Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 126/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176;
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 123, art. 125, art. 188;
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1987 nr 256 poz 1 reguła 1
law: Rozporządzenie Rady  (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Sędzia del. WSA Jarosław Szulc Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1214/14 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 28 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1214/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w S. (skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia z 28 lutego 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że orzekał on w oparciu o następujące ustalenia.

Naczelnik Urzędu Celnego w Pruszkowie decyzją z dnia 21 listopada 2013 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki BMW X5 rok produkcji 2005 r., na kwotę 17.533 zł.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 28 lutego 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie było ustalenie zasadniczego przeznaczenia ww. pojazdu. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor IC wyjaśnił, że ogólny wygląd i ogół cech pojazdu marki BMW X5 w dniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, tj. w dniu 18 grudnia 2008 r. wskazuje, iż był pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób a nie do przewozu towarów. Ogólny wygląd i ogół cech konstrukcyjnych pojazdu, nadany w trakcie procesu produkcyjnego nie uległ zmianie, jedynie czasowo dokonano demontażu siedzeń drugiego rzędu. Pozostałe cechy, determinujące zasadnicze przeznaczenie pojazdu jako samochodu osobowego, związane z wyglądem i wyposażeniem, nie uległy zmianie. Luksusowe wyposażenie kojarzone z przewozem osób, jak klimatyzacja, elektrycznie otwierane szyby w drzwiach zarówno z przodu jak i z tyłu, skórzane siedzenia, wysokiej klasy fabryczny sprzęt audio, czy pełne oświetlenie wnętrza, wyposażenie pojazdu związane z elektronicznymi systemami wspomagającymi kierowcę w zakresie bezpieczeństwa i komfortu jazdy nie jest spotykane w pojazdach konstrukcyjnie przystosowanych do przewozu towarów ze względu na ekonomikę przewozów. W ocenie Dyrektora IC z akt sprawy wynika, że organ I instancji po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie trafnie uznał, iż nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd marki BMW X5, w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym, jest samochodem osobowym. Dokonał też prawidłowych ustaleń co do należnej akcyzy związanej z jego importem do kraju. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił stwierdzając, że zaskarżona decyzja, jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu I instancji zasadą jest, że główny ciężar dowodzenia obciąża organy podatkowe. Nie oznacza to jednak, że obowiązek poszukiwania i przedstawiania dowodów co do okoliczności istotnych w sprawie spoczywa wyłącznie na tych organach. Organy podatkowe nie mają obowiązku w dochodzeniu prawdy materialnej, poszukiwać bez końca dowodów mających potwierdzić dany fakt, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarcza sama strona i nie wskazuje na istnienie w sprawie tych okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1044/10). Sąd instancji uznał, że zgromadzone dowody zostały przez organy podatkowe ocenione zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Na podstawie tej oceny poczyniono prawidłowe ustalenia i faktyczne. Z okoliczności tych wyciągnięto także w pełni akceptowalne wnioski prawne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był przy tym w pełni wystarczający do prawidłowego rozstrzygania. Podnoszony w skardze zarzut braku przesłuchania jakoby wcześniej zgłoszonego świadka nie może przekonywać. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego skarżący wniósł o "przesłuchanie właściwego podmiotu", który określił jako B. Sp. z o.o. (k. 130 akt administracyjnych). Nie wskazał przy tym o przesłuchanie, której konkretnie osoby wnosi i na jakie okoliczności miałby ten dowód zostać przeprowadzony. W tej sytuacji – oraz co istotne z uwagi na wymowę całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - trudno było oczekiwać od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie podjęcia z urzędu inicjatywy dowodowej w tym zakresie. Podkreślić należało w ocenie Sądu I instancji, że dowody przeprowadza się w celu wykazania pewnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które to okoliczności nie zostały wcześniej w wiarygodny sposób stwierdzone. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe słusznie nie miały wątpliwości, że przedmiotowy pojazd był samochodem osobowym także w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego. W sprawie zgromadzono liczne dokumenty, odbyły się oględziny oraz przesłuchanie obecnego użytkownika pojazdu. Skarżącemu umożliwiono czynny udział w tych czynnościach oraz wypowiedzenie się co do okoliczności istotnych dla sprawy, z których to uprawnień nie skorzystał. Jak wyjaśnił Sąd I instancji, faktem było, że pojazd nie został poddany oględzinom bezpośrednio po jego sprowadzeniu na terytorium Polski, jednak z przyczyn oczywistych nie było to możliwe. Oględziny zostały przeprowadzone dopiero w trakcie postępowania podatkowego i pozwoliły stwierdzić, że w samochodzie nie zaszły zmiany, które mogłyby doprowadzić do zmiany zasadniczego przeznaczania pojazdu. Wszystkie elementy mające znaczenie dla oceny tego samochodu jako zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób istniały już w chwili jego zakupu przez skarżącego. O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia nie przesądziło jedynie zeznanie świadka, obecnego użytkownika samochodu, lecz ustalenie na podstawie całości zebranego materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa zasadniczego, dominującego, głównego charakteru i przeznaczenia samochodu. Z tych przyczyn, wbrew poglądowi skarżącego dokonanie oględzin pojazdu było dowodem wartościowym. Ustalając obiektywne przeznaczenie samochodu należało zdaniem Sądu I instancji dokonać zestawienia ogólnego wyglądu i ogółu cech pojazdu nadanych mu na etapie procesu produkcyjnego ze zmianami dokonanymi w państwie członkowskim, skutkującymi zmianami wyglądu i cech samochodu w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz ustaleniami z dokumentów i przeprowadzonych na terytorium kraju oględzin. Takie porównanie pozwoliło na wskazanie elementów istotnych z punktu widzenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu w dacie przemieszczenia na terytorium kraju. Sąd I instancji wyjaśnił następnie, że nie zasługiwały przy tym na uwzględnienie zarzuty dotyczące odmówienia mocy dowodowej dokumentom, zwłaszcza dotyczącym rejestracji spornego samochodu na terytorium Niemiec oraz w kraju, jako samochodu ciężarowego. Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego powstaje z mocy prawa, a wydanie dowodu rejestracyjnego będące aktem administracyjnoprawnym, ma wobec tego obowiązku charakter wtórny. Nie sposób przyjąć, że obowiązek podatkowy nie powstaje z uwagi na poczynienie określonych wpisów w dowodzie rejestracyjnym czy też w decyzji o rejestracji pojazdu. Nie jest usprawiedliwione oczekiwanie, by stanowisko zajęte przez inne organy administracji, które stosowały inne właściwe dla siebie przepisy, nie mające przy tym charakteru przepisów szczegółowych w stosunku do przepisów regulujących opodatkowanie akcyzą, determinowało rozstrzygnięcie w zakresie podatków. Właściwy starosta w istocie rozstrzygał wyłącznie kwestię rejestracji i dopuszczenia pojazdu do poruszania się po drogach publicznych. Stosował przy tym definicję samochodu ciężarowego zawartą w stosowanych przez siebie przepisach, t.j. w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem ustawodawca w ustawie o podatku akcyzowym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego wprost odsyła do klasyfikacji wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), nie zaś do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd w świetle powyższego zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo oceniły, że skarżąca była zobowiązana do wypełnienia obowiązków ustawowych w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym spornego samochodu osobowego. Mając na uwadze wszystkie okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji stwierdził, że organy podatkowe zasadnie ustaliły na podstawie cech konstrukcyjnych samochodu, jego ogólnego wyglądu i wyposażenia, że w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był i jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a w tej sytuacji podlega klasyfikacji do kodu CN 8703. Tym samym w sprawie nie zostały również naruszone przepisy ustawy akcyzowej mającej zastosowanie w sprawie w zakresie obciążenia podatnika podatkiem akcyzowym.

Od powyższego wyroku skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. 1. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i uznanie, że odmowa przez organ podatkowy wnioskowanego przez skarżącą na podstawie art. 188 w związku z art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka, była prawidłowa, w sytuacji, gdy brak był zdaniem organów podatkowych obu instancji jakichkolwiek dowodów przemawiających na korzyść skarżącej, a wnioskowany dowód miał służyć uzasadnieniu stanowiska skarżącej (miał być tzw. przeciwdowodem), co w konsekwencji skutkowało pozbawieniem skarżącej możliwości zrealizowania prawa do czynnego udziału w sprawie; w związku z czym skarga spółki zasługiwała na uwzględnienie stosowanie do art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.;

2. art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647; dalej: p.u.s.a.) z uwagi na fakt, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie realizuje w rezultacie funkcji kontrolnej, o której mowa w tych przepisach, tj. oceny działalności organu administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem, a zastosowany przez Sąd w sprawie środek kontroli, spośród przewidzianych w p.u.s.a., jest nieadekwatny.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu.

Została ona oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 188 w zw. z art. 123 § 1 o.p., a także art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.), co stosownie do art. 174 pkt 2 i art. 176 p.p.s.a. wymagało wykazania, na czym to naruszenie polega oraz, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem postępowania podatkowego, poddanego kontroli Sądu I instancji, było określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W stanie prawnym właściwym dla tej sprawy akcyzie podlegało nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów mechanicznych objętych pozycją CN 8703 przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, innych niż objętych pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a.).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym pojazdów miała zastosowanie klasyfikacja wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN).

W myśl reguły 1. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), będących elementem załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, dla celów prawnych klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami od 2. do 6., według kolejności ich występowania.

Rozpoznanie tej sprawy wymagało odniesienia się do dwóch pozycji CN, tj.:

- pozycji CN 8703, obejmującej pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi,

- pozycji CN 8704, obejmującej pojazdy mechaniczne do transportu towarów.

Klasyfikacja do tych pozycji została oparta na kryterium zasadniczego przeznaczenia pojazdu, tj. albo do przewozu osób (pozycja CN 8703), albo do transportu towaru (pozycji CN 8704), co wymagało ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu (osobowy, czy towarowy), co z kolei wiązało się z koniecznością porównania cech projektowych pojazdu nadanych przez producenta z cechami, jakimi charakteryzował się ten pojazd w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego i uwzględnienia ewentualnych zmian, jakie zostały dokonane w tym pojeździe. Dodatkowo, z uwagi na fakt, iż każdy towar może być zaklasyfikowany tylko do jednej pozycji CN, w przypadku samochodów o podwójnej funkcji, tzw. osobowo – towarowej należało ustalić, która z funkcji (osobowa czy towarowa) ma charakter dominujący.

Przeprowadzone przez organ czynności dowodowe nie doprowadziły, jak podnosi autor skargi kasacyjnej, do nieprawidłowego określenia cech pojazdu na moment nabycia wewnątrzwspólnotowego, a jedynie pozwoliły w sposób obiektywny ocenić pojazd pod względem jego zasadniczego przeznaczenia.

Wypada bowiem zauważyć, że przedmiotowy pojazd został zaprojektowany przez producenta jako pojazd osobowy z pięcioma miejscami do siedzenia oraz wyposażony w urządzenia charakterystyczne dla samochodu osobowego (homologacja typu M1G) i tak też został po raz pierwszy zarejestrowany w Niemczech w dniu 10 grudnia 2007 r.

Również z pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (dowodów rejestracyjnych niemieckich i krajowych, zaświadczeń diagnosty, protokołu oględzin z dnia 8 sierpnia 2013 r., zeznań świadka) nie wynika, aby kolejne zarejestrowanie tego pojazdu jako samochodu ciężarowego było związana z trwałymi zmianami konstrukcyjnymi, przystosowującymi pojazd do przewozu wyłącznie towaru.

Z dokumentów tych wręcz wynika, że pojazd zachował osobową funkcjonalność, o czym świadczy jego budowa przystosowana do przewozu osób i niezbędne wyposażenie służące wygodzie i bezpieczeństwu pasażerów, która mimo dokonywanych zmian (demontażem/montażem siedzeń z pasami bezpieczeństwa oraz przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od bagażowej) pozostała niezmieniona, w tym sensie, że w dalszym ciągu pojazd posiadał konstrukcję samochodu osobowego, nadaną przez producenta. Przejściowe zmiany mające na celu dostosowanie pojazdu do indywidualnych potrzeb kolejnych użytkowników pojazdu nie wpłynęły na klasyfikację pojazdu, która ma obiektywny charakter, niezależny od woli kolejnych jego użytkowników.

Jak wynika z Not wyjaśniających do CN (mających posiłkowy, uzupełniający charakter w razie wystąpienia wątpliwości przy klasyfikacji pojazdu do określonej pozycji CN), tzw. pojazdy wielozadaniowe, do których zalicza się przedmiotowy pojazd, powinny spełniać kryteria wyznaczone wyjaśnieniami do HS. Według których określenie "samochody osobowo - towarowe", o których mowa w pozycji CN 8703 oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Istotne znaczenie dla zaklasyfikowana pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają dominujące cechy pojazdu, na podstawie których należy rozstrzygnąć, czy są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób, a nie do transportu towarów. Wyjaśnienia określają też szereg cech projektowych świadczących o charakterze pojazdu. W przypadku tzw. samochodów osobowo – towarowych przy zaklasyfikowaniu do pozycji CN 8704 wymagane jest, aby część tylna pojazdu (za kierowcą) była przystosowana do przewozu wyłącznie towaru, co nie miało miejsca w rozpoznawanych sprawach.

Nadto, stosownie do Not wyjaśniających do CN, w wersji obowiązującej od marca 2007 r., do pozycji CN 8704 należy klasyfikować pojazdy typu VAN z jednym rzędem siedzeń, nieposiadające żadnych stałych punktów kotwienia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu. A contrario do pozycji CN 8703 – pojazdy typu VAN, które posiadają w tylnej części kabiny stałe punkty kotwienia oraz urządzenia do instalowania tylnych siedzeń jak też wyposażone w pasy bezpieczeństwa, a więc tak jak miało to miejsce w tej sprawie.

Z powyższych względów, skoro pojazd objęty postępowaniem posiadał cechy przypisywane pojazdom z funkcją osobową, to prawidłowo Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a tym samym, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód osobowy. Pojazd ten, jak wykazał organ podatkowy, charakteryzował się cechami właściwymi dla pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, mimo że jego budowa pozwala na wykorzystywanie w dwojaki sposób, do przewozu osób i towaru. Ustalenia te, wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną, znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który nie wymagał uzupełnienia.

Odnosząc się natomiast do podniesionego zarzutu wypada wskazać, że złożony przez stronę wniosek dowodowy (po zakończeniu postępowania odwoławczego) nie odpowiadał wymogom art. 188 Ordynacji podatkowej – nie wskazywał, kto z firmy ABEXIM sp. z o.o. miałby być przesłuchany w charakterze świadka i na jaką okoliczność.

W myśl tego przepisu żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

W okolicznościach sprawy o zaklasyfikowaniu do pozycji CN 8703 zadecydował stan techniczny pojazdu, ustalony na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, który pozwalał uznać, że w okresie objętym badaniem, tj. od momentu wyprodukowania pojazdu do dnia przeprowadzenia oględzin, pojazd ten nie utracił cech samochodu osobowego mimo dokonywanych zmian. Zatem zbędne było podejmowanie kolejnych czynności procesowych (przesłuchanie poprzedniego właściciela pojazdu), co oznacza, że organ podatkowy nie naruszył art. 188 Ordynacji podatkowej. W sprawie nie zachodziła bowiem obawa, że został pominięty dowód przemawiający na korzyść strony.

Z powyższych względów Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ podatkowy przeprowadził postępowanie podatkowe zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, a w szczególności z art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy, wyznaczającymi standardy postępowania wyjaśniającego, zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Podejmowanie dalszych czynności procesowych mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania, a więc naruszenia art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, wyrażającego zasadę szybkości postępowania.

W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie strona nie została pozbawiona możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym oraz wypowiadania się co do okoliczności istotnych dla sprawy, co potwierdzają znajdujące się w aktach pisma organu informujące stronę o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Podsumowując, za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z właściwymi przepisami Ordynacji podatkowej.

Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. stanowi podstawę orzeczniczą dla Sądu I instancji, co oznacza, że ma on zastosowanie jedynie wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub też – naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak wcześniej zostało wykazane zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tym samym Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a., w myśl którego, w brzmieniu właściwym dla sprawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Z powyższych względów za nietrafny należało też uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. z 2014 r. Dz. U. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

W ramach kontroli sądowoadministracyjnej wojewódzki sąd administracyjny bada więc proces stosowania prawa przez organy podatkowe, a więc, czy dokonały one prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy właściwie ją zinterpretowały oraz czy ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola odpowiada tym kryteriom.

Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.