Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 182/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3, art. 145 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 7b, art. 8, art. 9
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 31 ust. 3, art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 1289/16 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty renty strukturalnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 1289/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. M. (dalej też: "strona", "skarżący", "beneficjent") na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej też: "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia [...] września 2016r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o zawieszeniu skarżącemu wypłaty renty strukturalnej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny, z którego wynikało, że S. M. 21 kwietnia 2006 r. złożył wniosek o przyznanie renty strukturalnej.

Decyzją Kierownika BP w Lublinie z dnia [...] października 2006 r. (Nr [...]) przyznano stronie rentę strukturalną od września 2006 r. do sierpnia 2016 r.

Rentę waloryzowano z dniem 1 marca w latach 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 i 2015 i przekazywano stronie co miesiąc na rachunek bankowy.

W związku z przyznanym S. M. świadczeniem emerytalnym z ZUS, Kierownik BP ARiMR w Lublinie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] wstrzymał od dnia 1 listopada 2015 r. wypłatę renty strukturalnej. Ustalona wysokość świadczenia 1871,81 zł (zgodnie z decyzją ZUS znak [...]) przewyższała kwotę przyznanej renty strukturalnej 1848,95 zł.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., Kierownik BP ARiMR w Lublinie, orzekł o zawieszeniu skarżącemu wypłaty renty strukturalnej w okresie, kiedy podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego i pozostawał w zatrudnieniu.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie z dnia [...] czerwca 2016 r. Organ odwoławczy wskazał, że podstawę przyznania renty strukturalnej stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 114 poz. 1191, z późń. zm.), wydane na podstawie art. 3 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 42, poz.386).Wyjaśnił, iż zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2004r. Nr 114 poz. 1191 z późn.zm.) wypłata renty strukturalnej ulega zawieszeniu, jeżeli: 1) uprawniony do renty strukturalnej jest zatrudniony lub wykonuje inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Wskazał, że skarżący przedłożył oświadczenia, umowy o pracę, świadectwa pracy, karty przychodów oraz zaświadczenia, z których wynikało, że podjął on zatrudnienie podlegające obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w okresie od 3 grudnia 2012 r. do 12 listopada 2013 r. (świadectwo pracy [...] z dnia 1 listopada 2013 r., umowa o pracę z 1 grudnia 2012 r., karta przychodów za rok 2012 i 2013); oraz od 2 stycznia 2014 r. do 31 października 2015 r. (świadectwo pracy [...] z dnia 12 listopada 2013 r" umowa o pracę z 2 stycznia 2014 r. i 6 listopada 2015 r., karta przychodów za rok 2014 i 2015, zaświadczenie P.H.U. S. z 15 stycznia 2016 r.).W związku z powyższym organ II instancji uznał za zasadne zastosowanie w przedmiotowej sprawie § 15 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. i zawieszenie skarżącemu wypłaty renty strukturalnej od miesiąca grudnia 2012 roku do miesiąca listopada 2013 roku oraz od miesiąca stycznia 2014 roku do miesiąca października 2015 roku.

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. M. na decyzję z dnia [...] września 2016 r.

WSA wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 114, poz.1191) wydanego na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 42, poz. 386).

Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżącemu przyznano rentę strukturalną w okresie od września 2006 r. do sierpnia 2016 r. Skarżący pobierał rentę strukturalną i jednocześnie w okresie od dnia 3 grudnia 2012 r. do dnia 12 listopada 2013 r. oraz od dnia 2 stycznia 2014 r. do dnia 31 października 2015 r. pracował w firmie P.H.U. S. pobierając wynagrodzenie. W opinii WSA zawieszenie wypłaty renty strukturalnej w okresie, kiedy skarżący był zatrudniony i podlegał z tego tytułu ubezpieczeniu społecznemu znajduje uzasadnienie w świetle dyspozycji § 15 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Według Sądu I instancji przepis ten został przez orzekające organy prawidłowo zinterpretowany. Skarżący pracował we wskazanym wyżej okresie i podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. WSA uznał, że ani przesłanka interesu społecznego, ani interesu obywatela nie przemawia za dopuszczalnością łączenia dwóch źródeł utrzymania (uzyskiwania wynagrodzenie za świadczoną pracę) i pobierania w tym samym czasie renty strukturalnej współfinansowanej ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej lub ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Sąd I instancji podkreślił, że decyzja z dnia [...] października 2006 r. (Nr [...]) o przyznaniu renty strukturalnej, w pouczeniu zawartym w punkcie 6. lit. a) jednoznacznie określała i wskazywała wprost na okoliczności powodujące zawieszenie wypłaty renty w przypadku, gdy uprawniony do renty strukturalnej jest zatrudniony lub wykonuje inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. WSA wskazał ponadto, iż punkt 2 decyzji o przyznaniu renty zobowiązywał beneficjenta do informowania organu (Kierownika BP ARiMR) o wszelkich zaistniałych okolicznościach mających wpływ na prawo do jej wypłaty i wysokości w terminie 14 dni od dnia ich zaistnienia. WSA podkreślił też, że w oświadczeniu z dnia 21 lutego 2006 r. S. M. zadeklarował, że znane są mu zasady przyznawania i wypłaty rent strukturalnych. Zobowiązał się również do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o wszystkich faktach mających wpływ na przyznanie płatności z tytułu renty strukturalnej oraz o faktach, które mają istotne znaczenie dla zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych z tego tytułu świadczeń.

W opinii WSA brak było też podstaw do przedstawienia pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 13 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o rentach strukturalnych w rolnictwie z przepisami art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący.

Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, decyzji z dnia [...] września 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) Naruszenie przepisów postępowania:

- art.1 i art. 3 p.p.s.a. poprzez niezbadanie, że organy administracji w toku rozpoznania sprawy i wydania decyzji naruszyły prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, 7b, 8 i 9 k.p.a., polegający na braku wystarczającego pouczenia o okolicznościach powodujących zawieszenie wypłaty renty strukturalnej skutkujące naruszeniem interesu prawnego skarżącego;

- art. 145 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 7b, 8 i 9 k.p.a, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) Naruszenie prawa materialnego:

- art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez ich niezastosowanie polegające na zawieszeniu renty strukturalnej w całości, nie zaś w części równej otrzymywanemu wynagrodzeniu z tytułu umowy o pracę, co doprowadziło do znacznego, wykraczającego ponad konieczność ograniczenia praw i wolności obywatela, a tym samym naruszyło konstytucyjną zasadę proporcjonalności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 19 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo z tej samej daty, w którym zawarł wniosek o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego o treści:

"Czy § 15 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2004r. Nr 114 poz. 1191 z późn. zm.) w zw. z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE. Nr L.25, str 8 z 28.1.2011 z późn. zm. i art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.Nr 227.poz 69 z dnia 31.07.2014) przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności (art. 31 ust 3 Konstytucji RP) oraz zasady ochrony zaufania obywatela do państwa (art. 2 Konstytucji RP), zezwalają na zawieszenie renty strukturalnej tylko do wysokości otrzymanego wynagrodzenia za pracę, nie zaś w całości?"

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Należy podkreślić, że z woli ustawodawcy skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym pismem procesowym. Z uwagi na wymogi formalne, które musi spełniać skarga kasacyjna, a także skutki niedochowania tych wymogów, w szczególności mających charakter konstrukcyjny i dotyczących podstaw kasacyjnych w art. 175 § 1 p.p.s.a. ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe, przede wszystkim adwokatów i radców prawnych.

Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd I instancji.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem I instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu.

Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 – dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy wpierw rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie.

Odnosząc się do wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy podnieść, że wskazanie w petitum skargi kasacyjnej naruszenia art.145 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 p.p.s.a. bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej tych przepisów stanowi istotną wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej. Skarżący w skardze kasacyjnej nie podał, ani paragrafu, ani punktu naruszonych jego zdaniem przepisów. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Jednak mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, w której przesądzono, że "przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych", niniejsza skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu. Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, należało przepisy postępowania administracyjnego powiązać z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Odnośnie wskazanego w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania - art. 1 i art. 3 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż pierwszy z nich wyznacza przedmiotowy zakres regulacji ustawy, drugi z nich określa zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Art. 3 p.p.s.a. nie może zostać naruszony przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Skarżący w skardze kasacyjnej nie podał, ani paragrafu, ani punktu naruszonego jego zdaniem przepisu.

Za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7 b, art. 8 i art. 9 k.p.a. polegający na braku pouczenia o okolicznościach powodujących zawieszenie wypłaty renty strukturalnej skutkujące naruszeniem interesu prawnego skarżącego. Wskazać należy, iż Sąd I Instancji zasadnie uznał, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji orzekały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 oraz z 2004 r. Nr 42, poz. 386) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 114, poz.1191). Przedmiotem postępowania przed organem I instancji była kwestia zawieszenia wypłaty pobieranej renty strukturalnej, a zatem w ten sposób zostały zakreślone ramy przedmiotowe sprawy administracyjnej. Zawieszenie wypłaty renty strukturalnej w okresie, kiedy skarżący był zatrudniony i podlegał z tego tytułu ubezpieczeniu społecznemu znajduje uzasadnienie w świetle dyspozycji § 15 ust. 1 pkt 1 powołanego powyżej rozporządzenia. Przepis ten został przez orzekające organy prawidłowo zinterpretowany. Skarżący pracował we wskazanym wyżej okresie i podlegał obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W tych warunkach należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i uzasadnione stanem faktycznym, ustalonym w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że ani przesłanka interesu społecznego, ani interesu obywatela nie przemawia za dopuszczalnością łączenia dwóch źródeł utrzymania (uzyskiwania wynagrodzenie za świadczoną pracę) i pobierania w tym samym czasie renty strukturalnej współfinansowanej ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej lub ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.

Należy podkreślić, iż w ramach zarzutu z pkt 1) petitum skargi kasacyjnej podniesiono okoliczność braku pouczenia skarżącego o okolicznościach powodujących zawieszenie wypłaty renty strukturalnej skutkujące naruszeniem jego interesu prawnego. Zarzut ten jest bezzasadny, bowiem co zasadnie podkreślił Sąd I instancji i co wynika z akt administracyjnych decyzja z dnia [...] października 2006 r. (Nr [...]) o przyznaniu renty strukturalnej, w pouczeniu zawartym w punkcie 6. lit. a) jednoznacznie określała i wskazywała na okoliczności powodujące zawieszenie wypłaty renty w przypadku, gdy uprawniony do renty strukturalnej jest zatrudniony lub wykonuje inną pracę zarobkową podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Również punkt 2 decyzji o przyznaniu renty zobowiązywał beneficjenta do informowania organu (Kierownika BP ARiMR) o wszelkich zaistniałych okolicznościach mających wpływ na prawo do jej wypłaty i wysokości w terminie 14 dni od dnia ich zaistnienia. Także w oświadczeniu z dnia 21 lutego 2006 r. S. M. zadeklarował, że znane są mu zasady przyznawania i wypłaty rent strukturalnych. Zobowiązał się również do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o wszystkich faktach mających wpływ na przyznanie płatności z tytułu renty strukturalnej oraz o faktach, które mają istotne znaczenie dla zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych z tego tytułu świadczeń.

Nie może także ujść uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie wymienił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co wskazuje na przepis umożliwiający Sądowi uchylenie zaskarżonego aktu, w przypadku stwierdzenia uchybień w zakresie przepisów postępowania. Należy podkreślić, że przepis art.145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. ma charakter wynikowy i nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty te nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171). Należy zatem zauważyć, że art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi przez Sąd I instancji, jest następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej, stosowanym w fazie wcześniejszej niż etap orzekania tj. w fazie kontroli zaskarżonego aktu. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak – Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo).Dodatkowo wskazać należy, że przepis ten, bez wątpienia, nie był przez Sąd I instancji oddalający skargę stosowany. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu stanowił bowiem przepis art. 151 p.p.s.a. Stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć przepisu, którego nie stosował.

Zatem skoro nie zostały naruszone przepisy postępowania nie można zarzucić, iż naruszone zostały przepisy prawa materialnego.

Odnosząc się do wskazanych w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej zarzutów określonych jako zarzuty naruszenia art. 31 ust 3 oraz art. 2 Konstytucji RP należy wskazać, iż ocena stanu faktycznego w niniejszej sprawie nie daje podstaw do stwierdzenia, że zastosowanie przepisu polegającego na zawieszeniu renty strukturalnej w całości prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 2 i art. 31 ust 3 Konstytucji, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie są nieuzasadnione.

Na tle powyższych zarzutów sformułowany został wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE. W świetle treści art. 267 TFUE Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym m.in. o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty i EBC. W przypadku, gdy pytanie z tym związane zostanie podniesione przed sądem jednego z krajów członkowskich to w sytuacji, gdy właściwy sąd uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, może zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. Naczelny Sąd Administracyjny na tle rozpatrywanej sprawy, nie powziął wątpliwości co do treści § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2004r. Nr 114 poz. 1191 z późn. zm.), stąd wniosek o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym nie znajdował usprawiedliwienia.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, wobec stwierdzenia, że zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie są uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.