Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 645/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2 ust 2, 4, 5
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz, sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 645/17

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r, znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu zażalenia [...] na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016r, Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazało, że Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 219 k.p.a. w zw. z art. 2 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - odmówił [...] wydania zaświadczenia o samodzielności wielostanowiskowego garażu podziemnego w budynku przy ul. [...]

. W ocenie organu I instancji garaż nie jest samodzielnym lokalem, gdyż

w jego obrębie usytuowane są pomieszczenia gospodarcze oraz kotłownia niezbędna do funkcjonowania budynku, które dostępne są tylko z komunikacji ogólnej poprzez pomieszczenie przedmiotowego garażu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając zażalenie Spółdzielni Mieszkaniowej wyjaśniło, że stosownie do art. 2 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm.) samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nic przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. W niniejszej sprawie kotłownia i pomieszczenia gospodarcze nie są pomieszczeniami przynależnymi do garażu, zatem garaż nie może być uznany za lokal samodzielny, skoro znajduje się w nim w szczególności kotłownia niezbędna do funkcjonowania budynku (a nie garażu) i dostęp do niej jest możliwy wyłącznie poprzez garaż. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że skoro część lokalu garażowego służy zaspokajaniu potrzeb innych osób oprócz użytkowników garażu, to lokal garażowy nie jest samodzielnym lokalem użytkowym w rozumieniu ustawy

o własności lokali. Przeszkodą do uznania samodzielności wielostanowiskowego garażu podziemnego nie jest to, że znajdują się w jego obrębie pomieszczenia, które można by uznać za pomocnicze lecz to, że pomieszczenia te służą do użytku innym osobom niż korzystające z garażu. Zatem można to przyrównać do sytuacji, w której łazienka czy garderoba przynależna do jednego lokalu miałaby znajdować się w obrębie innego lokalu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] . Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła :

-naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust.2,4 i 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.

o własności lokali poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało odmową wydania wnioskowanego zaświadczenia;

- naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 218 par. 1 w zw. z art. 217 par. 2 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 2 ust.3 ustawy o własności lokali, poprzez bezzasadną odmowę wydania zaświadczenia

o samodzielności lokalu w ramach posiadanych danych, w oparciu o dowolną i sprzeczną

z utrwalonym orzecznictwem interpretację przepisów, zmierzającą do wykreowania dodatkowych, nie istniejących i nie zgodnych z przepisami przesłanek warunkujących uznanie samodzielności lokalu;

- naruszenie art. 6, 7,11, 77 par. 1 w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie przez organy postanowień odmownych bez istniejących w prawie materialnym przesłanek odmownych, w tym poprzez wykreowanie wbrew przepisom prawa i zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, nieobowiązujących prawnie, dodatkowych wymogów dla spełnienia przez lokal niemieszkalny warunków samodzielności, w sytuacji gdy o przymiocie samodzielności lokalu (pomieszczenia) winny decydować przesłanki normatywne określone w przepisach ustawy o własności lokali.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż o samodzielności określonego lokalu decyduje wyłącznie spełnienie przez niego warunków określonych przez ustawodawcę

w dyspozycji art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Podstawowym atrybutem samodzielności lokalu jest zaś zgodnie z tym przepisem wydzielenie trwałymi ścianami

w obrębie budynku. Warunek taki spełnia w całości będący przedmiotem niniejszego postępowania garaż wielostanowiskowy. Dla wyodrębnienia prawnego samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali, nie mają znaczenia zlokalizowane pomieszczenia pomocnicze. Istotnym jest, aby lokal taki spełniał odpowiednie wymaganie budowlano-techniczne i można było z niego korzystać bez potrzeby korzystania z innego samodzielnego lokalu. Zdaniem skarżącej naruszono zaskarżonym postanowieniem regulacje ustawy o własności lokali, myląc pojęcia samodzielnego lokalu z samodzielnym użytkowaniem (dysponowaniem) lokalem. W ocenie skarżącej prawidłowe rozstrzygnięcie wymaga uznania samodzielności garażu podziemnego jako współwłasności w częściach ułamkowych osób, które za niego zapłaciły i które korzystają od kilkunastu lat z utrwalonego i ustalonego podziału miejsc postojowych. Uzyskanie zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego garażu jest niezbędne dla prawidłowego zniesienia współwłasności całej nieruchomości. Zdaniem skarżącej nie ma wątpliwości, że zamknięty garaż jest wydzielony trwałymi ścianami

w obrębie budynku, czego wymaga art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi (jak łazienka, w.c. czy garderoba

w mieszkaniu) jest lokalem samodzielnym, który służy zaspokojeniu potrzeb mieszkańców. Sugerowanie, że wyklucza samodzielność lokalu dostęp przez niego do pomieszczeń pomocniczych jest błędem, ponieważ garaż z niezależnym wejściem i wjazdem, jest zamknięty, z dostępem tylko osób uprawnionych. W konkluzji skarżąca wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że sprawa o stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z zm.), prowadzona z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny, do której mają zastosowanie przepisy działu VII k.p.a. (art. 217-220 k.p.a.). Artykuł 217 § 2 k.p.a. stanowi o sytuacjach, w których organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie wydaje się jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) oraz gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). W sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o zaświadczenie powinna wskazać przepis prawa materialnego, z którego wynika jej interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia.

W niniejszej sprawie skarżąca [...] wykazała, że uzyskanie zaświadczenia o samodzielności wielostanowiskowego garażu podziemnego w budynku przy ul. [...]

jest niezbędne dla prawidłowego zniesienia współwłasności całej nieruchomości. Niewątpliwie więc skarżąca posiada interes prawny, o którym mowa

w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w ubieganiu się o wydanie przedmiotowego zaświadczenia .

Istota sporu w przedmiotowej spawie sprowadza się do kwestii oceny zagadnienia prawnego, czy w obowiązującym stanie prawnym za samodzielny lokal można było uznać wielostanowiskowy garaż podziemny w obrębie którego jak wynika z załączonej do wniosku inwentaryzacji znajdują się pomieszczenia gospodarcze oraz kotłownia niezbędna do funkcjonowania budynku do których dostęp możliwy jest tylko poprzez przedmiotowy garaż. Analiza przepisów art. 2 ustawy o własności lokali nie uprawnia zdaniem sądu do podzielenia stanowiska strony skarżącej, że w przedstawionych okolicznościach możliwe było stwierdzenie samodzielności przedmiotowego lokalu. Definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego określa przepis art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Zgodnie z tym przepisem, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami

w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz

z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi" (art. 2 ust. 4 ww. ustawy). Wprowadzając definicję lokalu samodzielnego, ustawodawca ustanowił jednocześnie wymogi, jakie musi spełniać lokal, aby mógł zostać uznany za samodzielny. Wprost

i wyraźnie określonym w tym przepisie wymogiem samodzielności jest wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku. Inne cechy samodzielności lokalu nie zostały bliżej sprecyzowane, niemniej jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że wymóg samodzielności polega na tym, że właściciel i inne osoby korzystające z lokalu mają do niego swobodny dostęp oraz, że korzystanie z lokalu zgodnie z jego funkcją nie wymaga korzystania

z innych samodzielnych lokali. Lokal posiada zatem cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1479/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr719/12 ).

Lokal samodzielny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie może wchodzić w skład nieruchomości wspólnej (patrz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1998 r., sygn. akt I CKN 903/97, Lex nr 35752, i z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 696/11, Lex nr 1134305). Lokal samodzielny stanowi więc przedmiot wyłącznej własności i wyłącznego użytku właściciela lub mieszkańca.

W niniejszej sprawie wymogi o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie zostały spełnione.

Z załączonej do wniosku inwentaryzacji wynika, że w obrębie garażu usytuowane są pomieszczenia gospodarcze oraz kotłownia, do których dostęp jest możliwy wyłącznie poprzez garaż. Zarówno pomieszczenia gospodarcze jak i kotłownia niezbędna do funkcjonowania całego budynku nie są pomieszczeniami przynależnymi do garażu. Korzystanie z pomieszczeń gospodarczych oraz kotłowni wymaga korzystania z garażu, a zatem garaż nie może być uznany za lokal samodzielny. Lokal samodzielny

w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie może wchodzić w skład nieruchomości wspólnej. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1998 r., sygn. akt I CKN 903/97, Lex nr 35752, i z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 696/11, Lex nr 1134305).

Tymczasem przedmiotowy garaż wchodzi w skład nieruchomości wspólnej,

a uzyskanie zaświadczenia o samodzielności garażu podziemnego jest zdaniem skarżącej niezbędne dla prawidłowego zniesienia współwłasności całej nieruchomości. Ponieważ przesłanki samodzielności wielostanowiskowego garażu podziemnego nie zostały spełnione dlatego trafnie odmówiono skarżącej wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu.

Wobec powyższych rozważań , odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

Zdaniem sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Wbrew zarzutom skarżącej nie doszło do naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze, iż w sprawie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny

w rozumieniu art. 7 k.p.a. jak również został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 k.p.a., a ponadto postanowienie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

[pic]