Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1243/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 - 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi J. C. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania W. K. i J. C., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia [...] roku, Nr [...].

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku, po rozpoznaniu wniosku T. B., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kontenerowej rozlewni gazu płynnego oraz budowie budynku usługowego (jednostanowiskowa stacja kontroli pojazdów) przewidzianej do realizacji na działkach Nr ewid. [...],[...] i [...] położonych przy drodze krajowej w miejscowości U.

W odwołaniu od powyższej decyzji współwłaścicielki sąsiedniej nieruchomości – W. K. i J. C. wniosły o jej uchylenie i wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy ewentualnie o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem odwołujących się, w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dołączenie do decyzji I instancji załączników, które nie były podpisane przez osobę upoważnioną do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W sprawie doszło także do naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), poprzez załączenie do decyzji I instancji kserokopii części tekstowej i graficznej analizy, w sytuacji gdy w aktach administracyjnych znajduje się wyłącznie oryginał części tekstowej analizy, brakuje oryginału części graficznej analizy. W sprawie doszło także do naruszenia § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia przede wszystkim poprzez niezawarcie w części graficznej analizy opisu zabudowy znajdującej się na wszystkich (nie tylko na wybranych) działkach znajdujących się w obszarze analizowanym, nieprzedstawienie w części tekstowej działek zaliczonych do obszaru analizowanego, wyznaczenie obszaru analizowanego w nierównych odległościach we wszystkich kierunkach i w kształcie odmiennym od okręgu, niewyjaśnienie w jaki sposób ustalono szerokość frontu działki, na której planowana jest inwestycja. Organ nie wyjaśnił również w jaki sposób wyznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, określenie geometrii dachu, nia powierzchni biologicznie czynnej, czym uchybił odpowiednim przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ, w ocenie strony odwołującej się, zaniechał przeprowadzenia wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego mającego na celu zbadanie rodzaju zabudowy występującej w obszarze analizowanym, czym naruszył przepis art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego odwołujące się podniosły, iż w sprawie doszło do uchybienia treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), bowiem w sprawie została wydana decyzja o warunkach zabudowy w sytuacji gdy nie została spełniona przesłanka dobrego sąsiedztwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniając następnie, iż uzupełniając materiał dowodowy wystąpił do organu I instancji o wyjaśnienie niektórych ustaleń analizy zawartych w załączniku graficznym do analizy. Merytorycznie odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie zarówno część tekstowa analizy, jak i część graficzna stanowią załączniki do decyzji, co wynika z treści decyzji oraz, na co wyraźnie wskazuje oznaczenie każdego z tych dokumentów w formie odpowiedniej adnotacji. Każdy z tych załączników opatrzony został podpisem uprawnionego architekta – autora analizy. Zarówno oznaczenie załączników, jak i odpowiednia wzmianka o załącznikach zawarta w treści decyzji, wskazują na ścisłe powiązanie załączników z treścią decyzji w sposób nie budzący wątpliwości, iż stanowią one integralną część decyzji. Skoro zatem decyzja I instancji zawiera wymagane prawem załączniki oznaczone w sposób pozwalający na niewątpliwe powiązanie załączników z decyzją, zarzut odwołania dotyczący naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia organ uznał za bezzasadny. W aktach sprawy znajduje się oryginał części graficznej analizy, wykonany na mapie w skali 1:500, wobec tego ten zarzut odwołania nie jest uzasadniony. W ocenie organu odwoławczego, nie można także zgodzić się z zarzutem odwołania dotyczącym nieprawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego oraz nie objęcia analizą wszystkich działek znajdujących się w tym obszarze. Granice obszaru analizowanego autor analizy wyznaczył przyjmując za podstawę trzykrotną szerokość frontu działek objętych inwestycją, tj. długość działek 32,5 m na odcinku przylegającym do drogi krajowej. Wprawdzie oznaczony na mapie czerwoną linią obszar analizowany nie odpowiada ściśle (we wszystkich kierunkach) trzykrotnej szerokości frontu działek objętych inwestycją (97,5 m, jak to wskazano w części tekstowej analizy), to ta nieścisłość nie miała wpływu na wyniki analizy i w konsekwencji na wynik sprawy. Obszar analizowany, jak wyjaśnił organ odwoławczy, nie musi mieć formy okręgu, ponieważ nie wynika to z treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że granice obszaru analizowanego winny być wyznaczone wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek. Działki budowlane posiadają przeważnie kształt prostokątny, czasami również nieregularny kształt wieloboku, dlatego wyznaczenie wokół działki obszaru analizowanego w kształcie okręgu (czyli obszaru o kształcie regularnym) jest wręcz niemożliwe. Istotnym z punktu widzenia celu, któremu służyć ma przeprowadzenie analizy jest takie wyznaczenie obszaru analizowanego (przy jednoczesnym zachowaniu warunku minimum trzykrotności szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m) aby możliwe było przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pod kątem spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanki dobrego sąsiedztwa. Do ustalenia, czy przesłanka ta jest spełniona wystarczy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy z zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W stanie faktycznym sprawy przesłanka dobrego sąsiedztwa została spełniona. Z punku widzenia wskazanych wymagań nie jest wcale konieczne przeprowadzenie analizy na wszystkich działkach znajdujących się w obszarze analizowanym. W uzupełnieniu analizy jej autor wskazał działki, które przyjął do dokonania analizy, gdzie znajdują się działki o zabudowie mieszkaniowej i usługowej, jak i działki niezabudowane. Planowana inwestycja, pod względem funkcji (usługowa – rozlewnia gazu), jest do pogodzenia ze sposobem zagospodarowania terenu zastanym na obszarze analizowanym. Na nieruchomości objętej planowaną inwestycją znajdują się już inne budynki, tj. budynek mieszkalny z wydzielonym pomieszczeniem biurowym oraz stacja autogaz. Na działce o Nr ewid. [...], dostępnej z tej samej drogi publicznej (tj. drogi krajowej Nr [...], ul. S.), prowadzona jest sprzedaż samochodów. Na działce Nr ewid. [...] prowadzona jest działalność polegająca na świadczeniu usług wulkanizacyjnych (działka ta położona jest po przeciwnej stronie drogi). Na działkach o Nr ewid. [...] i [...], położonych obok siebie, również po przeciwnej stronie drogi, prowadzona jest, odpowiednio: spedycja ciężarowa oraz skład materiałów budowlanych. Na obszarze analizowanym znajduje się również zabudowa mieszkaniowa. Na tej podstawie organ ocenił, że teren objęty inwestycją charakteryzuje się zabudową o funkcji mieszanej i mieszkalno – usługowej. Planowana inwestycja stanowi więc kontynuację, pod względem funkcji, zabudowy istniejącej na obszarze nią objętym. Wskazuje na to nie tylko rodzaj zabudowy znajdujący się na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, ale również rodzaj zabudowy znajdujący się na działce objętej inwestycją (stacja autogaz). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez odwołujące się, iż inwestycja w przeciwieństwie do istniejącej na tym terenie funkcji usługowej, która nie koliduje z funkcją mieszkaniową, wprowadziłoby na ten teren całkowicie odmienną funkcję. Istniejąca na terenie objętym planowaną inwestycją zabudowa usługowa nie służy w istocie zaspakajaniu podstawowych potrzeb mieszkańców, ponieważ związana jest z obsługą samochodów i ruchu samochodowego. Teren ten wskazuje na tendencję do zmiany funkcjonalnej z zabudowy mieszkaniowej w kierunku zabudowy mieszkaniowo – usługowej. Planowana zabudowa pozostaje w związku funkcjonalnym z zabudową już istniejącą na tym terenie (zabudowa usługowa związana z samochodami), zwłaszcza zaś z zabudową usługową posadowioną na terenie objętym inwestycją (stacja autogaz).

Również pod względem parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy planowana zabudowa, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie narusza istniejącego na tym terenie ładu przestrzennego. Zgodnie z regulacją § 4 rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię zabudowy należy wyznaczyć zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli istniejąca linia zabudowy przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. Linia zabudowy na działkach położonych po tej samej stronie drogi, co działki objęte inwestycją przebiega tworząc uskok. Autor analizy wyznaczył linię zabudowy dla działek objętych inwestycją w odległości 20 m od linii pasa drogi krajowej, do której te działki przylegają, W ocenie organu odwoławczego, takie wyznaczenie linii zabudowy jest w okolicznościach faktycznych sprawy uzasadnione tym, iż linia ta stanowi przedłużenie linii zabudowy na najbliżej położonej działce o Nr ewid. [...], zabudowanej zarówno budynkiem mieszkalnym, jak i budynkami gospodarczymi. Po drugiej stronie pasa drogowego linia zabudowy także tworzy uskok. Przy takim ukształtowaniu linii zabudowy w sąsiedztwie działek objętych inwestycją nawiązanie do najbliższej zabudowy, organ ocenił jako uzasadnione.

Wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). W sprawie wielkość wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do terenu objętego zabudową została ustalona jako średni wskaźnik tej zabudowy na terenie objętym analizą. Do analizy zostały przyjęte działki o zabudowie usługowej oznaczone Nr ewid. [...],[...],[...] i [...], na których wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyniósł odpowiednio: 20%, 12%, 22% i 14%, co daje średnią 17%.

Szerokość elewacji frontowej wyznaczona została na poziomie średniej szerokości elewacji frontowej na działkach przyjętych do analizy (§ 6 ust 1 rozporządzenia), tj.: działka Nr [...] – 8 m, działka Nr [...] – 10 m, działka Nr [...] – 5 m, działka Nr [...] – 22 m, co daję średnią szerokość elewacji frontowej – 11,25 m.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej została wyznaczona jako średnia wielkość wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej występującej na działkach przyjętych do analizy (działki: Nr [...] – 4 m, Nr [...] – 3,5 m, Nr [...] – 6,5 m, Nr [...] – 4,5 m), co daje średnią wysokość – 4,6 m. Przyjęcie takiego sposobu ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jest dopuszczalne (§ 7 ust. 3 rozporządzenia), jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalony został również jako średnia wielkość tej powierzchni na działkach przyjętych do analizy i wyniósł 36%.

Kierunek głównej kalenicy nie został określony, ponieważ, jak wyjaśnił autor analizy w uzupełnieniu do analizy, w obszarze analizowanym występuje mieszany układ kalenic dachowych. Zauważyć należy, że w decyzji I instancji określone zostały inne istotne elementy geometrii dachu planowanej zabudowy, tj. kąt nachylenia (25% - 45%), oraz układ połaci dachowych (dach wielospadowy), co w sposób wystarczający określa geometrię dachu (§ 1 pkt 5 rozporządzenia).

Wbrew zarzutom odwołujących się, w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności przesłanka "dobrego sąsiedztwa". Planowana bowiem zabudowa nawiązuje do zastanej na obszarze analizowanym zarówno w zakresie funkcji, jak i parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Inwestycja pozostaje w związku funkcjonalnym z zabudową już istniejącą na tym terenie (zabudowa usługowa związana z samochodami), w tym również z zabudową usługową posadowioną na terenie objętym inwestycją (stacja autogaz). Z akt sprawy, a zwłaszcza z analizy funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, że lokalizacja planowanej inwestycji na terenie inwestora jest dopuszczalna. W tej sytuacji organ uznał, że wniosek dowodowy odwołujących się o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego architekta bądź urbanisty w zakresie spełnienia przesłanki "dobrego sąsiedztwa", jest nieuzasadniony.

Za uzasadniony natomiast organ uznał zarzut odwołania odnoszący się do braków uzasadnienia decyzji I instancji, w którym organ I instancji istotnie nie wyjaśnił przesłanek jakimi kierował się określając poszczególne parametry planowanej zabudowy. Brak ten jednak został uzupełniony przez organ odwoławczy.

W skardze do sądu administracyjnego J. C. i W. K. wniosły o uchylenie decyzji obu instancji. W treści zarzutów skargi autorki podniosły argumenty tożsame z przytoczonymi w odwołaniu wskazując ponadto, że w sprawie doszło do naruszenia art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego architekta bądź urbanisty na okoliczność spełnienia bądź niespełnienia przez zamierzenie inwestycyjne przesłanki "dobrego sąsiedztwa". Zdaniem strony, uzupełnienie przez organ I instancji materiału dowodowego już po wydaniu decyzji stanowi naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ramach tych czynności organ wykonał zdjęcia pobliskich nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Stosownie do uregulowania art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Na wstępie rozważań wskazać wypada na oczywistą, acz fundamentalną kwestię, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jego treścią, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Powołane rozporządzenie, co wynika z przepisu § 1, określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W toku postępowania administracyjnego organ I instancji wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis § 3 ust. 3 powołanego rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W stanie faktycznym sprawy, organ wyznaczył obszar analizowany o szerokości 97,5 m, gdyż trzy działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym mają łącznie szerokość 32,5 m. Zdaniem składu orzekającego, nie można w tym zakresie poczynić organowi żadnego zarzutu. W prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym organ stwierdził istnienie zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy o funkcji usługowej. Dla przypomnienia, inwestor na terenie swojej działki planuje budowę kontenerowej rozlewni gazu płynnego oraz budynku usługowego – jednostanowiskowa stacja kontroli pojazdów. Podkreślić należy, iż na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym prowadzona jest już działalność w postaci stacji autogazu. Z zestawienia rodzaju zabudowy stwierdzonej w obszarze analizowanym i planowanej w chwili obecnej inwestycji, nie można wyprowadzić wniosku o sprzeczności tych dwóch rodzajów zabudowy.

W decyzji o warunkach zabudowy znalazły się wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z przepisów § 4 - § 8 rozporządzenia. I tak, organ określił linię zabudowy dla nowej inwestycji zgodnie z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Rzeczona linia zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, iż jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Linia zabudowy w niniejszej sprawie została określona przez organ w odległości 20 m od pasa drogi, co zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd uznały za prawidłowe.

W dalszej kolejności, organ stosownie do regulacji § 5 rozporządzenia określił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Przepis ten określa, iż rzeczony wskaźnik w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Przy czym, dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Określenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki to wyliczenie matematyczne oparte na danych zawartych w analizie.

Kolejnym newralgicznym elementem decyzji o warunkach zabudowy jest konieczność określenia szerokości elewacji frontowej, której wyznaczenie normuje przepis § 6 rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W stanie faktycznym sprawy wskaźnik powyższy został określony na maksymalnie 11,25 m, a z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w obszarze analizowanym kształtuje się on w przedziale od 5 m do 22 m. Taka rozpiętość danych skutkuje wyznaczeniem średniej wielkości na poziomie 11,25 m. W tej sytuacji określenie szerokości elewacji frontowej na 11,25 m nie narusza zacytowanego przepisu § 6 rozporządzenia.

W decyzji o warunkach zabudowy ustalić także należy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z postanowieniami § 7 rozporządzenia. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 rozporządzenia). Jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). W sprawie organ określił tę wielkość na maksymalnym poziomie 2 kondygnacji nadziemnych, gdyż z analizy wynika, że wielkość średnia kształtuje się na poziomie 4,6 m. W tej sytuacji również w odniesieniu do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nie można poczynić organowi zarzutu naruszenia prawa.

Końcowym elementem decyzji wynikającym z treści § 8 rozporządzenia są postanowienia odnoszące się do geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), którą ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W decyzji I instancji organ wskazał, iż nachylenie połaci dachowych projektowanej zabudowy powinny mieścić się w granicy między 25, a 45 stopni. Organ zawarł zapis dotyczący układu połaci dachowych wskazując, że dach powinien być wielospadowy. Wskaźnik te w sposób wystarczający określają geometrię dachu.

Nawiązując do treści cytowanego wcześniej przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnić również należy, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza spełnienie przez inwestora także pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W szczególności wskazać należy, iż działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym mają zapewniony dostęp do drogi publicznej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Nadto, decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Reasumując dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień. Tym samym Sąd nie podzielił argumentu skargi wskazującego na naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem planowana budowa nie odpowiada warunkom i wymaganiom ochrony i kształtu ładu przestrzennego.

Skład orzekający nie zgodził się z twierdzeniem strony, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ I instancji po wydaniu decyzji dołączył do akt zdjęcia z obszaru planowanej inwestycji i działek sąsiednich. Zgodnie z treścią art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przy ocenie ewentualnego naruszenia cytowanego przepisu i w stanie faktycznym sprawy uwadze nie może umknąć okoliczność, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie i w ramach tych uprawnień może także prowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. W tym miejscu podkreślić należy, iż organ odwoławczy, po uzupełnieniu dowodów zgromadzonych w sprawie, zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skarżących skorzystał z tego uprawnienia, a nadto złożył pismo stanowiące wypowiedzenie się strony w sprawie zgromadzonych dokumentów (pismo z dnia [...] roku).

W treści skargi strona podniosła także zarzuty mające przemawiać za naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się takowego naruszenia, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych. W szczególności, pełnomocnik skarżących w toku postępowania przez organem I instancji, jak i organem II instancji, był poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach w określonym terminie, na podstawie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik skorzystał z tego prawa, nadto jeszcze przed wydaniem decyzji I instancji zgłosił na piśmie uwagi.

Strona w treści swojej argumentacji powołała się także na uchybienie wymogom określonym w § 9 rozporządzenia, gdyż załączniki do decyzji I instancji nie były podpisane przez osobę uprawnioną do wydania decyzji w sprawie. Przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną, także stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Bezsprzecznie, załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną. Tym niemniej, w stanie faktycznym sprawy nie mamy wątpliwości, iż określone dokumenty stanowią załączniki do decyzji organu I instancji. Na tej podstawie Sąd uznał, że brak odpowiednich podpisów na załącznikach, mimo iż stanowi naruszenie art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie skutkuje koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Naruszenie to bowiem nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie i jako takie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji na mocy art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdaniem strony skarżącej w sprawie doszło do naruszenia art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze odstąpiło od przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Zdaniem bowiem strony skarżącej w sprawie koniecznym było powołanie biegłego z zakresu architektury bądź urbanistyki na okoliczność ustalenia spełnienia bądź niespełnienia przez planowane zamierzenie inwestycyjne przesłanki "dobrego sąsiedztwa". Zgodnie z treścią przepisu art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii (art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Bezsprzecznie, dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł istniejących w danej dziedzinie. W sprawie organy uznały, że wszystkie okoliczności niezbędne do zakończenia postępowania dowodowego zostały wyjaśnione w stopniu wystarczającym, zatem uznały, że nie jest potrzebne powoływanie biegłego na okoliczności wskazane przez stronę. Skład orzekający, po analizie dokumentów załączonych do akt administracyjnych uznał, że stanowisko takie jest prawidłowe. Organ I instancji w ramach swoich struktur organizacyjnych ma wyodrębnioną jednostkę, która zajmuje się gromadzeniem dokumentacji niezbędnej do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Co więcej i co należy podkreślić – analiza urbanistyczna została opracowana przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

Ko