Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 150/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87, art 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1273/17 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017r., sygn. akt VI SA/Wa 1273/17 odmówił D.K. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Pismem z dnia 26 grudnia 2016 r. D.K. (dalej: skarżący) wniósł skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI Skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia przesłano Skarżącemu przy piśmie sądowym z dnia 4 lipca 2017 r. Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie została, z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia Skarżącemu, złożona w placówce pocztowej 7 lipca 2017 r. na okres 7 dni z adnotacją o jej niedoręczeniu, o czym powiadomiono Skarżącego umieszczając stosowne zawiadomienie w drzwiach adresata (awizo). Powtórnie przesyłkę awizowano w dniu 17 lipca 2017 r. Ponieważ skarżący, po upływie ustawowego terminu, nie odebrał przedmiotowej przesyłki, urząd pocztowy zwrócił ją do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie".

Zarządzeniem Sędziego z dnia 8 sierpnia 2017 r. wezwanie zostało uznane za doręczone w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") z dniem 21 lipca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r. odrzucił skargę na decyzję z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono Skarżącemu w dniu 7 września 2017 r.

Pismem z dnia 12 września 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 14 września 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 22 października 2017 r., Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, ze nie doręczono mu skutecznie wezwania Sądu, jak również awiza informującego o pozostawieniu przesyłki sądowej w urzędzie pocztowym. Skarżący podał, że mieszka na wsi i zdarza się, że przesyłki pocztowe nie zostają skutecznie doręczone, zwłaszcza w okresie wakacyjnym, w czasie zastępstw pomiędzy listonoszami. W związku z powyższym uznał domniemanie Sądu o doręczeniu przesyłki za wadliwe.

W dniu 14 września 2017 r. skarżący uiścił wpis w wysokości 100 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że wniosek został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd przypomniał, że z akt sprawy wynika, że pracownik Poczty Polskiej próbował doręczyć pismo pod adres wskazany przez Skarżącego jako adres do korespondencji. Z adnotacji umieszczonych na kwestionowanej przesyłce wynika, że awizo pozostawiano u adresata dwukrotnie – w dniach 7 i 17 lipca 2017 r. Zatem, w analizowanym przypadku doręczenie zastępcze spełniało warunki określone w art. 73 p.p.s.a., a przesyłkę należało uznać za doręczoną z dniem 21 lipca 2017 r.

Oceniając przesłanki winy WSA uznał, że skarżący nie zdołał obalić domniemania o prawidłowości doręczenia zastępczego, gdyż nie wskazał żadnego dowodu potwierdzającego zarzut nienależytego działania pracowników Poczty Polskiej, których uchybienia wykluczałyby winę strony w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, przemawiając za jego przywróceniem. Nie można uznać za uprawdopodobnienie braku winy przez Skarżącego samego powołania przez niego informacji o zastępstwach listonoszy w okresem wakacyjnym.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie prawa procesowego i prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Samo wykazanie zdarzenia lub faktu, z którego wynika prawdopodobieństwo braku winy, powinno być wystarczającym dla uznania, iż zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu, o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. Ponadto stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyjęte w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób, że uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję z [...] kwietnia 2017 r. miało miejsce wskutek okoliczności, za które nie ponosi on winy.

Skarżący podając nieprawidłowość doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, polegającą, na braku pozostawienia zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (awizo), jako okoliczność wskazującą na brak jego winy w uchybieniu terminu w jakikolwiek sposób nie uprawdopodobnił tej okoliczności.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w opisanej sytuacji skarżący mógł złożyć reklamację na nienależyte wykonanie usługi pocztowej we właściwej placówce pocztowej, stosownie do art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529).

Tymczasem w dyspozycji Sądu pozostaje przesyłka wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru opatrzona adnotacjami z których wynika, że była ona awizowana dwukrotnie, tj. w dniu 7 lipca 2017 r. oraz w dniu 17 lipca 2017 r. oraz pozostawała w Urzędzie Pocztowym do 25 lipca 2017 r., a skarżący nie podjął żadnych czynności formalnych w celu podważenia domniemania doręczenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Zatem WSA w Warszawie nie miał obowiązku prowadzenia czynności wyjaśniających skuteczność doręczenia przesyłki. Dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Oznacza to, że korzysta z domniemania prawdziwości oraz z domniemania zgodności z prawdą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 344/16). Powyższe domniemania w stosunku do znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji nie zostały skutecznie podważone, a prawidłowość wypełnienia tego potwierdzenia nie budzi wątpliwości. Argumenty zażalenia skarżącego, w którym ten kwestionuje awizację korespondencji nadanej przez WSA w Warszawie są niewystarczające. Twierdzenie skarżącego, że awiz nie otrzymał, może być uznane jedynie za przypuszczenie, jednak aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musiałby uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, czego jednak nie uczynił. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej sytuacji strona mogłaby bowiem obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło. Uzasadnienie zażalenia sprowadza się natomiast do polemiki w zakresie braku doręczenia przesyłki – pozostawienia awizo, dotyczy więc czynności urzędowych operatora pocztowego, potwierdzonych załączonym do akt rozpatrywanej sprawy dokumentem w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru. Stwierdzenie skarżącego, że przesyłka listowa nie została doręczona w wyniku wadliwego działania operatora pocztowego musi zostać uprawdopodobnione, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca.

W związku z powyższym należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.