Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 633/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 233 par. 1 pkt 1;  art. 169 par. 3 pkt 1;  art. 122;  art. 123;  art. 187;  art. 188;  art. 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński, Sędzia WSA Jolanta Bożek (spr.), Asesor WSA Joanna Gierak, Protokolant Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. P. przy udziale R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny oraz dopuszczenia go do obrotu i orzeczenia o powstaniu długu celnego w przywozie. skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1, art. 169 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 13, art. 24, art. 29 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 38, art. 210 § 1 pkt 1, art. 210 § 2 i § 3, art. 221, art. 222 § 3, art. 242 § 3, art. 242-, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) i art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym.

W dniu 10 listopada 2003 r. H. Z. nabył samochód marki Opel Astra nr nadwozia [...] od mężczyzny podającego się za P. R.. Sporządzona została umowa kupna sprzedaży. Od sprzedającego H. Z. otrzymał dowód rejestracyjny samochodu seria [...] wystawiony na nazwisko P. R.. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż mężczyzną od którego H. Z. kupił ww. pojazd był R. W..

Następnie w dniu 27 listopada 2003 r. H. Z. sprzedał ww. pojazd skarżącemu A. P. Ten zaś w dniu 1 marca 2004 r. odsprzedał przedmiotowy pojazd A. B. i J. C.

W dniu 1 marca 2004 r. A. B. i J. C. zgłosili się do Starostwa Powiatowego w R. w celu rejestracji ww. pojazdu.

W wyniku czynności sprawdzających podjętych przez pracowników Starostwa ustalono, iż dowód rejestracyjny samochodu wystawiony na nazwisko P. R., który został przedłożony do rejestracji przez A. B. i J. C. jest sfałszowany. Postanowieniem Nr [...], [...]z dnia [...].04.2004 r. (karta nr 14) Komisariat II Policji w R. wszczął dochodzenie w sprawie posłużenia się przez J. C. i A. B. podrobionym dowodem rejestracyjnym Nr [...] podczas rejestracji samochodu marki Opel Astra w dniu 1.03.2004 r.

W wyniku dochodzenia przeprowadzonego przez Policję ustalono, że przedmiotowy pojazd nie był zarejestrowany na terytorium RP. Ponadto tablice rejestracyjne tegoż samochodu [...] zostały wcześniej skradzione. Ustalono także, iż ww. pojazd posiadał niemieckie numery rejestracyjne [...], oraz że w dniu 14.10. 2003 r. został wyrejestrowany z Niemiec.

W dniu [...].03.2005 r. Prokuratura Rejonowa w R. wydała postanowienie Nr [...], którym z akt śledztwa wyłączyła materiały dotyczące wprowadzenia na polski obszar celny samochodu osobowego marki Opel Astra [...] bez dopełnienia obowiązku celnego i narażenia w ten sposób Skarbu Państwa na uszczuplenie należności celnych oraz przekazała je do dyspozycji Urzędu Celnego w R..

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].04.2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie nabycia w dniu 10.11.2003 r. ww. samochodu, stanowiącego przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 86 §1 kks, w wyniku czego Skarb Państwa został narażony na uszczuplenie należności celnych w wysokości 10.000 zł, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 91 § 3 i 1 kks z uwagi na to, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego.

Następnie akta niniejszej sprawy zostały przekazane do Referatu Przeznaczeń Celnych Urzędu Celnego w R. w celu uregulowania statusu celnego samochodu.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].07.2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia statusu celnego ww. pojazdu.

Ww. postanowienie zostało skierowane do A. B., J. C., A. P., H. Z. i R. W..

W dniu [...].08.2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. wydał decyzję Nr [...], którą uznał towar w postaci samochodu marki Opel Astra [...] za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny i orzekł o powstaniu długu celnego w przywozie od przedmiotowego samochodu oraz wezwał ww. osoby, jako dłużników solidarnych do uiszczenia długu celnego wraz z odsetkami.

Od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. odwołania złożyli A. B. i J. C. pismem z dnia 8.09.2005 r., A. P. pismem z dnia 11.09.2005 r. oraz H. Z. pismem bez daty, nadanym w Urzędzie Pocztowym w R. w dniu 14.09.2005 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W., utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r.

W uzasadnieniu swojego orzeczenia Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż w związku z tym, że zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że przedmiotowy samochód został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny, organy celne zobowiązane były uregulować jego status celny.

Następnie organ zauważył, że stosownie do art. 210 § 3 pkt 3 Kodeksu celnego dłużnikami celnymi są osoby, które nabyły, posiadały lub posiadają podlegający należnościom celnym przywozowym towar nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny, i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej A. P. jako nabywca używanego samochodu produkcji zagranicznej, powinien liczyć się z możliwością zbycia mu pojazdu skradzionego, czy też nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny, dlatego też oczekiwać należy od niego przedsięwzięcia szeregu czynności celem upewnienia się w ramach ogólnego doświadczenia życiowego oraz doświadczenia kierowcy -amatora co do stanu prawnego nabywanego pojazdu.

Jak zauważył organ, zgodnie z orzecznictwem należytą staranność kupującego, w wypadku zakupu pojazdu nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny, należało ocenić w odniesieniu do możliwości weryfikacji legalności zarówno towaru, jak i przedstawianych przez sprzedającego dokumentów dotyczących towaru.

Legalność pochodzenia towaru można sprawdzić poprzez :

-weryfikację w urzędzie celnym dokumentów, poświadczających dokonanie odprawy celnej pojazdu,

-w przypadku pojazdów już wcześniej zarejestrowanych na terenie kraju, wystąpienie -nawet w drodze rozmowy telefonicznej- do właściwego Wydziału Komunikacji o potwierdzenie autentyczności przedstawionego przez sprzedającego dowodu rejestracyjnego.

Przy zakupie pojazdu na giełdzie samochodowej kupujący ma także możliwość zawarcia ze sprzedającym umowy przedwstępnej. Skorzystanie z tej możliwości daje kupującemu czas na upewnienie się, co do legalności pochodzenia oferowanego mu samochodu przed ostatecznym sfinalizowaniem transakcji.

Dyrektor podniósł następnie, że A. P. przesłuchany w dniu 07.06.2004 r. zeznał, że w dniu 27 listopada 2003 r. kupił ww. pojazd od H. Z.. Przy kupnie samochodu otrzymał fakturę wystawioną przez firmę "H." oraz dowód rejestracyjny wystawiony na nazwisko P. R. i umowę kupna sprzedaży z poprzednim właścicielem. Jak sam oświadczył nie przyglądał się tej umowie. Z ww. protokołu wynika także, iż po wyremontowaniu samochodu zabrakło mu pieniędzy na przerejestrowanie samochodu i opłacenie ubezpieczenia OC. W związku z tym samochód stał w garażu. Oświadczył też, że nie sprawdzał na policji, czy numery rejestracyjne oraz numery nadwozia i silnika samochodu figurują jako skradzione. W lutym 2004 r. zgłosiła się do A. P. kobieta, która po obejrzeniu samochodu wyraziła chęć jego zakupu. W dniu 1.03.2004 r. A. P. sprzedał przedmiotowy pojazd A. B. i J. C..

A. P. zeznał także, iż to on sporządził umowę kupna sprzedaży. Dane dotyczące samochodu spisał z dowodu rejestracyjnego. Następnie umowa została podpisana przez niego oraz Kupujących - A. B. i J.C..

Organ w konsekwencji uznał, że zarówno H. Z., jak i A. P. oraz A. B. i J. C. nie podjęli wystarczających działań, w celu upewnienia się co do legalności pochodzenia pojazdu.

Osoby te przystępowały do transakcji nabycia zagranicznego samochodu mimo, iż wiedziały, że osoba oferująca ten pojazd do sprzedaży nie okazuje dowodu odprawy celnej.

Żadna z ww. osób nie sprawdziła autentyczności dowodu rejestracyjnego w Wydziale Komunikacji i nie wystąpiła do organów celnych o potwierdzenie dokonania odprawy celnej pojazdu.

Ani A. P., ani też A. B. i J. C. przed zawarciem umowy kupna sprzedaży nie sprawdzili autentyczności dowodu rejestracyjnego mimo, że widzieli, iż nie był on wystawiony na nazwisko osoby, która oferowała do sprzedaży ten pojazd. Ww. osoby nie zawarły także umów przedwstępnych ze sprzedającymi pojazd, które dałaby im czas na upewnienie się co do legalności pochodzenia samochodu.

W omawianej sprawie bezspornym jest, że samochód został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny. W ocenie organu zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do uznania Pana R. W., Pana H. Z., Pana A. P., Pani A. B. i Pana J. C. za dłużników celnego w rozumieniu art. 210 § 3 pkt 3 Kodeksu celnego. Organ wyjaśnił, że art. 221 Kodeksu celnego stanowi, że jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, o których mowa między innymi w art. 210 § 3 Kodeksu celnego, są oni solidarnie zobowiązani do zapłacenia kwoty wynikającej z tego długu.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w R. zasadnie uznał ww. osoby za dłużników solidarnie zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego.

Pismem z dnia 28 grudnia 2006 r. A. B. i J. C. złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]. Pismem z dnia 2 stycznia 2007 r. skargę na ww. decyzję złożył H. Z.. W dniu 3 stycznia 2007 r. także A. P. złożył skargę na ww. decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lipca 2007 r. odrzucił skargę A. B. i Z. C. oraz skargę H. Z..

W swojej skardze A. P. zarzucił decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. rażące naruszenie prawa, tj.:

1. Art. 122, 123, 187 §1, 188 i art. 191 ordynacji podatkowej w zw. z art. 210 §1 pkt. 1 ustawy Kodeks Celny, poprzez nie wyjaśnienie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy oraz całkowicie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nadto oparcie zaskarżonych decyzji na ustaleniach poczynionych w oderwaniu od zgromadzonego materiału dowodowego przez uznanie, że w stosunku do skarżącego istnieją przesłanki by uznać go za osobę odpowiedzialną solidarnie za istnienie długu celnego.

2. Art. 210 §3 pkt. 3 ustawy Kodeks Celny, przez uznanie, że A. P. spełnił przesłanki z ww. przepisu pozwalające na uznaniu go za dłużnika, tj. w chwili nabycia auta wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć, że był to towar wprowadzony na polski obszar celny nielegalnie, podczas gdy brak jest jakichkolwiek ustaleń Urzędu Celnego w tym zakresie, a organ celny I instancji niejako "z automatu" zastosował ww. przepis nie przeprowadzając w tym kierunku jakiegokolwiek postępowania dowodowego i oceny odpowiedzialności poszczególnych osób wskazanych w decyzji jako dłużnicy.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie w stosunku do niego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Urzędowi Celnemu.

W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja wydana w sprawie oraz sam przebieg postępowania świadczą o "automatyzmie" stosowania przepisów i stanowią zaprzeczenie samej istoty postępowania administracyjnego. Urząd Celny po stwierdzeniu: że samochód jest wprowadzony nielegalnie na polski obszar celny, ustalił kto ze znanych mu osób był w tym czasie jego posiadaczem bądź właścicielem i nie badając każdej transakcji ani jej okoliczności po prostu z marszu uznał wszystkich za dłużników celnych i obciążył ich zaległymi opłatami.

Zdaniem skarżącego organ celny nie wziął pod uwagę szeregu okoliczności związanych z zakupem przez niego pojazdu. Nie przesłuchał go nawet, nie mówiąc już o przesłuchaniu innych osób uczestniczących w transakcji. Nie wziął pod uwagę nawet okoliczności - czy w dacie nabycia auta i w tych okolicznościach, podatnik miał choćby realną możliwość sprawdzenia auta. Nie wziął pod uwagę stanu w jakim się ono znajdowało ani choćby czy cena za to auto zapłacona odbiegała rażąco od cen takich pojazdów na rynku.

Skarżący zarzucił, że argumentacja dotycząca możliwości i konieczności sprawdzenia przez stronę legalności pochodzenia auta w sposób wskazany w uzasadnieniu jest irracjonalna i oderwana od rzeczywistości.

Odnosząc się do konieczności przypisania długu celnego każdej ze zobowiązanych osób w sposób indywidualny skarżący powołał się na orzecznictwo NSA, który w wyroku z dnia 7 marca 2002 r. sygn. V SA 1533/01, ONSA 2003/2, poz. 69 orzekł, iż "W wypadku wielości dłużników celnych w rozumieniu art. 221 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. 1997 r. Nr 23, poz. 117 ze zm.) artykuł 210 §3 pkt 3 tej ustawy wymaga przypisania im długu celnego w zindywidualizowany sposób".

W ocenie skarżącego w sytuacji, gdy występuje wielość podmiotów, którym - ze względu na miejsce w łańcuchu kolejnych transakcji - można przypisać różną pozycję, a co za tym idzie stosować wobec nich różne kryteria decydujące o "należytej staranności", jakiej nie dochowały, art. 210 § 3 pkt 2 kodeksu celnego wymaga przypisania długu celnego w zindywidualizowany sposób. Organ celny musi wskazać, na czym w odniesieniu do każdego spośród wielu dłużników polega zaniedbanie in concreto staranności determinowanej okolicznościami konkretnego przypadku, konkretnej transakcji, która spowodowała, że stali się nabywcą lub posiadaczem (obecnym lub przeszłym) danego towaru.

W zaskarżonej decyzji i w postępowaniu prowadzącym do jej wydania nie przeprowadzono w rozważanym zakresie stosowanych ustaleń. Świadczy o tym wymienienie w decyzji, w ogólny sposób wszelkich możliwych sposobów ustalania, czy towar został sprowadzony legalnie.

Według skarżącego w przedmiotowej sprawie należało przede wszystkim ustalić dla każdego podmiotu jego własną "należytą staranność" w zakresie możliwości zorientowania się, że nie opłacono należności celnych. Wymagałoby to oceny z uwzględnieniem pozycji w łańcuchu transakcji i jej okoliczności.

W postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji wadliwość postępowania polegała na tym, że organ administracji zaniedbał rozważenia w zindywidualizowany sposób, w odniesieniu do poszczególnych osób przesłanek, które decydują o tym, czy w ogóle można im przypisać cechy dłużnika celnego. Założenie, że wielu dłużników odpowiada solidarnie za dług, przesłoniło tu fakt, że najpierw trzeba było ustalić na podstawie przesłanek zawartych art. 210 § 3 pkt 3 kodeksu celnego, czy każdy z nabywców i obecnych oraz byłych posiadaczy może być dłużnikiem celnym z powodu niedochowania należytej staranności sprawdzenia, czy nabywany towar był wprowadzony nielegalnie.

Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na kolejne orzeczenie NSA, który w wyroku z dnia 17 stycznia 2000 r. sygn. Akt V SA 2371/98, publ. ONSA 2001/1 poz. 38 stwierdził, iż ocena należytej staranności, o której mowa w art. 210 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. 1997 r. Nr 23 poz. 117 ze zm.) nie powinna być dokonywana w oderwaniu od obiektywnych możliwości ustalenia na giełdzie samochodowej, czy samochód został legalnie wprowadzony na polski obszar celny oraz czy jego sprzedawca posługuje się autentycznymi dokumentami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z przepisami ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) stosowanej w niniejszej sprawie na mocy art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), oraz przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż decyzja, będąca przedmiotem skargi jest prawidłowa, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia przekonujące i właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione.

Stosownie do treści przepisu art. 210 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstawał w wypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym.

Zgodnie natomiast z art. 210 § 3 pkt 3 Kodeksu celnego stanowi, iż dłużnikami celnymi są osoby, które nabyły, posiadały lub posiadają podlegający należnościom celnym przywozowym towar nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny, i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie.

Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego (wyrażonym w wyroku z dnia 21 października 1987 r., sygn. III CRN 286/87, OSIPKA 1988, poz. 141) dobrą wiarę nabywcy wyłącza nie tylko świadomość, że zbywca nie jest upoważniony do rozporządzania rzeczą, ale także sytuacja, w której brak tej świadomości jest następstwem niedbalstwa lub niezachowania przez niego przyjętej w danych warunkach staranności.

W ocenie Sądu skarżący wymaganej staranności nie dochował. Zeznał bowiem, że w dniu 27 listopada 2003 r. kupił ww. pojazd od H. Z.. Przy kupnie samochodu otrzymał fakturę wystawioną przez firmę "H. " oraz dowód rejestracyjny wystawiony na nazwisko P. R. i umowę kupna sprzedaży z poprzednim właścicielem. Stwierdził, że przy zakupie samochodu sprawdził zgodność tablic rejestracyjnych oraz numerów nadwozia. Po wyremontowaniu samochodu zabrakło mu pieniędzy na przerejestrowanie samochodu i opłacenie ubezpieczenia OC. W związku z tym samochód stał w garażu. Skarżący oświadczył również, że nie sprawdzał na policji, czy numery rejestracyjne oraz numery nadwozia i silnika samochodu figurują jako skradzione. W dniu 1.03.2004 r. skarżący sprzedał przedmiotowy pojazd A. B. i J. C..

Skarżący zeznał także, iż to on sporządził umowę kupna sprzedaży. Dane dotyczące samochodu spisał z dowodu rejestracyjnego w tym również nr rejestracyjny samochodu [...]. Następnie umowa została podpisana przez niego oraz kupujących. Stwierdził ponadto, iż nie zwrócił uwagi, że na fakturze zakupu z dnia 27.11.2003 r., którą otrzymał o poprzedniego właściciela wpisany został inny nr rejestracyjny samochodu tj. [...].

Z powyższych zeznań wynika, że skarżący nie podjął działań koniecznych do upewnienia się co do legalności pochodzenia pojazdu. Nie sprawdził autentyczności dowodu rejestracyjnego samochodu wystawionego na nazwisko P. R. i nie zażądał od sprzedającego (H. Z.) takiego potwierdzenia. Wątpliwości skarżącego nie wzbudził fakt, że dowód rejestracyjny nie był wystawiony na osobę, która oferowała przedmiotowy pojazd do sprzedaży.

Skarżący przystępując do transakcji nabycia zagranicznego samochodu nie żądał również od sprzedającego dowodu odprawy celnej i nie wystąpił do organów celnych o potwierdzenie dokonania takiej odprawy. Nie zapoznał się z wystawioną przez sprzedającego fakturą zakupu, mimo, że wpisany został na niej inny numer rejestracyjny samochodu niż widniejący w dowodzie rejestracyjnym, który otrzymał od sprzedającego wraz z tą fakturą.

W skardze skarżący podnosi, że sprawdzenie legalności pochodzenia pojazdu w sposób wskazany przez organ celny jest w warunkach giełdy samochodowej (czynnej tylko w dni wolne od pracy) nierealne. Jednakże - jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Celnej - skarżący nie dokonał zakupu samochodu na giełdzie samochodowej, lecz po przeczytaniu ogłoszenia w gazecie zadzwonił pod wskazany numer telefonu, a następnie po rozmowie telefonicznej udał się do oferującego samochód do sprzedaży H. Z. i tam go nabył. Nie musiał więc decydować się na zakup samochodu natychmiast bez sprawdzenia legalności jego pochodzenia. Mógł sprawdzić to pochodzenie w Wydziale Komunikacji i Urzędzie Celnym w ciągu ich godzin pracy od poniedziałku do piątku.

Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący użytkował pojazd od 27 listopada 2003 r. do 1 marca 2004 r., jednak ani przez ten okres ani przed zakupem tego pojazdu nie podejmował żadnych działań zmierzających do sprawdzenia, czy pojazd został wprowadzony legalnie na polski obszar celny. Zwlekał także z zarejestrowaniem ww. pojazdu.

Mając powyższe na uwadze skarżący został zasadnie uznany za dłużnika w rozumieniu art. 210 §3 pkt 3 Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 221 Kodeksu celnego jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, o których mowa między innymi w art. 210 § 3 Kodeksu celnego, są oni solidarnie zobowiązani do zapłacenia kwoty wynikającej z tego długu.

W związku z powyższym R. W., H.Z., A. P., A. B. i J. C. zasadnie zostali uznani za dłużników solidarnie zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, co następuje.

Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy obowiązany jest więc do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą.

W omawianej sprawie organy celne ww. przepisowi nie uchybiły, materiał dowodowy został bowiem zebrany i rozpatrzony w całości - z uwzględnieniem wszystkich dowodów i okoliczności mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Z kolei art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że organy podatkowe (celne) obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Również i ta zasada nie została przez orzekające w sprawie organy naruszona. Skarżący miał bowiem zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, zarówno przed organem pierwszej instancji jak i organem odwoławczym. Jak wynika bowiem z akt sprawy w toku prowadzonego postępowania organ celny I instancji zapewnił skarżącemu czynny udział, z czego wymieniony skorzystał nadsyłając w trakcie prowadzonego postępowania pismo z dnia 26.07.2005 r. (data wpływu do Urzędu Celnego w R.). Ponadto przed wydaniem rozstrzygnięcia pismem z dnia 26.07.2005 r. organ celny I instancji powiadomił skarżących o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tej sprawie. Również organ celny II instancji przed wydaniem rozstrzygnięcia pismem z dnia 17.03.2006r. powiadomił Skarżących o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący skorzystał z tej możliwości.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 187 §1 i 188 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy celne dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. W oparciu o tą zasadę orzekające w niniejszej sprawie organy zasadnie przyjęły również, że przedmiotowy pojazd został wprowadzony na polski obszar celny bez dokonania wymaganej odprawy celnej.

Skarżący podnosi w skardze, że Urząd Celny nie przesłuchał go nawet charakterze strony, nie mówiąc już o innych uczestnikach postępowania . Wyjaśnić należy, że w omawianej sprawie Urząd Celny w R. zasadnie odstąpił od przesłuchania skarżącego w charakterze świadka, ponieważ wcześniej, w trakcie śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w R. został on już przesłuchany na okoliczność zakupu ww. samochodu. Ponowne przesłuchanie ww. na tę samą okoliczność - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - nie wniosło by nic nowego do sprawy. Należy też zauważyć, że w takcie śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę przesłuchano również w charakterze świadków H. Z., A. B., M. S., P.R., a w charakterze podejrzanego R. W.. Protokoły przesłuchań ww. osób znajdują się w aktach omawianej sprawy.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.