Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 62/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję II. orzeka że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", po rozpatrzeniu wniosku J. O. z dnia 29 kwietnia 2005r. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2005r., Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa działając na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) przyznał J. O. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w łącznej wysokości 31547,02 zł.

Postanowieniem nr "[...]" z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa działając w trybie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wznowił z urzędu postępowanie w sprawie wniosku J. O. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, zakończonej decyzją ostateczną Kierownika ARiMR nr "[...]" z dnia "[...]". W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że po zapoznaniu się z nowymi dokumentami i dowodami dotyczącymi przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2005r., nie znanymi organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania

i mającymi istotny wpływ na przyznanie płatności, należy wznowić postępowanie

w powyższej sprawie.

Działając na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r.

o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE)

Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i VIa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z dnia 20 listopada 2004r., str. 1 ze zm.), art. 51 ust. 2 oraz art. 41 Rozporządzenia Komisji (WE)

Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z dnia 30 kwietnia 2004r., str. 18 ze zm.), art. 6 i 7 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady

dla systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 270 z dnia 21 października 2003r., str. 1 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 29 kwietnia 2005r. o przyznanie płatności na rok 2005r. oraz w związku z postanowieniem nr "[...]" z dnia

"[...]" w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia "[...]", nr "[...]":

1. uchylił decyzję własną o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych nr "[...]" z dnia "[...]".;

2. odmówił J. O. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2005r. (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych).

W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż w dniach 20 – 21 kwietnia 2006r.

w gospodarstwie J. O. przeprowadzono kontrolę terenową. W wyniku kontroli stwierdzono, że działki rolne A, B, C, F, G, H, I stanowią wieloletni odłóg. Na działkach występują skupiska kilkuletnich brzóz, całość działek pokryta jest chwastami. Przez kilka lat nie prowadzono koszenia, a zniszczone reszki ogrodzenia wskazują, że od kilku lat nie prowadzono na działkach wypasu. Jedynie na działkach D, E nie stwierdzono siewek drzew, jednak z całą pewnością w 2005r. nie przeprowadzono na nich wypasu ani koszenia. Zatem przedmiotowe działki nie kwalifikują się do dopłat, oprócz działek D i E, które chociaż "nie utrzymywane w dobrej kulturze rolnej", kwalifikują się do przyznania zmniejszonych płatności. Wskazał ponadto, że protokół

z kontroli gospodarstwa J. O. wpłynął do biura ARiMR w dniu 30 maja 2006r., a więc już po wydaniu decyzji nr "[...]" przyznającej wnioskodawcy płatności bezpośrednie. Jednakże po zapoznaniu się z nowymi dowodami, nie znanymi wcześniej organowi, uchylenie decyzji przyznającej J. O. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych, jak też zastosowanie w stosunku do niego sankcji polegających na potrącaniu dopłat w okresie następnych trzech lat kalendarzowych po roku dokonania ustalenia, jest w pełni zasadne.

Od decyzji tej odwołał się J. O., żądając jej uchylenia w całości, odstąpienia od nałożonych sankcji, jak też przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2005r. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana na podstawie nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli i niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń pracowników Agencji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że o rzekomo przeprowadzonej kontroli dowiedział się ok. 30 min. przed przyjazdem pracowników Agencji, co uniemożliwiło mu osobiste stawiennictwo w kontrolowanym gospodarstwie i złożenie stosownych wyjaśnień co do sposobu przeprowadzenia zabiegów agrotechnicznych, a wniosek o ponowne przeprowadzenie kontroli w jego obecności został przez organ zignorowany. Nadto dodał, że wysłany przez niego w dniu kontroli pracownik gospodarstwa rolnego nie spotkał na kontrolowanych działkach rolnych pracowników Agencji. Podniósł również, że zarzut, iż kontrolowane działki stanowią wieloletni odłóg mija się z prawdą, ponieważ po długiej zimie rzeczą niemożliwą jest stwierdzić jakich dokonano wcześniej zabiegów agrotechnicznych. Ponadto dodał, że zaskarżona decyzja nie została wydana na podstawie stanu faktycznego, a jest jedynie wynikiem próby obrony kontroli przeprowadzonej przez niekompetentnych inspektorów. Do odwołania J. O. załączył oświadczenie podpisane przez H. T., pracownika gospodarstwa rolnego w "[...]", którym to deklarował on, że w 2005r. i w 2006r. dokonał koszenia pól należących do J. O.

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]", nr "[...]". Rozpatrując sprawę w instancji odwoławczej Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że zgodnie z art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. WE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004r., str. 18 ze zm.) kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Kontrola przeprowadzona pod nieobecność producenta rolnego jest tak samo ważna, jak przeprowadzona w jego obecności. Inspektorzy terenowi posiadali odpowiednie materiały, takie jak: mapy ewidencyjne gruntów i odbiorniki GPS, aby bez udziału rolnika zidentyfikować działki ewidencyjne zadeklarowane we wniosku i określić granice działek rolnych. Dodał również, że wyjaśnienia i oświadczenia producenta rolnego, które zostałyby złożone podczas kontroli, nie wpłynęłyby na wyniki z czynności kontrolnych, gdyż zapisy w protokole, poparte fotografiami wykonanymi

na kontrolowanych działkach rolnych, jednoznacznie świadczą o braku jakiejkolwiek działalności rolniczej na tych gruntach i o nieprzestrzeganiu wymagań dobrej kultury rolnej. Podniósł również, że w okresie, w którym kontrola została przeprowadzona, można było jednoznacznie stwierdzić, iż w poprzednim okresie wegetacyjnym

na działkach rolnych A, B, C, F, G, H ,I nie była prowadzona działalność rolnicza,

a na działkach D i E nie przeprowadzono koszenia lub nie prowadzono wypasu. Wykonane fotografie dokumentują fakt, iż w okresie przeprowadzenia kontroli

nie rozpoczęła się jeszcze wegetacja. Ukazują one również obumarłą roślinność

z 2005r. z wykształconymi kwiatostanami oraz siewki drzew, świadczące o braku zabiegów agrotechnicznych. Zatem ocena stanu działek rolnych na 2005r. była możliwa. Ponadto dodał, iż odnosząc się co do zarzutu, co do uwzględnienia prośby

o przeprowadzenie ponownej kontroli, to wskazać należy, że inspektorzy kontrolujący działki rolne posiadają odpowiednie uprawnienia do przeprowadzania czynności kontrolnych. Zostali oni przeszkoleni oraz zdali wymagane egzaminy ze znajomości instrukcji oraz procedur realizacji kontroli, co jest potwierdzone odpowiednimi dokumentami. Powyższe świadczy, że kontrola przedmiotowych działek została przeprowadzona prawidłowo, w związku z czym, nie było potrzeby jej powtarzać.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie J. O., żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana w oparciu o tendencyjną i źle przeprowadzoną kontrolę, jak też błędnie wykonany materiał zdjęciowy – brak daty wykonania zdjęcia, brak punktów odniesienia, brak możliwości policzenia ilości samosiewek na gruntach, brak możliwości określenia czy został przeprowadzony zabieg wykoszenia lub wypasania całości gruntów. Podniósł ponadto, że irracjonalna odmowa wykonania powtórnej kontroli spowodowana jest chęcią obrony pracowników Agencji i ich rzekomych kompetencji. Dodał również,

że organ administracji dokonuje żonglerki przepisami, przy czym nie odnosi się merytorycznie do stawianych mu zarzutów. Ponadto wniósł o wnikliwe przeanalizowanie materiału zdjęciowego, ze szczególnym uwzględnieniem wskazanych przez niego braków, jak też kontrolę legalności protokołów z kontroli.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Ponadto zgodnie z dyspozycja art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przy zakazie reformationis in peius. Wzruszenie decyzji następuje w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Tego rodzaju naruszenie przepisów prawa ma miejsce w niniejszej sprawie, skarga zatem zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty i wywody

są zasadne.

Na wstępie omawianej sprawy wskazać należy, że wniesienie odwołania

od decyzji organu pierwszej instancji powoduje przeniesienie kompetencji

do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy na organ drugiej instancji, przy czym organ odwoławczy nie jest związany ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ, który wydał decyzję, ani żądaniami zawartymi w odwołaniu. Dlatego też zakres postępowania odwoławczego nie jest ze swej istoty węższy niż zakres postępowania przed organem pierwszej instancji. Organ odwoławczy jest w szczególności obowiązany dążyć z urzędu do wykrycia prawdy obiektywnej, a zatem do ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem pierwszej instancji, zwłaszcza zaś materiał dowodowy zebrany przez ten organ. Organ odwoławczy może ocenić ten materiał dowodowy lub poszczególne dowody inaczej niż organ pierwszej instancji. Dowodzi to zatem, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie

w jej całokształcie (por. wyrok NSA z dn. 26.02.2003r. sygn. akt

IV SA 3524-3525/02, niepublikowany). Przede wszystkim oznacza to, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Jeżeli okaże się, że w postępowaniu dowodowym są pewne braki lub niejasności, organ odwoławczy powinien przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia dowodów i materiałów w sprawie, celem usunięcia wszystkich wątpliwości. Podobne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku

z dn. 17.10.2001r. sygn. akt I SA 1110/01 (LEX nr 75516) wskazał, że: "Przepis art.

77 § 1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy".

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie powyższe zasady nie były

w pełni realizowane, co doprowadziło do braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak ustaleń w oparciu o znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dowody, powoduje brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, co prowadzi do naruszenia art. 7 kpa. Natomiast nierozpatrzenie

w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego uchybia przepisowi art. 77 § 1 kpa. Uchybienia powyższe mające istotny wpływ na wynik sprawy musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim wskazać należy, iż organ drugiej instancji rozpoznając odwołanie J. O. nie odniósł się do stanowiącego jego załącznik oświadczenia H. T. z dnia 21 sierpnia 2006r. Oświadczeniem tym H. T. informuje, że w 2005r. dokonał zabiegu koszenia na polach stanowiących własność J. O., które to pola znajdują się w miejscowości "[...]". Powyższe potwierdził skarżący w dniu rozprawy, podając do protokołu: "Pan T., który kosił moje łąki, to mój pracownik, który nadzoruje nieruchomość w "[...]"". Wskazać również należy, iż bezspornym jest fakt, że organ odwoławczy nie przesłuchał w charakterze świadka H. T. na okoliczność koszenia pól na działkach rolnych J. O. Ta okoliczność w ocenie Sądu, jak również brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J. O., kiedy i w jakich okolicznościach H. T. kosił jego łąki, stanowi naruszenie zasad procesowych i świadczy o braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Fakt nie przesłuchania H. T. w charakterze świadka jednoznacznie wskazuje, że organ nie wyczerpał wszystkich możliwości wyjaśnienia sprawy. W tym miejscu należy dodać, że przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego dopuszczają możliwość złożenia zeznań na piśmie przez osoby fizyczne, jednakże nie są to zeznania świadków w rozumieniu art. 83 § 3 tej ustawy, a jedynie pisemne oświadczenia osób fizycznych o posiadaniu określonych informacji. W takiej sytuacji, gdy jednocześnie organ odmawia wiarygodności pisemnym oświadczeniom, zachodzi konieczność przesłuchania tych osób w charakterze świadków (por. wyrok NSA z dn. 20.10.2005r., sygn. akt

II OSK 124/05, LEX nr 188691).

Również analiza najważniejszego dowodu jakim są wykonane przez pracowników Agencji zdjęcia działek rolnych, nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że działki te nie były w 2005r. koszone. Co prawda organ podnosi, iż zdjęcia ukazują obumarłą roślinność z 2005r. z wykształconymi kwiatostanami oraz siewki drzew, świadczące o braku zabiegów agrotechnicznych, to należy mieć na uwadze, iż zdjęcia te ukazują wybiórczo jedynie fragmenty pól, jak też należy mieć na względzie,

co podnosi skarżący, że ze względu na łagodną zimę i długi okres wegetacyjny rośliny mogły wykształcić kwiatostany po ich koszeniu w 2005r. Niewykluczone, że w tym celu konieczne będzie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa,

jak też przeprowadzenie oględzin kontrolowanych działek w obecności skarżącego,

co pozwoli na usunięcie wątpliwości czy w 2005r. przeprowadzono koszenie, bowiem tylko osoba posiadająca wiadomości specjalne może obiektywnie ocenić prawdziwość twierdzeń skarżącego w tym zakresie.

Wskazać również należy, że w postępowaniu administracyjnym strona nie ma obowiązku dowodzenia swoich twierdzeń. Wydanie decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzić, stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa, dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy. W tym celu środkiem dowodowym mogą być nie tylko protokoły

i dokumenty, ale wszystkie środki dowodowe mogące przyczynić się do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym przesłuchanie świadków i opinia biegłego. Przy czym,

to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w tezie wyroku

z dnia 26.08.1998r., sygn. akt I SA/Gd 1675/96, potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że: "... Regułą obowiązującą w procedurze administracyjnej, różną od obowiązującej w sprawach cywilnych (art. 6 k.c.), jest to,

że ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie spoczywa

na organie administracyjnym. Wiąże się to z istotą postępowania administracyjnego,

na etapie którego organ administracyjny nie jest stroną, lecz organem władczym ...". Wypełnienie obowiązków przez organ w zakresie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego jest bardzo ważne, szczególnie ze względu na to,

że skarżący konsekwentnie twierdzi, że łąki były koszone w 2005r., a wykonane przez kontrolerów zdjęcia mogą nie przedstawiać jego łąk.

Ponadto, za niezasadny należy uznać podniesiony przez skarżącego zarzut,

iż nie został on powiadomiony o terminie kontroli, co uniemożliwiło mu osobiste stawiennictwo w czasie jej przeprowadzania, bowiem jak to słusznie wskazał organ

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i pozostaje to w zgodzie z treścią art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE)

nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej

w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

(Dz. U. WE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004r., str. 18 ze zm.) - kontrole na miejscu przeprowadzane mogą być bez uprzedzenia. Zatem zarzut, że skarżący nie został powiadomiony zgodnie z dobrymi obyczajami o terminie kontroli, nie zasługuje

na uwzględnienie. Również niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący wadliwości protokołów z kontroli, bowiem pierwszy protokół z kontroli został zweryfikowany

na korzyść skarżącego poprzez zastąpienie oznaczania działek kodem DR10

na korzystniejszy dla niego kod DR3, a zarzuty do drugiego protokołu dotyczące mi. in. powiadomienia o terminie kontroli, czy też ilości wykonanych zdjęć, są gołosłowne.

Ponadto wskazać należy, że wbrew zarzutom skarżącego, jeżeli nie wykaże on,

że wykonane przez pracowników Agencji zdjęcia nie dotyczą jego łąk, to zdjęcia te należy uznać za podstawowe dowody do oceny stanu łąk skarżącego na dzień 20 – 21 kwietnia 2006r.

Już tylko na marginesie omawianej sprawy należy dodać, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja nr "[...]" z dnia "[...]" o stwierdzeniu nieważności decyzji przyznającej J. O. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych z dnia "[...]". Jednakże, jak podał na rozprawie pełnomocnik organu: " Decyzja ta była sporządzona wyłącznie ze względu na system informatyczny, który wówczas nie przewidywał wznowienia postępowania, czego potwierdzeniem jest uzasadnienie decyzji. Pismo to nigdy nie było podpisane przez Dyrektora Oddziału lub osobę przez niego upoważnioną, zatem należy ją uznać za czynność wyłącznie techniczną związaną z wprowadzaniem informacji do systemu informatycznego. Wbrew zapisowi znajdującemu się na odwrocie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji "[...]", decyzji tej nie doręczono J. O.". Również skarżący potwierdził w dniu rozprawy, że nie otrzymał tej decyzji. Nawet gdyby przyjąć, że skarżący otrzymał od organu odpis nie podpisanej decyzji z dnia "[...]" to nie wywarłaby ona skutków prawnych, bowiem jeżeli pismo nazwane przez organ decyzją nie posiada jednego z niezbędnych elementów decyzji, jak w tym przypadku podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji, to mimo doręczenia go stronie postępowania nie wywiera ono skutków prawnych, ponieważ nie może zostać uznane za decyzję, a co najwyżej za jej projekt. W takim przypadku przyjąć trzeba, że pismo-decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji nie została przez organ wydana i nie weszła do obrotu prawnego (por. postanowienie NSA z dn. 27.07.1999r., sygn. akt I SA 1509/98, LEX nr 48728).

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy

i dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł ponadto, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.