Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 648/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 i 3, art. 53 par. 1, art. 174, art. 176, art. 183 par. 1, art. 219 par. 1, art. 221, art. 231,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 3 pkt 12
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, WSA del. Anna Znamiec (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "B.-P.-D." sp. z o.o. z/s we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 1558/07 w sprawie ze skargi "B.-P.-D. sp. z o.o. z/s we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 31 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1558/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę "B. - P. - D." Spółki z o. o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 31 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.

W dniu 17 października 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga B. - P. - D." Spólki z o. o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. we W. z dnia 31 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik pomimo ustawowego wymogu nie uiścił wpisu stałego od skargi.

W postanowieniu Sąd pierwszej instancji wskazał na art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), który stanowi, iż sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna oplata. Natomiast w myśl przepisu art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO we W. z dnia 31 lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie) wpis stały w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Skoro profesjonalny pełnomocnik skarżącego nie uiścił wpisu stałego od skargi, to Sąd na mocy art. 221 w zw. z art. 220 P.p.s.a. odrzucił skargę.

Od powyższego postanowienia B.-P.-D. Spółka z o. o. we W. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając postanowienie w całości strona zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 220 § 1 zd. 1, art. 221, art. 215 § 1, art. 216, art. 217 P.p.s.a w związku z niewłaściwym zastosowaniem przepisu prawa materialnego § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia

Spółka wskazując przytoczoną powyżej podstawę kasacyjną wniosła o uchylenie postanowienia w całości.

W ocenie autora skargi kasacyjnej przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stanowiąca kwotę nadpłaty. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd odrzucając skargę niewłaściwie zastosował przepis prawa materialnego § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, a w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie § 1 pkt 2 rozporządzenia oraz art. 231 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej wskazał również, iż Sąd rozpatrując jego skargę w tym samym stanie faktycznym w sprawie i SA/Wr 91/05 wezwał stronę do uiszczenia wpisu stosunkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Zgodnie z utrwaloną już linią orzecznictwa, jako wysoce sformalizowany środek zaskarżenia, skarga kasacyjna, zgodnie z art. 176 P.p.s.a., powinna zawierać zarzuty korespondujące z wyraźnie wskazanymi podstawami kasacyjnymi, określonymi w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy (tak m. in. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 398 i nast.). Autor skargi kasacyjnej błędnie kwalifikuje przepisy rozporządzenia jako przepisy prawa materialnego. Powołane przez wnoszącego skargę kasacyjną przepisy regulują wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną nie są to przepisy o charakterze materialnym, lecz przepisy procesowe. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 176 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą.

Przechodząc do oceny podniesionych w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzutów należy uznać je za bezpodstawne.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do próby podważenia stanowiska Sądu I instancji, iż skarga Spółki podlega wpisowi stałemu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie należny jest wpis stały.

Zgodnie z treścią art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w pozostałych sprawach zaś pobierany jest wpis stały. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Dlatego też bardziej trafne jest określenie spraw podlegających wpisowi stosunkowemu jako spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie. Tym samym nie wszystkie sprawy, które mogą w jakimś stopniu dotyczyć należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu.

Przedmiotem zaskarżenia w rozstrzyganej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w części dotyczącej umorzenia postępowania. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych pobiera się wpis w wysokości 500 zł. W tego rodzaju sprawach spór nie sprowadza się bowiem do zakwestionowania konkretnej należności pieniężnej, gdyż zaskarżona decyzja ich nie określała, ale toczy się "co do samej zasady". Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że w odniesieniu do będącej przedmiotem zaskarżenia decyzji w części dotyczącej umorzenia postępowania spór dotyczy jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania. Zaskarżona decyzja nie nakładała tym samym na skarżącego żadnych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustalała (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08, postanowienie NSA z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 447/07). Bezzasadny jest zatem zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 231 P.p.s.a. Zasadnie Sąd I instancji orzekł, że w rozpatrywanej sprawie należało uiścić wpis stały.

Skoro z treści zaskarżonej decyzji wynika, że nie dotyczyła ona nałożenia na podatnika obowiązku podatkowego to prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że podlegała ona wpisowi stałemu.

Zgodnie z przepisem art. 219 § 1 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęta została wykładnia rozszerzająca, zgodnie z którą opłatę uznaje się za uiszczoną "przy wniesieniu pisma", gdy dokonano jej w terminie otwartym do złożenia tego pisma. Stosownie do art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skoro zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, to profesjonalny pełnomocnik winien był wiedzieć, że termin ten obowiązuje również w kwestii uiszczenia wpisu stałego od skargi. Przy czym uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty, wniesieniu jej w innej wysokości niż określona w przepisach rozporządzenia lub z przekroczeniem terminu. Prawidłowo zatem Sąd I instancji, ze względu na nienależyte opłacenie skargi przez radcę prawnego odrzucił ją na podstawie art. 221 P.p.s.a.

Uwzględniając powyższe, skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a.