Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1099/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1  par.  1,2
journal: Dz.U. 2010 nr 36 poz 196
law: Ustawa z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami  administracyjnymi.
article: art.  3  par.  1,  art.  134
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.  104  ust.  1  pkt  2,  art.  101  ust.  2  pkt  3 w zw. z art. 104  ust.  1  pkt  2,  art.  104  ust.  8,9,  art.  100  ust.  1  pkt  2,3
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
article: art. 121  par.  1,  art.  122,  art.  180  par.  1,  art.  210  par.  4,  art.  233
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz R. W. kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] października 2012 r., nr [...] określającą R. W. (dalej: podatnik lub skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania przed organem I instancji i wskazał, że skarżący [...] listopada 2011 r. zakupił w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej powypadkowy pojazd marki D., poj. silnika 2736 cm3, rok prod. 2008, za kwotę 1100 USD. Następnie, [...] grudnia 2011 r. podatnik dokonał zgłoszenia przedmiotowego pojazdu do procedury dopuszczenia do obrotu na obszarze celnym UE, w niemieckim Urzędzie Celnym w B. deklarując wartość celną na 1.195,19 euro i płacąc cło w kwocie 119,52 euro.

Podatnik [...]maja 2012 r., złożył w Urzędzie Celnym w C. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego z tytułu przemieszczenia ww. samochodu osobowego, z terytorium państwa członkowskiego (Niemiec) na terytorium kraju, wskazując podstawę opodatkowania w kwocie 8.364 zł oraz obliczył i wykazał kwotę podatku akcyzowego w wysokości 1.556 zł jako datę powstania obowiązku podatkowego wskazał [...] maja 2012 r.

Pismem z [...] maja 2012 r. Naczelnik UC wezwał podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających zastosowanie wskazanej wysokości podstawy opodatkowania.

Odpowiadając na wezwanie przy piśmie z [...] maja 2012r. przedłożył opinię nr [...] z [...] maja 2012r. oraz korektę deklaracji AKC-U, w której zadeklarował podstawę opodatkowania akcyzą w kwocie 15.698 zł oraz obliczył i wykazał kwotę podatku akcyzowego wg stawki 18,6 % w wysokości 2.920 zł. Skarżący dokonał wpłaty powyższej kwoty podatku.

Naczelnik UC postanowieniem z [...] września 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec skarżącego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją z [...] października 2012 r. Naczelnik UC określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki D. w kwocie 4.117 zł. W związku z faktem, iż podatnik [...] maja 2012 r. zapłacił część podatku akcyzowego w wysokości 2.920 zł, zaległość podatkowa wyniosła 1.197 zł.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Naczelnik UC wskazał, iż zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania, tj. 15.698 zł, znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej pojazdu. Naczelnik UC określił wartość wyjściową przedmiotowego pojazdu na kwotę brutto w wysokości 43.500 zł w oparciu o załączoną przez podatnika opinię techniczną. Następnie odliczył kwotę za ogumienie w wysokości 1300 zł (po zaokrągleniu) oraz stosując metodę stopnia uszkodzenia ustalił wartość samochodu, bez uwzględnienia współczynnika zbywalności, w kwocie 32.293 zł. Po pomniejszeniu tej kwoty o podatek od towarów i usług wg stawki 22% (6.038,53 zł) oraz kwotę podatku akcyzowego wg stawki 18,6% (4.117,48 zł), podstawa opodatkowania akcyzą wyniosła 22.137 zł.

Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym nie zgodził się z kwotą zobowiązania podatkowego wyliczoną przez Naczelnika UC. Wyjaśnił, że do [...] października 2012r. poniósł koszty naprawy w wysokości 20 tys. zł i nadal pojazd ten nie jest naprawiony.

Dyrektor IC po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC.

Na wstępie organ odwoławczy wskazał na podstawy prawne wynikające z przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.; dalej: u.p.a.), określające podstawy, wysokość i sposób opodatkowania.

Organ odwoławczy wskazał, że dokonał analizy cen właściwych dla rynku amerykańskiego i ustalił, że na stronie internetowej "www.autobidmaster.com" znalazł m.in. ofertę sprzedaży z [...] listopada 2011 r., która dotyczyła samochodu będącego przedmiotem postępowania. Stwierdził, że z ww. oferty, wynikało, iż ten pojazd wystawiony został do sprzedaży w cenie ("Actual Cash Value") 9.498 dolarów amerykańskich. Stan samochodu widoczny na licznych fotografiach załączonych do oferty sprzedaży, wskazywał iż jest to samochód powypadkowy, wymagający napraw("Repair Cost $12.709 USD"). Zatem różnica między ceną transakcyjną, którą podatnik zapłacił amerykańskiemu sprzedawcy (1.100 USD), a ceną, za jaką pojazd ten został wystawiony do sprzedaży na stronie internetowej "www.autobidmaster.com" (9.498 USD) wynosiła 8.398 dolarów amerykańskich, tj. 88%. Dodatkowo wskazał również na inną ofertę podobnie uszkodzonego pojazdu zamieszczoną na tej stronie, która wskazywała, na cenę minimalną pojazdu w wysokości 1600 USD. Podkreślił przy tym, że na tej aukcji oferowany do sprzedaży w 2014 roku pojazd miał 6 lat, a jego cena była wyższa w porównaniu do ceny za 3-letni samochód, jaki został zakupiony przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy Dyrektor IC stwierdził, że zasadna była weryfikacja podstawy opodatkowania. Dlatego Dyrektor IC uznał, iż podstawę opodatkowania wynikającą z deklaracji AKC-U należy odnieść do średniej wartości rynkowej aby stwierdzić, czy odbiega ona znacznie od wartości, a zatem czy organom podatkowym przysługuje uprawnienie, o którym mowa w art. 104 ust. 9 u.p.a.

Następnie Dyrektor IC zauważył, że w związku z tym, iż zadeklarowana w deklaracji AKC-U podstawa opodatkowania znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej ww. samochodu osobowego notowanej na rynku krajowym Naczelnik Urzędu pismem z [...] maja 2012r. wezwał skarżącego do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. Podkreślił, że w powyższym wezwaniu podatnik został zobowiązany do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu. Odpowiadając na powyższe wezwanie, skarżący złożył pisemne wyjaśnienie w którym oświadczył, iż sporny samochód został zakupiony w stanie uszkodzonym co zmniejsza jego wartość. Ponadto złożył korektę deklaracji, przyjmując podstawę opodatkowania wynikającą z wyceny z [...] maja 2012 r.

Niemniej jednak Dyrektor IC nie w całości dał jej wiarę tej wycenie, bowiem w skład średniej wartości rynkowej, jego zdaniem, nie będą wchodziły korekty wartości wynikające z subiektywnych przekonań nabywców pojazdów, czy też elementy nie mające wpływu na średnią cenę rynkową pojazdów na terytorium kraju, bo też są już w niej ujęte.

Dyrektor IC wskazał, że w ww. opinii rzeczoznawca przyjął wartość bazową ocenianego pojazdu w kwocie brutto 43.500 zł, a po odliczeniu korekt wyliczył wartość samochodu w stanie uszkodzonym – 22.915 zł (metoda zredukowanego kosztu naprawy) lub 22.282 zł (metoda stopnia uszkodzenia). Natomiast z wyliczeń Dyrektora IC – z pominięciem korekty ze względu na zbywalność pojazdu (korekta ta była już uwzględniana w katalogowej cenie średniej) – wynika, że średnia wartość rynkowa pojazdu wyniosła 32.293 zł, a po odliczeniu podatku VAT i akcyzy 22.137 zł.

W związku z powyższym Dyrektor IC wskazał, że różnica pomiędzy wartością rynkową samochodu ustaloną z uwzględnieniem uzasadnionych korekt (22.137 zł), a wartością podstawy opodatkowania wynikającą z korekty deklaracji AKC-U (15.698 zł) jest na tyle istotna (6.439 zł, tj. 29,1%), że organ podatkowy jest uprawniony do określenia wysokości podstawy opodatkowania zgodnie z art. 104 ust. 9 u.p.a.

Dyrektor IC w dalszej kolejności wyjaśnił sposób wyliczenia zobowiązania podatkowego oraz wskazał, że w sprawie nie naruszono przepisów postępowania, które dawałyby podstawy do uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji.

W skardze z [...] kwietnia 2014 r. złożonej do tutejszego Sądu przez podatnika, wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora IC z [...] lutego 2014 r. i ewentualne uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie przepisów które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 104 ust. 8 u.p.a. poprzez przyjęcie, że wysokość podstawy opodatkowania bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej, w sytuacji gdy skarżący złożył obszerne wyjaśnienia co do wartości samochodu, poparte opinią uprawnionego rzeczoznawcy oraz fakturami i rachunkami dokumentującymi poniesione przez skarżącego wydatki;

2. art. 104 ust. 9 u.p.a poprzez uznanie, że wyjaśnienia złożone przez skarżącego, co do przyczyn podania wartości samochodu odbiegającej od średniej wartości rynkowej, nie uzasadniają w sposób dostateczny tej wartości;

3. art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej: o.p.) poprzez niedopuszczenie jako dowód w sprawie dokumentów potwierdzających poniesione koszty z tytułu zakupu części do samochodu oraz jego napraw, w sytuacji gdy z dokumentów tych wynika, iż dotyczą samochodu będącego przedmiotem postępowania;

4. art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego w sprawie i jego wyczerpujące rozpatrzenie, w sytuacji gdy w sprawie pojawiły się wątpliwości co do prawidłowości ustalenia wartości samochodu;

5. art. 197 § 1 o.p. poprzez zaniechanie powołania biegłego w celu sporządzenia opinii zawierającej wycenę samochodu, w sytuacji gdy organ nie uznał w całości opinii rzeczoznawcy przedstawionej przez skarżącego;

6. art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta była wadliwa i powinna być uchylona na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 o.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym, stosownie do art. 134 p.p.s.a., zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy określenia podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia powypadkowego samochodu osobowego marki D., poj. silnika 2736 cm3, rok prod. 2008, a w konsekwencji prawidłowości określenia przez organy zobowiązania w podatku akcyzowym z tego tytułu.

W podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, podstawę opodatkowania, co do zasady, stanowi kwota, którą podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy – art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. Ustawodawca przewidział pewne odstępstwa od tej zasady, opierając podstawę opodatkowania na kryterium wartości samochodu. Tak jest w przypadku, o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 104 ust. 1 pkt 2 in fine u.p.a., czy też w sytuacji opisanej w art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a. Są to jednak wyjątki od zasady i jako takie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający.

Zastosowane w tej sprawie przez organy przepisy art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a. stanowią, że jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania.

Na tle niemal identycznej regulacji prawnej, zawartej w art. 82a poprzednio obowiązującej ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w swoim orzecznictwie, że procedura "urealnienia" podstawy opodatkowania do średniej wartości rynkowej na rynku krajowym takiego samego pojazdu powinna być wdrażana tylko wyjątkowo i tylko wtedy, gdy podana cena nabycia (podstawa opodatkowania) bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej samochodu. Celem tego przepisu nie jest unifikacja cen wszystkich sprowadzanych z zagranicy samochodów i wprowadzenie dla samochodów podobnych jednakowej podstawy opodatkowania akcyzą, niezależnie od tego, za jaką cenę samochód został zakupiony. W szczególności jego celem nie jest przeciwdziałanie konkurencji i wprowadzaniu na rynek Polski tańszych samochodów pochodzących z tańszych rynków amerykańskich. Celem przepisu jest natomiast przeciwdziałanie nadużyciom podatkowym i celowe zaniżanie ceny nabycia w stosunku do ceny rzeczywiście zapłaconej dla późniejszego zaniżenia należnych opłat i podatków. Cel ten pozwala osiągnąć tylko właściwe rozumienie użytego w art. 82a ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym określenia "uzasadniona przyczyna", z powodu której podstawa opodatkowania odbiega od średniej wartości rynkowej samochodu (zob. m.in. wyroki NSA: z 15 marca 2011 r., sygn. I GSK 103/10, z 13 stycznia 2012 r., sygn. I GSK 802/10, pub. www.nsa.gov.pl).

Przywołane poglądy zachowują swą aktualność na gruncie art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a., a orzekający w tej sprawie Sąd w pełni je akceptuje.

W przedmiotowej sprawie organy orzekające zasadnie dokonały porównania cen na rynku amerykańskim i ustaliły, że wskazana w fakturze cena nabycia mogła była być zaniżona w stosunku od cen przeciętnych na tym rynku. Powyższe ustalenia Sąd akceptuje. Trzeba także zauważyć, że organ miał prawo do wezwania skarżącego w myśl art. 104 ust. 8 u.p.a. do zmiany podstawy opodatkowania lub wykazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. Jednakże należy zwrócić uwagę, że skarżący na wezwanie organu dokonał korekty deklaracji AKC-U i podał nową podstawę opodatkowania w wysokości 15.698 zł i wskazał przyczyny takiego stanu rzeczy. Zatem teraz do tej podstawy opodatkowania organ winien prowadzić postępowania w celu ustalenia czy ta podstawa opodatkowania bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej samochodu. Innymi słowy organ winien - po zmianie podstawy opodatkowania przez skarżącego oraz wskazanie przez niego również przyczyn dla których te dwie wartości różnią się – dokonać sprawdzenia zasadności twierdzeń skarżącego.

Trzeba również podkreślić, że sprawdzenie automatycznie nie oznacza, iż zadeklarowana w korekcie deklaracji podstawa opodatkowania w przedmiotowej sprawie była nieprawidłowa. Gdy bowiem okazało się, że ustalona przez organ nowa podstawa opodatkowanie nie będzie odbiegała znacznie od podstawy zadeklarowanej przez podatnika, to organ nie będzie miał prawa do ustalenia nowej podstawy opodatkowania i tym samym określenia zobowiązania w podatku akcyzowym.

Przechodząc do szczegółowej analizy sprawy trzeba podkreślić, że zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie Dyrektor IC w sposób niedostateczny wyjaśnił przyjętą wartość rynkową (tzw. wartość bazową) przedmiotowego pojazdu w kraju. Mianowicie przyjął tę wartość z wyceny rzeczoznawcy w wysokości 43.500 zł. Jednakże w aktach sprawy znajdują się dwie wyceny dokonywane na potrzeby najpierw postępowania sprawdzającego (karta 1 akt administracyjnych), a następnie postępowania administracyjnego przed organem I instancji (karta 53 akt administracyjnych), z których wynika, że ten pojazd posiada wartość w wysokości 30.600 zł. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił tak znacznej różnicy wartości. Z wyceny dokonanej przez organ wynika, że parametry techniczne pojazdu odpowiadają parametrom technicznym nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu, tj. oprócz marki i roku produkcji, prawidłowa jest pojemność silnika i m.in. posiadanie przez ten samochód automatycznej skrzyni biegów. Warto również zaznaczyć, że organ dokonujący wyceny zaznaczył, że pojazd ten był w stanie dobrym, co przy nadesłanej przez skarżącego historii pojazdu oraz oględzinom zdjęć wymaga także bądź stosownego ustosunkowania się przez organ II instancji, do tej kwestii. Wycena organu i wycena rzeczoznawcy oprócz wartości pojazdu (nieuszkodzonego) różni się również mocą silnika, gdyż w wycenie organu program komputerowy wskazał, że sporny samochód posiadał silnik o mocy 139 kW, natomiast rzeczoznawca w wycenie przyjął moc silnika 142 kW. Powyższe wymaga dodatkowej analizy organu, czy jest to ten sam silnik, czy też inny. Sąd dokonując pobieżnego przeglądu stron Internetowych zauważył, że na polskich stronach internetowych moc silnika o pojemości 2.736 ccm waha się od 139 kW do 142 kW, co mogłoby świadczyć, że jest to ten sam silnik.

Należy zauważyć, że załączona przez skarżącego wycena rzeczoznawcy stanowi dowód prywatny. Dowód ten podlega ocenie organu jak każdy inny dowód w sprawie. Organ zatem winien dokonać analizy tego dowodu pod każdym kątem. W sprawie natomiast organy przyjęły bezrefleksyjnie wartość rynkową pojazdu z wyceny rzeczoznawcy. Przyjęły również korekty, choć nie wszystkie, bowiem nie przyjęły korekty ze względu na zbywalność pojazdu. W tym miejscu Sąd zgadza się z argumentacją organu odwoławczego wskazującego na niezasadność uwzględniania tej korekty i nie powtarzając tez zawartych w uzasadnieniu wskazuje jedynie, że katalogi samochodowe uwzględniają ten element. Jednakże przechodząc do zasadniczych kwestii trzeba wskazać, że tak jak elementem oceny organu była korekta ze względu na zbywalność pojazdu, tak samo winna pozostawać kwestia związana z wartością rynkową pojazdu w stanie nieuszkodzonym (wartością bazową). Tym bardziej, że organ dysponował innym dowodem wskazującym na inną wartość. Organ natomiast mimo posiadania takiego dokumentu i obowiązku na nim ciążącego w zakresie oceny dowodów, nie dokonał stosownej oceny tego dowodu. Należy podkreślić, że w wypadku gdyby okazało się, że powyższe dwie wyceny dotyczą tego samego pojazdu, to niedopuszczalne byłoby przyjęcie wartości rynkowej pojazdu w stanie nieuszkodzonym w wysokości niekorzystnej dla podatnika.

Sąd również zauważa, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynikał przebieg pojazdu w wysokości 96.000 mil, jednakże organ nie dokonał analizy, czy ten przebieg jest rzeczywisty, czy też nie. Z części dokumentów wynika, że wielkość tego przebiegu nie jest rzeczywista (karta 11 akt administracyjnych), natomiast z oświadczenia sprzedawcy wynika, że przebieg ten przedstawia faktyczny stan (karta 14 akt administracyjnych). W wypadku bowiem ustalenia, że jest to przebieg rzeczywisty, również z tego tytułu organ winien dokonać stosownej korekty wartości rynkowej pojazdu.

Zdaniem Sądu wyjaśnienie wyżej opisanych okoliczności przez Dyrektora IC jest niezbędne do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, który w zaskarżonej decyzji został ustalony niedostatecznie. W związku z tym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja naruszała art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1 i 210 § 4 o.p., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co także częściowo trafnie zarzuca skarżący.

Na zakończenie Sąd zauważa także, że Dyrektor IC w sposób nieprawidłowy odniósł się do dokumentów potwierdzających zakup części i dokonywanych napraw spornego pojazdu. To, że brakuje w nich dodatkowych informacji wskazujących do jakiego pojazdu zostały użyte, nie zwalniało organu z obowiązku np. wezwania skarżącego do nadesłania dowodów potwierdzających użycie tych części do spornego pojazdu. Należy wskazać, że przedłożone dokumenty zawierają numer katalogowy, który będzie pomocny przy dokonaniu stosownych ustaleń.

Rozpoznając sprawę ponownie Dyrektor IC uwzględni ww. stanowisko Sądu i dokona stosownej analizy w zakresie ustalenia wartości rynkowej przedmiotowego pojazdu w kraju z uwzględnieniem stosownych korekt. Następnie w zależności od efektów tej analizy i ewentualnego postępowania wyjaśniającego podejmie jedną z decyzji przewidzianych w art. 233 o.p.

Odnosząc się do zarzutów merytorycznych skargi Sąd wyjaśnia, że podnoszone w skardze twierdzenia są przedwczesne, gdyż w pierwszej kolejności w sprawie wymagane jest ustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego. Dopiero po jego ustaleniu możliwa będzie ewentualna kontrola sądowa decyzji organu odwoławczego w zakresie zarzutów merytorycznych. Od ponownie wydanej decyzji stronie przysługiwać będą określone środki zaskarżenia tej decyzji.

Mając na uwadze stwierdzone wyżej naruszenia przepisów prawa procesowego, które w ocenie Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 134 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji Dyrektora IC. O niewykonalności uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.