Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 759/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 par 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "E." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. (zwany dalej: "Dyrektorem") zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] odmówił [...] spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. ( dalej zwana Spółką, Skarżącą) przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Sz. (zwanego dalej: Naczelnikiem) z dnia [...] r., znak: [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. na poczet:

1) podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego przez płatnika (PIT-4) za maj 2013 r.,

2) zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego przez płatnika PIT-8 za kwiecień 2013 r. i maj 2013 r.,

3) zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego przez płatnika za kwiecień 2013 r.,

4) podatku od towarów i usług za wrzesień 2013 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynikało, że Naczelnik postanowieniem z dnia [...] r., znak [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. na poczet wskazanych zaległości podatkowych. Ww. postanowienie Naczelnika zostało doręczone stronie w dniu 31 stycznia 2015 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) zwanej dalej "o.p."

Pełnomocnik Spółki pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. wystąpił do Dyrektora

z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na ww. postanowienie, wskazując, że przesyłka zawierająca rozstrzygnięcie, została skierowana na adres Spółki, jednakże nie została doręczona. Przesyłkę zwrócono organowi z adnotacją "nie podjęto w terminie", przy czym adresatowi nie pozostawiono awiza.

Ponadto pełnomocnik wyjaśnił, że co najmniej od listopada 2014 r. żadna korespondencja polecona nie została doręczona Spółce, jak również nie było pozostawiane awizo. Wskazał, że wyniku interwencji Prezesa Zarządu u operatorów pocztowych, Spółka uzyskała informację, iż do końca 2014 r. pracownik Poczty Polskiej dokonywał zwrotów korespondencji z informacją o tym, że adresat wyprowadził się. Spółka nie otrzymywała również awiz i z tego powodu korespondencja wracała z adnotacją "nie podjęto w terminie". Natomiast kolejny operator "InPost" (doręczający korespondencję organów skarbowych od stycznia 2015 r.) również dokonywał zwrotów przesyłek z taką samą adnotacją i również Spółka nie otrzymywała awiz. Próby sprawdzenia czy w punkcie odbioru awizowanej korespondencji znajdują się jakieś przesyłki adresowane do Spółki nie przynosiły rezultatu, pomimo, że w jakiś czas później korespondencja wracała do organu skarbowego jako nieodebrana.

Wskazano, że o fakcie istnienia i wysłania wskazanego w petitum wniosku postanowienia Spółka dowiedziała się w dniu 25 marca 2015 r., kiedy to podczas wizyty w Dziale Egzekucji [...] Urzędu Skarbowego w Sz., Prezes Zarządu Spółki, w obecności jej pełnomocnika, został poinformowany przez pracowników Urzędu o wydaniu przedmiotowego postanowienia.

Spółka twierdzi zatem, że o fakcie istnienia i wysłania wskazanego postanowienia dowiedziała się w dniu 25 marca 2015 r., w tym bowiem dniu została doręczona Prezesowi Zarządu kserokopia przedmiotowego postanowienia

i wobec tego składając wniosek 1 kwietnia 2015 r. zachowała tygodniowy termin do jego złożenia. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika z dnia [...] r.

Dyrektor w wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku pełnomocnika postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na wyżej wymienione postanowienie Naczelnika. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor wskazał, że postanowienie Naczelnika znak [...] zostało wysłane stronie w dniu 8 stycznia 2015 r., za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, tj. operatora pocztowego "InPost", wpisanego do Rejestru Operatorów Pocztowych pod. poz. B-00520. Przesyłka została zwrócona do Urzędu Skarbowego w dniu 3 lutego 2015 r. Z informacji umieszczonych na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynikało, że:

- przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 16 stycznia 2015 r. oraz w dniu

24 stycznia 2015 r.,

- awizo umieszczono w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata,

- przesyłkę zwrócono nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki,

Dyrektor podzielił stanowisko Naczelnika, że przedmiotowe postanowienie Naczelnika z dnia [...] r. zostało doręczone stronie w trybie art. 150 § 2 o.p. w dniu 31 stycznia 2015 r., a w związku z tym, zażalenie z dnia 1 kwietnia 2015 r. złożono z uchybieniem terminu. Przede wszystkim jednak uznał, że strona składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu temu terminowi, co wyklucza możliwość przywrócenia wskazanego terminu.

Spółka na postanowienie Dyrektora wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, żądając uchylenia postanowienia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia wyłącznie na adnotacjach dokonanych przez operatora pocztowego na potwierdzeniach doręczeń korespondencji, które w żadnej mierze nie mogą być miarodajne w świetle nieprawidłowości awizowania korespondencji, a nadto poprzez pominięcie podnoszonych przez skarżącego okoliczności wskazujących na to,

że dochował należytej staranności w dbałości o swoje interesy, a mianowicie, iż Prezes Zarządu osobiście zgłosił się do organów podatkowych w celu ustalenia czy była wysłana do niego korespondencja oraz, że to skarżący inicjował postępowanie

w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 2013 r., wobec czego nie miał żadnego interesu w tym by nie odbierać skierowanej do niego korespondencji w tej sprawie, a wręcz przeciwnie zależało mu na jak najszybszym rozstrzygnięciu sprawy,

2) art. 150 § 2 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające

się w uznaniu, iż nie ma możliwości obalenia skutku doręczenia płynącego z treści przepisu, podczas gdy skutek doręczenia zastępczego może zostać obalony poprzez wykazanie, że operator pocztowy nie dokonał wszystkich niezbędnych czynności koniecznych do uznania skuteczności doręczenia zastępczego, zostały spełnione przesłanki doręczenia zastępczego, podczas gdy operator pocztowy nie pozostawił zawiadomienia oraz zawiadomienia powtórnego o pozostawieniu przesyłki pocztowej

w placówce operatora, wobec czego nie można uznać doręczenia zastępczego

za skuteczne,

3) art. 162 § 1 o.p. poprzez niewłaściwe niezastosowanie wyrażające się w uznaniu, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego

w Sz. z dnia [...] r., podczas gdy przesłanka przywrócenia terminu została spełniona, albowiem przesyłki pocztowe nie trafiały do skarżącego z powodu uchybienia przez operatora pocztowego wymogom zawiadamiania o pozostawieniu przesyłek pocztowych do odbioru.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 162 § 1 o.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (162 § 2 o.p.). Na podstawie art. 163 § 2 o.p. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

W art. 162 o.p. ustawodawca uregulował instytucję przywrócenia terminu

do podjęcia czynności procesowej przez stronę, a zatem również przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W art. 162 § 1 i § 2 o.p. wprowadzono przesłanki przywrócenia terminu. Dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie:

1) uchybienie terminowi,

2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie 7 dni,

3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi,

4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

Uchybienie terminowi stanowi kluczową przesłankę do przywrócenia terminu. Skoro bowiem termin w ogóle nie rozpoczął swojego biegu, nie może być mowy o jego uchybieniu. Dlatego w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie należało ustalić, czy strona uchybiła terminowi do złożenia zażalenia.

W niniejszej sprawie organy przyjęły iż doręczenie Spółce postanowienia Naczelnika z dnia [...] r. nastąpiło w dniu 31 stycznia 2015 r. w trybie

art. 150 o.p.

Zgodnie z brzmieniem art. 150 o.p. W razie niemożności doręczenia pisma

w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

§ 1a. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma

w terminie 7 dni.

Zgodnie z § 2 zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Z przytoczonych przepisów wynika, że dla skutecznego doręczenia stronie pisma procesowego w trybie art. 150 o.p. konieczne jest, aby operator pocztowy przesyłkę przechowywał przez 14 dni w swojej placówce, przy czym o tym fakcie powinien powiadomić adresata (pozostawiając awizo). Zaznaczyć należy, że operator powinien poinformować o możliwości odebrania przesyłki w terminie 7 dni od dnia pozostawienia awiza (ustawodawca szczegółowo wymienił przy tym miejsca, w których można pozostawić awizo i są to: oddawcza skrzynka pocztowa, drzwi mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, widoczne miejsce przy wejściu na posesję adresata). W razie niepodjęcia pisma w ciągu 7 dni, operator pozostawia kolejne awizo z informacją o terminie odbioru przesyłki. Zgodnie z wprowadzoną przez ustawodawcę fikcją doręczenia pismo uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia pozostawienia pierwszego awiza (pismo organ pozostawia w aktach sprawy).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy,

że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki skierowanej na adres Skarżącej i, wskazano, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki, pozostawiono ją w dniu

16 stycznia 2015 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w POK InPost przy

ul. [...] w Sz. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz

z informacją o możliwości jej odbioru umieszczono w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 24 stycznia 2015 r. Następnie przesyłkę zwrócono

do nadawcy w dniu 3 lutego 2015 r., gdyż Skarżąca nie odebrała awizowanej przesyłki. W takim stanie rzeczy uznano, że skutek doręczenia pisma (postanowienia) Naczelnika nastąpił w dniu 31 stycznia 2015 r.

Sąd podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu NSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 474/12, w którym wskazano, że potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę obalenia tego domniemania należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi.

W ocenie Sądu, Spółka nie obaliła skutecznie domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało stwierdzone w treści potwierdzenia odbioru przesyłki. Z adnotacji umieszczonych na potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika bowiem, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, z zachowaniem 7-dniowych terminów, tj. w dniu 16 i 24 stycznia 2015 r. Na dokumencie tym nie naniesiono żadnych informacji odnośnie nieprawidłowości w zakresie dokonanego doręczenia. Co więcej, potwierdzenie odbioru zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto, potwierdzenie to zostało umieszczone przez pracownika operatora pocztowego w prawidłowym miejscu, o czym uczyniono adnotację. Nie można zatem zgodzić się z pełnomocnikiem Spółki, który podniósł, że przesyłka nie została skutecznie doręczona Skarżącej w trybie art. 150 o.p. Podkreślić należy, że przedmiotowe postanowienie zostało Skarżącej doręczone na adres zgodny z adresem widniejącym w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Skoro zatem postanowienie Naczelnika skutecznie doręczono w dniu 31 stycznia 2015 r., Spółka składając zażalenie na to postanowienie wraz z wnioskiem w dniu 1 kwietnia 2015 r. istotnie uchybiła terminowi do złożenia zażalenia.

W niniejszej sprawie organy nie kwestionowały, iż Spółka złożyła wniosek

w terminie 7 dni od dnia w którym dowiedziała się o wydaniu postanowienia, tj. ustała przyczyna uchybienia terminu oraz to, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu Spółka dokonała czynności dla której termin był przewidziany (złożyła zażalenie na postanowienie).

Należy zatem rozważyć, czy we wniosku Spółka uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia zażalenia. Artykuł 162 § 1 o.p. wymaga bowiem nie tylko podania przyczyny uchybienia terminowi, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika. Okoliczność braku winy należy uprawdopodobnić, to znaczy wskazać na możliwość wystąpienia braku winy. Nie oznacza to, że samo wskazanie okoliczności,

z których brak winy miałby wynikać jest wystarczające. Twierdzenia należy uargumentować tj. przywołać okoliczności na poparcie swych twierdzeń. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt. II FSK 2303/10, uprawdopodobnienie oznacza ustalenie określonego faktu (zdarzenia czy też okoliczności) na podstawie wiarygodnych środków dowodowych, pozwalających na uzyskanie przekonania organu podatkowego o zgodności dowodzonych faktów z rzeczywistością. Uprawdopodobnienie należy zatem rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie danego faktu jest wysoce prawdopodobne. Uprawdopodobnienie nie prowadzi do pewności, lecz jedynie daje lub wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia lub nieistnienia danego faktu. Uprawdopodobnienie polega na wykorzystaniu środków dowodowych w celu stworzenia większego lub mniejszego stopnia prawdopodobieństwa, nie dającego pewności, lecz jedynie wiarygodność twierdzenia o danych faktach. Nie może ono jednak opierać się wyłącznie na twierdzeniach zainteresowanego, które powinny zostać uwiarygodnione za pomocą określonych środków dowodowych (por też: A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004 r., s. 220 – 221).

W niniejszej sprawie jako przesłanki mające uprawdopodobnić brak jej winy

w zachowaniu terminu do złożenia zażalenia Spółka wskazywała okoliczność,

iż przesyłka zawierająca postanowienie, została skierowana na adres Spółki, jednakże nie została doręczona. Wskazano, że przesyłkę zwrócono organowi z adnotacją "nie podjęto w terminie", przy czym adresatowi nie pozostawiono awiza.

Ponadto wyjaśniono, że co najmniej od listopada 2014 r. żadna korespondencja polecona nie została doręczona Spółce, jak również nie było pozostawiane awizo. Wskazano że w wyniku interwencji Prezesa Zarządu u operatorów pocztowych, Spółka uzyskała informację, iż do końca 2014 r. pracownik Poczty Polskiej dokonywał zwrotów korespondencji z informacją o tym, że adresat wyprowadził się. Wyjaśniono, że Spółka nie otrzymywała również awiz i z tego powodu korespondencja wracała z adnotacją "nie podjęto w terminie". Natomiast kolejny operator "InPost" (doręczający korespondencję organów skarbowych od stycznia 2015 r.) również dokonywał zwrotów przesyłek z taką samą adnotacją i również Spółka nie otrzymywała awiz. Według Spółki próby sprawdzenia czy w punkcie odbioru awizowanej korespondencji znajdują się jakieś przesyłki adresowane do niej nie przynosiły rezultatu, pomimo, że w jakiś czas później korespondencja wracała do organu skarbowego jako nieodebrana. Wskazano,

że o fakcie istnienia i wysłania wskazanego w petitum wniosku postanowienia Spółka dowiedziała się w dniu 25 marca 2015 r., podczas wizyty w Dziale Egzekucji [...] Urzędu Skarbowego w Sz. Prezes Zarządu Spółki, w obecności jej pełnomocnika, został poinformowany przez pracowników Urzędu o wydaniu przedmiotowego postanowienia.

Tymczasem na okoliczność powyżej wskazanych, rzekomych nieprawidłowości w działaniu operatorów pocztowych i ich pracowników, braku awiz, czy też interwencji u operatorów oraz pozyskanych od nich informacji o rzekomych nieprawidłowościach, Strona poza własnymi twierdzeniami nie przedstawiła żadnego dowodu, który mógłby uprawdopodobnić, iż uchybienie terminowi do złożenia zażalenia nastąpiło bez jej winy.

Nie może zdaniem Sądu uprawdopodabniać nieprawidłowego awizowania pisma w niniejszej sprawie sam fakt wizyty Prezesa Spółki w Dziale Egzekucji Urzędu Skarbowego, czy też to, że Spółka była zainteresowana wydaniem przedmiotowego postanowienia Naczelnika.

Tym samym, zdaniem Sądu, Spółka nie uprawdopodobniła braku swojej winy

w uchybieniu terminowi do złożenia zażalenia Naczelnika. W efekcie wobec wymogu kumulatywnego spełnienia przesłanek z art. 162 o.p. do przywrócenia uchybionego terminu i braku spełnienia wszystkich tych przesłanek, organ odwoławczy zasadnie odmówił Spółce przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika z dnia [...] r.

W ocenie Sądu nie zasługiwały także na uwzględnienie zarzuty naruszenia

art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Jak wskazano wyżej organ oparł się

na adnotacjach operatora w sposób zgodny z prawem, a Spółka nie uprawdopodobniła, że awizowanie korespondencji nastąpiło w sposób nieprawidłowy. Ponownie trzeba wskazać, że nie sposób czynić skutecznego zarzutu z twierdzenia, iż organ pominął wspomniane przez Spółkę twierdzenia, iż dochowała należytej dbałości o swoje interesy poprzez osobiste zgłoszenie Prezesa Zarządu do organów podatkowych w celu sprawdzenia czy była do niego wysyłana korespondencja oraz, że to Skarżąca zainicjowała postępowanie w sprawie i nie miała żadnego interesu w tym by nie odbierać skierowanej do niej korespondencji. Oba powyższe fakty potwierdzają co prawda, że Spółka interesowała się sprawą, jednak nie mogą uprawdopodobnić, bez powiazania z innymi dowodami, których tu nie przedstawiono, że korespondencję do Skarżącej awizowano nieprawidłowo.

Za nietrafny należało także uznać zarzut naruszenia art. 150 § 2 o.p. Trzeba przyznać, że istotnie organ w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, iż nie ma możliwości obalenia skutku doręczenia wynikającego z treści art. 150 o.p. Zdaniem Sądu użycie powyższego sformułowania nie było równoznaczne z tym, że nie można obalić domniemania prawidłowości samego doręczenia dokonanego w tym trybie. Przede wszystkim jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało uznać,

że powyższe stwierdzenie organu nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca nie obaliła bowiem domniemania prawidłowości dokonanego doręczenia, gdyż poza własnymi stwierdzeniami nie przedstawiła żadnego dowodu czy konkretnej okoliczności potwierdzającej, że istotnie działanie doręczyciela w niniejszej sprawie było nieprawidłowe i niezgodne z treścią art. 150 o.p. co skutkowałoby uznaniem doręczenia za nieprawidłowe

Trafnie też wskazał organ, iż Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia w istocie podjęła argumentację mającą na celu wykazanie, iż nie doszło do skutecznego doręczenia postanowienia Naczelnika i w istocie zarówno wyżej wskazane zarzuty naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. jak i art. 150 § 2 o.p. nie zmierzały do wykazania, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny, a jedynie do tego, iż doręczenie w trybie art. 150 § 2 o.p. było nieprawidłowe.

Jak jednak wykazano wcześniej, argumentacja taka jest nietrafna. Doręczenie postanowienia Naczelnika z dnia [...] w trybie art. 150 § 2 o.p. w świetle materiałów zgromadzonych w sprawie było prawidłowe, a w sprawie nie zaszły przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia zażalenia.

Mając na względzie wszystkie powyżej omówione okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.