Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 943/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 2 i ust., 3, 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. - Zarządu Dróg Miasta K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ odwoławczy" po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta K. dalej: "wierzyciel", "Prezydent Miasta", "skarżący", z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego", "organ pierwszej instancji" z [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec M. F. Spółki Akcyjnej.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadząc postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. wystawionego przez Prezydenta [...] na zobowiązaną - M. F. Spółka Akcyjna, dalej: "zobowiązana", "spółka", obejmującego należność za nieuiszczenie opłaty parkingowej w dniu 28 maja 2012 r., zawiadomieniem z dnia 4 stycznia 2017 r. podjął próbę zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w B.. Zajęcie to okazało się nieskuteczne, bowiem bank poinformował, że nie prowadzi rachunku dla zobowiązanej spółki.

Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 59 § 3 oraz 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej, wskazując na przedawnienie dochodzonych należności.

W zażaleniu na to postanowienie Prezydent Miasta wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że organ poinformował go o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanej, zatem jego zdaniem nie doszło do przedawnienia dochodzonych należności wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, stosownie do art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.). Zdaniem skarżącego w sprawie błędnie oparto się jedynie na art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz.115 – aktualny w dacie powstania obowiązku, obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 2068), który nie przewiduje przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego. Na poparcie swoich argumentów wierzyciel powołał wyroki: WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1966/11, NSA z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 761/09 i wskazał, że opłaty za parkowanie mają charakter publicznoprawny i stosuje się do nich ustawę o finansach publicznych.

Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał na treść art. 59 § 1, 3 i 4 ustawy egzekucyjnej, który nie pozostawia uznaniu organu egzekucyjnego, czy w danym przypadku umorzyć postępowanie egzekucyjne oraz art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że należności objęte tytułem wykonawczym z dnia 3 października 2016 r. to opłata o charakterze publicznoprawnym, stanowiąca należność samorządowej jednostki budżetowej, której obowiązek uiszczenia wynika z przepisów prawa. Wprawdzie przepisy art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009r. Nr 157, poz.1240, obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.) zawierają odesłanie w przedmiocie dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, do przepisów działu III Ordynacji podatkowej, jednakże zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie art. 70 Ordynacji podatkowej nie miał zastosowania. Organ wskazał, że kwestia przedawnienia ww. opłaty została uregulowana w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40d ust. 3. ww. ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3. oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2. art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Opłata dodatkowa objęta tytułem wykonawczym powstała w dniu 28 maja 2012 r., zatem obowiązek jej uiszczenia przedawnił się z dniem 31 grudnia 2017 r. Organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie zastosował żadnego skutecznego środka egzekucyjnego, podjął jedynie próbę zajęcia rachunku bankowego, jednakże zajęcie to okazało się nieskuteczne - bank poinformował, że nie prowadzi rachunku dla zobowiązanej spółki.

W skardze Prezydent Miasta wniósł o uchylenie postanowień pierwszej i drugiej instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, art. 13f oraz art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu wskazał, że organy bezzasadnie przyjęły, że art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych znajduje pierwszeństwo w zastosowaniu przed postanowieniami art. 67 ustawy o finansach publicznych oraz stosowanymi na jego mocy odpowiednio postanowieniami działu III Ordynacji podatkowej. Organy stanęły na stanowisku, że art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi samodzielną, zupełną, wystarczającą i prawidłową podstawę do uznania, że z upływem pięcioletniego terminu wskazanego w przedmiotowym przepisie, przedawnia się obowiązek zapłaty opłaty z art. 13f ustawy. Skarżący nie zgodził się także z zaprezentowaną linią orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, zgodnie z którą art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi lex specialis w stosunku do art. 70 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że do czasu nowelizacji ustawy o drogach publicznych na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, należności, o których mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych nie przedawniały się. Zmiana polegająca na dodaniu art. 40d ust. 3 była efektem postulatów Rzecznika Praw Obywatelskich i miała na celu ustanowienie gwarancji, że z upływem określonego czasu zobowiązanie z tytułu art. 13f ustawy o drogach publicznych wygaśnie. Zarówno przed, jak i po wejściu w życie omawianej nowelizacji ustawy o drogach publicznych nie istniał przepis, który nakazywałby odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do kwestii nieuregulowanych w ustawie o drogach publicznych. Gdyby ustawa ta zawierała tego rodzaju normę, to nie byłoby potrzeby wprowadzania art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, ponieważ w takim wypadku kwestie związane z przedawnieniem należności wynikających z opłat i kar nakładanych na podstawie ustawy o drogach publicznych byłyby uregulowane w art. 70 Ordynacji podatkowej.

Skarżący w pełni podzielił argumentację zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 82/18, którego przedmiotem również była wzajemna relacja pomiędzy przepisami art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 70 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wskazano, że skoro art. 67 ustawy o drogach publicznych nakazuje stosować odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, w zakresie nieuregulowanym tą ustawą do wszystkich należności wymienionych w art. 60, to w tym zakresie należy stosować odpowiednio i przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżący przywołał także stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 sierpnia 2018 r., I SA/Rz 457/18, który także opowiedział się za stosowaniem przepisów art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej do należności z tytułu opłat i kar za korzystanie z dróg publicznych, o których mowa w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, rozstrzygnięcie zawarte w sentencji zaskarżonego postanowienia jest bowiem zgodne z prawem.

Na wstępie należy wskazać, iż w sprawie niniejszej organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na przedawnienie obowiązku uiszczenia opłaty wskazanej w tytule wykonawczym z dnia 3 października 2016 r., obejmującym należność zobowiązanej spółki z tytułu opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Organ drugiej instancji uznając stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zastosowanie ma natomiast art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia stanowił fakt, iż w toku postępowania egzekucyjnego nie zastosowano w stosunku do zobowiązanej żadnego środka egzekucyjnego. Podjęto jedynie próbę zajęcia rachunku bankowego w B. S. w B., jednakże zajęcie to okazało się nieskuteczne - bank poinformował bowiem, że nie prowadzi rachunku dla zobowiązanej spółki. Zatem organ egzekucyjny nie stanął na stanowisku, co sugeruje treść skargi, iż art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w ogóle nie mógł mieć zastosowania w sprawie niniejszej (nawet gdyby skutecznie zastosowano środek egzekucyjny i doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia) z uwagi na treść art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, ale jedynie z uwagi na fakt, iż nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia przez zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego. Zatem dochodzona należność (powstała w dniu 28 maja 2012 r.) przedawniła się w upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata powinna zostać uiszczona, zatem 31 grudnia 2017 r. Dlatego uznać należało, że zasadnie w dniu 3 lipca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił umorzyć prowadzone postępowanie egzekucyjne z uwagi na przedawnienie obowiązku uiszczenia egzekwowanej opłaty dodatkowej.

Uznając powyższe stanowisko za prawidłowe, należy wskazać, iż Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela linię orzeczniczą zgodnie z którą w odniesieniu do należności z tytułu opłaty dodatkowej przewidzianej w art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych ma zastosowanie przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, według którego bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Mający zastosowanie w sprawie niniejszej art. 40d ust.3 ustawy o drogach publicznych, przewidujący pięcioletni termin przedawnienia należności, biegnący od końca roku kalendarzowego w którym należało je uiścić, samodzielnie reguluje jedynie długość i początek biegu terminu przedawnienia. Oznacza to, wbrew argumentacji zawartej w skardze, że art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych jako przepis szczególny wyłącza zastosowanie jedynie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (ale wyłącznie § 1, a nie całego art. 70). Ponowie jednak należy podkreślić, że w okolicznościach analizowanej sprawy powyższe rozważania mają jedynie charakter teoretyczny i odnoszą się do stanowiska prezentowanego w skardze. W sytuacji bowiem gdy w ogóle nie zastosowano skutecznie środka zmierzającego do przerwania biegu terminu przedawnienia zastosowanie znajduje jedynie przepis art. 40 d ust. 4 ustawy o drogach publicznych.

Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Zgodnie z art. 13f ust. 1 wymienionej ustawy za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczania opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. W obecnym stanie prawnym przepisy ustawy o drogach publicznych nie zawierają kompletnej regulacji dotyczącej obowiązku uiszczania i możliwości ściągania opłaty dodatkowej przewidzianej w art. 13f ust. 1 tej ustawy.

W stanie prawnym dotyczącym tej opłaty w zakresie mającym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy następowały istotne zmiany. Art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych dodany został mocą art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 200, poz. 1953) i obowiązuje od 24 listopada 2003 r. Zgodnie z art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych opłata dodatkowa podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednoznaczny przepis przewidujący przedawnienie obowiązku uiszczenia tej opłaty został wprowadzony ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 179, poz. 1486 ). Zgodnie z obowiązującym od dnia 4 października 2005 r. art. 40d ust.3 ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłat określonych w (...) art. 13f ust. 1 (...) przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Do dnia wejścia w życie tego przepisu sporne w doktrynie i judykaturze było przedawnienie wymienionych wyżej należności, ponieważ nie istniał żaden przepis wyraźnie określający możliwość ich przedawnienia. Nowa regulacja nie zawierała jednak żadnych przepisów dotyczących przerwy bądź zawieszenia biegu terminu przedawnienia, ani przepisów odsyłających do innych ustaw. W związku z czym przyjmowano że do terminu przedawnienia przewidzianego w art. 40d ust.3 ustawy nie mają zastosowania instytucje przerwy lub zawieszenia biegu terminu.

Zasadnicze znaczenie w przypadku zastosowania środka egzekucyjnego, który przerwałby bieg terminu przedawnienia miało wejście w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. ustawy o finansach publicznych. Opłata dodatkowa przewidziana w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych, która należy do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym jako dochód pobierany jest przez samorządową jednostkę budżetową na podstawie odrębnej ustawy (art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych). Zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych (obecnie art. 67 ust.1) do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przepisy ustawy o finansach publicznych nie regulują w jakimkolwiek zakresie kwestii związanych z przedawnieniem niepodatkowych należności budżetowych. W związku z tym do przedawnienia takich należności co do zasady stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Jedynie w tym zakresie, w którym w systemie prawa istnieją przepisy szczególne w stosunku do poszczególnych przepisów działu III Ordynacji podatkowej, te przepisy szczególne wyłączają zastosowanie odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej. Oznacza to co do zasady odesłanie do wszystkich przepisów o przedawnieniu. Wyłączenie ich stosowania może nastąpić tylko, jeżeli wchodzi w grę zasada lex specialis derogat legi generali. Należy przy tym uwzględnić, że przepisy działu III Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio, co oznacza, że w pewnych okolicznościach niektóre z tych przepisów mogą nie znaleźć zastosowania.

Jednak, co należy podkreślić, a na co nie zwrócił uwagi autor skargi, iż przepisy ustawy o drogach publicznych nie odnoszą się do innych okoliczności mogących mieć znaczenie dla biegu terminu przedawnienia, jak przerwa lub zawieszenie jego biegu. W związku z tym do przedawnienia należności z tytułu opłaty dodatkowej odpowiednie zastosowanie będą miały przepisy art. 70 § 2 - 8 Ordynacji podatkowej. Art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie stanowi całościowego uregulowania kwestii przedawnienia między innymi opłat przewidzianych w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Wspomniana wyżej zasada lex specialis derogat legi generali zachodzi tylko w przypadku art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (nie ma przy tym znaczenia jednakowa regulacja z nich wynikająca). Natomiast, co należy powtórzyć, przepis art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie jest przepisem szczególnym w stosunku do pozostałych przepisów art. 70 Ordynacji podatkowej, w tym art. 70 § 4. Zakres regulacji przepisu art. 70 § 4 jest bowiem różny w stosunku do zakresu regulacji z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Czym innym jest określenie terminu przedawnienia i początku jego biegu, a czym innym przesłanek przerwania biegu terminu przedawnienia. W rezultacie w obecnym stanie prawnym istnienie przepisu art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie oznacza, że w tej ustawie istnieje całościowa regulacja kwestii przedawnienia należności określonych w tym przepisie, stanowiąca lex specialis w stosunku do całości regulacji kwestii przedawnienia w dziale III Ordynacji podatkowej. Przepis art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, jak była o tym wyżej mowa, nie reguluje niczego innego oprócz długości i początku biegu terminu przedawnienia, a samo jego istnienie nie oznacza specjalnej regulacji wszystkich zagadnień związanych z przedawnieniem. Nie można zatem twierdzić, że do należności określonych w tym przepisie nie stosuje się instytucji przerwania biegu terminu przedawnienia. W tym przypadku zastosowanie ma przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.

Należy także zwrócić uwagę, że przepis art. 67 (obecnie art. 67 ust. 1) ustawy o finansach publicznych, zawierający odesłanie do odpowiedniego stosowania między innymi przepisów o przedawnieniu z działu III Ordynacji podatkowej, jest przepisem późniejszym w stosunku do art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Metoda regulacji zastosowana w art. 67 ustawy, dotycząca wszystkich spraw niepodatkowych należności budżetowych, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych, poprzez odesłanie do przepisów działu III Ordynacji podatkowej, oznacza uregulowanie wszystkich tych kwestii, które jednocześnie są uregulowane poszczególnymi przepisami działu III Ordynacji podatkowej i nie są uregulowane ustawą o finansach publicznych. W takim zakresie regulacji mieszczą się niewątpliwie zagadnienia wiążące się z przedawnieniem i zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Jak wcześniej wspomniano jedynie przepis szczególny może wyłączyć stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej, ale jedynie ściśle w zakresie swojej regulacji. Przepis art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych w odniesieniu między innymi do opłat dodatkowych nie reguluje całości instytucji przedawnienia, a jednie jego termin i początek biegu terminu. Niezasadne byłoby więc twierdzenie, że jest przepisem szczególnym w stosunku do wszystkich przepisów o przedawnieniu zawartych w dziale III Ordynacji podatkowej. W pozostałym zakresie - z mocy art. 67 ustawy o finansach publicznych - przedawnienie należności z tytułu opłat dodatkowych jest regulowane przepisami art. 70 § 2 - 8 Ordynacji podatkowej.

Takie rozumienie omawianych przepisów znajduje swoje uzasadnianie także w wykładni celowościowej. Należy bowiem mieć na uwadze, że celem przepisu art. 67 ustawy o finansach publicznych było ujednolicenie regulacji dotyczących należności z tytułu niepodatkowych należności budżetowych. Trudno w takiej sytuacji znaleźć przyczyny, dla których należności określone w art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych miałyby być traktowane, z punktu widzenia zobowiązanego do ich uiszczenia, w sposób uprzywilejowany w stosunku do innych podatkowych i niepodatkowych należności publicznoprawnych poprzez niestosowanie instytucji wydłużających bieg terminu przedawnienia.

Mając na uwadze powyższą wykładnię Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu egzekucyjnego, który umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne z uwagi na przedawnienie dochodzonych należności, bowiem w stanie faktycznym sprawy nie zaistniało zdarzenie powodujące przerwę biegu terminu przedawnienia, tym samym za prawidłowe uznać należało także rozstrzygnięcie organu drugiej instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).