Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 206/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2004-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 16
journal: Dz.U. 1993 nr 22 poz 92
law: Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Bernie dnia 2 września 1991 r.
Teza: Przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, przewidują, iż przychody otrzymane przez osoby, które należą do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji rewizyjnych, bądź innych organów stanowiących osób prawnych są przychodami z działalności wykonywanej osobiście /nie ma znaczenia w tym przypadku sposób powoływania takich osób/.

W przypadku, gdy dochód /przychód/ określony w art. 13 pkt 7 wymienionej ustawy uzyskuje osoba, która nie ma miejsca zamieszkania w Polsce objęta tzw. ograniczonym obowiązkiem podatkowym, to podatek dochodowy jest pobierany w formie ryczałtu w wysokości 20 procent przychodu /art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 powołanej ustawy/. Nie odlicza się w takim przypadku kosztów uzyskania przychodu.

TEZY

Przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, przewidują, iż przychody otrzymane przez osoby, które należą do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji rewizyjnych, bądź innych organów stanowiących osób prawnych są przychodami z działalności wykonywanej osobiście /nie ma znaczenia w tym przypadku sposób powoływania takich osób/.

W przypadku, gdy dochód /przychód/ określony w art. 13 pkt 7 wymienionej ustawy uzyskuje osoba, która nie ma miejsca zamieszkania w Polsce objęta tzw. ograniczonym obowiązkiem podatkowym, to podatek dochodowy jest pobierany w formie ryczałtu w wysokości 20 procent przychodu /art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 powołanej ustawy/. Nie odlicza się w takim przypadku kosztów uzyskania przychodu.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Anna Ziniewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi K. W. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pan K. W. N. pismem z dnia [...] września 2003 r. wystąpił do Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych i jego zwrot, uznając, że został on nienależnie pobrany przez płatnika wypłacającego wynagrodzenia za pełnienie funkcji członka rady nadzorczej. Swój wniosek Skarżący uzasadniał faktem, iż posiadając certyfikat rezydencji w Szwajcarii, w świetle Umowy między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 22 poz. 92), art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) nie może mieć zastosowania do wypłacanych dochodów za okres od 1 kwietnia 2002 r. do 31 sierpnia 2003 r.

W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego Urząd Skarbowy otrzymał z Ministerstwa Finansów kopię Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą między Polską a Szwajcarią w wersji angielskiej oraz uzupełnił akta o tą Umową w wersji polskiej.

Dnia [...] grudnia 2003 r. organ podatkowy zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie, z której to możliwości strona nie skorzystała. Dnia [...] stycznia 2004r. wpłynęło pismo pełnomocnika Pana K. W. N. z dołączonym oryginalnym certyfikatem rezydencji podatkowej podatnika w Szwajcarii.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. Nr [...] odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty, pobranego przez płatnika, podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji członka rady nadzorczej w Fabryce [...] "A" w B. W uzasadnieniu stwierdzono, że przedmiotowa kwota podatku z tytułu wypłat wynagrodzeń Skarżącemu, jako rezydentowi Konfederacji Szwajcarskiej, z tytułu członkostwa w radzie nadzorczej Spółki Akcyjnej za okres 1.04.2002 r.-31.08.2003 r. podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto w uzasadnieniu stwierdzono, że zasadnie płatnik pobrał i odprowadził na podstawie art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zryczałtowany podatek dochodowy od wspomnianych przychodów. Wobec tych wynagrodzeń ma, bowiem zastosowanie art. 16, a nie art. 21 umowy między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską stanowiący, iż cyt. "...wynagrodzenia i inne podobne należności, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje z tytułu członkostwa w radzie zarządzającej spółki mającej siedzibę w drugim Umawiającym się państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie...". Powstałą wątpliwość, co do znaczenia użytego w tym przepisie "wynagrodzenia...z tytułu członkostwa w radzie zarządzającej spółki" rozstrzygnięto w oparciu o tekst angielskojęzyczny w świetle postanowienia z protokołu stanowiącego integralną część Konwencji.

Od decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. pełnomocnik Skarżącego dnia 23 stycznia 2004 r. wniósł odwołanie. W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zarzucił naruszenie materialnego prawa podatkowego tj.:

• art. 3 ust. 2, art. 16 i art. 21 Konwencji między Rzeczypospolitą Polską

a Konfederacją Szwajcarską oraz art. 4 a, art. 29 ust. l, pkt. l i ust. 2 ustawy

z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz prawa podatkowego procesowego tj.:

• art. 121 § l, art. 122, art. 210 § l pkt. 4, art. 187 § l i art. 197 § l Ordynacji podatkowej.

W trakcie postępowania Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił problem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską do Ministerstwa Finansów, uzyskując w tym zakresie stosowne informacje. Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami

w sprawie oraz powiadomił o nowym terminie do załatwienia sprawy.

Dnia [...] kwietnia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wydał decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoją decyzję, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał podstawy uznania zarzutów podniesionych w odwołaniu za bezzasadne i stwierdził, że pobrany przez płatnika, na podstawie art. 29 ust. 1 i 2, podatek od przychodów, o których mowa w art. 13 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowi nadpłaty. Dochody za członkostwo w radzie nadzorczej Spółki, od których płatnik pobrał podatek, są dochodami, o jakich stanowi art. 16 umowy między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską.

Podkreślono przy tym, że na taką kwalifikację tych dochodów wskazuje także Umowa modelowa o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania Dochodu i Majątku

w art. 16 stwierdzając, że podlegają opodatkowaniu w państwie, w którym funkcje

te są wykonywane. Wskazano również, że powstające jakiekolwiek wątpliwości dotyczące interpretacji umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w języku polskim należy rozstrzygać w oparciu o sporządzony w języku angielskim. Z tekstu Umowy w j. angielskim jednoznacznie wynika, iż art. 16 Umowy dotyczy wynagrodzeń z tytułu członka rady nadzorczej lub rady dyrektorów podlegających opodatkowaniu w państwie wypłaty tych wynagrodzeń. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował także, skąd organy podatkowe czerpały wiedzę zrozumienia w języku polskim tekstu art. 16 Umowy między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską sporządzonej w języku angielskim i że to wyłączało potrzebę powołania do tłumaczenia wersji angielskojęzycznej biegłego językoznawcy.

Pełnomocnik działając w imieniu Pana K. W. N. przesłał pocztą skargę z dnia 2 czerwca 2004 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].04.2004 r.

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przepisów:

1. art. 16, art. 3 ust. 2 oraz art. 21 i 28 Konwencji między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską,

2. art. 4 a i art. 29 ust. l oraz ust. 2 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,

3. naruszenie prawa procesowego poprzez obrazę art. 187 § l i 122 w zw.

z art. 197 § l, art. 120, art. 121 § l, art. 210 § l pkt. 4 w zw. z § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa i uzasadniając te zarzuty tymi samymi argumentami, które już były przedstawiane w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji z dnia 20 stycznia 2004 r.

Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej

w B. wniósł o jej oddalenie. Podnosząc, że w myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. i 2003 r. tj. w okresie, w którym Skarżący osiągał m.in. przychody na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu członkostwa w radzie nadzorczej Spółki Akcyjnej "A" w B. (w 2002 r. -art. 4, a w 2003 roku w art. 3 ust. 2 a i art. 4 a) wynika, że "osoby fizyczne, jeśli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania lub pobytu (...) podlegają obowiązkowi podatkowemu od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" (ograniczony obowiązek podatkowy). Wskazano również, że w myśl ust. l art. 29 ustawy w pkt. l stanowi, że podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przychodów przez osoby, o których mowa w art. 4 (w art. 3 ust.2 a) z działalności określonych w art. 13 pkt. 2 i 6-9 - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu (w art. 13 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powołania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych).

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 Konwencji zawartej między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską z dnia 2.09.1991 r. podkreślono, że zgodnie z jego brzmieniem: "jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie nie zdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Państwa w zakresie podatków...". Uznano tym samym, że wbrew stanowisku Skarżącego, postanowienia wspomnianego artykułu nie zmuszają do sięgnięcia do regulacji zawartych w polskim Kodeksie Spółek Handlowych, tylko do ustaw podatkowych.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w B. podniósł, że organy podatkowe dokonując rozstrzygnięcia w omawianej sprawie kierowały się zasadą wskazaną również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12.05.2004 r. - sygn. akt I SA/Bk 62/04 (nie publikowany), że "nierozłącznym elementem procesu stosowania prawa jest ustalenie treści wynikającej z przepisu normy prawnej...". Dlatego w decyzjach dowodzono, dlaczego w odniesieniu do przychodów Pana N. ma zastosowanie art. 16 Konwencji z dnia 2.09.1991 r.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B., zasadność zastosowania art. 16 Konwencji została w decyzjach organu pierwszej i drugiej instancji w sposób wyczerpujący przedstawiona. Stąd zarzuty o naruszeniu poprzez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie tak ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych jak i zapisów Konwencji między Rzeczypospolitą Polską

a Konfederacją Szwajcarską z dnia 2.09.1991 r., Dyrektor Izby Skarbowej

w B. uważa za bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niepowołania biegłego

do przetłumaczenia Konwencji w wersji angielskojęzycznej wskazano, że wersja polska, a nie angielska była podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w swojej decyzji odwoławczej zawarł i wskazał, skąd powstały wątpliwości w zakresie rozumienia sformułowania art. 16 Konwencji między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską. Wykładnia gramatyczna art. 16 Umowy, wbrew stanowisku skarżącego, budzi wątpliwości. Literalne odczytanie tej normy prawnej nie doprowadziło organów podatkowych do ustalenia jej treści zgodnie z wolą stron Umowy. Również sięgnięcie do wykładni systemowej i uwzględnienie regulacji zawartej w KSH nie dało rezultatu, gdyż w polskim KSH nie ma pojęcia "rady zarządzającej spółki".

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., konieczne było porównanie wersji niemieckiej i angielskiej oraz sięgnięcie do Umowy Modelowej o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania Dochodu i j Majątku (OECD) w celu ustalenia zakresu znaczeniowego art.16 Konwencji.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że włączone do sprawy pismo wyjaśniające Ministerstwa Finansów z dnia 12 marca 2004 r., na które wskazuje

się w decyzji odwoławczej, podpisane jest przez tę samą osobę, która dokonała tłumaczenia Modelowej Konwencji zawartej w publikacji "Modelowe Konwencje

w Sprawie Podatku i Majątku", czerwiec 1998 r., tłumaczenie Kazimierz Bany, Wydawnictwo KiK Konieczny i Kruszewski, W-wa 2000r.

Na tle tych, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B., bezzasadnych zarzutów o naruszeniu umowy międzynarodowej i ustawy prawa materialnego, bezpodstawnym stają się zarzuty o naruszenie przepisów prawa procesowego zawartych w ustawie z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa. Decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. i Dyrektora Izby Skarbowej w B. zostały, bowiem wydane z powołaniem podstawy prawnej i na podstawie prawa podatkowego, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz w pełni wyczerpująco wyjaśniający stan faktyczny i zebrany materiał dowodowy. Decyzje zawierają również uzasadnienie faktyczne i prawne zastosowanych przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu między Skarżącym

a organami podatkowymi, w omawianej sprawie, sprowadza się do ustalenia czy dochód uzyskany przez Skarżącego z tytułu pełnienia funkcji członka rady nadzorczej Fabryki [...] "A" S.A. w B. w świetle umowy bilateralnej z dnia 2 września 1991 r. zawartej między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1993 r., Nr 22, poz. 92 i 93) podlega opodatkowaniu w Polsce, czy też zgodnie z miejscem zamieszkania Skarżącego (potwierdzonym certyfikatem rezydencji) w Szwajcarii.

Głównym celem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania jest wyeliminowanie międzynarodowego podwójnego opodatkowania, za pomocą ustalonych w ramach dwustronnych negocjacji, będących efektem częściowej rezygnacji przez każde z umawiających się państw z przysługujących im roszczeń podatkowych. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowią element wewnętrznego prawa podatkowego.

Interpretacja tych samych przepisów dokonywana przez dwa różne podmioty, może doprowadzić do zupełnie innych wniosków. W przypadku norm umów

o unikaniu opodatkowania, które są zarówno normami wewnętrznego prawa podatkowego jak i normami prawa międzynarodowego ich interpretacji należy dokonywać zgodnie z postanowieniami Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów

z dnia 23 maja 1969 r. (Dz. U. z 1990 r., Nr 74, poz. 439). Interpretacji międzynarodowych porozumień zawartych między państwami (traktatów), dokonywać należy w myśl Działu III Konwencji Wiedeńskiej, zgodnie z ogólną regułą interpretacji:

1. w dobrej wierze,

2. zgodnie ze zwykłym znaczeniem wyrazów (specjalne znaczenie należy przypisać wyrazowi tylko gdy ustalono, że taki był zamiar stron),

3. w kontekście użytych wyrazów,

4. zgodnie z celem traktatu.

Ogólną regułę interpretacji uzupełniają postanowienia art. 32 (uzupełniające środki interpretacji) oraz art. 33 (interpretacja traktatów, których autentyczny tekst został ustalony w dwóch lub w więcej językach). Zgodnie z nimi, można odwoływać się do uzupełniających środków interpretacji, łącznie z pracami przygotowawczymi do traktatu i okoliczności jego zawarcia, w celu potwierdzenia ogólnej reguły interpretacji lub, gdy wykładnia celowościowa i funkcjonalna nie daje efektów. Ponadto, jeżeli tekst traktatu został ustalony jako autentyczny w dwóch lub więcej językach uznaje się, że ma jednakową moc w każdym z nich, chyba, że traktat postanawia, iż w przypadku rozbieżności określony tekst jest rozstrzygający. Przyjmuje się również domniemanie, że wyrazy użyte w traktacie mają to samo znaczenie w każdym z tekstów autentycznych.

Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską sporządzona została w językach: polskim, niemieckim i angielskim postanowiono, że wszystkie teksty są jednakowo autentyczne, jednakże w przypadku rozbieżności w interpretacji pomiędzy tekstami w języku polskim i niemieckim tekst angielski uważany będzie za rozstrzygający (art. 28 umowy).

Zgodnie z treścią art. 16 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską, zatytułowanego: "Wynagrodzenia dyrektorów", wynagrodzenia i inne podobne należności, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje z tytułu członkostwa w radzie zarządzającej spółki, mającej siedzibę w Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie".

W myśl postanowień art. 3 ust. 2 wspomnianej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przy stosowaniu (interpretacji) umowy, jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej, każde określenie niezdefiniowane ma takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa podatkowego.

Z powyższego wynika, że zasada odwołania się do definicji prawa wewnętrznego znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy kontekst nie wymaga odmiennej interpretacji.

Dokonując interpretacji postanowień tego artykułu (mając na uwadze postanowienia Konwencji Wiedeńskiej) należało, więc ustalić, czy w przepisach polskiego prawa podatkowego zdefiniowane jest pojęcie "członkostwa w radzie zarządzającej spółki", a jeżeli tak to, jakie znaczenie mu należy przypisać.

Analizując postanowienia ustaw podatkowych Sąd uznał, że przepisy polskiego prawa podatkowego nie posługują się pojęciem "rada zarządzająca spółki" w związku z tym należy określenie to interpretować zgodnie z jego zwykłym znaczeniem i kontekstem, w którym zostało użyte.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że w przypadku polskich umów

o unikaniu podwójnego opodatkowania można znaleźć różne wersje odnoszące się do organów spółki z członkostwa, w których wynagrodzenie podlega opodatkowaniu zgodnie z postanowieniami tego artykułu i można tym samym odnieść wrażenie, że poszczególne umowy dotyczą różnych rodzajów wynagrodzeń.

Tymczasem, jak zauważa J. B., który do końca sierpnia 2001 r. kierował zespołem międzynarodowej współpracy podatkowej w Ministerstwie Finansów i był bezpośrednio zaangażowany w proces zawierania przez Polskę tych umów, w opracowaniu Polskie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, Wydawnictwo C.H. Beck 2002 r., s. 313, "stworzenie szczególnych postanowień

do tej kategorii dochodu tj. z tytułu członkostwa w organach spółek (rozumianej szeroko), miało właśnie na celu wyłączenie stosowania postanowień ogólnych,

w których podstawowym kryterium, w oparciu, o które umowa, o unikaniu podwójnego opodatkowania przyznaje prawo do ich opodatkowania, jest miejsce wykonywania pracy.

W ocenie Sądu pojęciu "rada zarządzająca spółki" należy przypisać zgodnie

ze znaczeniem przypisywanym słowu zarządzać (kierować, administrować, rządzić czymś, Mały słownik języka polskiego pod redakcją Stanisława Skorupki, PWN, Warszawa 1990, s. 981) i kontekstem umowy, której celem jest uniknięcie podwójnego opodatkowania tego samego dochodu (na zasadzie wzajemności), uprawnienia organów kierujących spółką w szerokim tego słowa znaczeniu

tj. organów, które bezpośrednio kierują (prowadzą) działalność (zarząd), jak

i organów nadzorujących prace spółki (rada nadzorcza, komisja rewizyjna).

Przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), przewidują, iż przychody otrzymane przez osoby, które należą do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji rewizyjnych, bądź innych organów stanowiących osób prawnych są przychodami

z działalności wykonywanej osobiście (nie ma znaczenia w tym przypadku sposób powoływania takich osób). W przypadku, gdy dochód (przychód) określony

w art. 13 pkt 7 wspomnianej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskuje osoba, która nie ma miejsca zamieszkania w Polsce objęta

tzw. ograniczonym obowiązkiem podatkowym, to podatek dochodowy jest pobierany w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu (art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Nie odlicza się w takim przypadku kosztów uzyskania przychodu.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w omawianej sprawie Fabryka "A" S.A. pobierając, jako płatnik, zryczałtowany podatek dochodowy już przy wypłacie wynagrodzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 cytowanej ustawy

o podatku dochodowym od osób fizycznych (z tytułu posiedzeń w radzie nadzorczej) Skarżącemu, który zgodnie z certyfikatem rezydencji zamieszkiwał na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej postąpiła prawidłowo.

W związku z powyższym należy uznać, że w sprawie nie zaistniały okoliczności określone w art. 75 w związku z art. 72 ustawy Ordynacja podatkowa do stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych pobranego przez płatnika Fabrykę "A" S.A. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Sądu Organy podatkowe nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie można uznać, że sam fakt odwołania się do tłumaczenia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską sporządzonej

w języku angielskim (bez powołania biegłego) dla podkreślenia (wzmocnienia) prawidłowości dokonanej przez organ podatkowy wykładni art. 16 wspomnianej umowy w przypadku, gdy organ pierwszej instancji nie badał brzmienia tego artykułu w wersji umowy sporządzonej w języku niemieckim i polskim było naruszeniem mającym wpływ na wynik sprawy. Słusznie wywodzi w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, że "wersja polska, a nie angielska była podstawą do wydania zaskarżonej decyzji".

Ponadto organ pierwszej instancji ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał źródło wiedzy o polskim rozumieniu słów w wersji angielskojęzycznej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rzeczypospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską (J. Banach, Polskie umowy

o unikaniu podwójnego opodatkowania, Wydanie 2. Wydawnictwo C.H.BECK). Wyrażony w tym trybie pogląd stanowi część składową materiału dowodowego

i podlegał ocenie organu odwoławczego na równi z wszystkimi innymi dowodami ujawnionymi w postępowaniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do stanowiska organu pierwszej instancji oraz szeroko uzasadnił, dlaczego uznał zarzut o dowolnym tłumaczeniu z języka angielskiego

za niezasadny.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).