Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1157/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 15, art. 5 ust. 1-3, art. 16 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 4, art. 5 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 66 ust. 3, art. 34 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 4, art. 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia oraz nakazu zwrotu licencji i wypisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w W. z dnia [...] stycznia 2014 r., wydaną w oparciu o art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa), po rozpatrzeniu odwołania p. R. J. od decyzji Starosty W. z dnia [...] listopada 2013 r., stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] listopada 2013 r. licencji (zezwolenia) nr [...] wydanej przez Starostę W. w dniu [...] marca 2004 r. przedsiębiorcy R. J. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą R. J. z siedzibą w R. i nakazującej zwrot licencji i wypisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zaskarżoną decyzję w całości utrzymano w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, iż decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Starosta W. stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] listopada 2013 r. licencji (zezwolenia) nr [...] wydanej przez Starostę W. w dniu [...] marca 2004 r. przedsiębiorcy R. J., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą R. J. z siedzibą w R. nakazał zwrot licencji i wypisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. J. podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją i prosi o stwierdzenie jej nieważności.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy SKO zważyło, co następuje.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej zwanej: u.t.d.; Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), licencja wygasa w razie:

1) upływu okresu, na który została udzielona;

2) zrzeczenia się jej, z zastrzeżeniem ust. 3;

3) śmierci posiadacza licencji, z zastrzeżeniem ust. 4;

4) likwidacji albo postanowienia o upadłości przedsiębiorcy, któremu została udzielona, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2.

W myśl zaś orzecznictwa sądowego, "1. Działalność w zakresie transportu drogowego taksówką może wykonywać wyłącznie przedsiębiorca. Status przedsiębiorcy jest niezbędny dla uzyskania oraz zachowania licencji. Organ nie może udzielić licencji podmiotom nie będącym przedsiębiorcami. 2. Spełnienie przesłanki przewidzianej w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) obliguje organ do stwierdzenia wygaśnięcia licencji, niezależnie od przyczyn likwidacji przedsiębiorcy oraz od jego sytuacji osobistej i przyszłych planów zawodowych" (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 443/06, LEX nr 349589).

Jak wynika z wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, status indywidualnej działalności gospodarczej prowadzonej dotychczas przez skarżącego jest określony, jako "zawieszony". Zawieszenie nastąpiło z dniem [...] grudnia 2010 r. Działalność została też zawieszona powyżej 24 miesięcy, co oznacza, że wpis podlega wykreśleniu z urzędu. Jak zaznacza sam skarżący w odwołaniu, Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] października 2013 r. orzekł o wykreśleniu skarżącego z ewidencji. W tej zatem sytuacji, istniały podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia licencji wobec likwidacji przedsiębiorcy.

Biorąc więc powyższe pod uwagę, a w szczególności okoliczność, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, SKO przesądziło o jej utrzymaniu w mocy na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję SKO wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedsiębiorca, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 32 pkt 2 Konstytucji RP i ustawy o działalności gospodarczej.

Nadto skarżący wniósł o ustalenie przez Sąd organu prowadzącego rejestr działalności regulowanej, gdyż według objaśnienia na druku licencji organem rejestracyjnym jest od 31 grudnia 2003 r. Krajowy Rejestr Sądowy.

Skarżący wniósł także o skontrolowanie stanu faktycznego sprawy oraz podniósł, że Starosta Powiatu W. nie rozpatrzył zażalenia w sprawie kontroli.

W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Kolegium podtrzymało swoje rozstrzygnięcie, powtarzając argumentację podniesioną w pierwszym rozstrzygnięciu

Biorąc powyższą argumentację pod uwagę, a w szczególności okoliczność, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, SKO przesądziło o jej utrzymaniu w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2012 r., poz. 270, z późn. zm..; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania p. R. J. od decyzji Starosty W. z dnia [...] listopada 2013 r., stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] listopada 2013 r. licencji (zezwolenia) nr [...] wydanej przez Starostę W. w dniu [...] marca 2004 r. przedsiębiorcy R. J. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. J. z siedzibą w R. i nakazującej zwrot licencji i wypisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób - utrzymano zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Zaskarżonej decyzji zarzucono w skardze naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji RP i ustawy o działalności gospodarczej.

Podstawowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie mają przepisy dwóch ustaw:

- ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. Dz. U. 2013, 672, z późn. zm.), stanowiących bezpośrednie rozwinięcie przepisów Konstytucji RP dotyczących wolności działalności gospodarczej. W literaturze – por. m.in. C. Kosikowski, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, Warszawa 2011, s. 13; M. Szydło, Swoboda działalności gospodarczej, Warszawa 2005 – podkreśla się, że ustawa ta jest swoistego rodzaju konstytucją dla podmiotów inicjujących działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określa bowiem zasady jej podejmowania i wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarówno przez przedsiębiorców polskich, jak i osoby zagraniczne;

- ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), regulującej zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Zgodnie z art. 2 ustawy o swobodzie..., działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

W nawiązaniu do pojęcia działalności gospodarczej ustawa o swobodzie określiła w art. 4 pojęcie przedsiębiorcy. W rozumieniu tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Należy zauważyć istotną zbieżność powyższego pojęcia przedsiębiorcy z określeniem przyjętym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L. 2009.300.51), do którego zresztą ustawa o transporcie drogowym wprost się odwołuje (por. art. 5 ust. 1), regulując podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie zatem z art. 2 pkt 4 rozporządzenia UE pojęcie "przedsiębiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną, nastawioną na osiągnięcie zysku lub nie, stowarzyszenie lub grupę osób bez osobowości prawnej, nastawione na osiągnięcie zysku lub nie, lub jakikolwiek podmiot publiczny, posiadający własną osobowość prawną lub podlegający organowi, który taką osobowość posiada, wykonujące przewozy osób lub osobę fizyczną lub prawną, wykonującą przewozy towarów w celach handlowych."

Powołane wyżej rozporządzenie WE reguluje – zgodnie z określeniem swojego przedmiotu - dostęp do zawodu przewoźnika drogowego i wykonywanie tego zawodu.

Art. 2 powołanego rozporządzenia rozróżnia zawód przewoźnika drogowego rzeczy, który oznacza działalność każdego przedsiębiorcy wykonującego w celach zarobkowych transport rzeczy, środkami takimi, jak pojazd silnikowy lub zespół pojazdów, (pkt 1) oraz zawód przewoźnika drogowego osób, który oznacza działalność każdego przedsiębiorcy użytkującego pojazdy silnikowe o odpowiedniej konstrukcji i wyposażeniu, przeznaczone do przewozu ponad dziewięciu osób, łącznie z kierowcą, w celu świadczenia usług przewozu osób dostępnych publicznie lub dostępnych dla pewnych grup osób w zamian za opłatę ponoszoną przez osobę przewożoną lub przez organizatora transportu (pkt 2). Rozporządzenie posługuje się również pojęciem zbiorczym "zawód przewoźnika drogowego", obejmującym oba wyodrębnione wyżej zawody (pkt 3).

Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 15 utd przewoźnik drogowy to przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Z kolei art. 5 ust. 1 utd stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r., ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Zezwolenia takiego - na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego -udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009;

2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy.(ust. 2)

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się na czas nieoznaczony.(ust. 3).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 utd udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest m.in. starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 (ust. 2 pkt 1).

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 3 w powołanej wyżej ustawy o transporcie drogowym, zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wygasa w razie likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku przedsiębiorcy, któremu zostało udzielone, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie ... przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ustawa ta stanowi, że przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi podlegają wpisowi do ewidencji.

Ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97 z późn. zm.) wprowadziła zmiany w zakresie funkcjonowania ewidencji działalności gospodarczej. Kolejna nowelizacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej weszła w życie dnia 1 lipca 2011 r. (z wyjątkami określonymi poniżej). Z tym dniem zaczął obowiązywać nowy model ewidencji działalności gospodarczej – Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej – CEIDG.

Zmiana formy ewidencjonowania dnia 1 lipca 2011 r. spowodowała utratę przez organy gmin dotychczasowych kompetencji w zakresie ewidencjonowania działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 66 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw organy gmin pozostaną właściwe wyłącznie w sprawach ewidencyjnych tych przedsiębiorców, którzy zakończyli wykonywanie działalności gospodarczej przez dniem 1 lipca 2011 r.

Art. 23 ust. 1 ustawy o swobodzie... utworzono Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej, zwaną "CEIDG".

Zadaniem CEIDG jest:

1) ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi;

2) udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie;

3) umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego;

4) umożliwienie ustalenia terminu i zakresu zmian wpisów w CEIDG oraz wprowadzającego je organu.(ust. 3)

możemy dokonać wyróżnienia funkcji CEIDG.

W związku z powyższym w literaturze przedmiotu wyróżnia się funkcje CEIDG (ewidencji działalności gospodarczej, zaliczając do podstawowych funkcji funkcję ewidencyjną, informacyjną, ochronną i fiskalną. W ramach pierwszej następuje gromadzenie (zbieranie) oraz utrwalanie określonych danych (informacji), dostarczanych do rejestru przez właściwe podmioty, wraz z równoczesnym gromadzeniem oraz przechowywaniem określonych dokumentów. Funkcja informacyjna jest realizowana poprzez informowanie wszystkich zainteresowanych o danych dotyczących danego przedsiębiorcy. Jest ona szczególną ważna, gdyż chroni interesy podmiotów wpisanych do rejestru, jak i innych osób, gdyż mogą one polegać na treści danych wpisanych do CEIDG jako na danych prawdziwych (a więc mogą działać w zaufaniu do prawdziwości wpisywanych do CEIDG danych – zob. art. 33 oraz 37 ust. 7 ustawy). Funkcja fiskalna polega na tym, że organy prowadzące rejestr pobierają od podmiotów wnioskujących o wpis opłaty (szerzej o funkcji CEIDG zob. M. Szydło, Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej (w:) M. Sieradzka, M. Szydło, M. Zdyb, Nowelizacja ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dodatek do M. Praw. 2009, nr 17, s. 29–37; por również T. Stawecki, Rejestry publiczne. Funkcje instytucji., Wyd. Prawnicze. Warszawa 2005.).

Przedsiębiorca może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej, a przewoźnik drogowy – wykonywanie transportu drogowego.

Zawieszenie działalności jest uregulowane w przepisach dwóch przywołanych na wstępie ustaw, tj. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz ustawy o transporcie drogowym.

Pierwsza z wymienionych ustaw przewiduje w art. 14a, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy, z zastrzeżeniem, że jeżeli okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej obejmuje wyłącznie pełny miesiąc luty danego roku kalendarzowego, za minimalny okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przyjmuje się liczbę dni miesiąca lutego przypadającą w danym roku kalendarzowym (ust. 1 i 1a).

Okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej może być oznaczony w dniach, miesiącach albo miesiącach i dniach (ust. 1b).

Do obliczania okresu zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 1c).

Status przedsiębiorcy w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej regulują kolejne ustępy powołanego przepisu ustawy.

Trzeba tu jeszcze dodać, że zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie... przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Wspomniana ustawa nie przewiduje w takiej sytuacji żadnych wyjątków, co oznacza, że wykreślenie z CEIDG ma charakter bezwzględny, a właściwy minister jest związany tym przepisem (obowiązkiem).

Również w art. 14a ust. 1 – ale ustawy o transporcie drogowym ustalono, że przewoźnik drogowy może zawiesić, w całości albo w części wykonywanie transportu drogowego na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Przewoźnik drogowy zawieszający wykonywanie transportu drogowego jest obowiązany w terminie 14 dni od dnia, w którym rozpoczęty został okres zawieszenia:

1) zawiadomić organ, który udzielił licencji o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego; w zawiadomieniu podaje się:

a) okres, na który zawieszono wykonywanie transportu drogowego,

b) liczbę wypisów z licencji odpowiadającą liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania przewozów drogowych - w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego;

2) zwrócić do organu, który udzielił licencji:

a) wszystkie wypisy z licencji - w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego w całości,

b) wypisy z licencji odpowiadające liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania przewozów drogowych - w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego,

c) (11) licencję - w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego taksówką. (ust. 2)

Organ, który udzielił licencji, wydaje z urzędu zwróconą licencję lub wypisy w terminie 7 dni przed upływem okresu, na jaki zostało zawieszone wykonywanie transportu drogowego (ust.3).

W Komentarzu do tego przepisu (R. Stachowska, LEX, stan prawny:2012.06.10) podkreśla się, że "Instytucja zawieszenia wykonywania transportu drogowego została wprowadzona na podstawie art. 1 pkt 1 obowiązującej od dnia 3 kwietnia 2010 r. ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 246), zwanej ustawą "antykryzysową". Przepis art. 14a ust. 1 u.t.d. określa uprawnienie przewoźnika drogowego do czasowego zawieszania działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego. Innymi słowy, na mocy komentowanego przepisu przedsiębiorca, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, może w dowolnym czasie, ze względu na swoją sytuację finansową, zawiesić wykonywanie transportu drogowego. Przewoźnik drogowy nie ponosi żadnych dodatkowych kosztów po ustaniu okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego, nie traci bowiem licencji i tym samym nie musi ubiegać się o wydanie nowej. Natomiast za okres zawieszenia przewoźnikowi przysługuje zwrot części opłaty administracyjnej za wydanie licencji lub wypisów z licencji.

Zawieszenie wykonywania transportu drogowego nie może nastąpić na czas nieokreślony i może trwać nie dłużej niż 12 miesięcy. Jednakże przedsiębiorca może w okresie ważności licencji korzystać kilkakrotnie z instytucji zawieszenia wykonywania transportu drogowego, pod warunkiem, że pomiędzy okresami zawieszenia nie dłuższymi niż 12 miesięcy występują okresy wykonywania tego rodzaju działalności."

W powołanym przepisie (artykule) utd – jako wyodrębnionej jednostce redakcyjnej – jak zresztą i w całej powołanej ustawie, brak jednak bezpośredniego określenia skutków przekroczenia przez przewoźnika dopuszczalnego okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego ("...na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.").

W ocenie Sądu, takie określenie nie jest jednak potrzebne, gdyż obowiązujące przepisy utd dają organowi wystarczającą podstawę prawną do działania w takiej sytuacji.

Trafnie zatem organ I instancji, tzn. Starosta W., odwołał się w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., orzekającej o wygaśnięciu licencji (zezwolenia) i nakazującej zwrot licencji i wypisów, do art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem, zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wygasa w razie:

likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku przedsiębiorcy, któremu zostało udzielone, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2. A ponieważ w rozpatrywanej sprawie okoliczności takie nie zachodzą, stąd zastosowanie tego przepisu było właściwe.

Decyzje organu II instancji, tzn. SKO, utrzymały – co do zasady – w mocy wspomnianą wyżej decyzję Starosty W., nie odwołując się w podstawie prawnej tych decyzji do przepisów prawa materialnego w ogóle w , a w szczególności do art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie... Jedynie w uzasadnieniu tych decyzji wspomniano o przekroczeniu przez przedsiębiorcę okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, co powoduje po stronie organu bezwzględny obowiązek wykreślenia takiego przedsiębiorcy z CEIDG (z urzędu) w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki.

Reasumując, w świetle przedstawionych wyżej przepisów należy uznać, że:

- przewoźnik drogowy powinien mieć status przedsiębiorcy, wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego na podstawie stosownego zezwolenia (licencji),

-przewoźnik drogowy może zawiesić działalność gospodarczą na podstawie i zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym,

- w przypadku przekroczenia okresu zawieszenia takiej działalności zastosowanie mają przepisy tej właśnie ustawy, a nie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Jak wyżej wskazano, zaskarżonej w skardze decyzji zarzucono naruszenie art. 32 ust. 2 Konstytucji RP i ustawy o działalności gospodarczej.

Sąd nie dostrzegł w rozpatrywanej sprawie naruszenia równego traktowania przez władze publiczne oraz zasady niedyskryminacj. Skarżący nie rozwinął bowiem tych zarzutów ani nie podał przykładów niewłaściwego działania organów orzekających w sprawie. Należy nadto zauważyć, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1642/12, LEX nr 1500187, "Zasada wolności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i ograniczenie jej w związku z zastosowaniem art. 5 ust. 3 u.t.d. jest dopuszczalne i zgodne z normą konstytucyjną."

Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia ustawy o działalności gospodarczej (obecnie o swobodzie działalności gospodarczej), to należy zauważyć – co Sąd już podniósł wyżej – że przepisy ustawy swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie zawieszenia działalności gospodarczej przewoźników drogowych, gdyż zawieszenia działalności gospodarczej tych przedsiębiorców regulują od 2010 r. przepisy utd.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.