Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2087/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 19 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego od wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju smarowego postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 21 lipca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 2087/13) o odmowie przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 2087/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że konieczność opłacenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, nawet przy uwzględnieniu tego obowiązku jednocześnie we wszystkich sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem, nie wpłynie znacząco na działalność skarżącej spółki. Podkreślił, że spółka co miesiąc osiąga wysokie przychody i jednocześnie odnotowuje znaczny zysk w wysokości około 200.000 zł. Jednocześnie z dokumentacji finansowej wynika, że na wartości te nie miał wpływu spadek kwot sprzedanych towarów i usług w pierwszych miesiącach 2014 r. Odnosząc się do podniesionego przez stronę argumentu dotyczącego wszczętego postępowania egzekucyjnego, Sąd podniósł, że strona nie wykazała jakie środki egzekucyjne zostały zastosowane (wskazane przez stronę zajęcie towaru miało miejsce w 2011 r.), a nadto uznał, że okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na funkcjonowanie spółki na rynku.

Postanowieniem z dnia 2 października 2014 r. (sygn. akt I GZ 381/14) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie spółki na postanowienie z dnia 21 lipca 2014 r.

Wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1.011 zł, skarżąca spółka ponownie wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku, ponad uprzednio podane okoliczności podała, że w okresie od kwietnia do czerwca 2014 r. wobec skarżącej spółki zostały wydane decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych na łączną kwotę około 6 milionów zł, które zostały opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. Podała także, że w 2013 r. osiągnęła zysk w kwocie 444.147,38 zł. Do wniosku pełnomocnik spółki dołączył: kserokopię (niepełną) decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 9 kwietnia 2014 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec, maj, oraz za miesiące od czerwca do grudnia 2010 r. w kwotach podanych w tej decyzji oraz kserokopie (niepełne) postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 30 kwietnia 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznym decyzjom z dnia 19 marca 2014 r. w zakresie podatku od towarów i usług (za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010 r. oraz od stycznia do kwietnia 2011 r.) oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługiwał na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że ww. wniosek jest już drugim wnioskiem z zakresu prawa pomocy, jaki strona złożyła w sprawie. Okoliczność ta skutkowała tym, że zadanie Sądu na obecnym etapie nie sprowadzało się już do oceny sytuacji materialnej wnioskującej w kontekście przesłanek z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (jak to miało miejsce w przypadku pierwszego wniosku strony), lecz do zbadania, czy w sprawie wystąpiły nowe okoliczności (faktyczne lub prawne), które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska Sądu, wyrażonego w prawomocnym postanowieniu z dnia 21 lipca 2014 r.

Podstawę prawną do ewentualnej zmiany zakresu zwolnienia w porównaniu z zakresem ochrony wynikającym z prawomocnego postanowienia z dnia 21 lipca 2014 r. stanowi art. 165 p.p.s.a., w myśl którego postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Wyrażone stanowisko Sądu jest powszechnie aprobowane w orzecznictwie sądowym, gdzie podkreśla się, że w postępowaniu wywołanym kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy sąd nie zajmuje się już ponowną oceną tych samych okoliczności oraz argumentów, co przy rozpatrywaniu pierwszego wniosku. Zadanie sądu sprowadza się w tym przypadku do porównania sytuacji wnioskującego przedstawionej w dwóch odrębnych wnioskach, a następnie oceny, czy zaistniała istotna zmiana okoliczności. W przypadku wystąpienia przesłanki "zmiany okoliczności" sąd decyduje, czy powołane okoliczności mogą stanowić uzasadnienie zmiany prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 485/12, LEX nr 1333340).

Poddając ocenie, w myśl przedstawionych kryteriów, wniosek o przyznanie prawa pomocy jaki strona złożyła w następstwie ponownego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, a przy tym, po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia strony na wcześniejsze postanowienie Sądu w tym przedmiocie, należało stwierdzić brak przesłanek do zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 21 lipca 2014 r. Skarżąca spółka nie wykazała bowiem spełnienia przesłanek do takiej zmiany.

Treść kolejnego wniosku w większości nawiązuje do okoliczności, które były już poddane analizie Sądów orzekających w sprawie. Na fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego na kwotę przekraczającą 5 milionów zł strona skarżąca powoływała się na etapie pierwszego wniosku, zaś przyczyny dla których okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do udzielenia stronie żądanej ochrony, zostały wyjaśnione zarówno w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2014 r., jak i w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r.

Odnosząc się do powołanej na etapie drugiego wniosku okoliczności jaką jest wydanie w stosunku do spółki kolejnych decyzji wymiarowych na łączną kwotę ok. 6 milionów zł, dodatkowo opatrzonych rygorem natychmiastowej wykonalności, podnieść trzeba, że przedstawione przez pełnomocnika strony kserokopie (niepełne) dwóch postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności dotyczą innej decyzji aniżeli przedstawiona wraz z nimi decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 9 kwietnia 2014 r. Dodatkowo, z akt sprawy nie wynika aby decyzja ta była ostateczna.

Niezależnie od powyższego należy podnieść, że, jak wynika z treści oświadczenia o majątku i dochodach zawartego w drugim wniosku, rok 2013 spółka zakończyła z zyskiem na poziomie 444.147,38 zł. Powyższa okoliczność, jak również to, że w pierwszych miesiącach 2014 r. spółka odnotowała znaczne zyski nie uzasadnia twierdzeń spółki, że nie posiada ona środków pieniężnych na uiszczenie wpisu sądowego w sprawie. Nie można również na podstawie dokumentów, jakie przedłożyła spółka na etapie drugiego wniosku z zakresu prawa pomocy uznać, że sytuacja finansowa spółki uległa pogorszeniu w stosunku do stanu istniejącego na dzień 21 lipca 2014 r.

Reasumując, spółka nie wykazała, aby na dzień złożenia drugiego wniosku jej sytuacja majątkowa uzasadniała zmianę prawomocnego postanowienia z dnia 21 lipca 2014 r.

Z powyższych względów, na podstawie art. 165 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.