Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 697/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b.
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 1,  art. 2 ust. 1.
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy K decyzją z dnia 18 lutego 2014 r. nr Pik.3127.133.2014 ustalił W B łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2014 w kwocie [...] zł obejmujące podatek rolny oraz podatek od nieruchomości od powierzchni położonych w M i stanowiących własność podatnika nieruchomości w postaci użytków rolnych ([...] ha) oraz mieszkania ([...] m2) i budynków pozostałych ([...]m2).

Podatnik odwołał się od decyzji organu podatkowego, wnosząc o jej uchylenie i wskazując, że 1 stycznia 2014 r. zawarł umowę wynajmu pomieszczeń gospodarczych z A P, która prowadzi gospodarstwo rolnicze. Pomieszczenia zostały przeznaczone na składowanie zboża, co skutkuje tym, że są wykorzystywane do działalności rolniczej, i - jako takie - winny być zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613 ze zm.), zwanej dalej "p.o.l.".

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że w sprawie niesporne są następujące okoliczności: podatnik jest właścicielem działek położonych w obrębie M o numerach ewidencyjnych: nr [...] o pow. [...]ha, sklasyfikowana jako RIIIa - użytki rolne; nr [...] o pow. [...]ha, sklasyfikowana jako RIIIa - użytki rolne; nr [...] o pow. [...]ha, sklasyfikowana jako B-RIIIa - użytki rolne zabudowane; nr [...] o pow. [...]ha, sklasyfikowana jako B-RIIIa - użytki rolne zabudowane. Łączna powierzchnia działek obejmujących grunty rolne i użytki rolne wynosi [...] ha. Na działce nr [...] znajduje się mieszkanie o powierzchni [...]m2; na tej działce oraz na działce nr [...] posadowione są budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa (potwierdza to wypis z rejestru gruntów według stanu na 9 listopada 2012 r.). Za niebudzące wątpliwości organ uznał także zwarcie przez podatnika 24 lutego 2005 r. z A O umowy dzierżawy działki o nr [...] o pow. [...]ha.

Przy tak ustalonym stanie sprawy organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska podatnika wyrażonego w odwołaniu.

Powołując dalej brzmienie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2013.465), zwanej dalej "p.r.", organ stwierdził, że strona jest podatnikiem podatku rolnego wyłącznie od stanowiących jej własność działek o numerach ewidencyjnych: [...]. Jednak wobec tego, że łączna powierzchnia gruntów rolnych wynosi [...]ha, grunty te nie stanowią gospodarstwa rolnego, gdyż nie spełniają warunku koniecznego dla uznania tych gruntów za gospodarstwo rolne, albowiem ich łączna powierzchnia nie przekracza 1 ha lub 1 ha przeliczeniowego, czego wymaga przepis art. 2 ust. 1 p.r. Organ uznał także, że nie ma podstaw do uznania strony za podatnika podatku rolnego w odniesieniu do gruntów wydzierżawionych od A O, bowiem strona dzierżawiąca grunty od osoby fizycznej, nie mieści się w katalogu podmiotów wymienionych jako podatnicy podatku rolnego w art. 3 ust. 1 i ust. 3 p.r.

Przywołując art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.o.l., organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 2 ust. 2 p.o.l. nie wyłącza od opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków przeznaczonych dla rolnictwa. Organ powołał także art. 7 ust. 1 pkt 4 p.o.l., określający rodzaje budynków gospodarczych (ich części) zwolnionych od podatku od nieruchomości, i stwierdził, że skoro budynki będące własnością podatnika nie znajdują się na gruntach gospodarstwa rolnego (albowiem grunty, na których są posadowione nie przekraczają 1 ha), to tym samym budynki te nie korzystają ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie. Sam fakt posadowienia budynków na gruntach rolnych nie zwalnia ich bowiem od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na zmianę tego stanowiska nie mogła, według organu odwoławczego, wpłynąć przedłożona przez podatnika umowa dzierżawy budynków gospodarczych z dnia 2 stycznia 2014 r., na mocy której podatnik wydzierżawił A P (na cele rolnicze, zgodnie z § 3 ust. 1 umowy) budynki gospodarcze położone w M na działkach o nr [...] i nr [...]. Organ uznał bowiem, że wydzierżawienie budynków gospodarczych na cele rolnicze może stanowić o spełnieniu tylko jednego warunku zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b p.o.l., tj. o wystąpieniu okoliczności, w których wskazane nieruchomości służą działalności rolniczej. Jednak w dalszym ciągu nieruchomości te - chociaż wydzierżawione innej osobie, która w tym momencie staje się ich posiadaczem zależnym - stanowią własność podatnika i znajdują się na jego gruntach, które to grunty nie spełniają normy obszarowej gospodarstwa rolnego.

W konsekwencji - na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 2 p.o.l. - organ odwoławczy stwierdził, że ustalając wysokość podatku od nieruchomości należało przyjąć (za informacją podatnika złożoną w 2005 r.), że powierzchnia budynku mieszkalnego wynosi [...] m2, oraz - zgodnie z ustaleniami poczynionymi w toku oględzin nieruchomości - że łączna powierzchnia użytkowa budynków gospodarczych będących własnością podatnika, wynosi [...] m2. Budynki te należało zakwalifikować do kategorii budynków pozostałych, a do wyliczenia wysokości podatku przyjąć stawki podatkowe określone we właściwej uchwale Rady Gminy K w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na rok 2014.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący podatnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie:

1) art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

2) prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b p.o.l. poprzez przyjęcie, że budynki zwolnione od podatku muszą stanowić własność prowadzącego gospodarstwo rolne oraz, że zwolnienie odnosi się do tylko do podatników podatku rolnego;

3) prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 4 p.o.l. poprzez odmowę zwolnienia od podatku od nieruchomości, m.in. budynków położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że należące do niego budynki gospodarcze winny korzystać ze zwolnienia, o którym mowa jest w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b p.o.l., albowiem z brzmienia tego przepisu nie wynika, iż budynki zwolnione od podatku muszą stanowić własność prowadzącego gospodarstwo rolne, ani że zwolnienie odnosi się do tylko do podatników podatku rolnego. Wymagane są natomiast, po pierwsze - wyłączny związek pomiędzy budynkiem a działalnością rolniczą, po drugie - położenie na terenie gospodarstwa rolnego.

Przywołując także definicję gospodarstwa rolnego przyjętą w ustawie o p.r. oraz art. 336 k.c. (definiującego termin "posiadacza"), skarżący wskazał, że w odniesieniu do art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. b p.o.l. w pełni uzasadnione jest stwierdzenie, że budynki, które są wykorzystywane przez dzierżawcę wyłącznie do działalności rolniczej, powinny zostać zwolnione od podatku od nieruchomości, jeżeli położone są na użytkach rolnych albo na gruntach zadrzewionych albo zakrzewionych, a łącznie z innymi gruntami będącymi w posiadaniu dzierżawcy albo będącymi jego własnością tworzą gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy o p.r. Skarżący podał przy tym, że bezsporne jest, iż - dzierżawiąca należące do niego budynki gospodarcze - A P jest właścicielem gospodarstwa rolnego, a działalność rolną prowadzi od kilkudziesięciu lat. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał poglądy doktryny (Leonard Etel i Sławomir Presnarowicz

|Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). |

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie nie podzieliło zasadności podniesionych w niej zarzutów i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu jest ocena prawna ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe, na podstawie których stwierdziły, że skarżący z tytułu posiadania w 2014 r. gruntów zaliczonych do użytków rolnych jest podatnikiem podatku rolnego, natomiast nie jest podatnikiem tego podatku z tytułu dzierżawionych od A O użytków rolnych położonych na działce nr [...] o pow. [...]ha, jak też, że w sprawie nie znajduje zastosowania zwolnienie podatkowe określone w art. 7 ust. 1 pkt 4 p.o.l. z tytułu wydzierżawienia od 1 stycznia 2014 r. A P budynków gospodarczych położonych na nieruchomościach skarżącego będących użytkami rolnymi na działkach o numerach [...]. Według organów podatkowych budynki te oraz pozostałe budynki powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

Skarżący powyższych ocen prawnych organów podatkowych nie akceptuje i - powołując się na Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Leonarda Etela i Sławomira Presnarowicza - argumentuje, że skoro wydzierżawiony przez niego budynek gospodarczy wykorzystywany jest przez A P do prowadzenia działalności rolniczej, to powierzchnia tego budynku powinna być objęta wskazanym zwolnieniem podatkowym.

Na wstępie należy przywołać uregulowania prawne znajdujące zastosowanie w sprawie.

W odniesieniu do podatku rolnego, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2013.1381), zwanej dalej: "p.r.", opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Stosownie natomiast do brzmienia art. 2 ust. 1 p.r., za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Nadto, przepis art. 3 ust. 1 p.r. stanowi, że podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2;

2) posiadaczami samoistnymi gruntów;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego albo

b) jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i Lasów Państwowych.

Nadto, art. 3 ust. 2 p.r. stanowi, że jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym.

Jako podstawę opodatkowania podatkiem rolnym w art. 4 ust. 1 p.r. wskazano:

1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczbę hektarów przeliczeniowych ustalaną na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikającą z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;

2) dla pozostałych gruntów - liczbę hektarów wynikającą z ewidencji gruntów i budynków.

W odniesieniu natomiast do podatku od nieruchomości, w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010. 95.613 ze zm), zwanej dalej "p.o.l.", przewidziano, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części, a w ust. 2, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Nadto, w art. 3 ust. 1 pkt 1 p.o.l. uregulowano, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 p.o.l. stanowi, że podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, a - w powołanym już wcześniej przepisie art. 7 ust. 1 pkt 4 p.o.l. - ustawodawca postanowił, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części: służące działalności leśnej lub rybackiej; położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej; zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej.

Mając na uwadze przywołane uregulowania prawne i ustalenia faktyczne prawidłowo poczynione w sprawie przez organy podatkowe - które za podstawę orzeczenia przyjmuje także skład orzekający w sprawie - należy podzielić prawidłowość dokonanej przez te organy oceny prawnej tych ustaleń.

Skoro z definicji gospodarstwa rolnego, zawartej art. 2 ust. 1 p.r., wprost wynika, że za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 (użytki rolne), o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiące własność lub znajdujące się w posiadaniu osoby fizycznej, (osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej), to oczywiste jest iż, aby uznać dany obszar użytków rolnych za gospodarstwo rolne, to: po pierwsze - powinien on przekraczać określoną powierzchnię, tj. 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, po drugie - powinien znajdować się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Uzupełnieniem tej regulacji w zakresie określenia podmiotów zobowiązanych do ponoszenia ciężaru podatkowego - podatku rolnego, jest przywołany przepis art. 3 p.r., który stanowi, że są nimi, m.in. właściciele i posiadacze samoistni gruntów, będących użytkami rolnymi.

Definicja terminu "posiadanie" nie została uregulowana w ustawie podatkowej, konieczne więc jest przyjęcie definicji określonej w Kodeksie cywilnym w art. 336, zgodnie z którą posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Zatem, aby można było uznać posiadacza gruntów (użytków rolnych) za podatnika podatku rolnego, konieczne jest stwierdzenie, że jego posiadanie ma walor posiadania samoistnego.

Mając na uwadze przedstawioną regulację prawną i jej interpretację, należy stwierdzić, że prawidłowo organy podatkowe odmówiły uznania skarżącego za podatnika podatku rolnego w odniesieniu do dzierżawionych przez niego od A O użytków rolnych, chociaż przekraczają one 1 ha ([...]ha), gdyż okoliczność dzierżawienia (umowa dzierżawy) tych gruntów przez skarżącego nie ma waloru posiadania samoistnego, lecz jest posiadaniem zależnym. Zatem, skarżący nie może być zaliczony do kręgu podmiotów zobowiązanych do ponoszenia ciężaru podatkowego, jakim jest podatek rolny, bowiem nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym tych gruntów, jak wymaga tego przepis art. 3 p.r.

Wyjątkami od wskazanej regulacji są sytuacje określone w przywołanych przepisach art. 3 ust. 1 pkt 4 p.r., gdy przedmiotem posiadania (zależnego, bez tytułu prawnego) są nieruchomości i obiekty budowlane stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, która to sytuacja nie zaistniała w sprawie, bowiem skarżący dzierżawi grunty od osoby fizycznej, oraz sytuacja określona w przepisie art. 3 ust. 3 p.r, zgodnie z którym jeżeli grunty gospodarstwa rolnego zostały w całości lub w części wydzierżawione na podstawie umowy zawartej stosownie do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników lub przepisów dotyczących uzyskiwania rent strukturalnych, podatnikiem podatku rolnego jest dzierżawca.

Wobec tego, wyłącznie podmioty wymienione w art. 3 są zobowiązane do ponoszenia obowiązku opłacania podatku rolnego, jednak do żadnego z tych podmiotów skarżący nie może być zaliczony. Prawidłowo zatem organy podatkowe do ustalenia wymiaru podatku rolnego nie zaliczyły gruntów położonych na działce nr 347, której skarżący nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem zależnym, a nadto, grunty te nie należą ani do Skarbu Państwa, ani do jednostki samorządu terytorialnego. Skarżący również nie zawarł co do tych gruntów umowy na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników lub przepisów dotyczących uzyskiwania rent strukturalnych.

Nadto, z akt sprawy wynika, że łączna powierzchnia gruntów rolnych będących własnością skarżącego wynosi [...] ha i nie stanowi gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 p.r., gdyż jego powierzchnia nie przekraczająca 1 ha lub 1 ha przeliczeniowego, zatem - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 p.r. - grunty niestanowiące gospodarstwa rolnego traktuje się jak grunty pozostałe i do podstawy opodatkowania przyjmuje się liczbę hektarów wynikającą z ewidencji gruntów i budynków, co prawidłowo w sprawie uczyniły organy podatkowe.

Także oceny prawne wyrażone przez organy podatkowe w kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków skarżącego i odmowy zastosowania zwolnienia podatkowego w sprawie w odniesieniu do wydzierżawionych przez skarżącego A P budynków gospodarczych, należy ocenić jako prawidłowe.

Zgodnie z przywołanym brzmieniem przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 p.o.l. i prawidłowymi ustaleniami organów podatkowych, budynki będące własnością skarżącego nie znajdują się gruntach gospodarstwa rolnego, w rozumieniu art. 2 ust.1 p.r., tym samym nie zaliczają się do żadnej z kategorii budynków wymienionych w tym przepisie (budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej; położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej; zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej), dlatego też brak jest podstaw do zwolnienia ich od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Sama bowiem okoliczność posadowienia ich na gruntach rolnych nie zwalnia ich od opodatkowania tym podatkiem.

Skoro więc - zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 p.o.l. - podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, (osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej) będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, to skarżący jako ich właściciel jest podmiotem na którym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Nadto, skoro - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 p.o.l. - podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa - to organy podatkowe, ustalając wysokość podatku od nieruchomości, prawidłowo przyjęły (za informacją skarżącego złożoną w 2005 r.), że powierzchnia budynku mieszkalnego wynosi [...] m², a powierzchnia użytkowa budynków gospodarczych wynosi [...]m² (zgodnie z wynikami oględzin nieruchomości) i są to budynki podlegające zakwalifikowaniu do kategorii budynków pozostałych. Prawidłowo także organ podatkowy I instancji przyjął do wyliczenia wysokości podatku stawki podatkowe określone w § 2 ust. 1 lit. a i lit. f uchwały nr XXIII/248/13 Rady Gminy K z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Zachodnipomorskiego.2013.4051).

W konsekwencji, organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącemu na rok 2014 wysokość podatku rolnego w kwocie [...]zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania łączną powierzchnię gruntów rolnych stanowiących własność skarżącego, tj. [...]ha, a także prawidłowo ustaliły wysokość podatku od nieruchomości kwocie [...]zł, przyjmując do wymiaru [...]m² powierzchni użytkowej mieszkania i [...]m² powierzchni użytkowej budynków gospodarczych.

Nadto, na podstawie przepisu art. 6c ust. 1 p.r. - zgodnie z którym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) - organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Odnosząc się końcowo do argumentów skarżącego, że autorzy Komentarza do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Leonard Etel i Sławomir Presnarowicz dopuszczają możliwość zwolnienia od opodatkowania budynków gospodarczych położonych na użytkach rolnych, lecz niewchodzących do gospodarstwa rolnego, na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 p.o.l., należy stwierdzić iż do wniosku takiego autorzy tego Komentarza doszli stosując dyrektywy celowościowe wykładni tego przepisu, gdy tymczasem - według składu orzekającego w sprawie - do wykładni tego przepisu należało zastosować dyrektywy językowe wykładni (a dyrektywami celowościowymi je tylko uzupełnić), tym bardziej, że przepis ten zawiera zwolnienie podatkowe. A, prawidłowe zastosowanie dyrektyw językowych wykładni prowadzi do wniosku, jaki został wyżej przedstawiony.

Nadto, należy wskazać, że analogiczne orzeczenia jak w tej sprawie zostały podjęte w sprawach ze skarg skarżącego dotyczących tych samych przedmiotów opodatkowania za lata 2012 i 2013 w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 447/13 (dot. roku 2012) i z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 538/13 (dot. roku 2013).

Mając na uwadze podniesione okoliczności - na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.) - skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną.