Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 734/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. M. i A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 259/10 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G. M. i A. M. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M. i A. M. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego, odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia.

Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach sprawy.

G. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2010 r., w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. W skardze został ponadto zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w uzasadnieniu którego podano, że jego wykonanie zakończy egzekucję przed prawomocnym zakończeniem niniejszego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmawiając wstrzymania wykonania postanowienia wskazał, że z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek podania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Okoliczność uzasadniająca wstrzymanie wykonania postanowienia, na którą powołali się skarżący, wskazująca na ryzyko ściągnięcia grzywny przed zakończeniem postępowania, nie może być, zdaniem Sądu I instancji, podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Celem instytucji wstrzymania jest ochrona stron postępowania jedynie w szczególnych sytuacjach, gdy wskutek wykonania zaskarżonego aktu może dojść do niebezpieczeństwa powstania szkody, czyli określonej straty, czy też skutków trudnych do odwrócenia w aspekcie materialnym.

W przedmiotowej sprawie nałożono na skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Jest to obowiązek świadczenia pieniężnego, wobec czego jego wykonanie nie spowodowałoby niemożności zwrotu przedmiotu świadczenia w tej samej postaci.

W zażaleniu na postanowienie skarżący podnieśli, że wskazali ono we wniosku realną i rzeczową przyczynę wskazującą na bezsensowność prowadzenia egzekucji w sytuacji gdy zaskarżyli ono postanowienie PWINB w Gdańsku z dnia [...] lutego 2010 r. Organ ten bezprawnie przekroczył granice swobody w ustalaniu wysokości grzywny, bowiem jest ona ograniczona co najmniej dwoma zasadami postępowania egzekucyjnego: zasadą celowości i zasadą stosowania najłagodniejszego środka. Ponadto organ w ogóle nie uzasadnił dlaczego zastosował taką kalkulację grzywny w maksymalnej wysokości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.

Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje. Ustalenie, jak twierdzą skarżący, grzywny w nieprawidłowej wysokości nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny nie stanowią przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, nie powodują bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia jest przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.