Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 828/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 90 ust.2b, art. 90 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. sprawy ze skargi E.Z., A.M., D.C. i J.Z. na uchwałę Rady Miasta Malborka z dnia 30 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla publicznych i niepublicznych jednostek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania 1. stwierdza nieważność § 2 ust. 5 zaskarżonej uchwały, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Rady Miasta Malborka na rzecz strony skarżącej kwotę 848 (osiemset czterdzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2010 r. Rada Miasta , działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 80 ust. 4 i art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r., nr 256, poz. 2572 ze zm.), podjęła uchwałę nr XLVII/438/10 w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla publicznych i niepublicznych jednostek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania (Dz.Urz.Woj.Pom. z 2010 r., nr 108, poz. 2075), zwaną dalej Uchwałą.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r., które wpłynęło do organu w dniu 14 kwietnia 2016 r., D. C., A. M., H. S., J. W., E. Z., prowadzące przedszkola niepubliczne na terenie gminy M., wezwały Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, które nastąpiło w treści § 2 ust. 2 i ust. 5 Uchwały. W wezwaniu skarżące wskazały, że przepisem § 2 ust. 2 Uchwały Rada Miasta dokonała wyłączenia z zakresu wydatków bieżących uwzględnianych do obliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych, o której mowa w art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, wydatków na przedszkola integracyjne. Z kolei przepisem § 2 ust. 5 Uchwały Rada Miasta dokonała zdefiniowania i jednocześnie zawężenia pojęcia "wydatki bieżące" przedszkoli publicznych, od którego zakresu zależy prawidłowe naliczanie stawki dotacji oświatowej należnej przedszkolom niepublicznym.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pozostało bez odpowiedzi.

Uchwałą Rady Miasta z dnia 27 lutego 2014 r. nr XL/383/2014, Uchwała została uchylona.

Pismem z dnia 20 maja 2016 r. D. C., A. M., J. W., E. Z. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o stwierdzenie nieważności § 2 ust. 2 i 5 zaskarżonej Uchwały względnie o stwierdzenie wydania ich z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Strona podniosła zarzuty naruszenia:

1. art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię skutkującą bezprawnym ograniczeniem zakresu wydatków bieżących w przedszkolach publicznych – przyjmowanych jako element wyliczenia dotacji oświatowej dla przedszkoli niepublicznych – wyłącznie do jednego rodzaju wydatków sklasyfikowanych w rozdziale 80104 załącznika nr 2 do uchwały budżetowej, z pominięciem wydatków ujętych w innych rozdziałach budżetu, a przez to naruszenie art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty poprzez wykroczenie poza delegację ustawową statuowaną tym przepisem, ograniczającą kompetencję Rady Miasta do określenia trybu udzielania dotacji;

2. art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię skutkującą bezprawnym ograniczeniem zakresu wydatków bieżących w przedszkolach publicznych – przyjmowanych jako element wyliczenia dotacji oświatowej dla przedszkoli niepublicznych – a wynikającą z pominięcia w całości wydatków ustalonych w budżecie i ponoszonych w przedszkolu integracyjnym, a przez to naruszenie art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty poprzez wykroczenie poza delegację ustawową statuowaną tym przepisem, ograniczającą kompetencję Rady Miasta do określenia trybu udzielania dotacji;

3. art. 94 Konstytucji RP poprzez wykroczenie poza delegację ustawową zawartą w art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty poprzez bezprawne ograniczenie zakresu wydatków bieżących w przedszkolach publicznych - przyjmowanych jako element wyliczenia dotacji oświatowej dla przedszkoli niepublicznych, pomimo że delegacja ustawowa upoważnia Radę Miasta do określenia trybu udzielania dotacji jako elementów o znaczeniu technicznym i dotyczącym wymagań formalnych jakie powinny dopełnić podmioty ubiegające się o dotacji, nie zaś do modyfikowania regulacji ustawowej.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie twierdząc, że zakwestionowane zapisy Uchwały zgodne są z art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, odwołując się do wydatków zaplanowanych związanych z funkcjonowaniem przedszkoli publicznych, tak jak tego wymaga wskazany przepis.

Ponadto w odpowiedzi na skargę Rada Miasta podkreśliła, że Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej zbadało zaskarżoną uchwałę i nie stwierdziło jej niezgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna.

Przedmiotem kontroli działalności organów administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne są między innymi - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a. - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium kontroli stanowi zgodność z prawem aktu przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016, poz. 446), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym, określa podmioty uprawnione do skierowania skargi na akt organu samorządu terytorialnego, jako "każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej". Badając tę niezbędną dla dopuszczalności skargi, a także swojej kognicji przesłankę, Sąd uznał, jako nie budzący wątpliwości fakt, że zaskarżona Uchwała w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla publicznych i niepublicznych jednostek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy wymaga nadto swego wyprzedzenia sui generis środkiem odwoławczym określonym przez ustawodawcę, jako "wezwanie do usunięcia naruszanie prawa". Dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia uprawniony podmiot może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Także i ta przesłanka została w sprawie spełniona. Strona skarżąca pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r., doręczonym w dniu 14 kwietnia 2016 r., wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w postaci § 2 ust. 2 i 5 Uchwały. Skargę wniesiono w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, bowiem organ nie udzielił w terminie odpowiedzi na wezwanie. Tym samym wymogi formalne do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione.

Nie budzi także wątpliwości fakt przysługiwania skarżącym interesu prawnego do wniesienia skargi, jako bowiem podmioty prowadzące niepubliczne przedszkola na terenie obowiązywania zaskarżonego aktu prawa miejscowego mają ukształtowane przepisem prawa materialnego uprawnienie do korzystania z dotacji oświatowych.

Powyższa konstatacja pozwalała Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu przejść do zbadania legalności zaskarżonego aktu. Możliwości tej nie wyklucza fakt, że w dacie wniesienia skargi zaskarżona Uchwała już nie obowiązywała wskutek jej uchylenia przepisem § 11 uchwały nr XL/383/2014 Rady Miasta z dnia 27 lutego 2014 r., była ona bowiem stosowana w latach 2010-2013 i wywoływała skutki prawne. Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 r. sygn. W 5/94 (Dz.U. Nr 109, poz. 527), ustalił powszechnie obowiązującą wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdzając, że po pierwsze, przez uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rozumie się również uchwałę, która wprawdzie została uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę oraz po drugie, przewidziana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wtedy, gdy uchwała ta została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. Skoro zatem zaskarżona Uchwała mimo jej uchylenia, stosowana jest do stanów faktycznych zaistniałych w latach 2010-2013 i na jej podstawie udzielono skarżącym dotacje oświatowe, to tym samym jej uchylenie nie stoi na przeszkodzie dokonania jej sądowej kontroli.

Należy zauważyć, że rada gminy, stanowiąc akty prawa miejscowego, związana jest granicami upoważnień zawartych w ustawach stanowiących podstawę działalności prawotwórczej tych organów. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Treść tego przepisu wskazuje, że podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest wyraźne upoważnienie zawarte w ustawie, czyli tzw. delegacja. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Podobnie jak w przypadku upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia, przepis ustawy ustanawiający upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1998 r., o sygn. akt K 19/97, publ. OTK ZU nr 4/1998 r., poz. 48, s. 262). Organ władzy wykonawczej wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest zatem upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już ustawowo uregulowane, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego.

Wzorcem normatywnym wyznaczającym granice materialne, procesowe i kompetencyjne dla stanowienia prawa miejscowego w zakresie udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych jest art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z tym przepisem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a-1c i 2-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji.

W delegacji ustawowej ustawodawca przenosi prawo do wykonywania tylko wyraźnie określonej części swoich kompetencji na inny organ, a nie zezwala na powtórne lub odmienne uregulowanie kwestii należących do jego imperium. W powyższej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych jednomyślnie prezentuje, iż za niedopuszczalne należy uznać powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikację przez przepisy prawa miejscowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2003 r., sygn. akt II Sa/Ka 1831/02 niepublikowany i z dnia 19 sierpnia 2002r. sygn. akt II SA/Ka 508/02 niepublikowany oraz z dnia 14 października 1999r. sygn. akt Sa/Wr 1179/98 publ. OSS 2000/1/17). Zaskarżona Uchwała wydana została w oparciu o delegację ustawową zawartą w ustawie o systemie oświaty i musi mieścić się w granicach zakreślonych przez tę właśnie delegację.

Na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o systemie oświaty niepubliczne przedszkola, w tym specjalne, szkoły podstawowe i gimnazja, w tym z oddziałami integracyjnymi, z wyjątkiem szkół podstawowych specjalnych i gimnazjów specjalnych oraz szkół podstawowych artystycznych, otrzymują dotacje z budżetu gminy.

Przepis ust. 2b art. 90 stanowi, że dotacje dla niepublicznych przedszkoli przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 75 % ustalonych w budżecie danej gminy wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych w przeliczeniu na jednego ucznia, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na niepełnosprawnego ucznia przedszkola i oddziału przedszkolnego w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego - pod warunkiem, że osoba prowadząca niepubliczne przedszkole poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji.

Zgodnie z § 2 ust. 5 Uchwały, "Za wydatki bieżące przedszkoli publicznych, z wyłączeniem przedszkola integracyjnego, prowadzonych przez miasto M. rozumie się planowane wydatki bieżące działu 801 rozdział 80104 (przedszkola) wynikające z podjętej uchwały budżetowej na dany rok. W przypadku podjęcia uchwały budżetowej po 31 grudnia roku poprzedzającego, dotacje dla przedszkoli wypłaca się zaliczkowo w wysokości ustalonej na podstawie projektu budżetu. Wyrównanie nastąpi po uchwaleniu budżetu na dany rok.".

Badając zgodność z prawem wskazanych zapisów Uchwały Sąd stwierdził, że § 2 ust. 5 Uchwały zawężając zakres pojęcia wydatków bieżących wyłącznie do wydatków bieżących działu 801 rozdział 80104 wynikających z uchwały budżetowej na dany rok, narusza art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty. W przepisie tym bowiem ustawodawca określając podstawę przyznawania dotacji dla szkół niepublicznych, odwołał się do pojęcia wydatków bieżących, które zostały ustalone w budżecie gminy jako wydatki ponoszone w przedszkolach publicznych w przeliczeniu na jednego ucznia. Pojęcie "wydatków bieżących" zgodnie z wyrażanym w orzecznictwie poglądem (wyrok NSA z 24 marca 2009 r. o sygn. akt. II GSK 284/08, z 17 stycznia 2008 r. o sygn. akt. II GSK 317/07, z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 2450/13, te orzeczenia jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzecznia.nsa.gov.pl) a podzielanym przez skład sądzący w niniejszej sprawie, powinno być interpretowane tak, jak termin ten jest rozumiany na gruncie ustawy o finansach publicznych - art. 165a ust. 6 uprzednio obowiązującej ustawy z 30 czerwca 2005 r. (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) oraz art. 263 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.). Będą to zatem wydatki jednostki samorządu terytorialnego niebędące wydatkami majątkowymi z wyłączeniem wydatków ponoszonych na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji oraz wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego. Ponadto w art. 236 ust. 3 ww. ustawy wskazano przykładowe wydatki bieżące i wśród nich są m.in. wydatki jednostek budżetowych na wynagrodzenia i składki od nich naliczane, wydatki związane z realizacją statutowych zadań, świadczenia na rzecz osób fizycznych czy dotacje na zadania bieżące.

Ustawodawca określając podstawę obliczenia dotacji wskazał na te wydatki, które zostały ustalone w budżecie i wyodrębnione ze względu na konkretny cel. Oznacza to, że odwołano się do wydatków zaplanowanych związanych z funkcjonowaniem przedszkoli publicznych i to niezależnie od ujęcia tych wydatków w różnych rozdziałach klasyfikacji budżetowej. Kryterium decydującym o uznaniu danego wydatku za wydatek bieżący w danej jednostce nie może być więc sposób przyporządkowania go do określonego rozdziału.

Wobec powyższego, zapis zawarty w § 2 ust. 5 Uchwały określający jako podstawę obliczenia dotacji wydatki bieżące działu 801 rozdział 70104 wynikające z uchwały budżetowej na dany rok, narusza art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty. Przepis ten wyraźnie odnosi wysokość dotacji dla przedszkoli niepublicznych do wydatków bieżących, który to termin interpretowany musi być w zgodzie z ustawą o finansach publicznych. Rada Miasta nie ma kompetencji do samodzielnego określania, co należy do wydatków bieżących, jest bowiem związana w tym zakresie regulacjami ustawowymi. Modyfikując zasady naliczania dotacji wynikające z art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty poprzez ograniczenie zakresu znaczeniowego pojęcia wydatki bieżące jedynie do wydatków ujętych w konkretnym dziale i rozdziale uchwały budżetowej, organ przekroczył granice delegacji ustawowej zawartej w art. 90 ust. 4 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że Regionalna Izba Obrachunkowa badając zaskarżoną uchwałę nie wniosła zastrzeżeń w kwestionowanym przez stronę zakresie. Argument ten jednak w żaden sposób nie podważa dokonanej przez Sąd oceny legalności kwestionowanych zapisów Uchwały. Sąd bada zgodność z prawem aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, nie będąc w tym zakresie związany stanowiskiem Regionalnej Izby Obrachunkowej.

Podsumowując tę część rozważań należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż wskazanymi wyżej unormowaniami Rada Miasta naruszyła obowiązujący porządek prawny.

Jak wywnioskować należy z treści art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, stwierdzenie nieważności aktu samorządu terytorialnego może nastąpić tylko w razie istotnego naruszenia prawa. Podkreślić jednocześnie trzeba, że pojęcie istotnego naruszenia prawa ma charakter nieostry, co sprawia, że kwestia ta została pozostawiona do oceny sądu administracyjnego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006r., Andrzej Kabat). Jako "istotne naruszenie prawa" będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, przyjęto między innymi wydanie aktu z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencje do jego podejmowania, przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, gdy na skutek tego naruszenia zapadła uchwała o innej treści, niż gdyby naruszenie nie wystąpiło, podejmowanie aktów bez podstawy lub z naruszeniem podstawy do ich podjęcia, a także przepisów prawa ustrojowego i przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię lub błędne zastosowanie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1996 r. sygn. SA/Gd327/95, OwSS 1996, Nr 3, poz. 90 czy z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, Nr 3, poz. 79). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę związanie zasadą legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, po myśli której organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa, należało dojść do przekonania, iż istotne naruszenie prawa w rozpatrywanej sprawie wystąpiło, bowiem wydanie przez aktu prawa miejscowego z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego musi zostać zakwalifikowane jako istotne naruszenie prawa. Zakres przedmiotowy samodzielności działania organów samorządu terytorialnego, o czym stanowi art. 163 Konstytucji RP, zawężony został do zadań publicznych niezastrzeżonych w ustawie zasadniczej lub innych ustawach dla organów innych władz publicznych, a prawotwórcze kompetencje organów samorządu terytorialnego limituje nadto zapis zawarty w art. 94 Konstytucji RP określający, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 2 ust. 5 badanej Uchwały.

W pozostałym zakresie Sąd uznał skargę za bezzasadną. Zarzuty strony dotyczyły sposobu ustalenia dotacji dla przedszkoli integracyjnych. W § 2 ust. 2 badanej Uchwały postanowiono, że "Przedszkola niepubliczne otrzymują na każdego ucznia z budżetu Miasta M. dotację w wysokości równej 75% ustalonych w budżecie Miasta M. wydatków bieżących, ponoszonych w przedszkolach miejskich, z wyłączeniem przedszkola integracyjnego, w przeliczeniu na jednego ucznia, z zastrzeżeniem ust. 6.". Z kolei w § 2 ust. 5 Uchwały postanowiono, że "za wydatki bieżące przedszkoli publicznych, z wyłączeniem przedszkola integracyjnego, prowadzonych przez miasto M., rozumie się planowane wydatki bieżące (...)". Zawarte w tych przepisach wyłączenie odnoszące się do przedszkoli integracyjnych związane jest z treścią § 2 ust. 6 Uchwały, w której w sposób odrębny uregulowano dotacje dla przedszkoli i innych form wychowania przedszkolnego, przyznawanych na uczniów niepełnosprawnych. Zgodnie z tym przepisem, "Przedszkola i inne formy wychowania przedszkolnego, o których mowa w § 1 pkt. 1 i 2 otrzymują na każdego ucznia niepełnosprawnego z budżetu miasta M. dotację w wysokości równej kwocie przewidzianej na niepełnosprawnego ucznia przedszkola i oddziału przedszkolnego w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej na ucznia przez miasto M.". Taki zapis Uchwały zgodny jest z art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty. Badając zgodność z prawem postanowień zawartych w § 2 ust. 2 i § 2 ust. 5 Uchwały w części dotyczącej sformułowania "z wyłączeniem przedszkola integracyjnego", Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia ich nieważności, w związku z czym w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1805), zasądzając od organu administracji na rzecz strony skarżącej kwotę 848 zł, na którą składały się: 300 zł tytułem wpisu sądowego uiszczonego przez stronę, 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym, cztery razy po 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictw.