Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 489/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 3, 4, 4a, 7
journal: Dz.U. 2017 poz 180
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę


UZASADNIENIE

S. H. we wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. zwrócił się do Wójta Gminy S. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], odmówił przyznania wnioskowanego dodatku. W uzasadnieniu podano, że wnioskodawca mieszka sam w lokalu nr [...] w P. W związku z zaleceniem SKO zawartymi w decyzji kasacyjnej, w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. S. H. został wezwany do usunięcia braków wniosku dotyczących wskazania faktycznie zajmowanej przez niego powierzchni mieszkalnej. Poza dokumentami, które dołączono do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wnioskodawca dostarczył kserokopię dokumentu dotyczącego wymiarów lokalu podpisaną przez dzierżawcę oraz sąsiadów, z której, w ocenie organu, jednoznacznie nie wynika, iż faktycznie w domu o pow. 78,47m2 zajmowana jest przez wnioskodawcę jedynie pow. 35,5 m2. Z kserokopii umowy dzierżawy nie wynika również jaką powierzchnię mieszkalną zajmuje wnioskodawca.

Średni miesięczny dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy, w okresie pełnych trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku, jak wynika ze złożonej deklaracji wynosi 1.103,20 zł. Do wniosku dołączono fakturę za energię elektryczną za okres rozliczeniowy od dnia 14 maja 2016 r. do dnia 14 listopada 2016 r. Organ podał, że zgodnie z § 3 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, które określa w jakich wypadkach przysługuje ryczałt na zakup opału, oraz sposób ustalania i maksymalną wysokość ryczałtu na zakup opału dla gospodarstw domowych których lokale mieszkalne nie są wyposażone w instalację centralnego ogrzewania, centralnie ciepłą wodę i gazu przewodowego, uznaje się równowartość kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy. Z przedstawionej przez S. H. faktury za energię elektryczna wartość 1 kilowatogodziny wyniosła 0,6075 zł a obliczona została w sposób następujący: ogólną wartość za energię elektryczną pomniejszono o opłatę abonamentową i opłatę stałą, a następnie wynik podzielono przez ilość kilowatogodzin. Organ pierwszej instancji podniósł, że w pkt 7 i 8 wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego S. H. błędnie zaznaczył, że lokal wyposażony jest centralnie w ciepłą wodę oraz sieciowe centralne ogrzewanie. Organ podał, że w Gminie S. nie ma doprowadzonego do budynków jednorodzinnych sieciowego centralnego ogrzewania i centralnie ciepłej wody. Przy ustaleniu wysokości dodatku mieszkaniowego uwzględniono ryczałt za brak centralnego ogrzewania, brak centralnie ciepłej wody i gazu przewodowego w wysokości 124,54 zł. Zgodnie z załączoną kalkulacją wydatki mieszkaniowe wraz z naliczonym ryczałtem wynoszą 157,76zł = (33,22 zł + 124,54 zł ), natomiast wydatki mieszkaniowe ponoszone przez wnioskodawcę stanowiące 15% dochodów gospodarstwa domowego wynoszą 165,48 zł = 15% x (3309,60;3 ). W pierwszej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. do wydatków poniesionych przez wnioskodawcę została doliczona kwota 6,00 zł tj. opłata miesięczna za śmieci, która nie powinna być wliczona, ponieważ wnioskodawca opłacił ją dopiero w styczniu 2017 r. (opłata za 6 miesięcy). W związku z powyższym faktycznie poniesione wydatki przez wnioskodawcę wynoszą 33,22 zł (wywóz szamba - 26,67 zł, woda - 6,55 zł.) Wnioskodawca posiadał nadpłatę za zużycie wody w 3 kwartale i uwzględniono kwotę faktycznie opłaconą tj. 19,64 zł, którą podzielono na trzy miesiące i otrzymano kwotę 6,55 zł. Wydatki przedstawione przez wnioskodawcę (na wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego) w wysokości 625,09 zł są niezgodne z faktycznie poniesionymi wydatkami, ponieważ przy naliczaniu dodatku mieszkaniowego nie uwzględnia się kosztów zakupu węgla, opłaty za energię elektryczną oraz zakupu drewna opałowego. Natomiast zostały uwzględnione wydatki za wywóz szamba w wysokości 26,67 zł (80,01 zł: 3 miesiące). Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez wnioskodawcę. Wobec powyższego dodatek mieszkaniowy wynosi minus - 7,72 zł. = (157,76 zł - 165,48 zł ) a ustawa o dodatkach mieszkaniowych mówi (art.7 ust. 6 ustawy), że dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji tj. 17.65 zł, dlatego wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie został uwzględniony w sprawie niniejszej.

Od decyzji tej odwołanie wniósł S. H. i podał, że wielkość zajmowanej powierzchni potwierdzona został przez wynajmującego i wynosi, tak jak zadeklarowano we wniosku 35,5 m2. Wskazał, że zgodnie z prawdą złożył oświadczenie, iż lokal jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania i ciepłej wody, nie posiada jedynie gazu przewodowego ze źródła zewnętrznego. Jego zdaniem organ błędnie przyjął, że wydatki za śmieci nie mogą być uwzględnione, bowiem nie okres za jaki zostały poniesione jest istotny, a data zapłaty. Ponadto zarzucił organowi, że opłaty za wodę pomniejszył o istniejącą nadpłatę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji powierzchnia zajmowanego przez stronę lokalu nie budzi wątpliwości. Wysokości poniesionych wydatków za ostatni miesiąc przed złożeniem wniosku tj. listopad 2016 r., zgodnie z wnioskiem strony wynosi 625,09 zł. Organ ponownie rozpatrując sprawę nie uwzględnił w wysokości poniesionych wydatków opłaty za wywóz śmieci, która uiszczona została dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r. W ocenie Kolegium organ prawidłowo pominął te wydatki, bowiem wysokość dodatku mieszkaniowego ustala się w oparciu o wydatki naliczone i poniesione w ostatnim miesiącu przed złożeniem wniosku. Nieprawidłowo natomiast, co do zasady, wydatki poniesione za zużycie wody pomniejszył o kwotę istniejącej nadpłaty. Wydatki te jednak, zdaniem Kolegium, nie mogą być uwzględnione, bowiem z przedłożonego rachunku wynika wprost, że zostały naliczone za okres od dnia 1 lipca do dnia 30 września 2017 r., a dla ustalenia dodatku mieszkaniowego w niniejszej sprawie, wszczętej wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r., brane winny być pod uwagę wydatki naliczone za miesiąc listopad 2016 r. i poniesione przed złożeniem wniosku.

W treści wniosku strona wskazywała i nadal wskazuje, że lokal jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody, zaś nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego ze źródła zewnętrznego. W sprawie bezsporne jest, że organ pierwszej instancji, ponownie rozpatrując sprawę, po raz kolejny dokonał wyliczeń wydatków mieszkaniowych skarżącego na podstawie tzw. ryczałtów przyjmując, że lokal mieszkalny skarżącego, wbrew jego twierdzeniom, nie jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody. Na uzasadnienie swojego stanowiska organ wskazał, że w S. nie ma budynków jednorodzinnych do których byłoby doprowadzone sieciowe centralne ogrzewanie i centralnie ciepła woda.

W ocenie składu orzekającego Kolegium ustalenia te są prawidłowe. Z treści art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wyraźnie wynika, iż chodzi o brak instalacji doprowadzającej energię cieplną do celów ogrzewania z zewnętrznego źródła, a więc znajdującego się poza lokalem mieszkalnym. A zatem w świetle powołanego przepisu - tylko ogrzewanie lokalu mieszkalnego z sieci zewnętrznej może być uznane, za wyposażenie lokalu w centralne ogrzewanie. Podobnie ma się sprawa z instalacją ciepłej wody. Stąd też ryczałty określono, zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia.2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, w następujący sposób:

Co: 35 m2 x 5 kwh x 0,6075 zł = 106,31 zł;

Cw: 20 kwh x 1 osoba x 0,6075 zł = 12,15 zł;

Gaz: 10 kwh x 0,6075 zł = 6,08 zł

zsumowane z kwotą wydatków za wywóz szamba w wysokości 26,67 zł, stanowią w łącznej kwocie 124,54 zł podstawę ustalenia należnego dodatku mieszkaniowego.

Są to wydatki poniesione na faktycznie zajmowaną powierzchnię użytkową, która jest większa od normatywnej powierzchni użytkowej przewidzianej, przepisem art. 5 ust.1 pkt 1, dla jednej osoby. Zachodzi więc konieczność określenia wydatków ponoszonych na powierzchnię normatywną w sposób określony treścią art. 5 ust.4, tj. (124,54 : 35,05 m2) x 35,05 m2 = 124,36 zł.

Z uwagi na to, że wysokość średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego strony, wynoszącego 1.103,20 zł, nie przekracza 150% najniższej emerytury, obowiązującej w dacie złożenia wniosku, zgodnie z art. 6 ust 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego ustala się jako różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na powierzchnię użytkową lokalu, w przedmiotowej sprawie faktycznie zajmowaną, a 15 % dochodów gospodarstwa domowego, które osoba samotnie gospodarująca winna przeznaczać na pokrycie wydatków mieszkaniowych, tj. 124,36 zł - 15% x 1.103,20 zł = - 41,12 zł

W oparciu o te matematyczne wyliczenia organ odwoławczy stwierdził, że wysokość należnego dodatku mieszkaniowego stanowi wartość ujemną, stąd też brak jest podstaw do jego przyznania.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożył S. H. i zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 6 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa;

2. art. 9 K.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, tj. brak pouczenia o niezbędności dostarczenia rachunku za wodę za IV kwartał;

3. art. 139 K.p.a., poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius,

4. art. 27 § 1a K.p.a. - naruszenie zasady obiektywnego rozstrzygania sprawy poprzez dwukrotne wydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym, w tej samie sprawie, przez ten sam skład osobowy samorządowego kolegium odwoławczego.

II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest:

1. art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, poprzez niezastosowanie opłaty za energię cieplną a przyjęcie kwoty ryczałtów, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego;

2. art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez jego zastosowanie i przyjęcie kwoty ryczałtów zamiast opłaty za energię cieplną, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego;

3. § 3. ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, poprzez jego zastosowanie i niezastosowanie § 2 ust. 1 rozporządzenia, tj. doliczenie do wydatków kwot ryczałtów zamiast opłaty za energię cieplną, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego;

4. art. 6 ust 4 pkt 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, poprzez jego zastosowanie tj. doliczenie do wydatków kwot ryczałtów zamiast opłaty za energię cieplną, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego.

5. art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 1 pkt 3 rozporządzenia RM w sprawie dodatków mieszkaniowych, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą ustalania kwoty należnego dodatku mieszkaniowego są wydatki naliczone i poniesione za ostatni miesiąc przed złożeniem wniosku, w przedmiotowej sprawie za listopad 2016 r., co skutkowało nieuwzględnieniem ponoszonych wydatków za wodę i wywóz śmieci,

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Wraz ze skargą skarżący złożył opracowanie projektanta w zakresie stwierdzenia stanu wyposażenia przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 180, ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817, ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie). Jak wynika z uregulowań zawartych w ustawie, dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (art. 3 ust. 1 ustawy); w razie gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa jest wyższy, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę (art. 6 ust. 8 ustawy). Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana normatywną powierzchnią, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5 ustawy).

Wyżej wskazane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie przesłanek, jakimi są posiadanie jednego z wymienionych w ustawie tytułu prawnego do lokalu, osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego (kryterium dochodowe) oraz zajmowanie lokalu mieszkalnego

W niniejszej sprawie organy administracji publicznej dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącego wyżej wskazanych kryteriów do przyznania dodatku mieszkaniowego i uznały, że skarżący warunki te spełnia. Z danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i dodatkowych dokumentów wynika, że skarżący, posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, tj. umowę dzierżawy w którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, o powierzchni użytkowej 35,00 m2. W deklaracji o dochodach skarżący podała, że za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku jego dochód wynosi 1.103,20 zł. Zatem zasadnie Kolegium przyjęło, że tak ustalona kwota nie przekracza 150% kwoty najniższej emerytury. Skarżący - jak zasadnie ustalił organ odwoławczy - spełniła także trzecią przesłankę uzyskania dodatku mieszkaniowego tj. w zakresie zajmowania przez niego lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, po dokonaniu w pierwszej kolejności ustaleń w przedmiocie spełnienia przez skarżącego ustawowych przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego, prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami obliczył wysokość tego dodatku. Dokonując ustalenia kwoty należnego skarżącemu dodatku mieszkaniowego wskazać należy, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy jego wysokość ustala się jako różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na powierzchnię użytkową lokalu, w przedmiotowej sprawie faktycznie zajmowaną, a 15 % dochodów gospodarstwa domowego, które osoba samotnie gospodarująca winna przeznaczać na pokrycie wydatków mieszkaniowych. Z kolei na zasadzie art. 6 ust. 3 ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. W art. 6 ust. 4 ustawy wymieniono wydatki, o których mowa w ust. 3, takie jak: czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Z kolei w ust. 4a art. 6 ustawy wskazano, że nie stanowią wydatków wydatki poniesione z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów oraz opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego na cele bytowe. Zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego.

W ocenie Sądu prawidłowo, w sprawie niniejszej określono wydatki stanowiące podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego. Główny zarzut skargi dotyczy nieprawidłowego ustalenia przez organy, że lokal nie jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania, ciepłej wody i gazu i w konsekwencji wyliczenie tych wydatków ryczałtowo. Zdaniem skarżącego lokal jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody, zaś nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego ze źródła zewnętrznego. Na dowód powyższego do skargi dołączono opracowanie projektanta w zakresie stwierdzenia stanu wyposażenia przedmiotowego budynku mieszkalnego. Z jego treści wynika, że lokal posiada instalację centralnego ogrzewania. Z treści art. 6 ust. 7 ustawy wynika, że aby wydatki nie były wyliczone ryczałtowo lokal musi być wyposażony w instalację ciepła, ciepłej wody, gazu z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym. Słusznie wskazuje organ odwoławczy, że tylko ogrzewanie lokalu mieszkalnego z sieci zewnętrznej może być uznane, za wyposażenie lokalu w centralne ogrzewanie. W S. nie ma budynków jednorodzinnych do których byłoby doprowadzone sieciowe centralne ogrzewanie i centralnie ciepła woda. Fakt umieszczenia przez skarżącego centralnego ogrzewania w odrębnym pomieszczeniu, nie oznacza spełnienia przesłanki wyposażenia lokalu w instalacje pochodzące z zewnętrznego źródła. Nie jest to bowiem sieć zewnętrzna ale sieć wykorzystywana indywidulanie, jedynie na własne potrzeby przez samego skarżącego. Dlatego słusznie w sprawie niniejszej wydatki centralnego ogrzewania, ciepłej wody i gazu obliczono ryczałtem, zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia. Zsumowanie tych wydatków z kwotą wydatków za wywóz szamba w wysokości 26,67 zł, daje łączną kwotę wydatków w wysokości 124,54 zł.

Jako prawidłowe uznać trzeba wyliczenia organu odwoławczego, z których wynika że wysokość dodatku mieszkaniowego w przypadku skarżącego jest wartością ujemną – 41,12 zł: 124,36 zł - 15% x 1.103,20 zł.

Reasumując dotychczasowe rozważania, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny i prawny sprawy oraz prawidłowo ustaliły, że przypadku skarżącego brak jest podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego. W świetle powyższego wywodu za niezasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące bezpodstawnego wyliczenia wydatków za centralne ogrzewania, ciepłą wodę i gaz na podstawie ryczałtu.

Legalności kwestionowanej decyzji nie podważa także zarzut dotyczący naruszenia art. 139 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Decyzją organu pierwszej instancji odmówiono skarżącemu przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego. Skarżoną decyzją organ odwoławczy, poprzez utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji, również prawa tego odmówiło. Słusznie zatem wywodzi, organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę, że poprzez takie załatwienie sprawy naruszono art. 139 K.p.a. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 27 § 1a K.p.a., zgodnie z którym członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Regulacja ta dotyczy bowiem sytuacji, w której samorządowe kolegium odwoławcze rozstrzyga sprawę w pierwszej instancji, wówczas nie przysługuje stronie odwołanie, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W takiej sytuacji członek SKO, który brał udział w postępowaniu zakończonym rozstrzygnięciem, które podlega ponownemu rozpatrzeniu na wniosek strony, podlega wyłączeniu. Regulacja powyższa nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzeczono jak w sentencji