Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2478/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku E. C. (określanej dalej jako "Skarżącej") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016r. nr [...], znak [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] wraz ze skrzyżowaniami, zjazdami oraz budową kanalizacji deszczowej, przebudową sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i wodociągowej zlokalizowanej w miejscowości [...] oraz [...], gmina [...], powiat [...], utrzymał w mocy wskazaną decyzję.

Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...]Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] wraz ze skrzyżowaniami, zjazdami oraz budową kanalizacji deszczowej, przebudową sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i wodociągowej zlokalizowanej w miejscowości [...] oraz [...], gmina [...], powiat [...]. Minister Infrastruktury i Budownictwa uznał zarzuty Skarżącej za niezasadne i wyjaśnił, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017r. utrzymała w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r., kończącą postępowanie w sprawie wniosku złożonego przez inwestora, natomiast decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016r. rozstrzygała wyłącznie o bycie decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015r. Organ podniósł, iż pomiędzy obiema decyzjami ostatecznymi nie zachodzi tożsamość spraw, a tym samym zarzut naruszenia powagi rzeczy osądzonej nie jest zasadny. Organ przyznał rację Skarżącej która wskazała, że niewłaściwa jest podstawa prawna w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017r., tj. art. 138 §1 pkt 3 kpa, gdyż Wojewoda [...] omawianą decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, a więc orzekł w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 kpa. Organ natomiast uznał to za omyłkę pisarską. Zdaniem organu z rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017r. wynika wprost, że Wojewoda [...] rozstrzygnął o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Organ zauważył również, że wskazana przez Wojewodę [...] podstawa prawna wskazana w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017r. tj. art. 11g ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2017 poz. 1496) jest niewłaściwa. Według organu oczywistym jest, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie miał przepis art. 11 g ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym, organem odwoławczym od decyzji wydanej przez starostę jest wojewoda. Niemniej również w tym wypadku ujawnioną nieprawidłowość, potraktował jako omyłkę pisarską, która nie może być traktowana jako przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji. Ostatecznie organ stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017r., wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku Skarżącej z dnia 20 czerwca 2017 uzupełnionym kolejnymi pismami, nie jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 §1 kpa, co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności.

E. C. pismem z dnia [...] listopada 2017 r., złożyła za pośrednictwem Platformy ePUAP, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uzasadniony został rażącymi uchybieniami procesowymi postępowania odwoławczego na etapie zbierania i oceny dowodów w sposób naruszający elementarne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. We wniosku E. C. wniosła również o przeprowadzenie, na podstawie art. 89 § 1 kpa, rozprawy administracyjnej, która umożliwiłaby uproszczenie postępowania, ponieważ z powodu skomplikowanych uwarunkowań i towarzyszących sprawie okoliczności, sprawa wymaga pogłębionej analizy i oceny zebranego dotychczas materiału dowodowego z "werbalnym" wskazaniem dokumentów, które dotychczas nie zostały prawidłowo "oznakowane w sposób jednoznacznie identyfikujący".

Minister Inwestycji i Rozwoju w decyzji z dnia [...] sierpnia 2018r. po zapoznaniu się z argumentami przedstawionymi przez E. C., stwierdził, że nie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017r., gdyż decyzja ta jest zgodna z prawem. Minister Inwestycji i Rozwoju podtrzymał przedstawioną przez organ I instancji argumentację przemawiającą za odmową stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Mając na uwadze ustalenia wynikające z dokonanej analizy akt sprawy organ stwierdził, iż Minister Infrastruktury i Budownictwa - nie znajdując zaistnienia wad, o których w art. 156 § 1 kpa - prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Minister Inwestycji i Rozwoju odniósł się także do zarzutów Skarżącej, zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i uzupełniających ten wniosek pismach, i uznał je za nieuzasadnione.

Organ zaznaczył okoliczność, że E. C., uruchamiając postępowanie nadzorcze, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie może oczekiwać zbadania jej sprawy tak jak w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie w sprawie stwierdzenie nieważności nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się wszystkie zarzuty stron. Taka praktyka stanowiłaby naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 15 kpa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 290/05, LEX nr 849835 i z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt III SA 1473/01, Lex nr 109544).

Odpowiadając na wniosek Skarżącej o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, organ zauważył, iż zgodnie z art. 89 § 1 kpa, rozprawę przeprowadza się w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo, gdy wymaga tego przepis prawa. W myśl art. 89 § 2 kpa, organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W ocenie Ministra Inwestycji i Rozwoju w sprawie nie zaistniała żadna z powyższych przesłanek uzasadniająca konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Organ uznał za nietrafny również zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia przepisów o właściwości w związku z "wybudowaniem zjazdu z drogi krajowej", co w przekonaniu skarżącej jest niezgodne z § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda. Organ wyjaśnił, że osoba posiadająca prawo własności, użytkowania wieczystego lub inne ograniczone prawo rzeczowe jest stroną decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale tylko w części dotyczącej jej nieruchomości i w konsekwencji Skarżąca nie ma interesu prawnego do kwestionowania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (będącej inwestycją liniową) w dalszej części niż ta, która wiąże się z przysługującym jej prawem własności do działek objętych tą decyzją. Ponadto, jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, przedmiotowa inwestycja dotyczy rozbudowy drogi gminnej - ul. [...] wraz ze skrzyżowaniami, zjazdami oraz budową kanalizacji deszczowej, przebudową sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i wodociągowej, zlokalizowanej w miejscowości [...] oraz [...], gmina [...], powiat [...]. Wbrew błędnemu stanowisku skarżącej, przedmiotowa inwestycja drogowa nie dotyczy wybudowania zjazdu z drogi krajowej, poprzez niepubliczną drogę wewnętrzną na działkach nr [...] oraz nr [...], zarządzanych przez spółkę [...] S.A.

Organ uznał za błędne stwierdzenie Skarżącej dotyczące wydania decyzji Wojewody [...] bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, w związku z brakiem wniosku "zarządców drogi wewnętrznej i tzw. drogi gminnej", która ze względu na brak wskazania właściciela nie można określić mianem publicznej.

Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031, z późn. zm.), wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Inwestorem, wnioskodawcą o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustawodawca uczynił właściwego zarządcę drogi, która ma być realizowana (art. 11 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ). Natomiast to, kto jest zarządcą właściwym w odniesieniu do poszczególnych kategorii dróg publicznych, wynika z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2016 r. poz. 1440, z późn. zm.). Zarządcą dróg gminnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), co wynika z art. 19 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy. Podmiotem uprawnionym więc do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej był Burmistrz Miasta i Gminy [...]. Złożenie wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] do Starosty [...] było, według organu, prawidłowe. Organ wyjaśnił także, że zgodnie z art. 11 g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym jest wojewoda w przypadku wydania decyzji przez starostę. Zatem Wojewoda [...] była właściwy do rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji Starosty.

Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja niewątpliwie dotyczy drogi publicznej (drogi gminnej) czyli dostępnej dla wszystkich - a nie budowy drogi wewnętrznej - jak wskazała Skarżąca. Organ zauważył, że w przypadku gdyby nawet przedmiotowa droga nie została zaliczona do dróg gminnych, to i tak ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych miałaby zastosowanie, gdyż przedmiotową inwestycję należałoby potraktować jako budowę odcinka nowej drogi gminnej. Zastosowanie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie jest bowiem ograniczone wyłącznie do przypadków, gdy droga będąca przedmiotem wniosku już uprzednio w całości ma status drogi publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 lipca 2010 r., sygn. IV SA/Po 152/10). Wspomnianą ustawę stosuje się do każdego procesu inwestycyjnego dotyczącego obiektów mających uzyskać status (kwalifikację) dróg publicznych, jak również tych już posiadających status drogi publicznej, ale w stosunku do których zakres planowanych robót wykracza poza granice istniejącego pasa drogowego. Ustawa odnosi się zatem zarówno do nowych dróg, jak i do dróg już istniejących, w stosunku do których przewidziano ich rozbudowę. Organ wyjaśnił również, że kwestie własnościowe i faktycznego władztwa nad nieruchomościami nie stanowią żadnej przeszkody do zastosowania ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/GI 136/15).

Ponadto, organ wskazał, że na uwzględnienie nie zasługuje stanowisko Skarżącej, iż brak jest celu publicznego w przypadku realizacji planowanej inwestycji drogowej. Wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji są celami publicznymi w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147, z późn. zm.). Wydzielanie gruntów pod drogę publiczną i budowę takiej drogi, należy uznać za inwestycję celu publicznego. Tym samym konieczność pozyskiwania gruntów pod budowę dróg publicznych mieści się w klauzuli interesu publicznego, wyznaczonej przez art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, co wskazał m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1841/15, Lex nr 1941354.

Organ podkreślił, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem Skarżącej, że Minister Infrastruktury i Budownictwa nie zebrał w całości i nie rozpatrzył wyczerpująco materiału dowodowego, gdyż w aktach sprawy znajduje się pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2046/17, wypożyczające na okres 21 dni akta sprawy zakończonej wydaniem decyzji Wojewody [...]. Tak więc rozstrzygnięcie organu I instancji zapadło w oparciu o całościowo zebrany i prawidłowo rozpatrzony materiał dowodowy. Dodatkowo Minister Inwestycji i Rozwoju zauważył także, że nie jest on podmiotem właściwym do oceny, czy akta zostały wypożyczone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie legalnie i zgodnie z prawem, oraz czy wypożyczenie akt nastąpiło z naruszeniem regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych. Zgonie z zasadą oficjalności organ zobligowany jest do zebrania materiału dowodowego, nie może to jednak prowadzić do nakładania na organ nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, które podnosi strona. Jeśli zatem Skarżąca domagała się uznania jakichś dodatkowych dowodów, wskazujących na nierzetelność dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ, powinna dowody te wskazać, by organ mógł je zweryfikować, czego Skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła. W ocenie organu ponownie rozpatrującego sprawę, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia.

Za bezpodstawny Minister Rozwoju i Inwestycji uznał także zarzut Skarżącej dotyczący niewykonalności decyzji Wojewody [...] z uwagi "na konflikt zachowania bezpiecznej odległości unormowanej przepisami szczególnymi z infrastrukturą sieci gazowej i słupa elektroenergetycznego wysokiego napięcia, którego podstawa znajdowałaby się w zbyt blisko krawędzi planowanej jezdni". Organ, w uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa, wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2838/16). Według organu w tej sprawie nie ma takiej sytuacji.

Poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, zdaniem organu, nie znalazło także stwierdzenie skarżącej, iż decyzja Wojewody [...] nie została prawidłowo, czyli zgodnie z art. 40 § 1 kpa, skierowana do pełnomocnika strony, gdyż z rozdzielnika decyzji Wojewody [...] jednoznacznie wynika, iż została ona skierowana do Pana P. C., pełnomocnika Pani E. C.. Organ podkreślić jednak, iż ewentualny brak doręczenia stronie decyzji, czy też nieprawidłowości z tym związane, mogłyby stanowić jedynie podstawę do wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji ( B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 1996, str. 636), gdyż poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie.

Pismem z dnia [...] maja 2018 r. E. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2018 r. zarzucając w szczególności uchybienia zasad postępowania administracyjnego oraz naruszenie interesu prawnego strony.

W skardze E.C. wniosła o:

I) uchylenie zaskarżonej decyzji;

II) uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017r.;

III) uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. poprzez stwierdzenie jej nieważności w wyniku wydania jej w okolicznościach wskazujących na rażące naruszenie prawa przez organ wydający decyzję;

IV) uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016r. poprzez stwierdzenie jej nieważności w wyniku wydania jej w okolicznościach wskazujących na rażące naruszenie prawa przez organ wydający decyzję;

Pismem z dnia [...] października 2018r. Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł odpowiedź na skargę z wnioskiem o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym nie jest związany granicami skargi.

W kontrolowanej sprawie postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy art.156-158 k.p.a., a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana przez Skarżącą E. C. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – ul. [...] w [...] i [...], została wydana z wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

W toku takiego postępowania organ administracji bada czy przy wydawaniu orzeczenia podlegającego weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej , jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający.

W orzecznictwie przyjęto, że naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

Uwzględniając powyższe uznać należało, że zarzuty podniesione przez stronę Skarżącą są nieuzasadnione.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje i podziela ustalenia faktyczne oraz towarzyszącą im ocenę prawną , dokonane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji , stąd też nie zachodzi potrzeba ich ponownego przytaczania w tym miejscu uzasadnienia. Organy obszernie i wyczerpująco ustosunkowały się do przedmiotu postępowania wyjaśniając jednocześnie wątpliwości sygnalizowane przez Skarżącą w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

W odniesieniu do zarzutów skargi , które nie formułują merytorycznych zastrzeżeń do zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej , ograniczając się do przywołania uchybień procesowych ograniczających jej interes prawny, Sąd nie znajduje podstaw do ich uwzględnienia.

W szczególności zaznaczyć trzeba, że Sąd dostrzega uchybienia w zakresie prawidłowości zastosowania przez organy rozpoznające sprawę art. 40 § 2 k.p.a., który w przypadku ustanowienia przez stronę pełnomocnika przewiduje dokonywanie doręczeń wskazanemu pełnomocnikowi, jednakże stoi na stanowisku, że powyższe pozostaje bez wpływu na prawidłowość dokonanych w tej sprawie rozstrzygnięć.

Podkreślić bowiem należy, że w analizowanej sprawie E. C. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014r. upoważniła do jej reprezentowania w toku postępowania P. C., nie wskazując jednakże jego adresu. Jednocześnie w piśmie z dnia [...] listopada 2015r. skierowanym do organu sprecyzowała , że domaga się kierowania przeznaczonej dla niej korespondencji za pomocą komunikacji elektronicznej , zgodnie z art. 39(1) k.p.a. W następstwie , powyższego , stosownie do wyraźnie wyrażonej przez stronę postępowania woli, omawiana korespondencja, co potwierdza analiza akt sprawy, była jej przesyłana na wskazany adres skrytki ePUAP. W omawianych okolicznościach brak jest, zdaniem Sądu podstaw, do kwestionowania dyspozycji organu pokrywających się z jednoznaczną dyspozycją Skarżącej.

Istotnym jest także, że w toku postępowania E. C. przyjmowała korespondencję oraz odpowiadała na nią , nie kwestionując przyjętego trybu komunikowania się z organem. Z chwilą natomiast otrzymania jej pisma z dnia [...] czerwca 2018r. w , którym zanegowała przesyłanie na adres jej skrytki osobistej ePUAP , pism adresowanych do pełnomocnika organ podjął czynności w celu ustalenia rzeczywistej woli Skarżącej w tym przedmiocie zaznaczając, że w przypadku zaniechania nadesłania informacji w wyznaczonym terminie , dalsza korespondencja będzie kierowana na adres w [...] przy ul. [...] [...] stosownie do treści wskazanego wyżej pisma z dnia [...] czerwca 2018r. Adekwatnie do wymienionego pouczenia , wobec braku odpowiedzi strony, zaskarżona decyzja została wysłana jw.

Niezależnie od powyższego zaznaczenia wymaga, że analiza akt sprawy prowadzi do nie budzącego wątpliwości wniosku, że opisany wyżej przebieg doręczeń nie wpłynął w jakikolwiek sposób na jej ostateczny wynik. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca czynnie uczestniczyła w przebiegu postępowania, po wydaniu decyzji przez organ I instancji skutecznie wniosła odwołanie , a następnie - po orzeczeniu organu II instancji- skargę do tutejszego sądu.

Poza sporem jest wynikający z art. 10 k.p.a. , obowiązek respektowania przez organy rozpoznające sprawę administracyjną ,nakazu zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienie jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji , co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.

Jednocześnie jednak , zgodnie z wypracowanym orzecznictwem sądów administracyjnych podkreśla się , że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe zaś w okolicznościach omawianej sprawy nie miało miejsca.

Bez wpływu na dokonaną ocenę sądu w tym przedmiocie pozostaje także , złożone przez pełnomocnika Skarżącej na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie, postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] listopada 2018r. , o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2018r. , która jest przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej. Podkreślenia wymaga, że wskazane rozstrzygnięcie ma charakter formalny, wszczyna postępowanie nie zawierając jednak jakiejkolwiek oceny poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Przed wydaniem takiego postanowienia organ prowadzi ustalenia czy spełnione zostały warunki formalne wznowienia , a w przypadku potwierdzenia ich zaistnienia wydaje postanowienie na podstawie art. 149 § 1 k.p.a.

Skoro zatem E. C. jako podstawę wznowienia wskazała art.145 § 1 pkt.4 k.p.a., wyjaśniła , że o decyzji z dnia [...] sierpnia 2018r. dowiedziała się w dniu [...] sierpnia 2018r. , zaś wniosek o wznowienie złożyła w dniu [...] października 2018r., to organ słusznie uznał, że zachowała termin wymieniony w art. 148 § 1 k.p.a.

Powyższe nie zmienia jednak faktu, że ocena czy w sprawie istotnie zaistniała przyczyna wznowienia oraz jakie skutki dla jej rozpoznania ewentualnie spowodowała , będzie przedmiotem dalszego postępowania.

Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej brak jest podstaw do wyeliminowania z porządku prawnego zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt.1 lit.b p.p.s.a, wskutek naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania , ponieważ wg oceny Sądu, powyższe nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając te okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.