Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1014/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art.3  par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienia

Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w S. , działający

z upoważnienia Prezydenta Miasta S. , decyzją z dnia [...] . wymierzył Agencji Reklamowej "[...]" K. F. z siedzibą w R. karę pieniężną w wysokości [...] zł, za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] S. po terminie obowiązywania zezwolenia od dnia [...] r. do dnia [...] r. poprzez umieszczenie reklam o powierzchni [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440-dalej u.d.p.), § 5 ust. 1 pkt 4 uchwały nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, uchwały nr IX/169/11 załącznik lp.117 Rady Miasta Szczecina z dnia 27 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych w Mieście S. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), wymierzył Agencji Reklamowej "[...] " K. F. z siedzibą w R. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] (działka nr [...] "dr" [...] ) w S. po terminie obowiązywania zezwolenia, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r.

Od decyzji odwołał się K. F. , który zarzucił decyzji naruszenie:

1) art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej bez udowodnienia, że skarżący w istocie naruszył prawo, a jego zachowanie było samowolne i zawinione,

2) art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez niezgromadzenie dowodów w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego i pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, że zajmował ww. pas drogowy po terminie ustalonym w zezwoleniu, gdy organ wydał decyzję zezwalającą na zajęcie pasa Wspólnocie Mieszkaniowej w terminie od 30 czerwca 2014 r. do 30 czerwca 2015 r. w celu umieszczenia reklamy i z tego tytułu pobrana została opłata,

3) art. 6 i 8 k.p.a. poprzez nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie można skarżącemu zarzucić naganności w działaniu, zaniechań naruszających prawo.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy po przytoczeniu treści art. 40 ust. 1, ust. 4 i ust. 12 u.d.p. wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia, na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego czy miał on świadomość, że na zajęcie pasa drogowego powinien mieć zezwolenie. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest zajęcie pasa drogowego. Stąd organ administracji nie ma podstaw prawnych do badania, czy zajęcie pasa drogowego było samowolne i zawinione.

Następnie Kolegium ustaliło, że w dniu 9 stycznia 2015 r. przeprowadzona została kontrola pasa drogowego ul. [...] przez przedstawiciela Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego, która wykazała, że w pasie drogowym znajduje się reklama o powierzchni 12m2. W protokole kontroli zaznaczono, że reklama ta umieszczona jest w pasie drogowym po terminie obowiązywania zezwolenia [...] Jak wynika bowiem z akt postępowania, decyzja o tym numerze z dnia 31 grudnia 2014 r. zezwalała Wspólnocie Mieszkaniowej [...] Nieruchomości przy ul. [...], [...] na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w S. pod reklamę o łącznej powierzchni [...] w terminie od dnia [...]r. do czasu zapotrzebowania terenu, lecz nie dłużej niż do [...] r. W dniu [...] r. organ zawiadomił Wspólnotę Mieszkaniową o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego pod reklamę po terminie obowiązywania zezwolenia. Kolejne kontrole pasa drogowego przeprowadzone w dniu [...] r. potwierdziły funkcjonowanie ww. reklamy w pasie drogowym. W dniu 10 marca 2015 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w S. zwróciła się do Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w S. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wnosząc o przedłużenie decyzji nr [...] na okres od [...] r. do [...] r. w celu umieszczenia reklamy o powierzchni 12 m2. Jednocześnie organ ustalił, że pomimo, iż zezwoleniem dysponowała Wspólnota Mieszkaniowa, to podmiotem, który faktycznie umieścił reklamę w pasie drogowym był K. F. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Agencja Reklamowa "[...]" K. F, który na podstawie umowy najmu z dnia [...] r. nr [...] zajmował elewację budynku Wspólnoty Mieszkaniowej z przeznaczeniem na zainstalowanie nośników naściennych służących do umieszczeniu reklamy o powierzchni 12 m2.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że w orzecznictwie NSA przyjmuje się, iż stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej, a zatem i biernie legitymowanym w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Powyższe stanowisko NSA potwierdza, że to nie właściciel budynku powinien być podmiotem kary pieniężnej wymierzonej za samowolne zajęcie pasa drogowego, a właściciel reklamy. Chodzi w szczególności o sytuację, gdy zostanie wykazane, że osobą, która faktycznie dokonała zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklamy, jest osoba inna niż właściciel budynku, na którym została zamocowana, a okoliczności sprawy nie pozwalają na obciążenie właściciela odpowiedzialnością za działalność takiej osoby.

W przedmiotowej sprawie to K. F dokonał zajęcia pasa drogowego, albowiem był on podmiotem, który umieścił reklamę o treść "[...] wiem, że kupuję najtaniej..." stanowiącą jego własność w pasie drogowym. Wobec tego po uchyleniu przez Kolegium decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania prowadzonego wobec Wspólnoty Mieszkaniowej, organ I instancji w dniu 10 marca 2016 r. zawiadomił odwołującego o wszczęciu wobec niego postępowania w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Nadto zdaniem Kolegium, w toku postępowania wykazane zostało, że zajęcie pasa drogowego dotyczy działki nr [...] obręb [...] stanowiącej pas drogowy ul. [...] w S. Jak wynika z operatu pomiarowego wykonanego przez uprawnionego geodetę - granica pasa drogowego przebiega po przyziemiu budynku mieszkalnego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] Każde więc umieszczenie obiektu na ścianie budynku wykraczające poza linię przebiegającą przy przyziemiu budynku, a wkraczającą w działkę nr [...] stanowi zajęcie pasa drogowego.

W analizowanej sprawie, w świetle funkcji pasa drogowego, należy przyjąć, że także słup powietrza, w którym znajduje się róg elewacji budynku przy ul. [...], na której znajdowała się reklama odwołującego znajduje się w pasie drogowym.

W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że wszelkie okoliczności stanowiące podstawę do wymierzenia kary zostały udowodnione. Organ bowiem ustalił, iż miało miejsce zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w S, zajęcie to nastąpiło poprzez umieszczenie reklamy na elewacji budynku przy ul. [...], a zajęcia dokonał K. F, który wynajmował powierzchnię ściany budynku w celu umieszczenia reklamy. Prawidłowo także ustalono termin zajęcia pasa drogowego od dnia [...] r. do dnia [...] r.- co wynika z ustaleń poczynionych w trakcie kontroli pasa drogowego. Wynajem powierzchni następował na podstawie umowy najmu, a podmiotem wynajmującym była Wspólnota Mieszkaniowa, która posiadała w okresie poprzedzającym wskazany termin zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, prawidłowo zatem wskazano, że zajęcie pasa drogowego miało miejsce "po terminie określonym w zezwoleniu". Z kolei w zakresie ustalenia wysokości kary zastosowanie znajduje § 5 ust. 1 pkt 4 uchwały nr XXVI11/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, zgodnie z którym stawka opłaty za każdy dzień zajętego 1m2 pasa drogowego drogi gminnej wynosi 0,70 zł, tak więc kara jako dziesięciokrotność opłaty tj. iloczynu powierzchni zajętego pasa drogowego (12 m2), liczby dni (68) i wysokości stawki (0,70 zł) wynosi 5.712,00 zł

Odnosząc się do zarzutu, iż Wspólnota Mieszkaniowa posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w terminie od [...] r.- do [...] r. Kolegium wyjaśniło, że decyzja taka nie funkcjonuje w obrocie prawnym, albowiem została zmieniona przez organ I instancji w zakresie terminu obowiązywania zezwolenia. Okres w którym odwołujący zajmował pas drogowy nie był zatem objęty zezwoleniem.

K. F. zaskarżył wyżej opisaną decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie.

W skardze decyzji tej zarzucił naruszenie:

- art. 40 ust. 1 u.d.p. poprzez uznanie, że organ prawidłowo wymierzył skarżącemu karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] dz. nr [...] obręb [...] w S. po terminie obowiązywania zezwolenia, przez okres od dnia [...] r. do dnia [...] r.

- art. 40 ust 12 pkt 2 u.d.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący nie dopuścił się zajęcia pasa drogowego po upływie terminu zezwolenia,

- art. 6, art. 7, art. 8 , art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i przyjęcie, że skarżący zajmował pas drogowy drogi gminnej ul [...] po terminie ustalonym w zezwoleniu pomimo, iż organ wydał w dniu [...] r. Wspólnocie Mieszkaniowej nr [...] nieruchomości przy ulicy [...] w S. decyzję nr [...[ zezwalającą na zajęcie przedmiotowego pasa w terminie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w celu umieszczenia reklamy stanowiącej własność skarżącego i z tego tytułu pobrał opłatę,

-art. 6, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji oraz w sposób naruszający elementarne zasady praworządności w postępowaniu administracyjnym wskutek obciążenia skarżącego odpowiedzialnością za zaniedbania Prezydenta Miasta S. , wykorzystanie normy sankcyjnej prawa i przyznanie jej priorytetu przed słusznym interesem skarżącego oraz nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, gdy skarżącemu nie można zarzucić zaniechań naruszających prawo.

Skarżący w argumentacji skargi podniósł, że Prezydent Miasta S. przyjmował wnioski od Wspólnoty o wydanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, wydając w tym przedmiocie pozytywne decyzje jak i ustalając stosowne opłaty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Przy czym zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 u.d.p., dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.), zaś za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (40 ust. 3 u.d.p.). Natomiast w myśl 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną

w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Z powyższych przepisów wynika, że regulacja art. 40 ust. 12 u.d.p. ustanawia odpowiedzialność administracyjną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zaś jednym z przypadków działania, stanowiącego delikt administracyjny jest umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Stwierdzenie zaistnienia tego deliktu wymaga zatem dokonania ustaleń co do:1) istnienia reklamy, 2) umieszczenia tej reklamy w pasie drogowym drogi publicznej, 3) określenie podmiotu, który dokonał tego zajęcia pasa drogowego, 4) braku istnienia stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi.

Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, podobnie jak i decyzji organu I instancji wymierzającej skarżącemu karę pieniężną, stanowiło ustalenie, iż w okresie od [...] r. do [...] r. miało miejsce zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w S. o powierzchni [...] bez wymaganego zezwolenia, polegające na umieszczeniu reklamy na elewacji budynku Wspólnoty Mieszkaniowej, a właścicielem tej reklamy był skarżący, który wynajmował powierzchnię ściany budynku w celu jej zainstalowania. Wynajem powierzchni nastąpił na podstawie umowy z dnia [...] r., a podmiotem wynajmującym była Wspólnota Mieszkaniowa, która posiadała w okresie poprzedzającym wskazany termin zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.

W ocenie Sądu, brak jest podstaw do podważenia powyższych ustaleń faktycznych, bowiem te stanowią konsekwencję wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie jak i bezbłędnej jego oceny dowodowej, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji Kolegium. Dokonano także właściwej subsumcji stanu faktycznego do konkretnego przepisu, zaś postępowanie wyjaśniające przeprowadzono z poszanowaniem reguł zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że rację należy przyznać organom obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z reklamą, o której mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 23 u.d.p., umieszczoną w pasie drogowym drogi gminnej. Jak bowiem wynika z akt sprawy, kontrola pasa drogowego wykazała funkcjonowanie na elewacji budynku przy ul. [...] reklamy o treści [...] wiem, że kupuję najtaniej...", zaś operat pomiarowy sporządzony przez geodetę potwierdził, iż pas drogowy na przedmiotowym odcinku drogi znajduje się przy przyziemiu budynku mieszkalnego, co oznacza, że reklamę zlokalizowano w jego granicach.

Prawidłowo również organy uznały, że w realiach niniejszej sprawy podmiotem, który dokonał zajęcia pasa drogowego pod reklamę jest skarżący. Co prawda ustawodawca regulując odpowiedzialność za delikt administracyjny nie wyszczególnił żadnych cech, którymi podmiot ponoszący taką odpowiedzialność miałby się charakteryzować. Tym nie mniej w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Dlatego też właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Przy czym kwestii legitymacji do bycia stroną w postępowaniu o nałożenie sankcji o charakterze publicznoprawnym, wynikającej z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, nie jest władna zmienić umowa. Umowa, jako instrument prawa cywilnego, co do zasady wiąże tylko strony, które ją zawarły, nie zaś nie będący jej stroną organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 560/08, wyrok NSA z 3 grudnia 2008r., II GSK 560/08, wyrok WSA w Warszawie dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 967/16). Skład orzekający w niniejszej sprawie uznając, że odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął ten pas, w pełni podziela powyższe stanowisko. Skoro więc z prawidłowych ustaleń organów wynika, że właścicielem reklamy będącej przedmiotem postępowania był skarżący, to tym samym zasadnie skierowano do niego decyzję nakładającą karę pieniężną.

Poza tym analiza materiału zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że uznać należy za wykazane stosownymi dowodami, że w okresie od dnia

1 stycznia 2015 r. do dnia 9 marca 2015 r. zajmowany przez skarżącego pas drogowy nie był objęty zezwoleniem wydanym przez uprawiony organ. Zgodzić należy się ze skarżącym, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] zezwolono Wspólnocie Mieszkaniowej [...] nieruchomości przy ul. [...] na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] pod reklamę o łącznej powierzchni [...] w terminie do dnia 1 lipca 2014 r. do czasu zapotrzebowania terenu, lecz nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2015 r. Jednakże na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, określony tą decyzją termin zajęcia został zmieniony. Mianowanie decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r. nr IG.PN.7024.R.749.Z.1.2014.AO zmieniono decyzję z dnia 10 lipca 2014 r. nr IG.PN.7024.R.801.2014.AO określając termin zajęcia pasa drogowego jako "od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 30 września 2014 r.". Kolejną decyzją z dnia [...] r. zezwolono na zajęcie pasa drogowego ustalając termin zajęcia od [...] r. do [...] r., natomiast w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. ani Wspólnota, ani skarżący nie posiadali stosownego zezwolenia w tym przedmiocie.

Zdaniem Sądu, wbrew wywodom skargi w sprawie nie uchybiono zasadom praworządności i pogłębiania zaufania do organów administracji, zaś podniesiona przez stronę okoliczność, że organ I instancji przyjmował od Wspólnoty Mieszkaniowej wnioski o wydanie zezwolenia za zajęcie pasa drogowego i wydał pozytywne decyzję jednocześnie ustając opłaty za zajęcie pasa drogowego, w żaden sposób nie podważa legalności zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do powyższego wskazać należy na następujące kwestie. Po pierwsze - ewentualne "zaniedbania" organu mające miejsce w postępowaniach zezwalających Wspólnocie na zajęcie pasa drogowego nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu, gdyż decyzje te nie mieszczą się w granicach niniejszej sprawy objętej skargą, a nadto skarżący nie był stroną tych postępowań.

Po drugie - to obowiązkiem osoby umieszczającej, stanowiącej jej własność, reklamę w pasie drogowym jest powzięcie odpowiednich kroków w celu legalnego korzystania z tego pasa drogowego. A po trzecie – uwzględnienie słusznego interesu strony nie może polegać na wydaniu decyzji sprzecznej z przepisami prawa materialnego.

W kontekście zarzutów skargi wyjaśnienia wymaga, że ustawodawca określił wprost sytuacje, w których zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest wymagane i o ile zezwolenie nie zostanie uzyskane, to właściciel reklamy musi liczyć się

z odpowiedzialnością administracyjną za nieuprawione zajęcie pasa drogowego bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odpowiedzialność za delikt administracyjny jest zobiektywizowana, dlatego też odwoływanie się do kwestii braku winy w naruszeniu prawa nie może odnieść zamierzonego skargą skutku. Ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej za nieuprawione zajęcie pasa drogowego stanowi wyłącznie faktyczne zajęcie tego pasa, zaś okolicznościami uwalniającymi od odpowiedzialności są: dysponowanie stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia. Tymczasem, jak już wyżej to wykazano, takie przesłanki zwalniające z odpowiedzialności skarżącego za umieszczenie reklamy na budynku Wspólnoty Mieszkaniowej nie zaistniały.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ II instancji prawidłowo przyjął, iż w niniejszym postępowaniu doszło do zajęcia przez skarżącego pasa drogowego w sposób określony w art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., co warunkowało wydanie decyzji orzekającej o wymierzeniu za tę czynność w stosunku do niego kary pieniężnej. Z kolei przepis art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. nie znajdował w sprawie zastosowania w związku z tym Kolegium nie mogło dopuścić się jego naruszenia.

Podsumowując, żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla sprawy zostały należycie wyjaśnione, a nadto nie naruszono zasad postępowania administracyjnego jak i przepisów prawa materialnego. Również Sąd działając z urzędu poza granicami skargi nie dostrzegł uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, skoro nałożenie kary pieniężnej na skarżącego znajdowało uzasadnienie zarówno w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, jak i w przepisach ustawy o drogach publicznych.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.