Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 706/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od uiszczenia wpisu w części
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku I. Ł. o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) maja 2015 r., nr (...), w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za lipiec 2006 r., w postępowaniu wznowieniowym - postanawia – 1. zwolnić skarżącego od wpisu od skargi w ½ części, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Występując o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, I. Ł. złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym z którego wynika, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Źródłem utrzymania małżonków jest prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza oraz wynagrodzenie za pracę jego żony, wynoszące 4 998,32 zł brutto miesięcznie. Zgodnie z oświadczeniem, działalność skarżącego nie przynosi aktualnie żadnych realnych dochodów, gdyż wszelkie przychody z tego tytułu pochłaniane są przez koszty.

Jeżeli chodzi o zgromadzony majątek, to w oświadczeniu zadeklarowano jedynie mieszkanie o pow. 79 m 2.

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy I. Ł. zwrócił uwagę na trudności związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, będące następstwem kryzysu gospodarczego, w efekcie którego część firm, będących jego klientami, upadło nie płacąc za wykonane usługi. Dodał także, że za ubiegły rok odnotował stratę w wysokości 31 019,67 zł, ponadto ma do spłacenia kredyt w wysokości 120 643,23 zł oraz kredyt w rachunku bieżącym, wynoszący 7 442,32 zł.

Wzywany do złożenia dodatkowego oświadczenia oraz wskazanych dokumentów źródłowych skarżący przedstawił między innymi: kopię zeznania podatkowego za 2014 r. (zgodnie z tym zeznaniem jego przychód wyniósł 193 620,70 zł, koszty uzyskania przychodu 224 639,74, zaś dochód żony 68 4311,40 zł), kopie deklaracji składanych na poczet podatku od towarów i usług (zgodnie z tymi deklaracjami podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług w maju br. wyniosła 13 694 zł, w czerwcu 19 437 zł, zaś w lipcu 12 640 zł), kopie rachunków za media i wyciągi z rachunków bankowych skarżącego, na których nie odnotowano jednak praktycznie żadnych operacji.

Skarżący, mimo wezwania, nie przedstawił wyciągów z rachunków bankowych swojej żony, ani pełnego wykazu wydatków, uwzględniającego takie pozycje, jak chociażby koszty zakupu żywności, leków i środków czystości.

Wpis sądowy w przedmiotowej sprawie, wynosi 200 zł.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez owo wykazanie należy rozumieć przedłożenie pełnego, wiarygodnego i jednoznacznego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie dodatkowego oświadczenia i określonych w wezwaniu dokumentów źródłowych, celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości i rozbieżności, z których wynikałoby, że wnioskodawca spełnia ustawowe kryteria otrzymania ulgi w postaci prawa pomocy.

W niniejszej sprawie skarżący złożył, na urzędowym formularzu, oświadczenie, które jest jednak niepełne, nie zawiera bowiem kompletnych informacji na temat ponoszonych przez skarżącego wydatków. Niejasne i nieprecyzyjne jest też zawarte w nim stwierdzenie o faktycznym braku dochodów z prowadzone działalności, nie odnosi się ono bowiem do konkretnych okoliczności. W tej sytuacji konieczne było wezwanie skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia i wskazanych w wezwaniu dokumentów.

Ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania skarżący przedstawił kopie zeznań i deklaracji podatkowych, a także kopie rachunków za media, jednakże nie określił wielkości wydatków na zaspokojenie pozostałych potrzeb bytowych. Nie przedstawił też wyciągu z rachunku bankowego żony. W związku z tym nie sposób jest określić struktury wydatków w jego gospodarstwie domowym, a co za tym idzie stwierdzić, czy skarżący dysponuje wolnymi środkami na pokrycie kosztów sądowych, zwłaszcza wobec tego, że na jego rachunkach bankowych nie odnotowano praktycznie żadnych operacji,

Niezależnie jednak od powyższego zauważyć należy, że poziom dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego nie uzasadnia stwierdzenia, że nie jest on w stanie w jakimkolwiek stopniu sfinansować kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Pobory jego żony wynoszą bowiem prawie 5 000 zł miesięcznie brutto, przekraczają więc w sposób istotny wysokość przeciętnego wynagrodzenia, natomiast jeżeli chodzi o kwestię braku dochodów skarżącego, to w tym miejscu należy zaznaczyć, że straty w rozumieniu przepisów podatkowych nie można utożsamiać z faktycznym wynikiem finansowym prowadzonej działalności. Strata ta stanowi bowiem jedynie różnicę przychodów i kosztów ich uzyskania, do których do kosztów zalicza się między innymi wartość poczynionych inwestycji i odpisy amortyzacyjne. W tej więc sytuacji strata podatkowa, podawana jako wynik finansowy, nie jest miarodajna.

Za 2014 r. skarżący osiągnął przychód w wysokości 193 620,07 zł, a podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług za maj, czerwiec i lipiec 2015 r. wynosiły zaś od 12 640 zł do 19 437 zł, co świadczy o tym, że firma skarżącego rzeczywiście funkcjonuje w obrocie gospodarczym, generując realne wpływy. Trudno więc jest stwierdzić, że jest ona całkowicie deficytowa, nie przynosząc mu żadnych wymiernych korzyści.

Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący nie jest w stanie ponieść chociażby w części kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Niemniej jednak nie sposób też nie zauważyć, że niezależnie od kosztów sądowych jakie wiążą się z przedmiotową sprawą jest on również zobligowany do uiszczenia kosztów sądowych w dziesięciu innych sprawach, zawisłych przed tutejszym Sądem. Z tego więc względu, mając na uwadze łączną wysokość wpisów w tych sprawach, przekraczającą kwotę 2000 zł, zwolniono go od wpisu w niniejszej sprawie w ½ części, gdyż uiszczenie wszystkich tych należności w pełnej wysokości, w zasadzie w tym samym czasie, byłoby dla skarżącego znacznym obciążeniem.

W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., w związku z w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.