Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3159/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 13 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. E. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2015 roku nr [...] Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. E. ur. [...] maja 1993 r. ob. [...], od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., orzekającej o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, utrzymała decyzję Szefa Urzędu w mocy.

Z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika, że M. E., deklarująca narodowość [...], M. E., obywatelka [...] w dniu 18 grudnia 2014 r. złożyła wniosek o nadanie jej statusu uchodźcy w RP., w Placówce Straży Granicznej w [...]. Uzasadniając swój wniosek wskazała na obawę przed doznaniem prześladowań w kraju pochodzenia wynikającą z faktu, że jej ojciec jest bojownikiem. Podniosła, że miały miejsce powtarzające się wobec niej groźby, dom, w którym mieszkała, został spalony. W formularzu wniosku zawarła informację, że w kraju pochodzenia była prześladowana oraz poddawana przemocy. Jednocześnie podniosła, że nie brała udziału w działaniach wojennych. Nie należała do żadnych organizacji politycznych, religijnych, kulturalnych, społecznych, etnicznych. Nie była zatrzymywana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądu.

Podczas przesłuchania statusowego w dniu [...] stycznia 2015 r. M. E. zeznała, że pochodzi z [...] rejonu [...]. Wraz z matką i siostrą mieszkały we wsi [...]. Cudzoziemka nie pracowała. Była zamężna, jest wdową, jednak nie potrafiła wskazać daty śmierci małżonka. Podczas składania wniosku uchodźczego zadeklarowała, że jest panną a przyczyną rozbieżności jej zeznań mogło być zdenerwowanie. Ostatecznie potwierdziła, że była mężatką a jej mąż już nie żyje. Nie potrafiła wskazać miejsca pobytu ojca, który nie mieszkał razem z rodziną i nie pamięta, kiedy widziała go po raz ostatni. Oświadczyła, że nie miała z jego powodu żadnych problemów natomiast potwierdziła, że pop spaleniu domu z matką i siostrą nie miały gdzie mieszkać. Nie potrafiła podać powodu wyjazdu z [...] nie jest jej, wyjechała gdyż tak chciała jej matka. Zeznała również, że w [...] mieszkają jej krewni i najpierw tam pojechały z siostrą i z matką, jednakże zamierza mieszkać w Polsce.

Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...], Wydziału [...] Karnego z dnia [...] grudnia 2014 r., cudzoziemka została umieszczona w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...], na skutek zatrzymania jej przy nielegalnej próbie przekroczenia granicy celem bezpośredniego przedostania się do [...]. Z postanowienia ww Sądu wynika, iż złożenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP zostało zainicjowane jedynie w celu uzasadnienia przejazdu przez Polskę, umożliwiającego przedostanie się do [...].

Ostatecznie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. odmówił skarżącej przyznania ochrony międzynarodowej uznając, iż cudzoziemka nie wskazała żadnych indywidualnych przyczyn wyjazdu z kraju pochodzenia. Opuszczenie [...] wiązała wyłącznie ze swoją matką – S. M. i podjętą przez nią decyzją o wyjeździe. Organ stwierdził, iż rzeczywiste motywy wyjazdu cudzoziemki były całkowicie odmienne od deklarowanych. Zeznania skarżącej wskazywały, że nie miała z powodu ojca żadnych problemów, a cała rodzina wyjechała ze względu na problemy natury bytowej.

W toku postępowania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustalił, na podstawie aktualnych opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nr [...] z dnia [...] października 2014 r. i [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. na temat aktualnej sytuacji praw człowieka i bezpieczeństwa w [...] oraz opracowania Ośrodka Studiów Wschodnich z listopada 2014 r., że sytuacja panująca w [...] jest - w porównaniu z sąsiednimi autonomicznymi republikami na [...] - względnie stabilna. Mieszkańcy [...], podobnie jak mieszkańcy innych regionów FR, mogą swobodnie przemieszczać się po kraju. Jednym z czynników stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego jest działalność [...] podziemia zbrojnego, walczącego o oderwanie całego regionu [...], w tym [...] od [...] i utworzenie na jego terenach republiki rządzonej wg zasad szariatu - [...]. W chwili obecnej, częstotliwość oraz intensywność walk w [...] jest niewielka. Stały spadek liczby ofiar w republice sprawia, że [...] zaczyna być zaliczana do najspokojniejszych republik [...]. Podsumowując organ podniósł że, sam fakt zamieszkiwania na terenie [...] nie naraża skarżącej na doznanie krzywdy, natomiast wiele [...] decyduje się na wyjazd z powodu braku poczucia bezpieczeństwa osobistego, wynikającego z autorytarnych rządów [...], bezkarności funkcjonariuszy i przedstawicieli władzy, wszechobecnej korupcji oraz strukturalnego bezrobocia, jak też braku perspektyw poprawy sytuacji w możliwym do przewidzenia czasie.

W ocenie Szefa Urzędu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że powrót skarżącej do kraju pochodzenia narazi ją na doznanie poważnej krzywdy. Nadto, w ocenie organu, skarżąca nie udowodniła ani nie uprawdopodobniła, że mogłaby być narażona na rzeczywiste ryzyko podjęcia bezprawnych działań takich jak pozbawienie życia czy zastosowanie tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Wobec cudzoziemki nie zachodzi też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, gdyż obecnie na całym terytorium [...] (w tym również w [...]) nie toczy się żaden z ww. konfliktów zbrojnych, w związku z czym przesłanka ta nie może mieć zastosowania wobec osób na stałe zamieszkujących w [...].

Na skutek rozpoznania wniesionego przez cudzoziemkę odwołania, Rada do Spraw Uchodźców zaskarżoną decyzją utrzymała w mocy decyzję organu I instancji całkowicie aprobując wyrażone przez niego stanowisko. W ocenie Rady potwierdzony został brak związku przyczynowego między doznanymi zdarzeniami a wyjazdem z kraju pochodzenia do Polski. Szczególnie powyższe zostało uwidocznione na przykładzie zdarzenia polegającego na spaleniu domu cudzoziemki, który wedle oświadczeń jej matki spłonął 5-6 lat temu a zatem, wbrew twierdzeniom M. E. zawartym we wniosku statusowym, zdarzenie te nie mogło stanowić przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia. W konkluzji przeprowadzonego postępowania Rada stwierdziła, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez skarżącą poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia.

Skarżąca pismem z dnia 23 kwietnia 2015 roku wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Rady wskazując na naruszenie przepisów postępowania: art. 80 kpa. poprzez dowolną ocenę dowodu z przesłuchania skarżącej w charakterze strony, polegającą na błędnym założeniu, iż powinna znać szczegóły działalności zbrojnej jej ojca, co doprowadziło do podważenia jej wiarygodności i w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego; art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa poprzez niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej ustalenie stanu faktycznego i brak wnikliwego zbadania faktu działalności zbrojnej ojca skarżącej, co rzutowało na ustalenia w zakresie jej przynależności do określonej grupy społecznej - członków najbliższej rodziny bojownika - okoliczności istotnie wpływającej na ocenę zagrożenia doznaniem poważnej krzywdy i obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia; art. 107§3 kpa. poprzez ogólnikowe uzasadnienie decyzji przez organ II instancji, w sposób nie pozwalający na sądową kontrolę argumentacji i rozumowania organu, art. 138§2 kpa. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania co do przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie (pokrewieństwa z ojcem należącym do grupy bojowników); art. 15 kpa. poprzez brak rzeczowego ustosunkowania się do argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady do Spraw Uchodźców prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa skarga jako bezzasadna, podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Szefa Urzędu z dnia [...] marca 2015 roku było rozstrzygnięcie, czy skarżąca spełnia ustawowe przesłanki do udzielenia jej ochrony międzynarodowej w trybie i na zasadach uregulowanych w ustawie z dnia dnia 3 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu odwoławczego, podzielającego w tym zakresie stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w niniejszej sprawie cudzoziemka nie wykazała aby w świetle art. 13 cyt. ustawy powrót do kraju pochodzenia mógł narazić ją na prześladowania, jak i nie ma podstaw do udzielenia M. E. ochrony uzupełniającej w myśl przepisu art. 15 cyt. ustawy.

Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie może polegać w szczególności na użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej w tym seksualnej, zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący, braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym, wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony).

Przy ustalaniu statusu uchodźcy należy uwzględnić istnienie związku między przestrzeganiem praw cywilnych i politycznych a rozwojem ekonomicznym. Często uchodźcy wywodzą się z najbiedniejszych obszarów świata. Jednym z ważnych czynników zapobiegających migracji ekonomicznej powinna być zrównoważona polityka gospodarcza i pomoc dla mieszkańców najbiedniejszych państw świata. Podstawy współczesnej ochrony uchodźców tworzą dwa podstawowe prawa człowieka, określane jako swoboda (wolność) przemieszczania się i prawo do powrotu. Międzynarodowa ochrona uchodźców zastrzeżona jest dla tych, którzy opuścili kraje ojczyste tracąc przy tym ochronę udzielaną obywatelom i w związku z tym ich zasadniczą potrzebą jest uzyskanie ochrony ze strony innego podmiotu. W systemie ochrony prawnej uchodźców brak ochrony ze strony państwa ojczystego połączony jest ponadto z "uzasadnioną obawą prześladowania". Ochrona międzynarodowa nie przysługuje mimo poważnego zakłócenia porządku publicznego w kraju pochodzenia, w przypadku braku dostatecznie zindywidualizowanej obawy prześladowania. W literaturze przyjmuje się, że uchodźców charakteryzuje wspólne doświadczenie zerwania normalnych więzi zaufania i wierności między obywatelem a rządem i zastąpienie ich przez stosunki oparte na obawie i alienacji (zob. B. Wierzbicki, Sytuacja prawna uchodźcy w systemie międzynarodowej ochrony praw człowieka, Białystok 1993, s. 21). Podkreślić również należy, że nie wymaga się od wnioskującego o status uchodźcy aby udowodnił przytaczane przez siebie okoliczności. Konieczne jest jednak aby całość jego oświadczeń była spójna i nie zawierała nie dających się usunąć rozbieżności, co jest warunkiem niezbędnym do uznania twierdzeń cudzoziemca za wiarygodne. Organy decydujące o przyznaniu statusu uchodźcy oceniają wypowiedzi wnioskodawcy zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne.

Podstawą ubiegania się M. E. o nadanie statusu uchodźcy było, według złożonego oświadczenia, ewentualne jej prześladowanie i stan zagrożenia po powrocie do kraju pochodzenia z uwagi na czynne uczestnictwo jej ojca w bojówkach. Jednocześnie jednak skarżąca, w trakcie przesłuchania statusowego oświadczyła, że żadnego prześladowania z powyższego powodu nie doświadczyła ze strony "władz", w kraju pochodzenia była osobą bezrobotną, dom na skutek spalenia uległ całkowitemu zniszczeniu a złe warunki ekonomiczne były powodem jej przyjazdu wraz z matką i siostrą do Polski.

W omawianej kwestii zarówno Szef Urzędu do Spraw uchodźców jak i Rada do Spraw uchodźców zasadnie uznali, że skarżąca okoliczności istniejącego zagrożenia, obaw przed czekającymi ją po powrocie do kraju pochodzenia represjami w logiczny sposób nie uprawdopodobniła. Nieodzownym bowiem było aby skarżąca, w świetle złożonych oświadczeń dostarczyła odpowiednie dowody na ich poparcie, czego jednak nie uczyniła.

W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo w zakresie wynikającym z granic postępowania zakreślonych przepisem art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP. Organy orzekające w sprawie dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, jak również dokonały oceny dowodów nie przekraczając granicy swobodnej oceny dowodów.

Cudzoziemka nigdy nie była aktywna politycznie, nie należała do jakiejkolwiek partii czy organizacji politycznej. Ponadto wskazano, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że skarżąca mogłaby w zasadny sposób obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Przytoczone przez M. E. powody złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy prowadzą bez żadnych wątpliwości do konkluzji, iż są to powody stricte osobiste. Nie ma żadnej łączności między zadeklarowanymi przez nią obawami, w tym podnoszoną przez nią obawą o zagrożeniu jej bezpieczeństwa w związku z działalnością bojówkarską jej ojca oraz obawą przed potencjalnym zagrożeniem, a kategorią obaw przed prześladowaniem. Skarżąca nie powołała zagrożeń związanych z sytuacją w kraju pochodzenia, nie wskazała również by obawiała się jakichkolwiek zagrożeń istniejących wobec niej w [...] - nie była prześladowana, nie była poddana przemocy psychicznej lub fizycznej, zatrzymywana, aresztowana lub sądzona. W związku z powyższym M. E. można uznać wyłącznie za osobę cywilną, niezaangażowaną w toczący się konflikt.

Sąd zauważa, że bez względu na okoliczności, obowiązują zasady logiki i doświadczenia życiowego. Każdy bowiem dorosły człowiek winien wiedzieć, że twierdzenie należy udowodnić, a przynajmniej uprawdopodobnić. Stąd też skarżąca jako dorosła osoba w średnim wieku, matka dorosłych dzieci powinna mieć świadomość konieczności udowodnienia okoliczności powoływanych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy.

Z tego też powodu Sąd nie dał wiary deklaracji skarżącej co do istnienia obawy zagrożenia dla niej a okoliczności i subiektywne odczucia, którymi M. E. motywuje ubieganie się o nadanie statusu uchodźcy jest pozbawiona wiarygodności. Wobec Cudzoziemki nie zachodzi też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, gdyż obecnie na całym terytorium [...] (w tym również w [...]) nie toczy się żaden z ww. konfliktów zbrojnych, w związku z czym przesłanka ta nie może mieć zastosowania wobec osób na stałe zamieszkujących w [...]. Pomimo faktu, że sytuacja panująca obecnie na [...] (m.in. w [...]) jest w niektórych publikacjach określana jako "wojna" czy "konflikt zbrojny" (ze względu na zdarzające się zamachy, starcia zbrojne oraz historyczne powiązanie obecnej sytuacji z II wojną w [...]), to sformułowań tych nie można uznać za kwalifikację prawną istniejącej sytuacji, ze względu na brak przymiotów strony konfliktu zbrojnego w odniesieniu do islamskiego podziemia zbrojnego (brak odpowiedzialnego dowództwa, kontroli nad terytorium, możliwości prowadzenia ciągłych i spójnych operacji wojskowych oraz stosowania zasad prawa humanitarnego), jak też niską intensywność walk.

Należy również wskazać, iż skarżąca opuściła kraj pochodzenia na podstawie ważnego paszportu a we wniosku uchodźczym nie zadeklarowała żadnych problemów z przekroczeniem granicy. Skoro nikt nie próbował przeszkodzić cudzoziemce w przekroczeniu granicy RP, to przyczyna przyjazdu do Polski musiała być inna niż wspomniana wyżej obawa przed zagrożeniem i ewentualnymi represjami.

Zebrany materiał pozwala na sformułowanie tezy, iż faktyczną przyczyną wyjazdu skarżącej z [...] były względy ekonomiczne, co skarżąca sama przyznała wskazując, iż była osobą bezrobotną a wyjazd zaaranżowany przez jej matkę. Jednakże w ocenie Sądu, bezsprzecznie celem wyjazdu skarżącej z [...] nie była chęć zamieszkania w Polsce ale zamiar przedostania się do [...], gdzie skarżąca posiada rodzinę, a udaremniony zatrzymaniem przez funkcjonariuszy granicznych podczas próby nielegalnego jej przekraczania. Złożenie natomiast przedmiotowego wniosku podyktowane zostało zaistniałą sytuacją związaną z umieszczeniem skarżącej w ośrodku dla uchodźców. Stąd należy wywieść, iż realną przyczyną opuszczenia [...] była chęcią poprawy warunków życia a skarżącą należy traktować jako migranta ekonomicznego a nie uchodźcę.

Sąd zwraca również uwagę na przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej określonej art.15 ustawy, zgodnie z którym cudzoziemcowi udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji (w znaczeniu umyślnego pozbawienie życia, nie tylko w związku z wykonaniem wyroku sądu), tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, poważne zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że skarżąca w [...] doznała lub była zagrożony doznaniem poważnej krzywdy. Twierdzenia skarżącej o stanie zagrożenia w kraju pochodzenia są niewiarygodne. W ocenie Sądu, również powrót cudzoziemki do kraju pochodzenia nie narazi jej na doznanie poważnej krzywdy. Nie zachodzi niebezpieczeństwo rzeczywistego ryzyka na skutek podjęcia wobec niej bezprawnych działań, takich jak pozbawienie życia czy zastosowanie względem niej tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania. Jakkolwiek zdarzenia tego typu nadal mają miejsce w niektórych częściach [...], to sam fakt ich występowania nie wystarcza dla udzielenia ochrony, gdyż koniecznym jest wykazanie, iż osoba wnioskująca jest ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację narażona na takie traktowanie. Cudzoziemka, nie wykazała tymczasem, aby w jej wypadku taka okoliczność występowała. Twierdzenia skarżącej o hipotetycznych szykanach z powodu działalności bojówkarskiej ojca, którego od dłuższego czasu nie widziała, nie ma z nim żadnego kontaktu jak i nie wie gdzie przebywa, są całkowicie bezpodstawne, brak jest też innych okoliczności wskazujących, że może być narażona na krzywdę w stopniu wyższym niż przeciętny mieszkaniec [...].

Organy prawidłowo zatem uznały, iż w stosunku do skarżącej nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie.

W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.