Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 594/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do sporządzenia uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA del. Dariusz Kurkiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku


UZASADNIENIE

Skarżąca A. M. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009r.

Wyrokiem z 26 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej na wyżej wymienioną decyzję.

W dniu 17 marca 2016 r. (data stempla pocztowego) Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 26 lutego 2016 r. W uzasadnieniu podniosła, że oczekiwała na doręczenia wyroku i była przekonana, że dopiero od daty doręczenia wyroku zaczyna bieg termin do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wskazała, że tak zrozumiała pouczenie zawarte w zawiadomieniu o rozprawie. Oświadczyła, że nie uczestniczyła w rozprawie. Dopiero adwokat poinformował Skarżącą o prawidłowym liczeniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zdaniem Skarżącej pouczenie zawarte w zawiadomieniu o rozprawie jest mylące i wprowadziło Skarżącą w błąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Co do zasady, zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej powoływana jako "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie do przepisu art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cytowanego przepisu). Zatem przywrócenie terminu do dokonania przedmiotowej czynności może nastąpić jedynie przy spełnieniu ustawowej przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z § 4 art. 87 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku 17 marca 2016 r. Jednocześnie wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w niniejszej sprawie upłynął 4 marca 2016 r. (piątek). Natomiast za termin, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu należy przyjąć datę, w której Skarżąca została poinformowana przez adwokata o błędnym zrozumieniu pouczenia, co do daty wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jednakże Skarżąca daty tej nie określiła. Zatem nie można wyliczyć czy wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu został złożony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 P.p.s.a.

Uznać zatem należało, że Skarżąca spełniła przesłankę wynikającą z art. 87 § 4 P.p.s.a., nie spełniła natomiast przesłanki wynikającej z art. 87 § 1 P.p.s.a.

W ocenie Sądu, nie została również spełniona przesłanka braku winy w uchybieniu czynności, wynikająca z § 2 cytowanego przepisu.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.

Skarżąca twierdzi, że została wprowadzona w błąd pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o terminie rozprawy, bowiem Sąd pouczył Skarżącą, że Sąd sporządza uzasadnienie wyroku wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku.

W ocenie Sądu pouczenie zawarte w zawiadomieniu o rozprawie było prawidłowe. Jednakże Skarżąca powinna przeczytać całość pouczenia. Z punktu 2 pouczenia wynikało, że stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego (art. 140 § 2 P.p.s.a.). Z punku 3 pouczenia wynikało natomiast, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku (art. 141 § 2 P.p.s.a.).

Stwierdzić zatem należy, że Skarżąca została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, a zatem nie spełniła przesłanki wynikającej z art. 87 § 2 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.