Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1987/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 687
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skarg (...) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) lipca 2014 r. znak: (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. skargi oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją znak: (...) z dnia (...) lipca 2014 r., Minister Infrastruktury i Rozwoju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej - ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań (...), od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2012 r., znak: (...), o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr (...)":

W pkt I - uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 14, zapis stanowiący dotychczasowy tytuł pkt 4: i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, zapisu stanowiącego nową treść tytułu pkt 4: "4. Oznaczam nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Województwa (...), z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna", w pkt II uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 16, zapis: "Ww. nieruchomości, wydzielone linią rozgraniczającą teren planowanej inwestycji, oznaczone według katastru nieruchomości, na mocy niniejszej decyzji stają się własnością Województwa (...), z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji Wojewody (...)" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Ww. nieruchomości, wydzielone linią rozgraniczającą teren planowanej inwestycji, oznaczone według katastru nieruchomości, stają się z mocy prawa własnością Województwa (...), z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji Wojewody (...)", w pkt III uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 17, zapis stanowiący dotychczasowy pkt 4f i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia nowych zapisów:

"4f1. Przejście przez tereny wód płynących i linii kolejowych. a) Realizacja przedmiotowej inwestycji wymaga przejścia przez tereny wód płynących: - rzeka (...)), w zakresie przebudowy mostu na rzece (...), budowy mostu tymczasowego oraz umocnienia skarp koryta rzeki (...), z obrębu (...)w zakresie przebudowy przepustu w km 16+560,20 b) Realizacja przedmiotowej inwestycji wymaga przejścia przez tereny linii kolejowych: - działki nr 1(...), z obrębu (...), w zakresie przebudowy drogi wojewódzkiej nr (...) pod wiaduktem kolejowym oraz przebudowy kanalizacji deszczowej, - działka (...), w zakresie przebudowy drogi wojewódzkiej nr (...) pod wiaduktem kolejowym. Zgodnie z art. 20a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w przypadku gdy inwestycja drogowa wymaga przejścia przez tereny wód płynących bądź tereny linii kolejowej, właściwy zarządca drogi jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji. Właściwy zarządca drogi nie później niż w terminie 30 dni przed planowanym zajęciem terenu, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia w drodze pisemnego porozumienia z zarządcą infrastruktury kolejowej lub z odpowiednimi organami, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, zakres, warunki i termin zajęcia tego terenu. W przypadku gdy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, porozumienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera się niezwłocznie. Za szkody powstałe w wyniku działań, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie ustalane na zasadach wynikających z Kodeksu cywilnego Do zapłaty odszkodowania, o którym mowa w ust. 4, jest obowiązany właściwy zarządca drogi. 4f2. Działki, w stosunku do których inwestor przedstawił oświadczenie o prawie do dysponowania nimi na cele budowlane, zajęte czasowo w związku z koniecznością budowy oraz rozbiórki obiektów tymczasowych: Gmina: (...):(...) w pkt IV uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 19, w wierszach 4-9 licząc od góry strony, zapis: "(...)" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "(...), w pkt V uchylił: - w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 19, w wierszach 1-4 licząc od dołu strony, zapis: "(...) oraz - w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 20, w wierszach 5-8 licząc od góry strony, zapis: (...) i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "(...)w pkt VI uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronach 20-21, tabelę wskazującą nieruchomości podlegające ograniczeniom w korzystaniu w celu dokonania obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innych kategorii, w części dotyczącej obrębu (...): i orzekł w tym zakresie poprzez: - ustalenie w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "(...)

|Numer działki |Roboty przewidziane do wykonania |

|(...) |przebudowa istniejącej kanalizacji teletechnicznej |

|(...) |przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa kanalizacji teletechnicznej |

|(...) |przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa wodociągu |

|(...) |przebudowa drogi gminnej - (...)związana z rozbudową skrzyżowania przebudowa kanalizacji deszczowej |

|(...) |przebudowa drogi gminnej - (...)związana z rozbudową skrzyżowania przebudowa kabli energetycznych |

|(...) |przebudowa drogi gminnej- (...) związana z rozbudową skrzyżowania |

|(...) |przebudowa drogi gminnej - (...) związana z rozbudową skrzyżowania |

|(...) |przebudowa kanalizacji teletechnicznej |

|(...) |przebudowa linii napowietrznej (...) przebudowa wodociągu |

|(...) |przebudowa drogi powiatowej nr (...)związana z rozbudową skrzyżowania przebudowa kabla energetycznego |

|(...) |przebudowa drogi powiatowej nr (...) związana z rozbudową skrzyżowania przebudowa kabla energetycznego |

Odmówił określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w odniesieniu do działki nr (...) w zakresie, w jakim ma być wykonana na niej "budowa przyłącza energetycznego do zasilania sygnalizacji świetlnej". Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości następuje dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, tj. obowiązków polegających na przebudowie istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowie dróg innych kategorii. W zakresie obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8e i 8f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie mieści się "budowa przyłącza energetycznego do zasilania sygnalizacji świetlnej.", w pkt. VII uchylił: - w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronach 22-23, tabelę wskazującą nieruchomości podlegające ograniczeniom w korzystaniu w celu dokonania obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innych kategorii, w części dotyczącej obrębu (...), oraz - w sentencji zaskarżonej decyzji, na stronie 23, tabelę wskazującą nieruchomości podlegające ograniczeniom w korzystaniu w celu dokonania obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innych kategorii, w części dotyczącej (...), i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w sentencji decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "(...)

|Numer działki |Roboty przewidziane do wykonania |

|(...) |przebudowa napowietrznej linii energetycznej (...) |

|(...) |przebudowa napowietrznej linii energetycznej (...) |

|(...) |przebudowa napowietrznej linii energetycznej (...) |

|(...) |przebudowa drogi gminnej nr (...) związana z rozbudową skrzyżowania |

|(...) |przebudowa drogi powiatowej nr (...) związana z rozbudową skrzyżowania |

W pkt. VIII w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazał na przebieg niniejszego postępowania administracyjnego.

I tak, wnioskiem z dnia 24 września 2012 r. inwestor - Zarząd Województwa (...), wystąpił do Wojewody (...) o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "(...) Inwestor wniósł także o nadanie decyzji, na podstawie art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając konieczność jego nadania złym stanem technicznym drogi (spękania, nierówności podłużne i poprzeczne nawierzchni bitumicznej, zniszczony system odwodnienia drogi), zagrożeniem bezpieczeństwa dla użytkowników drogi (brak chodników dla pieszych, brak ścieżki rowerowej, brak zatok autobusowych), budową Autostrady (...) (węzeł "(...)"), co spowoduje wzrost natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej i dodatkowo negatywnie wpłynie na jej już zły stan techniczny, oraz otrzymaniem dofinansowania ze środków unijnych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa (...) na lata 2007-2013. W ocenie inwestora, szybka realizacja przedmiotowej inwestycji pozwoli na: uporządkowanie ciągów komunikacji kołowej poszczególnej kategorii pojazdów i ruchu pieszych dla poprawy bezpieczeństwa użytkowników drogi, zwiększenie przepustowości, poprawę komfortu jazdy, poprawę bezpieczeństwa ruchu, zmniejszenie czasu przejazdu, zwiększenie nośności drogi.

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, oraz art. 104 k.p.a., Wojewoda (...) wydał w dniu (...) listopada 2012 r. decyzję, znak(...), o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "(...)". Decyzja Wojewody (...) została sprostowana postanowieniem Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2013 r. znak: (...)

W wyniku rozpoznania odwołań: (...) zapadła opisana na wstępie decyzja organu drugiej instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i wydanej decyzji Wojewody (...), jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniach oraz w pismach je uzupełniających.

Organ wskazał, że inwestor przed złożeniem, na podstawie art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, wniosku do Wojewody (...) o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji zgodnie z art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej, uzyskał opinie: Zarządu Województwa (...) - postanowienie z dnia (...) lutego 2012 r., znak: (...), Zarządu Powiatu w (...) - postanowienie z dnia (...) marca 2012 r., znak: (...), Wójta Gminy (...) - pismo z dnia (...) marca 2012 r., znak: (...), Burmistrza (...) - pismo z dnia (...) marca 2012 r., znak: (...). W aktach sprawy znajdują się również pisma inwestora z dnia (...) lutego 2012 r., znak: (...), skierowane do Urzędu Miasta (...) oraz Urzędu Gminy (...) o wyrażenie opinii dla przedmiotowej inwestycji drogowej. Wobec niezajęcia stanowiska przez Burmistrza Miasta (...) oraz Wójta Gminy (...) w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia o opinię, zgodnie z art. 11 b ust. 2 specustawy drogowej, uznane to zostało jako brak zastrzeżeń do złożonego wniosku.

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 specustawy drogowej do wniosku załączono mapy w skali 1:500 oraz 1:1000, na których przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w (...) (opinia nr (...) z dnia (...) grudnia 2011 r.) oraz Kolejowy Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Oddziale Gospodarowania Nieruchomościami w (...) (opinia nr (...) z dnia (...) lutego 2012 r.).

Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego Minister stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Stosownie do treści art. 11 d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, inwestor załączył do wniosku także opinie: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r., znak: (...), Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w (...) z dnia (...) marca 2012 r., znak: (...), (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w (...) z dnia (...) marca 2012 r., znak: (...), Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w (...) z dnia (...) marca 2012 r., nr (...). W aktach sprawy znajduje się również pismo inwestora z dnia (...) lutego 2012 r., znak: (...), skierowane do właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej o wyrażenie opinii dla przedmiotowej inwestycji drogowej. Wobec niezajęcia stanowiska przez zarządcę infrastruktury kolejowej w terminie 30 dni od dnia doręczenia wystąpienia o opinię, zgodnie z art. 11 d ust. 2 specustawy drogowej, uznane to zostało jako brak zastrzeżeń do złożonego wniosku. Co do pozostałych opinii, wskazanych w art. 11 d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, zauważył, iż inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja zlokalizowana jest bowiem poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, w obszarze inwestycji nie występują miejscowości uzdrowiskowe, ani tereny górnicze, co powoduje, że inwestycja nie wymaga uzyskania opinii dyrektora właściwego urzędu morskiego, ministra właściwego do spraw zdrowia i właściwego organu nadzoru górniczego.

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej do wniosku inwestor dołączył również akty administracyjne wymagane przepisami odrębnymi, tj.: 1) decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) maja 2011 r., znak: (...), o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach", 2) decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...), zmieniającą decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, 3) decyzję Starosty J(...) z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...), udzielającą (...) Zarządowi Dróg Wojewódzkich w (...) pozwolenia wodnoprawnego.

Analizując złożony przez inwestora wniosek z dnia (...) września 2012 r., Minister Infrastruktury i Rozwoju uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 11d ust. 1 specustawy drogowej.

W ocenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju organ pierwszej instancji prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Wojewoda (...), zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 specustawy drogowej, pismem z dnia (...) października 2012 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. W zawiadomieniu i obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował strony o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji.

W toku postępowania pierwszoinstancyjnego do Wojewody (...) wpłynęły liczne wnioski, uwagi i zastrzeżenia stron postępowania co do zasadności planowanych rozwiązań projektowych. Wojewoda (...) przekazał ww. zastrzeżenia inwestorowi, który ustosunkował się do nich w pismach z dnia (...) listopada 2012 r., znak: (...), i znak: (...), z dnia 22 listopada 2012 r. znak: (...), oraz z dnia (...) listopada 2012 r. znak: (...).

Wojewoda (...) ustosunkował się do uwag zgłoszonych przez strony w trakcie trwania postępowania pierwszoinstancyjnego. Zgodnie z art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej, Wojewoda (...) doręczył decyzję z dnia (...) listopada 2012 r. wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczenia.

Analizując decyzję Wojewody (...), organ odwoławczy uznał, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapy w skali 1:500 i 1:1000 przedstawiające proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącym uzbrojeniem terenu, stanowiące Załącznik nr 1, będący jej integralną częścią). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału nieruchomości w skali 1:1000 i 1:2000 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące Załącznik nr 2 do decyzji, będący jej integralną częścią).

Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący Załącznik nr 3 do decyzji, będący integralną częścią decyzji. W decyzji oznaczono także nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Województwa (...). Ponadto, nałożono na inwestora obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności kraju, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Po dokonaniu analizy decyzji Wojewody (...) Minister Infrastruktury i Rozwoju uznał jednak, iż organ pierwszej instancji w pkt 4 zaskarżonej decyzji błędnie stwierdził, że wskazane nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, stają się własnością Województwa (...) na mocy decyzji Wojewody (...).

Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa (w odniesieniu do dróg krajowych), bądź własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego (w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych), z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

W związku z powyższym Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie I i lI niniejszej decyzji uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, błędny zapis stanowiący tytuł punktu 4 oraz błędny zapis znajdujący się w punkcie na stronie 16 decyzji Wojewody (...), orzekając w tym zakresie o ustaleniu, w miejscu uchylenia, odpowiednio nowej treści tytułu punktu 4, oraz nowego zapisu znajdującego się na stronie 16 zaskarżonej decyzji, czyniących zadość treści art. 12 ust. 4 specustawy drogowej.

Ponadto analizując decyzję Wojewody (...) organ odwoławczy dostrzegł, iż w pkt 5 decyzji organ pierwszej instancji ustalił obowiązek dokonania przebudowy sieci uzbrojenia terenu i zezwolił na wykonanie tych obowiązków wobec działek nr (...), stanowiących wody płynące, jak również wobec działek nr (...), stanowiących teren kolejowy, a także wobec działki (...), niezbędnej do budowy przyłącza energetycznego do zasilania sygnalizacji świetlnej. W pkt 6 decyzji organ I instancji ograniczył korzystanie z ww. nieruchomości.

Podniósł, iż zgodnie z art. 11 f pkt 8 lit. e i f specustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji zawiera w razie potrzeby m.in. ustalenia dotyczące obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu lub przebudowy dróg innych kategorii. Natomiast zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g i h specustawy drogowej, decyzja może zawierać określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji tych obowiązków oraz zezwolenie na ich wykonanie. Powyższy przepis w sposób jasny i czytelny określa katalog sytuacji, w których może zostać ustanowione ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości. W zakresie obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8e i 8f specustawy drogowej nie mieści się "przebudowa mostu na rzece (...), budowa mostu tymczasowego, umocnienie skarp koryta rzeki (...)" (działki nr (...)), "przebudowa przepustu w km 16,560,20" (działka nr (...)), jak również "przebudowa drogi wojewódzkiej nr (...) pod wiaduktem kolejowym oraz przebudowa kanalizacji deszczowej" (działki nr (...)) i "przebudowa drogi wojewódzkiej nr (...) pod wiaduktem kolejowym" (działka nr (...)). Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), przez sieci uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Powyższe oznacza, iż niedopuszczalne było określenie we wniosku inwestora jak i w decyzji organu pierwszej instancji, iż działki nr (...), oraz działka nr (...), stanowiące wodę płynącą, oraz działki nr (...), stanowiące teren kolejowy, podlegają ograniczeniom, o których mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 8e i 8f specustawy drogowej. Natomiast zgodnie z art. 20a ust. 1 specustawy drogowej, właściwy zarządca drogi jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia na czas realizacji inwestycji terenu wód płynących bądź terenów linii kolejowej, gdy inwestycja drogowa wymaga przejścia przez ten teren.

Zdaniem organu drugiej instancji w zakresie obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8e i 8f specustawy drogowej nie mieści się "budowa przyłącza energetycznego do zasilania sygnalizacji świetlnej" (działka nr (...)). Ww. przepis prawa wskazuje bowiem na obowiązek zawarcia w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleń dotyczących obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innych kategorii. Natomiast prac planowanych do wykonania na działce o nr (...), określonych jako "budowa przyłącza energetycznego do zasilania sygnalizacji świetlnej" nie można zakwalifikować jako "przebudowy" istniejącej sieci uzbrojenia terenu, ani też jako "przebudowy" dróg innej kategorii.

Ponadto, Minister Infrastruktury i Rozwoju podał, iż organ pierwszej instancji nie wskazał w zaskarżonym rozstrzygnięciu numerów działek, co do których inwestor przedstawił oświadczenia o prawie do dysponowania nimi na cele budowlane. Wyjaśnił, iż inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wniósł o zezwolenie na budowę i rozbiórkę obiektów tymczasowych z określeniem terminu rozbiórki objazdu - po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie mostu stałego.

W związku z powyższym Minister Infrastruktury i Rozwoju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie III niniejszej decyzji uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, zapis stanowiący dotychczasowy punkt 4f, i orzekł w tym zakresie o ustaleniu, w miejscu uchylenia, nowego punktu 4f1 dotyczącego przejścia inwestycji przez teren wód płynących i linii kolejowych, oraz nowego punktu 4f2 uwzględniającego numery działek, co do których inwestor przedstawił oświadczenia o prawie do dysponowania nimi na cele budowlane.

W celu uzyskania spójności omawianego rozstrzygnięcia w punktach IV-VII niniejszej decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił zapisy znajdujące się na stronach 20-23 decyzji Wojewody (...), wskazujące ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości ze względu na obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innej kategorii, orzekając w tym zakresie o ustaleniu, w miejsce uchyleń, nowych zapisów czyniących zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 11f ust. 1 pkt 8e i 8f, oraz art. 20a specustawy drogowej, nie uwzględniających działek nr (...), z obrębu (...), z obrębu (...) oraz działek nr (...).

W odniesieniu do działki o nr (...) Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił zapisy dotyczą obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu na tej działce oraz zapisy dotyczą ograniczenia w korzystaniu z tej nieruchomości i orzekł w tym zakresie poprzez odmowę określenia ograniczeń w korzystaniu z tej nieruchomości.

Organ odwoławczy dokonując powyższych rozstrzygnięć uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a., ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody (...) było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren oraz zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego, a te pozostają zgodne z wnioskiem inwestora i decyzją organu pierwszej instancji. Zgodnie z treścią decyzji Wojewody (...) jej integralną częścią jest załącznik nr (...) będący oznaczeniem stron postępowania.

Odnosząc się do samej istoty tego załącznika organ wskazał, iż przepisy specustawy drogowej nie zawierają definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Z przepisów specustawy drogowej wynika jedynie, iż stroną tego postępowania jest z pewnością inwestor. Zatem katalog "pozostałych stron" postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ustalany być musi w oparciu o art. 28 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 11c specustawy drogowej, do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

Organ drugiej instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Został on bowiem wyłączony na mocy art. 11 i ust. 1 specustawy drogowej. Wyłączenie tego przepisu nie oznacza, że stronami postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie mogą być podmioty wskazane w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W ich przypadku przysługiwanie im przymiotu strony uzależnione jest bowiem od spełnienia przesłanek wskazanych w art. 28 k.p.a. Do kręgu "pozostałych stron" zaliczyć z pewnością można, mając na uwadze treść specustawy drogowej, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości oraz podmioty, którym przysługują inne ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren, nieruchomości położonych poza obszarem znajdującym się w liniach rozgraniczających projektowanej inwestycji, ale w stosunku do których ustala się w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ograniczenia w korzystaniu, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g specustawy drogowej.

Organ drugiej instancji raz jeszcze podkreślił, iż wskazany powyżej katalog podmiotów nie wyczerpuje zakresu pojęcia "pozostałe strony", gdyż przymiot strony w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ustalany jest w oparciu o treść art. 28 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wskazał, iż interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe rozważania, Minister Infrastruktury i Rozwoju podał, że nie można uznać za prawidłowe ustanowienie załącznika nr 4 do decyzji Wojewody (...) o nazwie "Wykaz stron postępowania". Nazwa tego załącznika wskazuje bowiem, iż zawiera on zamknięty katalog podmiotów, które zostały uznane za strony postępowania pierwszoinstancyjnego, podczas gdy przedmiotowy załącznik mógłby stanowić co najwyżej listę podmiotów będących właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości objętych zakresem przedmiotowej inwestycji oraz podmiotów, którym przysługują inne prawa rzeczowe względem tych nieruchomości.

Zdaniem organu drugiej instancji, powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w sprawie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej nie ma możliwości stworzenia listy, która enumeratywnie wskazywałaby podmioty będące stronami tego postępowania, gdyż taka lista zawsze mogłaby zostać powiększona o podmioty mające interes prawny w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie art. 28 k.p.a. Zaznaczył zatem, że organ pierwszej instancji nie miał uprawnień do stworzenia rzeczonej listy i ustanowienia jej załącznikiem do decyzji. Mimo uchybień w zakresie nomenklatury załącznika nr 2 do decyzji Wojewody (...), organ odwoławczy odstąpił od zmiany przedmiotowego zapisu z tym zastrzeżeniem, iż listę w nim zawartą - wbrew nazwie tego załącznika - należy traktować jako katalog otwarty, który nie wyczerpuje określenia stron przedmiotowego postępowania.

Organ drugiej instancji stwierdził że wskazane powyżej uchybienia nie stanowią o wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, która skutkować powinna wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego lub też koniecznością dokonania jej gruntownej korekty.

Ponadto, badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej, oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punktach I - VII sentencji niniejszej decyzji.

Minister Infrastruktury i Rozwoju uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w województwie (...), w powiecie (...), na terenie miasta (...). Projektowana inwestycja polegać będzie na wzmocnieniu nośności istniejącej konstrukcji nawierzchni drogi, rozbudowie skrzyżowań z drogami bocznymi, budowie nowego obiektu mostowego w miejsce istniejącego (w tym budowie objazdu z mostem objazdowym i rozbiórce istniejącego mostu), rozbudowie i budowie nowych obiektów inżynierskich (przepusty pod drogą) w dostosowaniu do projektu rozbudowy drogi, korekcie nienormatywnych łuków poziomych w planie, budowie nowych oraz rozbudowie istniejących zatok autobusowych, rozbudowie i budowie chodników, budowie ścieżki rowerowej, budowie dróg dojazdowych (do obsługi posesji), rozbudowie i budowie zjazdów publicznych i indywidualnych w miejsce istniejących, wykonaniu odwodnienia korpusu drogowego (odwodnienie powierzchniowe, renowacja istniejących i budowa nowych odcinków rowów), rozbudowie i budowie kanalizacji deszczowej na odcinku drogi o przekroju ulicznym, budowie oświetlenia drogi na skrzyżowaniach typu małe rondo, rozbudowie lub zabezpieczeniu w niezbędnym zakresie, urządzeń obcych kolidujących z rozbudowywaną drogą i obiektami inżynierskimi, wprowadzeniu nowego oznakowania poziomego i pionowego na drodze zgodnie z obowiązującymi przepisami, oczyszczeniu pasa drogowego z drzew i krzewów znajdujących się w poboczu drogi i przydrożnych rowach dla poprawy odwodnienia, widoczności i bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Organ wskazał również, iż zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Ponadto, zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ administracji jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej (stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/10).

Minister stwierdził, że skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez zarządcę drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, organy orzekające nie mogą bez zgody inwestora modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. W związku z tym - z uwagi na brak zgody skarżących na przyjęte rozwiązania techniczne dotyczące miejsca usytuowania chodnika, zatok autobusowych, oraz sposobu zapewnienia działkom stanowiącym własność skarżących dostępu do drogi publicznej - w trakcie niniejszego postępowania organ odwoławczy pismami z dnia (...) marca 2013 r., z dnia (...) kwietnia 2013 r., z dnia (...) sierpnia 2013 r., z dnia (...) października 2013 r. oraz z dnia (...) grudnia 2013 r. wzywał inwestora do ustosunkowania się do zagadnień poruszonych przez odwołujących się, w tym do wypowiedzenia się w sprawie możliwości ewentualnej zmiany zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych zgodnie z ich oczekiwaniami, a w przypadku braku takiej możliwości do szczegółowego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia zgłaszanych przez skarżących żądań. W odpowiedzi na powyższe wezwania inwestor pismami z dnia (...) marca 2013 r., z dnia (...) maja 2013 r. z dnia (...) września 2013 r., z dnia (...) października 2013 r. oraz z dnia (...) stycznia 2014 r. ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżących, wyjaśniając powody przyjętych rozwiązań projektowych oraz przekonując o ich prawidłowości. Powyższe stanowiska inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 i art. 10 k.p.a., przesyłał skarżącym przy pismach z dnia 20 marca 2013 r., z dnia (...) maja 2013 r., z dnia (...) października 2013 r., z dnia 19 grudnia 2013 r., z dnia (...) lutego 2014 r. informując o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismami z dnia (...) marca 2014 r., znak: (...), oraz znak: (...), Minister Infrastruktury i Rozwoju przekazał natomiast kserokopie fragmentów map z proponowanym przebiegiem inwestycji w sąsiedztwie nieruchomości stanowiących własność (...).

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym stanowiska inwestora zaprezentowanego w pismach z dnia (...) marca 2013 r., (...) maja 2013 r., (...) września 2013 r., (...) października 2013 r. i z dnia (...) stycznia 2014 r., oraz zarzutów zawartych w odwołaniach i pismach je uzupełniających, organ drugiej instancji podzielając stanowisko inwestora uznał, że objęcie liniami rozgraniczającymi teren inwestycji nieruchomości skarżących w sposób zaproponowany we wniosku nie narusza prawa, jak również prawidłowe są rozwiązania techniczne zawarte w projekcie budowlanym.

Minister Infrastruktury i Rozwoju za bezzasadny uznał podniesiony w odwołaniu (...) zarzut dotyczący naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie przez Wojewodę (...) decyzji kończącej postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej przed uostatecznieniem się postanowienia Wojewody (...) z dnia (...) listopada 2012 r., znak: (...), odmawiającego zawieszenia ww. postępowania. Wbrew argumentom przedstawionym w odwołaniu, stwierdził, iż stosownie do orzecznictwa sądowoadministracyjnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2667/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2148/11), nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, uznał, iż Wojewoda (...) błędnie pouczył o możliwości wniesienia zażalenia na własne postanowienie z dnia (...) listopada 2012 r., znak: (...). W związku z powyższym, wydane postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w żaden sposób nie ograniczało możliwości organu pierwszej instancji w kwestii zakończenia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Za bezzasadny uznał podniesiony przez (...) - zarzut dotyczący konieczności uwzględnienia w decyzji Wojewody (...) art. 132 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przede wszystkim podkreślił, iż kwestia dotycząca ustalania wysokości odszkodowania za nieruchomości lub ich części przejęte pod planową inwestycję drogową nie są przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Kwestie dotyczące postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej regulują przepisy specustawy drogowej. W rozdziale 3 specustawy drogowej, zatytułowanym "Nabywanie nieruchomości pod drogi", uregulowane zostały m.in. kwestie dotyczące odszkodowania za nieruchomości przejęte z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 12 ust. 4f specustawy drogowej, odszkodowanie za nieruchomości przejęte z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W myśl art. 12 ust. 4g specustawy drogowej, jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Stosownie zaś do unormowań art. 12 ust. 5a specustawy drogowej, na wniosek osoby uprawnionej do otrzymania odszkodowania wypłaca się zaliczkę w wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez organ pierwszej instancji w decyzji ustalającej wysokość odszkodowania, o której mowa w ust. 4g. Wypłata zaliczki następuje jednorazowo w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę przytoczony przez skarżących art. 132 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania.

Za bezzasadny uznał także podniesiony przez (...) zarzut dotyczący naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez brak możliwości zapoznania się z załącznikami do decyzji Wojewody (...).

Pismem z dnia (...) grudnia 2013 r., znak: (...), skierowanym do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, Wojewoda (...) zawiadomił o przysługującym stronom prawie do zapoznania się z treścią decyzji Wojewody (...). Informacja powyższa została również zamieszczona w obwieszczeniu informującym o wydaniu decyzji Wojewody (...), opublikowanym na tablicy ogłoszeń (...) Urzędu Wojewódzkiego w (...) oraz na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych: Urzędu Miasta (...), Urzędu Miejskiego w (...), Urzędu Gminy (...), Urzędu Gminy (...) oraz w prasie lokalnej. Mając na względzie fakt, iż załączniki do decyzji stanowią jej integralną część, z informacji zawartej w zawiadomieniu i obwieszczeniu o możliwości zapoznania się z treścią decyzji Wojewody (...) wynikała również możliwość przeglądania załączników do ww. rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutu (...) podniesionego w pismach z dnia (...) czerwca 2013 r., z dnia (...) listopada 2013 r., z dnia (...) stycznia 2014 r. oraz z dnia (...) marca 2014 r., dotyczącego braku zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla działki o nr ew. (...), wyjaśnił, że stosownie do wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia (...)października 2013 r., znak: (...), projektowana działka o nr ew. (...), będzie miała zapewniony bezpośredni i pośredni dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, dostęp bezpośredni do drogi publicznej to takie położenie działki względem drogi publicznej, które zapewnia możliwość obsługi komunikacyjnej tej działki z wyłączeniem konieczności wykorzystania innych terenów (działek), celem zapewnienia dojazdu. Natomiast dostęp pośredni do drogi publicznej polega na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki oddzielającej daną działkę od drogi publicznej i jest możliwy poprzez ustanowienie służebności drogowej, bądź poprzez drogę wewnętrzną (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 554/11). Projektowana działka o nr ew. (...), przylega bezpośrednio do drogi wojewódzkiej nr (...). W ocenie inwestora, ukształtowanie wysokościowe ww. drogi publicznej oraz terenu działki o nr ew. (...) nie wyklucza możliwości wykonania zjazdu do ww. nieruchomości o parametrach zgodnych z warunkami przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Organ wskazał, że zakres przedmiotowej inwestycji nie obejmuje wykonania zjazdu do projektowanej działki o nr ew. (...) nie posiada istniejącego zjazdu, zarówno od strony drogi wojewódzkiej nr (...), jak i drogi powiatowej nr (...), z którą również graniczy. Podkreślił, że nie znajduje w tym przypadku zastosowania art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Skarżącym przysługuje natomiast prawo wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. W ocenie inwestora, istnieją sprzyjające warunki na lokalizację ww. zjazdu, gdyż możliwe będzie wykorzystanie zjazdu do projektowanego zbiornika retencyjnego.

Powyższe uwarunkowania, zdaniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju dają podstawę do stwierdzenia, że istnieje możliwość obsługi komunikacyjnej projektowanej działki o nr ew. (...) z wyłączeniem konieczności wykorzystania innych działek, celem zapewnienia dojazdu. To z kolei daje podstawę do stwierdzenia, że projektowana działka o nr ew. (...) będzie miała zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd, o który (...) wystąpią do zarządcy drogi oraz uzyskają zezwolenie na lokalizację zjazdu w drodze decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Ponadto, projektowana działka o nr ew. (...) graniczy bezpośrednio z działką o nr ew. (...), która posiada zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez zjazd z drogi powiatowej nr (...)).(...)są współwłaścicielami zarówno działki o nr ew. (...). Legitymują się zatem prawem dalej idącym niż określone w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności drogowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 240/11). Biorąc powyższe pod uwagę stwierdził, że projektowana działka o nr ew. (...)miała zapewniony również pośredni dostęp do drogi publicznej, tj. dostęp do drogi powiatowej nr (...).

Odnosząc się natomiast do zarzutu (...) dotyczącego ewentualnej możliwości zalewania działki o nr ew. (...) wodami opadowymi spływającymi ze skarpy, na której planowana jest budowa ronda, organ odwoławczy podzielił argumentację inwestora przedstawioną w piśmie z dnia (...) września 2013 r., znak: (...). Inwestor wyjaśnił mianowicie, że zakres przedmiotowej inwestycji obejmuje rozwiązania zapewniające sprawne ujęcie i odprowadzenie wód opadowo-roztopowych z drogi wojewódzkiej nr (...) i skrzyżowań zlokalizowanych w jej ciągu. Na odcinku drogi wojewódzkiej nr (...), przebiegającym w sąsiedztwie ww. nieruchomości zaprojektowano przekrój uliczny - jezdnia będzie ograniczona krawężnikami. W celu odwodnienia projektowanego ronda oraz drogi wojewódzkiej na tym odcinku, przewidziano budowę kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami podczyszczającymi. Wody opadowe z drogi wojewódzkiej nr (...) zostaną ujęte i odprowadzone do kanalizacji deszczowej, czyli tym samym zabezpieczony zostanie teren działki o nr ew. (...), przed napływem tych wód. Wody opadowo - roztopowe mogące wystąpić na skarpie zostaną zaabsorbowane przez grunt i roślinność skarpy, a więc nie ma możliwości zalewania działki stanowiącej własność (...).

Odnosząc się zaś do wniosku skarżących o dopuszczenie opinii biegłego w zakresie hydrologii, Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, iż nie jest ona potrzebna. Projekt architektoniczno-budowlany branży sanitarnej, stanowiący Tom V Projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji drogowej został bowiem opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonywania samodzielnych funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno- inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji sanitarnych.

Odnosząc się do wątpliwości skarżących zawartych w piśmie z dnia (...) czerwca 2014 r., czy dla jednej działki może być wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie dotyczącym kilku inwestycji (w niniejszym przypadku drogi powiatowej zlokalizowanej na działce o nr (...)), wyjaśnił, iż organ odwoławczy w trakcie niniejszego postępowania bada jedynie prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji oraz wydanej decyzji Wojewody (...), i w ramach tego postępowania badaniu podlega jedynie to rozstrzygnięcie. Na marginesie natomiast wskazał, iż inwestycja objęta decyzją (...) dotyczy budowy drogi powiatowej, zaś niniejsza decyzja dotyczy budowy drogi wojewódzkiej. Są to zatem dwa różne przedsięwzięcia, zakres tych decyzji jest inny, a zatem nie można mówić, co próbują wywieźć skarżący, o tym, iż decyzja Wojewody (...) dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Rozpatrując zarzut podniesiony w odwołaniu przez (...), dotyczący usytuowania chodnika i zatok autobusowych w miejscowości (...), wyjaśnił, powołując się na pismo inwestora z dnia (...) marca 2013 r., znak: (...), że inwestycja polegająca na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr (...) ma na celu uporządkowanie ruchu pojazdów i pieszych oraz zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu wszystkim uczestnikom ruchu, szczególnie tym niechronionym. Rozwiązania przedstawione w projekcie budowlanym dotyczące wskazania lokalizacji przedmiotowych elementów drogi spełniają wymagania m.in. bezpieczeństwa użytkowników stosownie do rozporządzenia. Projektowane zatoki autobusowe zostały usytuowane na prostym odcinku drogi wojewódzkiej nr (...), z zachowaniem wymaganej widoczności.

Odnosząc się do propozycji skarżących dotyczącej możliwości wykorzystania istniejącego tymczasowego chodnika po lewej stronie drogi wojewódzkiej nr (...) i budowy w jego miejscu chodnika stałego inwestor stwierdził, że nie ma takiej możliwości, ponieważ zakres rozbudowy drogi wojewódzkiej nr (...) obejmuje m.in. wzmocnienie nośności istniejącej konstrukcji nawierzchni jezdni, wykonanie poboczy, nadanie właściwej geometrii rowom przydrożnym oraz wykonanie opasek gruntowych przy chodniku wymusza rozebranie tymczasowego chodnika. W miejscu istniejącego tymczasowego chodnika zaprojektowane są rowy przydrożne, niezbędne dla zapewnienia prawidłowego odwodnienia drogi. Dodatkowo wpływ na to mają parametry istniejącego tymczasowego chodnika, tj. szerokość i konstrukcja nawierzchni, które są niezgodne z założeniami projektowymi oraz wymaganiami rozporządzenia.

Odnosząc się do możliwości przeprowadzenia spotkania mieszkańców miejscowości (...) z inwestorem, wskazał, że inwestor poinformował, że usytuowanie m. in. zatok autobusowych w miejscowości (...) zostało uzgodnione z przedstawicielami Gminy (...) w trakcie wizji w terenie w dniu (...) listopada 2010 r. W związku z powyższym, w ocenie inwestora, nie ma potrzeby organizowania dodatkowych spotkań na tym etapie inwestycji.

Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżących w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r., iż nie zostali poinformowani o wizji lokalnej w terenie w dniu (...) listopada 2010 r., o wydzieleniu części gruntów stanowiących ich własność pod planowaną inwestycję, oraz że z notatki sporządzonej w dniu (...) listopada 2010 r. wynika, iż spotkanie odbyło się jedynie w Urzędzie Gminy w (...), a nie w terenie, stwierdził, iż nie mogą one zostać uwzględnione, Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że stosownie do art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej, inwestor pismem z dnia (...) lutego 2012 r., znak: (...), wystąpił do Urzędu Gminy (...) o wyrażenie opinii dla przedmiotowej inwestycji drogowej. Wobec niezajęcia stanowiska przez Wójta Gminy (...) w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia o opinię, zgodnie z art. 11 b ust. 2 specustawy drogowej, uznane to zostało jako brak zastrzeżeń do złożonego wniosku. Jakiekolwiek plany dotyczące inwestycji prowadzonych na terenie gminy omawiane są z wójtem, jako przedstawicielem społeczności lokalnej. Podkreślił, iż brak zawiadomienia mieszkańców miejscowości (...) o wizji w terenie z dniu (...) listopada 2010 r. pozostaje bez wpływu na kontrolowane przez organ postępowanie zakończone decyzją Wojewody (...).

Odnosząc się do pytania postawionego w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r., dlaczego nie poinformowano właścicieli posesji o wydzieleniu ich gruntu pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej po dniu (...) listopada 2010 r., wyjaśnił, że stosownie do art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Powyższe oznacza, iż dopiero we wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej konkretyzuje się rzeczywisty kształt rozwiązań projektowych oraz zakres planowanych do wykonania robót budowlanych. Mając na uwadze, że inwestor wystąpił do Wojewody (...) z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej w dniu (...) września 2012 r., inwestor nie miał obowiązku informować skarżących o planowanej inwestycji po spotkaniu przeprowadzonym w dniu (...) listopada 2010 r. Zgodnie natomiast z art. 11 d ust. 5 specustawy drogowej, Wojewoda (...) uczynił zadość ww. przepisowi prawa i poinformował dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wysyłając zawiadomienie o wszczęciu postępowania na adresy wskazane w katastrze nieruchomości oraz zawiadomił pozostałe strony w drodze obwieszczeń. Podkreślił, iż przepisy specustawy drogowej nie przewidują konieczności uzyskania przez inwestora zgody właścicieli nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na planowane rozwiązania projektowe oraz projektowany podział nieruchomości. Ponadto, jak wynika z akt postępowania organu pierwszej instancji, skarżący skorzystali z przysługującego im prawa i przedstawili swoje zastrzeżenia co do planowanych rozwiązań projektowych Wojewodzie (...) w trakcie trwania postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie uwag podniesionych przez strony postępowania oraz szczegółowo uzasadnił brak możliwości uczynienia zadość przedłożonym przez nich wnioskom.

Reasumując, mając na uwadze powyższe wskazania oraz wyjaśnienia inwestora przedstawione w pismach z dnia (...) marca 2013 r., (...) maja 2013 r. oraz (...) września 2013 r., Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, iż zarzuty podniesione przez (...), nie mogą zostać uwzględnione.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu (...) zarzutu dotyczącego sposobu odprowadzania wód opadowych z działek o nr ew. (...), organ podzielił argumentację inwestora zawartą w pismach z dnia (...) marca 2013 r. i z dnia (...) września 2013 r., uzupełnioną pismem z dnia (...) stycznia 2014 r. Inwestor wskazał mianowicie, że teren działki o nr ew. (...), a działka nachylona jest w kierunku wschodnim (nachylenie w kierunku "od drogi" wojewódzkiej). Niemniej jednak inwestor podkreślił, że zakres przedmiotowej inwestycji obejmuje rozwiązania zapewniające sprawne ujęcie i odprowadzenie wód opadowo-roztopowych z drogi wojewódzkiej i skrzyżowań zlokalizowanych w jej ciągu. Na przedmiotowym odcinku drogi, w wyniku rozbudowy, zmianie ulegnie przekrój drogi wojewódzkiej, z drogowego na uliczny - jezdnia będzie ograniczona krawężnikami. Zaprojektowano nowy system odwodnienia drogi, tj. kanalizację deszczową wraz z urządzeniami podczyszczającymi, która zastąpi istniejące odwodnienie powierzchniowe drogi wojewódzkiej odprowadzające wody opadowo-roztopowe z drogi do rowów. Dzięki zastosowaniu projektowanych rozwiązań wody te zostaną ujęte i odprowadzone do kanalizacji deszczowej. Tym samym zabezpieczono teren działki o nr ew. (...) przed napływem tych wód. Ponadto ujęte wody opadowe i roztopowe zostaną oczyszczone w osadnikach zaprojektowanych wpustów deszczowych i dodatkowo, przed wprowadzeniem ich do odbiorników, w projektowanym osadniku i separatorze. Inwestor wyjaśnił, iż w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi związanymi z realizacją przedmiotowej inwestycji na podstawie decyzji Wojewody (...), której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, polegającymi m.in. na wykonaniu wykopów dla kolektora magistrali wodociągowej, wykonaniu części nasypu dojazdu do zaprojektowanego ronda na skrzyżowaniu ul. (...), w związku z tym, że system wykonywanej kanalizacji deszczowej jest jeszcze niepodłączony do systemu kanalizacji miejskiej, jak również w wyniku panujących warunków pogodowych, mogło dojść do chwilowego zaburzenia spływu wody istniejącym tymczasowym lewostronnym rowem przydrożnym, na wysokości działek o nr ew. (...). Niemniej jednak, inwestor podkreślił, że powyższa sytuacja odnosi się jedynie do części ww. nieruchomości, które objęte są liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji drogowej. Inwestor poinformował ponadto, że projektowana podstawa nasypu drogowego zlokalizowana została w odległości około 1 m od linii rozgraniczających teren. Tym samym znajdzie się ona w odległości około 1 m od granicy działek o nr ew. (...), które powstaną w wyniku podziału zatwierdzonego decyzją Wojewody (...), pozostających własnością (...). Zdaniem inwestora, ewentualne (np. przy ulewnych deszczach) rozmycia skarpy drogowej nie będą miały wpływu na tereny przyległe, ponieważ projekt przedmiotowej inwestycji, w celu zapobieżenia takim zjawiskom, obejmuje zabezpieczenie skarp nasypów poprzez obsianie ich trawą. Zgodnie bowiem z § 42 ust. 3 i 7 rozporządzenia, skarpy nasypów dróg klasy G, powinny mieć pochylenie 1 : 1,5 i powinny być umocnione obudową roślinną. W przedmiotowym przypadku warunki powyższe będą spełnione.

Minister Infrastruktury i Rozwoju, za bezzasadny uznał także podniesiony przez skarżącego zarzut dotyczący błędów zawartych, w ocenie skarżącego, w wypisie z rejestru gruntów w zakresie wskazania właściwej powierzchni działki o nr ew. (...). Podkreślił, iż organy wydając niniejszą decyzję, nie posiadali możliwości kwestionowania zarówno projektu podziału nieruchomości sporządzonego przez uprawnionego geodetę i przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez właściwego miejscowo starostę, jak również prawidłowości informacji zawartych w ewidencji gruntów co do powierzchni działki o nr ew. (...), ponieważ przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują organu administracji publicznej, który wydaje decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, do badania zgodności zapisów ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym, bądź z zapisami zawartymi w księgach wieczystych ustanowionych dla tych nieruchomości. Organy wydając decyzję w zakresie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i zatwierdzając projekt podziału nieruchomości nie są również władne do kwestionowania zmian danych ewidencyjnych, które na podstawie art. 40 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Skoro natomiast przepisy specustawy drogowej nie uprawniają organu do wskazanego działania, nie może on poddawać w wątpliwość zapisów określonych w ewidencji gruntów i budynków. W tym miejscu wskazał, że wszelkie zarzuty dotyczące niezgodności w zakresie powierzchni działki o nr ew. (...) powinny być kierowane do organu prowadzącego ewidencję gruntów, czyli do Starosty Powiatu (...).

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu pytania (...), w jaki sposób w latach osiemdziesiątych wydano pozwolenie na budowę kopca wodociągowego przy samej drodze, wiedząc że w planach przewidziano skrzyżowanie i kopiec będzie kolidował z inwestycją drogową przewidującą w tym miejscu budowę ronda, uznał, iż kwestia powyższa nie jest przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego.

Za nietrafny uznał - podniesiony w odwołaniu (...) - zarzut, że przy realizacji niniejszej inwestycji drogowej łamane były interesy osób trzecich, gdyż spowoduje ona nieodwracalne skutki. Stosownie do art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, Wojewoda (...) w pkt 9 zaskarżonej decyzji określił wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Podkreślił, że realizacja planowanego zamierzenia ma na celu uporządkowanie ruchu pojazdów i pieszych oraz zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu wszystkim uczestnikom ruchu. Zgodnie z informacją zawartą na stronie 7, w akapicie 4, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaniechanie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i funkcjonowanie obecnego układu drogowego z utrzymywaniem dróg, bez podniesienia ich parametrów technicznych skutkować będzie stale pogarszającym się stanem technicznym nawierzchni przedmiotowego odcinka drogi wojewódzkiej, zwiększaniem zagrożenia bezpieczeństwa w miarę wzrostu natężenia ruchu oraz wyczerpaniem przepustowości istniejącego układu drogowego. Sytuacja taka spowoduje w przyszłości znaczne utrudnienia komunikacyjne, dalszą dewastację nawierzchni drogi, stopniowe zmniejszanie się prędkości pojazdów i przepustowości drogi, wzrost emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza, coraz częstsze występowanie uszkodzeń zawieszenia pojazdów wywołanych złym stanem nawierzchni oraz wzrost kosztów eksploatacji pojazdów. W wyniku postępującego wzrostu natężenia ruchu i ciągłego pogarszania się stanu nawierzchni jezdni bezpośrednim skutkiem będzie zwiększone oddziaływanie związane z drganiami wywoływanymi przez przejeżdżające samochody (szczególnie ciężarowe) oraz pogorszenie się klimatu akustycznego w otoczeniu drogi. Dodatkowo nieuregulowana zostanie sytuacja związana z oczyszczaniem wód opadowych odprowadzanych z terenu drogi. Rozbudowa lub zabezpieczenie, w niezbędnym zakresie, urządzeń obcych kolidujących z rozbudowywaną drogą i obiektami inżynierskimi, korekta nienormatywnych łuków poziomych, poszerzenie jezdni w rejonie łuków oraz przebudowa skrzyżowań wpłynie na poprawę płynności ruchu, czego bezpośrednim skutkiem będzie obniżenie poziomów dźwięku oraz emisji spalin na otaczających istniejącą drogę terenach. Uporządkowanie odwodnienia drogi oraz zastosowanie urządzeń oczyszczających zanieczyszczone spływy deszczowe, wpłynie na poprawę stanu środowiska wodnego w rejonie przedsięwzięcia. Zaznaczył, iż ze względu na zastosowanie cichej nawierzchni ruch samochodowy na przedmiotowej drodze będzie mniej uciążliwy pod względem emisji hałasu i spalin, a w wyniku przeprowadzonych prac powstanie nowoczesny i wygodny szlak komunikacyjny.

Z uwagi na powyższe wyjaśnienia, za niezasadne uznał również stwierdzenie (...), że działka stanowiąca jego własność nie została zabezpieczona przed zanieczyszczeniami oraz, że odczuwalny będzie hałas z aut poruszających się po rondzie i drodze. Zgodnie bowiem z zawartą w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko analizą akustyczną wprowadzono zastosowanie nawierzchni cichej w postaci podwójnego asfaltu porowatego (warstwa 7-10 cm) na terenach zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz zamieszkania zbiorowego. Przeprowadzone obliczenia uwzględniające zastosowanie nawierzchni cichej (porowatej) wykazały, że przy istniejącej zabudowie podlegającej ochronie akustycznej, poziom hałasu emitowanego w związku z eksploatacją rozbudowywanej drogi, znacznie się obniży i nie będzie przekraczał wartości dopuszczalnych. W związku z wykonaniem nowej nawierzchni poprawi się płynność ruchu oraz obniży poziom emitowanego przez samochody hałasu.

Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, iż przed wydaniem przez niego działki konieczne było dokonanie wyceny strat oraz oceny nieodwracalnych skutków, które mogą zostać spowodowane realizacją przedmiotowej inwestycji drogowej, wyjaśnił, iż powyższe kwestie nie są przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, lecz odrębnego postępowania dotyczącego ustalenia wysokości odszkodowania za przejęte nieruchomości oraz ewentualne szkody spowodowane w trakcie realizacji inwestycji.

Rozpatrując zarzut skarżącego dotyczący możliwości spowodowania uszkodzenia tynków w budynku mieszkalnym stanowiącym jego własność w wyniku prowadzenia prac polegających na zagęszczaniu gruntu w bardzo bliskiej odległości od jego domu, uznał, iż obawy skarżącego dotyczące powyższej kwestii są przedwczesne. Na podstawie zawartego w decyzji Wojewody (...) stwierdzenia o przejściu z mocy prawa na własność Województwa (...) części działek stanowiących własność (...) nie można wywnioskować, iż prowadzone prace budowlane spowodują uszkodzenia tynków w budynku mieszkalnym.

Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego dotyczącego niewłaściwości zaprojektowanego wjazdu na działkę stanowiącą jego własność powołał się stanowisko inwestora przedstawione w piśmie z dnia (...) marca 2013 r., że działka o nr ew. (...), posiada dostęp do drogi publicznej realizowany za pomocą zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr (...). Podkreślił, iż zaprojektowany promień łuku równy 3 m, dla zjazdu indywidualnego, jest zgodny z warunkami rozporządzenia. Natomiast ze względu na brak istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr (...), projekt przedmiotowej inwestycji nie przewiduje budowy zjazdu z drogi wojewódzkiej nr (...) na działkę o nr (...), powstałą po podziale działki o nr ew. (...), pozostającą własnością (...). Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.

Odnosząc się do zastrzeżeń (...) podniesionych w piśmie z dnia (...) maja 2013 r. co do wykonania bardzo stromego podjazdu na ul. (...), organ odwoławczy podzielił argumentację inwestora przedstawioną w piśmie z dnia (...) września 2013 r. uzupełnionym pismem z dnia (...) stycznia 2014 r. Działka o nr ew. (...), stanowiąca własność (...), posiada zjazd indywidualny z ul. (...). W związku z powyższym w zakresie przedmiotowej inwestycji zaprojektowano zjazd indywidualny z (...) o parametrach zgodnych z § 79 rozporządzenia. Zaprojektowany zjazd ma szerokość 5,0 m (w tym jezdnię szerokości 4,0 m), nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego, przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu 3 m. Zaprojektowane pochylenie podłużne zjazdu wynosi maksymalnie 3,5%, natomiast zaprojektowane pochylenie poprzeczne 2%, co również spełnia wymagania obowiązujących przepisów. Zachowanie powyższych parametrów zjazdu indywidualnego gwarantuje sprawny i funkcjonalny dojazd na działkę o nr ew. (...).

Odnosząc się do podniesionego przez (...) w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r. zarzutu dotyczącego naruszenia art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, poprzez błędne ustalenie, że zmiana stanu wody na gruncie nie niesie za sobą szkody na gruntach sąsiednich, wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W niniejszym przypadku, jak już wcześniej wskazano, sytuacja dotycząca spływu wód na działkę skarżącego spowodowana jest prowadzeniem robót budowlanych w ramach realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej. Przedstawione przez skarżącego uciążliwości i wynikające z powyższych prac utrudnienia mają zatem charakter przejściowy i ustaną wraz z zakończeniem prac związanych z przebudową infrastruktury technicznej kolidującej z planowaną inwestycją. Niemniej jednak podkreślił, że inwestor uzyskał wymaganą na podstawie art. 11 d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej decyzję (...) z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...), o pozwoleniu wodnoprawnym, która zobowiązuje go do prowadzenia robót przy wykonywaniu urządzeń wodnych zgodnie z przedłożonym operatem wodnoprawnym, oraz obowiązującymi przepisami.

Rozpatrując zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń bez sięgnięcia do wiadomości specjalnych i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii, wyjaśnił, że organ pierwszej instancji posiadał materiał dowodowy niezbędny do rozpatrzenia sprawy i wnikliwie go przeanalizował. W ocenie organu, dokumenty znajdujące się w aktach przedmiotowej sprawy umożliwiały rzetelne zbadanie sytuacji faktycznej i podjęcie rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, że art. 11d ust. 1 specustawy drogowej określa katalog obowiązkowych dokumentów załączanych przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ dokonuje oceny dokumentacji załączonej do wniosku i bada jej zgodność z przepisami prawa określającymi sposób sporządzenia tych dokumentów.

W ocenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, w niniejszej sprawie opinia biegłego w zakresie hydrologii nie była potrzebna. Projekt architektoniczno-budowlany branży sanitarnej, stanowiący Tom V Projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji drogowej został bowiem opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonywania samodzielnych funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji sanitarnych. W niniejszej sprawie organ wyprowadził określone ustalenia z posiadanych dokumentów sporządzonych przez inwestora, do których nie było zastrzeżeń, oraz ze stanowiska przedstawionego przez inwestora w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego do wypowiedzenia się w sprawie zarzutów i wniosków przedstawionych w przez odwołującą się stronę. W związku z powyższym, zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 k.p.a., poprzez dokonanie ustaleń bez sięgnięcia do wiadomości specjalnych i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii, należy uznać za bezzasadny.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 i art. 81 k.p.a., stwierdził, iż jest on nietrafny. Podkreślił, że skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji, stosownie do art. 10 k.p.a., Minister zawiadomił stronę, iż zgromadzony został materiał dowodowy umożliwiający zakończenie przedmiotowego postępowania, a strony mogą wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Mając na uwadze zarzut (...), przedstawiony w piśmie z dnia (...) listopada 2013 r., dotyczący braku "wymaganych przepisami lewoskrętów i prawoskrętów" wyjaśnił, że dodatkowe pasy dla pojazdów skręcających w lewo i prawo stosuje się na skrzyżowaniach w przypadkach określonych w rozporządzeniu. Z powyższego względu, w przypadku zjazdu indywidualnego na działkę o nr ew. (...) nie zachodzą przesłanki do stosowania dodatkowych pasów ruchu dla pojazdów skręcających.

W odniesieniu do zarzutu (...) dotyczącego braku zachowania "wymaganej przepisami odległości drogi publicznej od budynku mieszkalnego", wyjaśnił, iż inwestor dokonując lokalizacji inwestycji drogowej nie jest związany treścią art. 43 ustawy o drogach publicznych. Niemniej jednak w piśmie z dnia (...) stycznia 2014 r. inwestor poinformował, że odległość projektowanej zewnętrznej krawędzi jezdni, zarówno drogi wojewódzkiej nr (...), wynosi ponad 20 m.

Rozpatrując zarzut (...) podniesiony w odwołaniu, dotyczący braku zgody na lokalizację zatoki autobusowej na działce o nr ew. (...), stanowiącej jej własność, organ przychylił się do stanowiska inwestora zaprezentowanego w piśmie z dnia (...) marca 2013 r., iż lokalizacja zatoki autobusowej w km 8+430,80 i związany z nią podział działki o nr ew. (...), wynika z konieczności poszerzenia istniejącego pasa drogowego w celu usytuowania, na wydzielonej części ww. działki, peronu autobusowego oraz elementów odwodnienia drogi w postaci rowu otwartego. Odnośnie względów bezpieczeństwa zastosowanego rozwiązania podkreślenia wymaga fakt, iż projektowana zatoka autobusowa w km 8+430,80, strona lewa, została usytuowana na prostym odcinku drogi wojewódzkiej nr (...) poza obszarem oddziaływania skrzyżowania z drogą gminną nr (...) z zachowaniem wymaganej widoczności, a więc spełnia wymagania bezpieczeństwa użytkowników ruchu, zgodnie z zapisami rozporządzenia. Stosownie do informacji zawartych w piśmie inwestora z dnia (...) września 2013 r., projektowana lokalizacja zatoki jest zgodna z uchwałą nr (...) Sejmiku Województwa (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Województwo (...), oraz warunków i zasad korzystania z tych przystanków.

Organ wskazał, iż mając na uwadze zawarte w odwołaniu oraz pismach je uzupełniających stwierdzenie skarżącej o dużej ilości wypadków na przedmiotowym odcinku drogi, organ odwoławczy powołał się na pismo Komendanta Powiatowego Policji w (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r., znak: (...), w którym podano, że na odcinku drogi wojewódzkiej nr (...) w km 8+000 - 8+700 w okresie od dnia (...) stycznia 2010 r. do dnia (...) grudnia 2012 r. doszło do dwóch zdarzeń drogowych. W ocenie Komendanta, budowa zatok autobusowych znacznie wpłynie na poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi, gdyż w chwili obecnej na przedmiotowym jej odcinku nie są zlokalizowane zatoki autobusowe.

Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej, iż na działce o nr ew. (...) zamierza wybudować dom mieszkalny, a usytuowanie zatoki w planowanym przez inwestora miejscu spowoduje obniżenie wartości oraz walorów estetycznych przedmiotowej działki, uznał, iż powyższe obawy są przedwczesne. Podkreślił, że ewentualne wystąpienie ww. okoliczności nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Niemniej jednak, w przypadku uznania przez odwołującą się, iż pozostała po podziale część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, ma ona możliwość wystąpienia, na podstawie art. 13 ust. 3 specustawy drogowej, do Zarządu Województwa (...) o nabycie w imieniu i na rzecz Województwa (...) tej części nieruchomości. Jednocześnie wyjaśnił, iż kwestia uregulowana w art. 13 ust. 3 specustawy drogowej ma charakter roszczenia cywilnoprawnego i nie podlega rozpatrzeniu w toku niniejszego postępowania odwoławczego.

Mając natomiast na względzie zarzut skarżącej, iż jako właścicielka działki objętej przedmiotową inwestycją nie została o niej poinformowana na etapie jej planowania, a uzgodnienia toczyły się jedynie na szczeblu gminnym, jeszcze raz podkreślił, że na podstawie art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej, właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Niemniej jednak, do (...), jako właścicielki działki o nr ew. (...), zostało skierowane zawiadomienie Wojewody (...) z dnia (...) października 2012 r., znak: (...), o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Rozpatrując zawarty w odwołaniu (...) zarzut dotyczący sprzeciwu wobec lokalizacji chodnika na części działki stanowiącej jego własność, Minister Infrastruktury i Rozwoju podzielił stanowisko inwestora zaprezentowane w piśmie z dnia (...) marca 2013 r. Podkreślił, iż konieczność podziału działek o nr ew(...), wynika z potrzeby dostosowania istniejących parametrów funkcjonalno - użytkowych drogi wojewódzkiej nr (...) do zapisów rozporządzenia oraz niewystarczającej do tego celu istniejącej szerokości pasa drogowego. Mając na względzie fakt, że przedmiotowa inwestycja ma na celu uporządkowanie ruchu pojazdów i pieszych oraz zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu wszystkim uczestnikom ruchu, szczególnie tym niechronionym, w projekcie przewidziano miejsce na chodnik za rowem przydrożnym, a więc na części ww. działek, co jest rozwiązaniem zapewniającym bezpieczeństwo ruchu pieszych i jest pod tym względem rozwiązaniem o wiele korzystniejszym od rozwiązania zakładającego usytuowanie chodnika przy krawędzi jezdni.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia organ stwierdził, iż wyrażony przez skarżącego sprzeciw co do miejsca lokalizacji chodnika, nie może zostać uwzględniony.

Rozpatrując zarzuty podniesione w odwołaniach przez (...), dotyczące ograniczenia dostępu do działek o nr ew. (...), podzielił argumenty przedstawione przez inwestora w piśmie z dnia (...) marca 2013 r., iż w chwili obecnej działka o nr ew. (...), z obrębu (...), nie posiada istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr (...). W związku z powyższym, stosownie do art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, inwestor nie ma obowiązku budowy zjazdu na ww. działkę. Dodatkowo uznał, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż w związku z realizacją inwestycji działka o nr ew. (...) będzie pozbawiona dostępu do drogi lub dostęp do drogi będzie ograniczony, gdyż obsługa komunikacyjna ww. działki, podobnie jak i innych działek w zakresie inwestycji, nie ulegnie zmianie ani pogorszeniu - wszystkie istniejące dotychczas zjazdy do nieruchomości zostały w projekcie zachowane.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżących o zmianę lokalizacji zatoki autobusowej, wyjaśnił, że zatoka autobusowa w km 1+211,50, strona lewa, usytuowana będzie na prostym odcinku drogi wojewódzkiej nr (...), poza obszarem oddziaływania skrzyżowania z ul. (...) z zachowaniem wymaganej widoczności. Na usytuowanie zatoki autobusowej i konieczność wydzielenia części działek pod jej budowę miała również wpływ rozbudowa skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr (...) z ul. (...), brak wystarczającego miejsca w terenie na budowę zatoki autobusowej (niewystarczająca szerokość istniejącego pasa drogowego) oraz znaczne zagęszczenie istniejących zjazdów. W ocenie inwestora, ewentualna zmiana lokalizacji zatoki autobusowej spowoduje, iż planowany poziom bezpieczeństwa użytkowników drogi nie zostanie osiągnięty, a tym samym nie zostaną spełnione podstawowe założenia funkcjonalno-użytkowe przedmiotowej inwestycji. Zmiana lokalizacji przedmiotowej zatoki autobusowej zgodnie z żądaniem skarżących, polegająca na jej przesunięciu o około 70 m w kierunku centrum miasta spowodowałaby, że zatoka znalazłaby się za wierzchołkiem łuku pionowego wypukłego w przekroju podłużnym drogi oraz w obszarze oddziaływania zjazdów publicznych w km 1 + 108,80 i km 1+102,80, generujących duży ruch, dla których zaprojektowano pasy do skrętu w lewo. Takie rozwiązanie, w ocenie inwestora, nie zapewniłoby wystarczającego poziomu bezpieczeństwa ruchu na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej nr (...).

Reasumując przedstawiona powyżej argumentację Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody (...), poza częścią uchyloną niniejszą decyzją nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach nie zasługują na uwzględnienie.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję wnieśli: (...) (w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1987/14), (...) (sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2100/14), (...) (w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2101/14), (...) (w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2102/14), (...) (w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2103/14), (...) (w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2104/14), (...) (w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2105/14).

Na rozprawie z dniu 5 lutego 2015 r., na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., Sąd zarządził połączenie spraw o sygn. akt VII SA/Wa 1987/14, VII SA/Wa 2100/14, VII SA/Wa 2101/14, VII SA/Wa 2102/14 VII SA/Wa 2103/14, VII SA/Wa 2104/14 i VII SA/Wa 2105/14 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzenie postępowanie pod sygn. akt VII SA/Wa 1987/14 oraz zakreślił w repertorium sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2100/14, VII SA/Wa 2101/14, VII SA/Wa 2102/14, VII SA/Wa 2103/14, VII SA/Wa 2104/14 i VII SA/Wa 2105/14.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że wpłynęła też skarga (...), zarejestrowana w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1988/14, która postanowieniem z dnia (...) października 2014 r. została odrzucona wobec nieuiszczenia wpisu sądowego.

Skarżący – (...) domagali się: 1) uchylenia zaskarżonej decyzji w części oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, gdyż wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki nr (...) nie posiada zjazdu zgodnie z "ustawą o drogach publicznych", a działki nr (...) będą zalewane wodami opadowymi, co narusza art. 29 ust. 1 - 3 Prawa wodnego; 2) uchylenia zatwierdzenia projektu podziału działki nr (...); 3) uchylenia wywłaszczenia działki nr (...); 4) uchylenia zatwierdzonego projektu budowlanego w części dotyczącej budowy ronda przy ulicy (...).

(...), powtarzając argumentacje prezentowaną w toku postępowania administracyjnego, zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) błędną wykładnię art. 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez zignorowanie faktu, że organ pierwszej instancji wydał w dniu (...) listopada 2012 r., zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, a organ drugiej instancji zamiast rozpatrzyć obiektywnie odwołanie strony orzekł na niekorzyść odwołującej się strony; 2) art. 29 ust. 1 - 3 Prawa wodnego, 3) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie przyczyny nieuwzględnienia żądania, gdy z drogi wojewódzkiej nr (...) jest wykonanych wiele zjazdów publicznych, a w konsekwencji sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a.; 4) art. 7, i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 5) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, co w znaczący sposób prowadzi do obniżenia zaufania obywateli do władzy publicznej; 6) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do władzy publicznej, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które; miało wpływ na wynik sprawy: 7) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie i odmowę skarżącym wybudowania zjazdu; 8) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy organ administracji szanuje działanie organu podjęte bez podstawy prawnej i z pominięciem przepisów postępowania; 9) § 195 w zw. z § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie polegające na zastosowaniu przepisów tego rozporządzenia do zjazdu, skarpy; 10) art. 8 k.p.a. w zw. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi (...)podkreślili znaczenie zasady pogłębiania zaufania obywateli państwa do organu administracji publicznej, działającego w ramach obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem skarżących, organ drugiej instancji powinien reagować na dostrzeżone naruszenia prawa, w szczególności, jeżeli dotyczą one decyzji wydanych przez organy uzgadniające, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Obowiązek ten ciąży na organie w związku z dyspozycją art. 9 k.p.a.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz konkretne przepisy prawa skarżący wskazali, że realizacja inwestycji drogowej każdorazowo powinna odnosić się do ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, na straży której stoją odpowiednie organy administracji publicznej oraz sądy. Podnieśli, że realizacja przedmiotowej inwestycji pozbawia ich dostępu do drogi publicznej, co gwarantuje państwo prawa. Na potwierdzenie tego argumentu przywołane zostały przepisy art. 29 ustawy o drogach publicznych oraz art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, odnoszące się do definicji zjazdu oraz konieczności jego zapewnienia w przypadku dokonywanych podziałów nieruchomości.

Dodatkowo skarżący wskazali na fakt nierównego traktowania właścicieli działek będących przedmiotem realizowanej inwestycji w prowadzonym postępowaniu. Nawiązali do konstytucyjnej zasady równości, powołując przepis art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, które wyraźnie określają warunki, w jakich można odstąpić od jej stosowania oraz podkreślające prawidłowe jej znaczenie. W związku z sytuacją, w której w przypadku, gdzie ponad 290 działek posiada zjazdy do nieruchomości, skarżący nie znajdują uzasadnienia, z jakich powodów zostali potraktowani odmiennie. Na potwierdzenie tych twierdzeń do skargi dołączono zdjęcie nr (...), na którym widać wybudowany zjazd do działki rolnej, usytuowanej przed działką skarżących, który mógł zostać przedłużony do działki o nr (...).

Nieprzekonywujące w tej kwestii, zdaniem skarżących, jest zarówno stanowisko (...) Zarządu Dróg Wojewódzkich w (...) oraz Ministra, którzy twierdzą, że działka o nr (...) nie posiadała istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr (...) oraz drogi powiatowej nr (...). Fakt ten potwierdza, zdaniem skarżących, dokumentacja inwestycji będąca przedmiotem postępowania toczącego się przed Ministrem o znaku (...). Z akt tej sprawy wynika, że działki o nr (...) mają ustanowione zjazdy z drogi publicznej, jednak - z niewiadomych przyczyn oraz bez zgody właścicieli działek - zrezygnowano z wybudowania zjazdów, umocowania rowów oraz przepustów, do czasu wykonania rozbudowy drogi wojewódzkiej nr (...). Ponadto z mapy inwentaryzacji terenu wynika, że zarówno działka o nr (...), jak i działka o nr (...), nie posiadają zjazdu z drogi powiatowej nr (...), co kwestionuje inwestor twierdząc, że pierwsza z ww. działek taki zjazd posiada. Państwo (...) podważają także fakt istnienia zjazdu do ich działki z drogi powiatowej od ul. (...). Skarżący obawiają się sytuacji, w której po raz kolejny pominięte zostaną ich zastrzeżenia, a niemożliwym będzie ustalenie podmiotów odpowiedzialnych za przyjęte rozwiązania projektowe.

W kwestii pośredniego dostępu do drogi publicznej poprzez działkę o nr (...), stanowiącą współwłasność skarżących wskazali, że działka ta także nie posiada dostępu do drogi publicznej w postaci zjazdu z drogi powiatowej, na potwierdzenie czego dołączono do skargi zdjęcie nr (...). Rozwiązaniem w tej sytuacji byłoby, zdaniem skarżących, ustanowienie służebności na wskazanej działce, jednakże możliwe jest to jedynie w długotrwałym postępowaniu przed sądem powszechnym, które i tak nie przyniosłoby zamierzonego rezultatu. Na potwierdzenie tej tezy przedstawili argumenty, ze względu na które przez wiele lat niemożliwym będzie ustanowienie służebności przejazdu na działce stanowiącej współwłasność skarżących. Ponadto stwierdzili, że obecna sytuacja uniemożliwia im uprawę wskazanej działki.

Skarżący wskazali, że w niedługim czasie Gmina Miejska (...) wykupi udziały w działce o nr (...), na mocy załączonego do skargi postanowienia Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) lipca 2010 r., sygn. akt. (...), co pozbawi działkę o nr (...) pośredniego dostępu do drogi publicznej. Nie ma także możliwości, aby (...)Zarząd Dróg Wojewódzkich w (...) udostępnił zjazd poprzez teren działki o nr (...). Powołując się na przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przepisy kpa, orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz stosowną literaturę, skarżący przedstawili przesłanki uzasadniające możliwość ograniczenia i ingerencji w konstytucyjnie zagwarantowane prawo własności.

Skarżący rozwijając zarzut dotyczący błędnie przyjętych rozwiązań w zakresie odprowadzenia wód opadowych i roztopowych stwierdzili, że nie spełnią one swoich funkcji, przez co woda bezpośrednio będzie zalewać działki skarżących. Działki o nr (...) znajdują się na obszarze oddziaływania inwestycji, z uwagi na fakt ich położenia poniżej działki stanowiącej własność inwestora. Istniejące bezodpływowe cieki wodne (rowy) przebiegające przez działkę inwestora powodują, że "ścieki z tej działki" spływają pośrednio na działki skarżących o nr (...), co prezentują zdjęcia dołączone do skargi.

Uzasadniając podniesiony zarzut dotyczący naruszenia art. 29 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo wodne skarżący (...) stwierdzili, iż organy prowadzące postępowanie nie wyjaśniły istotnych w sprawie okoliczności, a tym samym błędnie ustaliły stan faktyczny, który nie odpowiada rzeczywistemu stanowi sprawy. Okoliczności te dotyczą m.in.: określenia sposobu postępowania w przypadku awarii (uszkodzenia, braku odbierania ścieków) przez studzienkę jako urządzenia istotnego dla realizacji pozwolenia, zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 11 ustawy Prawo wodne oraz braku informacji na temat przewidywanego sposobu i efektu oczyszczania ścieków. Wbrew art. 31 ust. 2 ustawy Prawo wodne, nie przeanalizowano możliwości hydraulicznych odbiornika i nie wykazano, czy przewidywana ilość ścieków wprowadzanych punktowo w stosunku do dotychczasowego spływu powierzchniowego nie będzie powodowała negatywnego oddziaływania na tereny przyległe.

Zdaniem skarżących, zbagatelizowano treść art. 128 i art. 132 ustawy Prawo wodne poprzez nierzetelne sporządzenie operatu wodno-prawnego oraz braku nałożenia obowiązków na inwestora w zakresie prowadzenia pomiarów jakości wód płynących poniżej/powyżej miejsca zrzutu ścieków. Ponadto, nie zobowiązano inwestora do wykonania robót w tym zakresie lub uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych. Wydane pozwolenie wodno-prawne narusza decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości stanowiących współwłasność skarżących, co jest niezgodne z art. 125 ustawy Prawo wodne. Dodatkowo, w ocenie (...), dopuszczono się naruszenia art. 123 ustawy Prawo wodne, gdyż nie zbadano, czy inwestor posiada prawo do terenu w zakresie koniecznym do realizacji pozwolenia wodno-prawnego. Skarżący uważają, że to "na nich nałożono obowiązek udostępniania własnych nieruchomości na zlewisko osiedlowych i ulicznych ścieków".

Kolejnym naruszeniem, na które wskazano w skardze, jest niezastosowanie się do dyspozycji z art. 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), zwanej dalej "ustawą Prawo ochrony środowiska", poprzez przeprowadzenie wód opadowych na działkę skarżących, zamiast na działkę stanowiącą własność Województwa (...). Nie uwzględniono także wymogu wynikającego z art. 76 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym nie można przystąpić do użytkowania kanalizacji opadowej, jeżeli nie zostaną zastosowane środki techniczne i technologiczne chroniące środowisko.

Skarżący nie zgodzili się z twierdzeniem Ministra, iż w niniejszej sprawie nie jest potrzebna opinia biegłego w zakresu hydrologii, tylko z uwagi na fakt sporządzenia stosownego operatu przez osobę posiadającą przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonania samodzielnych funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji sanitarnych. Ponadto, w ich ocenie, z dołączonych do skargi zdjęć bezpośrednio wynika, że opinia biegłego w tym zakresie ma duże znaczenie dla sprawy. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżący przywołali podobną sytuację jaka miała miejsce w trakcie realizacji inwestycji dotyczącej drogi powiatowej nr (...), która to również przebiegała przez działki stanowiące własność (...). Wówczas także doszło do powstania rozbieżności, wskutek których źle wykonano przepusty oraz niezgodnie z projektem wybudowano dwie studzienki na działce o nr (...), na dowód czego dołączono kopię pisma Starosty (...) z dnia (...) lutego 2014 r., znak: (...). Według skarżących, z dołączonych zdjęć widać, że opinia biegłego w zakresu hydrologii ma duże znaczenie w tej sprawie. Ponadto w orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że w sprawach z zakresu prawa wodnego powoływanie biegłych jest często niezbędne, w szczególności jeśli chodzi o ustalenie przyczyn wyrządzania szkód wodami opadowymi.

Dodatkowo skarżący wskazali, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, zostało wybudowane rondo na działce o nr (...) wskutek czego, stwierdzić można wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych, i co za tym idzie, naruszenie art. 29 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo wodne, co także przyczyniło się do ograniczenia dostępu działki skarżących do drogi publicznej.

Skarżący powołując się na toczące się przed Ministrem inne postępowania wskazali, że ich wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a akta tych postępowań pozwolą ustalić prawidłowy stan faktyczny sprawy.

Ponadto, skarżący (...) zwrócili uwagę na nieprawidłowości dotyczące realizowanych na terenie ich działek innych inwestycji w trybie przewidzianym w specustawie drogowej. Zarzuty te dotyczą przede wszystkim nieprawidłowości proceduralnych, bezprawnej ingerencji w teren działki o nr (...), niebędącej przedmiotem realizowanej inwestycji, czy też niezgodnego z projektem budowlanym usytuowania koryt ściekowych.

Na poparcie zawartych w skardze zarzutów (...), powołując się na przepisy art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107, k.p.a. oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazali na szereg naruszeń, jakich dopuścił się Minister w prowadzonym postępowaniu, odnoszących się do zasad ogólnych postępowania administracyjnego, poszanowania prawa własności i konstytucyjnej zasady praworządności, z których każde miało znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Podsumowując skarżący (...) wskazali, że fakt związania organu administracji publicznej wnioskiem inwestora nie oznacza konieczności wydania orzeczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. Taka decyzja pozostawałaby w sprzeczności z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa, m.in. z zasadami ogólnymi zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego.

Skarżący – (...) wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Uzasadniając skargę podnieśli, że na etapie poprzedzającym złożenie wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doszło do naruszenia prawa przez inwestora, a co za tym idzie - złożony wniosek był niezgodny z prawem i nie mógł skutkować wydaniem decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody (...).

Skarżący wskazali prawne podstawy funkcjonowania samorządu województwa, które, w ich ocenie, zobowiązują ten samorząd do uwzględniania w podejmowanych działaniach interesu mieszkańców województwa, zarówno jako całej społeczności, jak i mniejszych grup mieszańców, których działania organu samorządowego dotyczą bezpośrednio. Podkreślili ponadto, że art. 4 pkt 6 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego z dnia (...) października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124 poz. 607), zwanej dalej "Europejską Kartą Samorządu Terytorialnego" - która weszła w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej z dniem 1 marca 1994 r. - stanowi, iż społeczności lokalne powinny być konsultowane o tyle, o ile jest to możliwe, we właściwym czasie i w odpowiednim trybie, w trakcie opracowywania planów oraz podejmowania decyzji we wszystkich sprawach bezpośrednio ich dotyczących.

Zdaniem skarżących, Zarząd Województwa (...) reprezentowany przez Dyrektora (...)Zarządu Dróg w (...)nie tyle nie uwzględnił interesu osób bezpośrednio korzystających z rozwiązań przyjętych przy projektowaniu rozbudowy drogi, ale interes ten pominął.

Skarżący stwierdzili, że ze zgromadzonych w przedmiotowej sprawie dokumentów wynika, iż pomimo zapewnień inwestora, że projekt rozbudowy drogi ma na celu uporządkowanie ruchu pojazdów i pieszych oraz zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu wszystkim uczestnikom ruchu, podstawowym argumentem przemawiającym za przyjętymi rozwiązaniami projektowymi jest spełnienie wymagań rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43 poz. 430 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", oraz obawa częściowej utraty dofinansowania projektu z funduszy Unii Europejskiej, jaka mogłaby się zdarzyć w przypadku zmiany zakresu inwestycji.

W skargach poruszona została również kwestia dotycząca ustaleń, jakie zapadły podczas wizji w terenie przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2010 r., gdzie w obecności przedstawicieli Gminy (...), projektanta i przedstawicieli inwestora zostały uzgodnione rozwiązania sytuacyjne przyjęte w projekcie, a dotyczące m.in. usytuowania zatok autobusowych i chodnika. Skarżący po raz kolejny podkreślili, iż w następujących po spotkaniu z dnia (...) listopada 2010 r. zebraniach wiejskich w miejscowości (...) kwestie przebiegu chodnika oraz położenia zatok autobusowych nie były w ogóle poruszane. Wskazali również, że od momentu dowiedzenia się o planowanych rozwiązaniach kwestionowali je i podejmowali działania mające na celu przedstawienie swojego stanowiska w sprawie.

W ocenie skarżących powyższa argumentacja potwierdza fakt, że na etapie przygotowania przedmiotowego projektu rozbudowy drogi nie były rozpatrywane uwagi właścicieli nieruchomości nim objętych. Wyjaśnienia udzielanie przez inwestora w trakcie trwania postępowania przed organem II instancji dotyczą kwestii, które powinny zostać rozpoznane i wyjaśnione na etapie przygotowania projektu rozbudowy drogi, a nie na etapie rozpatrywania wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

W ocenie skarżących inwestor, jako ustawowy przedstawiciel mieszkańców danej wspólnoty samorządowej, powinien był zebrać wszystkie uwagi dotyczące planowanego zakresu inwestycji, rozpoznać je i wypracować rozwiązanie, które pozostając w zgodzie z przepisami prawa, uwzględniałoby racjonalne i uzasadnione argumenty osób, które ze zrealizowanej inwestycji miałyby w przyszłości korzystać. Dopiero w przypadku braku porozumienia co do poszczególnych kwestii, inwestor będący organem jednostki samorządu terytorialnego powinien korzystać z procedury przewidzianej ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.) – tzw. "specustawą drogową".

Skarżący stwierdzili, że organy I i II Instancji wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pominęły podnoszoną przez skarżących kwestię dotyczącą prawa do uczestniczenia przez nich w postępowaniu począwszy od etapu przygotowania inwestycji. Dokonując oceny wniosku inwestora organy koncentrują się tylko i wyłącznie na formalnych wymaganiach określonych w specustawie drogowej. Analizując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, skarżący doszli do wniosku, że mieszkańcy stanowiący wspólnotę samorządową, których planowana inwestycja dotyczy bezpośrednio, nie mają żadnego praktycznego wpływu na kształt tej inwestycji. Wniosek inwestora jest oceniany jedynie pod względem formalnym, bez możliwości wprowadzenia zmian lub poprawek do projektu.

Skarżący zarzucili również, iż ze stanowiska przedstawionego przez organ II instancji w decyzji Ministra wynika, że na etapie przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestorowi wolno "ignorować lub pomijać opinie osób, których inwestycja dotyczy". Zdaniem skarżących, decyzja Ministra oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody (...) naruszają prawo w zakresie, w jakim uznają wniosek inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej za zgodny z przepisami prawa w sytuacji, gdy osobom, których praw i obowiązków sprawa dotyczy, nie został zapewniony udział w postępowaniu na etapie przygotowania wniosku przez inwestora. Powyższe stanowisko, w ocenie skarżących, znajduje potwierdzenie także w ostatnich pismach kierowanych przez inwestora do Wójta Gminy (...). W piśmie z dnia (...) czerwca 2014 r., znak: (...), Zastępca Dyrektora (...) Zarządu Dróg w (...) informuje, że Dyrektor Departamentu Dróg i Publicznego Transportu Zbiorowego (...) Urzędu Marszałkowskiego polecił przygotowanie wniosku zmieniającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie dotyczącym budowy chodnika i zatoki autobusowej. Z kolei w piśmie z dnia (...) lipca 2014 r., znak: (...), wskazano, iż z uwagi na stanowisko Gminy (...) oraz argumenty lokalnej społeczności została podjęta decyzja o zmianie projektowanego przebiegu chodnika. Zdaniem skarżących, powyższe pisma potwierdzają fakt, że przebieg przedmiotowej drogi i przyjęte rozwiązania nie były wcześniej konsultowane z zainteresowanymi właścicielami działek sąsiadujących z projektowaną drogą. Świadczy to równocześnie o tym, że istniała i nadal istnieje możliwość bezkonfliktowego ustalenia przebiegu drogi i zastosowanych rozwiązań satysfakcjonujących właścicieli posesji.

Formułując opisane powyżej zarzuty skarżący podkreślili również, że nie są przeciwni realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej. Rozumieją, że ma ona służyć nie tylko mieszkańcom przyległych do drogi nieruchomości, ale wszystkim jej użytkownikom, a przede wszystkim, rozwojowi lokalnej gospodarki i całego regionu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżących podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Sąd podziela stanowisko organu co do tego, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia, wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie odpowiada powołanym przepisom prawa, które legły u podstaw jego podjęcia.

Zarzuty skarg w okolicznościach niniejszej sprawy nie są uzasadnione.

I tak, analizując skargę (...) należy podkreślić, że została ona złożone przez współwłaścicieli działki o nr (...), powstałej z podziału działki o nr (...), z obrębu (...). Zarzuty zasadniczo dotyczą kwestii skomunikowania ww. działki z drogą publiczną oraz istniejącego zagrożenia zalewaniem jej terenu wodami opadowymi i roztopowymi. Skarżący poruszyli również kwestię dotyczącą związania organów administracji publicznej wnioskiem inwestora. Ponadto, podnieśli naruszenie szeregu przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustaw szczególnych, ogólnych zasad prawa i postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że skarga zawiera co do zasady tożsame zarzuty co do zarzutów podniesionych oraz będących przedmiotem badania w postępowaniu odwoławczym, zakończonym zaskarżoną decyzją.

Jak chodzi o zarzut dotyczący braku zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla działki o nr (...), powstałej z podziału działki o nr (...), wskazać należy, że organ w wyczerpujący sposób odniósł się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że ta argumentacja jednoznacznie wskazuje na bezzasadność zarzutu w tym przedmiocie.

Wskazać należy, że organy orzekające w sprawie niniejszej nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Minister, dochował aktu staranności w prowadzonym postępowaniu drugoinstancyjnym i wezwał inwestora do zajęcia stanowiska w przedmiocie zastrzeżeń skarżących dotyczących sposobu zapewnienia działce o nr (...)dostępu do drogi publicznej. Stosownie do wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia (...) października 2013 r., znak: (...), projektowana działka o nr (...), obręb (...), będzie miała zapewniony bezpośredni i pośredni dostęp do drogi publicznej.

Należy stwierdzić, że to wyjaśnienie inwestora odpowiada stanowi faktycznemu świetle części graficznej projektu budowlanego. Ponadto, jak wskazał inwestor ukształtowanie wysokościowe ww. drogi publicznej oraz terenu działki o nr (...) nie wyklucza możliwości wykonania zjazdu do ww. nieruchomości o parametrach zgodnych z warunkami przepisów rozporządzenia.

Podkreślić należy, że zakres przedmiotowej inwestycji nie obejmuje wykonania zjazdu do projektowanej działki o nr (...) nie posiada istniejącego zjazdu, zarówno od strony drogi wojewódzkiej nr (...), jak i drogi powiatowej nr (...), z którą również graniczy. W tym przypadku nie znajdzie zatem zastosowania art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych.

Wbrew zarzutom skarżących (...) inwestor nie ma obowiązku budowy zjazdu na ww. działkę. Obsługa komunikacyjna ww. działki, podobnie jak i innych działek w zakresie inwestycji, nie ulegnie zmianie ani pogorszeniu. Natomiast, jak podkreślono w decyzji Ministra, współwłaścicielom działki przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Sąd stwierdza, że bezpodstawne jest też twierdzenie skarżących o konieczności zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ustanowienie służebności drogowej przez teren innych działek. Opisane na stronie 23 i 24 decyzji Ministra uwarunkowania oparte na podstawie wniosku i wyjaśnień inwestora dają podstawę do stwierdzenia, że istnieje możliwość obsługi komunikacyjnej projektowanej działki o nr (...) z wyłączeniem konieczności wykorzystania innych działek, celem zapewnienia dojazdu. Działka o nr (...), która posiada zapewnioną obsługę komunikacyjną poprzez zjazd z drogi powiatowej nr (...).(...) są współwłaścicielami zarówno działki o nr ew. (...). Nie jest uzasadniony zarzut dotyczący konieczności ustanawiania służebności drogowej. Projektowana działka o nr (...) będzie miała zapewniony również pośredni dostęp do drogi publicznej tj. dostęp do drogi powiatowej nr (...) poprzez działkę o nr (...). Ponadto, wbrew zarzutom skarżących (...) w niniejszej sprawie przepis art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania, gdyż działka o nr (...), będąca przedmiotem realizowanej inwestycji, nie ma ustanowionej służebności, a projektowany jej podział nie wiąże się z koniecznością wydzielenia drogi koniecznej.

Sąd w pełni podziela ustalenia organu drugiej instancji, co do podnoszonego już na tym etapie i ponowionego w skardze zarzutu dotyczącego ewentualnej możliwości zalewania działki o nr (...) wodami opadowymi spływającymi ze skarpy, na której planowana jest budowa ronda. W niniejszym postępowaniu wiążące dla organu były wskazania, że zakres przedmiotowej inwestycji obejmuje rozwiązania projektowe zapewniające sprawne ujęcie i odprowadzenie wód opadowo-roztopowych z drogi wojewódzkiej nr (...) i skrzyżowań zlokalizowanych w jej ciągu. Jak wynika z projektu inwestycji na odcinku drogi wojewódzkiej nr (...), przebiegającym w sąsiedztwie ww. nieruchomości zaprojektowano przekrój uliczny - jezdnia będzie ograniczona krawężnikami. W celu odwodnienia projektowanego ronda oraz drogi wojewódzkiej na tym odcinku, przewidziano budowę kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami podczyszczającymi. Wody opadowe z drogi wojewódzkiej nr (...) zostaną ujęte i odprowadzone do kanalizacji deszczowej, czyli tym samym zabezpieczony zostanie teren działki o nr (...), przed napływem tych wód. Wody opadowo - roztopowe mogące wystąpić na skarpie zostaną zaabsorbowane przez grunt i roślinność skarpy.

W tym miejscu dodatkowo podkreślić należy, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania zostały opracowane i sprawdzone przez osoby posiadające przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonywania samodzielnych funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji sanitarnych.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżących, zasadnie organ drugiej instancji ocenił wniosek o opinię biegłego z zakresu hydrologii, jako nieuzasadniony.

Podniesione przez (...) zarzuty naruszenia art. 11 k.p.a., w związku z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewystarczające wyjaśnienie skarżącym przyczyny nieuwzględnienia żądania dotyczącego wykonania zjazdu na działkę o nr (...), oraz zasady równego traktowania wyrażonego w art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz poprzez niewykonanie zjazdu z drogi publicznej do działki skarżących w sytuacji, gdy zjazd taki przewidziano w przypadku innych nieruchomości objętych zakresem inwestycji - również nie zasługuje na uwzględnienie.

Ma rację organ drugiej instancji wskazując, że powoływanie się na właścicieli innych działek, którym urządzono zjazdy jest niecelowe. Sam fakt usytuowania zjazdu z drogi publicznej bądź jego brak w oderwaniu od zindywidualizowanych okoliczności nie stanowi cechy istotnej, której występowanie jest podstawą do stwierdzenia naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że skarżący (...) zostali potraktowani w sposób odmienny niż pozostali właściciele nieruchomości wchodzących w zakres przedmiotowej inwestycji.

Nie można także stwierdzić, iż Minister nie wyjaśnił skarżącym powodów, dla których nie wybudowano zjazdu z drogi wojewódzkiej nr (...) do działki o nr (...). Sąd stwierdza, że decyzja Ministra zawiera ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie oraz powołuje stosowne przepisy prawa ze wskazaniem prawidłowego ich zastosowania. Sam fakt nieuwzględnienia wniosku nie przesądza o naruszeniu dyspozycji art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a.

Bezpodstawne są także zarzuty dotyczące naruszenia przez Ministra przepisów art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podejmowanie działań niebudzących zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy podjęciu nieprawidłowo uzasadnionego rozstrzygnięcia oraz brak przeprowadzenia szczegółowego i rzetelnego postępowania dowodowego, uznać należy je za nietrafne.

W trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, z całą starannością przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania i wydanej decyzji Wojewody (...), jak również rozpatrzył zarzuty zawarte w odwołaniach, w tym w odwołaniu (...).

Stosownie do art. 7 k.p.a. organ administracji stoi na straży praworządności, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy podkreślić, że zgłoszone w toku postępowania odwoławczego zarzuty, uwagi i wnioski stron postępowania podlegały wnikliwej analizie, a w razie konieczności były przedmiotem dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o czym każdorazowo powiadamiano jego strony. W decyzji Ministra szczegółowo odniesiono się do wskazanych przez skarżących uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgromadzony przez organ pierwszej instancji oraz Ministra materiał dowodowy, był kompletny i umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia, w związku z czym podniesiony przez skarżących zarzut dotyczący naruszenia art. 77 k.p.a. uznać należy za nietrafny. W trakcie prowadzonego postępowania Minister wzywał inwestora do przedstawienia stosownych wyjaśnień w sprawie. Natomiast z jego stanowiskiem dotyczącym poszczególnych rozwiązań, strony mogły zapoznać się na każdym etapie postępowania. Dodatkowo decyzja Ministra zawiera szczegółowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia z dokładnym wskazaniem przesłanek, które miały wpływ na jego treść. Minister w zaskarżonej decyzji odniósł się do poszczególnych zarzutów formułowanych przez odwołujących się wraz ze wskazaniem stosownego uzasadnienia. Wnikliwie przedstawiono też powody stanowiące podstawę do dokonania korekty decyzji Wojewody (...).

Sąd stwierdza, że w świetle opisanych wyżej okoliczności nie jest uzasadniony zarzut skarżących (...), że postępowanie przed Ministrem prowadzono w sposób, który nie budził zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Tym samym błędne jest twierdzenie skarżących, że postępowanie odwoławcze było prowadzone w sprzeczności z wymaganiami zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Nie zasługują na uwzględnienie także wskazane w skardze (...), zarzuty naruszenia przepisów art. 29, art. 125, art. 128 oraz art. 132 ustawy Prawo wodne oraz art. 75 i art. 76 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor załącza wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. W myśl art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. Stosownie zaś do art. 9 ust. 1 pkt 19 a ustawy Prawo wodne, przez określenie "urządzenia wodne" rozumie się urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy.

Analiza akt sprawy wskazuje, że inwestor załączył do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej decyzję Starosty (...) z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...), udzielającą (...) Zarządowi Dróg Wojewódzkich w (...) pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie i przebudowę urządzeń wodnych (w tym m.in. rowów przydrożnych odwadniających oraz przepustów wraz z umocnieniem). Biorąc pod uwagę fakt, że decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym wydawana jest przez organy wskazane w art. 140 ust. 1, 2 i 2a ustawy Prawo wodne, a więc starostę wykonującego to zadanie jako zadanie z zakresu administracji rządowej, marszałka województwa, bądź dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, uznać należy, iż Minister w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie posiada kompetencji do badania prawidłowości decyzji wydanej na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne.

W tym kontekście należy podkreślić, że ww. decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym zobowiązuje inwestora do prowadzenia robót przy wykonywaniu urządzeń wodnych zgodnie z przedłożonym operatem wodnoprawnym, oraz obowiązującymi przepisami. Opisane w skargach naruszenia dotyczące zmiany stanu wód na działce o nr (...) nie mogły być zatem przedmiotem oceny merytorycznej Ministra, gdyż wniosek inwestora spełnił wszystkie ustalone przepisami prawa wymagania w tym zakresie. Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Stosownie do orzecznictwa sądowoadministracyjnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 995/09), ustawa Prawo wodne nie zawiera definicji "zmiany stanu wody na gruncie". Jednakże analiza przepisu art. 29 ustawy Prawo wodne prowadzi do wniosku, że spowodowanie przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie, dające organom podstawę do zastosowania sankcji, o jakiej mowa w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, to takie działania, które ingerują w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy też hydrologicznymi. Działaniem takim jest między innymi wykonanie przeszkody w odpływie wody opadowej z terenów sąsiednich zgodnie z naturalnym kierunkiem odpływu np. zasypanie zagłębienia, którym dotychczas spływała z terenów wyżej położonych lub podwyższenie terenu uniemożliwiające spływ wody.

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zmiana stosunków wodnych wiąże się z konkretnym działaniem właściciela gruntów ingerującym w ukształtowany w terenie system zasobów wodnych. Szkodliwe zaś oddziaływanie zmiany stosunków wodnych na grunty sąsiednie to proces długotrwały, wymagający obserwacji, niejednokrotnie nie dający się stwierdzić w czasie jednorazowych oględzin. Między zmianą stosunków wodnych na gruncie a szkodliwym jej wpływem na grunty sąsiednie winien zachodzić adekwatny (typowy, przeciętny) związek przyczynowy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 587/09).

Sąd stwierdza, w nawiązaniu do zarzutu skargi ponowionego za tym, który był zgłaszany na etapie postępowania administracyjnego, że organy w sprawie niniejszej były bezwzględnie związane wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jeszcze i nie były upoważnione do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości.

Jak słusznie wskazywał organ drugiej instancji - zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. Prawo budowlane. Z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle utrwalonego orzecznictwa decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ administracji jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej.

Za niezasadny uznać należy również - podniesiony przez (...) - zarzut dotyczący naruszenia § 195, w związku z § 3 pkt 12 rozporządzenia. Zgodnie z § 195 rozporządzenia, przepisów rozporządzenia nie stosuje się do dróg, wobec których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub został złożony wniosek o wydanie takiej decyzji. W niniejszej sprawie powyższa sytuacja nie miała miejsca, gdyż wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację niniejszej inwestycji drogowej, będący przedmiotem postępowania prowadzonego przez Wojewodę (...), został złożony przez inwestora w (...) Urzędzie Wojewódzkim w (...) w dniu (...) września 2012 r.

W ocenie Sądu, za nietrafny uznać należy także zarzut dotyczący prowadzenia dwóch postępowań w zakresie jednej działki w oparciu o przepisy specustawy drogowej. W trakcie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Ministra, organ II instancji badał jedynie prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji oraz wydanej decyzji Wojewody (...). W ramach tego postępowania badaniu podlegało jedynie to rozstrzygnięcie. Bezsprzecznie wydana została decyzja Starosty (...) dotycząca budowy drogi powiatowej, to jednak postępowanie zakończone ww. decyzją stanowi odrębne postępowanie od postępowania prowadzonego na podstawie tych samych przepisów w zakresie zezwolenia na realizację inwestycji polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr (...). Są to dwa różne przedsięwzięcia, zakres tych decyzji jest inny, a zatem nie ma znaczenia fakt objęcia liniami rozgraniczającymi teren inwestycji działki podzielonej uprzednio decyzją wydaną na podstawie tych samych przepisów specustawy drogowej.

Odnosząc się do jednobrzmiących skarg (...) Sąd stwierdza co następuje.

Skargi zostały złożone przez mieszkańców miejscowości (...), a zawarte w skargach zarzuty zasadniczo dotyczą kwestii usytuowania chodnika i zatoki autobusowej w miejscowości (...) oraz braku uwzględnienia przez inwestora interesu dotychczasowych właścicieli działek podlegających podziałowi przy opracowaniu rozwiązań projektowych przedstawionych we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut, iż złożony przez inwestora wniosek był niezgodny z prawem i nie mógł skutkować wydaniem decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody (...). Tej tezie przeczy analiza akt sprawy. Znajdujące się w aktach dokumenty przedmiotowej sprawy wskazują jednoznacznie na prawidłowość złożonego przez inwestora wniosku. Przepis art. 11 d ust. 1 ustawy określa katalog obowiązkowych dokumentów załączanych przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wniosek zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej.

Podobnie odnosząc się do stwierdzenia skarżących, iż Zarząd Województwa (...) reprezentowany przez Dyrektora (...) Zarządu Dróg w (...) nie tyle nie uwzględnił interesu osób bezpośrednio korzystających z rozwiązań przyjętych przy projektowaniu rozbudowy drogi, ale interes ten pominął, uznać je należy za nietrafne.

Wskazać należy, że przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej nie było dokonywanie oceny przez organy administracji architektoniczno-budowlanej sposobu działania Zarządu Województwa (...), reprezentowanego przez Dyrektora (...) Zarządu Dróg w (...). Ani Wojewoda (...), ani Minister nie posiadają kompetencji do kontrolowania czynności podejmowanych przez zarząd województwa. Zgodnie bowiem z art. 15 pkt 2 ustawy a dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o samorządzie województwa", zarząd województwa jest organem samorządu województwa. Stosownie zaś do art. 1 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa, ilekroć w ustawie jest mowa o województwie lub samorządzie województwa, należy przez to rozumieć regionalną wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium. Minister, jako organ administracji rządowej, nie jest uprawniony do badania kwestii dotyczących przestrzegania przez organy samorządowe jednostek samorządu terytorialnego przepisów prawa regulujących zasady ich działania.

Świetle powyższych wskazań niezasadny jest - podniesiony przez skarżących - zarzut dotyczący naruszenia art. 4 pkt 6 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego.

Także jako bezpodstawny, Sąd ocenił zarzut skarżących, że podstawowym argumentem przemawiającym za przyjętymi rozwiązaniami projektowymi jest spełnienie wymagań rozporządzenia oraz obawa częściowej utraty dofinansowania projektu z funduszy Unii Europejskiej, jaka mogłaby się zdarzyć w przypadku zmiany zakresu inwestycji, uznać go należy za bezzasadny. Stosownie do art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zarówno Wojewoda (...), jak i Minister, działali zatem na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Wniosek złożony przez inwestora na podstawie przepisów specustawy drogowej oraz wskazanie, iż projekt rozbudowy drogi ma na celu uporządkowanie ruchu pojazdów i pieszych oraz zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu wszystkim uczestnikom ruchu stanowiące wypełnienie unormowań Wynikających z przepisów rozporządzenia skutkowało wydaniem przez organy administracji publicznej zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Jak chodzi o - podniesiony przez skarżących - zarzut dotyczący braku poinformowania właścicieli posesji o ustaleniach, jakie zapadły podczas wizji w terenie przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2010 r., gdzie w obecności przedstawicieli Gminy (...) projektanta i przedstawicieli inwestora zostały uzgodnione rozwiązania sytuacyjne przyjęte w projekcie, a dotyczące m.in. usytuowania zatok autobusowych i chodnika, stwierdzić należy, iż stanowi on powtórzenie zarzutu podniesionego w odwołaniu od decyzji Wojewody (...) do którego Minister szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Minister wyjaśnił mianowicie, iż stosownie do art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Powyższe oznacza, iż dopiero we wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej konkretyzuje się rzeczywisty kształt rozwiązań projektowych oraz zakres planowanych do wykonania robót budowlanych. Biorąc pod uwagę fakt, iż inwestor wystąpił do Wojewody (...) z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr (...) w km 0+000 - 16+776 w dniu (...) września 2012 r., inwestor nie miał obowiązku informować skarżących o planowanej inwestycji po spotkaniu przeprowadzonym w dniu (...) listopada 2010 r. Zgodnie natomiast z art. 11 d ust. 5 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Jak już wcześniej wskazano, Wojewoda (...) uczynił zadość ww. przepisowi prawa i poinformował dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wysyłając zawiadomienie o wszczęciu postępowania na adresy wskazane w katastrze nieruchomości oraz zawiadomił pozostałe strony w drodze obwieszczeń w (...) Urzędzie Wojewódzkim w (...) Delegatura w (...), Urzędzie Miasta (...), Urzędzie Miejskim w (...), Urzędzie Gminy (...) Urzędzie Gminy (...) oraz w prasie lokalnej, tj. wydaniu (...) "Gazety Wyborczej". W tym miejscu podkreślić należy, iż przepisy specustawy drogowej, na podstawie której postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej prowadził Wojewoda (...), jak również Minister, nie przewidują konieczności uzyskania przez inwestora zgody właścicieli nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na planowane rozwiązania projektowe oraz projektowany podział nieruchomości. Stwierdzić trzeba, że skarżący mieli zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Wojewodę (...) w przedmiocie wydania obecnie zaskarżonej decyzji. Zostali poinformowani o wszczęciu postępowania, mieli prawo wnosić uwagi i wnioski w trakcie jego trwania, jak również przysługiwało im prawo do przeglądania akt sprawy. Analogiczne uprawnienia przysługiwały im także w postępowaniu prowadzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Jak wynika z informacji zawartych na stronie (...) w akapicie 3 decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) maja 2011 r., znak: (...), o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach", społeczeństwo miało zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obwieszczenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) z dnia (...) kwietnia 2011 r., znak: (...), o przedłożonym wniosku i Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z informacją o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana, organie właściwym do wydania decyzji oraz organie właściwym do wydania opinii, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i miejscu wyłożenia jej do wglądu, możliwości i terminie składania uwag, z zachowaniem 21-dniowego terminu ich składania i organie właściwym do ich rozpatrzenia, podano do publicznej wiadomości. Informacja powyższa została zamieszczona na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w (...) oraz na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej (...) nie wpłynęły żadne wnioski, bądź uwagi związane z przedmiotowym przedsięwzięciem. Ponadto, jak wynika z akt postępowania organu pierwszej instancji, skarżący skorzystali z przysługującego im prawa i przedstawili swoje zastrzeżenia co do planowanych rozwiązań projektowych Wojewodzie (...) w trakcie trwania postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie uwag podniesionych przez strony postępowania oraz szczegółowo uzasadnił brak możliwości uczynienia zadość przedłożonym przez nich wnioskom.

W świetle opisanych powyżej okoliczności sprawy nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez skarżących, jakoby organy I i II Instancji, wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pominęły podnoszoną przez skarżących kwestię dotyczącą prawa do uczestniczenia przez nich w postępowaniu począwszy od etapu przygotowania inwestycji.

Za niezasadny, Sąd uznał również - podniesiony przez skarżących - zarzut, iż na etapie przygotowania przedmiotowego projektu rozbudowy drogi nie były rozpatrywane uwagi właścicieli nieruchomości nim objętych, oraz że inwestorowi wolno "ignorować lub pomijać opinie osób, których inwestycja dotyczy". Jak powyżej wyjaśniono, skarżącym przysługiwało prawo wniesienia uwag i zastrzeżeń co do planowanego przebiegu inwestycji zarówno w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Wojewodę (...) w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jak i w postępowaniu prowadzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Co do informacji przedstawionej przez skarżących, iż inwestor miał zamiar wystąpić o zmianę decyzji Wojewody (...) w zakresie dotyczącym budowy chodnika i zatoki autobusowej w miejscowości (...) należy zauważyć, że ww. informacje nie zostały poparte wnioskiem inwestora skierowanym do organu prowadzącego postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Dodatkowo Sąd wskazuje, że nie uwzględnił wniosku skarżących (...) o odroczenie rozprawy poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku. Zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone wyżej wymienionym w dniu (...) stycznia 2015 r., wniosek o odroczenie rozprawy ze wskazaniem na wyznaczenie jej po godz. (...)ze względu na trudności w komunikacji wpłynął do Sądu w dniu (...) lutego 2015 r.

Jak stanowi przepis art. 109 p.p.s.a. - rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności.

W dniu rozprawy nie zaistniała żadna z ww. okoliczności. Godzina rozprawy znana była skarżącym od dnia (...) stycznia 2015 r., przy działaniu bezpośrednio po tej dacie (mail, telefon, fax) możliwa byłaby zmiana w ww. zakresie bez odraczania rozprawy. Skarżący nie wykazali się konieczną starannością. Ponadto, internetowa wyszukiwarka połączeń Polskich Kolei Państwowych wskazuje na możliwość dojazdu z miasta (...), rozprawa była wyznaczona na godzinę (...) (odcinek ww. Dworzec a siedziba tutejszego Sądu pozwala na dojazd lub dojście w przeciągu kilkudziesięciu minut).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2011r., w sprawie o sygnaturze akt I OSK 258/11, LEX nr 1081010 rozważając ewentualne odroczenie rozprawy, sąd musi brać pod uwagę sformułowany w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej nakaz rozpatrywania spraw bez zbędnej zwłoki oraz zawartą w art. 7 p.p.s.a. zasadę szybkości postępowania.