Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 411/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.176, art.174 pkt 2, art.183 par.1, art.183 par.2, art.184, art.204 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA del. Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Po 1252/07 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1252/07, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 maja 2007 r., nr [...], uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 22 listopada 2006 r., nr [...] i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., w kwocie 13.292,80 zł.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd, uznając skargę za bezzasadną, przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Organ pierwszej instancji ustalił, iż M. K. (dalej: skarżący) w 2000 r. prowadził działalność gospodarczą z W. R. w formie spółki cywilnej pod nazwą M.[...], z czego na skarżącego przypadł dochód w kwocie 73.541,98 zł.

W odwołaniu skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy, ponieważ organ pierwszej instancji pominął fakt sfałszowania jego podpisu pod umową z K. [...] z dnia 1 marca 2003 r. (na kwotę netto 147.882,80 zł), a co jest przedmiotem prowadzonego przez prokuraturę postępowania karnego. Zdaniem skarżącego, spółka cywilna nie podpisała również umów z Z. [...] z o.o. (na kwotę netto 1.400,00 zł), z J. [...] SA (na kwotę 1.400,00 zł) oraz z E. [...] z o.o. (na kwotę 3.278,49zł).

Dyrektor Izby Skarbowej w P. rozpoznając odwołanie uwzględnił stanowisko skarżącego jedynie w odniesieniu do kwoty 3.278,49 zł, stanowiącej wynagrodzenie W. R., natomiast w pozostałym zakresie zarzuty odwołania oddalił.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie tych decyzji i przekazanie właściwemu organowi do ponownego rozpoznania sprawy, zarzucając naruszenie art. 120 – 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: O.p.) oraz art. 866 i nast. Kodeksu cywilnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisk i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Sąd uznał, iż skoro nie ma wątpliwości, że na konto spółki cywilnej, której wspólnikiem był skarżący wpłynęły w 2000 r. wpłaty za wykonane usługi na rzecz wskazanych podmiotów, to organ miał prawo skorygowania złożonego przez podatnika zeznania podatkowego o pominięte w księdze podatkowej spółki przychody z powyższych tytułów oraz określenia skarżącemu podatku, w trybie art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. z 2000 r. Dz.U. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Sąd zauważył ponadto, iż dla określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu udziału w spółce cywilnej nie mają znaczenia takie czy inne spory cywilnoprawne między wspólnikami, dotyczące prowadzonej działalności, a wynikające czy to z umowy cywilnoprawnej czy przepisów Kodeksu cywilnego czy ewentualnie z ustaleń prowadzonego postępowania karnego.

W skardze kasacyjnej z dnia 1 lutego 2008 r. pełnomocnik skarżącego zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając naruszenie:

- art. 120 – 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 i art. 200 O.p., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy na okoliczność autentyczności podpisów skarżącego pod umowami i fakturami VAT oraz art. 866 i nast.. Kodeksu Cywilnego, poprzez uznanie, że spółka cywilna, której wspólnikiem był skarżący podpisała umowy z K.[...] SA oraz z E. [...] spółka z o.o. w sytuacji, gdy umowy te podpisał tylko drugi ze wspólników W. R., a także pominięcie przesłuchania w charakterze świadka W. R. i innych dowodów wskazanych przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania; wydanie decyzji, mimo nie rozpoznania skargi na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, ewentualnie

- zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego w całości oraz

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł okoliczności świadczące o nieprawidłowo ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym w przedmiocie zawarcia i wykonania umów o wykonanie prac projektowych.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 19 lutego 2008 r. podniósł, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, iż skarga kasacyjna nie spełnia wymogów, o jakich mowa w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) oraz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kosztów postępowania według norm prawem przepisanym, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzut naruszenia prawa procesowego nie spełnia ustawowych wymogów, o jakich mowa w art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa procesowego można wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że zarzut ten ponadto powinien być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji. Skarżący jest więc zobowiązany do wskazania przede wszystkim przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (poprzez przytoczenie numeru artykułu, paragrafu, ustępu), które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone, ewentualnie w połączeniu z przepisami postępowania podatkowego, które były przedmiotem oceny dokonanej przez sąd oraz podania uzasadnienia na czym to naruszenie polegało i jaki wpływ wywarło na treść kwestionowanego wyroku (art. 176 p.p.s.a.).

W stanie sprawy wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów (autor skargi kasacyjnej w jej podstawie powołał jedynie przepisy regulujące postępowanie podatkowe), a wobec tego nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej i w związku z tym nie może uzupełniać czy też poprawiać sformułowanych przez skarżącego zarzutów. Sąd odwoławczy działa z urzędu tylko w przypadkach wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a więc gdy zaskarżone orzeczenie dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad, skutkujących jego nieważnością, co w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Podsumowując, zarzut naruszenia prawa procesowego należy uznać za bezskuteczny.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.