Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 911/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 633/05 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Łd 633/05 po rozpoznaniu skargi A. A. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...], nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...].

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania A. A. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie utraty prawa do zasiłku od dnia 21 listopada 2004 r. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 72 ust. 11, art. 73 ust. 1 i ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 4, art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001, ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na mocy decyzji z dnia 8 czerwca 2004 r., nr [...] organ I instancji orzekł o uznaniu A. A. za osobę bezrobotną od dnia 21 maja 2004 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia 15 czerwca 2004 r., nr [...] Starosta [...] przyznał A. A. prawo do tego zasiłku od dnia 1 czerwca 2004 r. w wysokości 605,10 zł miesięcznie. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2004 r. Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie ustalenia prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, które zakończone zostało wydaniem w dniu 13 grudnia 2004 r. decyzji nr [...], w której organ I instancji orzekł o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia 15 czerwca 2004 r.

Od decyzji tej A. A. złożył odwołanie, po którego rozpatrzeniu Wojewoda Łódzki uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] w decyzji z dnia 21 marca 2005 r., nr [...] orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 20 listopada 2004 r. w wysokości 605,10 zł miesięcznie.

Od powyższej decyzji Starosty [...] skarżący ponownie złożył odwołanie. Wojewoda Łódzki uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność wydania decyzji w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] orzekł o odmowie uchylenia decyzji z dnia 15 czerwca 2004 r., nr [...] przyznającej A. A. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 czerwca 2004 r., natomiast w decyzji nr [...] z tego samego dnia, wydanej w odrębnym postępowaniu orzekł o utracie przez A. A. prawa do zasiłku od dnia 21 listopada 2004 r. z powodu upływu okresu jego pobierania.

Wojewoda Łódzki rozpatrując odwołanie wniesione przez A. A. od powyższych decyzji ustalił, że spełnił on warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej na podstawie obowiązujących wówczas przepisów ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie spełnił natomiast przesłanek do nabycia prawa do zasiłku na podstawie ww. ustawy. Skarżący dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w okresie skróconego okresu wypowiedzenia i dlatego, mimo iż udokumentował posiadanie 365 dni zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy nie mógł nabyć prawa do zasiłku po upływie 7 dni od dnia rejestracji, tj. od dnia 29 maja 2004 r., tylko po upływie okresu, za który otrzymał odszkodowanie, tj. od dnia 1 czerwca 2004 r., zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Organ wskazał, że z dniem 1 czerwca 2004 r. uległy zmianie przepisy dotyczące bezrobocia, weszły wówczas w życie przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z uwagi na fakt, że skarżący nie spełnił warunków do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych i nie nabył prawa do tego świadczenia pod rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie miał wobec niego zastosowania art. 139 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dlatego też uprawnienie skarżącego do zasiłku, w wydanej przez organ I instancji w dniu 15 czerwca 2004 r. decyzji nr [...] ustalono na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Skarżący nabywając prawo do zasiłku od dnia 1 czerwca 2004 r. jako mieszkaniec Powiatu [...] był uprawniony do pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez okres 6 miesięcy. A. A. otrzymał odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia, miał zatem do niego zastosowanie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponadto, zgodnie z art. 73 ust. 4 ww. ustawy, okres pobierania zasiłku musiał w tej sytuacji ulec skróceniu o okres nieprzysługiwania zasiłku, o którym mowa w art. 75 ust. 1 i 2. W związku z tym, że odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia zostało wypłacone skarżącemu za okres od 1 kwietnia 2004 r. do 31 maja 2004 r., prawo do zasiłku dla bezrobotnych nabył od 1 czerwca 2004 r. Organ odwoławczy mając na uwadze treść przepisów art. 75 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 4 oraz art. 73 ust. 4 stwierdził, że organ I instancji zasadnie orzekł o utracie przez skarżącego prawa do tego świadczenia od dnia 21 listopada 2004 r.

Organ analizując natomiast sytuację skarżącego na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdził, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w tych przepisach. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie ukończył jeszcze 50 roku życia, natomiast żona skarżącego nie figuruje obecnie w ewidencji osób bezrobotnych zarejestrowanych w PUP w [...]. Biorąc pod uwagę całokształt zgromadzonego materiału dowodowego oraz obowiązujące przepisy prawa, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący w skardze podniósł, że czuje się poszkodowany przez działalność organów administracji publicznej oraz zarzucił, że organy administracyjne wprowadziły go w błąd informując o przysługujących mu uprawnieniach, pozbawiły prawa zasiłku dla bezrobotnych przez okres 12 miesięcy.

Wojewoda Łódzki w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...].

Sąd pierwszej instancji, mimo że uznał skargę za zasadną, nie podzielił poglądu skarżącego, iż przysługiwał mu zasiłek dla bezrobotnych przez okres 12 miesięcy. Skarżący został zarejestrowany w dniu 21 maja 2004 r. Zasiłek dla bezrobotnych pobierał od dnia 1 czerwca 2004 r.

Od dnia 1 czerwca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r., o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Do czasu wejścia w życie tej ustawy obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, z późn. zm.).

Sąd wskazał, że przeciętna stopa bezrobocia na obszarze działania urzędu pracy w [...] w dniu 30 czerwca 2003 r. wynosiła 18,5 % i nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, która wynosiła wówczas 22,12 % (Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 22 września 2003 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania powiatowych urzędów pracy M.P. nr 47 poz. 703 ). Zarówno z treści art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu o brzmieniu: okres pobierania zasiłku, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5, 8, 11 i 12, wynosi: 6 miesięcy – dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; jak i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy o brzmieniu – okres pobierania zasiłku wynosi: 6 miesięcy – dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; wynika, że skarżący bez względu na zmianę przepisów z uwagi na miejsce zamieszkania mógł pobierać zasiłek dla bezrobotnych jedynie przez okres 6 miesięcy, czyli od 1 czerwca 2004 r. do 1 grudnia 2004 r.

Sąd uznał zatem, że w tym zakresie zarzuty skarżącego, który uważa, iż powinien otrzymać zasiłek dla bezrobotnych za okres 12 miesięcy nie są zasadne. Ponadto Sąd zwrócił uwagę na to, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, iż skarżący utracił prawo do zasiłku od dnia 21 listopada 2004 r. Stanowisko takie nie jest zasadne.

Zdaniem Sądu naruszony został przez organy obu instancji art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym: okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 2.

W ocenie Sądu pierwszej instancji interpretując ten przepis należy stosować wykładnię celowościową. Skoro ustawodawca uznał, że zasiłek dla bezrobotnych – w przypadku skarżącego wynosi 6 miesięcy – to skrócenie okresu pobierania zasiłku może mieć miejsce jedynie o okresy wymienione w art. 74 ust. 4 cyt. ustawy, ale tylko przypadające na okres, w którym przysługiwałby zasiłek. W przedmiotowej sprawie bowiem skarżący zarejestrował się 21 maja 2004 r. Organ początkowo odmówił przyznania prawa do zasiłku z uwagi na to, iż skarżący uzyskał odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia do dnia 31 maja 2004 r., a następnie o ten sam okres skrócił okres pobierania zasiłku. Ten sam zatem okres czasu pomiędzy zarejestrowaniem się skarżącego, a otrzymaniem zasiłku dwukrotnie miał wpływ na uzyskanie zasiłku, a następnie na długość okresu pobierania zasiłku.

Sąd podniósł, że tego rodzaju interpretacja przepisu jest sprzeczna z celem ustawy jak i z zasadami logiki. Gdyby bowiem przyjąć tę interpretację, to osoba, która otrzyma odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia o 6 miesięcy i natychmiast po ustaniu stosunku pracy zarejestruje się jako osoba bezrobotna, nie otrzyma w ogóle zasiłku dla bezrobotnych, gdyż najpierw organ odmówi przyznania zasiłku za okres odszkodowania, a następnie o ten okres skróci okres pobierania zasiłku.

Zdaniem Sądu przy takiej interpretacji art. 74 ust. 4 powołanej ustawy długość okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie wynikałaby z przepisów ustawy, a zależna byłaby od momentu zarejestrowania się osoby bezrobotnej. Z pewnością nie taki był cel ustawodawcy, który ustalił ściśle okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

W przedmiotowej sprawie przy prawidłowej interpretacji art. 74 ust. 4 cyt. ustawy organ winien orzec, iż skarżący utracił prawo do zasiłku po upływie 6 miesięcy licząc od dnia 1 czerwca 2004 r. bez odliczania po raz drugi okresu od dnia 21 maja do dnia 31 maja 2004 r.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Łódzki. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną jego wykładnię przez przyjęcie, że okres pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych, tj. 6 miesięcy nie powinien zostać skrócony o okres nieprzysługiwania zasiłku, o którym mowa w art. 75 ust. 1–3 i w związku z tym powinien trwać 6 miesięcy poczynając od dnia 1 czerwca 2004 r. podczas, gdy brzmienie powyższego przepisu, przy zastosowaniu wykładni gramatycznej prowadzi do wniosku, że okres zasiłku dla bezrobotnych winien zostać skrócony o okres nieprzysługiwania zasiłku, o którym mowa w art. 75 ust. 1–3 powołanej ustawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że art. 73 ust. 4 cytowanej ustawy nie budzi żadnych wątpliwości przy interpretacji gramatycznej. Przewiduje on bowiem skrócenie okresu pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3 tegoż art. 73, a zatem okresu odpowiednio 6 miesięcznego – ust. 1 pkt 1; 12 miesięcznego – ust. 1 pkt 2; 18 miesięcznego – ust. 1 pkt 3 oraz przedłużonego o czas, przez który przysługiwałby kobiecie zasiłek macierzyński w przypadku urodzenia dziecka – ust. 3, o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1–3. Z brzmienia tego przepisu wynika wprost, że skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1–3 ulegają okresy zasiłku określone w tymże art. 73 ust. 1 i 3, a zatem m.in. okres 6 miesięcy pobierania zasiłku.

Organ ponadto podniósł, że art. 73 ust. 4 statuuje, w sposób jednoznaczny, skrócenie okresu pobierania zasiłku wynikającego z art. 73 ust. 1 i 3, czyli określa wyjątki od obowiązywania okresów pobierania zasiłku tam wymienionych. Usytuowanie tego przepisu, tj. ust. 4 w art. 73 podkreśla rozróżnienie instytucji okresu nieprzysługiwania zasiłku od skrócenia okresu pobierania zasiłku. Wykładnia systemowa prowadzi również do wniosku, że po okresie nieprzysługiwania zasiłku (art. 75 ust. 1–3), następuje skrócenie okresu pobierania zasiłku m.in. o okres jego nieprzysługiwania tam określony. Treści art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w obowiązującej uprzednio ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu odpowiadał art. 25 ust. 8, zgodnie z którym "okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 5, ulega skróceniu o czas nieprzysługiwania zasiłku z przyczyn wymienionych w art. 27 ust. 1 pkt 1–4 i ust. 3", którego interpretacja nie budziła wątpliwości i oparta była o wykładnię gramatyczną.

W przypadku zatem skarżącego okres pobierania zasiłku dla bezrobotnego przysługującego od dnia 1 czerwca 2004 r. został skrócony o okres, za który otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia i z dniem 21 listopada 2004 r. skarżący prawo do tego świadczenia utracił.

W konkluzji skargi kasacyjnej Wojewoda Łódzki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie oparta została na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., tj. zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).

Zgodnie z ww. przepisem okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy, przypadających na okresy, w których przysługiwałby zasiłek oraz okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 2.

Stosownie do art. 75 ust. 2 pkt 4 bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1 spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę, odszkodowanie lub świadczenie szkoleniowe, o których mowa w ust. 1 pkt 4–6.

W sprawie jest bezsporne, że za okres do dnia 31 maja 2004 r. skarżący otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia, skutkiem czego w myśl art. 75 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zasiłek przysługiwał mu od dnia 1 czerwca 2004 r. Sporne jest natomiast czy 6 miesięczny okres pobierania zasiłku od dnia 1 czerwca 2004 r. do dnia 30 listopada 2004 r. powinien zostać skrócony o okres nieprzysługiwania zasiłku, tj. czas od rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej w dniu 21 maja 2004 r. do dnia upływu okresu, za który wypłacono odszkodowanie, tj. 31 maja 2004 r., czy też jak przyjął to Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, okres od dnia 21 maja 2004 r. do dnia 31 maja 2004 r. nie powinien być odliczony od okresu pobierania zasiłku, bowiem skrócenie okresu pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 74 ust. 4 ustawy może mieć miejsce tylko o okresy przypadające na okres przysługiwania zasiłku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał błędnej wykładni art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy bezrobotnemu, który otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę zasiłek przysługuje po upływie okresu, za który zapłacono odszkodowanie. W przypadku skarżącego niewątpliwie okres pobierania zasiłku rozpoczął się z dniem 1 czerwca 2004 r., z uwagi na przysługujący 6 miesięczny okres zasiłkowy powinien się zakończyć z ostatnim dniem listopada 2004 r.

W myśl art. 73 ust. 4 ustawy okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o okres nieprzysługiwania zasiłku, tj. okres za który skarżący otrzymał odszkodowanie. Dokonując wykładni językowej powołanego przepisu należy dojść do wniosku, że skoro skrócenie dotyczy okresu pobierania zasiłku, to w przypadku skarżącego skróceniu podlegał okres od dnia 1 czerwca do dnia 30 listopada 2004 r. Ponieważ skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w dniu 21 maja 2004 r. i do dnia 31 maja 2004 r. otrzymywał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę, to ww. okres jest okresem nieprzysługiwania zasiłku o jaki powinien zostać skrócony okres pobierania zasiłku.

Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 73 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest błędna. Argumentacja Sądu I instancji, że skrócenie okresu pobierania zasiłku może mieć miejsce jedynie o okresy wymienione w art. 74 ust. 4 ustawy, ale przypadające tylko na okres, w którym przysługuje zasiłek jest nielogiczna, bowiem skoro zasiłek może być przyznany dopiero po upływie okresów o jakich mowa w art. 74 ust. 4 ustawy i z tym momentem rozpoczyna bieg okres pobierania zasiłku, to skrócenie może dotyczyć wyłącznie tego okresu.

Z tych samych względów okres nieprzysługiwania zasiłku nie będzie nigdy przypadał w okresie pobierania zasiłku. Okres nieprzysługiwania zasiłku zawsze będzie wyprzedzać okres pobierania zasiłku, w konsekwencji czego przy zaaprobowaniu wykładni dokonanej przez Sąd I instancji przepis art. 73 ust. 4 stanowiący o skróceniu okresu pobierania zasiłku nie miałby zastosowania.

Brak naruszeń przepisów postępowania, przy naruszeniu tylko prawa materialnego, pozwalał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi (art. 188 P.p.s.a.) Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeka na podstawie przepisów, które miały zastosowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Uznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzja Wojewody Łódzkiego wbrew ocenie Sądu I instancji nie narusza prawa uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).