Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 871/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27
journal: Dz.U. 2016 poz 1387
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant sekretarz - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w G. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawartą w piśmie z dnia (...) stycznia 2017 r., nr (..) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A.Sp. z o.o. z siedzibą w G. W. (dalej jako Skarżąca, Spółka, Grupa) jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) stycznia 2017 r. Nr (...) (znak (...)), o odmowie przyznania pomocy finansowej na poddziałanie "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

A. sp. z o.o. w dniu (...) grudnia 2015 r. złożyła wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego PROW na lata 2014-2020. Zakres rzeczowo-finansowy planowanej operacji obejmował rozbudowę i modernizację zakładu oraz zakup i montaż maszyn i urządzeń, w tym m.in. zakup automatycznej linii do pakowania. W wyniku realizacji operacji miał nastąpić wzrost mocy produkcyjnych układu, w tym ilości przetwarzanych surowców, które wyniosą 7.600 ton.

Przeprowadzona przez ARiMR weryfikacja wniosku o przyznanie pomocy oraz załączonych do niego dokumentów wykazała, iż wniosek zawierał braki formalne wymagające uzupełnienia. Departament Oceny Projektów Inwestycyjnych Wydział Oceny Projektów Przetwórstwa (dalej zwany "DOPI WOPP") wezwał Stronę skarżącą pismem z dnia (...) czerwca 2016 r. o symbolu (...) do uzupełnienia/złożenia poprawnych dokumentów i złożenia wyjaśnień. Zgodnie z ww. pismem Skarżąca wezwana była m.in. do wyjaśnienia rozbieżności dotyczących uzyskanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia (...) grudnia 2015 r., która nie obejmowała w swym zakresie przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt. 98) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr. 213, poz. 1397 z późn. zm. ; dalej zwane rozporządzeniem środowiskowym) tj. inwestycji polegającej na zakupie linii do pakowania grzybów. W treści pisma DOPI WOPP zawarł informację, iż uzupełnienie należy przesłać w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru powyższego pisma, termin na dostarczenie wskazanej dokumentacji upływał w dniu (...) lipca 2016 r.

W wyniku weryfikacji wniosku i jego uzupełnień DOPI WOPP zaskarżonym pismem z dnia (...) stycznia 2017 r. o symbolu (...) (znak (...)) odmówił Skarżącej przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 3 pkt 4) i § 4 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia wykonawczego, w tym nieprzedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na zakupie linii do pakowania grzybów.

Pismem z dnia (...) lutego 2017 r. Skarżąca zwróciła się do Prezesa ARiMR z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w którym zarzuciła ARiMR:

- fakt wprowadzenia Skarżącej w błąd na etapie I uzupełnienia formalnego wniosku, oraz

- fakt zagubienia poprawnego zaświadczenia na etapie II uzupełnienia dokumentacji.

Pismem z dnia (...) lutego 2017 r. o symbolu: (...) "Informacja z etapu rozpatrzenia środka zaskarżenia (...) - negatywne rozpatrzenie" Departament Oceny Projektów Inwestycyjnych ARiMR poinformował Skarżąca, iż jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało negatywnie rozpatrzone, ponieważ nie stwierdzono, że doszło do naruszenia prawa przez ARiMR.

Skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zawarte w piśmie z dnia (...) stycznia 2017 r., wydane w przedmiocie odmowy przyznanie pomocy finansowej na poddziałanie "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Skarżąca w skardze podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności:

1. naruszenie przepisu art. 27 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, poprzez niedostateczne rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

2. naruszenie przepisu art. 27 ust. 1 pkt. 1 i 3 w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, poprzez nieudzielenie jednoznacznej informacji i pouczeń, które miały wpływ na przebieg procedury analizy wniosku o przyznanie pomocy i uniemożliwiły we właściwym czasie uzupełnienie wniosku o brakujące dokumenty formalnoprawne.

W odpowiedzi na skargę ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349 z p. zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 562 z p. zm.; dalej jako ustawa o wspieraniu), jak i z normami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane prawidłowo, a tym samym skarga podlega oddaleniu.

Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z p. zm., dalej: k.p.a.), z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji.

Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania reguluje wspomniana ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zaś szczegółowe nasady i tryb przyznawania pomocy finansowej na operacje typu "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, reguluje - w stosunku do stanu faktycznego w niniejszej sprawie - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015, poz. 1581 z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie wykonawcze), wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 45 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o wspieraniu.

Przepis § 3 pkt 4) rozporządzenia wykonawczego, wskazuje, iż pomoc przyznaje się na operację spełniającą wymagania określone przepisami prawa, mającymi zastosowanie do inwestycji realizowanych w ramach operacji. Natomiast § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego wskazuje, iż pomoc przyznaje się, jeżeli: zostały spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz wymagania określone przepisami prawa związane z realizacją operacji, w tym obowiązujące standardy weterynaryjne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska i dobrostanu zwierząt.

Z kolei w § 11 ust. 2 pkt 13) rozporządzenia wykonawczego znajduje się zapis, iż do wniosku dołącza się kopie ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją - w przypadku, gdy w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje.

Jednocześnie w myśl § 3 ust. 1 pkt 98) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o odziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie środowiskowe), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do pakowania i puszkowania produktów roślinnych lub zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 ton na rok.

Bezsporne między stronami jest to, iż planowana przez Skarżącą w ramach wniosku o przyznanie pomocy finansowej inwestycja obejmuje zakup i montaż instalacji do pakowania i puszkowania produktów roślinnych lub zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 ton na rok.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżąca wskazała m. in. w biznes planie (na str. 38 z 57, karta 675 akt admin.), iż , "Przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Dla celów aplikacji o środki unijne w ramach programu PROW, Wnioskodawca wystąpił do Burmistrza G. W. z wnioskiem w sprawie wydania opinii o konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. W dniu (...).12.2015 uzyskana została odpowiedź, iż nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizuję przedmiotowego przedsięwzięcia - decyzja nr (...).

Sąd – rozpoznając przedmiotową sprawę – uznał za prawidłowe stanowisko organu, którego emanacją jest zaskarżone pismo z dnia (...) 2017 r. o odmowie przyznania pomocy.

W myśl cyt. przepisów rozporządzenia wykonawczego (§ 11 ust. 2 pkt 13) wnioskodawca składając wniosek o przyznanie pomocy musi legitymować się ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 z późn. zm.). Skarżąca niewątpliwie w dniu składania wniosku tj. w dniu (...) grudnia 2015 roku nie posiadała takowej decyzji, albowiem – co też jest bezsporne – dopiero w dniu (...) stycznia 2017 roku wystąpiła o wydanie stosownej decyzji do organu tj. do Burmistrza Gminy G. W.

Tym samym dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia analiza działań zarówno Skarżącej, jak i organu, albowiem korespondencja między stronami po złożeniu wniosku, odnosząca się do treści przedstawionego stanowiska Burmistrza Gminy G. W. dot. charakteru spornego przedsięwzięcia, nie mogła wpłynąć na fakt, iż Skarżąca w chwili składania wniosku winna legitymować się ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, co w sprawie nie miało miejsca.

Trzeba też wskazać, iż ocenie Sądu nie podlega działanie pracowników organu, albowiem nawet brak udzielenia jednoznacznych informacji Skarżącej w tym zakresie nie zmieniłby powyższego faktu.

Należy też podkreślić, iż w myśl art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu wnioskodawca obowiązany jest do przedstawiania dowodów oraz do dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Nadto - jak na to słusznie wskazał organ - pomoc udzielana przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa może być przyznana wyłącznie na podstawie dokumentacji niepozostawiającej wątpliwości, co do spełnienia wymogów jej uzyskania przez podmiot wnioskujący o przyznanie pomocy, a przepis § 3 pkt 4) i § 4 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia wykonawczego nie dopuszcza dowolności w tym względzie.

W związku z powyższym organ swoim działaniem nie naruszył art. 27 ust. 1 pkt. 2 oraz 27 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

W ocenie Sądu - wbrew zarzutom skargi - organy prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść cyt. przepisów ustawy o wspieraniu. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia.

Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona informacja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.