Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2341/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 193 poz 1399
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach  regionalnych programów operacyjnych.
article: art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 152,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant asystent sędziego Monika Tutak – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. s.c. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 216/13 w sprawie ze skargi N. s.c. w B. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. s.c. w B. na rzecz Zarządu Województwa P. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z 3 września 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 216/13 oddalił skargę N. s.c. w B. (dalej: skarżący) na decyzję Zarządu Województwa [...] (dalej: Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013) z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zarząd Województwa [...] wydał [...] czerwca 2011 r. decyzję nr [...] r., w której na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 145 ust. 2-5 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm., dalej: u.f.p.) i w związku z art. 113 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241) - określił skarżącemu przypadającą do zwrotu kwotę w wysokości 14.000,00 zł (wypłaconą z rozliczonego wniosku o płatność nr [...]). Zasadniczym powodem wydania decyzji, było zakwestionowanie przez Zarząd Województwa wydatku Beneficjenta na zakup klimatyzacji, albowiem został on poniesiony przed rozpoczęciem realizacji Projektu, a zatem nie mógł być uznany za kwalifikowany wydatek.

W wyniku rozpoznania wniosku Beneficjenta o ponowne rozpatrzenie sprawy, Zarząd Województwa [...] w B. decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., w wyniku rozpoznania skargi Beneficjenta, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 390/11 uchylił zaskarżoną decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. o nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ nie podważył skutecznie dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą na okoliczność terminu zakupu i montażu spornej klimatyzacji. Sąd wskazał organowi, że ponownie przeprowadzając postępowanie powinien włączyć do akt sprawy dowody z postępowania przygotowawczego i dokonać ich oceny wespół z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w aktach oraz w miarę potrzeb rozważyć przeprowadzenie dalszych dowodów w celu wyjaśnienia pozostających wątpliwości, jak również zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Zarząd Województwa [...] decyzją Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...]. Wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, uwzględnił wytyczne Sądu, włączył do akt sprawy dowody z postępowania przygotowawczego o sygn. akt Ds. 2587/10 oraz dowody z postępowania przygotowawczego o sygn. akt Ds. 4278/12. Ponownie dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz umożliwił pełnomocnikowi skarżących zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym materiałami z karnych postępowań przygotowawczych.

Zarząd Województwa wskazał, że podczas kontroli na zakończenie realizacji Projektu stwierdzono, że ujęty w ramach kosztów kwalifikowalnych zakup klimatyzacji wraz z montażem na kwotę 25.000,00 zł budzi wątpliwości co do terminu realizacji, a tym samym kwalifikowalności wydatku. Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z harmonogramem realizacji Projektu ujętym w umowie, klimatyzacja miała być zamontowana pomiędzy 1 a 31 lipca 2009 r. Na potwierdzenie montażu klimatyzacji została przedstawiona faktura VAT nr [...] z [...] lipca 2009 r. Jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, jakoby zakup i montaż klimatyzacji nastąpił w tym okresie. Organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że przed złożeniem wniosku o dofinansowanie i doręczeniem Beneficjentowi w dniu 31 października 2008 r. pisemnego potwierdzenia, że Projekt, z zastrzeżeniem szczegółowej weryfikacji, spełnia warunki uzyskania pomocy — skarżący zaciągnęli prawnie wiążące zobowiązanie w zakresie zamówienia dostawy i montażu ruchomych środków trwałych - klimatyzatorów, w ramach którego została zrealizowana przez firmę "[...]" dostawa i usługa montażu klimatyzatorów w lokalach [...] w B. - dwóch we wrześniu 2007 r., natomiast pięciu w kwietniu 2008 r. W konsekwencji powyższego należy uznać, że strony naruszyły treść § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 193, poz. 1399 ze zm.). Wydatek na zakup klimatyzatorów w ramach Projektu nie został poniesiony w okresie kwalifikowalności wydatków, co oznacza, że dofinansowanie na realizację Projektu zostało im udzielone przez Instytucję Zarządzającą bez podstawy prawnej. Z uwagi na fakt, iż środkami pobranymi nienależnie są środki udzielone organ uznał, że refundacja przez Instytucję Zarządzającą wydatków w ramach zobowiązania zaciągniętego przez Skarżącego przed określoną w umowie o dofinansowanie datą rozpoczęcia realizacji Projektu i datą kwalifikowalności wydatków spełnia przesłankę niezbędną do wydania decyzji w sprawie zwrotu dotacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę skarżących wskazując, że sprawa była już przedmiotem kontroli Sądu w sprawie I SA/Bk 390/11 zatem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu były wiążące przy ponownej ocenie. Sąd I instancji wskazał, że organ w pełni zastosował się do wytycznych zawartych we wskazanym wyroku, w szczególności należycie uzupełnił materiał dowodowy i poddał go swobodnej ocenie, która to ocena była zgodna z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki. Wbrew twierdzeniom skargi, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził zasadność wydania zaskarżonej decyzji o zwrocie części dotacji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniach przygotowawczych [...], w szczególności zeznań świadków, faktur VAT, protokołów uruchomienia instalacji klimatyzacyjnej, umowy serwisowej, jednoznacznie wynikało, że zakup i montaż klimatyzatorów przez skarżących nastąpił znacznie wcześniej niż wynikać to powinno z faktury [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że wystawienie faktury [...] przez firmę "[...]" na rzecz G. W. a następnie przez G. W. faktury [...] z dnia [...] lipca 2009 r. na rzecz skarżącego miało wyłącznie na celu umożliwienie skarżącym przedłożenia jej do Instytucji Zarządzającej RPOWP celem refundowania. Twierdzenia A. W., jakoby montaż klimatyzatorów w 2007 i 2008 r. miał jedynie charakter próbny i nie świadczył o ich zamówieniu czy też rozpoczęciu prac budowanych, były sprzeczne z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. Żaden przedsiębiorca nie traciłby okresu gwarancji producenta na tak drogi sprzęt (klimatyzatory), montując je jedynie na chwilę w 2007 i 2008 r. celem zweryfikowania czy są dopasowane do wielkości lokalu, i dopiero po upływie ponad roku, w lipcu 2009 r. dokonał ich montażu na stałe. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżących, jakoby nabyte klimatyzatory były inwestycją w środek trwały, a w konsekwencji, że do tego typu nakładów nie ma zastosowania § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych. Podkreślono, iż sami skarżący w złożonym wniosku o dofinansowanie projektu oraz biznes planie zadeklarowali nabycie 6 środków trwałych, w tym 5 ruchomych - urządzeń medycznych i klimatyzacji. Za niezrozumiałe przyjąć zatem należało twierdzenia strony skarżącej, że w chwili obecnej klimatyzatory nie są ruchomymi środkami trwałymi, podczas gdy kilka miesięcy wcześniej deklarowali, iż nimi są. Jednocześnie, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r., w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2010 r., Nr 242, poz. 1622) urządzenia klimatyzacyjne zalicza do urządzeń technicznych, a zatem nie są to urządzenia trwale związane z budynkiem i mogą być w każdej chwili zdemontowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny konkludując stwierdził, że zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. Skoro skarżąca Spółka pobrała nienależnie środki na refundację projektu i nie wyraziła zgody na dobrowolne pomniejszenie płatności o kwotę 14.000,00 zł tj. o wypłacone dofinansowanie wykorzystane z naruszeniem procedur oraz niezgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków za zakup i montaż klimatyzatorów wraz z odsetkami, przyjąć należało, że spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 3 u.f.p. do wydania decyzji w sprawie zwrotu dotacji.

N. s.c. w B. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego tj.: poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 2 w brzmieniu z przed 1 stycznia 2009r. oraz § 12 ust. 3 w brzmieniu po 1 stycznia 2009r. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2007r. Nr 193, poz. 1399 ze zm.) uznając, iż powyższe przepisy rozporządzenia posiadały zastosowanie w przedmiotowej sprawie z uwagi na zawartą w nich definicję ruchomych środków trwałych, tj. rozpoczęcie prac związanych z realizacją nowej inwestycji w postaci zakupu klimatyzatorów w ramach projektu,

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.

art. 3 § 1 ustawy z dnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.05.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) uznając, że organ w trakcie prowadzonych przez siebie postępowaniach nie naruszył przepisów prawa procesowego i materialnego - niżej wskazanych,

art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, iż organy podatkowe I i II stopnia uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie oraz tłumaczyły wszelkie wątpliwości w zakresie stanu faktycznego sprawy na korzyść podatnika (zasada in dubio pro tributario)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, poprzez oddalenie skargi strony mimo występowania w granicach zaskarżenia uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przekroczenia przez organy zasady związanej z wyczerpującym rozpatrzeniem zgromadzonego materiału dowodowego oraz zasady dotyczącej swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawcy zaciągnęli prawnie wiążące zobowiązanie w przedmiocie zakupu urządzeń klimatyzacyjnych, przed datą realizacji projektu,

art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie za prawidłowe zastosowanie przez organ § 12 ust. 2 w brzmieniu z przed 1 stycznia 2009r. oraz § 12 ust. 3 w brzmieniu po 1 stycznia 2009r. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2007r. Nr 193, poz. 1399 ze zm.) uznając, iż powyższe przepisy rozporządzenia posiadały zastosowanie w przedmiotowej sprawie z uwagi na zawartą w nich definicję ruchomych środków trwałych, tj. rozpoczęcie prac związanych z realizacją nowej inwestycji w postaci zakupu klimatyzatorów w ramach projektu, które to naruszenie prawa materialnego posiadało wpływ na wynik sprawy.

Ponadto w związku z powyższym naruszono przepisy postępowania:

art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi w okolicznościach sprawy uzasadniających odmienne rozstrzygnięcie,

art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi w okolicznościach sprawy wskazujących na niemożność wykonania zaskarżonej decyzji,

art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, iż skarżącemu nie przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna N. s.c. opiera się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a.

Za podstawę wyroku z 3 września 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 216/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Zarząd Województwa [...], z których wynika że ujęty w ramach kosztów kwalifikowanych zakup klimatyzacji wraz z montażem na kwotę 25.000 zł nie był wydatkiem kwalifikowanym, ponieważ nie został poniesiony pomiędzy 1 a 31 lipca 2009 r., zgodnie z harmonogramem realizacji Projektu ujętym w umowie z [...] lipca 2009 r. Dostawa klimatyzatorów oraz ich montaż miały miejsce we wrześniu 2007 r. oraz w kwietniu 2008 r. w sytuacji, kiedy beneficjentowi dopiero 31 października 2008 r. doręczono potwierdzenie, że Projekt spełnia warunki uzyskania pomocy. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Rozpoznając skargę na decyzję ostateczną Zarządu Województwa [...] z [...] marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. z mocy art. 153 p.p.s.a. był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 390/11. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania były następujące: Organ uchybił obowiązkom wynikającym z art. 10 § 1 oraz naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a przede wszystkim nie podważył skutecznie dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą na okoliczność terminu zakupu i montażu spornej klimatyzacji. Sąd wskazał organowi, że ponownie przeprowadzając postępowanie powinien włączyć do akt sprawy dowody z postępowania przygotowawczego i dokonać ich oceny wespół z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w aktach oraz w miarę potrzeb rozważyć przeprowadzenie dalszych dowodów w celu wyjaśnienia pozostających wątpliwości, jak również zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Należy przypomnieć, że według art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a., jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w pkt 2 skargi kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.; art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z § 2, w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80; art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 151 p.p.s.a, art. 152 p.p.s.a., art. 200 p.p.s.a.

Przy naruszeniu prawa procesowego w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd I instancji oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uprawdopodobnić jaki byłby inny wynik sprawy gdyby uchybienia nie popełniono. Powołanie podstawy kasacyjnej nie może być gołosłowne, lecz wymaga uzasadnienia podniesionych zarzutów. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu, który miał zostać naruszony, bez podania w tym zakresie uzasadnienia nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. Powołanie wielu norm prawnych w jednym zarzucie bez skonkretyzowania, na czym polega naruszenie każdej z nich, uniemożliwia należyte ustosunkowanie się do zarzutu.

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie w pełni spełnia wymogi ustawowe. Skarżący w pkt 2 zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w tym procedury sądowoadministracyjnej powołując zacytowane jednostki redakcyjne p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Istotnym mankamentem skargi kasacyjnej jest wskazanie jako naruszonych przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 bez podania aktu prawnego, w którym one się znajdują. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano, jaki był wpływ wskazanych uchybień na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zbudowano na zasadzie omawiania poszczególnych problemów związanych z istotą sporu bez ich przyporządkowania do poszczególnych zarzutów.

Odnosząc się w kolejności do podniesionych zarzutów należy przypomnieć, że według art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalając skargę na decyzję ostateczną wykonał wskazaną kontrolę w sposób prawidłowy. Zastosowanie środka przewidzianego w ustawie – art. 151 p.p.s.a. oznaczało, że Sąd I instancji nie stwierdził naruszeń prawa, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., w tym innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Kasator nie wskazał, jakich to uchybień dopuścił się organ administracji publicznej nie podniesionych w skardze, których nie dostrzegł Sąd I instancji będąc do tego zobowiązany z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a.

Kolejny zarzut podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powiązany z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. jest w istocie zarzutem naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 2 w brzmieniu przed 1 stycznia 2009 r. oraz § 12 ust. 3 w brzmieniu po 1 stycznia 2009 r. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji.

Skoro w rozpoznawanej sprawie strona kwestionuje stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji niezbędnym było zarzucenie Sądowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie zaskarżonego wyroku bazuje na wadliwych ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej. Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny z wyraźnym wskazaniem, które ustalenia faktyczne dokonane przez organ zostały przez Sąd przyjęte, a które nie. Przyjęcie przez Sąd I instancji stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, stanowi naruszenie art. 141 § 4. W przepisie tym bowiem nie chodzi o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie naruszył art. 151 p.p.s.a. z przyczyn już wskazanych, jak również nie naruszył art. 152 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a., które to przepisy mają zastosowanie w sprawie tylko w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji.

Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Jako podstawę prawną decyzji ostatecznej z [...] marca 2013 r. Zarząd Województwa [...] powołał art. 211 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.f.p. z 2005 r., przepisy przejściowe wprowadzające u.f.p. z 2009 r., przepisy z.p.p.r., a w uzasadnieniu prawnym wyjaśnił powołaną podstawę prawną z przytoczeniem zastosowanych przepisów. W tych ramach wskazując na § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, § 1 pkt 14 umowy o dofinansowanie, pkt 5.2 ppkt 2 lit. g) Wytycznych uzasadniono dlaczego faktura VAT z [...] lipca 2009 r. nie stanowi dowodu poniesienia wydatku kwalifikowanego.

Zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 2 w brzmieniu przed 1 stycznia 2009 r. oraz § 12 ust. 3 w brzmieniu po 1 stycznia 2009 r. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych kasator w istocie kwestionuje ustalenie organu, że beneficjent rozpoczął prace związane z realizacją nowej inwestycji przed złożeniem wniosku o dofinansowanie w ramach regionalnego programu operacyjnego do podmiotu udzielającego pomocy. Według definicji legalnej, przez rozpoczęcie prac związanych z realizacją nowej inwestycji należy rozumieć podjęcie prac budowlanych lub pierwszego prawnie wiążącego zobowiązania do zamówienia ruchomych środków trwałych, z wyłączeniem wydatków związanych z przygotowaniem i opracowaniem dokumentacji projektowej. Skoro kasator nie podważył skutecznie tego ustalenia w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za nie mającą usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.