Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1611/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.132 ust. 3 pkt 7
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Olga Żurawska-Matusiak Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. A. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. o uznaniu [...] E. A. winną zarzucanych jej czynów i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany.

Do wydania powyższych orzeczeń doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] E. A., zarzucając jej, że:

1) w dniu [...] stycznia 2015 r. przebywając w czasie wolnym od służby w [...] na terenie Republiki [...], pozostawiając bez żadnego nadzoru w samochodzie marki "[...]", nr rej. [...] legitymację służbową nr [...] wydaną w Wyższej Szkole Policji w [...], doprowadziła do jej utraty, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

2) w dniu [...] stycznia 2015 r. nie uzyskując uprzednio wymaganej pisemnej zgody bezpośredniego przełożonego, posiadała w celu użytkowania poza siedzibą Wyższej Szkoły Policji w [...], tj. w [...] na terenie Republiki [...], przenośny komputer [...], o numerze seryjnym [...], będący własnością Wyższej Szkoły Policji w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 2 ust. 2 Regulaminu korzystania ze służbowego sprzętu elektronicznego w Wyższej Szkole Policji w [...], stanowiącego załącznik nr 2 do decyzji nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zasad korzystania ze służbowego sprzętu telefonicznego i urządzeń komórkowych, sprzętu elektronicznego i poczty elektronicznej.

W wyniku przeprowadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego czynności dowodowych ustalono, że w dniu [...] stycznia 2015 r. [...] E. A. pojechała samochodem marki [...] o nr rej. [...] razem z dwójką swoich małoletnich dzieci do [...]. Policjantka zabrała ze sobą m. in. legitymację służbową nr [...] wydaną przez Wyższą Szkołę Policji w [...] w dniu [...] września 2013 r., która była ważna do dnia [...] grudnia 2014 r. oraz służbowy laptop [...] o numerze seryjnym [...], który otrzymała do użytkowania w dniu [...] września 2013 r. Około godz. 18:00 zaparkowała samochód na parkingu przy ul. [...] róg ul. [...] w [...], zamknęła samochód pilotem i razem z dziećmi udała się do pobliskiego baru w celu kupienia jedzenia na drogę powrotną, gdyż zamierzała już wracać do [...]. W samochodzie zostawiła służbowego laptopa, którego schowała pod przednim siedzeniem oraz torebkę, w której oprócz innych rzeczy osobistych i dokumentów była także jej legitymacja służbowa. Po upływie około godziny wróciła do samochodu i zauważyła, że szyba w przednich prawych drzwiach od strony pasażera jest wybita oraz ujawniła, że w samochodzie nie ma jej torebki z zawartością i służbowego laptopa. Obwiniona złożyła zawiadomienie na Policji w [...] o popełnieniu na jej szkodę przestępstwa kradzieży z włamaniem, nr sprawy [...]. Następnie samochodem wróciła do swojej rodziny do [...] i w dniu [...] stycznia 2015 r. dwoma raportami przesłanymi drogą faksową do Wyższej Szkoły Policji w [...] poinformowała Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] o utracie w wyniku przestępstwa kradzieży z włamaniem dokonanej na jej szkodę na terenie [...] w [...] legitymacji służbowej nr [...] oraz służbowego laptopa [...] o numerze seryjnym [...].

W dniu 8 stycznia 2015 r. E. A. w Komendzie Powiatowej Policji w [...] złożyła zawiadomienie o przestępstwie kradzieży z włamaniem popełnionym na jej szkodę w dniu [...] stycznia 2015 r. na terenie [...] (nr sprawy [...]). Powyższe postępowanie karne zostało w dniu [...] stycznia 2015 r. umorzone przed wszczęciem na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania karnego z uwagi na fakt, iż postępowanie karne co do tego samego czynu wcześniej wszczęte toczy się. Z informacji uzyskanej w dniu 16 marca 2015 r. z jednostki Policji w [...] wynika, że nie ujawniono sprawcy tego przestępstwa oraz nie odzyskano skradzionych dokumentów i mienia.

E. A. przesłuchana pierwszy raz w charakterze obwinionej odmówiła składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania oraz nie określiła, czy przyznaje się do popełnienia zarzucanych jej czynów, czy też nie. Przesłuchana ponownie nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i złożyła obszerne wyjaśnienia. W swoich wyjaśnieniach opisała dokładnie okoliczności, w jakich doszło do włamania do jej samochodu na terenie [...] i kradzieży rzeczy, w tym legitymacji służbowej oraz laptopa. W odpowiedzi na pytanie rzecznika podkreśliła, że na dysku twardym laptopa nie znajdowały się dane osobowe słuchaczy oraz, że legitymacja służbowa straciła ważność w dniu [...] grudnia 2014 r. i zamierzała ją oddać. Z jej wyjaśnień wynikało także, że nie znała decyzji swojego przełożonego mówiącej o obowiązku uzyskania zgody na wyniesienie sprzętu służbowego poza teren szkoły, dlatego nie wystąpiła o taką zgodę. Ponadto w jej odczuciu legitymacja służbowa, która straciła ważność nie jest legitymacją w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy o Policji i zachowała wszelkie wymagane normy ostrożności zabezpieczając ją i laptopa w zamkniętym samochodzie na strzeżonym parkingu.

W oparciu o zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy, Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji uznał [...] E. A. winną popełnienia zarzuconych jej czynów i wymierzył jej karę dyscyplinarną nagany.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia obrońca E. A. zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

art. 132 ust. 2 i 3 oraz art. 132a ustawy o Policji poprzez bezpodstawne przyjęcie, że obwiniona dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej, podczas gdy nie można przypisać jej zawinienia w zakresie przypisanych czynów;

art. 133 ust. 6 ww. ustawy o Policji poprzez działanie w imieniu przełożonego dyscyplinarnego osoby, która nie została pisemnie upoważniona do załatwiania spraw dyscyplinarnych;

art. 135b ust. 2 ww. ustawy o Policji poprzez skorzystanie z pomocy innego przełożonego dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych bez uzyskania zgody przełożonego dyscyplinarnego;

art. 135e ust. 1 ww. ustawy o Policji poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy;

art. 135f ust. 7 i art. 135e ust. 7 pkt 6 ww. ustawy o Policji poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie wniosków dowodowych obwinionej oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego postanowień wydawanych w toku postępowania;

art. 135g ust. 1 i 2 ww. ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionej oraz rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionej;

art. 135j ust. 1 i art. 135l ww. ustawy o Policji poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego;

art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ww. ustawy o Policji poprzez brak wskazania w opisie czynów charakteru zawinienia oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego orzeczenia;

art. 139 ww. ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów poprzez włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego odpisu z udostępnionych akt innego postępowania bez sporządzenia przez rzecznika dyscyplinarnego protokołu z tej czynności.

W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i uniewinnienie obwinionej od zarzucanych jej czynów.

W uzasadnieniu odwołania obrońca E. A. wskazała, iż przełożony dyscyplinarny pominął okoliczności związane z utratą legitymacji służbowej, z których wynika jednoznacznie, że obwiniona nie ponosi żadnej odpowiedzialności za jej utratę. Ponadto, w jej ocenie, wraz z upływem terminu ważności legitymacji służbowej przestała ona być dokumentem w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy o Policji. Wskazała także na treść art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, który mówi, że w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzić ze sprawcą udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą - stwierdzając, że przy ocenie czynu obwinionej ten przepis powinien mieć zastosowanie w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu nr 2 obrońca obwinionej stwierdziła, że w dniu 24 września 2013 r. [...] E. A. został przydzielony przenośny komputer [...]. Policjantka nie została jednak poinformowana o konieczności uzyskania zgody bezpośredniego przełożonego na jego użytkowanie poza siedzibą Wyższej Szkoły Policji w [...]. Zasady korzystania ze sprzętu służbowego w Wyższej Szkoły Policji w [...] zostały uregulowane w decyzji nr [...] Komendanta-Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Natomiast w rozkazie dziennym nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. wszyscy pracownicy zostali powiadomieni, iż od dnia 15 czerwca 2009 r. rozkazy, decyzje i zarządzenia Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] będą umieszczane w wewnętrznej sieci intranet. Obrońca podkreśliła, że obwiniona pełni służbę w Wyższej Szkoły Policji w [...] od dnia [...] sierpnia 2013 r., a zatem nie była adresatem obu aktów wydanych przez Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...]. Wskazała także, że jej zdaniem nielogiczne jest wnioskowanie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, gdyż zgodnie z nim każdy funkcjonariusz rozpoczynający pełnienie służby w Wyższej Szkoły Policji w [...] powinien znać wszystkie rozkazy, polecenia i decyzje wydane przed rozpoczęciem jego służby. Jest to niemożliwe, gdyż rocznie publikowanych jest kilkaset aktów zawierających kilka tysięcy stron. Przy czym obwiniona nie zaprzecza temu, że na odprawie w dniu [...] kwietnia 2014 r. kierownik Zakładu [...] Instytutu [...] Wydziału [...] Wyższej Szkoły Policji w [...] wydał polecenie bieżącego zapoznawania się z dokumentami znajdującymi się w intranecie. Obrońca obwinionej zaznaczyła też, że dopiero w dniu [...] stycznia 2015 r. [...] P. L. wydał przy pomocy poczty elektronicznej polecenie podległym policjantom i pracownikom cywilnym zapoznania się z decyzją nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. i było to skonkretyzowane polecenie, z którym mogła zapoznać się obwiniona. Zdaniem obrońcy [...] E. A. nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie regulaminu korzystania ze sprzętu służbowego, skoro go nie znała.

Obrońca obwinionej wskazała ponadto, iż dokonana przez przełożonego dyscyplinarnego ocena dotycząca braku zasadności wywiezienia służbowego komputera na urlopie wypoczynkowym jest nieuprawniona i dowolna. Podkreśliła także, iż sprzęt służbowy był obwinionej niezbędny do przygotowania się do prowadzenia zajęć dydaktycznych. Podniosła jednocześnie, że Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] w dniu [...] lutego 2015 r. uchylił decyzję nr [...] i od tej daty nie trzeba uzyskiwać zgody przełożonego na użytkowanie sprzętu elektronicznego poza siedzibą Wyższej Szkoły Policji w [...], a zatem karanie policjantki za czyn, który nie jest już przewinieniem dyscyplinarnym jest nieracjonalne. Powołała się w tym zakresie na treść art. 4 § 1 K.k., który mówi, że jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa to stosuje się ustawę nową, a ustawę obowiązująca poprzednio jedynie wtedy, gdy jest względniejsza dla sprawcy.

Obrońca [...] E. A. zarzuciła także niewłaściwą kwalifikację prawną czynu opisanego w punkcie 2 zarzutów wskazując, że organ zastosował art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, a czyn obwinionej nie wypełniał znamion odmowy wykonania rozkazu, czy też niewykonania rozkazu lub polecenia służbowego. Nie określono także, jakiego polecenia służbowego obwiniona nie wykonała. Powołała się też na obowiązek uwzględniania okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego oraz zasadę domniemania niewinności. Jej zdaniem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że obwiniona dopuściła się popełnienia zarzucanych jej czynów.

W odwołaniu obrońca [...] E. A. uwypukliła również inne zarzuty dotyczące jego treści, w tym wskazała, że postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. zostało podpisane przez [...] D. B., a w aktach brak jest upoważnienia dla policjantki do załatwiania spraw dyscyplinarnych wydanego w trybie art. 133 ust. 6 ustawy o Policji. Ponadto za niedopuszczalne uznała wykonanie przez rzecznika dyscyplinarnego telefonu do [...] S. K. w celu skonsultowania się z nim w momencie przesłuchiwania obwinionej. Zarzuciła także rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie bezpodstawne nieuwzględnianie wniosków dowodowych obwinionej poprzez ogólnikowe podanie podstaw takich rozstrzygnięć. Uznała też, że w aktach postępowania dyscyplinarnego znajdują się dokumenty z akt postępowania karnego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w [...] oraz postępowania szkodowego, które nie zostały włączone protokolarnie do akt postępowania dyscyplinarnego, czyli należy je traktować jako nieistniejące.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r.

W ocenie Komendanta Głównego Policji zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na popełnienie przez policjantkę przewinień dyscyplinarnych w zakresie objętym zarzutami.

Popełnienie tych przewinień dyscyplinarnych należy ocenić jako zawinione, gdyż obwiniona nie zachowała ostrożności wymaganej w danych okolicznościach i pozostawiła legitymację służbową nr [...] oraz służbowy laptop [...] o numerze seryjnym [...] bez nadzoru w samochodzie na okres wynoszący godzinę. Takie zachowanie świadczy o lekkomyślności policjantki, która przez ten czas nie sprawowała osobistej pieczy nad wymienionymi rzeczami, do czego była zobowiązana. Dla oceny stopnia zawinienia obwinionej nie mają natomiast znaczenia okoliczności podane w jej wyjaśnieniach, z których wynika, że parking na którym zostawiła samochód był oświetlony lampą i strzeżony, ponieważ nie zmienia to faktu, iż przechowywała legitymację służbową oraz służbowy laptop w sposób niewłaściwy w samochodzie, a nie przy sobie.

Odnosząc się do stwierdzenia obrońcy, że obwiniona nie powinna ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej za utratę legitymacji służbowej, gdyż straciła ona ważność w dniu [...] grudnia 2014 r. i przestała być dokumentem w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy o Policji organ podniósł, iż cytowany artykuł nie uzależnia odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta od utraty ważnej, czy też nieważnej legitymacji służbowej. Legitymacja służbowa po upływie terminu jej ważności nie przestaje być bowiem legitymacją służbową policjanta i dla odpowiedzialności dyscyplinarnej [...] E. A. upływ tego terminu nie ma żadnego znaczenia.

Odnosząc się z kolei do argumentu, że [...] E. A. nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej za wyniesienie poza teren Wyższej Szkoły Policji w [...] służbowego laptopa bez uzyskania wymaganej pisemnej zgody bezpośredniego przełożonego skoro nie została zapoznana z decyzją Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] regulującą tę kwestię organ odwoławczy podniósł, iż obwiniona jako policjant jest zobowiązana zapoznawać się z rozkazami, decyzjami i zarządzeniami Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] umieszczanymi w intranecie, o czym kilkakrotnie przypominano pracownikom szkoły. Tłumaczenie policjantki, że rozpoczynając służbę w Wyższej Szkoły Policji w [...] musiałaby zapoznać się z wieloma kilkusetstronnicowymi dokumentami, co jej zdaniem jest niewykonalne, należy uznać jedynie za przyjętą przez nią linię obrony. Obwiniona jest bowiem przede wszystkim zobowiązana do zapoznania się z publikowanymi w intranecie dokumentami dotyczącymi jej służby, a takim niewątpliwie jest regulamin korzystania ze służbowego sprzętu elektronicznego w Wyższej Szkole Policji w [...]. Ponadto mogła uzyskać potrzebne informacje kontaktując się z komórką organizacyjną zajmującą się użytkowaniem sprzętu służbowego lub od swojego bezpośredniego przełożonego, a tego nie uczyniła. Zasadą jest natomiast użytkowanie sprzętu służbowego w celu wykonywania zadań służbowych, a nie prywatnych poza miejscem pełnienia służby.

Odnosząc się natomiast do podniesionej przez obrońcę w odwołaniu kwestii, iż od dnia 20 lutego 2015 r. nie trzeba już uzyskiwać zgody przełożonego na użytkowanie sprzętu elektronicznego poza siedzibą Wyższej Szkoły Policji w [...], a tym samym zarzucony obwinionej w punkcie 2 zarzutów czyn nie stanowi już przewinienia dyscyplinarnego i w tej sytuacji prawnej powinien mieć zastosowanie art. 4 § 1 K.k. organ wskazał, iż w rozdziale 10 ustawy o Policji w ogóle brak jest odniesienia do przepisów Kodeksu karnego, a zatem nie może być mowy o zastosowaniu art. 4 § 1 K.k. do oceny czynów popełnionych przez obwinioną. Jedynie art. 135p ust. 1 ustawy o Policji zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego przepisów Kodeksu postępowania karnego, dotyczących wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W niniejszej sprawie przepis ten nie ma jednak zastosowania. Ponadto obwinionej zrzucono niewykonanie polecenia służbowego, a w obecnym stanie prawym nadal ciąży na policjantach obowiązek wykonywania poleceń służbowych.

Rozpatrując z kolei zarzut niewłaściwej kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego [...] E. A. w punkcie 2 poprzez zarzucenie jej naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji i niewskazanie jakiego rozkazu lub polecenia służbowego odmówiła wykonania lub nie wykonała organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z § 2 ust. 2 Regulaminu korzystania ze służbowego sprzętu elektronicznego w Wyższej Szkole Policji w [...], stanowiącego załącznik nr 2 do decyzji nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zasad korzystania ze służbowego sprzętu telefonicznego i urządzeń komórkowych, sprzętu elektronicznego i poczty elektronicznej obwiniona nie wykonała polecenia służbowego polegającego na uzyskaniu pisemnej zgody bezpośredniego przełożonego na użytkowanie komputera poza siedzibą Wyższej Szkole Policji w [...].

Jako nietrafny organ odwoławczy ocenił także zarzut, że postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. zostało podpisane przez [...]. D. B., a w aktach brak jest upoważnienia dla wymienionej policjantki do załatwiania spraw dyscyplinarnych wydanego w trybie art. 133 ust. 6 ustawy o Policji. Organ wyjaśnił w tym zakresie, że [...] D. B. zgodnie z § 2 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie upoważnienia zastępcy komendanta-prorektora Wyższej Szkoły Policji w [...] do podejmowania decyzji i załatwiania spraw w imieniu Komendanta-Rektora została upoważniona m. in. do załatwiania podczas nieobecności Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] spraw osobowych i dyscyplinarnych.

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów w toczącym się przeciwko [...] E. A. postępowaniu dyscyplinarnym, w tym niezasadnego odrzucania wniosków dowodowych przez rzecznika dyscyplinarnego organ odwoławczy wskazał, iż rzecznik dyscyplinarny odrzucając niektóre wnioski dowodowe obwinionej działał w zakresie swoich kompetencji i za każdym razem przytaczał argumenty usprawiedliwiające jego decyzję. Takie działanie rzecznika dyscyplinarnego nie stanowiło naruszenia prawa do obrony obwinionej oraz nie miało wpływu na obiektywne wyjaśnienie sprawy. Z kolei odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego konsultowania się rzecznika dyscyplinarnego z [...] S. K. w trakcie przesłuchania policjantki w charakterze obwinionej organ zaznaczył, iż konsultacja ta dotyczyła jedynie kwestii proceduralnych, została odnotowana w protokole przesłuchania i nie miała wpływu na przebieg przeprowadzanej czynności procesowej. Ponadto nie budzi wątpliwości, że [...] S. K. nie uczestniczył w czynnościach procesowych wykonywanych przez rzecznika dyscyplinarnego z obwinioną, tak więc nie doszło do naruszenia art. 135b ust. 2 ustawy o Policji.

Ustosunkowując się natomiast do kwestii umieszczenia w aktach postępowania dyscyplinarnego dokumentów z akt postępowania karnego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w [...] oraz postępowania szkodowego bez protokolarnego włączenia tych dokumentów do akt postępowania dyscyplinarnego organ odwoławczy stwierdził, iż obrońca obwinionej nie ma racji w tym względzie albowiem kopia akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w [...] została włączona do akt postępowania dyscyplinarnego protokołem z dnia [...] stycznia 2015 r. (karta nr 45), a kopia akt postępowania szkodowego [...] oraz [...] została włączona do akt postępowania dyscyplinarnego protokołem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (karta nr 172).

Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] w zaskarżonym orzeczeniu, wbrew twierdzeniom obrońcy obwinionej, uwzględnił także dyrektywy wymiaru kary wskazane w przepisie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Wziął zatem pod uwagę rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie dyscypliny służbowej), okoliczności jego popełnienia (popełnienie czynów w czasie wolnym od służby), skutki, w tym następstwa dla służby (utrata legitymacji służbowej oraz służbowego laptopa), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionej obowiązków (obowiązek dbania o powierzone jej mienie służbowe oraz właściwego przechowywania legitymacji służbowej) oraz zachowanie obwinionego po zaistniałym zdarzeniu (nieprzyznanie się do zarzucanych jej czynów oraz brak krytycznej oceny swojego postępowania).

Komendant Główny Policji uwzględniając charakter popełnionych przez [...] E. A. przewinień dyscyplinarnych uznał, że wymierzona jej kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionych przez nią czynów. Zgodnie bowiem z treścią art. 134a ww. ustawy, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i jest najłagodniejszą karą z wymienionych w katalogu kar dyscyplinarnych.

W skardze na powyższe orzeczenie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. A. zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 132 ust. 2 i 3 oraz art. 132a ustawy o Policji, poprzez ich zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że obwiniona dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej, podczas gdy obwinionej nie można przypisać zawinienia w zakresie przypisanych jej czynów;

2. art. 133 ust. 6 ww. ustawy, poprzez działanie w imieniu przełożonego dyscyplinarnego osoby, która nie została pisemnie upoważniona do załatwiania spraw dyscyplinarnych;

3. art. 135b ust. 2 ww. ustawy, poprzez skorzystanie z pomocy innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych bez uzyskania zgody przełożonego dyscyplinarnego;

4. art. 135e ust. 1 ww. ustawy, poprzez brak podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy;

5. art. 135f ust. 7 i art. 135e ust. 7 pkt 6 ww. ustawy, poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie wniosków dowodowych obwinionej oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego postanowień o oddaleniu wniosków dowodowych, wydawanych w toku postępowania dyscyplinarnego;

6. art. 135g ust. 1 i 2 ww. ustawy, poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionej oraz rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionej;

7. art. 135j ust. 1 i art. 135l ww. ustawy, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki, wykładni prawa i doświadczenia życiowego;

8. art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ww. ustawy, poprzez brak wskazania w opisie czynów charakteru zawinienia oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego orzeczenia;

9. art. 135k ust. 1 ww. ustawy poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz uniewinnienie jej od zarzucanych czynów.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż elementem koniecznym naruszenia dyscypliny jest zawinienie, a w jej ocenie brak jest podstaw, aby przypisać jej winę za utratę legitymacji służbowej, gdyż pozostawiła zaparkowany samochód na strzeżonym, monitorowanym, oświetlonym parkingu w centrum miasta. Sam zaś fakt, że Policja w [...] nie potwierdziła, aby teren zdarzenia objęty był monitoringiem nie świadczy o tym, iż monitoringu rzeczywiście nie było. Rzecznik dyscyplinarny bezzasadnie odmówił natomiast uwzględnienia jej wniosku dowodowego na okoliczność, że parking był objęty monitoringiem. W ocenie skarżącej, zachowała ostrożność wymaganą w danych okolicznościach i nie mogła przypuszczać, że może zostać okradziona, a w konsekwencji, że legitymacja służbowa zostanie utracona.

Niezależnie od powyższego skarżąca podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w toku postępowania dyscyplinarnego, iż wraz z upływem terminu ważności "dokument", który utraciła nie był legitymacją służbową w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy o Policji.

W zakresie zarzutu z pkt 2 orzeczenia podniosła ponownie, iż w chwili przydzielenia jej sprzętu nie została poinformowana o konieczności uzyskiwania zgody bezpośredniego przełożonego na użytkowanie komputera poza siedzibą Wyższej Szkoły Policji w [...]. Tym samym trudno jej przypisać zawinienie o którym mowa w art. 132 ust. 2 i 3 oraz w art. 132a ustawy o Policji, co oznacza, że jej zachowanie nie wyczerpało ustawowych znamion przewinienia dyscyplinarnego. Gdyby bowiem przyjąć interpretację organów obu instancji należałoby założyć, że każdy funkcjonariusz rozpoczynający pełnienie służby w Wyższej Szkole Policji w [...] winien znać wszystkie obowiązujące rozkazy, polecenia i decyzje przełożonych wydawane przed rozpoczęciem przez niego służby - co faktycznie jest niewykonalne.

Zaznaczyła jednocześnie, iż dopiero w dniu [...] stycznia 2015 r. [...] P. L., za pomocą poczty elektronicznej, przekazał podległym policjantom i pracownikom polecenie zapoznania się z decyzją nr [...] w sprawie zasad korzystania ze służbowego sprzętu telefonicznego i urządzeń komórkowych, sprzętu elektronicznego i poczty elektronicznej oraz załącznikiem nr 2 do tej decyzji.

W ocenie skarżącej, niezależnie od podniesionych powyżej argumentów, nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego odnośnie zarzutu z pkt 2, albowiem w dacie orzekania o odpowiedzialności dyscyplinarnej nie obowiązywała już decyzja nr [...] Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...]. Organ powinien więc w tej sytuacji posiłkować się przepisem art. 4 § 1 K.k., mając jednocześnie na uwadze treść art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, który nakazuje rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na korzyść obwinionego.

Podniosła ponadto, iż opis czynu zarzucanego jej w pkt 2 zupełnie odbiega od wskazanej kwalifikacji prawnej z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji. Posiadanie komputera poza siedzibą Wyższej Szkoły Policji w [...] nie może zostać bowiem zakwalifikowane jako odmowa wykonania rozkazu, czy też niewykonanie rozkazu lub polecenia.

Wbrew też twierdzeniom Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...], z którymi zgodził się organ drugiej instancji, zgromadzony materiał dowodowy nie odzwierciedla w sposób nie budzący wątpliwości, że dopuściła się popełnienia zarzucanych jej przewinień dyscyplinarnych.

Podniosła też ponownie, że w trakcie wykonywania czynności dowodowych, faktycznie została udzielona pomoc rzecznikowi dyscyplinarnemu przez [...] K., bez zgody przełożonego dyscyplinarnego. Zarzuciła ponadto, iż skoro [...] K. jest funkcjonariuszem uprawnionym do nadzorowania i ingerowania w postępowania, a tak właśnie działo się w postępowaniu prowadzonym przeciwko niej, oznacza to, że może on wpływać na decyzje rzeczników dyscyplinarnych, a następnie opracowuje decyzje Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji, dot. np. rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenia na postanowienia wydawane przez rzeczników dyscyplinarnych. Zasadnym wydaje się zatem twierdzenie, że jest to ewidentne naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Zarzuciła też, że postanowienia o odmowie uwzględnienia jej wniosków dowodowych nie zostały uzasadnione zgodnie z wymogami określonymi art. 135e ust. 7 pkt 6 ustawy.

W ocenie skarżącej, doszło również do naruszenia art. 139 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, gdyż w aktach sprawy znajdują się dokumenty m.in. z akt postępowania prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w [...] oraz z postępowania toczącego się w związku z odpowiedzialnością majątkową funkcjonariuszy Policji, podczas gdy rzecznik dyscyplinarny nie sporządził protokołu z czynności włączenia odpisów ww. dokumentów do akt postępowania dyscyplinarnego. Wobec powyższego ww. dokumenty, jako formalnie nie włączone do akt postępowania dyscyplinarnego należy traktować jako nieistniejące.

W konkluzji skarżąca zarzuciła, że działanie organów obu instancji w niniejszej sprawie pozbawione jest zwykłego ludzkiego, emocjonalnego spojrzenia na sytuację, która ją spotkała. Dlatego też zwróciła się do Sądu o ludzkie, zgodne z prawem rozstrzygnięcie jej sprawy.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Oceniając zaskarżone orzeczenie w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga E. A. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów oraz postępowanie w tych sprawach regulują przepisy Rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015, poz. 355.). W zakresie nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się natomiast odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego (art. 135p ust. 1 ustawy o Policji).

Stosownie do treści art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego artykułu naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Zgodnie z kolei z przepisem art. 132a ww. ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi;

2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

W świetle powyższego przepisu przewinienie dyscyplinarne policjanta może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego, warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu.

Nieumyślność przewinienia dyscyplinarnego polega na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Dla stwierdzenia nieumyślności wymagane jest tym samym ustalenie, że przewinienie zostało popełnione wskutek niezachowania reguł ostrożności, a więc określony skutek można przypisać policjantowi tylko wtedy, gdy naruszył reguły postępowania, które miały chronić właśnie przed spowodowaniem tego skutku.

W ocenie Sądu, w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi, że brak było zawinienia w zachowaniu skarżącej, mogącego skutkować przypisaniem jej odpowiedzialności za popełnienie zarzucanych przewinień dyscyplinarnych.

W przypadku czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej polegającego na utracie legitymacji służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy o Policji należy zgodzić się z organem, iż pozostawiając ten dokument bez nadzoru w samochodzie na parkingu i nie sprawując nad nim osobistej pieczy przez czas około 1 godziny skarżąca wykazała się brakiem należytej ostrożności. Bez znaczenia dla możliwości przypisania skarżącej winy nieumyślnej za ten czyn pozostaje natomiast okoliczność, czy parking na którym pozostawiła samochód był strzeżony, czy też monitorowany, czy też nie. Nie ma także znaczenia okoliczność, że legitymacja która w dniu [...] stycznia 2015 r. została skradziona skarżącej z samochodu była ważna do [...] grudnia 2014 r. Ma rację organ, że na skutek utraty ważności dokument ten nie przestał być legitymacją służbową. Należy przy tym zwrócić uwagę, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 listopada 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie legitymacji służbowych policjantów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1617), na podstawie którego z dniem 1 stycznia 2015 r. wszedł w życie nowy wzór legitymacji służbowej, wprowadziło w zmienionym przepisie § 5 ust. 1 dotychczasowego rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2002 r. obowiązek zwrotu legitymacji służbowych, w przypadku upływu terminu ich ważności. Skarżąca była zatem w świetle tego przepisu zobowiązana zwrócić posiadaną legitymację służbową, która utraciła ważność z dniem [...] grudnia 2014 r.

Nie zasługuje też na uwzględnienie argumentacja skarżącej, że nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej za wyniesienie poza teren Wyższej Szkoły Policji w [...] powierzonego jej służbowego laptopa bez uzyskania wymaganej pisemnej zgody bezpośredniego przełożonego, gdyż nie została zapoznana z decyzją nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zasad korzystania ze służbowego sprzętu telefonicznego i urządzeń komórkowych, sprzętu elektronicznego i poczty elektronicznej, regulującą tę kwestię.

Skarżąca w toku postępowania dyscyplinarnego nie zaprzeczyła temu, że była informowana przez przełożonego o obowiązku zapoznawania się z rozkazami, decyzjami i zarządzeniami Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] umieszczanymi w wewnętrznej sieci intranet. Skarżąca była więc świadoma tego obowiązku. To, że skarżąca pełni służbę w Wyższej Szkoły Policji w [...] od dnia [...]sierpnia 2013 r. nie oznacza natomiast, że nie miała obowiązku zapoznania się z aktami wewnętrznymi wydanymi przez Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] przed tą datą, umieszczonymi w intranecie, regulującymi kwestie odnoszące się do niej jako pracownika tej szkoły. Skoro zatem skarżącej w dniu [...] września 2013 r. został przydzielony służbowy przenośny komputer to powinna zapoznać się decyzją nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. regulującą zasady korzystania ze służbowego sprzętu elektronicznego w Wyższej Szkole Policji w [...], zamieszczoną w sieci intranet. Skarżąca, mogła ewentualnie zwrócić się o informacje na jakich zasadach może korzystać ze służbowego komputera do Wydziału [...], skąd otrzymała ten sprzęt. Z dokumentu na podstawie, którego wydano jej komputer (k-150 akt dyscyplinarnych) nie wynikało w żaden sposób, że może korzystać z niego poza siedzibą Szkoły. W dokumencie tym jako miejsce użytkowania komputera wskazany został bowiem Zakład [...] Instytutu [...] Wydziału [...], gdzie pracowała na stanowisku asystenta.

Skarżąca użytkując służbowy komputer poza siedzibą Wyższej Szkole Policji w [...], bez uzyskania pisemnej zgody bezpośredniego przełożonego, dopuściła się tym samym naruszenia § 2 ust. 2 Regulaminu korzystania ze służbowego sprzętu elektronicznego w Wyższej Szkole Policji w [...], stanowiącego załącznik nr 2 do decyzji nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zasad korzystania ze służbowego sprzętu telefonicznego i urządzeń komórkowych, sprzętu elektronicznego i poczty elektronicznej, a tym samym uzasadnione było postawienie jej zarzutu dopuszczenia się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.

Dla odpowiedzialności skarżącej za powyższe przewinienie dyscyplinarne nie miała natomiast znaczenia okoliczność, że z dniem 20 lutego 2015 r. uchylona została decyzja nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zasad korzystania ze służbowego sprzętu telefonicznego i urządzeń komórkowych, sprzętu elektronicznego i poczty elektronicznej, a tym samym zniesiony został wymóg uzyskiwania pisemnej zgody przełożonego na użytkowanie sprzętu elektronicznego poza siedzibą Wyższej Szkoły Policji w [...].

W stanie faktycznym niniejszej sprawy istotne jest to, że decyzja powyższa była aktem obowiązującym w dniu 6 stycznia 2015 r., a tym samym skarżąca nie stosując się do wynikającego z niej obowiązku uzyskania zgody przełożonego na korzystanie z komputera służbowego poza siedzibą Szkoły, naruszyła dyscyplinę służbową.

Wbrew stanowisku skarżącej w zaistniałej sytuacji przełożony dyscyplinarny nie miał podstaw do zastosowania w jej sprawie art. 4 § 1 K.k., gdyż przepisy Kodeksu karnego mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy Policji tylko w zakresie określonym w art. 141a ustawy o Policji. Przepisy Rozdziału 10 ustawy o Policji, które regulują postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszy Policji, nie przewidują natomiast skutku w postaci umorzenia postępowania dyscyplinarnego, czy też odstąpienia od ukarania, w razie zaistnienia opisanej wyżej sytuacji.

Jako nieuzasadnione, w ocenie Sądu, należy ocenić także pozostałe zarzuty podniesione w skardze.

Jak wyjaśnił organ, [...] D. B., która podpisała postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o rozpatrzeniu zażalenia na postanowienia rzecznika dyscyplinarnego, zgodnie z § 2 ust. 1 decyzji nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie upoważnienia zastępcy komendanta-prorektora Wyższej Szkoły Policji w [...] do podejmowania decyzji i załatwiania spraw w imieniu Komendanta-Rektora, posiadała upoważnienie do załatwiania podczas nieobecności Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] m. in. spraw osobowych i dyscyplinarnych, a tym samym jej działanie mieściło się w ramach upoważnienia o którym mowa w art. 133 ust. 6 ustawy o Policji.

Z kolei konsultacja telefoniczna odbyta przez rzecznika dyscyplinarnego z [...] S. K. w trakcie przesłuchania skarżącej w charakterze obwinionej w dniu [...] lutego 2015 r. w żadnym razie nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 135b ust. 2 ustawy o Policji, a tym bardziej zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postepowania dyscyplinarnego. Fakt przeprowadzenia tej konsultacji został odnotowany w protokole przesłuchania i dotyczył jedynie kwestii, czy obwiniona może odmówić w toku postępowania odpowiedzi na pytanie "czy obwiniona przyznaje się do popełnienia zarzucanych jej czynów". Z powyższego nie można jednak wywodzić, że rzecznik dyscyplinarny skorzystał przy przeprowadzaniu tej czynności dowodowej z pomocy innego rzecznika dyscyplinarnego w rozumieniu art. 135b ust. 2 ustawy o Policji. Należy ponadto zwrócić uwagę, że w dniu [...] lutego 2015 r. dowód z przesłuchania E. A. w charakterze obwinionej nie został faktycznie przeprowadzony, gdyż po przedstawieniu zarzutów odmówiła ona odpowiedzi na jakiekolwiek pytania. Dowód z przesłuchania obwinionej został w efekcie przeprowadzony dopiero w dniu [...] marca 2015 r.

Wbrew też zarzutom skarżącej, rzecznik dyscyplinarny przeprowadził w toku postępowania dyscyplinarnego dowody niezbędne do wyjaśnienia sprawy.

Zgłaszane przez skarżącą toku postępowania dyscyplinarnego liczne wnioski dowodowe, były natomiast każdorazowo rozpoznawane przez rzecznika dyscyplinarnego zgodnie z art. 135f ust. 7 ustawy o Policji. Postanowienia rzecznika dyscyplinarnego o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych były też każdorazowo poddawane kontroli przełożonego, w następstwie składanych przez skarżącą zażaleń.

Odmawiając uwzględnienia zgłoszonych wniosków dowodowych rzecznik dyscyplinarny wyjaśniał też każdorazowo przyczyny tej odmowy. Należy przy tym podkreślić, że odmowa uwzględnienia zgłaszanych wniosku dowodowych była każdorazowo uzasadniona przyczynami wymienionymi w art. 137 ust. 7 pkt 1-3 ustawy o Policji.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut naruszenia art. 139 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów poprzez umieszczenie w aktach postępowania dyscyplinarnego dokumentów z akt postępowania karnego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w [...] oraz postępowania szkodowego bez protokolarnego włączenia tych dokumentów do akt postępowania dyscyplinarnego. Jak wynika bowiem z akt postępowania dyscyplinarnego kopia akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w [...] została włączona do akt postępowania dyscyplinarnego protokołem z dnia [...] stycznia 2015 r. (k-45 akt), natomiast kopia akt postępowania szkodowego została włączona protokołem z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k- 172 akt).

Reasumując, w ocenie Sądu, na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego aby stwierdzić, że skarżąca dopuściła się w sposób zawiniony popełnienia zarzucanych jej przewinień dyscyplinarnych

Wymierzona skarżącej kara nagany jest natomiast najniższą w katalogu kar dyscyplinarnych przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji i zgodnie z treścią art. 134a ww. ustawy oznacza wytknięcie policjantowi niewłaściwego postępowania. W ocenie Sądu, wymierzona kara jest współmierna do charakteru popełnionych czynów i stopnia zawinienia policjantki. Wymierzając tę najniższą z możliwych kar dyscyplinarnych organ uwzględnił zaś dyrektywy wymiaru kary wskazane w przepisie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta -Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.