Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2467/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 149 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 205/14 w sprawie ze skargi [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji i umorzenia postępowania we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 23 kwietnia 2014 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO w Kielcach, Kolegium) z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji i umorzenia postępowania we wznowionym postępowaniu.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

W decyzji z [...] grudnia 2008 r., nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta K. (dalej: organ I instancji) na wniosek Z. N. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu na działkach nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] przy ul. G. w K.

W postanowieniu z [...] marca 2009 r., znak: [...] postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wznowione z urzędu.

Po przeprowadzeniu postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a., w decyzji z [...] listopada 2009 r. Prezydent Miasta K. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2008 r. ustalającej warunki zabudowy.

Na skutek wniesionego przez Towarzystwo [...] w K. odwołania, SKO w K., w decyzji z [...] marca 2010 r. uchyliło decyzję organu l instancji z [...] listopada 2009 r. i orzekło, że decyzja o warunkach zabudowy wydana została z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, ponieważ w wyniku wznowienia zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 281/10 na skutek wniesionej przez Towarzystwo [...] w K. skargi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] marca 2010 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] listopada 2010 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Na skutek wniesienia przez Z. N. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe rozstrzygnięcie, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uwzględniło wyżej wymienioną skargę i decyzją z [...] stycznia 2011 r. uchyliło w całości własną decyzję z [...] listopada 2010 r. oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2009 r.

Decyzja z [...] stycznia 2011 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach przez Towarzystwo [....]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z 21 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 217/11 uchylił decyzję SKO w K. z [...] stycznia 2011 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2009 r.

Skargi kasacyjne wniesione przez SKO w K. oraz Z. N., zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2167/11.

Prezydent Miasta K. decyzją z [...] czerwca 2012 r., nr [...], znak: [...] uchylił ostateczną decyzję własną z [...] grudnia 2008 r., nr [...] znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu na działkach nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] przy ul. G. w K. oraz umorzył w całości postępowanie w tej sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] września 2012 r., znak: [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2012 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy oraz na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.:

1) uchylił decyzję ostateczną Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] grudnia 2008 r. znak: [...], ustalającą na wniosek Z. N. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu na działkach Nr ew. [...], [...], [..], obręb [...] przy ul. G. w K.,

2) umorzył w całości postępowanie o jakim mowa w pkt 1).

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że jedyną działką zabudowaną, dostępną z tej samej drogi publicznej tj. ulicy G. jest działka nr [...] - zabudowana w ramach samowoli budowlanej, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy decyzje stwierdzające nakaz rozbiórki. Ponieważ samowola budowlana na działce nr [...] została stwierdzona ostatecznymi decyzjami nie może nasuwać wątpliwości, że zabudowa ta nie może być brana pod uwagę przy ustalaniu zasady dobrego sąsiedztwa, a wobec braku innej działki zabudowanej z tej samej drogi publicznej, brak jest spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, co wyklucza wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji, znajduje uzasadnienie podjęte niniejszą decyzją rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji ostatecznej wydanej przez Prezydenta Miasta K. w dniu [...] grudnia 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu na działkach nr ewid. [...], [..] i [...], obręb [...], przy ul. G. w K., w oparciu o dyspozycje wynikające z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., z których wynika, że organ, który wznowił postępowanie, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy jest zobowiązany uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Podstawą uchylenia decyzji dotychczasowej jest przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, w dacie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla opisanej inwestycji.

Prezydent Miasta K. wyjaśnił, że podstawę prawną do wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., bowiem decyzja nr [...] z [...] grudnia 2008 r. znak: [...], ustalającą na wniosek Z. N., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przy ul. G. w K. w ocenie organu ją wydającego, została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, to jednak jak wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 281/10 w sprawie tej, przesłanka ta nie wystąpiła. W przytoczonym wyżej wyroku, Sąd potwierdził, że zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., który zakreśla granice postępowania rozpoznawczego, co do ustalenia podstaw wznowienia, postanowienie o wznowieniu postępowania nie zawęża tych granic tylko do podstawy prawnej wznowienia postępowania wyznaczonej w postanowieniu. Postanowienie to otwiera, bowiem postępowanie, co do przyczyn wznowienia, a zatem do wszystkich podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a oraz art. 145b, k.p.a.. W omawianym przypadku, taką przyczyną jest przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niezwykle istotne dla sprawy są, bowiem nowe okoliczności ujawnione już po wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla opisanej inwestycji, a mianowicie dowiedzenie, że istniejąca zabudowa na działce sąsiedniej, w oparciu, o którą określono wymagania dotyczące nowej zabudowy, powstała samowolnie i wydany został nakaz jej rozbiórki. Skoro postępowanie wznowieniowe jest nowym postępowaniem administracyjnym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (głównym) zatem organ administracji publicznej wydając decyzję co do meritum sprawy na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a., jest zobowiązany stosować przepisy obowiązujące w chwili wydania tej nowej decyzji - (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 20 marca 2008r. Sygn. II SA/Op 325/07).

Prezydent Miasta K. wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, Rada Miasta K. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "KIELCE ZACHÓD - OBSZAR V.8 – STOKOWA - BRUSZNIA – GRABINA" (uchwała Nr XXIII/493/2012 z 9 lutego 2012 r.), który został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z 28 marca 2012, poz. 972). Plan ten wszedł w życie 12 kwietnia 2012 r. Tym samym, od tej daty postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być kontynuowane. Zgodnie, bowiem z art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej: u.p.z.p.) ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Co do zasady, bowiem, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w planie miejscowym (art. 4 ust. 1 cyt. wyżej ustawy). Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o warunki zabudowy, uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie tego wniosku i czyni postępowanie bezprzedmiotowym. Bezprzedmiotowość powstała w toku postępowania administracyjnego stanowi przesłankę jego umorzenia i na powstanie tego skutku nie ma wpływu fakt, że w momencie wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jego merytoryczne rozpoznanie było możliwe - tak NSA w wyroku z 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 65/06; NSA w wyroku z 19 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1138/11; WSA w Krakowie w wyroku z 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1171/10.

Zdaniem Prezydenta Miasta K., w przypadku wystąpienia określonych zmian stanu normatywnego lub faktycznego w toku postępowania, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie jest możliwe wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy tj. decyzji o warunkach zabudowy, do czego obliguje art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. dla jakiejkolwiek inwestycji, a postępowanie w tej sprawie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. W zaistniałej sytuacji, wniosek Z. N. z 18 maja 2012 r. dotyczący przeprowadzenia uzupełniającej analizy urbanistycznej przy uwzględnieniu rozszerzonego obszaru analizowanego nie może być uwzględniony.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez Z. N. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] - na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do organu I instancji, celem ponownego rozpatrzenia. W dniu 28 marca 2012r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego (poz. 9727) opublikowano Uchwałę nr XXIII/493/2012 Rady Miasta Kielce z 9 lutego 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Zachód - Obszar V.8 - Stokowa- Brusznia – Grabina" na obszarze miasta Kielce. Załącznik graficzny do ww. uchwały wskazuje, że działki nr ewid. [...],[...], [...], obręb [...] przy ul. G. w K. objęte zostały ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie 30-dni po jego opublikowaniu. W dacie wejścia z życie planu miejscowego w obrocie prawnym pozostawały:

- decyzja ostateczna Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] grudnia 2008r. znak: [...] ustalająca, na wniosek Z. N., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu na działkach nr ewid. [...],[...], [...], obręb [...] przy ul. G. w K.

- postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2009 r. znak: [...], którym "z urzędu" wznowiono postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] grudnia 2008 r. znak: [...]. Nadesłane akta sprawy wskazują także, że wydane w tej sprawie po wznowieniu postępowania orzeczenia zostały wyeliminowane z obrotu prawnego.

Zdaniem SKO w K., w analizowanej sprawie organ I instancji zobowiązany był, zatem, z chwilą wejścia w życie planu miejscowego, do umorzenia postępowania wznowieniowego prowadzonego przez Prezydenta Miasta K., wszczętego "z urzędu" postanowieniem z [...] marca 2009 r., nie zaś, jak to uczynił, do umorzenia postępowania w sprawie. Niedopuszczalne jest, zatem, zdaniem Kolegium, prowadzenie przez organ I instancji, po wejściu w życie planu miejscowego, postępowania zmierzającego do oceny spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., w tym dokonywanie ustaleń dotyczących kontynuacji funkcji. Po wejściu w życie planu miejscowego, niedopuszczalne jest rozstrzyganie w zakresie ustalania warunków zabudowy tj. rozstrzyganie zarówno w zakresie pozytywnym, jak też negatywnym dla inwestora, w tym także w postępowaniu wznowieniowym.

Kolegium zaznaczyło, że organ może umorzyć postępowanie jedynie w takim zakresie, w jakim je prowadzi to jest, w jakim zostało ono wszczęte. Z akt sprawy nadesłanych przez organ I instancji wynika, że przed Prezydentem Miasta K. wszczęte zostało postępowanie nadzwyczajne tj. postępowanie wznowieniowe. Zatem postępowanie to, winno zostać umorzone w takim właśnie zakresie. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wprawdzie w dniu wszczęcia postępowania wznowieniowego istniała podstawa do jego prowadzenia, to jednak w dniu wejścia w życie planu miejscowego możliwość ta ustała.

Z treści cytowanego art. 105 § 1 k.p.a. wynika, że dla uznania postępowania za bezprzedmiotowe nie ma znaczenia fakt, że w dacie jego wszczęcia bezprzedmiotowość ta nie występowała. Niezależnie, zatem od fazy postępowania, w której pojawi się jego bezprzedmiotowość istnieją przesłanki do jego obligatoryjnego umorzenia z urzędu.

W ocenie Kolegium, w konsekwencji powyższego, uchylenie przez organ I instancji, funkcjonującej już w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w istocie stanowiło orzekanie w przedmiocie ustalania warunków zabudowy, w dacie obowiązywania planu miejscowego. W ocenie Kolegium, taka decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym.

Zdaniem SKO w K., o ile, bowiem, co do zasady istnieje podstawa prawna do merytorycznego załatwienia wniosku strony o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy teren inwestycji nie jest objętym planem miejscowym (podstawą taką jest cytowany wcześniej art. 59 ust. 1 u.p.z.p.), o tyle brak jest takiej podstawy tj. ustalenia tych warunków albo też odmówienia ich ustalenia, w sytuacji, gdy teren ten jest objęty planem. Przepisy u.p.z.p., nie dopuszczają możliwości wydawania decyzji w tym zakresie, w czasie, kiedy obowiązuje plan miejscowy.

Mając na uwadze obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności, wynikającą z art.15 k.p.a., Kolegium wypełniając dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a., postanowiło uchylić zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. Kolegium wskazało jednocześnie, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Jednocześnie SKO w K. podkreśliło, że w związku z wejściem w życie planu miejscowego w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 65 u.p.z.p., dotyczący wygaszania decyzji WZ niezgodnych z planem miejscowym, który wszedł w życie po wydaniu decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia takich decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...] w K., zarzucając jej naruszenie prawa, tj. przepisów art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie opisanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi ją wydającemu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że instytucja wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy, bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Zasadniczo istotą przesłanek wymienionych w art. 145, 145a i 145b k.p.a., stanowiących podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną są dwie przyczyny: brak znajomości stanu faktycznego przez organ prowadzący postępowanie lub brak obiektywności tego postępowania. W omawianej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta K. wydając na wniosek Z. N. decyzję ustalającą warunki zabudowy działek nr [...], [...], [..], obr. [...] przy ul. G. w K. nie wiedział, że istniejąca zabudowa na działce położonej w sąsiedztwie planowanej inwestycji powstała nielegalnie w związku, z czym, nie może ona być brana pod uwagę przy ustalaniu zasady dobrego sąsiedztwa i stanowić podstawy do określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Potwierdził to zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 21 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 217/11 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2167/11. Z powyższego wynika więc, że wznowienie postępowania w omawianej sprawie było zasadne.

Zdaniem skarżącego, w omawianej sprawie, organ I instancji weryfikując w trybie wznowieniowym decyzję ostateczną Prezydenta Miasta K. nr [...] z [...] grudnia 2008r., znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o jej uchyleniu z przyczyn podanych w uzasadnieniu oraz umorzył postępowanie w tej sprawie, bowiem dla tego terenu Rada Miasta K. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Takie rozstrzygnięcie zgodne jest z dyspozycją wynikającą z art. 4 ust. 2 oraz art. 59 u.p.z.p. zgodnie z którą ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji możliwe jest wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego nie ma racji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. twierdząc, że z chwilą wejścia w życie planu miejscowego, organ l instancji zobowiązany był do umorzenia postępowania wznowieniowego, a nie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ ma obowiązek orzec o istocie sprawy. Sformułowanie mówiące, że organ właściwy do wznowienia postępowania "wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy" oznacza, że organ winien na nowo rozstrzygnąć sprawę. W tej konkretnej sytuacji istotą sprawy jest rozstrzygnięcie dotyczące prowadzonej na wniosek Z. N. sprawy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu na działkach nr ewid. [...], [...], [...], obr. [...] przy ul. G. w K.

Skarżący podkreśla, że wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w kwestionowanej decyzji, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. dopuszcza wydanie w charakterze "nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy" także rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie uprzednio zakończone uchylaną obecnie decyzją ostateczną, a ma to miejsce wówczas, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Jak wynika, bowiem z orzecznictwa sądowo – administracyjnego rozstrzygnięcie co do istoty sprawy nie odnosi się wyłącznie do rozstrzygnięcia merytorycznego, bowiem obejmuje ono również rozstrzygnięcie merytoryczne - umorzenie postępowania. Według skarżącego, Prezydent Miasta K., wydając decyzję o uchyleniu w całości własnej decyzji nr [...], znak: [...] z [...] grudnia 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji słusznie orzekł o umorzeniu postępowania, bowiem na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren działek nr [..], [...], [...], obr. [...] przy ul. G. w K. nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Skarżący uważa, że gdyby przyznać rację SKO w K., że należy umorzyć postępowanie wznowieniowe, a nie postępowanie o ustalenie warunków zabudowy, to w obrocie prawnym pozostałaby decyzja dotknięta istotną wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowiąca podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, bowiem na jaw wyszły istotne, nowe okoliczności nieznane wcześniej organowi ustalającemu warunki zabudowy. Zdaniem skarżącego, nie do zaakceptowania jest również prezentowane przez SKO w K. stanowisko, że w związku z wejściem w życie planu miejscowego w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 65 u.p.z.p., nakładający na organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy obowiązek jej wygaszenia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., po pierwsze, dlatego, że w punkcie pierwszym decyzji z 7 maja 2013 r. Prezydent Miasta K. wyeliminował już z obrotu prawnego decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a po wtóre, do czasu wydania tej decyzji, decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana w postępowaniu pierwotnym, została skonsumowana przez wydane przez organ administracji architektoniczno- budowlanej pozwolenie na budowę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 23 grudnia 2013 r., sygn. II OW 185/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do rozpoznania sprawy.

Uchylając decyzję SKO w K. [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji i umorzenia postępowania we wznowionym postępowaniu, Sąd I instancji wskazał, że w trakcie postępowania wznowionego SKO w K. wydawało decyzje, które ostatecznie nie ostały się po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. II OSK 2167/11. Pozostało jedynie ważne postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2009r., znak: [...], którym wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy inwestycji. W międzyczasie wszedł w życie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Kielce Zachód z 9 lutego 2012 r , ogłoszony 28 marca 2012 r., co ma istotne znaczenie dla orzekania w sprawie warunków zabudowy (tzn. uniemożliwia to orzekanie). Zdaniem Sądu I instancji, kluczowa przy rozpoznaniu niniejszej sprawy jest właśnie ocena, co oznacza dla samego prowadzonego postępowania wznowieniowego wejście w życie planu miejscowego. W ocenie Sądu I instancji, istotne są również wiążące wskazania zawarte w wyrokach: WSA w Kielcach sygn. II SA/Ke 281/10 i sygn. II SA/Ke 217/11, ten ostatni utrzymany w mocy przez NSA w Warszawie wyrokiem sygn. II OSK 2167/11. Według Sądu I instancji, z art. 149 § 2 k.p.a., który zakreśla granice postępowania rozpoznawczego, co do ustalenia podstaw wznowienia wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania nie zawęża tych granic tylko do podstawy wznowienia postępowania wyznaczonej w postanowieniu. W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów k.p.a., a także ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 z 2008 r.) ograniczyło badanie podstaw wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] grudnia 2008 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz zjazdu na działkach nr ewid. [...],[...] i [...], obręb [...] przy ulicy G. w K., jedynie do podstawy określonej w postanowieniu organu I instancji z [...] marca 2009 r. wznawiającym postępowanie w sprawie, tj. do podstawy, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Organ II instancji pominął w ten sposób konieczną ocenę sprawy z punktu widzenia wszystkich podstaw wznowienia z art. 145 § 1, za wyjątkiem podstawy, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a to z racji wznowienia postępowania z urzędu.

Sąd I instancji uznał, że zarówno organy orzekające w niniejszej sprawie, jak i ten Sąd przy jej ponownym rozpoznaniu obecnie są związane poglądem, że postępowanie wznowiono wprawdzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., ale zasadna była przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - co należy wziąć pod rozwagę z urzędu. Nie ma jednocześnie potrzeby wydawania nowego postanowienia o wznowieniu na nowej podstawie. Skoro zaistniała przesłanka wznowienia, to postępowanie o ustalenie warunków zabudowy "otwiera się na nowo" i należy wydać nową decyzję w sprawie zainicjowanej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wydanie takiej decyzji nie jest jednak możliwe ze względu na wejście w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Kielce Zachód z 9 lutego 2012 r., ogłoszonego w dniu 28 marca 2012 r.

Zdaniem Sądu I instancji, niedopuszczalne jest prowadzenie po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowania zmierzającego do oceny spełnienia przesłanek art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., dlatego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy należy umorzyć, przy jednoczesnym uchyleniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że treść art. 138 § 1 k.p.a., statuuje zamknięty katalog rozstrzygnięć podejmowanych przez organ odwoławczy i wbrew zapatrywaniom zaprezentowanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w zaskarżonej decyzji - w pkt 2 stanowi, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Według Sądu I instancji, nieprawidłowe jednak jest stanowisko organu I instancji wyrażone w decyzji z [...] maja 2013 r., nr [...] znak: [...] uzasadniające samo uchylenie decyzji o warunkach zabudowy faktem złego zastosowania zasady dobrego sąsiedztwa i wzięcia pod uwagę parametrów budynku wybudowanego samowolnie, bowiem już samo istnienie podstawy wznowienia daje podstawę uchylenia decyzji - a takie sformułowanie, jakiego użył Prezydent Miasta K. zasugerowało SKO w K., że sprawa ustalenia warunków zabudowy badana jest merytorycznie, co nie jest trafne. Według Sądu I instancji, argumentacja SKO w K. zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę nie jest przekonująca, gdyż SKO w K. jednoznacznie wyjaśnia, że po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niedopuszczalne stało się orzekanie w sprawie warunków zabudowy, ale skoro tak, to właśnie należy uchylić wadliwą decyzję i umorzyć postępowanie dotyczące warunków zabudowy, a nie samo postępowanie wznowieniowe jak przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO w K. (skarżące kasacyjnie). SKO w K. zaskarżyło w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu I instancji i zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- obrazę przepisu art. 59 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegającej na błędnym przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny i nie jest możliwe prowadzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w związku z art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. przez błędną wykładnie i wykluczenie prowadzenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego.

Wskazując na powyższe skarżące kasacyjnie wniosło o:

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, stanowisko Sądu I instancji jest niespójne, skoro bowiem organ I instancji badał decyzję o warunkach zabudowy w zakresie zgodności z u.p.z.p., to oznacza to, że podstawę uchylenia decyzji stanowił brak spełnienia kontynuacji funkcji, co wynika z uzasadnienia decyzji.

Skarżące kasacyjnie wskazuje, że w ocenie Sądu I instancji, samo wystąpienie przesłanki art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., kwalifikowało decyzję wydaną przez organ I instancji do jej uchylenia w trybie wznowieniowym i umorzenia postępowania, na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, powyższe stanowisko Sądu I instancji powoduje naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., bowiem w momencie wejścia w życie planu miejscowego postępowanie wznowieniowe prowadzone w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe oraz naruszenie art. 6 i 16 k.p.a., tj. zasady legalizmu oraz zasady trwałości decyzji ostatecznych.

Według skarżącego kasacyjnie, stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji jest niespójne. Niespójność ta wynika z faktu, że przesłanka wznowienia, która zdaniem Sądu I instancji, stanowi podstawę uchylenia decyzji nie stanowiła podstawy wznowienia postępowania, natomiast wystąpienie innych przesłanek mogło wykazać wyłącznie postępowanie wznowieniowe przeprowadzone w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, co jest niedopuszczalne w chwili wejścia w życie planu miejscowego i powoduje naruszenie art. 149 § 2, w związku z art. 145 § 1 pkt. 5 i 6 k.p.a. W postępowaniu wznowieniowym prowadzi się "nowe" postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. A zatem, po wejściu w życie planu miejscowego postępowanie wznowieniowe winno zostać umorzone.

Skarżące kasacyjnie uważa, że w przypadku, gdy w dacie wydania decyzji dotychczasowej na danym terenie brak było planu miejscowego, co w świetle art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. uzasadniało wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zaś plan miejscowy obowiązuje w dacie prowadzenia postępowania wznowieniowego, to zmieniony stan prawny wiąże organ administracji, wykluczając merytoryczne rozstrzygniecie sprawy o ustalenie warunków zabudowy zarówno poprzez wydanie decyzji pozytywnej jak i odmownej. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji zaprezentował, sprzeczne wewnętrznie stanowisko, a mianowicie: że wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało niedopuszczalność orzekania w sprawie warunków zabudowy i jednocześnie konieczność uchylenia decyzji badanej w trybie wznowieniowym z powodu innej przesłanki, niż ta która stanowiła przedmiot wznowienia. Przy czym przesłanką uznaną przez organ I instancji za podstawę uchylenia ostatecznej decyzji jest brak spełnienia warunku art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. tj. brak warunku kontynuacji funkcji.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, na skutek powyższego oraz uznania przez Sąd I instancji za zasadne stanowiska organu I instancji, Sąd I instancji naruszył art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 59, w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u.p.z.p., wykluczającym prowadzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego. Skarżące kasacyjnie powołując na pogląd wyrażony w doktrynie wskazało, że prowadząc postępowanie w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna.

Według skarżącego kasacyjnie, decyzja o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 59 ust. 1 i art. 4 ust. 2 u.p.z.p., nie ma charakteru deklaratoryjnego, lecz konstytutywny, tworząc prawa i obowiązki stron na przyszłość po uzyskaniu waloru ostateczności. Oznacza to, że w razie stwierdzenia przesłanki wznowieniowej, organ administracji prowadząc ponownie postępowanie, zobligowany jest do uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania we wznowionym postępowaniu, a nie według stanu, który obowiązywał w dacie wydania decyzji dotychczasowej, obarczonej wadliwością z art. 145 § 1. W przypadku, gdy w dacie wydania decyzji dotychczasowej na danym terenie brak było planu miejscowego, co w świetle art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, uzasadniało wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zaś plan miejscowy obowiązuje w dacie prowadzenia postępowania wznowieniowego, to zmieniony stan prawny wiąże organ administracji, wykluczając merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie warunków zabudowy, zarówno poprzez wydanie decyzji pozytywnej jak i odmownej. Wszak przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy jednoznacznie stanowi, że decyzje o warunkach zabudowy wydaje się w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżące kasacyjnie uważa, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, w żadnym wypadku we wznowionym postępowaniu nie mogła zapaść decyzja uchylająca decyzję ostateczną, skoro przesłanka wznowieniową uznana została za niezasadną w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 16 czerwca 2010 r. sygn. akt. II SA/Ke 281/10 wydanym w tej sprawie.

W sytuacji braku istnienia przesłanki wznowieniowej, ponowne orzekanie w przedmiocie warunków jest niedopuszczalne (bezprzedmiotowe), zwłaszcza w sytuacji, jeżeli obecnie dla danego terenu obowiązuje plan miejscowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie.

Po pierwsze, należy zaznaczyć, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia prawa materialnego, a mianowicie: obrazie przepisu art. 49 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny i nie jest możliwe prowadzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy po wejściu wżycie planu miejscowego. Nie można zgodzić się z tak sformułowanym zarzutem skarżącego kasacyjnie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrażony ugruntowany pogląd, że "Decyzja o warunkach zabudowy będąca aktem stosowania prawa przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości itd.) obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa planistycznego. W konsekwencji decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą per se porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego, stanowiąc jedynie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa" (zob. wyrok NSA z 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 227/14, LEX nr 1640565).

Należy zatem wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie mieć na uwadze, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru konstytutywnego, a jedynie deklaratoryjny (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., sygn.. akt II OSK 18 27/10, LEX nr 1134679).

Również w doktrynie wskazuje się, że organ wydający decyzję o warunkach nie ma uprawnień kształtujących. Decyzje o warunkach zabudowy mają charakter deklaratoryjny, nie konstytuują żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organ nie ma więc luzu decyzyjnego (uznanie administracyjne) ani swobody interpretacyjnej, innych niż przewidziane w przepisach odrębnych. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje na nieprzekraczalne granice ustalenia warunków i zasad zagospodarowania oraz zabudowy w decyzji. Zatem to prawo determinuje treść decyzji. Decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowią więc, w świetle u.p.z.p., typowy przykład aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Jeśli stwierdzi niezgodność, ma obowiązek wydać decyzję odmowną, jeśli jej nie stwierdzi, ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy (zob. Z Niewiadomski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2009, s. 453-454 nb 2.).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, według którego kluczowa przy rozpoznaniu niniejszej sprawy jest ocena, co oznacza dla samego prowadzonego postępowania wznowieniowego, wejście w życie planu miejscowego. Zasadnie Sąd I instancji, powołuje się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 15 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2167/11, w którym Sąd ten w pełni zaaprobował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, że przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postepowania w sprawie zaistniała i faktycznie powinna mieć istotny wpływ na postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy dotyczących inwestycji na działkach nr ewid. [...], [...], i [...] przy ul. G. w K. Organy orzekające w niniejszej sprawie, jak i Sąd I instancji przy jej ponownym rozpoznaniu byli związane poglądem, że postępowanie wznowiono wprawdzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., ale zasadna była przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - co należało wziąć pod rozwagę z urzędu. Nie było jednocześnie potrzeby wydawania nowego postanowienia o wznowieniu na nowej podstawie.

Zasadnie twierdzi Sąd I instancji, że skoro zaistniała przesłanka wznowienia, to postępowanie o ustalenie warunków zabudowy "otwiera się na nowo" i należy wydać nową decyzję w sprawie zainicjowanej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Słusznie wskazuje też Sąd I instancji, że wydanie takiej decyzji nie było możliwe ze względu na wejście w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Kielce Zachód z 9 lutego 2012 r., ogłoszonego w dniu 28 marca 2012 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji według, którego niedopuszczalne jest prowadzenie po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowania zmierzającego do oceny spełnienia przesłanek art. 61 ust 1-5 u.p.z.p., dlatego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy należy umorzyć, przy jednoczesnym uchyleniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Prawidłowe jest również stanowisko Sądu I instancji, który wskazuje, że po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało uchylić wadliwą decyzję i umorzyć postępowanie dotyczące warunków zabudowy, a nie samo postępowanie wznowieniowe jak przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżącego kasacyjnie. Powyższy pogląd Sądu I instancji znajduje bowiem swoje odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 1993 r., sygn. akt SA/Gd 806/93, nie publ., w którym podkreślono, że "Jeżeli po wznowieniu postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, w wyniku której wyłączone jest w danej sprawie wydanie decyzji administracyjnej, organ rozpoznający sprawę na nowo, jeżeli stwierdzi istnienie podstawy wznowieniowej powinien uchylić decyzję dotychczasową i umorzyć postępowanie pierwszej instancji". (zob. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa, Zielona Góra 1994, s. 95).

Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że na skutek uznania przez Sąd I instancji za zasadne stanowiska organu I instancji, Sąd I instancji naruszył art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 59 w z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., wykluczającym prowadzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego.

Po drugie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie obrazy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w związku z art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. przez błędną wykładnię i wykluczenie prowadzenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy po wejściu w życie planu miejscowego. Sąd I instancji wyjaśnił bowiem, że nieprawidłowe jest stanowisko organu I instancji wyrażone w decyzji z [...] maja 2013 r., nr [...] znak: [...], uzasadniające samo uchylenie decyzji o warunkach zabudowy faktem złego zastosowania zasady dobrego sąsiedztwa i wzięcia pod uwagę parametrów budynku wybudowanego samowolnie, bowiem już samo istnienie podstawy wznowienia daje podstawę uchylenia decyzji - a takie sformułowanie, jakiego użył organ I instancji, zasugerowało SKO w K., że sprawa ustalenia warunków zabudowy badana jest merytorycznie, co nie jest trafne.

Z tych względów, na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.