Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 405/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 137 par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Andrzej Grzelak (sprawozdawca), Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 184/06 w sprawie ze skargi W. – P. sp. z o. o. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 19 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2004 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od W. – P. sp. z o. o. we W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 października 2006 r. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. i stwierdził, że nie może ono być wykonane.

Decyzją z dnia 28 czerwca 2005 r. Wójt Gminy P. orzekł o wysokości podatku od nieruchomości za 2004 r. należnego od Spółki z o.o. "W" w S. – aktualnie we W. (zw. dalej: Spółką).

W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. postanowieniem z dnia 19 grudnia 2005 r., stwierdziło niedopuszczalność wniesionego odwołania. Powołując art. 228 § 1 pkt 1 i art. 137 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn.; zw. dalej: Op) wskazano, że odwołanie zostało podpisane przez osobę o nieczytelnym nazwisku i wezwano Spółkę do przedłożenia upoważnienia do działania w jej imieniu. W odpowiedzi na to pełnomocnik Spółki przedłożył odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez prezesa zarządu Spółki oraz pełnomocnictwo substytucyjne.

SKO uznało, że pełnomocnik nie miał uprawnień do udzielenia pełnomocnictwa substytucyjnego i wezwano go do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa oraz stwierdzono, że substytut nie był upoważniony do wniesienia odwołania w imieniu Spółki.

Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę sądową wnosząc o uchylenie postanowienia.

Sąd stwierdził, że pełnomocnik Spółki był osobą uprawnioną do działania w imieniu strony skarżącej. Odnosząc się do kwestii podpisania odwołania Spółki od decyzji organu przez substytuta, Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku, gdy czynności w postępowaniu podatkowym dokonała osoba, która twierdzi, że jest pełnomocnikiem organ podatkowy nie może uznać, że są one bezskuteczne. W takiej sytuacji należy wezwać podmiot odwołujący się do uzupełnienia braku poprzez złożenie uprawnionego pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze WSA uznał, że w sprawie wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył art. 137 i 228 § 1 Op.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną i zaskarżyło powołany wyżej wyrok w całości, zarzucając na podstawie art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz.1270 z póz. zm ; w skrócie: ppsa):

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, które nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie naruszenia zasady określonej w art. 137 § 3 Op;

2) naruszenie art. 137 § 3 Op poprzez jego błędną wykładnię, mającą wpływ na wynik sprawy, polegającą na przyjęciu, że doszło do konwalidowania czynności prawnej — wniesienia zgodnie z art. 137 § 3 Op odwołania;

3) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik, sprawy tj. art. 141 § 4 ppsa poprzez zaniechanie wskazania wpływu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania na wynik przeprowadzonej przez niego sprawy administracyjnej.

Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podkreślono, że Sąd stwierdzając, że radca prawny D. D. był legalnym przedstawicielem Spółki, ustawionym przez nią przed dniem wniesienia odwołania, nie wziął pod uwagę, że postępowania odwoławcze zostało zakończona wydanym w dniu 19 grudnia 2005 r. postanowieniem. Pełnomocnictwo z dnia 4 sierpnia 2005 r. zostało przez w.w. radcę przedłożone SKO w dniu 30 grudnia 2005 r. Nie doszło więc do skutecznego udziału w postępowaniu pełnomocnika Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. doszedł do następujących wniosków i stwierdzeń:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, bowiem znalazł potwierdzenie ujęty w niej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art.137 § 3 Op (w skardze kasacyjnej sformułowano to jako "przyjęcie naruszenia zasady określonej w art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej"). Bez znaczenia dla wyniku przeprowadzonej oceny jest rozważanie dalszych zarzutów tejże skargi, w tym błędnej wykładni powołanego uprzednio przepisu Ord. pod., będącej następstwem ustalenia, że wniesienie odwołania doprowadziło do konwalidacji czynności prawnej. Popełnione w tym względzie uchybienie Sądu nie wykazuje znamion naruszenia przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a tylko wtedy przepis taki mógłby być wskazany jako samodzielna podstawa skargi kasacyjnej. Wyniku dokonanej oceny w niczym nie zmienia też zaniechanie wykazania przez sąd administracyjny pierwszej intonacji wpływu popełnionego przez organ odwoławczy naruszenia przepisów o postępowaniu na zapadłe rozstrzygnięcie (w tym dopatrzono się naruszenia art. 141 § 4 ppsa).

Niewątpliwie ma rację strona, która wniosła skargę kasacyjną, wywodząc, że do dnia zakończenia postępowania przez wydanie zaskarżonego postanowienia (19 grudnia 2005 r.), żądane pełnomocnictwo nie zostało przez radcę prawnego D. D. przedłożone. Wpłynęło ono do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. dopiero w dniu 30 grudnia 2005 r., a więc już po zakończeniu postępowania. Okoliczność taka nie może rzutować na ocenę prawidłowości (zgodności z prawem) podejmowanych przez organ odwoławczy czynności. Radca prawny D. D. nie mógł zatem – wbrew stanowisku sądu administracyjnego pierwszej instancji – skutecznie występować i popierać odwołania w sytuacji, gdy w sposób skuteczny nie uzupełnił jego braku formalnego. Poprawność zaprezentowanego rozumowania potwierdza wyeksponowany w skardze kasacyjnej fakt, że kserokopia odpisu pełnomocnictwa opatrzonego datą 4 sierpnia 2005 r. nie odpowiada oryginałowi pełnomocnictwa przedłożonemu przez prezesa zarządu spółki w dniu 30 grudnia 2005 r. Należy także dodać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. nie kwestionowało umocowania radcy prawnego D. D. do reprezentowania Spółki w charakterze pełnomocnika, lecz skuteczność jego czynności, której celem było udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego.

Uchylając zakwestionowane postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył wymieniony na wstępie przepis ppsa w związku z art. 137 § 3 Op.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 185 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 2 tej ustawy.