Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 957/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca A. sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt.: "[...]" w ramach konkursu ogłoszonego przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) na składanie wniosków do Poddziałania 3.3.3 POIR Badania na rynek w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] PARP poinformowała Skarżącą o negatywnym wyniku oceny jej wniosku. Wskazano, że w wyniku oceny merytorycznej projekt uzyskał 9 punktów. Minimalna liczba punktów umożliwiająca wybranie projektu do dofinansowania w ramach konkursu wynosiła 5 punktów, przy czym warunkiem otrzymania dofinansowania była pozytywna ocena w zakresie następujących kryteriów:

1. Projekt jest zgodny z zakresem działania, a cel projektu jest uzasadniony i racjonalny.

Wydatki kwalifikowalne są uzasadnione i racjonalne.

3. Wskaźniki projektu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne do projektu.

4. Produkt będący przedmiotem eksportu jest konkurencyjny względem produktów z tej samej branży występujących na rynku międzynarodowym.

Organ wskazał, iż projekt Skarżącej nie spełnił jednego z obligatoryjnych kryteriów wyboru projektów, tj. wydatki kwalifikowalne są uzasadnione i racjonalne. Za nieracjonalne i niekwalifikowane uznane zostały następujące koszty: koszt zakupu systemu nagłośnieniowego - 15 000 zł netto oraz koszt oprogramowania do detekcji twarzy - 7 800 zł netto. Wyjaśniono, iż brak jest uzasadnienia w finansowaniu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w ramach konkursu. Zakup tak specjalistycznego i drogiego sprzętu w celu wykorzystania go w trakcie trwania targów, tj. jedynie przez 5 dni było, zdaniem oceniającego, nieracjonalne. Łącznie niekwalifikowane koszty wynoszą 22 800 zł netto. Kwota uznana za niekwalifikowaną przekracza 15 % łącznych wydatków kwalifikowanych zaplanowanych w projekcie (stanowią 20,23% łącznych kosztów zaplanowanych kwalifikowanych). Zgodnie z § 10 ust. 4 Regulaminu konkursu jeżeli Komisja Oceny Projektów uzna za niekwalifikowane 15% lub więcej kosztów wskazanych przez Wnioskodawcę jako kwalifikowane we wniosku o dofinansowanie, kryterium wyboru projektów "Wydatki kwalifikowalne są uzasadnione i racjonalne" uznaje się za niespełnione.

Pismem z dnia 28 marca 2017 r. Skarżąca wniosła protest od wyników oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie w zakresie kryterium nr 2. Skarżąca wskazała, iż zgodnie z zawartym we wniosku o dofinansowanie opisem następujące koszty: koszt zakupu systemu nagłośnieniowego, koszt zakupu kamery przemysłowej, koszty wypożyczenia sprzętu multimedialnego, koszt oprogramowania do detekcji twarzy są konieczne i niezbędne do "prawidłowej demonstracji funkcji: detekcja ruchu, detekcja emocji, monitoring bezpieczeństwa procesów". Podkreślono, iż wymienione zaawansowane funkcje są jednym z elementów stanowiących o przewadze konkurencyjnej produktów A. sp. z o.o., dlatego kluczowym jest przeprowadzenie demonstracji funkcjonowania systemu potencjalnym klientom. Skarżąca podniosła również, że we wniosku o dofinansowanie wykazano, że kamera przemysłowa uznana za koszt kwalifikowany oraz oprogramowanie do detekcji twarzy uznane za koszt niekwalifikowany są częścią jednego systemu: "Kamera wraz z oprogramowaniem do detekcji twarzy będzie wykorzystywana w czasie trwania targów do prezentacji oraz demonstracji funkcji produktów Wnioskodawcy". Zaplanowany przez Wnioskodawcę sposób promocji, prezentacji i demonstracji produktów wymaga rozwiązań systemowych, tj. zastosowania kamery przemysłowej w połączeniu z oprogramowaniem do rozpoznawania i analizy emocji oraz systemu audiowizualnego, który posłuży do prezentacji wyników analizy.

W ocenie Skarżącej niezasadnym jest więc uznanie za kwalifikowane jedynie dwóch (zakup kamery przemysłowej, wynajem sprzętu multimedialnego oraz zakup systemu nagłośnieniowego) z czterech wydatków służących demonstracji produktów A., ponieważ oprogramowanie stanowi integralną część systemu tworzonego przez te urządzenia i bez niego nie będą mogły spełnić swojej funkcji.

Ponadto Skarżąca wyjaśniła, że dla wszystkich kosztów wskazano, na jakiej podstawie oszacowana została ich wartość. Koszt oprogramowania do detekcji twarzy to koszt dożywotniej licencji na jedną kamerę. Przeprowadzona analiza potwierdziła, że wersja dożywotnia licencji jest jedyną dostępną na rynku. Nie było zatem możliwości zrealizowania tej funkcjonalności w sposób tańszy. Wybrano formę zakupu najbardziej efektywną ekonomicznie.

W wyniku rozpatrzenia protestu rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] PARP nie uwzględniła protestu stwierdzając, że ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ. Zarzucono naruszenie:

- art. 37 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., zwana dalej "ustawą wdrożeniową") poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny projektu polegający na błędnym przyjęciu, iż pozostaje niespełnione kryterium, zgodnie z którym wydatki kwalifikowane pozostają uzasadnione i racjonalne. Skarżąca wskazała przy tym, że z okoliczności sprawy, informacji wskazanych we wniosku oraz dołączonej dokumentacji wynika, iż zakwestionowane przez oceniających koszty zakupu systemu nagłośnieniowego oraz koszt oprogramowania do detekcji twarzy spełniają kryteria wyboru projektu, gdyż pozostają konieczne i niezbędne dla prawidłowej promocji produktów Skarżącej, gdyż stanowią one część jednego sytemu, który stanowi sztandarowy oraz innowacyjny produkt Skarżącej przesądzający o jej rynkowej pozycji i tym samym eliminacja tychże pozycji sprzeciwiałaby się celowości udziału w targach i możliwości realizacji związanych z projektem założeń i wskaźników.

W związku z powyższym Skarżąca zarzuciła ponadto:

- naruszenie § 5 ust. 7 pkt 6 i 9 regulaminu konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 poddziałanie 3.3.3 wsparcie MSP w promocji marek produktowych – [...] (zwanego dalej "Regulaminem konkursu") poprzez jego błędną interpretację skutkującą przyjęciem, iż zakwestionowane koszty stanowiłyby wsparcie w ramach pomocy inwestycyjnej, podczas gdy są one związane z organizacją stoiska wystawowego na targach (§ 5 ust. 7 pkt 6) oraz stanowią koszty organizacji pokazów i prezentacji produktów Skarżącej (§ 5 ust. 7 pkt 9) i podczas gdy brak jest podstaw, by z katalogu kosztów kwalifikowanych zawartych w § 5 ust. 7 Regulaminu konkursu wyłączyć koszty związane z nabyciem określonych dóbr a nie tylko z ich najmem bądź inny prawem natury względnej,

- naruszenie § 5 ust. 8 Regulaminu konkursu poprzez brak kwalifikacji kosztów zakupu systemu nagłośnieniowego oraz koszt oprogramowania do detekcji twarzy jako kosztu kwalifikowanego związanego z udziałem Wnioskodawcy w targach, podczas gdy koszty te mieszą się w katalogu określonym w § 5 ust. 7 Regulaminu konkursu i dotyczą udziału Wnioskodawcy w charakterze wystawcy, zatem kwalifikują się do dofinansowania;

- błędną analizę stanu faktycznego sprawy oraz brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania wniosku oraz protestu i ograniczenie oceny jedynie do kryterium kosztowego, podczas gdy odpowiednia kwalifikacja kosztów wymaga kompleksowej analizy całokształtu okoliczności z nimi związanych, w szczególności zaawansowania technologicznego i charakteru produktów Skarżącej, co wszakże nie może zostać ocenione negatywnie i dyskwalifikować możliwości ich dofinansowania, a także w sytuacji, gdy Skarżąca przedstawiła koszty w żaden sposób niewygórowane, na poziomie rynkowym i są konieczne dla prawidłowej realizacji projektu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z przepisu art. 61 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.").

W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego. W przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1;

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.

Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; zwanej dalej: "K.p.a."), z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014 r. poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż ocena projektu dokonana przez PARP została przeprowadzona zgodnie z prawem, a w szczególności z ustawą wdrożeniową oraz Regulaminem konkursu.

Ocena projektu została przeprowadzona w oparciu o Regulamin konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020 Oś priorytetowa III: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach, działanie 3.3: Wsparcie promocji oraz internacjonalizacji innowacyjnych przedsiębiorstw, poddziałanie 3.3.3: Wsparcie MŚP w promocji marek produktowych – [...] , w tym w szczególności zgodnie z § 8 ust. 1, tzn. została dokonana w oparciu o tzw. Kryteria wyboru projektów określone w załączniku nr 1 do Regulaminu konkursu, na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie.

W ramach kryterium 2, stanowiącego istotę sporu w sprawie, weryfikowane jest, czy wydatki w ramach projektu są racjonalne i uzasadnione z punktu widzenia zakresu i celu projektu. Wydatki planowane do poniesienia w ramach projektu i przewidziane do objęcia wsparciem muszą być uzasadnione i racjonalne w stosunku do zaplanowanych przez Wnioskodawcę działań i celów projektu oraz celów określonych dla działania. Przez "racjonalne" należy rozumieć, wydatki, których wysokość jest dostosowana do zakresu zaplanowanych czynności realizowanych w ramach projektu, przy czym wnioskodawca jest zobowiązany przedstawić w dokumentacji aplikacyjnej sposób przeprowadzenia rozeznania rynku oraz wskazanie źródeł danych, na podstawie których określono kwoty poszczególnych wydatków.

Przez "uzasadnione" należy rozumieć, iż wydatki są niezbędne i bezpośrednio związane z realizacją działań uznanych za kwalifikowalne i zaplanowanych w projekcie tj. działań, które są zgodne z zakresem projektu oraz wybranych przez Wnioskodawcę programów promocji. Działania promujące/imprezy/targi, w których Wnioskodawca planuje wziąć udział w związku z realizacją projektu muszą być zgodne z zakresem danego programu promocji i mieścić się w aktualnym na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie katalogu określonym dla tego programu. Wnioskodawca jest także zobowiązany wykazać w dokumentacji aplikacyjnej konieczność poniesienia każdego wydatku i jego związek z planowanym przedsięwzięciem.

Przedmiotowe kryterium nr 2 ma charakter obligatoryjny i tym samym kluczowy dla działania. Oznacza to, iż brak uzyskania w tym zakresie co najmniej 1 punktu skutkuje negatywną oceną całego złożonego wniosku.

Słusznie PARP uznała, iż Wnioskodawca nie wykazał w sposób należyty, że zaplanowane przez niego wydatki w kategorii "organizacja stoiska wystawowego na targach lub wystawie (program promocji H.) dotyczące zakupu środków trwałych, tj. zakupu systemu nagłośnieniowego oraz wartości niematerialnych i prawnych, tj. oprogramowania do detekcji twarzy APN wraz z licencją oraz bazą danych są uzasadnione i racjonalne w stosunku do zaplanowanych przez Wnioskodawcę działań i celów projektu oraz celów określonych dla działania a także, że są zgodne z rodzajami i zakresem wydatków określonych w Regulaminie konkursu.

Zgodnie bowiem z § 5 ust. 7 Regulaminu konkursu do kosztów kwalifikowanych zalicza się, co zasadnie podkreślił organ, jako dwie oddzielne kategorie kosztów, koszty organizacji stoiska wystawowego na targach lub wystawie, w tym w szczególności koszty wynajmu, budowy i obsługi stoiska wystawowego podczas uczestnictwa MSP w danych targach lub danej wystawie, w tym koszty zakupu gotowych, zindywidualizowanych elementów zabudowy stoiska wystawowego (pkt 6) oraz koszty organizacji pokazów, prezentacji i degustacji produktów w zakresie promocji marki produktowej, w tym zakupu usług w tym zakresie: wynajmu niezbędnych pomieszczeń oraz sprzętu; zakupu usług tłumaczenia; zakupu usług cateringowych; zakupu usług hotelowych dla uczestników przyjazdowej misji gospodarczej (pkt 9). Rozróżnia się w ten sposób koszty organizacji (zabudowy) stoiska wystawowego na targach od kosztów organizacji pokazów (prezentacji) produktów w zakresie promocji marki. Jest to o tyle ważne, że w ramach tej drugiej kategorii do kosztów kwalifikowalnych zalicza się, zgodnie z literalnym brzmieniem Regulaminu konkursu m. in. koszty wynajmu sprzętu. Powyższa konstrukcja katalogu kosztów kwalifikowanych uzasadniona jest tym, że w przypadku trwających kilka dni imprez/targów koszty wynajmu sprzętu służącego do organizacji pokazów/prezentacji są znacząco niższe w stosunku do kosztów zakupu tychże urządzeń, a w konsekwencji uzasadnione i racjonalne.

Nie sposób się wobec tego zgodzić z argumentem Skarżącej, że z okoliczności sprawy, informacji wskazanych we wniosku oraz dołączonej dokumentacji wynika, iż zakwestionowane przez oceniających koszty zakupu systemu nagłośnieniowego oraz koszt oprogramowania do detekcji twarzy spełniają kryteria wyboru projektu, gdyż pozostają konieczne i niezbędne dla prawidłowej promocji produktów Skarżącej. Sam Wnioskodawca rozróżniał obie kategorie kosztów wskazując na koszty zakupu zindywidualizowanych elementów zabudowy i wyposażenia stoiska z podziałem na szczegółowe elementy zabudowy oraz oddzielnie kosztów zakupu systemu nagłośnieniowego, kamery przemysłowej, czy oprogramowania do detekcji twarzy błędnie jednakże umieścił wszystkie w kategorii organizacji stoiska.

W konsekwencji, na podstawie § 10 ust. 4 Regulaminu konkursu, w związku z uznaniem kosztów dotyczących zakupu systemu nagłośnieniowego oraz zakupu oprogramowania do detekcji twarzy za niekwalifikowane kryterium "Wydatki kwalifikowalne są uzasadnione i racjonalne" zasadnie uznano za niespełnione.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, ocena przedmiotowego projektu została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a podnoszone w skardze zarzuty nie znalazły uzasadnienia.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzekł jak w sentencji.