Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 749/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 15 ust. 1, art. 16 ust. 2, ust. 4, ust. 5, art. 20, art. 23
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
article: art. 10, art. 28, , art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 285 par. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża piaskowców oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Minister Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania S. z siedzibą w L. utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] udzielającej J. S.A. z siedzibą w N. koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża piaskowców pod projektowaną nazwą "[...]" położonego w miejscowości W., gmina R., powiat [...], województwo [...].

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. J.S.A. z siedzibą w N. wystąpiła do Marszałka Województwa [...] o udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża piaskowców [...] pod projektowaną nazwą "[...]" w obrębie działek ewidencyjnych o nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i części działki nr [...]. Pismem dnia [...] września 2009 r. ww. spółka zwróciła się do organu koncesyjnego o wyłączenie z projektowanego obszaru koncesyjnego działek gruntowych o nr [...],[...] oraz [...], a tym samym ograniczyła obszar koncesyjny wyłącznie do działek stanowiących własność spółki.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Marszałek Województwa [...], powołując się na art. 16 ust. 2, art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. udzielił J. S.A. z siedzibą w N. koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża piaskowców pod projektowaną nazwą "[...]" położonego w miejscowości W.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło S. z siedzibą w L., dalej zwane stroną skarżącą, dopuszczone na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. postanowieniem Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...], do udziału na prawach strony w omawianym postępowaniu administracyjnym. Podniosła, że organ koncesyjny wydał opisywaną koncesję naruszając uregulowania zawarte w § 3 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 73/05 z dnia 27 grudnia 2005 r (Dz. U. W. Małop. 06, Nr 126, poz. 797) ustanawiającego "Obszar Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego", gdyż realizacja przewidzianych koncesją robót geologicznych naruszy lokalne stosunki wodne i doprowadzi do utraty bądź zanieczyszczenia wód podziemnych w studniach z których korzystają okoliczni mieszkańcy. Strona skarżąca wskazała, że na zboczach góry [...] znajduje sie wiele studni, co wskazuje na obecność podziemnych ciągów wodnych. Wykonanie głębokiego – do 50 m - i szerokiego na 1,45 m otworu skutkować może przecięciem wielu z tych ciągów i zmianą stosunków wodnych.

Ponadto zarzucono naruszenie art. 261 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zamiast pozostawienia podania bez rozpoznania w sytuacji, gdy nie została uiszczona opłata skarbowa za udzielenie opisywanej koncesji. Postawiono także zarzut naruszenia art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez nieustalenie przez przez organ czy wnioskowana działalność koncesyjna jest zgodna z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano na zignorowanie negatywnej opinii Burmistrza R. dotyczącej udzielenia przedmiotowej koncesji.

Postawiono także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu.

Minister Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazał, że koncesja przewiduje wykonanie robót wiertniczych, polegających na wykonaniu 4 otworów badawczych o głębokości do 50 m i średnicy do 145 mm. Nieprawdziwe są zatem argumenty, iż zamierzone roboty wiertnicze miały polegać na wykonaniu otworów o średnicy 1,45 m. Po wykonaniu wszystkich robót geologicznych, planowana jest niezwłoczna likwidacja wykonanych otworów poprzez zasypanie ich urobkiem z zachowaniem kolejności warstw geologicznych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 10 k.p.a. organ podkreślił, że organ i instancji prowadząc przedmiotowe postępowanie informował o wszystkich podejmowanych w jego toku czynnościach zarówno wnioskodawcę jak i odwołującego się. Pismem z dnia [...] września 2010 r. (znak: [...]), organ koncesyjny poinformował również te podmioty o zakończeniu prowadzonego postępowania oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów.

Organ wskazał, iż negatywna opinia burmistrza nie ma charakteru wiążącego i nie stanowi przeszkody do podjęcia przez organ koncesyjny stosownej decyzji. Natomiast zarzut dotyczący niewyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, poprzez brak ustalenia czy wnioskowana działalność koncesyjna jest zgodna z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (bądź z założeniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego) nie ma żadnego oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 261 § 1 i 2 k.p.a. organ wskazał, że wydanie przez organ koncesji bez uiszczenia przez wnioskodawcę wymaganej opłaty skarbowej nie ma wpływu na prawidłowość wydanego przez organ rozstrzygnięcia w sprawie.

W skardze na powyższą decyzję Ministra Środowiska złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. z siedzibą w L. wniosło o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zarzucono naruszenie:

- art. 10 w związku z art. 28 k.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w postępowaniu osobom, którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe na nieruchomości objętej koncesją (dz. ew. nr [...] objęta KW [...] ) w postaci służebności korzystania ze studni tam zlokalizowanych.

- 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (wydania przez sąd powszechny postanowienia w przedmiocie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia służebności), co pozwoliło by organowi administracyjnemu właściwie ustalić krąg stron niniejszego postępowania.

Strona skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą, która umożliwia wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z informacji dostępnych stronie skarżącej wynika bowiem, iż przed Sądem Rejonowym w T. [...] Zamiejscowym Wydziałem Cywilnym w T. toczy się postępowanie z wniosku J. W. i innych (łącznie 14 wnioskodawców) o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej polegającej na korzystaniu ze studni zlokalizowanych na działce ew. nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...] (sygn. akt [...]). Wnioskodawcy domagają się stwierdzenia, że nabyli przez zasiedzenie ww. służebność z dniem 1 stycznia 2008 r. Treścią przedmiotowej służebności jest również uprawnienie do wejścia na nieruchomość obciążoną w celu usunięcia ewentualnych awarii oraz konserwacji i remontów. Zdaniem strony skarżącej fakt obciążenia przedmiotowej nieruchomości ograniczonym prawem rzeczowym ma niewątpliwie wpływ na krąg podmiotów będących stronami postępowania o udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża. Interes prawny, decydujący w świetle 28 k.p.a. o statusie strony w postępowaniu administracyjnym, musi wynikać z norm prawa materialnego. Mogą to być przy tym nie tylko normy prawa administracyjnego, ale również prawa cywilnego. W tym przypadku taką normą będzie przepis art. 285 k.c. w zw. z art. 292 k.c. Ochrona prawa przysługującego wnioskodawcom wymaga zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Skoro bowiem czynności podejmowane przez właściciela nieruchomości obciążonej mogą pozbawić lub ograniczyć właścicielom nieruchomości władnących możliwość wykonywania ich prawa to nie sposób twierdzić, że nie mają oni interesu prawnego w uczestnictwie w tym postępowaniu. Rozstrzygnięcie o tym czy i komu przysługuje służebność korzystaniu ze studni zlokalizowanych na działce ew. nr [...] nastąpi dopiero z chwilą uprawomocnienia się postanowienia wydanego przez sąd powszechny.

Zdaniem strony skarzącej do czasu uprawomocnienia się postanowienia sądu w przedmiocie wniosku o stwierdzenie zasiedzenia służebności, postępowanie administracyjne winno ulec zawieszeniu. Podstawą prawną do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania jest w tym przypadku art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto, ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, wskazał, że powołana przez stronę skarżącą okoliczność toczącego się przed sądem cywilnym postępowania o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej polegającej na czerpaniu wody ze studni zlokalizowanej na działce o nr [...] położonej w granicach obszaru koncesyjnego, nie stanowiła w postępowaniu odwoławczym toczącym się przed Ministrem Środowiska zagadnienia wstępnego, od rozstrzygnięcia którego zależałoby ustalenie przez organ właściwego kręgu stron postępowania a następnie wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Nawet jeśli przyjąć, iż sąd prawomocnie stwierdzi nabycie opisywanej służebności, to nie można uznać, iż podmiotom legitymującym się wyłącznie ograniczonym prawem rzeczowym (jakim niewątpliwie jest służebność gruntowa) do nieruchomości na której ma być prowadzona opisywana koncesjonowana działalność gospodarcza (polegająca na poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złoża kopaliny) przysługiwać będzie status strony w postępowaniu koncesyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), cyt. dalej p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Ministra Środowiska została wydana z naruszeniem prawa.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze działalność gospodarcza w zakresie poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin wymaga koncesji. Na działalność, o której mowa w art. 16 ust. 2 cyt. ustawy, a wniosek J. S.A. z siedzibą w N. dotyczy takiej działalności, koncesji udziela marszałek województwa.

Podnieść przy tym należy, iż koncesja jest udzielona na podstawie przepisów powołanej ustawy. Wymogi wniosku zostały określone w art. 20 ustawy prawo geologiczne i górnicze. Art. 22 stanowi, iż koncesja powinna określać rodzaj i sposób prowadzenia działalności objętej koncesją, przestrzeń w granicach, której ma być prowadzona działalność, okres ważności koncesji ze wskazaniem terminu rozpoczęcia działalności oraz inne wymagania dotyczące wykonywania działalności objętej koncesją w szczególności w zakresie bezpieczeństwa powszechnego i ochrony środowiska zaś w stosunku do koncesji udzielanych na poszukiwanie i rozpoznanie złóż kopali koncesja, zgodnie z art. 23 tej ustawy, winna nadto określać cel, zakres, rodzaj i harmonogram prac geologicznych, wymaganą dokładność rozpoznania geologicznego, a powierzchnia terenu, na którym na podstawie koncesji mogą być wykonywane prace nie może przekroczyć 1.200 m2.

Zdaniem Sądu te wymogi decyzja Marszałka Województwa [...] o udzieleniu przedmiotowej koncesji spełnia.

Sąd przychyla do zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiska organu, iż zgodnie z projektem prac geologicznych załączonym do wniosku o udzielenie opisywanej koncesji, wiercenia mają na celu wyłącznie rozpoznanie budowy geologicznej, a następnie po uzyskaniu wyników z przeprowadzonych prac geologicznych udokumentowanie złoża kopaliny. Po wykonaniu wszystkich robót geologicznych, planowana jest zaś niezwłoczna likwidacja wykonanych otworów poprzez zasypanie ich urobkiem z zachowaniem kolejności warstw geologicznych. Brak zatem dowodu, że wyżej opisane prace geologiczne przyczynią się do zmiany lokalnych stosunków wodnych. Zgodnie z przytoczonym przez stronę skarżącą § 3 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego z dnia 27 grudnia 2005 r. nr 73/05 z dnia 27 grudnia 2005 r. (Dz. U. W. Małop. 06, Nr 126, poz. 797) ustanawiającego "Obszar Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego" na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego zakazuje się dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka). Jednakże określone koncesją wiercenia nie służą eksploatacji ani rozpoznaniu wód podziemnych. Biorąc również pod uwagę mały zasięg oraz krótki czas zaprojektowanych prac należy zgodzić się z organem, iż wnioskowana działalność nie będzie stanowić zagrożenia dla wód podziemnych występujących w rejonie projektowanych badań, ani nie będzie oddziaływać na sąsiednie ujęcia wód podziemnych.

W myśl art. 16 ust. 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze koncesja na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin wymaga zasięgnięcia opinii właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, stanowisko organu opiniującego nie ma jednak charakteru wiążącego i nie stanowi przeszkody do podjęcia przez organ koncesyjny stosownej decyzji wbrew stanowisku organu opiniującego. Burmistrz Gminy R. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. negatywnie zaopiniował udzielenie wnioskowanej koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złoża kopaliny. W decyzji koncesyjnej prawidłowo uznano przedstawioną przez organ opiniujący argumentację za niezasadną, gdyż przedmiotowa opinia zawierała uwagi odnoszącą się do innego rodzaju działalności tj. do wydobywania kopaliny ze złoża.

Należy podzielić także stanowisko organu, iż obowiązek uzyskania przez organ koncesyjny uzgodnienia koncesjonowanej działalności z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został przewidziany przez ustawodawcę w regulacji art. 16 ust 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w przypadku postępowania prowadzonego o udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża.

Ponadto należy zgodzić się z organem, że wydanie przez organ koncesji bez uiszczenia przez wnioskodawcę wymaganej opłaty skarbowej nie ma wpływu na prawidłowość wydanego przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do ustawy o opłacie skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 225, poz. 1635), obowiązek wyegzekwowania opłaty skarbowej ciąży na właściwym miejscowo wójcie, burmistrzu lub prezydencie miasta, nie zaś na organie koncesyjnym. W przypadku gdy organ koncesyjny uzna, iż określona czynność urzędowa podlega opłacie skarbowej, a opłata ta nie została przez wnioskodawcę uiszczona, zgodnie z regulacją ww. ustawy ma obowiązek poinformować o tej okoliczności właściwy w sprawie organ podatkowy, w celu jej wyegzekwowania.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, dotyczącego naruszenia art. 10 w zw. z art. 28 k.p.a poprzez niezapełnienie udziału w postępowaniu osobom, którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe na nieruchomości objętej koncesją w postaci służebności korzystania ze studni, wskazać należy, że za strony postępowania o udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża kopaliny uznaje są wyłącznie właścicieli (osoby władające) nieruchomości położonych w granicach obszaru objętego koncesją, na którym to przewidziano wykonanie projektowanych robót geologicznych. Opisywana służebność jest służebnością gruntową i stanowi ograniczone prawo rzeczowe; jest uregulowana w art. 285 §1 k.c. i nast.

Art. 285 § 1 k.c. przewiduje jako jedną z postaci służebności gruntowej tzw. służebność czynną, z której dla każdoczesnego właściciela nieruchomości władnącej wypływa uprawnienie do korzystania w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej (np. przejeżdżania czy czerpania wody) a dla właściciela nieruchomości obciążonej obowiązek znoszenia tego. Określenie “może korzystać w oznaczonym zakresie" , wskazuje jedynie na mozliwość takiego korzystania w ramach służebności czynnej, która nie wyłącza możliwości korzystania z nieruchomości obciążonej przez jej właściciela (patrz: wyrok WSA w warszawie z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/wa 538/10).

W przedmiotowej sprawie J. W. i inni starają się o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej polegającej na czerpaniu wody ze studni zlokalizowanej na działce położonej w granicach obszaru koncesyjnego. Nie przysługuje im natomiast prawo dysponowania w pozostałym zakresie tą nieruchomością i decydowania m.in. o sposobie jej zagospodarowania. Z treści ww. służebności gruntowej nie wynika tym bardziej uprawnienie właściciela nieruchomości władnącej do żądania aby właściciel nieruchomości obciążonej powstrzymał się od określonych działań względem swojej nieruchomości np. nie ubiegał się o udzielenie na jej terenie koncesji. Tym samym zasiedzenie przez J.W. (i pozostałych wnioskodawców) opisywanej służebności gruntowej obciążającej położoną w granicach obszaru koncesyjnego nieruchomość, nie przesądziłoby o nabyciu przez ww. podmioty przymiotu strony zarówno w postępowaniu koncesyjnym jak i w prowadzonym przez Ministra Środowiska postępowaniu odwoławczym od udzielonej koncesji.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazać należy, iż przepis ten nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Nie może być wątpliwości, iż zagadnienie wstępne można rozpatrywać bądź to podmiotowo (gdy niezbędne jest rozstrzygnięcie o osobie występującej w sprawie, jej prawach, np. stwierdzenie nabycia spadku w celu określenia kręgu spadkobierców, których organ nie zna), bądź też przedmiotowo (gdy niezbędne jest rozstrzygnięcie o pewnym elemencie sprawy, od którego zależy rozstrzygnięcie administracyjne, np. uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem w celu dalszego rozstrzygnięcia w przedmiocie ewentualnej samowoli budowlanej), patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt II GSK 148/09.

W świetle wcześniejszych wywodów, zdaniem Sądu, dla postępowania w sprawie udzielenia koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża kopalin nie jest kwestią prejudycjalną ustalenie prawomocne wyniku postępowania cywilnego w sprawie stwierdzenia zasiedzenia służebności gruntowej polegającej na korzystaniu ze studni zlokalizowanych na działce położonej w granicach obszaru koncesjonowanego.

W tych okolicznościach zarzuty skargi nie podważają ustaleń, na jakich podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu wydającego decyzję, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.