Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 416/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33 par. 1 i par. 2, art. 191
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska, WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi "A." sp.j. z/s w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej wartości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A. Sp.j. z siedzibą w Gliniku (dalej: Spółka / Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...] określającą oraz zabezpieczającą na majątku Spółki:

- przybliżoną wartość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r. w wysokości 18.060,00 zł oraz kwotę należnych odsetek za zwłokę od tego zobowiązania w wysokości 5.411,00 zł liczonych na dzień wydania decyzji,

- podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2014 r.

w wysokości 42.382,00 zł oraz kwotę należnych odsetek za zwłokę od tego zobowiązania w wysokości 12.429,00 zł liczonych na dzień wydania decyzji,

- przybliżoną wartość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2014 r. w wysokości 25.637,00 zł oraz kwotę należnych odsetek za zwłokę od tego zobowiązania w wysokości 7.327,00 zł liczonych na dzień wydania decyzji,

- przybliżoną wartość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. w wysokości 15.799,00 zł oraz kwotę należnych odsetek za zwłokę od tego zobowiązania w wysokości 4.419,00 zł liczonych na dzień wydania decyzji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził w Spółce kontrolę skarbową w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2014 r. W toku kontroli ustalono, że Skarżąca:

- zaniżyła podatek należny za okresy od października do grudnia 2014 r. – zaewidencjonowano 23 faktury wystawione na rzecz B.

z siedzibą na Litwie z tytułu świadczenia usług transportowych (przewóz oleju napędowego) jako zwolnione z opodatkowania VAT w kraju. Podmiot ten nie prowadził działalności gospodarczej, brak jest kontaktu z przedstawicielem ww. firmy, zaś same transakcje nie zostały w żaden sposób potwierdzone. Stwierdzono, że przedmiotowe transakcje powinny zostać opodatkowane stawką podatkową w wysokości 23%.

- zawyżyła podatek naliczony wynikający z 16 faktur wystawionych przez firmę C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Przedmiotowe faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaś spółka C. otrzymywała faktury dokumentujące zakup pali wyłącznie od firm biorących udział w łańcuchu dostaw paliwa.

W oparciu o dokonane podczas kontroli ustalenia, organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] lipca 2018 r., w której dokonał również analizy kondycji finansowej Spółki, wielkość jej obrotów na przestrzeni lat i stwierdził, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że uregulowanie przez Spółkę przewidywanych należności podatkowych może być utrudnione.

Organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: O.p.). W przypadku Skarżącej – nienależne rozliczanie zakupu towarów nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawianie nierzetelnych faktur dostawy niedokumentujących rzeczywistych transakcji.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:

- art. 122, art. 180 § 1, art. 187 w zw. z art. 210 § 4 O.p. - poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniającego na okoliczność istnienia przesłanek uzasadniających zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych na majątku Podatnika, wskazanych w art. 33 § 1 O.p. oraz niezebranie pełnego materiału dowodowego dotyczącego tej okoliczności,

- art. 191 O.p. - poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 33 § 1 O.p. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i w efekcie błędne przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę od tego zobowiązania podatkowego nie zostanie wykonane.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 33 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując przepisy art. 33 § 1, art. 33 § 2, art. 33 § 3, art. 33 § 4 O.p. wyjaśnił, że określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny, w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, że jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa.

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro w decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy określa jedynie przybliżoną wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług to w rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego sprostał temu wymogowi. W decyzji organu I instancji wskazano bowiem, że strona nie rozlicza zobowiązań podatkowych w sposób rzetelny. Istotną okolicznością czyniącą zasadnymi obawy niewykonania wskazanych w decyzji przewidywanych zobowiązań podatkowych, są ustalenia dokonane w trakcie kontroli podatkowej, które legły

u podstaw wydania decyzji zabezpieczającej. Z ustaleń tych wynika, że Spółka ujęła w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W toku postępowania kontrolnego ustalono bowiem, że prowadzona ewidencja dostawy VAT za październik, listopad i grudzień 2014 r. jest nierzetelna w związku z zaewidencjonowaniem dostawy usług transportowych w stawce "NP", zamiast w stawce 23%, przez co zaniżono wartość netto i podatek należny. Łączna wartość wynikająca z ww. faktur wynosi 138.451,27 zł. Dodatkowo, Spółka zaewidencjonowała faktury dotyczące zakupu towarów od C. W tym zakresie Spółka świadomie uczestniczyła w procederze wprowadzania do obrotu faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Łączna wartość faktur wystawionych przez C. wyniosła 471.806,75 zł i podatek VAT w kwocie 108.515,56 zł.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenia dokonane podczas przeprowadzonej kontroli podatkowej podważają domniemanie rzetelności Spółki jako podatnika i dają podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, a tym samym przesłanka do wydania decyzji zabezpieczającej, którą zabezpieczono łącznie kwotę 131.464,00 zł.

W decyzji będącej przedmiotem odwołania szczegółowo przeanalizowano obroty oraz dochody Spółki za lata 2013-2018. Wskazano, że Spółka jest właścicielem samochodu marki BMW prod. 2013. Wymieniano także, że Spółka nie jest właścicielem żadnych nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że zaspokojenie przewidywanych do uregulowania należności podatkowych może być w przyszłości utrudnione z uwagi na malejące obroty Spółki oraz brak majątku o łącznej wartości przewidywanego zobowiązania podatkowego. Wskazano również, że zestawienia dochodów poszczególnych wspólników wykazanych w zeznaniach PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu w latach 2016-2017 nie gwarantuje spłaty zobowiązań podatkowych wynikających z przyszłych decyzji.

W odniesieniu do przedłożonych wraz z odwołaniem dokumentów – organ odwoławczy wyjaśnił, że nie stanowią one okoliczności potwierdzających dysponowanie przez Podatnika majątkiem pozwalającym na uregulowanie przyszłych zobowiązań podatkowych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że organ I instancji nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ II instancji nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania.

W skardze z dnia 4 czerwca 2019 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zarzuciła naruszenie:

1) art. 122, 180 § 1, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i błędne przyjęcie , że:

a) zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego zabezpieczonego zaskarżoną decyzją, pomimo uzyskiwania przez Skarżącą stałego miesięcznego dochodu w średniej wysokości około 16 427 zł ( w tym z najmu

w wysokości 3 500 Euro miesięcznie) i przede wszystkim posiadania przez Skarżącą w dniu wydania w niniejszej sprawie przez Organ I instancji decyzji o zabezpieczeniu, wolnych środków pieniężnych na rachunkach bankowych w łącznej kwocie 131 175,60 zł i 694,75 Euro czyli kwocie odpowiadającej kwocie zabezpieczonego zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę od tego zobowiązania, z uwagi na to że zdaniem Organu posiadanie tej kwoty nie gwarantuje, że kwotą tą Skarżąca będzie dysponowała w dniu wydania decyzji wymiarowych i że przeznaczy ją na zapłatę określonych decyzjami wymiarowymi zobowiązań podatkowych, podczas gdy sama możliwość transferu środków pieniężnych nie może uzasadniać obawy niewykonania zobowiązania podatkowego,

b) już sama okoliczność podważenia rzetelności ksiąg podatkowych stwierdzona w protokole kontroli podatkowej jest wystarczająca do stwierdzenia, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

2) art. 122, 180 § 1, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez pominięcie okoliczności, że Skarżąca według stanu na moment wydania w niniejszej sprawie przez Organ I instancji decyzji o zabezpieczeniu, nie posiadała żadnych zaległości w spłacie zobowiązań publicznoprawnych ani prywatnoprawnych i nie było prowadzone przeciwko niej żadne postępowanie egzekucyjne;

3) art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegająca na zbadaniu z cesji do umowy leasingu z dnia 8 grudnia 2015 r. i z dnia 7 grudnia 2015 r. oraz aneksu do umowy leasingu operacyjnego z dnia 14 grudnia 2015 r. pod kątem wykazania tymi dowodami okoliczności dysponowania przez Skarżącą majątkiem pozwalającym na uregulowanie przyszłych zobowiązań podatkowych, podczas gdy dowody te zostały powołane przez Skarżącą na inną okoliczność, tj. na to, że sprzedaż środków trwałych w latach 2016-2017 i spadek obrotów Skarżącej od grudnia 2015 r. były spowodowane nie nagłym pogorszeniem się sytuacji finansowo-majątkowej Skarżącej ani tym bardziej wyzbywaniem się majątku przez Skarżącą w sposób mogący utrudnić lub udaremnić egzekucję;

4) art. 33 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i błędnego przyjęcia, że zachodzi uzasadniona obawa, że będące przedmiotem zabezpieczenia przewidywane zobowiązanie podatkowe Skarżącej w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę, nie zostanie wykonane, pomimo że nie wykazano że zachodzą przesłanki z tego przepisu do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku Skarżącej,

5) art. 233 § 1 pkt. 1 O.p. poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że błędnie uznano okoliczność dot. występowania obawy co do niewykonania zobowiązania podatkowego. Wskazano, że Spółka uzyskuje comiesięczny dochód w średniej wysokości ok. 16 427 zł (w tym z najmu 3 500 euro miesięcznie). Na dzień wydania decyzji Spółka posiadała na rachunkach bankowych wolne środki pieniężne w wysokości 131 175,60 zł i 694,75 euro, co odpowiada kwocie zabezpieczonego zobowiązania podatkowego.

Skarżąca powołując się na orzecznictwo podniosła, że sama tylko okoliczność podważenia rzetelności ksiąg podatkowych to zdecydowanie za mało by uznać, ze zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. W ocenie Spółki w decyzji organu I instancji błędnie pominięto okoliczność, że Skarżąca na dzień wydania przedmiotowej decyzji nie posiadała żadnych zaległości w spłacie zobowiązań publicznoprawnych, ani prywatnoprawnych oraz nie prowadzono wobec Spółki żadnego postępowania egzekucyjnego.

Skarżąca wyjaśniła, że spadek obrotów nastąpił z uwagi na wygaśnięcie

z dniem 22 listopada 2015 r. licencji Spółki na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i w konsekwencji cesją praw i obowiązków wynikających z części zawartych przez Skarżącą umów leasingu środków trwałych na rzecz D. Sp. z o.o. sp.k. Nastąpiła również zmiana profilu działalności Spółki na najem środków trwałych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.).

W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie zastosowały w sprawie przepisy art. 33 § 1 i 2 O.p., uzasadniające, w ustalonych okolicznościach faktycznych, dokonanie zabezpieczenia na majątku Spółki przybliżonych kwot zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę za poszczególne miesiące 2014 r.

Zgodnie z art. 33 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających

w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 O.p. stosuje się odpowiednio. W myśl § 2 pkt 1 - 3 zabezpieczenia

w okolicznościach wymienionych w § 1, można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego albo określającej wysokość zwrotu podatku.

Stosownie do § 3, w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2 (dotyczy zabezpieczenia przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Natomiast § 4 pkt 2 określa, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (określającej wysokość zobowiązania podatkowego).

Celem zabezpieczenia uregulowanego w art. 33 O.p. jest nie tyle pobór podatku, o ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 O.p., także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone. Decyzje zabezpieczające mają charakter tymczasowy i akcesoryjny. Nie mogą one uzyskać charakteru samoistnego, ponieważ same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej. Ich byt prawny musi kończyć się z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, która wywołuje trwałe skutki, rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., o sygn. akt I FSK 1980/16 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku są publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że ocena czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oczywiście oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Organy mogą wykazywać ziszczenie się ustawowych przesłanek zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, jak i również w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniając przy tym możliwość niewykonana zobowiązania podatkowego.

Przepis art. 33 § 1 O.p. stanowi otwarty katalog okoliczności, które mogą świadczyć o istnieniu uzasadnionej obawy niewywiązania się ze zobowiązania podatkowego. W konsekwencji więc również okoliczności towarzyszące powstaniu zobowiązań podatkowych i oceniane ostatecznie w toku postępowania wymiarowego mogą służyć wykazaniu, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo niewykonania zobowiązania podatkowego. W orzecznictwie niejednokrotnie wskazywano, że określone działania podatnika, takie jak ukrywanie dochodów czy uczestnictwo w procederze wystawiania pustych faktur, mogą usprawiedliwiać ustanowienie zabezpieczenia.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie taką przesłanką uzasadniającą ustanowienie zabezpieczenia na majątku Skarżącej spółki jest okoliczność, że w trakcie kontroli skarbowej ustalono, że Spółka ujęła w ewidencji księgowej nierzetelne faktury VAT, na podstawie których zaniżono podatek należny oraz zawyżono podatek naliczony. W ocenie Sądu organy prawidłowo w sprawie uznały, że publicznoprawny charakter zobowiązania podatkowego wymaga ochrony prawnej. Ze względu na stan faktyczny sprawy,

w szczególności na okoliczność zaniżenia podatku należnego za okresy od października do grudnia 2014 r. z uwagi na zaewidencjonowanie 23 faktur (dokumentujących usługi transportowe) wystawionych na rzecz litewskiej firmy, które powinny być opodatkowane stawką 23% oraz okoliczności uczestnictwa Skarżącej spółki w procederze wprowadzania do obrotu nierzetelnych faktur, prawidłowo organy uznały, że istnieje uzasadniona obawa, że te należności nie zostaną wykonane zwłaszcza, że jest to znacząca kwota.

Sąd zauważa, że niezależnie jednak od powyższego organy podatkowe dodatkowo przeanalizowały sytuację majątkową Skarżącej. Dokonano analizy obrotów Spółki oraz osiąganych dochodów z działalności gospodarczej. Ustalono również, że Spółka jest właścicielem jednego samochodu osobowego marki BMW Kombi X1 z 2013 r. Ponadto wykazano, że Spółka dokonała zbycia majątku trwałego firmy. W latach 2016 – 2017 dokonano sprzedaży czterech środków trwałych, tj. naczepy [...], zestawu [...], ciągnika siodłowego [...], naczepy [...]. W tym zakresie znaczenie maja nie motywy dla których tego dokonano ale wynikły z tej czynności skutek, którym jest istotne zmniejszenie majątku ewentualnego dłużnika nadającego się do egzekucji.

Podkreślenia wymaga, że uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych, sobie tylko wiadomych przyczyn. Nie sposób przy tym uznać za zasadne stawianie zarzutu, że organ podatkowy błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowody, co doprowadziło do błędnego uznania, wystąpienia przesłanek uprawniających do zastosowania instytucji zabezpieczenia. Organ podatkowy, o czym była mowa powyżej, zobowiązany jest jedynie do uprawdopodobnienia istnienia zobowiązania podatkowego. Z informacji zaś zgromadzonych już w trakcie kontroli podatkowej wynika, że Skarżąca zawierała transakcje z podmiotami uczestniczącymi w oszustwach podatkowych oraz podmiotami nierzetelnymi, które zostały wykreślone z ewidencji VAT.

W ocenie Sądu uprawnione jest zatem stwierdzenie, że okoliczności te mogą stanowić podstawę uznania, że zagrożone jest wykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych. W tym miejscu warto po raz kolejny podkreślić, że zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa. Zatem podatek nie uiszczony w należytej wysokości staje się zaległością podatkową. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe wskazały na okoliczności, które doprowadziły je do przekonania, że Skarżąca prowadziła działania zmierzające do uszczuplenia należności podatkowych, za takie bowiem uznać należy ujmowanie w ewidencji nierzetelnych faktur. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie bowiem wskazuje, że faktury wystawione przez C. Sp. z o.o., to w rzeczywistości "puste faktury" stanowiące podstawę do dokonywania fikcyjnych rozliczeń podatku od towarów i usług na kolejnych szczeblach obrotu gospodarczego. Tym samym zarzut naruszenia przepisów art. 33 O.p. uznać należy za bezzasadny.

Sąd zauważa, że decyzja o zabezpieczeniu nie rozstrzyga o wysokości zobowiązania podatkowego, stąd w ramach poprzedzającego jej wydanie nie można mówić o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach. Nieskuteczne są zatem zarzuty odnoszące się do określonej przez organ przybliżonej kwoty zobowiązania, dotyczące niezebrania całego materiału dowodowego. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organy podatkowe wskazały na okoliczności, które doprowadziły je do przekonania, że skarżący prowadził działania zmierzające do uszczuplenia należności podatkowych, za takie bowiem uznać należy ujmowanie w ewidencji nierzetelnych faktur. Okoliczność ta stanowi uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu organy podatkowe w sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zebrany przez nie materiał dowodowy był wystarczający do orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku Skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. Na uwzględnienie nie zasługują zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W ocenie Sądu podnoszona przez Skarżącego okoliczność uzyskiwania dochodu z najmu środków transportu na rzecz D. Sp. z o.o. w kwocie 3 500 euro, która docelowo ma stanowić gwarancję wykonania przewidywanego zobowiązania podatkowego – nie może również przynieść spodziewanego rezultatu, z uwagi na wielkość tej wartości w odniesieniu do wysokości możliwego zadłużenia.

W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez pominiecie okoliczności o braku zaległości w spłacie zobowiązań publicznoprawnych i prywatnoprawnych i braku prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Okoliczności te, na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej - nie stanowią przesłanki wyłączającej możliwości dokonania zobowiązania podatkowego na majątku podatnika. W ocenie Sądu w sprawie wskazano na okoliczności, które doprowadziły organy podatkowe do przekonania, że Skarżąca prowadziła działania zmierzające do uszczuplenia należności podatkowych, za takie bowiem uznać należy ujmowanie w ewidencji nierzetelnych faktur. Okoliczności uzasadniające dokonanie zabezpieczenia na podstawie art. 33 § 1 O.p. dokonywane są na podstawie całokształtu okoliczności sprawy.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisu art. 191 O.p. stanowiącego, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Należy podkreślić, że organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu, Skarżąca spółka nie wykazała, że doszło do naruszenia przepisu art. 191 O.p. w zakresie analizy przedłożonych dokumentów finansowych w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność, że Skarżąca spółka nie zgadza się z ustaleniami organów podatkowych i ich oceną, nie świadczy, że doszło do naruszenia prawa.

Podkreślenia wymaga, że analiza przedłożonych wraz z odwołaniem umów cesji na rzecz nowego podmiotu – D. Sp. z o.o. (wpisanej do rejestru przedsiębiorców KRS z dniem 15 lipca 2015 r.), której wspólnikami są A. S., Ł. S. oraz G. S. – wspólnicy Skarżącej spółki - nie stanowi o kondycji finansowej Skarżącej, która "utraciła status strony umowy leasingu". Z zawartych porozumień – cesji do umów leasingu wynika, że Skarżąca spółka zobowiązała się do niezwłocznego przekazania przedmiotu leasingu na rzecz nowego leasingobiorcy – D.Sp. z o.o. Skoro zatem doszło do przejścia praw na nowego leasingobiorcę, to Skarżąca spółka nie była uprawniona do zawarcia umowy najmu z dnia 1 stycznia 2018 r., bowiem nie posiadała już przedmiotów objętych rzeczonymi umowami leasingu.

W ocenie sadu za prawidłowością stanowiska organu przemawia zaistnienie szeregu okoliczności, które w połączeniu wskazują, że zastosowanie zabezpieczenia jest prawidłowe i uzasadnione. Spółka posługiwała się "pustymi fakturami", zmniejszyła majątek nadający się do zajęcia, aktualnie jej głównym mieniem są wartości pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym i uzyskuje niezbyt wysokie w stosunku do mogącego powstać zadłużenia dochody. W takiej sytuacji sąd uznał, że organy prawidłowo przyjęły w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, że istniała "uzasadniona obawa" stanowiąca przesłankę zastosowania art. 33 § 1 O.p. Organ odwoławczy prawidłowo również utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zatem niezasadny jest zarzut naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji wyroku.