Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 165/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant ref. staż. Ewa Czarnota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej Z. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 28 czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Z. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości położonych w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż Prezydent W. od 1999 r. nie jest w stanie wydać decyzji w sprawie przekształcenia prawa wieczystego użytkowania do gospodarstwa rolnego we własność, a od 2002 r., tj. od kiedy zawiesił postępowanie w tej sprawie, tłumaczy brak wydania decyzji o przekształceniu brakiem uzyskania w procesie komunalizacyjnym praw do gruntów na których gospodarstwo skarżącej leży.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, iż postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na wniosek Z. W. z dnia 5 maja 1999 r. W toku rozpatrywania sprawy ustalono, że przedmiotowe nieruchomości podlegają komunalizacji, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.).

W dniu 4 lipca 2001 r. wystąpiono do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie przez Dzielnicę Gminę W. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. własności nieruchomości oznaczonych jako działki ew. [...]. Miasto W. występowało wielokrotnie do Wojewody [...] o zakończenie postępowania komunalizacyjnego (pisma z dnia 10 lipca 2007 r., z dnia 14 listopada 2008 r., z dnia 8 października 2009 r., z dnia 30 listopada 2009 r., z dnia 29 stycznia 2010 r. oraz z dnia 20 kwietnia 2010 r. jednak decyzja rozstrzygająca nie została wydana.

Do czasu zakończenia postępowania komunalizacyjnego przez Wojewodę [...] brak jest podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonych w W. przy ul. [...], bowiem nie ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Postępowanie to rozstrzygnie, który z organów jest właściwy do rozpatrzenia wniosku.

Ponadto organ wskazał, iż wnioskiem z dnia 24 marca 2010 r. strona złożyła zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem [...] maja 2010 r., nr [...] uznało złożone zażalenie za nieuzasadnione.

Organ wskazał również, iż w dniu [...] czerwca 2010 r. wydano postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w/w nieruchomości, bowiem nie ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Z analizy przepisów zawartych w art. 35-37 kpa wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa).

W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016).

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpił taki przypadek.

W ocenie Sądu zawieszenie postępowania administracyjnego i tak zwana bezczynność organu w rozpatrzeniu sprawy są odrębnymi i wzajemnie wyłączającymi się instytucjami prawa procesowego. Ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania eliminuje więc możliwość powstania tak zwanej bezczynności organu, związanej z upływem terminu załatwienia sprawy w określonej instancji.

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] Prezydent W. zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu zakończenia procesu komunalizacyjnego i ujawnienia w księdze wieczystej Gminy W. jako właściciela.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 grudnia 1992 r., sygn. akt II SA 697/92 (ONSA 1992, Nr 2, poz. 50) przyjął, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu dopóty, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania lub nie zostanie podjęte postępowanie.

Skarga na bezczynność ma doprowadzić do określenia, czy organ jest zobowiązany do wydania aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie, dopóki nie zostanie podjęte zawieszone postępowanie – skargę taką należy uznać za niedopuszczalną.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.