Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2022/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. M. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o cofnięciu pozwolenia na bron palną bojową i gazową, w dniu [...] sierpnia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy powyżej określoną decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył treść przepisów prawa materialnego na podstawie których organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję. Podał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o istnieniu okoliczności, z którymi ustawodawca związał obawę określoną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem przeciwko stronie toczy sie postępowanie karne, w którym stoi pod zarzutami popełnienia przestępstw przeciwko mieniu i kierowaniu zorganizowaną grupą przestępczą. Ponadto organ podał, że toczące się postępowanie karne nie jest pierwszym, a w dwóch przypadkach prowadzone w przeszłości postępowania karne zakończyły sie wyrokami skazującymi. Przeczy to twierdzeniu stronny o jego nienagannym dotychczas trybie życia.

Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że ustawodawca nakazując organom Policji cofnięcie przedmiotowego pozwolenia osobom zaliczonym przez niego do osób wzbudzających uzasadnioną obawę możliwości (a zatem nie pewności) użycia broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt powołanej ustawy, dał bezwzględnie pierwszeństwo interesowi publicznemu, którego racja jest - ze względu na ścisły związek prawa do broni ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego - aby broń mogły posiadać wyłącznie osoby dające gwarancję zgodnego z prawem dysponowania nią. Interes strony w zachowaniu jej pozwolenia na broń palną, w świetle zebranego materiału dowodowego nie może zostać uwzględniony.

D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], której zarzucił, że została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), art. 31 ust. 3 i art. 42 ust. 3 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Skarżący zarzucił również organowi, że wydał zaskarżoną decyzję naruszając przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kpa, poprzez rozpoznanie sprawy bez wszechstronnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, poprzez przekroczenie granic swobody oceny dowodów, poprzez pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu strony.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzając, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

. Stosownie bowiem do treści (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnienie, które stanowi istotę sporu w niniejszej sprawie było przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów, który wskazał w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, w związku z czym osoby takie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w konflikt z prawem. Uchwała ta podnosi także, iż w przypadku osób, które nie zostały skazane za wymienione w tym przepisie przestępstwa, organy Policji, mające upoważnienie do swobodnej oceny okoliczności i faktów, mogących przesądzać o wystąpieniu takiej uzasadnionej obawy, winny szczegółowo te okoliczności i fakty analizować, oceniać je w sposób zindywidualizowany, a następnie winny wyczerpująco uzasadnić tę ocenę w perspektywie przyjęcia, iż istnieje określona w przepisie "uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".

Podkreślić należy, że zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia jest jedynie, wynikająca z normy zawartej w powołanych wyżej przepisach ustawy o broni i amunicji, przesłanka cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, a więc istnienie uzasadnionej obawy co do możliwości użycia tej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Rozstrzygnięcie tego zagadnienia należy natomiast, jak wyżej wskazano, do kompetencji organów Policji, prowadzących postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Na gruncie niniejszej sprawy za uprawnioną uznać należy ocenę organów policji, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego.

Zaznaczyć trzeba, iż przestępstwa (przeciwko mieniu), których popełnienie zarzucono skarżącemu należą do przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Organ zobowiązany był wykazać, że istnieje uzasadniona obawa, o której mowa w tym przepisie do wydania decyzji o cofnięciu przedmiotowego pozwolenia. Koniecznym było zatem wykazanie związku cech charakteru skarżącego oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Stwierdzić należy, iż organy Policji takiej oceny dokonały, dochodząc do wniosku, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej okoliczności dotyczące postępowania skarżącego, a w szczególności jego stosunek do norm prawnych, które wielokrotnie naruszał rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący świadomie naruszający porządek prawny istotny dla ochrony bezpieczeństwa powszechnego, nie daje bowiem gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej.

W pełni należy zgodzić się z organem, iż wykazał bezpośredni związek pomiędzy czynami popełnionymi przez skarżącego, a cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzają obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze Sąd ocenił, jako nie zasadne, gdyż organ nie naruszył określonych w niej przepisów.

Należy zauważyć również, iż treść art. 15 ust. 1 pkt 6 (od dnia 10 marca 2011 r.) ustawy o broni i amunicji uległa zmianie, ale organy prowadzące postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zobowiązane były stosować przepisy przed nowelizacją, co wynika wprost z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowym, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz.195).

Poinformować należy skarżącego, że o ile oczyści się z zarzutów zawartych we wniesionym do Sądu akcie oskarżenia, to będzie mógł ponownie ubiegać się o wydanie pozwolenia, które zaskarżoną decyzją zostało mu cofnięte.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.