Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1053/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 137
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku [...] - umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącego P. B. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją Dziekana "[...]" z dnia 27 listopada 2007 r., nr L.dz.319/T/2007, skreślono P.B. z listy studentów I roku studiów stacjonarnych na kierunku: edukacja techniczno - informatyczna z powodu nieuczestniczenia w obowiązkowych zajęciach dydaktycznych.

Od decyzji tej P.B. złożył w dniu 2 stycznia 2008 r. odwołanie, które poprzedził wnioskiem z dnia 13 grudnia 2007 r. o sprostowanie decyzji w części dotyczącej pouczenia o sposobie zaskarżenia. Wniosek dotyczący sprostowania został rozpoznany negatywnie. Odwołujący się zarzucił, iż podjęta decyzja jest niezrozumiała i zaskakująca. Wniósł o zmianę tej decyzji i umożliwienie uczestnictwa w dalszych zajęciach oraz umożliwienie wykazania postępów w nauce poprzez sprawdzenie zdobytej dotychczas wiedzy z wykładów i ćwiczeń. Podkreślił, że odwołanie zostało wniesione w terminie.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2008 r. Prorektor, działający z upoważnienia Rektora "[...]", powołując się na art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził niedopuszczalność odwołania w związku z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Postanowienie powyższe P.B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Ol 109/08) uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku poza wskazaniem wadliwości podjętego rozstrzygnięcia w sprawie wyjaśniono także, iż w przypadku żądania sprostowania pouczenia o sposobie zaskarżenia decyzji termin do wniesienia odwołania biegnie nie od daty doręczenia pierwotnej decyzji lecz ulega on przesunięciu i rozpoczyna bieg od dnia sprostowania /uzupełnienia decyzji lub odmowy sprostowania/ uzupełnienia rozstrzygnięcia, bez względu na formę w jakiej to nastąpiło ( art. 111 § 2 Kpa).

Pismem z dnia 1 lipca 2008 r. P.B. cofnął swoje odwołanie od decyzji Dziekana ‘[...]" z dnia 27 listopada 2008 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku: edukacja techniczno – informatyczna.

W dniu 21 lipca 2009 r. P.B., wniósł skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu "[...]" w rozpoznaniu sprawy, na skutek jego odwołania od decyzji Dziekana Wydziału "[...]" z dnia 27 listopada 2007 r., w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku: edukacja techniczno - informatyczna.

Wyrokiem z dnia 20 października 2009 r. (sygn. akt II SAB/Ol 33/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zobowiązał Rektora "[...]" do rozpoznania wniosku skarżącego o cofnięciu odwołania z dnia 1 lipca 2008 r. i wydania aktu kończącego postępowanie odwoławcze w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. W motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż po wniesieniu odwołania strona uprawniona jest do decydowania o losie wniesionego środka odwoławczego, jednakże organ może uwzględnić taki wniosek jedynie po wcześniejszym ustaleniu, iż nie zachodzą negatywnych przesłanki wynikające z art. 137 kpa uniemożliwiające uwzględnienie takiego wniosku. W każdym razie organ zobowiązany jest do rozpoznania złożonego wniosku i podjęcia określonego aktu administracyjnego.

Decyzją z dnia 26 października 2009 r. "[...]" działająca z upoważnienia Rektora Prorektor "[...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 1 i 2 Kodeku postępowania administracyjnego oraz art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, po rozpatrzeniu odwołania P.B. od decyzji Dziekana Wydziału Nauk Technicznych z dnia 27 listopada 2007 r., "[...]", umorzyła postępowanie odwoławcze.

W motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazano na treść art. 105 § 1 Kpa, jak również art. 138 Kpa wyjaśniając, iż Kodeks podstępowania administracyjnego nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego stosownie do powołanego orzecznictwa sądów administracyjnych w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania mając na uwadze zapis art. 105 Kpa. Stwierdzono, iż przeprowadzone postępowanie odwoławcze wskazuje na prawidłowość cofnięcia odwołania przez stronę, wobec czego dalsze jego prowadzenie byłoby bezprzedmiotowym.

W dniu 17 listopada 2009 r. P.B., reprezentowany przez radcę prawnego "[...]", złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Rektora "[...]" z dnia 26 października 2009 r. umarzającą postępowanie odwoławcze na skutek cofnięcia odwołania od decyzji Dziekana Wydziału Nauk Technicznych "[...]" z dnia 27 listopada 2007 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku: edukacja techniczno – informatyczna. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ art. 107 § 3 i art. 137 Kpa oraz art. 153 ustawy ppsa. Podkreślono, iż organ był związany oceną prawną oraz sentencją wyroku WSA z dnia 1 października 2009r. (sygn. akt II SAB/Ol 33/09), w którym zobowiązano organ do rozpoznania wniosku dotyczącego cofnięcia odwołania pod katem art. 137 Kpa. Należało zatem skontrolować skarżoną decyzję w zakresie jej zgodności z prawem. Organ odwoławczy ograniczył się tylko do lapidarnego stwierdzenia, iż "postępowanie odwoławcze wskazuje na prawidłowość cofnięcia odwołania". Tymczasem wydana decyzja Dziekana dotknięta jest naruszeniem prawa, gdyż wydana została bez podstawy prawnej, bez zawiadomienia o wszczęciu postępowania, bez zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, bez jakiegokolwiek uzasadnienia decyzji uznaniowej. Wcześniej wielokrotnie organ sam uchylał takie wadliwe decyzje teraz zaś uznał, że wszystkie te wady nie są naruszeniem prawa. Skoro decyzja organu I instancji ewidentnie narusza prawo, nie dopuszczalne było uwzględnienie cofnięcia odwołania i umorzenie postępowania odwoławczego.

Rektor Uniwersytetu "[...]" w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Wyjaśniono, że wydana decyzja Rektora w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego, której efektem jest ostateczność decyzji organu I instancji o skreśleniu z listy studentów przedstawia prawdziwy stan rzeczy, gdyż skarżący od 2007r. nie studiuje na przedmiotowym kierunku. Nadto wskazać należy, iż w roku akademickim 2009/2010 kierunek ten już nie istnieje, a studenci obecnie studiują na innych obranych przez siebie kierunkach. Skarżący domaga się dalszego prowadzenia postępowania na kierunku, którego już nie ma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy administracyjnej, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Istotnym jest także wskazać, iż zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższy przepis oznacza, że organ rozpoznając ponownie sprawę winien zastosować się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w wyroku sądu. Przepis ten nakłada także na skład orzekający ponownie obowiązek zastosowania się do tej oceny i wskazań co do dalszego postępowania. Przyjąć należy, iż naruszenie przez organ administracji art. 153 ustawy p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. (por. B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 3 Wydanie, Warszawa 2009, str. 404).

Na gruncie przedmiotowej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 20 października 2009 r. (sygn. akt II SAB/Ol 33/09) zobowiązał Rektora "[...]" do rozpoznania wniosku P.B. z dnia 1 lipca 2008 r. "cofnięcia odwołania" i wydania aktu kończącego postępowanie odwoławcze w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi. W orzeczeniu tym Sąd przesądził, iż po wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji (dziekana) dochodzi do wszczęcia postępowania odwoławczego, które winno zakończyć się jednym z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 Kpa. Wobec złożenia przez odwołującego się oświadczenia o cofnięciu odwołania zobowiązano organ do rozpoznania tego wniosku pod kątem art. 137 Kpa. Należało zatem skontrolować zaskarżoną decyzję organu I instancji w zakresie jej zgodności z prawem.

Stosownie bowiem do art. 137 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwanej dalej: Kpa, strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeśli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu I instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008r, sygn. VII SA/Wa 61/08, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2000 r. sygn. II SA/Ga 1857/98, wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 1998 r. sygn. I SA 440/98, wszystkie opublikowane w bazie LEX). W każdym przypadku przed podjęciem decyzji na skutek cofnięcia odwołania organ odwoławczy zobowiązany jest dokonać kontroli legalności decyzji organu I instancji pod względem zgodności z prawem, jak również z interesem społecznym.

W rozpoznawanej sprawie, będącej przedmiotem skargi Rektor "[...]", na skutek cofnięcia odwołania umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem P.B. od decyzji Dziekana Wydziału Nauk Technicznych "[...]" z dnia 27 listopada 2007 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów Wydziału Nauk Technicznych, kierunku edukacja techniczno - informatyczna. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 1 i 2 Kpa oraz art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Słusznie podnosi skarżący, iż podjęte rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem art. 137 Kpa oraz art. 153 ustawy p.p.s.a., gdyż podjęcie decyzji nie nastąpiło w wyniku wcześniejszej oceny decyzji organu I instancji z uwagi na przesłanki określone w art.137 Kpa, tj naruszenie prawa oraz naruszenia interesu społecznego. Słusznie także skarżący podnosi zarzut, iż w innych postępowaniach dotyczących jego skreślenia z listy studentów innych kierunków, która to okoliczność jest Sądowi znana z urzędu, organ odwoławczy w ramach postępowania odwoławczego eliminował identyczne decyzje organu I instancji (dotyczące innych kierunków) w związku z licznymi naruszenia przepisów prawa procesowego, które skutkowały konieczność wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego.

Nie przesądzając rozstrzygnięcia w rzeczonej sprawie wskazać jedynie należy, iż przed podjęciem rozstrzygnięcia organ odwoławczy winien przeprowadzić postępowanie co do stwierdzenia istnienia, bądź też braku przesłanek negatywnych do uwzględnienia cofnięcia odwołania tj. "naruszenia prawa", "naruszenia interesu społecznego". Ich zaistnienie uniemożliwia bowiem organowi uwzględnienia oświadczenia o cofnięciu odwołania i skutkuje koniecznością wydania postanowienia o odmowie uznania cofnięcia odwołania za skuteczne, które przybiera postać niezaskarżalnego postanowienia.

W tym stanie sprawy po przekazaniu organowi akt sprawy Rektor "[;...]" ponownie przeprowadzi postępowanie odwoławcze, w którym uwzględni treść art. 137 Kpa oraz przesłanki dopuszczające możliwość uwzględnienia oświadczenia o cofnięciu odwołania.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 201 ustawy p.p.s.a., które obejmują uiszczony wpis oraz koszty pomocy prawnej świadczonej przez radcę prawnego.