Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 56/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 157, 158, 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant asystent sędziego Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A.Sz. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy I. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do wydania decyzji administracyjnej załatwiającej wniosek A. Sz. z dnia [...] r. w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Z. Ś. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie zagospodarowania terenu w zakresie realizacji pawilonu handlowego na terenie działek nr[...], [...] i [...] w Z. Ś.

Pismem z dnia [...]r. skarżący A. Sz. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wymienionej wyżej decyzji, zarzucając błędne ustalenie kręgu osób, które powinny być stronami postępowania. Ten sam zarzut skarżący podniósł także w stosunku do uzgodnień, które nie zostały doręczone wszystkim stronom postępowania.

Wniosek o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji wniósł również R. B.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji. Kolegium stwierdziło, że wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji złożyły osoby, które nie uczestniczyły w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

Pismem z dnia [...] r. A. Sz. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że podtrzymuje swoje zarzuty z wniosku z dnia [...]r. Skarżący podał, że nie zgadza się ze stwierdzeniem, iż nie może być uznany za stronę postępowania, powołując na tę okoliczność orzecznictwo sądów administracyjnych.

Z kolei R. B. podtrzymał wszystkie swoje zarzuty przedstawione w piśmie z dnia [...]r. wskazując dodatkowo, że nigdy nie twierdził, iż był stroną postępowania. Wnioskował natomiast o uchylenie przedmiotowej decyzji przez Kolegium działające w sprawie z urzędu.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego i R. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. nr[...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. z dnia [...] r. W ocenie Kolegium nie nastąpiły okoliczności uzasadniające wszczęcie i stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Zgodnie z art. 157 § 3 kpa odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Legitymację do żądania wszczęcia postępowania ma nie tylko osoba będąca stroną w postępowaniu przed organem I instancji, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć następstwa stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast wnioski o stwierdzenie nieważności wskazanej na wstępie decyzji wniosły osoby, które nie były stronami postępowania przed organem I instancji. Wnioskodawcy nie mają również interesu prawnego do występowania z przedmiotowym żądaniem, gdyż nie są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których ma zostać zrealizowana inwestycja bądź nieruchomości sąsiednich. Planowane zamierzenie, w ocenie Kolegium, nie oddziałuje także na nieruchomości A. Sz. Natomiast R.B. w okolicy planowanego posadowienia inwestycji nieruchomości nie posiada. Wskazano, że zarzuty A. Sz. dotyczą utrudnienia dojazdu do jego nieruchomości i są spowodowane zmianą organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej (ul. W. w Z. Ś.) Powyższa zmiana organizacji ruchu nie była przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Takiej zmiany dokonał bowiem zarządca drogi, to jest Marszałek Województwa, w odrębnym postępowaniu. Wskazano, że zarzut pozbawienia skarżącego przymiotu strony nie mógł być rozpatrywany w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż nie stanowi to przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, a może jedynie stanowić podstawę wznowienia postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w jego opinii brak było podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania, bo - jak trafnie przyjęło Kolegium w decyzji poprzedzającej - w sprawie nie wystąpiły takie okoliczności.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium odniosło się merytorycznie do treści decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy podkreślając, że wskazana decyzja spełnia wszelkie wymagania określone w analizowanych przez organ przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, ze zm.), które określa zasady i tryb przeprowadzenia analizy funkcjonalno-przestrzennej obszaru analizowanego w granicach ustalonych w myśl § 3 pkt 2 tegoż rozporządzenia.

Następnie analizując treść art. 156 § 1 kpa organ stwierdził, że wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie, w pkt 2 wymieniono przesłankę rażącego naruszenia prawa nie do zaakceptowania przez organy administracji publicznej kierujące się w swoim postępowaniu zasadą praworządności. W orzecznictwie oraz w literaturze przedmiotu utrwalił się pogląd, że ani oczywistość naruszenia prawa, ani charakter przepisów, które zostały naruszone nie są wystarczające do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. W judykaturze przeważa pogląd że obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być brane pod uwagę również społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją (por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r. sygn. akt II SA 737/84). Zdaniem Kolegium, przeprowadzone postępowanie w sprawie, a w szczególności analiza przepisów prawa, wykazało, że doszło do podjęcia decyzji z naruszeniem prawa, jednakże jego charakter, w ocenie składu orzekającego, nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Takiego charakteru nie ma brak czynności organu I instancji polegającej na zawiadomieniu strony postępowania o dokonanych uzgodnieniach projektu decyzji, w sytuacji, kiedy nie uczynił tego organ uzgadniający. Z akt sprawy wynika, że okoliczności tej nie kwestionowały strony postępowania. Oznacza to, że zarzut R. B. jest bezprzedmiotowy, gdyż judykatura stoi na stanowisku, że tylko podmiot, który bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Niniejsze wiąże się, jak stwierdzono, z zaistnieniem określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłanki wznowieniowej. W dalszej części decyzji Kolegium ustosunkowało się do pozostałych zarzutów podniesionych przez R.B., to jest dotyczących błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego, naruszenia postanowień rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Kolegium nie podzieliło poglądów R. B., wskazując jednocześnie, że jego zarzuty dotyczące parametrów chodników, dojść i dojazdów są zagadnieniami techniczno-budowlanymi, i - zdaniem składu orzekającego - powinny być podnoszone w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

W skardze na powyższą decyzję z dnia [...]r. R.B. podając, że jest radnym Rady Miejskiej Z. Ś., wniósł o uchylenie wskazanej decyzji w całości.

R. B. podniósł w szczególności, że jako radny jest zobowiązany kierować się dobrem wspólnoty samorządowej gminy, utrzymywać więź z mieszkańcami i przyjmować od nich zgłaszane postulaty (skargi). Skoro zaś A. Sz. i inni mieszkańcy zwrócili się do niego ze skargą (wnioskiem), że decyzja nr [...] naruszyła ich prawa, a co najistotniejsze inwestycja ta spowodowała wystąpienie zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców Z. Ś., to jego obowiązkiem było zwrócić się do Kolegium o zbadanie tej sprawy i uchylenie powyższej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 696/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. nr[...].

W motywach tego wyroku podano, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane. Sąd bowiem badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] r. stwierdził nieważność wspomnianych decyzji, bowiem w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 156 §1 pkt 2 kpa (art.145 §1 pkt 2 p.p.s.a). Z istoty zaś kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia czyni zbędną merytoryczną ocenę zarzutów zawartych we wniesionej przez stronę skardze. Wszak w tym przypadku w następstwie takiego wyroku sprawa będzie rozpoznawana ponownie i ocena sądu w innych kwestiach mogłaby z góry przesądzić treść rozstrzygnięcia administracyjnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, s.358).

Podkreślając, że - jak wynika z regulacji art. 157 § 2 kpa - wszczęcie postępowania w sprawie nieważności następuje na wniosek lub z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, którego przedmiotem jest badanie czy decyzja jest dotknięta wadami określonymi w art. 156 kpa ma miejsce dopiero po wszczęciu postępowania, zatem całe działanie organu znajdujące odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...]r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie zagospodarowania terenu w zakresie realizacji pawilonu handlowego jest nieprawidłowe, a rozległe rozważania dotyczące prawidłowości merytorycznej decyzji zbędne. Oczywiście w przypadku wpłynięcia każdego pisma organ powinien rozważyć czy ma do czynienia z sygnalizacją, czy też z wnioskiem osób, które nie są stronami, chociaż wywodzą, że mają przymiot strony i domagają się wszczęcia postępowania nieważnościowego na swój wniosek.

Sąd podkreślił, że w rozpoznawanym przypadku skarżący R. B. występował jako radny, zatem nawet to wstępne badanie było zbędne. Organ powinien rozważyć czy zasadnym jest wszczęcie postępowania z urzędu, względnie skierować odpowiednie pismo do strony. Sąd wskazał, że do decyzji wydanych "bez podstawy prawnej" należy zaliczyć także decyzje wydane w sprawach, w których z mocy przepisów prawa materialnego czynności powinny być dokonywane w formie innej niż decyzja (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 209/08, LEX nr 489235 ). Zatem w tak ukształtowanym stanie faktycznym sprawy nie było podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będącej jednocześnie decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie zagospodarowania terenu w zakresie realizacji pawilonu handlowego.

Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 25 maja 2010 r.

Pismem z dnia [...]r. skarżący A. Sz. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Z. Ś. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, wnosząc o nakazanie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. by rozpoznało w wymaganej przepisami formie złożony przez skarżącego wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na jego rzecz kosztów postępowania.

Uzasadniając swoją skargę A. Sz. wskazał, że w wyniku przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu kontroli decyzji z dnia [...] r. decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżący podkreślił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny podał w uzasadnieniu wyroku, że już wstępna analiza złożonego w postępowaniu wniosku wskazywała, że skarżący, to jest R. B., nie posiada legitymacji do wnoszenia i popierania skargi, bowiem złożył ją jako radny powołując się na, w jego ocenie, obowiązek płynący z uzyskanego mandatu. Przy powyższej konstatacji Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji nie powinna zostać podjęta, a kwestię należycie załatwiłoby pismo skierowane do skarżącego.

Wskazując na powyższe A. Sz. wywiódł, że powyższe stwierdzenia nie odnosiły się do niego, gdyż on swą legitymację w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Z. Ś. wywodzi z faktu współwłasności nieruchomości sąsiedniej, na którą prowadzona inwestycja w sposób bezpośredni oddziałuje.

Skarżący oświadczył, że oczekiwał na ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, bowiem nawet gdyby przyjąć, iż jego udział w dotychczasowym postępowaniu był pomocniczy i wspólny z R. B., to jednak sprawa skarżącego winna zostać potraktowana indywidualnie, a jego wniosek powinien zostać rozpoznany w trybie odpowiednich przepisów.

Wskazując, iż w piśmie z dnia [...] r. sygnowanym przez Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stwierdzono, że A.Sz. i R.B. nie posiadają statusu strony w rozumieniu art. 28 kpa, skarżący ocenił, że takie działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sposób rażący narusza przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 104 kpa.

Zdaniem A.Sz., brak działania ze strony Kolegium jest oczywisty i taki stan rzeczy uniemożliwia skarżącemu poddanie rozstrzygnięcia organu administracji kontroli sądowej, a z treści wskazanej powyżej korespondencji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zamierza już w przedmiotowej sprawie niczego uczynić.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.wniosło o jej oddalenie.

Zdaniem Kolegium, nie pozostaje ono w bezczynności, a zarzuty skargi są chybione i nie zasługują na uwzględnienie. Wskazano, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 696/09 pismami z dnia [...] r. poinformowano wnioskodawcę o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji. Uznano, że wnioskodawca w sprawie ustalenia decyzją nr [...] warunków zabudowy nie był stroną postępowania i tym samym przyjęta forma rozpatrzenia wniosku oraz udzielenia odpowiedzi była zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność organu administracji publicznej, a więc w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola sądowa ograniczona jest wyłącznie do ustalenia, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy strona skarżąca wyczerpała środki przewidziane w art. 37 kpa oraz czy zwłoka w wydaniu decyzji przekracza terminy określone w art. 35 kpa.

Sprawy wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to takie, w których powinna być wydana decyzja administracyjna, albo postanowienie, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, czy też postanowienie mające zapaść w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz w których mają być wydane nie wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie skarżący domagał się wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż rozpatrywana skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem spełniona została pierwsza przesłanka pozwalająca na merytoryczne rozpoznanie skargi.

Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Badając dopuszczalność skargi w tym zakresie stwierdzić należy, że – jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – w przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania art. 37 kpa, w stosunku do tego organu nie ma bowiem organu wyższego stopnia, a więc niewyczerpanie środka prawnego przewidzianego w art. 37 kpa nie czyni skargi niedopuszczalną (por. np. wyrok WSA z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. III SA/Łd 3/08; wyrok NSA z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1757/09).

Uznać zatem trzeba, że chociaż w realiach niniejszej sprawy nie zostało złożone zażalenie w trybie art. 37 kpa, to – z uwagi na fakt, że skarżona jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego – skarga była dopuszczalna. Tak więc druga przesłanka pozwalająca na merytoryczne rozpoznanie skargi też została spełniona.

W tym stanie rzeczy rozważyć należy, czy w sprawie tej organ administracyjny pozostaje w zwłoce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uważa bowiem, że nie jest bezczynne, gdyż w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 696/09 pismami z dnia [...] r. poinformowano wnioskodawcę o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji.

Rozpatrując skargę na bezczynność Sąd nie ocenia merytorycznego sposobu rozpatrywania sprawy przez organ administracyjny, a jedynie to, czy organ ten pozostaje w zwłoce. Mając na uwadze unormowania zawarte w szczególności w art. 7, 8, 9, 12, 35, 64 § 2, 75, 77 i 80 kpa, stwierdzić należy, iż to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Załatwienie sprawy winno przy tym nastąpić bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa).

Mając na uwadze treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 696/09, wiążącego – stosownie do art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zarówno organy administracyjne, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, za uzasadnione należy uznać stanowisko skarżącego, że stwierdzenia zawarte w motywach wspomnianego wyroku nie odnosiły się do niego, gdyż dotyczyły jedynie R. B., który był skarżącym w sprawie II SA/Wr 696/09. Zauważyć bowiem wypada, że to R. B. występował w przedmiotowej sprawie jako radny, natomiast A. Sz. nie był radnym, a swój interes prawny w omawianej sprawie upatrywał w fakcie bycia współwłaścicielem nieruchomości sąsiedniej, na którą – jak twierdził – lokalizowana inwestycja w sposób bezpośredni oddziałuje.

Uwagi Sądu co do braku podstaw do wydania decyzji na wniosek osoby nie będącej stroną i konieczności poinformowania takiego wnioskodawcy o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji w formie pisma dotyczyły konkretnej sprawy, w której było ewidentne, że wnioskodawca nie posiada własnego interesu prawnego, a swój udział w sprawie wywodzi tylko i wyłącznie z faktu bycia radnym.

Podzielając (wiążące zresztą w tej sprawie Sąd i organy administracyjne) stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 696/09, że w odniesieniu do osoby występującej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, która jest radnym i tylko z tego powodu wniosek taki składa, brak jest podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 157 § 3 kpa i zachodzi konieczność poinformowania takiego wnioskodawcy o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji jedynie w formie pisma, zauważyć wypada, że w odniesieniu do A. Sz. nie można mówić, by w sposób ewidentny nie był on stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji mającej zostać zrealizowaną na sąsiedniej działce, zwłaszcza wobec jego twierdzeń, że inwestycja ta będzie oddziaływała na nieruchomość, której jest współwłaścicielem.

Jeżeli bowiem wspomniana inwestycja rzeczywiście oddziaływałaby na nieruchomość skarżącego, to skarżącemu przysługiwałby przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, a postępowanie to musiałoby zakończyć się wydaniem decyzji na podstawie art. 158 kpa. Jeżeli jednak inwestycja ta nie oddziaływałaby na nieruchomość skarżącego, to i tak nie można byłoby uznać A. Sz. za osobę trzecią (tak jak radnego R. B.), ale należałoby w takiej sytuacji wydać decyzję na podstawie art. 157 § 3 kpa.

Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 1082/09 (LEX nr 594881), fakt uznania przez organ, iż strona nie ma legitymacji do wszczęcia postępowania, powoduje wydanie decyzji o odmowie wszczęcia tego postępowania i nie prowadzi do badania przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Tak więc w przedmiotowej sprawie konieczne jest wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji administracyjnej załatwiającej wniosek A.Sz. z dnia [...] r. W zależności od konkretnych ustaleń, jakie muszą zostać poczynione przez organ administracyjny rozpatrujący tę sprawę, może być to decyzja wydana albo na podstawie art. 158 kpa, albo na podstawie art. 157 § 3 kpa. Może zatem to być decyzja stwierdzająca nieważność kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej, odmawiająca stwierdzenia jej nieważności albo stwierdzająca wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa, bądź decyzja o umorzeniu postępowania, ale też może być to decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji. W każdym jednak razie wniosek A. Sz. z dnia [...]r. musi zostać załatwiony w formie decyzji.

Skoro zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. nr[...] – nie wydało decyzji administracyjnej załatwiającej wniosek A. Sz. z dnia [...] r., to pozostaje ono w bezczynności, gdyż skierowanie do skarżącego przez Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. pisma z dnia [...] r. nie może być uznane za załatwienie wspomnianego wniosku A. Sz.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 149 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.