Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 11/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Orzeczono o odmowie przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 16
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T.L. o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi I.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odmówić przyznania wnioskodawczyni wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Przedkładając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, radca prawny T.L. wniosła o przyznanie wynagrodzenia za jej sporządzenie w ramach zastępstwa prawnego udzielonego na zasadzie prawa pomocy.

Rozpatrując ów wniosek zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady odnoszące się do radców prawnych zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Jak stanowi § 16 owego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Z treści tego przepisu wynika zatem, iż oświadczenie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stanowiąc podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone

w całości lub w części, a tym samym określenia zakresu, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 16 lipca 2010 r. wniosła o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone na zasadzie prawa pomocy - sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wraz z tym żądaniem nie złożyła jednak oświadczenia, że opłaty za jej czynności nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Utrwalona linia orzecznicza potwierdza, iż w takiej sytuacji nie mamy do czynienia

z brakiem formalnym pisma, lecz brakiem materialnym w zakresie uzasadnienia wniosku, niepodlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Faktu zaś, iż opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części nie można wywodzić

z samego żądania zawartego we wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 2010 r., sygn. akt. II FSK 2013/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należało orzec jak

w sentencji.