Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1855/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca A.Ł. po złożeniu skargi, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której realizacja w postaci dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w sytuacji, gdy już wcześniej zajęto na poczet podatku VAT kwotę 90.000 zł, doprowadzi do likwidacji firmy i tym samym utraty pracy przez ponad 20 pracowników. W razie przegranej sprawy w sądzie, będzie prosiła Urząd Skarbowy o rozłożenie tej należności na raty. Skarżąca przedłożyła również wykaz miesięcznych wydatków, które wynoszą 134.520 zł oraz stwierdziła, że przychody kształtują się przeciętnie na poziomie 90.000 – 100.000 zł miesięcznie. Ściągnięcie zatem pieniędzy z konta spowoduje, że Skarżąca nie będzie miała środków na żadne wydatki. Już obecnie na funkcjonowanie firmy konieczne było zaciągnięcie kredytów i obecnie zadłużenie wobec banków wynosi 700.000 zł. Ponadto firma spłaca raty leasingowe i zadłużenie z tego tytułu wynosi ok. 1.000.000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Jak wynika z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwana dalej P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28.10.2010 r., sygn. akt II GZ 313/10 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Twierdzenia strony, które stanowią jedynie powtórzenie art. 61 § 3 P.p.s.a nie przesądzają o spełnieniu wskazanych w tym przepisie przesłanek (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 598/06 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne.

Można w tym miejscu wskazać także na inne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których wyrażony został pogląd co do należytego uzasadniania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oraz wykazywania przesłanek. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. (sygn. akt FZ 65/04 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zostało stwierdzone, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Z kolei w postanowieniu z dnia 21 października 2010 r. (sygn. akt II FZ 522/10 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zaistnienie jednej z przesłanek wstrzymania, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Ponadto strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne.

W niniejszej sprawie okolicznością przedstawioną przez Skarżącą mającą uzasadnić wstrzymanie wykonania decyzji, będzie dokonanie czynności egzekucyjnej, która uniemożliwi funkcjonowanie jej firmy. Skarżąca podała przy tym wysokość miesięcznie ponoszonych wydatków w stosunku do osiąganych dochodów. Analizując przedstawione wyliczenia należy stwierdzić, że Skarżąca wydaje więcej, aniżeli zarabia. Według tego przedstawionego wyliczenia, wydatki przekraczają o 34.520 zł osiągane miesięcznie dochody. Stawia to pod ogromnym znakiem zapytania prawdziwość podnoszonych okoliczności. W ocenie Sądu przedstawionego wyliczenia, nie można uznać za odpowiadające prawdzie. Skarżąca nie wykazała bowiem w jaki sposób pokrywa stratę w wyżej wykazanej wysokości, nie mówiąc już o osiąganiu przez Skarżącą jakichkolwiek zysków. Trudno przyjąć, że dana osoba prowadzi działalność gospodarczą, jeżeli nie przynosi ona żadnych zysków. Pojawia się w związku z tym inne pytanie, z czego utrzymuje się Skarżąca, skoro wydaje więcej aniżeli zarabia oraz ma same długi wobec banków i firm leasingowych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Powstałe wątpliwości uniemożliwiają uznanie twierdzeń Skarżących za prawdziwe i tym samym należy stwierdzić, że Skarżąca nie wykazała, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje likwidację jej firmy.

Powyższe oznacza, że Skarżąca jedynie przytoczyła przesłanki wstrzymania decyzji stwierdzając tylko, iż zajęcie kont bankowych uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej. Odnosząc się jednak do wywodów przedstawionych we wcześniejszej części uzasadnienia należy stwierdzić, że są to jedynie gołosłowne twierdzenia, które nie są poparte żadnymi dowodami. Przedstawienie jedynie ogólnej tezy, że być może w przyszłości dojdzie do jakiegoś zdarzenia, bez poparcia takiej tezy jakimikolwiek dowodami, nie spełnia warunku wykazania przez Skarżącą przesłanek umożliwiających sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać również należy, że sama egzekucja należności pieniężnych z konta Skarżącej nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, poza ogólnikowym stwierdzeniem oraz nieuznanym za prawdziwe przedstawieniem miesięcznych wydatków i dochodów, jakie następstwo będzie miało zajęcie konta bankowego.

Zwrócić należy również uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. (I FZ 389/10 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zostało stwierdzone, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

Podsumowując należy stwierdzić, że w przypadku, gdy Skarżąca nie uzasadniła należycie we wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to sąd nie ma obowiązku poszukiwania takich okoliczności. W szczególności jeżeli wnioski takie, jak w niniejszym przypadku, nie wynikają z akt sprawy. Samo zaś powołanie się na przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji, bez ich należytego uzasadnienia i udowodnienia, nie wystarczają do wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.