Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 651/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska /spr/, NSA Zbigniew Romała, Protokolant Elżbieta Cymanowska, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 14 marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1996 oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Gd 651/01

UZASADNIENIE

W dniu 26 kwietnia 1997 r. podatnik R.S. złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 1996 roku (PIT -30). W zeznaniu tym podatnik wykazał dochód z tytułu prowadzonej w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej w kwocie [...] zł oraz dochód ze stosunku pracy w kwocie [...] zł, a nadto odliczenie od dochodu z tytułu darowizny w kwocie [...] zł.

Urząd Skarbowy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, w wyniku przeprowadzonego postępowania włączył do podstawy opodatkowania dochód uzyskany przez podatnika z tytułu sprzedaży nadwozia samochodu marki SEAT TOLEDO w kwocie [...] zł, wyliczając go jako różnicę pomiędzy przychodem w kwocie [...] zł a kosztem nabycia w wysokości [...] zł. Urząd skarbowy ustalając wysokość dochodu ze sprzedaży nadwozia, opierając się na treści art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 z późno zm.), nie uwzględnił nakładów poczynionych przez podatnika z tytułu remontu sprzedanego nadwozia, udokumentowanych rachunkami z dnia 24.11.1995 r. Nr [...] na kwotę [...] zł, z dnia 07.11.1995 r., Nr [...] na kwotę [...] zł oraz transportu do Polski - rachunek nr [...] z 1995 r. na kwotę [...] zł. Odnośnie nakładów związanych z remontem nadwozia organ podatkowy ustalił, m.in. na podstawie zeznań przesłuchanych w charakterze świadków wystawców przedstawionych rachunków: J.D. i M.C., że rachunki te nie były przez nich wystawione, a co więcej nie dokonywali oni naprawy nadwozia dla R.S.. Odnośnie wydatku związanego z transportem na lawecie nadwozia do Polski organ podatkowy I instancji stwierdził, iż wady formalne rachunku wystawionego przez A.W. dyskwalifikują go jako dowód; jednocześnie brak adresu wystawcy rachunku uniemożliwił jego przesłuchanie na okoliczność wyświadczonej usługi. Organ pierwszej instancji ustalając podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym nie uwzględnił, wykazanej w zeznaniu podatkowym darowizny w kwocie [...] zł dotyczącej przekazania dzieciom nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] jako nie spełniającej celu określonego w art. 26 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji organ podatkowy I instancji decyzją z dnia 29 września 2000 r. określił R.S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł.

Od orzeczenia tego podatnik złożył odwołanie, w którym zakwestionował me uwzględnienie kosztów naprawy nadwozia, która była wykonana i merytorycznie uzasadniona, a potwierdzić ten fakt mogą świadkowie, których podatnik może wskazać. Podatnik zarzucił także organowi pierwszej instancji, iż nie dołożył starań pozwalających wyjaśnić okoliczności związane z kosztem transportu nadwozia do Polski. Podatnik nie kwestionował natomiast decyzji organu wymiarowego w części dotyczącej nieuwzględnienia odliczenia od dochodu zdziałanej darowizny.

Izba Skarbowa, po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, polegającego na przesłuchaniu A.W. tj. wystawcy rachunku dokumentującego wydatek w kwocie [...] zł tytułem transportu na lawecie nadwozia do Polski uznała, że podatnik faktycznie ten wydatek poniósł. Przychód uzyskany przez podatnika ze sprzedaży nadwozia winien być zatem pomniejszony o powyższą kwotę [...] zł.

Wobec powyższego Izba Skarbowa, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie decyzją z dnia 14 marca 2001 r. uchyliła decyzję organu podatkowego I instancji w części i obniżyła wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1996 do kwoty [...] zł, wysokość zaległości podatkowej do kwoty [...] zł oraz wysokość odsetek do kwoty [...] zł.

W motywach decyzji Izba Skarbowa wskazała, że okolicznością świadczącą dodatkowo o tym, że podatnik nie poniósł żadnych nakładów związanych z remontem nadwozia jest fakt, iż z dołączonej do akt sprawy umowy kupna - sprzedaży z dnia 09.09.1995 r. zawartej pomiędzy sprzedającym I.D. a kupującym R.S. nie wynika, by nabyte nadwozie było w stanie uszkodzonym i tym samym wymagało naprawy.

Odnosząc się do twierdzenia podatnika, iż może przedstawić świadków, którzy potwierdzą zakup części i wykonanie usługi związanej z naprawą nadwozia, organ odwoławczy podniósł, że podatnik nie wskazał konkretnych świadków, a zatem chociaż zgodnie z treścią art. 187 Ordynacji podatkowej na organie podatkowym ciąży obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, to obowiązek ten nie jest nieograniczony i nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia 14 marca 2001r. jako niezgodnej z prawem. Z uzasadnienia złożonej skargi wynika, że skarżący nie zgadza się z nie uznaniem przez organy podatkowe za nakłady poniesione na remont sprzedanego nadwozia wydatków udokumentowanych rachunkami wystawionymi przez J.D. i M.C. Przy czym skarżący podniósł argumenty podobne jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej .

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153/02, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153/02, poz. 1270 ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem; zarówno argumentacja skargi jak również analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Zdaniem Sądu organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również, że organy podatkowe obu instancji nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( w brzmieniu obow. w roku 1996) dochodem ze sprzedaży innych rzeczy ( w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. al ustawy o pdf), jeżeli przychód nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, jest różnica pomiędzy przychodem uzyskanym ze sprzedaży rzeczy a kosztem ich nabycia, zmniejszona o wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy.

Organ odwoławczy zasadnie podkreślił konieczność uwzględnienia poniesionych przez skarżącego wydatków związanych z kosztem transportu przedmiotowego nadwozia.

Zasadnie też odmówił mocy dowodowej rachunkom wystawionych przez J.D. i M.C., którzy nie tylko nie potwierdzili wykonanych prac remontowych nadwozia ale również nie potwierdzili faktu wystawienia zakwestionowanych przez organ I instancji rachunków. Skarżący tym samym nie wykazał, iż poniósł nakłady na remont nadwozia.

Art. 24 ust. 6 ustawy o pdf nie przewiduje żadnego szczególnego postępowania dowodowego; dla wykazania wartości nakładów poczynionych przez stronę na rzecz, w okresie jej posiadania, należy jako dowód w postępowaniu dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy.

Nie stanowi jednak argumentu podważającego prawidłowe ustalenia organu podatkowego stwierdzenia podatnika, że przedstawi dowody w postaci zeznań świadków, skoro nie określa danych tych osób i nie sprecyzował swego wniosku w toku postępowania, w tym odwoławczego.

Reasumując:

1. Złożone w skardze oświadczenie skarżącego, w którym stwierdza, iż poniósł zakwestionowane nakłady, w rozumieniu art. 24 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( w brzmieniu obow. w roku 1996), nie może spełniać roli dowodu w postępowaniu podatkowym w sytuacji gdy pozostałe dowody przeprowadzone w toku postępowania podatkowego, w tym dowód z przesłuchana świadków, nie potwierdzają treści tego oświadczenia.

2. Ciężar dowodu wykazania faktycznie poniesionych nakładów, w rozumieniu art. 24 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ciężar udowodnienia ich wysokości, spoczywa na podatniku a nie na organie podatkowym.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.