Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 446/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 16, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 9 ust. 3-4, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 2, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 54
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi W. J. – O. i P. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na podział mieszkania oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2019r. W. J. - O. i P. O. złożyli wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę dwupoziomowego mieszkania zlokalizowanego w budynku nr [...] przy ulicy [...] w L. na dwa odrębne lokale mieszkalne. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019r. Prezydent Miasta L. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wezwał inwestorów do uzupełnienia w terminie 4 tygodni od dnia otrzymania postanowienia dokumentacji budowlanej przez wykazanie spełnienia § 54 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wyposażenia budynku w dżwig osobowy, złożenie aktualnego zaświadczenia o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego i aktualnego oświadczenia o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustaw Prawo budowlane. W dniu [...] czerwca 2019r. inwestorzy złożyli wniosek o wyrażenie zgody na odstępstwo od warunki o jakim mowa w § 54 rozporządzenia, argumentując, że wyposażenie budynku w dźwig ze względów technicznych i finansowych jest niemożliwe. Uzyskanie odstępstwa pozwoli natomiast na podział lokalu na dwa mniejsze odrębne lokale mieszkalne. Zwrócili uwagę, że na najwyższych piętrach budynku znajdują się już podzielone w ten sposób lokale mieszkalne, nie ma natomiast stworzenia możliwości zamiennych, brak jest bowiem możliwości dobudowania windy. W tej sytuacji organ postanowieniem z dnia [...] lipca 2019r. zawiesił postępowanie w sprawie i wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019r. wystąpił do Ministra Inwestycji i Rozwoju o wyrażenie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych w zakresie § 54 rozporządzenia. Pismem z dnia [...] lipca 2019r. Minister odmówił udzielenia stosownego upoważnienia, wobec czego organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019r. odmówił zgody na odstępstwo. Kolejnym postanowieniem z [...] stycznia 2010r. podjął zawieszone postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przedmiotową inwestycję.

Po rozpoznaniu odwołania inwestorów Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji oraz wydane w toku postępowania postanowienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz z dnia [...] grudnia 2019 r. Organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, że przedmiotowy budynek mieszkalny składa się nie z pięciu kondygnacji nadziemnych, licząc z poddaszem, będącym częścią mieszkania dwupoziomowego, (jak wskazują inwestorzy, a w ślad za nimi ich pełnomocnik), lecz z sześciu kondygnacji nadziemnych, licząc z rzeczonym poddaszem. Określając kondygnację, na których zlokalizowane jest mieszkanie, którego dotyczy wniosek o pozwolenie na podział, bezzasadnie bowiem pominięto parter, który w świetle § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie również stanowi nadziemną kondygnację. Również w jego ocenie w tym stanie faktycznym niezbędne jest jego wyposażenie w dźwig osobowy zgodnie z § 54 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, skoro różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą, a najwyższą kondygnacją nadziemną, niestanowiącą drugiego poziomu w mieszkaniu dwupoziomowym, przekracza 9,5 m. Zgodnie z obowiązującym ówcześnie § 136 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U z 1980 r. nr 17 poz. 62 ze zm.) wysokość pomieszczeń w budynkach wielorodzinnych w świetle powinna wynosić 2,5 m. Wobec czego różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą, a najwyższą kondygnacją nadziemną, niestanowiącą drugiego w mieszkaniu dwupoziomowych, w przedmiotowym budynku, licząc samą wysokość pomieszczeń w świetle, wynosi 12,5 m. Różnicę te należy liczyć uwzględniając wysokość pierwszych pięciu kondygnacji, albowiem po podziale mieszkania kondygnacja szósta nie będzie stanowić już drugiego poziomu w mieszkaniu dwupoziomowym. Za bezzasadne organ uznał przy tym twierdzenie, jakoby dla zastosowania wspomnianej normy wymagane jest kumulatywnie, aby wspomniana wyżej różnica posadzek przekraczała 9,5 m oraz aby pomieszczenia na najwyższej kondygnacji takiego budynku przeznaczone były na pobyt więcej niż 50 osób. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że przesłanka przeznaczania pomieszczeń na najwyższej kondygnacji na pobyt więcej niż 50 osób odnosi się tylko i wyłącznie do kategorii innych budynków. Wobec powyższego zasadnym było wydanie na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowienia z dnia [...] czerwca 2019 r. w którym zobowiązano inwestorów do wykazania spełnienia § 54 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie wyposażenia budynku w dźwig osobowy. Organ zwrócił ponadto uwagę, że w sprawie nie ma zastosowania § 55 ust. 4 rozporządzenia. Dotyczy on bowiem dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń na mieszkania w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym niewyposażonym w dźwigi, na którego budowę została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę przed dniem [...] kwietnia 1995 r., na poddaszu usytuowanym bezpośrednio nad 4. kondygnacją nadziemną. W sprawie nie ma również zastosowania art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 532 ze zm.), w myśl którego do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą nie stosuje się przepisu, zgodnie z którym ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Przepis ten nie wyłącza bowiem respektowania przepisów techniczno-budowlanych przy ustanawianiu odrębnej własności lokali dla wskazanych w tym przepisie budynków. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niepełne skonstruowanie wniosku o udzielenie upoważnienia na wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, tj. pominięcie kompleksowej charakterystyki budynku, Wojewoda wskazał, że wniosek organu I instancji skierowany do Ministra Inwestycji i Rozwoju w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych zawierał prawidłową charakterystykę budynku, w którym znajduje się mieszkanie inwestorów. Wskazane przez skarżących okoliczności takie jak: data odbioru budynku i data wydania pozwolenia na budowę, różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą, a najwyższą kondygnacją, ilość osób, dla których przeznaczona jest ostatnia kondygnacja przedmiotowego budynku oraz istnienie odrębnych lokali na najwyższej kondygnacji, nie stanowią o charakterystyce budynku wielorodzinnego. Niektóre z tych okoliczności, jak wyjaśniono powyżej, przesądzają o konieczności wyposażenia budynku, po dokonaniu zamierzonego podziału mieszkania, w dźwig osobowy. Dlatego też zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 2019 r. nie narusza art. 9 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał również, że odmowa udzielenia upoważnienia przez ministra obliguje organ administracji architektoniczno - budowlanej do odmowy udzielenia zgody na wnioskowane odstępstwo. Wojewoda przyznał natomiast, że w aktach organu I instancji brak jest pisma informującego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, wysłanego do stron po wydaniu postanowienia o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo. Zauważył jednak, że skarżący nie wykazali, w jaki sposób naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzając jedynie, iż doprowadziło ono do wydania wadliwej decyzji. Ponadto informację o wpłynięciu do akt sprawy pisma Ministra Inwestycji i Rozwoju zawierało postanowienie z dnia [...] stycznia 2020 r. o podjęciu postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. O. i W. J. O. zarzucili decyzji Wojewody naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. :

1. art. 10 § 1 KPA poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez zaniechanie zawiadomienia skarżących o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także bezpodstawne uznanie, że zaniechanie przez organ I instancji zapewnienia skarżącym czynnego udziału w postępowaniu nie stanowiło uchybienia przepisów postępowania, choć w świetle zarzutów i okoliczności przytoczonych w odwołaniu wpływ ten był wykazany;

2. art. 7 i 77 KPA w zw. z art. 10 § 1 KPA poprzez błędne uznanie, że skarżący przed otrzymaniem decyzji organu I instancji zostali poinformowani o wpłynięciu do akt sprawy pisma Ministra Rozwoju doręczeniem postanowienia z dnia [...] stycznia 2020 roku o podjęciu postępowania, co wg organu II instancji miałoby stanowić samo przez się o wypełnieniu obowiązku z art. 10 § 1 KPA, gdy tymczasem zarówno to postanowienie, jak i postanowienie o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo z dnia [...].12.2019 r., zostały doręczone jednocześnie z decyzją I instancji, tj. [...].01.2020 r.;

3. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 poz. 1186) w zw. z art. 103 KPA poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji, gdy tymczasem została ona wydana przedwcześnie, tj. wydana została przed upływem terminu czterech tygodni, zakreślonego w wezwaniu do usunięcie braków formalnych z dn. [...] r., doręczonego dn. [...].06.2019 r., który to termin po upływie zaledwie 9 dni został zawieszony postanowieniem z dnia [...].07.2019 r. i na dzień doręczenia decyzji organu I instancji jeszcze nie upłynął;

4. art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 poz. 1186) poprzez błędne uznanie, jakoby wniosek organu I instancji z dn. [...].08.2019 r' zawierał prawidłową charakterystykę budynku wielorodzinnego a okoliczności takie jak istnienie odrębnych, jednopoziomowych lokali na najwyższych kondygnacjach, różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą a najwyższą kondygnacją nadziemną, liczba osób, na pobyt której przeznaczona jest ostatnia kondygnacja, data odbioru budynku, data wydania pozwolenia na budowę oraz liczba lokali znajdujących się na ostatniej kondygnacji budynku nie stanowią o charakterystyce budynku wielorodzinnego, pomimo że wszystkie powołane cechy albo stanowią o konieczności zastosowania dźwigów osobowych w budynkach mieszkalnych albo stanowią cechy, które w oparciu o zasady doświadczenia życiowego uznać należy za istotne w kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a tym samym w świetle zasadności wyodrębnienia lokalu mieszkalnego na ostatniej kondygnacji w budynku bez dźwigu. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na stanowisko Ministra Rozwoju w przedmiocie udzielenia upoważnienia organowi do wydania zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych, albowiem prawidłowe skonstruowanie wniosku mogło skutkować pozytywnym dla skarżących rozstrzygnięciem Ministra;

5. art. 7 i 77 §1 KPA poprzez niepodjęcie przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności:

- nieustalenia daty odbioru budynku mieszkalnego oraz daty wydania pozwolenia na budowę;

- nieustalenia rzeczywistej różnicy poziomów posadzek pomiędzy pierwszą, a najwyższą kondygnacją nadziemną (niestanowiącą drugiego poziomu w mieszkaniu dwupoziomowym) lecz arbitralne ustalenie różnicy bez oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym;

- nieustalenia liczby osób, na pobyt której przeznaczona jest ostatnia kondygnacja budynku mieszkalnego;

- nieustalenia czy w przedmiotowym budynku na ostatniej kondygnacji znajdują się odrębne, jednopoziomowe lokale mieszkalne; gdy tymczasem precyzyjne ustalenie ww. okoliczności mogło mieć istotny wpływ na stanowisko Ministra Rozwoju w kontekście udzielenia upoważnienia na odstępstwo od warunków technicznych, a w konsekwencji także wpływ na decyzję organu I instancji.

Ostatecznie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta L..

Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Argumentacja skargi nie zasługuje na aprobatę. W istocie spór sprowadza się do ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie § 54 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U z 2019r. poz. 1065 ) w zakresie wyposażenia budynku w dźwig osobowy. Według organu podział mieszkania dwukondygnacyjnego, znajdującego się w budynku wielorodzinnym, z którego wyższa kondygnacja stanowi poddasze użytkowe, na dwa odrębne lokale mieszkalne spowoduje, że różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą, a najwyższą kondygnacją nadziemną, niestanowiącą drugiego poziomu w mieszkaniu dwupoziomowym, przekroczy 9,5 m, co oznacza konieczność wyposażenia budynku w dźwig osobowy. Wbrew ocenie skarżącego nie ma powodów, aby twierdzić, że powyższy wniosek został wywiedziony z naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 80 kpa. Jest oczywiste, co potwierdza zamieszczone w aktach zdjęcie, że budynek obecnie posiada 6 kondygnacji, z których ostatnia stanowi poddasze użytkowe. Wprawdzie organ I instancji wspominał o 5 kondygnacjach, trafnie jednak Wojewoda zwrócił uwagę, że za kondygnację należy uznać również parter budynku. Rozbieżności w tym zakresie wynikają z używania zarówno we wniosku o pozwolenie na budowę jak i decyzji organu zamiennego pojęcia piętro budynku i kondygnacji. Nie ulega wątpliwości, że budynek ma parter oraz 4 piętra i poddasze użytkowe, które powinno zostać uznane za 6 kondygnację. Trafność tej uwagi wprost wynika z treści art. 3 pkt 16 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2019r. poz. 1186 ), zgodnie z którym przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie, a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Trafnie organ wywiódł, iż w razie podziału dwupoziomowego mieszkania różnicę poziomu posadzek należy liczyć uwzględniając wysokość 5 kondygnacji, szósta kondygnacja nie będzie już bowiem stanowić drugiego poziomu w mieszkaniu. Przy założeniu, że wysokość kondygnacji wynosi 2,5 m, co odpowiada wysokości pokojom w budynkach mieszkalnych o czym mowa w § 72 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą, a najwyższą kondygnacją nadziemną podniesie się do 12, 5 m i przekroczy wymagane 9,5m. Skarżący nie przeciwstawili argumentacji organu żadnych dowodów mogących ją podważyć. Nie sposób uznać, że wystarczające jest zarzucenie decyzji arbitralne przyjęcie różnicy poziomów poziomu posadzek, skoro sam skarżący nie przedstawia własnych wyliczeń. Nie wiadomo też jakie to dowody zgromadzone w aktach sprawy mają przemawiać za odmiennym stanowiskiem, niż przyjętym w decyzji. Słusznie w tej sytuacji organ na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zobowiązał inwestorów do usunięcia braku projektu budowlanego przez wykazanie spełnienia warunku o jakim mowa w § 54 rozporządzenia, wskazując termin uzupełnienia oraz zamieszczając pouczenie o skutkach niezastosowania się do zobowiązania. Zgodzić należy się bowiem, że planowane roboty budowlane wymagały w świetle art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 2 ustawy, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uzyskania pozwolenia na budowę. Niejasne są zarzuty nieustalenia liczby osób na pobyt której jest przeznaczona ostatnia kondygnacja budynku, daty wydania pozwolenia na budowę budynku, daty jego odbioru i zaniechanie ustalenia, czy w budynku znajdują się odrębne, jednopoziomowe lokale mieszkalne. Wydaje się, że konieczność ustalenia liczby osób na ostatniej kondygnacji budynku skarżący wiążą z treścią § 54 ust. 1 rozporządzenia, według którego budynek użyteczności publicznej, budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego, z wyłączeniem budynków zamieszkania zbiorowego na terenach zamkniętych, oraz każdy inny budynek mający najwyższą kondygnację z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt więcej niż 50 osób, w których różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą a najwyższą kondygnacją nadziemną, niestanowiącą drugiego poziomu w mieszkaniu dwupoziomowym, przekracza 9,5 m, a także mający dwie lub więcej kondygnacji nadziemnych budynek opieki zdrowotnej i budynek opieki społecznej, należy wyposażyć w dźwig osobowy. Zaakceptować jednak należy stanowisko organu odwoławczego, według którego przesłanka przeznaczania pomieszczeń na najwyższej kondygnacji na pobyt więcej niż 50 osób odnosi się tylko i wyłącznie do kategorii innych budynków. Z uzasadnienia skargi wynika również, że według skarżącego zaniechanie ustalenia powyższych okoliczności, w jego mniemaniu jako istotnych w rozumieniu art. 9 ustawy prawo budowlane, doprowadziło do odmowy wyrażenia przez Ministra Infrastruktury upoważnienia dla odstąpienia od warunku o jakim mowa w § 54 rozporządzenia. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie w sprawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych inicjowane jest na wniosek inwestora. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2019r. ( II OSK 117/18 opubl. w CBOSA ) wprawdzie w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę to organ, nie zaś inwestor zwraca się o udzielenie takiego upoważnienia do ministra, jednak nie ulega wątpliwości, że czyni to na wniosek inwestora, w którego interesie leży uzyskanie zgody na odstępstwo. To bowiem inwestor ma oparte na normie art. 9 Prawa budowlanego roszczenie o to, aby organ administracji publicznej odstąpił od wymogów sformułowanych w przepisach techniczno-budowlanych, jeżeli tylko analiza okoliczności towarzyszących danej sprawie wykaże, że żądanie strony stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Istotnym elementem wniosku w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo jest przedstawienie szczegółowego uzasadnienia konieczności wprowadzenia odstępstwa, przez co należy rozumieć przedstawienie okoliczności o charakterze faktycznym, które w konkretnym stanie faktycznym przemawiają za koniecznością jego wprowadzenia. Co jasne, powinny być one wskazane przez samego inwestora. Ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki szczególnie uzasadniony przypadek, należy jednak do organów administracji, które powinny dokonać tego na podstawie analizy materiału sprawy, w tym treści przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, rozmiarów nieruchomości, ukształtowania nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stanu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, oceny przyjętych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej i tym podobnych okoliczności. Organy muszą przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodność ta polega m.in. na poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Zatem odstępstwo umożliwiające modyfikację szczegółowych, bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych może być udzielone jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych, a więc mających w sobie element wyjątkowości. We wniosku inwestorów z [...] czerwca 2019r. przedstawiono szczegółowo przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na odstępstw, które zostały następnie powielone we wniosku organu z [...] sierpnia 2019r. do Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] sierpnia 2019r. Nie zawiera on żadnej z informacji, której brak we wniosku organu zarzuca skarżący. Bez wątpienia spełnia on jednak wymogi o jakich mowa w art. 9 ust. 3 ustawy, organ nie musiał zatem formułować innych przesłanek, niż przywołane przez samego inwestora. Jest natomiast oczywiste, że wypadek skarżących organ uznał za szczególny, zamieszczając swoją pozytywną opinię i wnosząc o pozytywne rozpatrzenie wniosku. Co więcej właśnie na żądanie Ministra Prezydent L. w piśmie z dnia [...] listopada 2019r. udzielił dodatkowych wyjaśnień, wskazując, że przedmiotowy budynek jest w pełni przystosowany do podziału lokali dwupoziomowych, gdyż na wszystkie kondygnacje jest zapewniony dostęp przez klatkę schodową. Dodał również, że według rzutów kondygnacji mieszkanie położone na 5 piętrze posiada istniejące drzwi zewnętrzne, co świadczy, iż pierwotnie były to dwa niezależne mieszkania. Istotne jest natomiast, że stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy dopiero po uzyskaniu upoważnienia od właściwego ministra, organ architektoniczno-budowlany wydaje udziela, bądź odmawia zgody na odstępstwo. Oznacza to, że w przypadku udzielenia upoważnienia (art. 9 ust. 2) bądź udzielenia upoważnienia z zastrzeżeniem dodatkowych warunków do spełnienia (art. 9 ust. 4), właściwy organ może udzielić bądź odmówić zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 2). Jednak w przypadku odmowy udzielenia upoważnienia przez ministra, akt ten jest dla organu wiążący. Zaznaczyć trzeba, że w doktrynie przedmiotowe upoważnienie uważane jest za wewnętrzny akt administracyjny nie podlegającym odrębnemu zaskarżeniu ( Prawo budowlane – Komentarz pod redakcją Andrzeja Glinieckiego Lexis Nexis 2014 str. 149 ). Wprawdzie wspomina się, że skoro akt ten wydany jest w procedurze pozwolenia na budowę podlega zatem badaniu również przez organ architektoniczno – budowlany, to przecież równie jasne jest, że nie ma on żadnego wpływu na stanowisko ministra. W świetle art. 9 ust. 3 pkt. 2 prawa budowlanego rola organu ogranicza się do przedstawienia własnej opinii wraz ze szczegółowym uzasadnieniem o konieczności wprowadzenia odstępstwa. Stąd też konsekwencją pisma ministra o odmowie udzielenia upoważnienia na odstępstwo od warunków technicznych było postanowienie z [...] grudnia 2019r. o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo, a w efekcie odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeśli zatem wnioskodawca nie spełni choćby jednego z warunków wymienionych w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ ma obowiązek odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Co więcej, wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, lecz i stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organ ma bowiem obowiązek ustalić zgodność inwestycji zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi ( wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. II OSK 1485/14 oraz 13 marca 2008 r. II OSK 205/07 opubl. w CBOSA ).

Niezasadny jest zarzut wydania decyzji przed upływem terminu do uzupełnienia projektu budowlanego. Rzeczywiście postępowanie w sprawie uzupełnienia projektu budowlanego zostało zawieszone postanowieniem z [...] lipca 2019r., a więc przed upływem 4 tygodniowego terminu wyznaczonego w postanowieniu z [...] czerwca 2019r. Podjęto je postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020r. po otrzymaniu stanowiska ministra, i wcześniejszym wydaniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2019r. o odmowie wyrażenia zgody na odstępstwo. Jednak jak już wspomniano, stanowisko ministra było dla organu wiążące, a zatem organ architektoniczno – budowlany był zobowiązany do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego. Wyznaczony w postanowieniu z [...] czerwca 2019r. termin nie miał zatem znaczenia, skoro skarżący nie był w stanie uzyskać zgody na odstępstwo, w przedmiocie którego sam zainicjował postępowanie.

Równie bezzasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa. Rzeczywiście organy nie wywiązały się z obowiązku jakie nakłada na nie wspomniany przepis, uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie stałe jest stanowisko, zgodnie z którym zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucone uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący jednak tego rodzaju naruszenia nie wykazali. Niezrozumiale jest oparcie wspomnianego zarzutu na możliwości zwrócenia uwagi organowi I instancji na wady wniosku dotyczącego udzielenia upoważnienia na odstąpienie od warunków technicznych. Jak już wskazano wniosek spełniał wymogi art. 9 ust. 3 ustawy, co więcej powtórzono w nim opis stanu faktycznego przybliżonego przez skarżących. Organ nie ma obowiązku ponownego występowania o uzyskanie upoważnienia tylko dlatego, że według inwestorów organ we wniosku nie zamieścił także innych okoliczności, których sami nie przedstawili.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) skargę należało oddalić.