresie tego, że lokale mieszkalne mieszczące się w budynku położonym we W. przy ul. F. P Nr [...], stanowią publiczny zasób mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 11 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego.

Organ wskazał, że na podstawie danych uzyskanych w Zarządzie Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we W. ustalono, że budynek przy ul. P Nr [...] stanowi własność Uniwersytetu P. we W.. Budynek ten położony jest na dwóch działkach geodezyjnych :

- część budynku ( pod adresem ul. F. P Nr [...]) na działce nr [...] (księga wieczysta nr [...]), stanowiącej własność Uniwersytetu P.,

- część budynku ( pod adresem ul. P Nr [...]) na działce nr [...] ( księga wieczysta nr [...]), będącej w użytkowaniu wieczystym Uniwersytetu P..

Wobec powyższych faktów lokale mieszkalne znajdujące się w w/w budynkach nie stanowią zasobu Skarbu państwa w rozumieniu art. 21 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), do gospodarowania którym uprawniony jest Prezydent wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Zatem nie prowadzi ewidencji, rejestrów i nie posiada innych danych dotyczących lokali mieszkalnych znajdujących się w przedmiotowym budynku.

Organ stwierdził zatem, że :

- wnioskodawca nie wskazał przepisów prawa, które nakładają na niego obowiązek wydania żądanego zaświadczenia,

- wnioskodawca nie wykazał, że posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów i stanu prawnego,

- nie jest w posiadaniu danych pozwalających na wydanie żądanego zaświadczenia.

Na powyższe postanowienie D.D.wniósł zażalenie, w którym twierdzi, w szczególności, że wykazał swój interes prawny w uzyskaniu żądanego zaświadczenia, ponieważ o istnieniu jego interesu prawnego przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 21 lutego 2007r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...]utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał przepisu prawa, który zobowiązuje go do przedłożenia jakiemukolwiek podmiotowi zaświadczenia o żądanej treści.

Nie wykazał również interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu stanu prawnego lokali położonych w budynkach przy ul. P Nr [...] i[...], stanowiących własność Uniwersytetu P. we W..

Kolegium podkreśliło, że przede wszystkim że w Urzędzie Miejskim W.nie jest prowadzona jakakolwiek ewidencja lub rejestry, na podstawie których mogłoby nastąpić wydanie przez Prezydenta W.zawnioskowanego zaświadczenia. Wynika to z faktu, iż Prezydent W. jest właściwy określać przeznaczenie lokali do zasobu mieszkaniowego gminy w stosunku do lokali położonych w budynkach stanowiących własność Gminy W. oraz co do lokali w budynkach stanowiących własność Skarbu Państwa, a powierzonych w zarządzanie Prezydentowi W.ia. Natomiast lokale położone w budynkach przy ul. [...] Nr [...], w tym lokal zajmowany przez wnioskodawcę( Nr [...]) w tym budynku stanowią bezspornie własność Uniwersytetu P.. O przeznaczeniu lokali w budynkach Uniwersytetu P. i o stosunkach prawnych, jakie są podstawą korzystania z tych lokali, decyduje rektor tej uczelni wyższej działający na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005r. – Prawo o szkolnictwie wyższym. W tym przedmiocie D.D.powinien posiadać odpowiedni dokument, na podstawie którego zajmuje lokal. W tym samym budynku lokale mogą być bowiem zajmowane na podstawie różnych stosunków prawnych.

D.D.dąży w istocie do uzyskania stwierdzenia w żądanym zaświadczeniu, jaki stosunek prawny łączy go z Uniwersytetem P.m odnośnie zajmowanego przez niego lokalu Nr [...] przy ul. F. P Nr [...] we W..

Jeżeli istnieje spór z właścicielem budynku o to, czy – jak chce tego skarżący -

jest to stosunek prawny najmu lokalu mieszkalnego, podlegający zasadom powołanej ustawy o ochronie praw lokatorów(...), spór taki jest sporem cywilnoprawnym i może być poddany rozstrzygnięciu przez sąd powszechny, przez wniesienie powództwa o ustalenie stosunku prawnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie D.D.zarzuca:

1) Naruszenie art. 20 kpa w związku z przepisami ustaw o samorządzie gminnym i powiatowym oraz w związku z uchwalonymi przepisami Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego W, przez wadliwe uznanie, że Prezydent W.nie jest właściwy do wydania żądanego zaświadczenia.

2) Rażące naruszenie art. 20 kpa w związku z art. 210 kpa, bowiem zawarte w postanowieniu organu I instancji jest rozstrzygnięciem merytorycznym, a więc takim które może być podjęta tylko przez właściwy rzeczowo w sprawie organ, gdy tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezpodstawnie uzasadnia swoje rozstrzygnięcie brakiem właściwości rzeczowej Prezydenta W.. W ślad za swoim poglądem SKO nie podjęło właściwych kroków proceduralnych, tj. nie wzruszyło w trybie art. 156 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 126 kpa zaskarżonego postanowienia, lecz utrzymało je w mocy.

3) Naruszenie art. 35 § 2 w związku z § 3 kpa i w związku art. 217 § 3 kpa przez odstąpienie od nakazu niezwłocznego załatwienia spraw, które mogą być rozpatrywane w oparciu o dowody powszechnie znane organowi z urzędu, gdzie w przypadku spraw o zaświadczenie termin niezwłoczny powinien obejmować okres do 7 dni.

4) Naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 kpa w związku z art. 7 ust. 1 uopl przez niewzięci pod uwagę tego, że skarżący wskazał interes prawny w wydaniu zaświadczenia żądanej treści.

5) Ńaruszenie art. 218 § 1 kpa w związku z art. 20 ust. 1 pkt 2 i 3 prawa geodezyjnego i kartograficznego wskutek uchylenia się od obowiązku wydania zaświadczenia żądanej treści, pomimo prowadzenia przez Prezydenta W.ewidencji dotyczącej lokali, znajdujących się w budynku, w którym mieszka skarżący.

6) Naruszenie art. 219 kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. wskutek niezasadnego zastosowania go w sprawie, bowiem dane , które były znane organowi, są w pełni wystarczające do wydania żądanego zaświadczenia.

7) Naruszenie art. 153 ppsa i art. 170 ppsa przez nieuwzględnienie w rozpatrywanej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2007r. (Sygn. akt II SA/Wr 645/06).

Wobec powyższych zarzutów skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zobowiązanie organu I instancji do wydania wnioskowanego zaświadczenia.

W bardzo obszernym i szczegółowym uzasadnieniu do każdego wymienionego we wstępie skargi zarzutu, skarżący dowodzi swoich racji i polemizuje ze stanowiskiem organu. Dodatkowo podniósł, że publiczny zasób mieszkaniowy na terenie gminy nie może pozostawać poza sferą zainteresowania gminy, skoro w myśl art. 4a ustawy o ochronie praw lokatorów gmina jest obowiązana uzyskiwać dane nawet w odniesieniu do prywatnych lokali mieszkalnych, nienależących do publicznego zasobu mieszkaniowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium podkreśliło, że podziela pogląd organu i instancji, że D.D.nie wskazał przepisu prawa, który zobowiązuje go do przedstawienia jakiemukolwiek podmiotowi zaświadczenia o żądanej treści, ani jego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu stanu prawnego lokali w budynku Uniwersytetu P. położonych przy ul. F.P Nr [...].

Stwierdzono ponadto, że Prezydent W.nie prowadzi ewidencji lub rejestrów ujawniających prawne stosunki zobowiązaniowe, stanowiące podstawę zajmowania lokali w tych budynkach, ani nie posiada innych danych o tych lokalach, nie mógłby wydać żądanego zaświadczenia tylko na podstawie twierdzeń D. D., gdyby nawet wykazał on swój interes prawny w uzyskaniu żądanego zaświadczenia np. wskutek uzasadnionego prawem żądania innego podmiotu.

W dalszej części odpowiedzi na skargę organ stwierdza, że nie ma podstaw do wydania żądanego zaświadczenia, skoro w Urzędzie Miejskim W, ani w Zarządzie Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego, ani w innych jednostkach organizacyjnych Gminy W. nie jest prowadzona żadna ewidencja lub rejestry, na podstawie których miałoby nastąpić wydanie żądanego zaświadczenia, czyli potwierdzenie, że lokale we wskazanych budynkach Uniwersytetu P., albo że zajmowany przez skarżącego lokal Nr [...], należą do zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie prawa lokatorów publicznego zasobu mieszkaniowego, a więc podlegają wynajmowi na zasadach określonych w powołanej ustawie, za zapłatą czynszu najmu według stawek ustalonych przez Radę Miejską W.

Powołana przez skarżącego ewidencja gruntów, budynków i lokali, prowadzona zgodnie z powołanymi przepisami art. 20 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, ma obejmować dane techniczne o lokalach i stosunki prawno-rzeczowe do gruntu (głównie własność i użytkowanie wieczyste), do budynków i lokali (własność). Nie obejmuje danych o tym, na podstawie jakich stosunków prawnych zobowiązaniowych lokale powinny być lub są zajmowane przez osoby fizyczne lub prawne, albo są zajmowane bez tytułu prawnego. W tym samym budynku lokale mogą być udostępniane do korzystania na podstawie różnych stosunków prawnych. Prezydent W.nie ma kompetencji do ingerowania w gospodarkę lokalami Uniwersytetu P., ani wyznaczania rektorowi na jakie potrzeby ma lokale przeznaczać, ani stwierdzenia, że SA to lokale mieszkalne podlegające wynajmowi na zasadach powołanej ustawy o ochronie praw lokatorów, albo czy są to lokale wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, tj. wyłączone spod przepisów tej ustawy lokale użytkowe albo lokale wprawdzie przeznaczone do przebywania ludzi, lecz służące jako: "pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych".

Powołany w skardze wyrok WSA z dnia 21 lutego 2007r. nie może być odnoszony do sprawy będącej przedmiotem skargi, gdyż wyrokiem tym Sąd oddalił skargę D. D. na postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu W. o odmowie wydania żądanego zaświadczenia.

Wskazany zaś w skardze przepis art. 4a ustawy o ochronie praw lokatorów o obowiązku gmin ogłaszania czynszów najmu lokali mieszkalnych , nienależących do publicznego zasobu mieszkaniowego, został dodany przez ustawę z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 173, poz. 1218) i wszedł w życie dopiero od dnia 1 stycznia 2008r.

Przy piśmie procesowym z dnia 29 września 2008r. skarżący złożył do Sądu kserokopię zaświadczenia Prezydenta W.z dnia [...]. ( k. 38), wydanego na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali potwierdzającego, że lokal mieszkalny Nr [...] przy ul. F. [...] Nr [...]we W. jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, dowodząc tym samym, że zamieszkując w tym lokalu stanowi ono dla niego centrum życiowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz.1269) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sądy administracyjne są powołane do kontroli działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 kpa ( tzw. postępowanie jurysdykcyjne, orzecznicze), a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. Przepisy Działu VII kpa pt. "Wydawanie zaświadczeń" stanowią rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II.(rozdział 4) kpa, albowiem w postępowaniu tym właściwy organ administracji publicznej o niczym nie rozstrzyga. Choć brak jest w Dziale II Kodeksu wyraźnego przepisu odsyłającego do odpowiedniego stosowania przepisów kpa, to stosując zasady wykładni systemowej należy przyjąć, że niektóre przepisy ogólnego postępowania administracyjnego będą miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, w szczególności: niektóre zasady ogólne kpa (np. zasada prawy obiektywnej, zasada pisemności, zasada udzielenia informacji), przepisy dotyczące wymogów formalnych wniosku (art. 63), przepisy dotyczące postanowień (art. 123 – 126) , przepisy dotyczące zażaleń ( art. 141 – 144).

Zgodnie z art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli :

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zgodnie z przepisem art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 kpa, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Żądanie skarżącego skierowane do Prezydenta W.dotyczy potwierdzenia w drodze zaświadczenia, jak podkreślił, "stanu prawnego", że lokale (określa je mianem mieszkalne) położone w budynku przy ul. [...] nr [...]we W. będące własnością Uniwersytetu P. we W. stanowią publiczny zasób mieszkaniowy w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie prawa lokatorów(...). Zarówno właściwość organu jak i swój interes prawny wywodzi skarżący z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 21 lutego 2007r ( sygn. akt II SA/Wr 645/06) oddalającego jego skargę na odmowę wydania zaświadczenia przez Starostę Powiatu W. w zakresie identycznego żądania jakie zawiera jego wniosek z dnia 28 maja 2007r. wniesiony do Prezydenta W..

Z załączonych do odpowiedzi na skrgę akt administracyjnych, a przede wszystkim wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia, licznych pism kierowanych do organów obu instancji, zażaleń nie wynika aby skarżący wskazał taki przepis prawa, który wymaga uzyskania przez niego stosownego zaświadczenia od Prezydenta W.. Nie wykazał również, aby jakiś inny organ żądał od niego w trybie art. 220 § 2 kpa dostarczenia zaświadczenia o żądanej treści wystawionego przez Prezydenta W. Słusznie zatem, zadaniem Sądu, organ uznał, iż brak jest podstaw do ubiegania się o zaświadczenie przez skarżącego na podstawie art.217 § 2 pkt 1 kpa.

Jeśli zaś chodzi o przesłankę drugą ( art. 217 § 2 pkt 2 kpa), na podstawie której określona osoba może ubiegać się o wydanie zaświadczenia, Kodeks postępowania administracyjnego zobowiązuje wnioskodawcę do wykazania swojego interesu prawnego, przy czym aby dany organ mógł uczynić zadość żądaniu wnoszącego podanie musi to wynikać z prowadzonej przez niego ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

W ocenie Sądu, słusznie ustaliły organy obu instancji, że skarżący nie wykazał istnienia swojego interesu prawnego do uzyskania żądanego zaświadczenia. Interesu prawnego skarżącego nie można bowiem upatrywać w powołanym i załączonym do wniosku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., jak również nie wynika on z treści pisma skarżącego z dnia 20 grudnia 2007r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie organu I instancji do uzupełnienia wniosku odnośnie w/w kwestii.

Podkreślić przy tym należy, że gdyby nawet skarżący wykazał istnienie swojego interesu prawnego w ubieganiu się o zaświadczenie, to i tak nie mógłby uzyskać zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ Prezydent W.nie prowadzi w tym zakresie ewidencji, rejestrów bądź innej dokumentacji zawierającej dane warunkujące wydanie zaświadczenia. Jak słusznie organy ustaliły, w istocie skarżący zmierza do ustalenia tą drogą ( poprzez stosowne zaświadczenie) statusu prawnego lokalu Nr [...]( zdaniem skarżącego mieszkalnego) w budynku przy ul. [...] nr [...]. Sam bowiem fakt zajmowania określonego lokalu w budynku stanowiącym własność szkoły wyższej, nie świadczy jeszcze o tym, iż jest to lokal mieszkalny. To skarżący winien wiedzieć jaki stosunek prawny łączy jego i Uniwersytet P. odnośnie przedmiotowego lokalu, czy też winien mieć świadomość, że ewentualnie korzysta z lokalu bez tytułu prawnego, nie może zaś o tym przesądzać Prezydent W. w drodze zaświadczenia. Te kwestie zostały w dostateczny sposób wyjaśnione skarżącemu przez organy administracyjne.

Już tylko na marginesie należy dodać, że Uniwersytet P. przesłał do Sądu kserokopię wyroku Sądu Okręgowego we W. Wydział II Cywilny Odwoławczy z dnia 2 października 2007r. ( sygn. akt II Ca 354/07), z którego wynika, że powództwo D.D.o ustalenie stosunku najmu do lokalu mieszkalnego Nr [...] A położonego we W. przy ul. [...] Nr [...]zostało oddalone, a ponadto w stosunku do D.D. Sąd ten orzekł eksmisję z lokalu Nr [...]A (Hotelu Asystenta). Stwierdzić należy, że wyrok ten potwierdza tylko, że poczynione ustalenia i wnioski organów obu instancji były jak najbardziej prawidłowe.

Zgodzić się również trzeba z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w wyroku z dnia 6 marca 2007r. (sygn. akt I SA/Wa 1767/06 – LEX nr 315067), iż żądanie skarżącego w istocie sprowadza się do dokonania wykładni prawa, tj. ustalenia czy przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) stosuje się do lokali w budynkach będących własnością uczelni publicznej. Wykładnia prawa nie może jednakże stanowić treści zaświadczenia. Wymieniona ustawa w art. 2 ust. 1 pkt 11, który to przepis jako podstawę do wydania zaświadczenia powołuje skarżący, zamieszcza jedynie definicję legalną pojęcia "publiczny zasób mieszkaniowy". Definicje zawarte w poszczególnych ustawach mają za zadanie jedynie upraszczać język ustawy i nadają swoiste znaczenie pojęciom prawnym a nadto upraszczają formułowanie przepisów ustawy. W żadnym przepisie tej ustawy ustawodawca nie zamieścił kompetencji dla jakiegokolwiek organu administracji publicznej do stwierdzania w drodze zaświadczenia, czy określony lokal lub budynek zalicza się do publicznego zasobu mieszkaniowego.

Wobec powyższych okoliczności, po rozważeniu wszystkich zarzutów skarżącego, Sąd uznał, iż są one w całości bezzasadne. Sąd przyjął bowiem w całej rozciągłości, jako prawidłowe, ustalenia poczynione przez organy administracyjne, jak również podzielił argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym zakresie.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.