Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt SA/Lu 1171-1172/95
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 1996-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 16 ust. 1 pkt 30
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz. 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
Teza: 1. Nie można mówić o podróży służbowej jeżeli pracownik wykonuje zadanie w miejscowości, w której znajduje się jego stałe miejsce pracy, a tym samym nie ma uzasadnienia w takim przypadku wydawać przez pracodawcę polecenia wyjazdu służbowego i dokumentować ewentualne koszty.

2. Przy wykonywaniu swoich uprawnień organy podatkowe nie mogą ingerować w treść umów o pracę, a zwłaszcza w sposób wynagradzania ustalony w tych umowach, chociażby miałoby to wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego pod warunkiem stwierdzenia, że faktycznie wynagrodzenie za pracę zostało wypłacone.

TEZY

1. Nie można mówić o podróży służbowej jeżeli pracownik wykonuje zadanie w miejscowości, w której znajduje się jego stałe miejsce pracy, a tym samym nie ma uzasadnienia w takim przypadku wydawać przez pracodawcę polecenia wyjazdu służbowego i dokumentować ewentualne koszty.

2. Przy wykonywaniu swoich uprawnień organy podatkowe nie mogą ingerować w treść umów o pracę, a zwłaszcza w sposób wynagradzania ustalony w tych umowach, chociażby miałoby to wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego pod warunkiem stwierdzenia, że faktycznie wynagrodzenie za pracę zostało wypłacone.


SENTENCJA

uchyla zaskarżone decyzje.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nie można odmówić zasadności skargi mając na względzie brak w zaskarżonych decyzjach jakiejkolwiek analizy umów zawartych z pracownikami spółki oraz umów zlecenia zawartymi z innymi osobami przez spółkę w zakresie szeroko rozumianej tzw. "obsługi punktów skupu zwierząt rzeźnych".

W sprawie nie wyjaśniono jakiej treści były zawarte ww. umowy o pracę czy umowy zlecenia, a wyjaśnienie tych okoliczności może mieć fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Każda umowa o pracę najogólniej rzecz ujmując powinna zawierać określone elementy w tym również określać charakter pracy i miejsce pracy. Analogicznie można to odnieść do umów zlecenia.

Jeżeli z ww. umów wynikałoby, iż miejscem pracy pracowników lub innych osób są punkty skupu żywca to zbyteczne byłoby w takiej sytuacji wystawienie delegacji służbowych, bowiem dojazd do miejsca pracy nie były podróżą służbową.

Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują co należy rozumieć przez podróż służbową z jazdą zamiejscową /art. 16 ust. 1 pkt 30 ww. ustawy/ to jednak ze względu na zasadę jednolitości prawa należałoby stosować w tym zakresie przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy oraz przepisów wykonawczych wydanych z upoważnienia tejże ustawy. Zgodnie z zarządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju /M.P. nr 32 poz. 257 ze zm./ podróżą służbową jest wykonywanie zadania określonego przez zakład pracy poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika w terminie i miejscu określonych w poleceniu wyjazdu służbowego /par. 1 ust. 2 ww. zarządzenia/.

Z powyższego wynika zatem, iż aby mówić o podróży służbowej muszą być spełnione co najmniej dwa warunki: wykonywanie zadania przez pracownika poza miejscowością, w której znajduje się jego stałe miejsce pracy oraz zakres i termin wykonania tego zadania w poleceniu wyjazdu służbowego.

Oznacza to, a contrario, iż nie można mówić o podróży służbowej, jeżeli pracownik wykonuje zadanie w miejscowości, w której znajduje się jego stałe miejsce pracy, a tym samym nie ma uzasadnienia w takim przypadku wydawać przez pracodawcę polecenia wyjazdu służbowego i dokumentować ewentualne koszty.

Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy dotyczącymi zawarcia umowy o pracę, umowa o pracę powinna zawierać prócz innych równie istotnych elementów wymienionych w tych przepisach wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy. Warunki umowy o pracę w tym również wynagrodzenia za pracę, wynikają z woli umawiających się stron jeżeli nie są sprzeczne z przepisami prawa i w takim przypadku niedopuszczalna jest ingerencja organów podatkowych w samą treść tej umowy. Niewątpliwie zgodnie z art. 15 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztem uzyskania przychodu jest wynagrodzenie pracowników w szerokim słowa tego znaczeniu.

Urzędy Skarbowe i Izby Skarbowe mają określone kompetencje określone w ustawie z dnia 29 grudnia 1982 r. o Urzędzie Ministra Finansów oraz Urzędach i Izbach Skarbowych /art. 9 ust. 4, 5/ oraz innych przepisach. Przy wykonywaniu swoich uprawnień ww. organy podatkowe nie mogą ingerować w treść umów o pracę, a zwłaszcza w sposób wynagradzania ustalony w tych umowach, chociaż miałoby to wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego pod warunkiem stwierdzenia, że faktycznie wynagrodzenie za pracę zostało wypłacone.

W sprawie organy podatkowe nie kwestionują poniesionych przez stronę kosztów, lecz jedynie sposób ich dokumentowania. Wobec braku ustaleń w zakresie wymienionym wyżej wnioski organów podatkowych zawarte w zaskarżonych decyzjach nie znajdują uzasadnienia prawnego w aktualnym stanie sprawy, świadcząc o błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego, co stanowi naruszenie prawa skutkujące uchylenie zaskarżonych decyzji, na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa oraz orzeczenie o kosztach postępowania w oparciu o art. 208 Kpa w związku w obu przypadkach z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.