Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 60/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant St. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Wielkopolskim z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2016 r. (znak: [...]) Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Wielkopolskim (dalej też jako "Wojewódzki Zespół" lub "organ II instancji") – po rozpatrzeniu odwołania Z. Z. od wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] (dalej też jako "Powiatowy Zespół" lub "organ I instancji"), w dniu [...] października 2016 r., orzeczenia o odmowie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności – na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a.") umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] września 2016 r. Z. Z. (dalej też jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący") złożył w Powiatowym Zespole wniosek w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w związku ze zmianą stanu zdrowia. W dniu [...] października 2016 r. Powiatowy Zespół orzekł o odmowie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (znak: [...]), bowiem organ ten wydał już w dniu [...] listopada 2013 r. orzeczenie, w którym zaliczył Wnioskodawcę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, ważne do [...] listopada 2016 r., a skład orzekający Powiatowego Zespołu w wyniku przeprowadzonych badań i wywiadów, a także na podstawie dokumentacji medycznej załączonej do wniosku, stwierdził, że nie nastąpiła zmiana stanu zdrowia będącego podstawą wydania orzeczenia z [...] listopada 2013 r.

Niezadowolony z orzeczenia Wnioskodawca wniósł odwołanie.

Wojewódzki Zespół – umarzając, opisaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2016 r., postępowanie odwoławcze w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności – stwierdził, że z dniem [...] listopada 2016 r. upłynął termin ważności orzeczenia Powiatowego Zespołu o zaliczeniu Wnioskodawcy do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. W związku z tym zachodzi bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, albowiem ww. orzeczenie nie istnieje obecnie w obrocie prawnym, a działania organu administracji publicznej II instancji mogą odnosić się do decyzji funkcjonującej w obrocie prawnym.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Zespół orzekł jak w sentencji decyzji, informując jednocześnie, że w związku z upływem terminu ważności orzeczenia strona może zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2015 r. poz. 1110) wystąpić z wnioskiem do Powiatowego Zespołu o ponowne wydanie orzeczenia.

W skardze na opisaną decyzję Wojewódzkiego Zespołu, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Z. Z. wniósł o "zamianę tego orzeczenia w zakresie stopnia niepełnosprawności oraz powołanie biegłego z zakresu medycznego, który po analizie dokumentów wyda stosowną decyzję oraz grupę stopnia". Skarżący wskazał, że "grupę stopnia" posiadał ok. 12 lat, wniosek poprzez lekarza rodzinnego pisał w terminie, a Powiatowy Zespół nie żądał od niego żadnych badań. Do skargi załączył liczne wyniki badań oraz skierowania na badania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana zasadniczo według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, niż w niej podniesione, a które Sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu.

Od razu należy wyjaśnić, że kontrola legalności decyzji nie może być prowadzona przez sąd administracyjny dowolnie, lecz powinna przebiegać według określonej kolejności, uwzględniającej gradację wad, jakimi może być dotknięta decyzja lub poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne. W pierwszej kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji (i postępowania, które ją poprzedziło) z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad "najcięższych" (najdalej idących) – powodujących nieważność decyzji. Przyjęcie takiej kolejności uzasadnione jest tym, że ujawnienie którejkolwiek z wad skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji czyni dalszą jej kontrolę nie tylko zbędną, ale wręcz niedopuszczalną. W przypadku bowiem nieważności decyzji powinno nastąpić stwierdzenie tej nieważności przez wojewódzki sąd administracyjny, niezależnie od jakichkolwiek okoliczności (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 307-308; por. też wyroki NSA: z 06.06.2012 r., I OSK 829/11; z 22.01.2014 r. I OSK 708/12 – CBOSA)

W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana i podpisana nie przez wymagany, dwuosobowy skład orzekający Wojewódzkiego Zespołu, lecz – jak wynika z treści podpisu i pieczątki umieszczonych pod tą decyzją – jednoosobowo przez Przewodniczącego ww. Zespołu, z upoważnienia którego działał Sekretarz tego Zespołu. Skutkuje to wadliwością zaskarżonej decyzji, i to w stopniu kwalifikowanym, w postaci jej nieważności.

Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.; zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji", w skrócie: "u.rehab.") zespoły powiatowe (jako pierwsza instancja) i wojewódzkie (jako druga instancja) powołane są do orzekania o niepełnosprawności. Orzekają one na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego lub, za ich zgodą, na wniosek ośrodka pomocy społecznej (art. 6b ust. 1 u.rehab.). Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 6c ust. 9 u.rehab. minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia, m.in. szczegółowe zasady orzekania o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności, uwzględniając tryb postępowania przy orzekaniu oraz skład i sposób powoływania i odwoływania członków zespołów orzekających, a także sposób działania tych zespołów (pkt 1).

W dacie wydawania zaskarżonej decyzji kwestie te regulowało (i reguluje nadal) rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2015 r. poz. 1110; dalej też jako: "rozporządzenie").

Zgodnie z § 2 rozporządzenia, powiatowe i wojewódzkie zespoły wydają orzeczenia o: (1) niepełnosprawności osób, które nie ukończyły 16 roku życia; (2) stopniu niepełnosprawności osób, które ukończyły 16 rok życia; (3) wskazaniach do ulg i uprawnień osób posiadających orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy, o których mowa w art. 5 i 62 ustawy. Wniosek o wydanie orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności oraz stopnia niepełnosprawności rozpatruje co najmniej dwuosobowy skład orzekający, a wniosek o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień rozpatruje jednoosobowo lekarz – członek zespołu (§ 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Z posiedzeń w tych sprawach sporządza się protokół (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Stosownie do przepisów § 13 ust. 1 pkt 14 i ust. 2 pkt 16 rozporządzenia, orzeczenie o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności musi zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska przewodniczącego składu orzekającego oraz pozostałych członków tego składu. Z wymogiem tym koresponduje przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia, w myśl którego przewodniczący składu orzekającego ogłasza na posiedzeniu treść orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, podpisanego przez wszystkich członków składu. Do postępowania odwoławczego przed zespołem wojewódzkim w sprawach o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności stosuje się odpowiednio tryb postępowania przed zespołem powiatowym (§ 17 rozporządzenia).

Omawiane rozporządzenie zawiera odrębne regulacje dotyczące składu orzekającego zespołów powiatowego i wojewódzkiego przy wydawaniu rozstrzygnięć o charakterze stricte procesowym. Otóż, zgodnie z § 19 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia powiatowy zespół i wojewódzki zespół wydaje: orzeczenie o umorzeniu postępowania (pkt 1), a także postanowienie w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz niedopuszczalności wniesienia odwołania (pkt 2), w składzie: przewodniczący zespołu oraz sekretarz lub wyznaczony przez przewodniczącego zespołu członek zespołu. Również zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o wyznaczeniu nowego terminu do jej załatwienia dokonywane są w takim składzie (§ 19 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia).

Natomiast stosownie do § 19 ust. 4 rozporządzenia przewodniczący powiatowego zespołu oraz wojewódzkiego zespołu mogą w formie pisemnej upoważnić członka zespołu do załatwiania spraw w jego imieniu w zakresie określonym przepisami tego rozporządzenia. Jak zaś stanowi § 19 ust. 5 rozporządzenia, przewodniczący powiatowego zespołu oraz wojewódzkiego zespołu reprezentują zespół na zewnątrz i organizują jego obsługę administracyjno-biurową.

Przedstawione uregulowania jasno wskazują, że zespoły, tak powiatowe, jak i wojewódzkie, są organami kolegialnymi, które mają przypisane własne kompetencje orzecznicze i związaną z nimi właściwość, i które orzekają w składach co najmniej dwuosobowych. Natomiast przewodniczący tych zespołów, poza udziałem w ww. składach orzekających, mają własne zadania – reprezentują zespoły na zewnątrz i organizują ich obsługę administracyjno-biurową. Nie posiadają oni jednak kompetencji do orzekania w charakterze organu czy też do samodzielnego podpisywania orzeczeń zespołów (por. wyrok NSA z 01.03.2017 r., I OSK 744/15, CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Zespołu z 01 grudnia 2016 r., umarzająca postępowanie odwoławcze (w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności), została podpisana – w miejscu przewidzianym komputerowo na "pieczątkę i podpis przewodniczącego wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności" – jednoosobowo przez Sekretarza tego Zespołu, działającego, jak wynika z treści odbitej pieczątki, z upoważnienia Przewodniczącego. Tymczasem przedstawione regulacje ustawy o rehabilitacji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia stanowią o orzekaniu przez zespoły w składach: dwuosobowych (w kwestiach proceduralnych), bądź "co najmniej" dwuosobowych (w odniesieniu do orzeczeń merytorycznych) – a więc w każdym przypadku kolegialnie.

Oznacza to, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Zespołu, podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. – abstrahując od oceny jej merytorycznej zasadności – powinna być wydana przez wymienionych indywidualnie w treści decyzji członków składu orzekającego Zespołu i podpisana przez wszystkich członków tego składu. Godzi się zauważyć, że wyjątki od zasady podpisywania decyzji administracyjnych przez wszystkich członków organu kolegialnego muszą mieć wyraźne umocowanie ustawowe, takiego zaś ani ustawa o rehabilitacji, ani wydane na jej podstawie rozporządzenie nie zawierają (zob. wyrok WSA z 05.12.2016 r., IV SA/Gl 1070/15, CBOSA; por. też wyrok WSA z 06.09.2016 r., III SA/Kr 210/16, CBOSA).

W sprawach nią nieunormowanych, ustawa o rehabilitacji odsyła w art. 66 m.in. do Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie zaś tego kodeksu zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie powszechnie wyrażany jest pogląd, że w świetle art. 107 § 1 k.p.a. do koniecznych elementów aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) należy zaliczyć – oprócz oznaczenia organu, określenia strony lub stron oraz treści rozstrzygnięcia – także podpis osoby występującej jako organ lub w imieniu organu administracji. Decyzje i postanowienia wydawane przez organ kolegialny powinny być podpisywane przez wszystkich członków tego organu. Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z 30 września 1992 r. o sygn. akt III AZP 17/92 (OSNCP 1993, nr 3, poz. 25) wyjaśnił, że "kwestia podpisywania decyzji administracyjnych nie jest tylko sprawą określonego podziału pracy wewnątrz urzędu, czy też kwestią przekazania kompetencji organu poza taki urząd. Kwestia podpisywania decyzji administracyjnych wiąże się bezpośrednio z ustawowym uprawnieniem organu do wydawania decyzji. Jeśli zatem organ wydający decyzję ma charakter kolegialny, to wszyscy członkowie tego organu biorący udział w podjęciu decyzji obowiązani są ją podpisać". Takie też stanowisko jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 31.01.1991 r., SA/Kr 1304/90, ONSA 1991/1/18; z 01.03.1991 r., SA/Gd 102/91, CBOSA; z 22.11.2000 r., I SA 1109/00, LEX nr 55019; z 05.05.2006 r., I OSK 646/06, CBOSA; z 11.07.2007 r., I OSK 1292 /06, CBOSA; z 09.03.2011 r., I OSK 1559/10, CBOSA; z 01.03.2017 r., I OSK 744/15, CBOSA), w którym również zgodnie przyjmuje się, że niewydanie lub niepodpisanie decyzji przez wszystkich wymaganych członków składu orzekającego organu kolegialnego skutkuje nieważnością takiej decyzji. Rozbieżności dotyczą jedynie wskazania odpowiedniej podstawy owej nieważności. Aktualnie dominuje pogląd, zgodnie z którym w takim przypadku dochodzi do rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przede wszystkim rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 02.03.1988 r., SA/Ka 1187/87, CBOSA; z 31.01.1991 r., SA/Kr 1304/90, ONSA 1991/1/18; z 22.11.2000 r., I SA 1109/00, LEX nr 55019; z 09.03.2011 r., I OSK 1559/10, CBOSA; z 01.03.2017 r., I OSK 744/15, CBOSA). Niekiedy wskazywano również dodatkowo (por. wyrok NSA z 10.10.2000 r., I SA 205/00), bądź wyłącznie (por. wyroki NSA: z 01.03.1991 r., SA/Gd 102/91, CBOSA: z 17.01.2002 r., I SA 1477/00, LEX nr 81665), na naruszenie przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. – argumentując, że organem właściwym jest organ działający we właściwym składzie osobowym – a jeszcze wcześniej (i raczej wyjątkowo) nawet na wyszczególniona w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. przesłankę nieważności z mocy prawa (por. wyroki NSA: z 04.07.1997 r., I SA/Kr 88/97, CBOSA; z 20.12.2000 r., I SA 1544/00, LEX nr 77670).

W kontrolowanej sprawie fakt braku oznaczenia w zaskarżonej decyzji członków składu orzekającego Wojewódzkiego Zespołu uczestniczących w wydaniu tej decyzji, umarzającej postępowanie odwoławcze w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, jest poza sporem. Podobnie jak okoliczność podpisania tej decyzji jedynie przez Sekretarza Wojewódzkiego Zespołu, działającego z upoważnienia Przewodniczącego Zespołu. W ocenie Sądu w niniejszym składzie uchybienia te dają dostateczne oparcie do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. – przede wszystkim przepisu art. 107 § 1 k.p.a. określającego istotne elementy decyzji. Bez wpływu na tę konkluzję pozostaje okoliczność, że:

- zgodnie z § 19 ust. 4 rozporządzenia przewodniczący wojewódzkiego zespołu może upoważnić członka zespołu "do załatwiania spraw w jego imieniu w zakresie określonym przepisami niniejszego rozporządzenia".

Albowiem w ocenie Sądu przepis ten nie dopuszcza udzielania upoważnienia do zastępowania przewodniczącego wojewódzkiego zespołu w wykonywaniu jego czynności orzeczniczych w charakterze członka składu orzekającego zespołu, gdyż nie są to "sprawy załatwiane przez przewodniczącego zespołu", lecz przez organ kolegialny – skład orzekający zespołu.

- w świetle § 19 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia orzeczenie o umorzeniu postępowania może wydać wojewódzki zespół w składzie: przewodniczący zespołu oraz sekretarz, zaś w kontrolowanej sprawie zaskarżoną decyzję podpisał Sekretarz Zespołu działający z upoważnienia Przewodniczącego Zespołu.

Nawet bowiem gdyby hipotetycznie dopuścić możliwość upoważniania innej osoby przez przewodniczącego zespołu do zastępowania go w wykonywaniu czynności orzeczniczych w organie kolegialnym (co Sąd w niniejszym składzie wyklucza, z argumentacją jak wyżej), to i tak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak byłoby podstaw do przyjęcia, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji Sekretarz działał nie tylko w zastępstwie przewodniczącego zespołu, ale także w swoim imieniu, jako drugi członek składu. Przeczy temu zarówno opis miejsca pod decyzją, gdzie złożono podpis ("pieczątka i podpis przewodniczącego wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności"), jak i treść użytej pieczątki ("z up. Przewodniczącego Sekretarz Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Wielkopolskim"). Poza tym dopuszczenie w praktyce sytuacji, w której sekretarz mógłby wydawać decyzję o umorzeniu działając jednoosobowo za dwuosobowy skład orzekający – tj. jednocześnie w swoim imieniu jako sekretarz zespołu oraz jako członek zespołu upoważniony do zastępowania przewodniczącego zespołu – stanowiłoby, w ocenie Sądu, obejście przepisów o kolegialnym charakterze organu, jakim jest Wojewódzki Zespół, i jego wymaganym, dwuosobowym składzie przy wydawaniu orzeczeń o charakterze procesowym (tu: w przedmiocie umorzenia postępowania).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Ustalenie, że kontrolowany akt został wydany bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), sprawia, iż nie ma potrzeby badania przez sąd, czy ponadto akt ten zawiera ewentualnie inne jeszcze uchybienia, gdyż już ta przyczyna prowadzi do jego nieważności (por. wyrok WSA z 04.02.2004 r., I SA 1521/02, CBOSA). Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu czyni w szczególności zbędną, a wręcz niedopuszczalną, merytoryczną ocenę zarzutów zawartych w skardze, co wynika z istoty kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 12 do art. 145).

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w sentencji wyroku, tj. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę Wojewódzki Zespół uczyni to we właściwym składzie orzeczniczym, uwzględniającym przedstawione wyżej uwagi i ocenę prawną.