Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 888/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 2 pkt 5a, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1372
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na uchwałę Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 6 lipca 2021 r. nr XLII/264/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach: Łazisko i Niebrów w gminie Tomaszów Mazowiecki postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu – K. B. z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uiszczoną kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 4 października 2021 r. pod pozycją [...]. a.bł.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 września 2021 r., nadanym 4 października 2021 roku, K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę nr XLII/264/21 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach: Łazisko i Niebrów w gminie Tomaszów Mazowiecki - w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem 9MNU. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie "wskazanych poniżej" przepisów prawnych oraz wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem 9MNU oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że uchwała jest niezgodna z prawem, ponieważ naruszając jego interes prawny, narusza jednocześnie przepisy prawne.

Skarżący podkreślił, że pozostaje właścicielem działek nr [...] i [...], położonych w obrębie nr [...], które bezpośrednio graniczą z terenem oznaczonym symbolem 9MNU - stanowiącym część obszaru planu miejscowego, o którego stwierdzenie nieważności Skarżący wnosi. Na działkach Skarżącego nieprzerwanie od lat 70-tych XX w. prowadzona jest hodowla drobiu. Tymczasem, Rada Gminy w bezpośrednim sąsiedztwie dopuszcza możliwość lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej (zabudowy mieszkaniowo-usługowej). Określenie przeznaczenia skarżonego terenu jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa (lub zabudowa mieszkaniowo-usługowa), który bezpośrednio graniczy z już zagospodarowanym terenem skarżącego prowadzącym stosowną działalność gospodarczą, wskazuje wprost na zignorowanie przez organy gminy ogólnych zasad, na podstawie których powinno następować określenie przeznaczenia terenów w planach miejscowych. Skarżący wskazując na przepisy art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7, art. 1 ust. 3 i 4, art. 6 "ustawy planistycznej", stwierdził, że należy z nich wyprowadzić, że: określenie przeznaczenia terenów w planie miejscowym ma stanowić wyraz prowadzonej w sposób racjonalny polityki przestrzennej przez organy gminy, nie zaś dowolnej, wykraczającej poza ramy władztwa planistyczne ingerencji przez te organy w przestrzeń gminy; oraz że nad wyraz często podnoszona ochrona prawa własności recypowana w przepisach art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, dotyczy nie tylko właścicieli działek niezagospodarowanych objętych ustaleniami planu miejscowego, ale także właścicieli działek sąsiadujących z obszarem opracowania, które są już zagospodarowane – jaka to, zdaniem skarżącego, sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie. Dalej skarżący podniósł, że organy gminy określając stosowne przeznaczenie skarżonego terenu i uchwalając skarżony plan miejscowy naruszyły interes prawny skarżącego nie uwzględniając sposobu zagospodarowania jego działek, a priori prowadząc do dysharmonii przestrzennej i konfliktów społecznych a jednocześnie, dokonując ustaleń w planie miejscowym i prowadząc procedurę planistyczną dopuściły się istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzania przedmiotowego planu miejscowego.

Skarżący niezależnie od powyższego podniósł, że w jego opinii każdorazowo, kiedy organy gminy przekroczyły przyznane im prawa do ingerowania w prawo własności w ramach władztwa planistycznego lub nie dopełniły obowiązku określenia wymogów jakie postawił przed nimi ustawodawca naruszyły interes prawny skarżącego - w tym także w uchybieniach, w których organy gminy naruszyły w sposób istotny tryb sporządzania planu miejscowego w sposób ograniczający prawo skarżącego do udziału w procedurze planistycznej skarżący dopatrywał się naruszenia jego interesu prawnego.

Dalej skarżący przedstawił zarzuty w stosunku do skarżonego aktu:

1. naruszenie przepisów art. 17 pkt 9, 11-12 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej także upzp.), co jednocześnie naruszyło interes prawny skarżącego. Zdaniem skarżącego w trakcie drugiego wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu (w dniach od 6 kwietnia do 28 kwietnia 2021 r.) skarżący złożył stosowne uwagi, ale jak wynika z rozstrzygnięcia uwag (załącznik nr 3 do uchwały) - nie zostały one uwzględnione, podczas gdy uzasadnienie nieuwzględnienia złożonych uwag należy, w ocenie skarżącego, sprowadzić do stwierdzenia przez organy gminy, że składający uwagi (skarżący) nie posiada interesu prawnego. Skarżący powołując się na brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 oraz orzecznictwo wywiódł, że z niczego nie wynika konieczność wykazania interesu prawnego przy składaniu uwag i skarżący nie wie, dlaczego jego uwagi nie zostały uwzględnione, tym bardziej, że ogólne zasady planowania przestrzennego przemawiają za zasadnością ich uwzględnienia.

Jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, skarżący, dalej wskazał:

naruszenie przepisów art. 15 ust 1 oraz art. 20 ust. 1 upzp., co jednocześnie naruszyło jego interes prawny. Skarżący wywiódł, że powołane przepisy obligują odpowiednio: organ wykonawczy gminy do sporządzenia projektu planu miejscowego zgodnie z zapisami studium a radę gminy do zweryfikowania braku sprzeczności pomiędzy tymi opracowaniami planistycznymi. Skarżący wskazał, że dla skarżonego terenu, określonego w planie miejscowym jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa (zabudowa mieszkaniowo-usługowa) w studium określono kierunek zagospodarowania terenu odpowiadający rolniczej przestrzeni produkcyjnej, natomiast analiza ustaleń części tekstowej studium, w opinii skarżącego, nie pozwala na określenia przeznaczenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej (zabudowy mieszkaniowo-usługowej) przy tak określonym kierunku zagospodarowania terenu - powołując się na poglądy orzecznictwa. W opinii skarżącego, organy gminy winny kierować się ogólnymi zasadami określania przeznaczenia terenów, tj. m.in. uwzględnić sposób zagospodarowania działek sąsiednich, gdyż pominięcie sposobu zagospodarowania działek skarżącego przy jednoczesnym określeniu przeznaczenia skarżonego terenu w sposób odmienny niż kierunek wskazany w studium narusza interes prawny skarżącego.

naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp. w związku z przepisem § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), w zakresie w jakim nie można powiązać ustaleń tekstu planu miejscowego z załącznikiem graficznym. W tekście planu miejscowego określając przeznaczenie terenów oznaczonych skarżonym symbolem "MNU" postanowiono, że są to "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej" (przepis § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały), natomiast na rysunku planu miejscowego tereny oznaczone symbolem "MNU" w legendzie opisano jako "teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej". W tym zakresie tylko intuicja może prowadzić do wniosku, że zarówno w tekście planu miejscowego jak też na rysunku planu miejscowego tereny oznaczone symbolem "MNU" - to te same tereny. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i każdy jego odbiorca ma prawo oczekiwać, że będzie on spełniał wymogi stawiane aktom prawa powszechnie obowiązującego, a nie stanowił wyrazu swobodnych zapisów odpowiadających artystycznym aspiracjom urbanistów i organów gminy. W tym zakresie Skarżący jako właściciel działki bezpośrednio graniczącej z terenem "9MNU" nie wie, czy jego intuicja w zakresie dekodowania przeznaczenia tego terenu odpowiada intuicji organów sporządzających plan miejscowy, a następnie intuicji organu administracji architektoniczno-budowlanej. W opinii skarżącego, w tym zakresie wskazane uchybienie uderza w praktyce w interes każdego odbiorcy planu miejscowego, tym bardziej właściciela działki sąsiedniej.

naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp. w zakresie, w jakim ten ostatni obliguje organy gminy do określenia w planie miejscowym przeznaczenia terenu oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Skoro ustawodawca obliguje do wskazania nie tylko linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, ale nawet linii rozgraniczającej tereny o różnych zasadach zagospodarowania, to oznacza to, że ustalenia planu miejscowego powinny być szczegółowe i nie powinny pozostawiać żadnych wątpliwości, co do przeznaczenia poszczególnych terenów, podczas gdy ustalenia przepisu § 17 ust. 1 przedmiotowego planu miejscowego dla wskazanego terenu "9MNU", pozwalają przyjąć, że organy gminy zamiast w sposób jednoznaczny określić przeznaczenie terenu to pozostawiają tutaj zupełną dowolność każdorazowemu właścicielowi stosownego terenu. Ten ostatni może na przedmiotowym terenie zrealizować budynki mieszkalne jednorodzinne albo budynki usługowe albo budynki które będą użytkowane jako mieszkalne i usługowe. W tym zakresie, liczne doświadczenia wskazują, że taka swoboda przy określaniu przeznaczenia terenu po pierwsze nie odpowiadają wykładni celowościowej powołanego przepisu art. 15 ust. 2 pkt 1, a po drugie skutkują medialnie nagłaśnianymi konfliktami społecznymi eskalowanymi przez sąsiadów działek budowlanych, którzy w ramach tak określonego przeznaczenia terenu zrealizują odmienne inwestycje (np. budynek mieszkalny jednorodzinny i całodobowy warsztat samochodowy). Jednocześnie, mając na uwadze ustalenia przepisu § 17 ust. 1 skarżonego planu miejscowego przyjąć należy, że na skarżonym terenie może zostać zrealizowana: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 2) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z funkcją usługową, 3) zabudowa usługowa, 4) infrastruktura techniczna, 5) układ komunikacyjny, 6) zabudowa usługowa z funkcją mieszkaniową jednorodzinną - a wszystko zależne tylko i wyłącznie od woli właściciela terenu. To zatem nie Rada Gminy Tomaszów Mazowiecki określiła przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 9MNU, lecz to inwestor będzie sobie wybierał, w jaki sposób chce zagospodarować ten teren. Skarżący nie ma wątpliwości, że wskazane przeznaczenia terenu są od siebie różne, a to powinno za sobą pociągać poprowadzenie stosownych linii rozgraniczających, wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych. W opinii skarżącego, czym innym jest mieszane oznaczenie terenów (np. kolorów na rysunku lub liter określających przeznaczenie) a czym innym jest mieszane przeznaczenie terenów, toteż nie ma on zatem wątpliwości, że Rada Gminy Tomaszów Mazowiecki, zamiast jednoznacznie ustalić różne przeznaczenia dla terenu, oznaczonego symbolem "9MNU", pozostawiła woli właścicieli lub inwestorów przesądzenie w jaki sposób zostanie zagospodarowany stosowny teren - organy gminy nie określiły zatem podstawowego elementu planu miejscowego, mieszając ze sobą różne przeznaczenia w ramach jednego terenu objętego liniami rozgraniczającymi. Skarżący podkreślił, że znane mu są orzeczenia, wskazujące, że różne przeznaczenia terenów mogą być objęte liniami rozgraniczającymi a jedynie nie mogą się te przeznaczenia ze sobą wykluczać, jednak w opinii skarżącego problemem nierozstrzygalnym przy tym ujęciu pozostaje stwierdzenie jakie przeznaczenia terenu wzajemnie się wykluczają a jakie nie. Nie ma, zdaniem skarżącego, natomiast wątpliwości, że należy przyjąć, że mimo pozornej komplementarności w rzeczywistości: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wyklucza się wzajemnie z zabudową usługową. Oczywiste są bowiem konflikty społeczne związane z realizacją inwestycji odpowiadających wskazanym przeznaczeniom na tym samym terenie. Obserwowane jednak w ostatnich latach odejście orzecznictwa od możliwości "mieszania" (nawet pozornie komplementarnego) przeznaczenia terenów w planie miejscowym pozwala skarżącemu przyjmować, że niezależnie od oceny wykluczania się wskazanego przeznaczenia terenów, dopuszczenie różnego przeznaczenia na tym samym terenie stanowi naruszenie przywołanego przepisu art. 15 ust 2 pkt 1 upzp. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wie w jaki ostateczny sposób będzie zagospodarowany teren bezpośrednio graniczący z jego działką. Skarżący oczekiwałby od organów gminy jednoznacznego określenia przeznaczenia tego terenu. W opinii skarżącego, przepis art. 6 ust. 2 "ustawy planistycznej" gwarantuje mu ochronę własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, stąd też skarżący wyprowadza, że plan miejscowy nie spełnia swej podstawowej roli, tj. nie określa w sposób jednoznaczny przeznaczenia terenu nim objętego a jednocześnie narusza jego indywidualnie rozumiany interes prawny. Skarżący jest właścicielem działki sąsiadującej ze skarżonym terenem, na której prowadzi hodowlę drobiu. Ze względu na różne uciążliwości jakie generują różne przeznaczenia terenów sąsiadujących ze sobą Skarżący uważa, że Rada Gminy Tomaszów Mazowiecki doprowadziła do sytuacji, w której zostaje on pozbawiony zupełnej wiedzy, czy tuż za granicą jego działki powstania ciąg komunikacyjny?, dom jednorodzinny ? a może przedszkole lub zakład pogrzebowy?. W tym zakresie Skarżący uważa, że dążąc do zagospodarowania terenu należącego do innych osób naruszono jego interes prawny.

naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 "ustawy planistycznej" w zakresie, w jakim dla omawianego terenu "9MNU" pominięto określenie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu. Skarżący powołując się na orzecznictwo, wskazał że w skarżonym planie miejscowym: co do zasady określono wskaźniki i parametry urbanistyczne, wprost określone w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp., jednak nie określono zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, do których należy zaliczyć chociażby gabaryty obiektów budowlanych, takie jak np. szerokość elewacji frontowej budynków. We wskazanym zakresie, skarżący nie wie zatem, nie tylko jaka zabudowa będzie realizowana tuż za granicą jego działki, ale nie wie także jakimi parametrami będzie ta zabudowa charakteryzowana.

przedmiotowy plan miejscowy narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 cyt. ustawy o planowaniu [...] w związku z przepisem § 4 pkt. 9 lit. a cyt. rozporządzenia w związku z przepisem § 8 ust. 2 tego rozporządzenia, poprzez brak określenia układu komunikacyjnego wraz z jego parametrami przy jednoczesnej niemożności jednoznacznego powiązania rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. Przepis § 17 ust. 1 pkt 2 skarżonej uchwały na terenie oznaczonym symbolem "9MNU" dopuszcza lokalizację niewyznaczonych na rysunku planu dojazdów. Z brzmienia przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wynika natomiast, że drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Nie ma wątpliwości natomiast że drogi wewnętrzne stanowią element układu komunikacyjnego. Z zestawienia ostatniego wynika, zdaniem skarżącego posiłkującego się poglądami judykatury, że wprost naruszono przywołane ostatnio przepisy rozporządzenia, które obligują radę gminy do określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Skarżący widzi także konieczność, aby podnieść naruszenie przepisu § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia - skoro bowiem w tekście planu miejscowego dopuszczono możliwość realizacji wskazanych ciągów komunikacyjnych (dojazdów) - a tych nie oznaczono na rysunku planu miejscowego, to stwierdzić należy, że nie można jednoznacznie powiązać ustaleń tekstu planu miejscowego z ustaleniami załącznika graficznego. W ocenie skarżącego, ze względu na zasady ekonomiki procesowej zachować należy dotychczasową argumentację w zakresie uchybień jakich dopuściła się Rada Gminy Tomaszów Mazowiecki jednocześnie naruszając interes prawny skarżącego.

naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 cyt. ustawy o planowaniu [...] w związku z przepisem § 4 pkt. 9 lit. a cyt. rozporządzenia - brak określenia lokalizacji infrastruktury technicznej. Według analizy skarżącego, ustalenia przedmiotowego planu miejscowego (przepis § 13) określają tylko sposób zaopatrzenia w poszczególne media obiektów budowlanych powstałych na danym terenie oraz parametry techniczne stosownej infrastruktury a jednocześnie ustalenia te nie pozostawiają wątpliwości, że stosowna infrastruktura może być budowana lub rozbudowywana, gdyż dalsze jednostki redakcyjne powołanego przepisu stanowiącego o infrastrukturze technicznej także wskazują na naruszenie zasad sporządzania przedmiotowego planu miejscowego. Powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne skarżący uznał, że we wskazanym zakresie, Rada Gminy Tomaszów Mazowiecki na terenie oznaczonym symbolem "9MNU" dopuściła zatem ponownie swobodę w budowaniu obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, bez określenia parametrów tej sieci a następnie w wyznaczaniu stosownych stref ochronnych. Skarżący znów nie wie zatem w jaki sposób inny właściciel terenu zechce sobie zagospodarować teren bezpośrednio graniczący z działką Skarżącego.

przedmiotowy plan miejscowy w zakresie terenu oznaczonego symbolem 9MNU zdaniem skarżącego narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 upzp. w związku z przepisem § 4 pkt. 9 lit. c cyt. Rozporządzenia, poprzez określenie liczby miejsc parkingowych w sposób sprzeczny od tego, który wskazał ustawodawca. Prowadzi to, w opinii skarżącego, do braku możliwości ich określenia zgodnie z wymogami planu miejscowego na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę - a w istocie do konieczności stwierdzenia, że plan miejscowy nie określa nominatywnie liczby miejsc parkingowych. Zdaniem skarżącego, powołane na wstępie przepisy prawne obligują organ sporządzający plan miejscowy do określenia liczby miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Tymczasem ustalenia planu miejscowego określone przepisem § 12 ust. 3 odnoszą liczbę miejsc parkingowych do wyimaginowanych wskaźników, których nie sposób wskazać na etapie projektu budowlanego (w jaki sposób da się określić liczbę klientów ??). W tym zakresie skarżący, będąc właścicielem działki sąsiedniej, w swej opinii, powinien mieć zagwarantowane, że już na etapie uchwalenia planu miejscowego posiada wiedzę co do liczby tychże miejsc parkingowych, które zostaną zlokalizowane na działce sąsiedniej. W omawianej sprawie, ubolewa że takiej wiedzy nie posiada i posiądzie ją dopiero po zrealizowaniu (skądinąd nie wiadomo jakiej) inwestycji. Dodatkowo skarżący podniósł, że nie określono liczby miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową.

przedmiotowy plan miejscowy narusza przepis art. 15 ust 2 i 3 upzp. w zakresie, w jakim dla terenu oznaczonego symbolem 9MNU określono zasady podziału nieruchomości. Tutaj Skarżący wskazuje, że czym innym jest określenie zasad scalania i podziału nieruchomości, a czym innym jest określenie zasad podziału nieruchomości. Do tego ostatniego, w opinii skarżącego, nie upoważnia organów gminy żaden przepis prawny, a mimo to, stosowne zasady podziału nieruchomości zostały określone.

przedmiotowy plan miejscowy narusza przepis art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.), który to obliguje organ sporządzający plan miejscowy do określenia standardów akustycznych stosownych terenów poprzez odniesienie się do norm hałasu wskazanych w przepisie art. 113 ust. 2 cyt. ostatnio ustawy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W przedmiotowym planie miejscowych stosownych standardów nie wyznaczono dla zabudowy usługowej, bowiem w przepisie § 17 ust. 3 pkt 1 wskazano, że "[...] w przypadku realizacji na działce budowlanej tylko zabudowy usługowej, terenu tej działki nie zalicza się do żadnego z rodzajów terenów podlegających ochronie akustycznej" - zdaniem skarżącego, ostatnie stwierdzenie jest wprost sprzeczne z brzmieniem powołanego przepisu, więc wskazane uchybienie jednocześnie narusza obowiązujące przepisy prawne, jak również wpływa na uprawnienia skarżącego co do możliwości zagospodarowania działki, której pozostaje właścicielem.

przedmiotowy plan miejscowy narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp. w związku z przepisem § 4 pkt 6 cyt. Rozporządzenia, naruszając interes prawny skarżącego. Według skarżącego, przywołane przepisy prawne obligują organ sporządzający plan miejscowy do określenia linii zabudowy, przy czym ta ostatnia pełni szczególną rolę w przypadku, gdy graniczą ze sobą tereny o różnym przeznaczeniu, gdyż linia zabudowy stanowi gwarancję, że lokowana zabudowa będzie znajdowała się w konkretnej odległości od granicy terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W przekonaniu skarżącego, w przedmiotowym planie miejscowym nie wyznaczono linii zabudowy pomiędzy terenem 9MNU a działką skarżącego - co do których, skarżący nie ma wątpliwości, że aktualny sposób zagospodarowania działki skarżącego i przeznaczenie określone dla terenu oznaczonego symbolem 9MNU - wymusza wręcz określenia pewnego "bufora" w możliwości zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Tomaszów Mazowiecki, reprezentowana przez Wójta Gminy, wniosła o odrzucenie skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź jej oddalenie w całości.

Organ wyjaśnił, że skarżący kwestionuje zapisy planu obowiązującego dla jednostki 9MNU ww. uchwały a w szczególności dopuszczające zabudowę na sąsiedniej nieruchomości, tj. nieruchomości graniczącej z nieruchomością stanowiącą własność skarżącego i w tym zakresie wnosi o stwierdzenie jej nieważności.

Ustosunkowując się do twierdzeń skargi podniesiono, że:

- Nie sposób przyjąć, iż skarżący ma interes prawny w dążeniu do zakwestionowania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W opinii organu, do skutecznego zaskarżenia uchwały wymagane jest ustalenie istnienia podstawowej przesłanki a mianowicie naruszenia aktem prawnym interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego. W ocenie organu, pomimo bardzo szerokiego, aczkolwiek merytorycznie pozbawionego podstaw uzasadnienia skargi, przesłanka ta nie została spełniona. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę - także uchwałę w przedmiocie planu miejscowego - jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego. Skarżący winien zatem wykazać, że zaskarżona uchwała narusza sferę jego uprawnień gwarantowanych przepisami prawa. Przy czym stan owego naruszenia musi być aktualny i nie może odnosić się do ewentualnych przyszłych sytuacji, jak również odnosić się do zdarzeń z przeszłości, które na skutek określonych działań bądź upływu czasu zdezaktualizowały się. Naruszenie interesu następuje zaś wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.

W ocenie organu w treści skargi nie sposób doszukać się naruszenia interesu prawnego skarżącego. Nie sposób bowiem dopatrzeć się jakiegokolwiek wpływu ustaleń planu na nieruchomość skarżącego w tym znaczeniu, iż plan nie wpływa na możliwości zagospodarowania nieruchomości należącej do skarżącego. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż skarga nie obejmuje ustaleń planistycznych odnoszących się do nieruchomości skarżącego. Plan nie zawiera także żadnych ustaleń, które bezpośrednio bądź pośrednio oddziaływałyby na nieruchomość skarżącego. Plan nie wpływa w szczególności na możliwość dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości, w tym na możliwość prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej. Oddziaływania takiego nie wykazał ani skarżący ani też nie wynika ono z żadnej obiektywnej przesłanki nawet nie ujętej w treści skargi.

W przekonaniu organu (który rozpatrywał szereg wniosków i uwag zgłaszanych przez skarżącego w trakcie trwania procedury planistycznej) intencją skargi nie jest ochrona własnego interesu prawnego lecz utrudnienie bądź uniemożliwienie zagospodarowania nieruchomości położonej w jednostce 9MNU, należącej do sąsiada skarżącego.

Niezależnie od braku naruszenia interesu prawnego, organ podniósł, iż także zarzuty skierowane pod adresem kwestionowanych zapisów uchwały planistycznej czy też procedury uchwalania planu nie są uzasadnione.

Organ podkreślił, iż wykonał wszystkie czynności z art. 17 pkt 9, 11-12 ustawy upzp, tj. skarżący nie został pozbawiony możliwości złożenia uwagi a przeciwnie - uwagę złożył i została ona rozpatrzona przez Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki, a następnie przez Radę Gminy Tomaszów Mazowiecki.

Organ podkreślił, że na terenie gminy obowiązuje Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Tomaszów Mazowiecki, przyjęte uchwałą nr III/27/02 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 20 grudnia 2002 roku. Obszar objęty granicami planu urbanizował się do tej pory w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W wielu miejscach gminy decyzje te zostały skonsumowane poprzez wydane pozwolenia na budowę oraz ich realizację.

Oznacza to, w mniemaniu organu, iż zainwestowanie będące treścią podkładu mapy topograficznej, na której zostało sporządzone studium w skali 1:25000 pochodzi z minionego okresu, tzn. sprzed dwudziestu lat. W tak długim czasie zostało zrealizowanych wiele nowych obiektów budowlanych, mieszkalnych, usługowych czy też gospodarczych. Niniejszy plan miejscowy sporządzony był na aktualnym podkładzie geodezyjnym pochodzącym z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, w skali 1:2000. Tak więc były na nim uwidocznione wszystkie istniejące obiekty na czas przystąpienia do prac planistycznych. Również w terenie 9.MNU, w treści mapy znajduje się obiekt opisany jako "mj2" czyli budynek mieszkalny jednorodzinny dwukondygnacyjny. Tak więc funkcja ta istniała już w momencie rozpoczęcia prac projektowych, a złożony wniosek przez właściciela nieruchomości dotyczącego wprowadzenia funkcji usługowej został uwzględniony przez organ sporządzający plan.

W związku z powyższym przeznaczenie terenów i sposób ich zagospodarowania określone w planie (9.MNU - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej), zdaniem organu, nie narusza polityki przestrzennej określonej w kierunkach zagospodarowania w studium oraz nie narusza interesu publicznego i interesu prywatnego.

Powołując się na przepisy i orzecznictwo organ stwierdził, że niejednolite użycie w ustaleniach tekstowych planu określenia "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej" oraz w legendzie rysunku planu określenia "teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej" - nie wywołuje sprzeczności identyfikacji, o który teren chodzi - tym bardziej, że dla terenu 9.MNU (zgodnie z § 17) ustalono przeznaczenie podstawowe równoważne: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa.

Chybione, w przekonaniu organu, jest twierdzenie, iż to inwestor będzie wybierał dowolnie w jaki sposób chce zagospodarować teren. Ustalenia § 17 szczegółowo określają obowiązkowe elementy wymienione w art. 15 ust. 2 ustawy opzp, dodatkowo odwołując się do ustaleń ogólnych planu oraz przepisów odrębnych.

W ocenie organu, podstawową rolą każdego planu miejscowego jest określenie przeznaczenia terenu oraz sposobu zagospodarowania "na przyszłość", w pożądanym przez organ planistyczny kierunku, dlatego nie jest rolą organu sporządzającego plan miejscowy pozostawianie właścicielom nieruchomości możliwie nieskrępowanego wyboru z jak najszerszego spektrum różnych sposobów zagospodarowania terenu lub jego przeznaczeń, lecz odpowiednie ukierunkowanie i uporządkowanie ich aktywności w tym zakresie.

Przywołując przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy opzp. oraz regulację zawartą w § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl której projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać "linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia", organ wskazał, że na gruncie reguł znaczeniowych ogólnego języka polskiego słowo "różny" ma dwa podstawowe znaczenia: (1) "odznaczający się wielością, odmiennością pewnych cech, złożony z jednostek, elementów różniących się od siebie; rozliczny, rozmaity różnoraki"; (2) "stanowiący opozycję, przeciwieństwo kogoś lub czegoś" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003). W świetle zacytowanych przepisów oraz pierwszego ze wskazanych znaczeń językowych słowa "różny", organ uznał, że można przyjąć jako zasadę, że dany teren ujęty w planie miejscowym powinien mieć ustalone jedno, jednolite (homogeniczne) przeznaczenie, jednocześnie wskazując że w orzecznictwie sądów administracyjnych zaakceptowano bardziej liberalną interpretację przywołanych przepisów, dopuszczająca stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego - w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych - "uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych". Interpretacja ta nawiązuje do drugiego z przytoczonych wyżej znaczeń językowych słowa "różny", dla którego relewantna jest nie jakakolwiek, lecz tylko znaczna odmienność (jak ta cechująca właśnie: "opozycję", "przeciwieństwo", "sprzeczność", "wykluczanie się") zestawianych elementów (tu: przeznaczeń terenu).

Organ wyjaśnił, iż ustalenia planistyczne obejmujące jednostkę 9MNU w znacznej mierze odnoszą się do terenu już zagospodarowanego w sposób docelowy. Różnorodność zabudowy wynikająca z decyzji o warunkach zabudowy oraz z różnych sposobów zagospodarowania nieruchomości przez właścicieli zarówno prowadzących gospodarstwa rolne jak i działalność gospodarczą o różnorakim charakterze nie pozwalała na jednoznaczne, autorytarne niejako przyjęcie jednolitych standardów dla całej jednostki w zakresie np. szerokości elewacji frontowej budynków. Nie wynika to z zaniechania organu lecz z analizy istniejącego w terenie sposobu zagospodarowania powodującego, iż każde narzucone w tym zakresie rozwiązanie w pewien sposób naruszać mogłoby uprawnienia właścicieli nieruchomości wynikające z już poczynionych działań inwestycyjnych.

Odnosząc się do zawartego w pkt. 6 skargi zarzutu dotyczącego niewyznaczenia na rysunku planu dojazdów i innych elementów układu komunikacyjnego organ uznał za niezasadny o tyle, iż mógłby dotyczyć jedynie dróg i innych ciągów komunikacyjnych będących drogami publicznymi. Z uwagi na różnorodny charakter zabudowy ustalenia planistyczne dopuszczają wytyczenie dróg wewnętrznych nie narzucając jednocześnie ścisłego, nienaruszalnego usytuowania tych dojazdów. Plan nie przewiduje pozyskiwania w terenie nieruchomości przez Gminę na cele drogowe dlatego uzasadnionym jest pozostawienie tego zagadnienia w gestii właścicieli nieruchomości. Wyjaśnienie to ma zastosowanie także dla sieci uzbrojenia terenu, które w znacznym wymiarze już istnieją a ewentualne ścisłe określenie ich przebiegu w skonkretyzowanej lokalizacji mogłoby w sposób znaczny utrudnić zagospodarowanie nieruchomości.

Organ, wskazał że zgodnie z § 4 pkt 9 c) Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych". Warunek ten został spełniony w zapisach § 12 ust. 3, a mianowicie: "3. Dla nowych inwestycji, w granicy działki budowlanej, ustala się obowiązek zapewnienia miejsc postojowych w następującej minimalnej liczbie:

1) dla samochodów osobowych:

a) dla mieszkańców - 1 stanowisko na 1 lokal mieszkalny,

b) dla klientów obiektów usługowych - 1 stanowisko postojowe na 50 m2 powierzchni użytkowej, lecz nie mniej niż 2 stanowiska postojowe na obiekt lub lokal,

c) dla pracowników - 1 stanowisko na 4 pracujących w obiekcie na zmianie, niezależnie od miejsc postojowych dla klientów;

2) miejsca parkingowe dla samochodów osobowych, na terenach przeznaczonych pod zabudowę, należy urządzić w formie miejsc postojowych, wiat lub zamkniętych garaży;

3) obowiązek wyznaczanych na: drogach publicznych, strefach zamieszkania i strefach ruchu, stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w ilości nie mniejszej niż określona dla stanowisk postojowych zgodnie z wymogami przepisów odrębnych z zakresu ruchu drogowego".

Organ wywiódł, że w ustaleniach planu nie należy przywoływać i przytaczać regulacji wynikających z innych, branżowych przepisów odrębnych więc, plan określił minimalne ilości miejsc postojowych, w zależności od funkcji przyszłych budynków; i tak 1 stanowisko na 1 lokal mieszkalny, natomiast w przypadku funkcji usługowej - wskazano dwa odniesienia, a mianowicie: miejsca postojowe dla klientów - uzależnione od faktycznej powierzchni użytkowej przyszłego obiektu, oraz miejsca postojowe dla pracowników zatrudnionych w obiekcie. Intencją takich ustaleń było zabezpieczenie miejsc postojowych krótkookresowych dla osób przyjeżdżających w określonej sprawie do danego obiektu. W ocenie organu zarzut, iż plan nie posiada ustaleń w tym zakresie - jest bezzasadny.

Zdaniem organu, plan zawiera wystarczające ustalenia w zakresie ochrony akustycznej, dlatego niewątpliwie postulat odnoszący się do wprowadzenia w planie ,,linii zabudowy" pomiędzy nieruchomością skarżącego a nieruchomością sąsiednią nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Projekt planu, w przekonaniu organu, uzyskał wszelkie niezbędne i przewidziane prawem uzgodnienia, co jasno wynika z załączonej dokumentacji planistycznej. Tym samym uznać należy, iż treść sformułowanych przez skarżących zarzutów nie tylko nie wskazuje na naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, lecz nie wykazuje w najmniejszym stopniu sprzeczności zaskarżonej uchwały z przepisami, na podstawie których uchwała została podjęta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".

Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z 20 stycznia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 3 grudnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że ani pełnomocnik skarżącego, ani organ nie złożyli oświadczeń o możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 20 stycznia 2022 r.

Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 3 grudnia 2021 r., z czego nie skorzystały.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem m.in. aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), a w razie stwierdzenia, że interes prawny strony skarżącej nie został naruszony, sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 2 pkt 5a p.p.s.a.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie stała się uchwała nr XLII/264/21 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 6 lipca 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych we wsiach: Łazisko i Niebrów w gminie Tomaszów Mazowiecki - w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem 9MNU.

Skarga K. B. została wywiedziona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U.2021.1372 z dnia 2021.07.27), powoływanej dalej jako: "u.s.g.". Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W świetle powołanego przepisu, warunkiem formalnym dopuszczalności skargi wywiedzionej w powyższym trybie jest: po pierwsze - charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia (sprawa z zakresu administracji publicznej), po drugie wykazanie przez podmiot wnoszący skargę, że uchwała narusza przysługujący mu interes prawny bądź uprawnienie.

Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi podnieść należy, że choć w ustawie o samorządzie gminnym ustawodawca nie zamieścił definicji pojęcia "sprawy z zakresu administracji publicznej", jednakże rozstrzyganie organów o kształcie polityki przestrzennej, czego przejawem jest uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie należy zaliczyć do czynności z zakresu prawa administracyjnego.

W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że zaskarżona uchwała, może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Uznając, że charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia spełnia wymagania art. 101 ust. 1 u.s.g. w dalszej kolejności konieczne jest zbadanie, czy po stronie skarżącego istnieje interes prawny lub uprawnienie, które zaskarżona uchwała mogłaby naruszyć. Podkreślić bowiem należy, że skarga w trybie art. 101 u.s.g. może być wniesiona tylko przez ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone, jako że skarga w tym trybie nie ma charakteru actio popularis. W rezultacie do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. nie legitymuje jedynie sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały (zarządzenia), ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Kwestionowana uchwała musi naruszać konkretny własny interes prawny skarżącego. Ten zaś musi wynikać z norm prawa kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę. Strona musi tym samym wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi ona udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje zatem podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a więc w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w indywidualną sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego prawem chronionego uprawnienia lub interesu prawnego. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki (zob. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1761/12 LEX nr 1311573), dostępny też na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl,, wyrok WSA z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2926/19, LEX nr 3058814 ).

Jak wynika ze skargi, w niniejszej sprawie skarżący podjął próbę wykazania swego interesu prawnego i jego naruszenia powołując się, mimo obszernego objętościowo uzasadnienia skargi, głównie na jedno źródło swej legitymacji skargowej. K. B. wskazywał mianowicie, że na należących do niego działkach nieprzerwanie od lat 70-tych XX w. prowadzona jest hodowla drobiu, tymczasem, Rada Gminy w planie miejscowym w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego dopuściła możliwość lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej (zabudowy mieszkaniowo-usługowej), co ze względu na uciążliwości, jakie generują różne przeznaczenia terenów, może skutkować medialnie nagłaśnianymi konfliktami społecznymi eskalowanymi przez sąsiadów, którzy w ramach tak określonego przeznaczenia terenu zrealizują odmienne inwestycje. Jednocześnie Skarżący sam przyznaje że, nie posiada obecnie wiedzy dotyczącej przyszłych sąsiednich inwestycji i posiądzie ją dopiero po ich zrealizowaniu.

Biorąc pod uwagę tak prezentowane stanowisko skarżącego należy stwierdzić, że oczywiście nie posiada on interesu prawnego w niniejszej sprawie.

Argumentacja skarżącego sprowadza się bowiem głównie do wywodzenia przyszłego i abstrakcyjnego interesu prawnego w złożeniu skargi na powoływany wyżej akt prawa miejscowego, podczas gdy, jak wielokrotnie już podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia bezpośredniego, konkretnego, realnego i znajdującego potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy – tutaj podjęcie uchwały, może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Przy czym, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jednocześnie podkreśla, że istnienie wspomnianego interesu, musi mieć miejsce w momencie złożenia skargi na dany akt administracyjny, czego w niniejszej sprawie nie sposób się było dopatrzyć. Wreszcie momentu istnienia naruszenia swego prawa, które miało skutkować istnieniem po jego stronie ww. interesu, nie był w stanie określić także i sam skarżący, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia skargi.

Należy jeszcze wskazać, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd orzeka jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu, sąd może stwierdzić nieważność uchwały tylko w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2296/19 LEX nr 3065239, wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., II OSK 334/20 LEX nr LEX nr 3110973 ).

Brak wykazania istnienia swego konkretnego i aktualnego interesu prawnego oraz jego naruszenia po stronie skarżącego nie uprawniał też Sądu do jakiejkolwiek dalszej ingerencji (kontroli) co do ewentualnych naruszeń proceduralnych w zaskarżonej uchwale.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł w punkcie 1 postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

O zwrocie, uiszczonego przez K. B. wpisu sądowego w kwocie 300 zł, Sąd orzekł w punkcie 2 postanowienia w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

/a.tp.