Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 263/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2005 r. sprawy ze skargi Spółka jawna"B." I.L. i A.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]kwietnia 2005r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania "[...]" I. L., A. M. Spółka jawna w T. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że w dniu [...] października 2004 r. strona złożyła zgłoszenie celne o objęcie towaru w postaci gumy do żucia z cukrem (2.056 opakowań) procedurą składu celnego. Po przyjęciu tego zgłoszenia, organ celny przeprowadził rewizję częściową towaru, po czym zwolnił go do wnioskowanej procedury.

W piśmie z dnia [...] października 2004 r. strona wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie przedmiotowego zgłoszenia w związku ze stwierdzeniem, że w czasie złożenia towaru do magazynu składu celnego ujawniono brak 46 kartonów gumy do żucia.

Organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku strony uznając, że strona nie przedstawiła dokumentów mogących potwierdzić, że towar wprowadzono na obszar celny Wspólnoty w innej ilości, niż wynika z dołączonej do zgłoszenia faktury. Protokół zdawczo-odbiorczy złożony przez stronę został sporządzony po dokonaniu odprawy i zwolnieniu towarów do procedury składu celnego, a zatem nie mógł być miarodajny.

Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania.

Strona składając zgłoszenie celne w dniu [...] października 2004 r. zadeklarowała m.in. dokładną ilość oraz rodzaj zgłaszanego towaru. Po przyjęciu przedmiotowego zgłoszenia celnego, przeprowadzono rewizję częściową, której wyniki zawarto w protokole. Wyniki rewizji częściowej, zgodnie z wolą prawodawcy odnoszą się do całości towarów objętych zgłoszeniem.

Stwarza to domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem ilościowym oraz rodzajowym całości towaru. Strona nie skorzystała z uprawnienia do złożenia wniosku o przeprowadzenie dodatkowej rewizji.

Obowiązujące przepisy nie zamykają możliwości żądania dokonania sprostowania zgłoszenia celnego już po zwolnieniu towarów.

Skoro zgłoszenie celne zostało złożone przez stronę przede wszystkim w oparciu o fakturę Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., to również jej sprostowanie powinno być oparte na korekcie (sprostowaniu) tej faktury.

Wątpliwa jest wiarygodność protokołu zdawczo-odbiorczego towaru do składu celnego z dnia [...] października 2004 r., bowiem dokument ten został sporządzony wyłącznie przez stronę, bez udziału organu celnego.

Przyjęcie odmiennego sposobu załatwienia tego rodzaju spraw, prowadziłoby do możliwości kwestionowania wyników weryfikacji zgłoszeń celnych wyłącznie na podstawie samodzielnych ustaleń dokonanych przez zgłaszającego w siedzibie firmy, już po zwolnieniu towarów.

Kontrahent turecki – firma "[...]" wyjaśniła, że towar został załadowany w pełnym asortymencie, a zatem mając na uwadze również dokumenty w postaci karnetu TIR Nr [...] oraz zgłoszenia celnego przyjąć należy, że ów towar znajdował się w takim samym stanie w chwili przeprowadzenia rewizji celnej. Strona nie udowodniła również, że braki ilościowe towaru mogły nastąpić na Ukrainie.

Organ II instancji jako podstawę rozstrzygnięcia przywołał art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 19.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10. 1992 r.) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622).

Skargę sądową na powyższą decyzję złożyła "[...]" I. L., A. M. Spółka jawna w T., wnosząc o jej uchylenie a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 6 ust. 1 w związku z art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego na skutek stwierdzenia, że zgromadzone dowody nie dają podstaw do sprostowania zgłoszenia celnego w sytuacji, gdy ich prawidłowa ocena prowadzi do przeciwnego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Nie budzi wątpliwości, że w dacie wpływu wniosku do Urzędu Celnego ([...] października 2004 r.) strona nie mogła samodzielne dokonać korekty zgłoszenia celnego, bowiem czynność taka możliwa jest wyłącznie po przyjęciu zgłoszenia celnego, nie później niż do momentu zwolnienia towaru. Stanowi o tym art. 65 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej WKC. Przy czym zgodnie z art. 4 pkt 20 WKC określenie "zwolnienie towarów" oznacza czynność podjętą przez organy celne umożliwiającą użycie towarów w celach określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte.

Na tym etapie (po zwolnieniu towarów), w myśl art. 78 WKC możliwe było dokonanie sprostowania zgłoszenia przez organy celne z urzędu lub na wniosek zgłaszającego. Przepisy WKC nie wskazują, jakimi środkami dowodowymi można ustalić istnienie innej ilości towaru, aniżeli wynika to z deklaracji zawartej w zgłoszeniu celnym.

Nie ulega jednak wątpliwości, że skoro z żądaniem sprostowania wystąpił zgłaszający, to na nim spoczywał ciężar udowodnienia powyższej okoliczności. Strona powinna zatem dowieść w sposób nie budzący wątpliwości, że w chwili przyjęcia zgłoszenia rzeczywisty stan ilościowy towarów był inny (mniejszy), niż wynikało to z przedłożonych wówczas dokumentów.

Skoro według twierdzeń skarżących towar był wielokrotnie przeładowywany i przetrzymywany za granicą, to nabrawszy podejrzeń co do jego stanu, strona powinna wystąpić z wnioskiem o dokonanie rewizji dodatkowej po przeprowadzeniu w dniu [...] października 2004 r. w godz. 14oo - 1415 rewizji częściowej.

Z powyższego uprawnienia przewidzianego w art. 70 ust. 1 zd. 2 WKC strona nie skorzystała, pozbawiając się możliwości wykazania istotnej dla niej okoliczności.

Do zgłoszenia celnego strona dołączyła fakturę Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., karnet TIR i dokument CMR potwierdzone przez władze celne kraju wywozu, z których wynikało, że przedmiotem importu było 2.056 kartonów gumy do żucia. Takie samo twierdzenie zawarte jest w deklaracji właściciela towaru, zamieszczonej w zgłoszeniu.

Do wniosku o sprostowanie zgłoszenia celnego przedłożono protokół sporządzony w dniu [...] października 2004 r. w obecności kierowcy przewoźnika, po dokonaniu rozładunku towaru w składzie celnym "[...]" o godz. 183o oraz kserokopię dokumentu CMR, zawierające adnotacje o brakach ilościowych towaru (oryginał dokumentu CMR załączony do zgłoszenia celnego, takiej adnotacji nie posiadał). Powyższe dowody strona wytworzyła już po przyjęciu zgłoszenia celnego, bez udziału funkcjonariuszy celnych. Trafnie zatem organy celne uznały owe dowody za bezwartościowe. Nie obrazują one bowiem stanu towaru w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

Skarżąca nie wykazała, że organy celne działały w oparciu o nieprawidłowe dane, co wyłącznie dawałoby podstawę do sprostowania zgłoszenia celnego.

Wbrew zarzutom skargi organy celne dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, zebrały oraz oceniły materiał dowodowy w myśl reguł określonych w przepisach art. art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy materialnoprawne. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania argumentacji skarżącego odnośnie niewłaściwej wykładni i zastosowania art. 6 ust. 1 i art. 78 WKC.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).