Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 696/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 i art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Asesor WSA Olga Białek Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku istniejącej restauracji o część mieszkalną, przewidzianą do realizacji w L. przy ul. I. [...] (dz. Nr [...]); oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), Burmistrz Miasta L. ustalił na rzecz A. S. warunki zabudowy dla inwestycji, przewidzianej do realizacji na nieruchomości położonej w L. przy ul. I. [...] dz. nr [...], polegającej na nadbudowie budynku istniejącej restauracji o część mieszkalną (piętro i użytkowe poddasze) oraz rozbudowie części użytkowej restauracji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. S. twierdząc, iż nie spełnia ona wymogu ścisłego określenia jej warunków, co rodzi wątpliwości interpretacyjne. Jak podniósł odwołujący się, w swoim wniosku prosił m.in. o wydanie zgody na nadbudowę obiektu o piętro i poddasze, co byłoby zgodne pod względem architektonicznym z sąsiednim budynkiem mieszkalnym. Natomiast z punktu 1 decyzji wynika, że może nadbudować poddasze, gdyż parter istnieje, a z punktu 2.1.5 - iż nadbudowa może sięgać 10m, obejmując parter, piętro i poddasze. Z uzasadnienia decyzji wynika nadto, że wniosek został w całości uwzględniony z wyjątkiem przybliżenia istniejącego budynku do drogi gminnej. Zdaniem strony jest to nieścisłe, gdyż nigdy nie planował przybliżenia budynku do drogi, jedynie dobudowanie klatki schodowej, co umożliwiałoby komunikację do nadbudowanej części mieszkalnej. Wniosek zawierał również posadowienie części dobudowanej do granicy działki z sąsiednim budynkiem. W decyzji wskazano natomiast, że nie wyrażono zgody na rozbudowę do granicy działki z sąsiednim budynkiem. W związku z tym, że decyzja organu I instancji rodzi wiele niejasności interpretacyjnych, odwołujący się wniósł o jej uchylenie oraz ustalenie warunków zabudowy zgodnych z decyzją Nr [...] z dnia [...]r., na podstawie której został sporządzony projekt techniczny. Nadto strona podniosła, iż podczas załatwiania pozwolenia na budowę w Starostwie, zwrócono jej uwagę, iż decyzja Nr [...] z dnia [...] r. nie precyzuje na jakie cele przeznaczona jest rozbudowa, w związku z czym wniósł o uzupełnienie tego wymogu. Zdaniem odwołującego się, była to drobna wada i nie należało wydawać nowej decyzji, zasadniczo innej od decyzji Nr [...] z dnia [...]

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

r. Podczas prowadzenia postępowania związanego z wydaniem decyzji, organ I instancji zwrócił się do D. Zarządu Dróg Wojewódzkich we W. o uzgodnienie planowanej inwestycji. W odpowiedzi DZDW poinformował Urząd Miasta L., iż droga ta jest drogą gminną, będącą w zarządzie Burmistrza Miasta L .

W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż poprzednia decyzja nr [...] z dnia [...]r. została wydana na podstawie przepisów obecnie już nieobowiązujących tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, uchylonej zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L., uchwalonego przez Miejską Radę Narodową uchwałą nr [...] z dnia [...] r. wraz ze zmianami, który obowiązywał zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do dnia 31 grudnia 2003 r. W związku z wejściem w życie nowych przepisów, kolejny wniosek A. S., nawet w zakresie zbliżonym do poprzedniej inwestycji, wymagał rozpatrzenia w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy. Nowa decyzja o warunkach zabudowy została wydana [...]r. na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, może więc różnić się od poprzedniej, np. ze względu na wprowadzenie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uregulowań w zakresie "obowiązującej linii zabudowy" dostosowującej jej przebiegu do "linii istniejącej na działkach sąsiednich". Odnosząc się do zarzutu A. S. dotyczącego tego, że nigdy nie planował przybliżenia istniejącego budynku do drogi gminnej, lecz jedynie dobudowanie klatki schodowej, organ odwoławczy stwierdził, że istniejącego już budynku nie można przybliżyć do drogi, natomiast dobudowanie zewnętrznej klatki schodowej od strony drogi gminnej, która będzie tworzyć całość z istniejącym budynkiem, przybliży go do tej drogi. Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 1 pkt 3 lit. c

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) obiekty budowlane przy drodze ogólnodostępnej gminnej, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, na terenie zabudowy miast i wsi co najmniej 6m. I chociaż art. 43 ust. 2 tejże ustawy mówi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy zarząd drogi może wyrazić zgodę na usytuowanie obiektu w odległości mniejszej niż określona, w tym przypadku nie miało to miejsca, gdyż postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. Burmistrz Miasta L., występujący jako właściwy zarządca drogi, nie wyraził zgody na zmniejszenie odległości posadowienia istniejącego budynku do krawędzi jezdni (krawężnika). Stąd w punkcie 2.1.2 decyzji – linia zabudowy, określono, że nie zezwala się na zbliżenie rozbudowanej części do granicy działki i drogi. Nadto wskazano, iż linia zabudowy dotyczy linii frontowej budynku. Zgodnie z § 3 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. dopuszcza się inne wyznaczenie linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy. W przedmiotowej sprawie, z analizy przeprowadzonej przez uprawnionego architekta wynika, że planowana rozbudowa nie może powodować przybliżenia budynku (jako całości, a więc wraz z planowaną dobudową zewnętrznej klatki schodowej) do granicy z drogą gminną, gdyż zaburzyłoby to linię zabudowy na analizowanym terenie, na którym występują budynki w regularnej linii zabudowy około 5m od krawędzi jezdni. Jeżeli chodzi o planowane przybliżenie rozbudowywanej części do granicy działki z sąsiednim budynkiem, jak wskazał organ II instancji, ograniczeniem w tym zakresie jest punkt 2.1.4 decyzji, w którym na podstawie podprowadzonej analizy sąsiedniej zabudowy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., ustalono dopuszczalną szerokość elewacji frontowej. Natomiast ani organ l instancji ani architekt, ani właściciel sąsiedniego budynku nie odniósł się negatywnie do usytuowania rozbudowywanej części bezpośrednio przy granicy z działką od strony budynku przy ul. I. [...]. Odnosząc się do zarzutu, że przedmiotowa decyzja zawiera błędne określenie dotyczące zakresu nadbudowy, organ odwoławczy wskazał, iż został on uwzględniony przez organ l instancji i postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. sprostowano ten błąd pisarski. Po sprostowaniu ten fragment decyzji brzmi: nadbudowa budynku

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

istniejącej restauracji o część mieszkalną (piętro i użytkowe poddasze) oraz rozbudowa części użytkowej restauracji. W stosunku do zarzutu, że organ l instancji w toku postępowania zmierzającego do wydania kwestionowanej decyzji zwracał się o uzgodnienie w zakresie przybliżenia planowanej inwestycji do drogi, do niewłaściwego zarządcy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. zważyło, że kierowano się w tym przypadku wpisem do ewidencji gruntów, w którym jest zapisane, że właścicielem działki nr [...] Am-6 Obr. III (tj. ulicy D., w obszarze której działka A. S. jest położona) stanowi własność Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z postanowieniem D. Zarządu Dróg Wojewódzkich we W., właściwym w sprawie jest Burmistrz Miasta L. oraz działający w jego imieniu Wydział Techniczno-Inwestycyjny Urzędu Miasta L., gdyż projektowana inwestycja znajduje się przy drogach gminnych. W tym zakresie Burmistrz Miasta L. skorzystał ze swoich kompetencji i występując jako zarządca drogi wydał postanowienie w tej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł A. S. zarzucając, iż została ona wydana niezgodnie z prawem. Skarżący wskazał w niej m.in., że w [...] r. zwrócił się z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji – rozbudowy restauracji o część mieszkalną. W dniu [...]r. Burmistrz Miasta L. wydał decyzję Nr [...], zgodnie z którą wynajęty przez niego architekt wykonał projekt techniczny. Następnie złożył w Starostwie Powiatowym wymagane dokumenty w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Na etapie uzyskiwania tego pozwolenia poproszono stronę skarżącą o uzupełnienie w Urzędzie Miasta L. tą decyzję o zapis na jakie cele będzie przeznaczona rozbudowa. W tym celu zwrócił się pismem o wydanie tego uzupełnienia. Zdaniem skarżącego, organ I instancji powinien dokonać uzupełnienia decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] Nr [...], a nie zmieniać ją całkowicie. Nieistotne jest, że konieczność uzupełnienia wystąpiła po zmianie przepisów tym bardziej, że nie było to z winy skarżącego. Gdyby Burmistrz Miasta L. w decyzji nr [...] nie pominął tego wymogu i wydał tą decyzję z godnie z prawem, to nie doszłoby do złożenia odwołań, w których domagał się uznania decyzji

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

z dnia [...] r. za obowiązującą. Przemawia za tym również fakt, iż decyzja ta jest ciągle ważna (do dnia [...]r.).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b w/w przepisu), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając w tym zakresie zaskarżoną decyzję sąd uznał, iż skarga A. S. nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do jej uchylenia.

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

Na wstępie rozważań należy wskazać, że w dniu [...]r. skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu działki nr [...] AM 6 Obr. III położonej w L. przy ul. I. [...] inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku na cele mieszkaniowe: parter i 1 piętro i 2 piętro z dachem dwuspadowym. Zatem organ I instancji właściwie wszczął postępowanie na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717).

Z ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie wynika, iż na obszarze, objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, wymaga zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

W dniu [...] r. Burmistrz Miasta L. wydał projekt decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] dla przedmiotowej inwestycji. Projekt ten został pozytywnie zaopiniowany przez Zarząd Województwa (postanowienie z dnia [...]r. Nr [...]), Zarząd Powiatu (postanowienie z dnia [...]r. Nr [...]) i Wojewodę D. (postanowienie z dnia [...]r. Nr [...]). W dniu [...]r. została wydana przez Burmistrza Miasta L. decyzja Nr [...], którą ustalono warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W wyniku złożenia odwołania od tej decyzji przez A. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uchyliło ją i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji tej wskazano m.in., iż organ I instancji powinien rozpatrzyć kwestię ukształtowania linii zabudowy, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz odprowadzania wód opadowych. Nadto winno się zbadać czy obszar działki nr [...], położonej w L. przy ul. I. [...], przylega do pasa drogowego, a w przypadku potwierdzenia tego faktu - zwrócić się z wnioskiem o uzgodnienie warunków zabudowy dla tej inwestycji do właściwego miejscowo zarządcy tej drogi.

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

Organ I instancji ponownie przeprowadzając analizę wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej w L. przy ul. I. [...], polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku, uzupełnił materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. Nr [...]. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, w oparciu o opinię zarządcy drogi gminnej – ul. I., ustalono, iż planowana inwestycja nie może powodować zbliżenia budynku do granicy z drogą gminną zarówno ze względów architektonicznych: wnioskowany budynek położony jest w jednej, zbliżonej linii zabudowy z pozostałymi budynkami na ulicy I., jak również ze względu na przybliżenie do krawędzi jezdni drogi gminnej.

Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6m od ogólnodostępnej drogi gminnej na terenie zabudowy miasta i wsi. Stosownie do przepisu ust. 2 art. 43 powyższej ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. W niniejszej sprawie zgody takiej nie wyraził ani architekt sporządzający analizę ani Burmistrz Miasta L. jako zarządca drogi. Stąd w punkcie 2.1.2. decyzji ustalono, iż należy zachować istniejącą linię zabudowy i nie zezwala się na zbliżenie rozbudowanej części do granicy działki i drogi.

Stosownie do przepisu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

Warunki określone w art. 60 ust. 1 ustawy zostały spełnione w rozpatrywanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji zwrócił się do właściwych w niniejszej sprawie organów o uzgodnienie, w trybie art. 106 k.p.a., przedmiotowej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

Burmistrz Miasta L. uzgodnił przedłożony projekt decyzji pod warunkiem uwzględnienia w warunkach następujących ustaleń tj. nie wyrażono zgody na zmniejszenie odległości posadowienia istniejącego budynku w stosunku do krawędzi jezdni (krawężnika) – pkt 1, oraz zobowiązano do uzgodnienia z właścicielem drogi ewentualny zjazd na drogę gminną – pkt 2.

Ponadto wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Na podstawie ust. 6 art. 61 ustawy zostało wydane przez Ministra Infrastruktury rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w którym określono wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

Spełnienie również powyższych wymogów w niniejszej sprawie, pozwoliło na podjęcie przez organ I instancji decyzji uwzględniającej wniosek inwestora bez możliwości jednak zbliżenia przedmiotowej inwestycji do drogi. Należało zatem uznać, iż decyzja organu I instancji odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji zaś, gdy decyzja organu I instancji jest wadliwa, obowiązkiem organu II instancji jest wydanie decyzji uchylającej taką decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Natomiast podjęcie przez organ I instancji decyzji nie naruszającej przepisy postępowania administracyjnego i przepisy prawa materialnego, obliguje organ odwoławczy do utrzymania decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy.

W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu sprawy w pełnym zakresie, organ odwoławczy utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Poczyniona kontrola instancyjna organu odwoławczego, obejmująca zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy, w ocenie sądu, została przeprowadzona zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. Tym samym wydano decyzję zgodną z prawem.

Odnosząc się do zarzutów skargi, sąd stwierdził, iż nie mogły one zostać uwzględnione. Skarżący podniósł w niej m.in., iż zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z prawem, nie wskazując jednak przy tym żadnego z przepisów prawa, którego niezgodność ta dotyczy. Jak wskazano wyżej przedmiotowa decyzja została wydana z zachowaniem obowiązujących przepisów regulujących zagospodarowanie przestrzenne. Jeżeli chodzi o decyzję nr [...] z dnia [...]r. na którą powołuje się skarżący to została ona wydana pod rządami ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i decyzja ta utraciła moc z dniem [...] r. (a nie jak pisze skarżący z dniem [...]r.) W momencie składania wniosku o jej "anesowanie" (a więc w [...]r.) – które to pojęcie nie jest znane w prawie administracyjnym - obowiązywała nowa ustawa. Wobec tego

Sygnatura akt II SA/Wr 696/04

złożenie kolejnego wniosku o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy, nawet w zakresie zbliżonym do poprzedniego, po wejściu w życie w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymagało rozpatrzenia w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy – tj. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia wykonawczego, wprowadzającego nowe uregulowania. Zatem zarzut, iż organ I instancji powinien uzupełnić decyzję Nr [...] z dnia [...]r. a nie zmieniać ją całkowicie, oraz pominięcia w tejże decyzji celu, na jakie będzie przeznaczona rozbudowa, nie mógł uzasadniać uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Również fakt, że na podstawie decyzji Nr [...] został wykonany projekt techniczny, nie mógł prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego.

W ocenie sądu decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. została wydana zgodnie z prawem. Rozpatrując niniejszą sprawę oraz badając tylko i wyłącznie pod względem zgodności podjętych przez organy administracji rozstrzygnięć z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie ich wydania, nie dopatrzono się uchybień, które uzasadniałyby jej uchylenie. Skarga nie mogła być zatem uwzględniona, co obligowało sąd do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stąd orzeczono jak w sentencji.