Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 258/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122 art. 187 art. 191 art. 192
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Kaczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2000 rok 1. u c h y l a zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 21 § 1 pkt 1 i 2, § 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 24 pkt 1 i art. 31 ustawy z dnia 28.09.1991r. o kontroli skarbowej (tj.: Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 ze zm.), określił "A" Spółce z o. o. z siedzibą w B. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług - kwotę nadwyżki podatku należnego nad naliczonym - za miesiąc lipiec 2000 r. w wysokości [...], tj. o [...] wyższą od zadeklarowanej w deklaracji podatkowej VAT-7 z dnia [...] oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2000 r. w wysokości [...] z tytułu zaniżenia zobowiązania podatkowego.

Z uzasadnienia decyzji tego organu wynika, iż w następstwie kontroli skarbowej przeprowadzonej m.in. w zakresie podatku od towarów i usług za 2000 r. w "A" Spółki z o.o. w B., stwierdzono, iż w miesiącu lipcu kontrolowana jednostka zaniżyła zobowiązanie podatkowe o kwotę [...], co stanowiło następstwo:

1) zawyżenia podatku naliczonego o kwotę [...], poprzez przyjęcie do odliczenia

od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z poniżej wymienionych faktur VAT:

a) nr [...] z [...] wystawionej przez Przedsiębiorstwo "B" w C. na wartość netto [...] i podatek [...];

nr [...] z [...] wystawionej przez Przedsiębiorstwo "B" w C. na wartość netto [...] i podatek VAT [...],

- z uwagi na fakt, że kontrola krzyżowa przeprowadzona u wystawcy wskazanych faktur wykazała, że faktury te zostały wysłane odpowiednio [...] i [...] z Urzędu Pocztowego w D., a zatem Spółka mogła otrzymać przedmiotowe faktury dopiero w sierpniu, nie była więc uprawniona do ujęcia ich w rozliczeniu za miesiąc lipiec;

b) nr [...] z [...]. wystawionej przez Firmę "K" w K. na wartość netto [...] i podatek VAT [...], która została wysłana przez Firmę "K" w dniu [...] w Urzędzie Pocztowym nr [...] w S., a zatem również nie mogła być ujęta w rozliczeniu za miesiąc lipiec, lecz dopiero za miesiąc sierpień.

c) nr [...] z [...] wystawionej przez "P" w F. za okres rozliczeniowy od [...] do [...] z terminem płatności [...] na wartość netto [...] i podatek VAT [...]

- bowiem organ kontroli skarbowej uznał, że ww. faktura nie powinna być rozliczona w miesiącu lipcu, ponieważ zgodnie z przepisem § 42 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), za termin otrzymania faktury przy tego rodzaju usługach uważa się termin płatności określony w danej fakturze, a zatem faktura ta powinna być rozliczona w miesiącu sierpniu 2000 r.;

d) nr [...] z [...] wystawionej przez "J" w S. na wartość netto [...] i podatek VAT 1 [...];

e) nr [...] z [...] wystawionej przez "J" w S. na wartość netto [...] i podatek VAT [...];

f) nr [...] z [...] wystawionej przez "J" w S. na wartość netto [...] i podatek VAT [...];

- z uwagi na fakt, że powyższe faktury były wystawione na podmiot nieistniejący, ponieważ Spółka Cywilna "L" (NIP [...]) została zlikwidowana [...]., a do faktur tych nie wystawiono korekt, kontrolowana Spółka nie posiadała również not korygujących.

2) zaniżenia podatku naliczonego o kwotę [...] na skutek nieprawidłowości stwierdzonych w rozliczeniu podatku VAT za czerwiec 2000r., które zostały omówione w decyzji [...],

W odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia, Spółka zarzuciła naruszenie art. 19 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także zasad postępowania podatkowego określonych w art. 187 § 1, 191 i 192 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że:

1) w toku prowadzonej kontroli nie dokonano ustalenia, iż Spółka nie otrzymała faktur VAT nr [...] z [...] i nr [...] z [...] wystawionych przez Przedsiębiorstwo "B" w C. w miesiącu lipcu, a dowód w tej kwestii oparto na domniemaniu;

2) nie przeprowadzono postępowania, dotyczącego otrzymania faktury VAT nr [...] z [...] wystawionej przez Firmę "K", ponieważ nie ustalono, co zawierała przesyłka nadana na adres Spółki "A";

3) niezasadnie organ kontroli skarbowej stwierdził, że Spółka "A" nieprawidłowo obniżyła podatek naliczony VAT w miesiącu lipcu z faktury nr [...] z [...] wystawionej przez Zakład "P"p w F., naruszając przepis § 42 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdyż wskazany powyżej przepis, określający inne niż art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym terminy obniżenia podatku należnego, został wydany bez ustawowego upoważnienia, a więc z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej", co potwierdzają wyroki z 19.06.2002 r. o sygn. akt SA/Sz 3090/2000 i z 12.11.2002 r. o sygn. akt III SA 977/01;

4) bezpodstawnie uznano w decyzji, iż Spółka z o.o. "A" obniżyła podatek należny o podatek naliczony określony w fakturach wystawionych przez "J" w S. z naruszeniem przepisów art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Odnośnie tej kwestii, powołując się na przepis § 50 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. strona stwierdziła, że przepis ten nie wymienia faktur, które zawierają pomyłki co do określenia nazwy nabywcy i numeru identyfikacji podatkowej. Ponadto, strona wskazała, że nie jest prawdą, iż Spółka "A" nie posiadała not korygujących do wskazanych faktur albowiem noty te znajdują się w siedzibie Spółki i mogą zostać okazane organowi.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] o nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w części dotyczącej wysokości nadwyżki podatku należnego nad naliczonym oraz wysokości dodatkowego zobowiązania podatkowego i określił za miesiąc lipiec 2000 r. nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym w wysokości [...], tj. o [...] wyższą od wykazanej w deklaracji VAT-7 z [...] oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2000 r. w wysokości [...] z tytułu zaniżenia zobowiązania podatkowego.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy za zasadne uznał zarzuty Spółki dotyczące faktury nr [...] z dnia [...] wystawionej przez Zakład "P" w F. Natomiast w pozostałym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko organu kontroli skarbowej.

Odnosząc się do zarzutu strony, dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ kontroli skarbowej postępowania wyjaśniającego odnośnie otrzymania faktury VAT nr [...] z [...] wystawionej przez Firmę "K" w K., organ odwoławczy uznał go za bezzasadny, wskazując, iż to w interesie Spółki leżało wniesienie zastrzeżeń oraz włączenie dodatkowych materiałów w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, czego strona nie uczyniła.

Ustosunkowując się z kolei do kwestii nieprzyjęcia do rozliczenia faktur o numerach [...] wystawionych przez "J" w S. na podmiot nie istniejący, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ww. ustawy, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, zaś z kwestionowanych faktur wynika, że podatnikiem - nabywcą była zlikwidowana Spółka Cywilna, a nie obecnie działająca Spółka z o.o. Nadto, w przedłożonych przez Spółkę dokumentach tych nie było not korygujących nazwę podmiotu i NIP wykazanych w kwestionowanych fakturach. Gdyby noty takie występowały, fakt ewidencjonowania faktur na inny podmiot, zdaniem organu odwoławczego, nie byłby kwestionowany.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że strona miała prawo w okresie 14 dni wnieść zastrzeżenia do protokołu i ewentualnie włączyć dodatkowe dowody, z którego to prawa jednak nie skorzystała.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie przepisów art. 19 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), w wyniku naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w art. 122,123 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż niemożliwość otrzymania faktury nie jest tożsama ze stwierdzeniem, iż podatnik rzeczywiście faktury nie otrzymał, tym samym, w ocenie strony, ustalenia kontroli skarbowej dotyczące faktur VAT nr [...] z [...] i nr [...] z [...] wystawionych przez "B" w C. oraz faktury VAT nr [...] z [...] wystawionej przez Firmę "K" oparto na domniemaniu.

W pozostałej części, tj. dotyczącej faktur wystawionych przez "J" w S., strona powołała się na zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółki na zaskarżoną ostateczną decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2000 r.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej na powyższe orzeczenie przez Spółkę "A", Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20.01.2006 r. o sygn. akt I FSK 365/05, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26.01.2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając swoje orzeczenie, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest uzasadniona bowiem skuteczny okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegający na nieustosunkowaniu się do zgłoszonego w skardze zarzutu, dotyczącego braku podstaw prawnych do pozbawienia skarżącej prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o naliczony, w przypadku otrzymania od dostawcy faktury zawierającej błędy formalne.

W dalszym ciągu uzasadnienia wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął za organami podatkowymi, że spółka nie miała prawa rozliczyć podatku naliczonego z faktur wystawionych na Spółkę Cywilną "L" (NIP [...]) ponieważ podmiot taki nie istniał, a w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła not korygujących. W ocenie NSA, pogląd ten należy zakwestionować z uwagi na to, że nie uwzględnia on, iż z dniem 01.01.2000 r. zmianie uległ stan prawny. I tak, obowiązujące do 01.01.2000 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 156, nr 1024 ze zm.) stanowiło, w § 45 ust. 5, że: "podatnik, który otrzymał kopię potwierdzonej noty korygującej, może zmniejszyć podatek należny o podatek naliczony lub skorygować kwotę różnicy podatku o kwotę podatku naliczonego, wynikającą z faktury lub faktury korygującej, której dotyczyła nota korygująca, w rozliczeniu za okres określony w art. 19 ust. 3 ustawy", natomiast kolejne rozporządzenie wykonawcze o tej samej treści z dnia 22.12.1999 r. (Dz. U. nr 109, poz. 1245 ze zm.) z regulacji takiej zrezygnowało. W konsekwencji tego, jak w dalszym ciągu uzasadnienia swojego orzeczenia wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, nowe brzmienie § 45 rozporządzenia z 22.12.1999 r. (obowiązującego w dacie branej pod uwagę w niniejszej sprawie) wskazuje, że nota korygująca służy jedynie do korekty błędów formalnych faktury, które i tak nie pozbawiają podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotkniętych taką wadliwością. Podatnik zatem niezależnie od tego, czy formalne wady faktury skoryguje notą korygującą, ma prawo do odliczenia z niej podatku naliczonego w terminach przewidzianych w art. 19 ust. 3 i 3a ustawy.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro strona skarżąca powołała się na ten pogląd, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było odnieść się do niego, albowiem w jego kontekście zupełnie inaczej prezentuje się kwestia dopuszczalności pozbawienia podatnika prawa do rozliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur. Nadto, w ocenie NSA, inne też okoliczności faktyczne (między innymi takie, jak to, czy dana czynność rzeczywiście zaistniała oraz to, jaki był charakter błędów faktur) nabrały w tej sytuacji dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia.

Tym samym, w ocenie sądu odwoławczego, za zasadny należy uznać zarzut skarżącej, że w toku rozpoznawania niniejszej sprawy pominięta została kwestia istotna z punktu widzenia wyniku sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny, zgodnie treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Na mocy zaś przepisu art. 190 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana (w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, o ile nie uległ zmianie stan prawny i nie zmieniły się okoliczności faktyczne sprawy od czasu wyrażenia przez Naczelny Sąd Administracyjny takiej wykładni.

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz analizy stanu prawnego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności wskazane powyżej.

Naczelny Sąd Administracyjny, w wyżej wymienionym wyroku z dnia 20.01.2006 r. o sygn. akt I FSK 365/05, odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego nieprzyjęcia do rozliczenia faktur wystawionych przez "J" w S. na podmiot nieistniejący tj. Spółkę Cywilną "L" (NIP [...]), stwierdził, że "nieustosunkowanie się Sądu do zgłoszonego w skardze zarzutu braku podstaw prawnych do pozbawienia skarżącej Spółki prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, w przypadku otrzymania od dostawcy faktury zawierającej błędy formalne, stanowi naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto, w ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji, w ślad za organem odwoławczym, błędnie nadał notom korygującym istotne znaczenie dla wyniku sprawy albowiem, zgodnie z brzmieniem § 45 Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 109, poz. 1245 ze zm.), nota korygująca służy jedynie do korekty błędów formalnych faktury, a podatnik niezależnie od tego, czy formalne wady faktury skoryguje notą korygującą, ma prawo do odliczenia z niej podatku naliczonego w terminach przewidzianych w ustawie (art. 19 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 8.01.1993 r.o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). Z tego też względu, w ocenie NSA, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy stają się okoliczności, dotyczące tego, czy dana czynność rzeczywiście zaistniała oraz to, jaki był charakter błędów zawartych w spornych fakturach.

Wykonując zatem zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, po ponownym przeanalizowaniu sprawy, stwierdzić należy, że skarga ma uzasadnione podstawy w części, dotyczącej zakwestionowanego przez organy podatkowe odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez "J" w S., bowiem okoliczność braku not korygujących w niniejszej sprawie nie ma wpływu na prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur. Istotne natomiast w tej sytuacji są okoliczności, dotyczące tego, czy dana czynność rzeczywiście zaistniała, jak był charakter błędów faktur, a także czy sporne faktury zostały skorygowane w ramach faktury korygującej, które to ustalenia nie zostały w toku prowadzonego postępowania podatkowego poczynione.

Z tego względu, za zasadny należy uznać zarzut strony naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 187, 191 i 192 Ordynacji podatkowej, regulujących istotne zasady postępowania dowodowego, bowiem organ rozstrzygał na podstawie niekompletnego materiału dowodowego – tak co do zakresu i jak i treści dowodów, które mogły mieć znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia spornych kwestii. Zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania podatkowego, wyrażonymi w art. 122 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Stosownie natomiast do art. 187 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy, a następnie ocenić czy okoliczność została udowodniona, zapewniając przy tym stronie możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej). W powyższych obowiązkach sąd administracyjny nie może zastępować organu podatkowego. W niniejszej sprawie oznacza to, iż sąd nie może wydać wyroku merytorycznie rozstrzygającego kwestię spornego odliczenia, dopóki stan faktyczny, ustalony przez organ budzi wątpliwości. Ponieważ z zaskarżonej decyzji wynika, że wskazane powyżej okoliczności, mające, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, istotny wpływ na wynik sprawy, nie zostały wyjaśnione stwierdzić należy, że decyzja w tej części narusza wyżej wskazane przepisy art. 122, 187, 191 i 192 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi (co do którego Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie się nie wypowiedział) podniesionego przez skarżącą Spółkę, tj. dotyczącego odliczenia podatku VAT w miesiącu lipcu 2000 r. za faktury wystawione przez Przedsiębiorstwo "B" w C. z [...] i [...] oraz faktury wystawionej przez Firmę "K" w K. z [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 26.01.2005 r., co do prawidłowości stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w tym zakresie. Stosownie bowiem do przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2000 r., podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Natomiast, w myśl art. 19 ust. 3 pkt 1 wskazanej ustawy, obniżenie takie następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny.

Wbrew zarzutom skarżącej, ustalenia organów obu instancji, iż faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo "B" w C. z [...] i [...] oraz faktury wystawionej przez Firmę "K" w K. [...] skarżąca nie mogła otrzymać w lipcu 2000 r., mają oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a skarżąca dowodów przeciwnych w tym zakresie nie przedstawiła. Skoro bowiem faktura VAT nr [...] z [...] została wysłana przez Firmę "K" w Urzędzie Pocztowym nr [...] w K. w dniu [...] faktury VAT nr [...] z [...] i nr [...] z [...]. zostały dostarczone przez "B" w C. do Urzędu Pocztowego w C. w dniu [...] i w dniu [...] a z informacji Urzędu Pocztowego w C. wynika, iż nie jest możliwe doręczenie w tym samym dniu listu nadanego w danym urzędzie pocztowym na inny obszar doręczeń, to zasadnie organy przyjęły, iż wskazane faktury VAT wysłane [...] i [...] nie mogły być otrzymane przez Spółkę w miesiącu lipcu, a zatem podatek VAT, wynikający z przedmiotowych faktur nie mógł być odliczony w miesiącu lipcu 2000 r.

Także zarzut skarżącej, iż organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego, w celu wyjaśnienia wątpliwości w kwestii terminu otrzymania przez Spółkę powyższych faktur nie jest trafny. Skarżąca oprócz zgłoszenia zarzutu, że organ nie udowodnił, iż nie otrzymała tych faktur [...] nie podjęła bowiem ze swej strony żadnych działań, które doprowadziłyby do obalenia stanowiska organu odwoławczego.

W tej sytuacji, całokształt przedstawionych powyżej okoliczności upoważnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja w części, dotyczącej nieprzyjęcia do rozliczenia faktur o numerach [...], wydana została z naruszeniem prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i, jako taka, podlega uchyleniu na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 i 205 tej ustawy, zaś o niewykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152.