Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1081/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1 pkt 5, art. 146 par. 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Olga Żurawska-Matusiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata B. G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych.


UZASADNIENIE

Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania J. L. świadczenia specjalnego.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów, działając na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), odmówił J. L. przyznania świadczenia specjalnego. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2007 r. oddalił skargę J. L. na powyższą decyzję Prezesa Rady Ministrów. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów po rozpoznaniu wniosku J. L. z dnia 28 sierpnia 2007 r., działając na podstawie art. 154 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] października 2010 r.

Pismem z dnia 13 maja 2010 r. J. L. zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów o przyznanie renty specjalnej. W piśmie tym wnioskodawca powołał się na swoją niezdolność do pracy, a także poniesione obrażenia i represje polityczne, jakich doświadczył w stanie wojennym.

Prezes Rady Ministrów pismem z dnia 29 maja 2009 r. wyjaśnił J. L., że w jego sprawie w dniu [...] grudnia 2006 r. została wydana ostateczna decyzja odmawiająca przyznania świadczenia specjalnego oraz, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję. Ponadto organ podał, że Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji.

W kolejnym piśmie z dnia 5 czerwca 2009 r. skierowanym do Prezesa Rady Ministrów J. L. wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Wyjaśnił, że jego niezdolność do prac związana jest z zatrzymaniami i przesłuchaniami w okresie stanu wojennego. Podniósł, że w razie wątpliwości można by było zwrócić się do Instytutu Pamięci Narodowej, w którym znajdują się dokumenty, które, jak wynika z treści pisma J. L., mogą mieć znaczenie w sprawie.

Prezes Rady Ministrów w piśmie z dnia 30 czerwca 2009 r. ponownie wyjaśnił J. L., że w jego sprawie w dniu [...] grudnia 2006 r. wydana została ostateczna decyzja odmawiająca przyznania świadczenia specjalnego. Organ poinformował, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją postępowanie wznawia się jedynie w przypadku wystąpienia jednej z okoliczności wymienionych w art. 145 k.p.a. Podniósł, że J. L. nie dołączył do pisma z dnia 5 czerwca 2009 r. żadnych dokumentów, a z treści tego pisma nie wynika, aby w jego sprawie spełnione zostały przesłanki mogące uzasadniać wznowienie postępowania. Wskazał także, że w przypadku, gdy zachodzą wymienione wyżej przesłanki, to możliwe jest zwrócenie się z wnioskiem o wznowienie postępowania. Organ zaznaczył, że w tym przypadku powinny być wskazane i udokumentowane przesłanki, w tym nowe istotne okoliczności faktyczne lub dokumenty np. udostępnione przez Instytut Pamięci Narodowej, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję.

Pismem z dnia 21 lipca 2009 r. J. L. ponownie wystąpił do Prezesa Rady Ministrów. Do pisma tego dołączył odpowiedź na jego skargę dotyczącą decyzji z dnia [...] grudnia 1981 r. o internowaniu.

W piśmie z dnia 30 lipca 2009 r. Prezes Rady Ministrów wezwał J. L. o nadesłanie informacji, czy jego pismo z dnia 21 lipca 2009 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. L. wniósł do organu pismo z dnia 10 sierpnia 2009 r., do którego dołączył orzeczenie z dnia [...] sierpnia 2009 r. o niezdolności do pracy, a w kolejnym piśmie z dnia 20 sierpnia 2009 r. nadesłał pismo Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w K. z dnia [...] sierpnia 2008 r. zawierające zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie jego wniosku o udostępnienie kopii dokumentów.

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...].

W toku postępowania organ zwrócił się do Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w W. o nadesłanie dokumentów dotyczących J. L. Prezes Rady Ministrów wystąpił również do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. o ustalenie aktualnej sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej J. L.. Organ skierował również wezwanie do J. L. (w pismach z dnia 14 września 2009 r. oraz 3 grudnia 2009 r.) o nadesłanie oryginału orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz ostatniej decyzji ZUS w przedmiocie prawa do renty na ogólnych zasadach, a także o nadesłanie dokumentów potwierdzających prowadzenie działalności opozycyjnej i doznanie z tytułu tej działalności jakichkolwiek represji i szykan. Ponadto Prezes Rady Ministrów zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Regionu [...] NSZZ "Solidarność" o nadesłanie informacji o działalności J. L..

W odpowiedzi na wezwanie dotyczące ustalenia aktualnej sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej wnioskodawcy [...] Urząd Wojewódzki w K. nadesłał kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności J. L. oraz otrzymaną z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. kartę informacyjną dotyczącą jego sytuacji materialnej.

Instytut Pamięci Narodowej Oddziałowe Biuro Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w W. przy piśmie z dnia 5 stycznia 2010 r. nadesłał kopię dokumentów odnalezionych w zasobie archiwalnym Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN w K. dotyczących J. L.

Przy piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. J. L. nadesłał decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2008 r. o odmowie przyznania świadczenia w drodze wyjątku, na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nadesłane dokumenty zostały zwrócone wnioskodawcy przy piśmie organu z dnia 15 grudnia 2009 r. Organ wezwał jednocześnie skarżącego do nadesłania ostatniej decyzji ZUS w przedmiocie renty specjalnej. Prezes Rady Ministrów wyjaśnił, że decyzja Prezesa ZUS wydana była w innym niż obecnie stanie faktycznym, tj. w sytuacji uznania J. L. za jedynie częściowo niezdolnego do pracy. Okoliczność ta była przyczyną wydania decyzji odmownej. Z akt nie wynika natomiast, czy po uznaniu za całkowicie niezdolnego do pracy wystąpił on ponownie w tej sprawie. W związku z brakiem odpowiedzi, organ ponowił wezwanie pismem z dnia 15 marca 2010 r. Również to wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

W piśmie z dnia 7 kwietnia 2010 r. Zastępca Przewodniczącego Zarządu [...] NSZZ "Solidarność" poinformował, że Zarząd Regionu [...] nie posiada informacji dotyczących działalności J. L. na rzecz Związku "Solidarność".

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 150 § 1 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] oraz poprzedzającej decyzji tego organu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania J. L. świadczenia specjalnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z nadesłanych przez Instytut Pamięci Narodowej oraz przez J. L. dokumentów nie wynika, aby wnioskodawca posiadał jakiekolwiek zasługi w działalności na rzecz NSZZ "Solidarność" oraz w działalności opozycyjnej, tym bardziej aby legitymował się zasługami wybitnymi. Organ podniósł, że tylko takie zasługi mogą uzasadniać przyznanie świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prezes Rady Ministrów podał także, że z dokumentów tych nie wynika, aby spełniona była druga z przesłanek mogących uzasadniać przyznanie świadczenia specjalnego, tj. aby w sprawie wykazane zostały nadzwyczajne zdarzenia losowe, w wyniku których wnioskodawca znajdowałby się w obecnej sytuacji bytowej. Reasumując organ stwierdził, że z zebranego w toku wznowionego postępowania materiału dowodowego nie wynika, aby w sprawie dotyczącej przyznania J. L. świadczenia specjalnego mogła zapaść inna decyzja niż decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Od powyższej decyzji J. L. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że spełnia przesłanki do przyznania świadczenia specjalnego. Podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Ponownie powołał się na swoją działalność opozycyjną oraz podniósł, iż istnieją dokumenty, które to potwierdzają.

Prezes Rady Ministrów, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z zebranego w 2006 r. materiału dowodowego nie wynikało, aby spełnione zostały przesłanki uzasadniające przyznanie świadczenia specjalnego. Nadesłane wówczas przez wnioskodawcę dokumenty świadczyły o tym, że został on pobity przez funkcjonariuszy MO w 1980 r., ale nie miało to charakteru politycznego, a wynikało z zachowania wnioskodawcy o charakterze chuligańskim. Z dokumentów tych wynikało także, że wnioskodawca nie ma żadnych dokonań w działalności związkowej, a jego internowanie było bezpodstawne, tj. nie było spowodowane działalnością o charakterze opozycyjnym i otrzymał on odszkodowanie od Skarbu Państwa z tego tytułu.

Organ szczegółowo opisał zawartość dokumentów nadesłanych w toku postępowania przez Instytut Pamięci Narodowej. [...]

Organ podał także, że Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia [...] maja 2008 r. zasądził na rzecz J. L. od Skarbu Państwa kwotę 5 000 zł tytułem zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę wynikłą z wykonania decyzji o internowaniu. Otrzymał także, na mocy innego wyroku, odszkodowanie od Skarbu Państwa za zarobki utracone przez okres internowania.

W dalszej części uzasadnienia decyzji Prezes Rady Ministrów podał, że z pisma Zarządu Regionu [...] NSZZ "Solidarność" z dnia 13 kwietnia 2010 r. wynika, że Zarząd ten nie posiada informacji nie tylko dotyczących działalności wnioskodawcy na rzecz "Solidarności", ale nawet przynależności do tego związku.

Wskazał także, że J. L., mimo uznania przez lekarza orzecznika ZUS za częściowo niezdolnego do pracy, a następnie za osobę całkowicie niezdolną do pracy, prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy nie posiada. Z uwagi na brak własnych źródeł dochodu oraz z uwagi na orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, otrzymuje zasiłek stały ze środków pomocy społecznej.

W ocenie organu, powyższe okoliczności i inne dokumenty nadesłane przez Instytut Pamięci Narodowej, istniejące w dniu wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania J. L. świadczenia specjalnego, lecz nieznane organowi wydającemu decyzję, nie wskazują na istnienie okoliczności, które mogłyby spowodować zmianę tej decyzji.

Organ podniósł także, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. L. powołał się na okoliczności, na które powoływał się już wcześniej (walka o wolną Polskę), a które nie znajdują żadnego potwierdzenia w dokumentach.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. L. podniósł, iż decyzja ta narusza prawa człowieka oraz zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdził, że organ nie uwzględnił wszystkich przedstawionych przez niego dokumentów takich jak np. zaproszenia na uroczystości upamiętniające poszczególne rocznice NSZZ "Solidarność".

Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2010 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2010 r. w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga J. L. nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym "wznowieniowym", wszczętym przez organ na wniosek skarżącego w oparciu o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Tryb wznowienia postępowania jest instytucją procesową, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne prowadzące do wydania decyzji było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, a podstawy wznowienia postępowania określone zostały enumeratywnie w przepisach art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a.

Wznowienie postępowania należy ocenić jako wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.) i dlatego korzystanie z tego nadzwyczajnego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może nastąpić tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: decyzja musi być ostateczna, po jej wydaniu muszą wyjść na jaw nowe okoliczności (bądź dowody), które muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, powyższe okoliczności (bądź dowody) muszą istnieć w dacie wydania decyzji, której wznowienie dotyczy oraz okoliczności te (bądź dowody) nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję (której wznowienie dotyczy) w momencie jej wydania.

W niniejszej sprawie dowodami tymi są dokumenty, jakie organ uzyskał z Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w W., a dotyczące skarżącego.

Oceniając te dokumenty oraz biorąc pod uwagę przesłanki przyznania świadczenia specjalnego przyznawanego przez Prezesa Rady Ministrów na podstawie art. 82 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), organ uznał, że w niniejszej sprawie nie mogłaby zapaść inna decyzja, niż decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ stwierdził zatem wystąpienie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że osoba, która ubiega się o świadczenie w trybie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych powinna wykazać się wybitnymi zasługami zawodowymi, artystycznymi, społecznymi czy też politycznymi. Brana jest też pod uwagę sytuacja bytowa, jakkolwiek nie może być ona jedyną przesłanką przyznania świadczenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 144/05, Lex nr 171714). Szczególnie uzasadnione przypadki to sytuacje związane z uhonorowaniem osób szczególnie zasłużonych, wybitnych (vide: wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 1869/06).

Trybunał Konstytucyjny badając konstytucyjność powołanego przepisu

i stwierdzając w wyroku z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt P 38/05, że jest on zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 67 ust. 1 Konstytucji, wskazał, że "Świadczenie przyznane przez Prezesa Rady Ministrów nie zostało przewidziane dla sytuacji, w których osoby starsze lub też całkowicie niezdolne do pracy, a zarazem niespełniające warunków do uzyskania świadczeń przewidzianych w ustawie emerytalnej, nie są w stanie podjąć pracy (lub innej działalności zarobkowej) i pozostają w ciężkim położeniu materialnym. Dla wskazanych tu przypadków tzw. szczególnego pokrzywdzenia przewidziana jest instytucja emerytury/renty wyjątkowej, o której stanowi art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, a ponadto świadczenia o charakterze socjalnym". Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że "Celu ustanowienia emerytury lub renty przyznawanej przez Prezesa Rady Ministrów należy szukać w sferze uhonorowania osób szczególnie zasłużonych, wybitnych itd. (...). Chodzi bowiem o uhonorowanie i zapewnienie godziwych warunków bytowych osobom, które mają wybitne indywidualne, także w znaczeniu "niepowtarzalne", zasługi i osiągnięcia w określonej dziedzinie aktywności. Z uwagi na różnorodność, wyjątkowość, a często nieporównywalność tego typu zasług użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest w pełni uzasadnione (...)".

W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, iż organ prawidłowo uznał, że nowe dowody uzyskane w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania nie wskazują na istnienie okoliczności, które mogłyby spowodować zmianę decyzji odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia specjalnego.

W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że nadesłane przez Instytut Pamięci Narodowej dokumenty potwierdzają, iż faktycznie skarżący był internowany w okresie stanu wojennego, jednakże z dokumentów tych nie wynika, aby powodem tego internowania była działalność opozycyjna. Podkreślił też, że Zarząd Regionu [...] NSZZ "Solidarność" nie posiada informacji nie tylko dotyczących działalności skarżącego, ale nawet jego przynależności do tego związku.

Sam skarżący, mimo zarzutów stawianych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie przedstawił żadnych dokumentów, ani też nie powołał się na inne okoliczności, które mogłyby wskazywać na spełnianie przez niego przesłanek do przyznanie świadczenia specjalnego, na podstawie art. 82 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Za dokument taki nie może być uznane także, załączone przez skarżącego do akt administracyjnych przy piśmie z dnia 12 listopada 2007 r., zaproszenie na uroczystości upamiętniające Dzień Pamięci Ofiar Stanu Wojennego. Z zaproszenia tego nie wynika, aby było ono skierowane imiennie do J. L. Ma ono charakter blankietowy i, jak wynika z jego treści, skierowane było do wszystkich internowanych, więzionych, prześladowanych i działaczy podziemia stanu wojennego, a także obecnych działaczy "Solidarności". Jeżeli skarżący otrzymał takie zaproszenie to prawdopodobnie z tej racji, że był w wykazie osób internowanych w czasie stanu wojennego.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że organ prawidłowo odmówił w trybie wznowienia postępowania uchylenia ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu świadczenia specjalnego. Ujawnione w toku wznowionego postępowania dokumenty nie mogły bowiem prowadzić do wydania decyzji przyznającej skarżącemu prawo do przedmiotowego świadczenia.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 2010 r. odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.