Postanowienie NSA, sygn. akt OSK 1405/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./, Andrzej Gliniecki, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 207/04 w sprawie ze skargi A. i P. K. w przedmiocie niewykonania prze Starostę Tucholskiego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2003 r. [...] postanawia odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 207/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i P. K. na niewykonanie przez Starostę Tucholskiego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2003 r. sygn. akt II SAB/Gd 129/01 odrzucił skargę podając w uzasadnieniu, iż skarżący, do których Sąd po uprzednim pouczeniu, że stosownie do art. 154 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", w razie niewykonania wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny, jak też, że skarga powinna zawierać osnowę wniosku, dwukrotnie zwracał się o podanie osnowy wniosku i uzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nadesłali jedynie odpis swojego wniosku kierowanego do Starosty Tucholskiego. Ponadto w skardze powołany został przepis art. 31 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. O Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ nie obowiązujący już w związku z uchyleniem tej ustawy przez przepis art. 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wejściem w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś w to miejsce obowiązuje art. 154 ( 1 ppsa.

Skarga zawiera jedynie opis sytuacji uznanej przez skarżących za naruszającą prawo przez zaniechanie wykonania wskazanego powyżej wyroku NSA, nie zawiera natomiast kierowanego do sądu wniosku związanego z opisanymi zarzutami, o którym mowa w art. 154 ( 1 ppsa, co uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu. Wykonania nałożonego na skarżących obowiązku uzupełnienia skargi nie stanowi nadesłanie korespondencji prowadzonej ze Starostą Tucholskim.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli A. i P. K. reprezentowani przez adwokata A. R., podając, że skarga jest wnoszona "na podstawie art. 173 ( 1, art. 174 ( 2, art. 175 ( 1, art. 183 ( 1, ( 2 pkt 5" ppsa, a także wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżane postanowienie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Starosta Tucholski do chwili sporządzenia skargi nie wykonał wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2003 r. sygn. akt II SAB/Gd 129/01. Strona faktycznie została pouczona o możliwości wniesienia skargi z żądaniem wymierzenia organowi grzywny, jak też dwukrotnie była wzywana do usunięcia braków formalnych skargi. Pierwsze wezwanie skarżący wykonali usuwając braki formalne skargi, nie wykonali natomiast kolejnego wezwania, w którym Sąd zażądał uzupełnienia skargi poprzez podanie osnowy wniosku. Adwokat z rozmów prowadzonych ze skarżącymi ustalił, że "nie wykonali tego zobowiązania sądu ponieważ nie wiedzieli co to jest osnowa wniosku, gdyż dotychczas nie spotkali się z tym wyrażeniem", które jako fachowe, prawnicze wymagało udzielenia stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia o skutkach prawnych tych czynności oraz skutkach ich zaniedbań. Brak udzielenia takich wyjaśnień i pouczeń powoduje, że stronie nie zapewniono jednakowych środków ochrony i takiej samej możliwości ich wykorzystania w drodze podejmowania stosownych czynności procesowych co powoduje, że strona nie mogła realizować swoich uprawnień. Nie poinformowanie przez sąd strony w odpowiedni sposób - umożliwiający jej zrozumienie, jakich czynności powinna dokonać, jest sprzeczne z art. 6 ppsa i spowodowało, że znalazła się w niekorzystnej dla niej sytuacji procesowej. W skardze kasacyjnej powołano się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1999 r. II UKN 20/99 /OSNAPiUS 2000, nr 18, poz. 695/.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.

Stosownie do art. 175 ( 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega odrzuceniu, jeżeli braki te czynią skargę kasacyjną niedopuszczalną, lub oddaleniu.

W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej podano jedynie i to nieprawidłowo, przepis art. "174 ( 2", podczas gdy takiego przepisu nie ma w ogóle ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mające w postępowaniu kasacyjnym zastosowanie, nie wskazując jednak w ogóle podstaw kasacji, o których stanowi art. 174 pkt 1 i 2 ppsa. Przytoczenie podstaw kasacji jest koniecznym warunkiem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, przewidzianym w art. 176 ppsa. W żadnym razie warunku tego nie spełnia wskazanie kilku przepisów ppsa "art. 173 ( 1, art. 173 ( 2 ....".

Brak podstawowego, koniecznego warunku skargi kasacyjnej czyni ją niedopuszczalną i z tej przyczyny podlegającą odrzuceniu /art. 178 ppsa/.

Powierzenie formułowania skargi kasacyjnej określonym profesjonalistom stwarza dla tego pisma procesowego znacznie większe wymogi formalne, niż dla innych pism wnoszonych w postępowaniu sądowo-administracyjnymi.

Ubocznie tylko należy zauważyć, iż uszło także uwadze pełnomocnika skarżących, że ocena strony w kwestii braku pełnej jasności charakteru i treści zobowiązania sądu co do uzupełnienia skargi nie upoważnia do biernego oczekiwania na dalsze losy sprawy, zwłaszcza wobec niespornego pouczenia o skutkach takiej bierności. Strona mogła w przewidzianym do dokonania czynności terminie zwrócić się o wyjaśnienie niejasnych dla niej określeń, czego jednak w niniejszej sprawie nie uczyniła. Nie można zatem skutecznie twierdzić, że to Sąd nie wypełnił prawidłowo obowiązku odpowiedniego wyjaśniania i udzielania koniecznych informacji stronie. Zaskarżone postanowienie nie stoi przy tym na przeszkodzie w korzystaniu przez stronę prawem przewidzianych środków w razie dalszej bezczynności organu administracji.