Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 329/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 29 marca 2021 r. nr SKO/OS-414/8/2021 w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją Burmistrza B. z dnia 28 grudnia 2020 r., nr GKŚ.6220.05.2015, orzeczono o odmowie określenia na rzecz K. Sp. z o.o. środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...].

Z akt sprawy wynika, że dnia 22 czerwca 2015 r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynął wniosek K. Sp. z o.o. z siedzibą w J. o wydanie przez Burmistrza B. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.1"Eksploatacja i przeróbka kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...], planowanego do realizacji na terenie działek nr [...] i nr [...], obręb L.]. W wyniku rozpatrzenia wniosku Burmistrz B. decyzją z dnia 28 grudnia 2020 r., nr GKŚ.6220.05.2015, odmówił określenia na rzecz K. środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...]. W obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji bardzo szczegółowo opisał przebieg postępowania oraz wskazał na dokonane w jego trakcie ustalenia. Jako główny powód negatywnego rozpatrzenia wniosku inwestora Burmistrz B. wskazał stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu wyrażone w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2020 r. W tym postanowieniu organ odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Uzasadniając swoje stanowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wyjaśnił, iż z analizy przedłożonych materiałów wynikało, że na terenie przeznaczonym pod eksploatację wapieni krystalicznych stwierdzono występowanie orzesznicy i popielicy - gatunków ssaków objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Zinwentaryzowano również inne gatunki zwierząt objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt m.in. dzięcioła dużego, kosa, mroczka późnego i nocka wąsatka. Stwierdzono występowanie także stanowisk gatunków roślin objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin, m. in. kruszczyka szerokolistnego, lilii złogów, pierwiosnka wyniosłego i wawrzynka wilcze łyko. W przedłożonym przez inwestora raporcie poinformowano, że z punktu widzenia ochrony przyrody największą wartość stanowi występowanie na tym obszarze dwóch gatunków ssaków, tj. popielicy i orzesznicy. Organ uzgadniający wyjaśnił, iż orzesznica jest gatunkiem objętym ochroną ścisłą na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt i ujętym w pozycji 48 załącznika nr 1 do rozporządzenia. Ponadto gatunek ten wymieniony jest w załączniku IV Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. UE. L. 2013.158.193 ze zm.). Największym zagrożeniem dla orzesznicy jest wycinka lasu. Wycinka zadrzewień i zakrzewień prowadzi do przerywania ciągłości siedlisk i utrudnia przemieszczanie się tego gatunku ssaka, a tym samym zajmowanie nowych terenów. Natomiast popielica jest gatunkiem objętym ochroną częściową na mocy rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt i ujętym w pozycji 13 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Ponadto jest gatunkiem wymienionym w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt w kategorii gatunek niższego ryzyka, ale bliski zagrożenia. Ssak ten jest największym z czterech występujących w Polsce gatunków z rodziny popielicowatych, obok orzesznicy, koszatki i żołędnicy. Organ ten zauważył, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia doprowadzi do naruszenia zakazów obowiązujących w stosunku do zwierząt objętych ochroną gatunkową, określonych w art. 52 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o ochronie przyrody i § 6 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, tj. zakazu niszczenia siedlisk lub ostoi, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień, żerowania oraz zakazu niszczenia, usuwania lub przenoszenia.

Mając na uwadze dokonane ustalenia, w tym duże znaczenie przyrodnicze gatunków ssaków Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu uznał, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia może mieć znacząco negatywny wpływ na lokalne populacje tych gatunków w granicach województwa dolnośląskiego, poprzez uszczuplenie ich zasobów ogólnych i w konsekwencji doprowadzić do ich wyginięcia na danym terenie. Dodatkowo organ wskazał, iż w podejściu do środowiska obowiązuje tzw. zasada przezorności. Jest to wiążąca zasada zapisana w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który na mocy Traktatu Ateńskiego i art. 87 Konstytucji RP jest źródłem prawa również w Polsce. Zasada przezorności oznacza, że "nierozwiane wątpliwości muszą być interpretowane zawsze na korzyść środowiska przyrodniczego". Podstawowym przesłaniem tej zasady jest ocena potencjalnych skutków oddziaływania na środowisko planowanych działań oraz podjęcie stosownych działań mających na celu minimalizację i kompensację oddziaływania planowanej inwestycji. Zgodnie z tą zasadą, jeżeli w trakcie oceny stwierdzony zostanie brak pewności co do określonych skutków, należy przyjąć, iż one wystąpią. Z uwagi na możliwość znacząco negatywnego wpływu na te gatunki ssaków, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Mając na względzie powyższe uzgodnienie organ I instancji stwierdził, iż zachodzą przesłanki z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - do wydania decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań. Jak wyjaśnił organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stanowisko zajęte przez organ uzgadniający wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to, że w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, organ prowadzący postępowania nie może wydać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zezwalającej na realizację przedsięwzięcia. Jednak w przypadku zajęcia pozytywnego stanowiska przez organ uzgadniający, nie jest to równoznaczne z brakiem możliwości wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia.

Z zachowaniem ustawowego terminu odwołania od decyzji wnieśli K. Sp. z o.o. z siedzibą w J. oraz P. K. Inwestor - K. Sp. z o.o. z siedzibą w J. zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: - art. 2 oraz art. 5 Konstytucji RP poprzez brak respektowania zasady praworządności oraz zasady zrównoważonego rozwoju,- art. 107 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - dalej "o.o.ś.", poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji rozstrzygającej co do istoty w sposób nie odpowiadający wymogom oraz brak odniesienia do przedstawionych przez strony postępowania stanowisk, - art. 6 k.p.a. poprzez brak odpowiedniej wykładni przepisów prawa z pominięciem literalnego brzmienia przepisów mających w sprawie zastosowanie, w tym ustawy, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, - art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji publicznej całego materiału dowodowego z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, - art. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak zastosowania, a przez to brak kontroli dowodu sprzecznego z prawem oraz dopuszczenie dowodów do udziału w postępowaniu administracyjnym, - art. 80 ust. 2 ustawy o.o.ś poprzez brak badania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem, - art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. poprzez uznanie za wiążący brak uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - dalej "RDOŚ", warunków realizacji przedsięwzięcia, mimo że postanowienie RDOŚ o odmowie uzgodnienia wskazanego przedsięwzięcia nie znajdowało podstaw, - art. 80 ust. 1 ustawy o.o.ś. poprzez brak weryfikacji wyników uzgodnień i opinii, a także ustaleń zawartych w raporcie, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę decyzji polegający na przyjęciu, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] może potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, gdy tymczasem raport o oddziaływaniu inwestycji środowisko wykazał, że przy zastosowaniu rozwiązań przyjętych w raporcie, planowana inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska. Stawiając te zarzuty spółka wniosła o uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 czerwca 2020 r., w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] w całości, - uchylenie zaskarżonej decyzji Burmistrza B. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] w całości oraz określenie tych uwarunkowań dla tej inwestycji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania spółka przedstawiła bardzo obszerną argumentację do postawionych zarzutów. Spółka, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, m. in. podniosła, iż prawidłowo sformułowane uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odzwierciedlać poszczególne etapy prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego, nadto wskazywać, jakie fakty ustalono oraz zawierać opis dokonanej subsumcji. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracji. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowania prowadzącego do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym. Ponadto uzasadnianie decyzji przy użyciu pozaustawowych ogólnikowych sformułowań podważa zaufanie obywateli do władzy publicznej. Obowiązkiem organu przy uzasadnianiu rozstrzygnięcia jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Nie wykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu administracyjnego. Zdaniem skarżącej spółki rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostało uzasadnione w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały dla strony postępowania, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów dotyczących postanowienia RDOŚ odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia w istocie nie weryfikując zasadności tego rozstrzygnięcia, mimo że stanowisko organu uzgadniającego zdeterminowało kierunek załatwienia sprawy. Tymczasem nie można dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Spółka stwierdziła, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych przez art. 85 ust. 2 ustawy jak również wymagań określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Ustawa wymaga od organu uzasadnienia dlaczego organ uznał (bądź nie uznał) zapisów raportu, jako miarodajnego dla przeprowadzonego postępowania. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy o.o.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" - czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tej sprawie taka weryfikacja stanowiska RDOŚ nie została przez organ I instancji przeprowadzona, mimo że w postępowaniu zapadły dwa rozbieżne stanowiska organów współdziałających (Powiatowy Inspektor Sanitarny w J.(1) wydał pozytywną opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia). Jak dalej argumentowała spółka, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony na potrzeby tegoż postępowania ma szczególną wartość dowodową, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Powyższe wskazuje na obowiązek organu odniesienia się do danych szczegółowych raportu, czemu uchybiono. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż z punktu widzenia ochrony przyrody, największą wartość stanowi występowanie na terenie, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja dwóch gatunków ssaków, tj. popielicy Glis glis,, orzesznicy Muscardinus avellanarius. Fakt ten organ współdziałający oraz organ prowadzący postępowanie główne wywiodły tylko i wyłącznie z nieaktualizowanego (dane z 2016 roku) opracowania Stowarzyszenia E. (obecnie pn. Stowarzyszenie P. ). Wyniki te nie znalazły potwierdzenia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu, a za nim Burmistrz B., wydali swoje rozstrzygnięcia kierując się zasadą przezorności, wskazując ogólnie, że jeżeli w trakcie oceny zostanie stwierdzony brak pewności co do określonych skutków należy przyjąć, iż one wystąpią. W kontekście powyższego odwołująca spółka podniosła, iż w doktrynie obecne są zdania uznające zasadę przezorności tylko za regułę prawną, a nie za zasadę prawa, ponieważ nie wypełnia ona wszystkich istotnych elementów definicji zasady prawa (brak cechy zasadniczości). Zgodnie z tą regulacją zasada przezorności nakazuje podejmować wszelkie (racjonalne) środki zapobiegawcze w odniesieniu do działalności, których skutki nie zostały jeszcze zbadane na tyle, żeby możliwym było uznanie danej działalności za bezpieczną dla środowiska lub ustalenie bezpiecznych norm oddziaływania. Zasada przezorności nie uzasadnia jednak odmowy realizacji niezbadanych dostatecznie przedsięwzięć, a jedynie nakazuje podjąć wszelkie racjonalne środki zapobiegawcze. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. Spółka zwróciła także uwagę na komunikat Komisji Europejskiej w sprawie zasady przezorności, w którym wskazano na możliwość powołania się na zasadę przezorności wyłącznie w uzasadnionych przypadkach. Zasada ta nie ma natomiast służyć unikaniu jakiegokolwiek ryzyka, lecz tylko takiego, które może spowodować istotne negatywne skutki dla środowiska, zaś zakaz danej działalności może zostać nałożony wyłącznie wtedy, gdy jest on działaniem proporcjonalnym do zagrożenia dla środowiska tą działalnością. Niezależnie od powyższych kwestii, spółka podniosła, iż powoływanie się przez organy na zasadę przezorności następuje w postępowaniach administracyjnych, w których obowiązują zasady postępowania administracyjnego. Natomiast zasada przezorności w rozumieniu orzecznictwa TSUE koliduje m.in. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sprowadza się to do przerzucania ciężaru dowodu na wnioskodawcę, na co zwrócono uwagę także w doktrynie. Niedopełnienie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego w sprawie stanowi o wadliwości decyzji administracyjnej. Obowiązku tego, bez wyraźnego przepisu ustawowego, nie wolno przerzucać na stronę. Należy jednak podkreślić, iż to na organie spoczywa obowiązek pełnego ustalenia stanu faktycznego, nawet w przypadku nałożenia przez ustawodawcę stronę obowiązku wykazania pewnych okoliczności lub dopuszczenia administracyjnego. Niestety błędnie rozumiana zasada przezorności może pozwalać organom zaniechanie tych obowiązków, a w przypadku organów ochrony środowiska, nawet do zaniechania obowiązku aktualizacji wyników badań, które są korzystne dla organu. Może to skutkować zastojem w badaniach naukowych zamiast ich wsparcia, które powinno być celem zasady przezorności. Należy przy tym wskazać, że badania takie mogą służyć jako dowód, w myśl art. 75 § 1 k.p.a., ale zgodnie z art. 80 k.p.a. powinny być każdorazowo ocenione tylko pod względem ich treści i aktualności. Oparcie odmowy wydania rozstrzygnięcia korzystnego dla wnioskodawcy na niekoniecznie aktualnych wynikach badań przyrodniczych co najmniej budzi wątpliwości co do działania na podstawie i w granicach prawa. Zasada przezorności nie oznacza jednak, że należy unikać wszelkich niebezpieczeństw środowiskowych. Jest to bowiem niemożliwe. Jak dowodziła spółka, w przedmiotowej sprawie organ współdziałający oparł swoje stanowisko na przypuszczeniu, iż siedliska znajdujące się na terenie znajdującym się w pobliżu terenu inwestycji są preferowane przez popielice i orzesznice oraz na ogólnie przyjętym dużym znaczeniu gatunków ssaków. Organy powoływały się również na opracowanie o tematyce ogólnej Magdaleny Klaudii Terleckiej z 2013 r., wskazujące na brak wiedzy co do rozmieszczenia popielicy w Polsce. W przesłanym uzupełnieniu raportu z dnia 18 lutego 2020 r. wskazano, iż teren planowanej inwestycji nie stanowi istotnej trasy komunikacyjnej dla zwierząt istotnego elementu korytarza ekologicznego, nie stwierdzono tam istotnych tras lokalnych migracji zwierząt. W raporcie wskazano nadto, iż omawiany teren jest połączony pasmami roślinności z otaczającymi go zadrzewieniami, co umożliwi swobodne i bezpieczne przemieszczanie się osobników popielicy i orzesznicy. Powyższy fakt nie został obalony innym dowodem. Spółka podkreśliła, iż w rozstrzygnięciu wskazano, że orzesznica nie występuje na otwartych przestrzeniach, zwierzęta te są aktywne tylko nocą. Podobnie popielice, dzień spędzają w kryjówkach. Ze snu zimowego budzą się w maju, a sen zimowy rozpoczynają na przełomie września i października. Nadto popielice szare są aktywne nocą, dzień przesypiając w kryjówkach. Poruszają się prawie wyłącznie w koronach drzew, bardzo zwinnie przebiegając po nawet dość cienkich gałęziach i przeskakując między nimi. Poza poszukiwaniem miejsca hibernacji sporadycznie schodzą na ziemię. Ze snu zimowego popielice szare budzą się bardzo późno - najczęściej w maju, rzadziej na początku czerwca. A orzesznica występuje głównie w lasach i większych zadrzewieniach, szczególnie preferuje zarośla leszczynowe. Prowadzi nocny tryb życia. Na zimę zapada w sen zimowy, trwający od października do początku kwietnia. Mając zatem na względzie powyższe, zdaniem spółki, wszelkie oceny o domniemanym negatywnym wpływie inwestycji na mogące potencjalnie znajdować się w otoczeniu terenu lokalizacji przyszłej inwestycji ssaki, zostały sformułowane w oderwaniu od cech omawianych gatunków. Dodatkowo spółka zarzuciła, iż stanowisko Burmistrza B. nie uwzględnia wystarczająco ograniczeń nauki, w tym dostępnych metod i możliwości prowadzenia badań, przez co uzyskanie nawet "naukowej pewności" może nie być możliwe. Uzyskanie naukowej pewności uniemożliwia też zmienność środowiska ryzyko wywoływania pośredniego wpływu na środowisko przez działalność człowieka. Dlatego tylko w niewielu przypadkach można mówić o braku racjonalnych wątpliwości co do nie wystąpienia negatywnego oddziaływania na środowisko. Uzyskanie pewności jest często niemożliwe. W takiej sytuacji powinny zostać wdrożone wyłącznie środki zapobiegawcze, a w szczególności monitoring oddziaływania na środowisko, aby w razie konieczności możliwa była odpowiednio szybka reakcja na ujawnione zagrożenie. Spółka podniosła, iż organy powołujące się na przez siebie rozumianą zasadę przezorności, nie oparły się na zweryfikowanych badaniach naukowych (jedynie swych obawach). Natomiast na tle okoliczności niniejszej sprawy zasada przezorności może w ogóle nie mieć zastosowania, gdyż sprawa dotyczy terenu, na którym funkcjonowała już kopalnia, czyli przekształconym przez człowieka. Podobnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia co do meritum pozostaje wzmianka w decyzji o zawiadomieniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2019 r. Komendanta Komisariatu Policji w B. o prawdopodobieństwie popełnienia wykroczenia polegającego na złamaniu zakazów określonych w § 6 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 października 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, tj. niszczenia siedlisk lub ostoi, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania oraz niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk i innych schronień. Mając na uwadze upływ czasu oraz obowiązującą w prawie i postępowaniu karnym zasadę załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, przyjąć należy, iż czynu w postaci zniszczenia budek popielicy Glis glis, nie popełniono. Dalej spółka stwierdziła, iż niezasadne są zarzuty organu I instancji, że przedłożony raport ma braki i wadliwości. Jak stwierdziła, przebieg postępowania administracyjnego, jak i treść zaskarżonej decyzji wskazują wprost, iż raport wraz z jego uzupełnieniem jest kompleksowy, spójny i rzetelny, uwzględniając wszystkie wymagania wynikające z art. 66 ustawy o.o.ś. Odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją danego przedsięwzięcia, wskazuje nadto, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska i czy zamierzona inwestycja mieści się w tych ramach. Raport spełnia również wymogi określone w art. 74a. ust. 2 ustawy o.o.ś. Nadto kwestionowanie ustaleń raportu może nastąpić jedynie poprzez przedstawienie kontrraportu, sporządzonego przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Nie ulega wątpliwości, iż w tej sprawie takiej ekspertyzy nie przedłożono. Mimo to, organ współdziałający, jak i organ prowadzący postępowanie główne, uznał przedłożone przez Stowarzyszenie E. (obecnie Stowarzyszenie P. ) opracowanie za kluczowy dowód w sprawie. Opracowaniu temu pozornie nadano nazwę "Raport", co wprowadza w błąd co do statusu tego opracowania, jak również zakwestionowano kwalifikacje autora tego opracowania. Następnie spółka wskazała, iż elementem każdego postępowania administracyjnego jest określenie podmiotów uczestniczących w tym postępowaniu. Wśród uczestników postępowania ze względu na interes, w jakim występują w postępowaniu można przeprowadzić dalszy ich podział, a mianowicie na uczestników występujących w interesie indywidualnym, którymi są stroną i osoby zainteresowane jak również uczestników występujących w interesie społecznym – organizacja społeczna. Zdaniem spółki, z akt sprawy wynika, że organ orzekający nie rozstrzygał, czy udział Koła L. w L., czy też jakiekolwiek innego Stowarzyszenia w tym postępowaniu jest zasadny z uwagi na istniejącą potrzebę obiektywną ochrony interesu społecznego, czy też podmiot ten w postępowaniu administracyjnym legitymować się także może indywidualnym interesem prawnym lub obowiązkiem. W niniejszej sprawie, żadna z organizacji nie występuje ani w charakterze strony postępowania, ani podmiotu na prawach strony. Brak postanowienia o dopuszczeniu tej organizacji do udziału w postępowaniu świadczy również o braku posiadania przez nich statusu innego uczestnika postępowania. Spółka zarzuciła także, iż nie wyjaśniono prawidłowości reprezentacji L. w L. Dalej stwierdziła, iż organ prowadzący postępowanie środowiskowe, wydając decyzję środowiskową obowiązany jest uwzględnić wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy), jednakże sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji nie może być podstawą do wydania decyzji odmownej, co ma związek z charakterem tej decyzji i celami, dla których jest ona wydawana. Przy czym odwołująca spółka zaznaczyła, iż żadna ze stron niniejszego postępowania nie składała uwag, ani wniosków w sprawie. Przechodząc dalej spółka zarzuciła, iż organ I instancji nie powiadomił organu współdziałającego, że wnioskowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spółka wskazała także na przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, które znajdują zastosowanie w sprawach z zakresu wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie stwierdziła, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz przedstawione wyżej okoliczności pokazują, że postanowienie RDOŚ o odmowie uzgodnienia wskazanego przedsięwzięcia, nie znajdowało podstaw. Tym samym przy braku innych przesłanek negatywnych, brak było zatem podstaw do wydania odmownej decyzji o uwarunkowaniach. Z przepisu art. 77 ustawy o.o.ś. wynika, że ustawodawca regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Równocześnie nie zostało wyłączone zastosowanie art. 142 k.p.a., który stanowi, że postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W praktyce utrwalone jest stanowisko, iż to organ II instancji uprawniony jest do weryfikacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Spółka stwierdziła, iż stosowane w planowanym przedsięwzięciu warunki realizacji inwestycji rozwiązania zapewniają brak realnego zagrożenia ze strony przedsięwzięcia dla środowiska, w tym ludzi i zwierząt. Niezależnie od powyższego - z daleko posuniętej ostrożności wskazała, iż zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. W sprawie nie zaproponowano inwestorowi innego wariantu, niż ten wskazany w raporcie. Końcowo spółka stwierdziła, iż wskazane naruszenia prawa miały istotny wpływ na wynik sprawy, stąd niniejsze odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie.

W odrębnym odwołaniu, wniesionym z zachowaniem terminu P. K. wniósł o uchylenie w całości postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] oraz zaskarżonej decyzji Burmistrza B. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...],- wydanie przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia merytorycznego co do istoty sprawy poprzez określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...], ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołujący się zarzucił zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 2 i art. 5 oraz art. 87 ust. 2 Konstytucji RP przez brak respektowania zasady praworządności i zasady zrównoważonego rozwoju oraz uznanie, iż akt prawa miejscowego nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organu, który go ustanowił, - art. 107 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - zwana dalej "u.o.o.ś." przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a tym samym dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, - art. 6 k.p.a. przez brak odpowiedniej wykładni przepisów prawa, - art. 7 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie I instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej wiarygodności dokumentowi raportowi oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy raport ten spełnia wszystkie wymagania określone w art. 66 ust. 1 u.o.o.ś., jak również zawiera wszystkie elementy zgodnie z ustalonym zakresem raportu i został sporządzony przez osoby uprawnione w myśl art. 74a. ust. 2. pkt 2 ustawy ocenowej oraz dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z materiałem dowodowym, a przez to błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę decyzji polegający na przyjęciu, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] może potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, gdy tymczasem raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jednoznacznie wykazał, że przy zastosowaniu rozwiązań przyjętych w tym raporcie, planowana inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska, art. 75 § 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie, co w konsekwencji skutkowało dopuszczeniem dowodu sprzecznego z prawem, - art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak rozważenia powołania biegłego, w sytuacji, gdy zgromadzono w sprawie dwie, sprzeczne opinie oraz przyjęcie opinii niekorzystnej dla wnioskodawcy,- art. 3 pkt 8 u.o.o.ś. przez przeprowadzenie postępowania oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia bez prawidłowej w sprawie oceny weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. przez brak zastosowania, a w konsekwencji brak badania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem, - art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. przez uznanie za wiążący brak uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska - dalej "RDOŚ", warunków realizacji przedsięwzięcia, mimo że postanowienie RDOŚ o odmowie uzgodnienia wskazanego przedsięwzięcia nie znajdowało podstaw, - art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. przez brak weryfikacji wyników uzgodnień i opinii, a także ustaleń zawartych w raporcie, - art. 81 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez brak zastosowania, mimo uznania przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, iż z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, - art. 5 w zw. z art. 44 u.o.o.ś. przez nadanie uprawnień strony organizacji nie będącej ekologiczną oraz w sytuacji braku spełnienia przez taką organizację wymogów ustawowych, art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska - dalej "p.o.ś.", przez jego błędną interpretację. Natomiast zaskarżonemu postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] odwołujący zarzucił naruszenie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś, m.in. w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.p. poprzez brak uzgodnienia przez RDOŚ warunków realizacji przedsięwzięcia pomimo uzyskania wystarczających danych co do braku znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko i pomimo wyjaśnienia wymaganych prawem istotnych okoliczności sprawy. Wobec istniejącego poglądu w orzecznictwie, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym - koniecznym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia RDOŚ, a za nim decyzji organu prowadzącego postępowanie główne. Celem wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy P. K. wniósł o przeprowadzenie przez organ wyższego stopnia następujących dowodów: - dowodu z przesłuchania R. J. - Prezesa Zarządu Stowarzyszenia P. i domniemanego autora opracowania dotyczącego planowanego przedsięwzięcia, - dowodu z przesłuchania E. M. - Specjalisty ds. przyrody, zoologa, członka zespołu eksperckiego wykonawcy raportu środowiskowego, - dowodu z dokumentu - uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. dla działek [...] i [...], obręb L.] oraz uzasadnienia do tej uchwały. Kierując się zasadą ostrożności, na podstawie art. 84 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. P. K. wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz jednoznacznego ustalenia, czy zamierzona inwestycja w zaproponowanym wariancie i z zachowaniem działań minimalizujących ewentualny negatywny wpływ na środowisko jest możliwa do realizacji. W uzasadnieniu odwołania P. K. bardzo obszernie omówił postawione zarzuty. Stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostało sporządzone zgodnie z art. 85 ust. 2 u.o.o.ś. Uzasadnienie to nie odpowiada również wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Powołując się na te przepisy organ stwierdził, iż organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów dotyczących postanowienia RDOŚ odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, w ogóle nie weryfikując zasadności tego rozstrzygnięcia, mimo że stanowisko organu uzgadniającego zdeterminowało kierunek załatwienia sprawy. Zdaniem skarżącego, nie można dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia", czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W sprawie taka weryfikacja stanowiska RDOŚ nie została przez organ I instancji przeprowadzona mimo, że w postępowaniu nie tylko zapadły dwa rozbieżne stanowiska organów współdziałających (Powiatowy Inspektor Sanitarny w J.(1) wydał pozytywną opinię w przedmiocie planowanego przedsięwzięcia), ale również sam RDOŚ uprzednio określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...]. Odwołujący stwierdził, iż wprawdzie Burmistrz B. postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r. dokonał wyjaśnienia do wydanej decyzji, wyjaśnienia te jednakże pokazują tylko uchybienia organu, jakich dopuścił się w postępowaniu dowodowym, a co zostanie w dalszej części odwołania w sposób wyczerpujący wykazane. Odwołujący, powołując się na przepisy w zakresie stron postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, przedstawił także swoje zastrzeżenia co do zgłaszanych sprzeciwów mieszkańców zamieszkujących teren oddalony ponad 40 km od miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia. Jak również stwierdził, iż z akt sprawy nie wynika, aby jakakolwiek organizacja ekologiczna wystąpiła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. Nadto wskazał, że Stowarzyszenie E. utraciło charakter organizacji ekologicznej, natomiast L. nie była właściwie reprezentowana przed organem I instancji. Zdaniem odwołującego brak spełnienia wymogów formalnych powoduje, że dopuszczenie jakiejkolwiek organizacji do udziału w niniejszym postępowaniu na prawach strony jest sprzeczne z prawem. Dalej skarżący, powołując się na przepis art. 80 ust. 2 ustawy o.o.ś. zarzucił, iż organ I instancji nie dokonał oceny zgodności wnioskowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego odwołujący podniósł, iż z Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowód sprzeczny z prawem w ogóle nie może być dowodem w postępowaniu, a jeśli organ dopuści taki dowód, to narusza przepisy postępowania i powinno to być podstawą do uchylenia ewentualnej decyzji. Niezależnie od powyższego dopuszczony w sprawie dowód można ocenić jako miarodajny bądź niewystarczający do czynienia określonych ustaleń. Jak wskazuje organ I instancji kolejność wymienienia dowodów w art. 75 § I k.p.a. nie tworzy między nimi hierarchii. Także przyjęcie przez organ bez wyraźnej podstawy ustawowej, że pewne fakty mogą być udowodnione tylko za pomocą ściśle określonych dowodów, byłoby sprzeczne z tym przepisem. Tymczasem organ I instancji nadał wyższą rangę opracowaniu Stowarzyszenia E. (obecnie Stowarzyszenie P. ) z 2016 r., aniżeli obrazującemu aktualną sytuację w terenie raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w ostatecznej wersji (po uzupełnieniu na wezwanie RDOŚ) z dnia 18 lutego 2020 r. Zdaniem odwołującego, nie ulega wątpliwości, że w opracowaniu wielospecjalistycznym zawierającym, m.in. opis planowanego przedsięwzięcia, ocenę przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym: ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, krajobraz, opis metod prognozowania, opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko oraz analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem jest ujęta istota problemu. Co więcej, jak wynika ze zgromadzonego materiału, dowód w postaci opracowania R. J. z 2016 r., a więc oparty na nieaktualnych danych, a nadto sporządzony przez osobę nie posiadającą wiadomości specjalnych, nie tylko jest nieprzydatny dla ustalenia istotnych okoliczności faktycznych dla rozpoznania sprawy co do istoty, ale jest dowodem sprzecznym z prawem. Choć w opracowaniu wskazuje się jako autora R. J. , to brak jest w nim podpisu autora. Natomiast brak podpisu stanowi o wadliwości takiego dokumentu. Dalej pomijając już zamieszczoną w opracowaniu dokumentację fotograficzną, której źródło pochodzenia oraz dane identyfikujące dane zdjęcie (data, miejsce wykonania, etc.) nie zostały ustalone, to wciąż aktualne jest podejrzenie antydatowania przedmiotowego opracowania (opracowanie miało powstać wcześniej aniżeli wykonane badania terenowe na potrzeby tego opracowania), względnie takich badań nigdy nie wykonano. Podobnie inne wystąpienie w sprawie, tym razem Pani K. nie wnosi niczego do sprawy, a zatem powinno pozostawać bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia, gdyż powiela jedynie pozbawione legalności prawidłowości opracowanie prywatne R. J. z roku 2016. Przedstawiając natomiast stanowisko w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko P. K. podniósł, iż dokument jest sporządzony na potrzeby postępowania, ma szczególną wartość dowodową, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Powyższe wskazuje na obowiązek organu odniesienia się do danych szczegółowych raportu, a czemu w tym konkretnym przypadku, uchybiono. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, niewątpliwie podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi właśnie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia sporządzony przez uprawniony podmiot na zlecenie inwestora. Wartość dowodową takiego raportu organ administracji ma obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a., a więc w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy. Jednocześnie odwołujący wyjaśnił, iż kluczowy dowód w spawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, jaki stanowi przedkładany przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być kwestionowany. Przy czym, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący stwierdził, iż aby zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu nie były gołosłowne, powinny zostać poparte na przykład opinią, ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Podważenie ustaleń takiego raportu mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. W toku przedmiotowego postępowania administracyjnego nie przedstawiono dowodu o takiej randze, brak jest zatem kontrrdowodu, który mógłby się raportowi skutecznie przeciwstawić. Tym samym nie było podstaw do braku uznania przedłożonego w sprawie raportu za podstawowy, a zarazem kluczowy dowód w kontrolowanej sprawie zważywszy, że w obiektywnej ocenie spełnia on wymogi formalne, jest kompletny i spójny, a zwarte w nim wnioski są logiczne. Dalej odwołujący zarzucił, iż przedłożone przez Stowarzyszenie E. (obecnie Stowarzyszenie P. ) opracowanie oparte na danych nieaktualnych, sprzeczne ze sobą w treści oraz pozbawione podpisu, może być wykorzystane jako dowód. Przedmiotowe opracowanie (zwane "raportem", co wprowadza w błąd i rodzi domniemanie, że jest to prywatna opinia ekspercka) oraz mapa satelitarna (Google Maps) pochodząca z bliżej nieokreślonego czasu (RDOŚ nie wykonał zobowiązania Burmistrza B. i nie wskazał daty wykonania mapy wraz z podaniem informacji o jej aktualizacjach oraz jej charakteru) stanowiły podstawę odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Co więcej, wadliwe opracowanie oparte na błędnych, niepełnych i nieaktualnych badaniach miało stać się przyczynkiem do inwestora do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Następnie skarżący stwierdził, iż wprawdzie w orzecznictwie podkreśla się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, pomimo iż uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków jego legalizacji, to nie oznacza jednak, że nie powinno ono podlegać wnikliwej kontroli organu ostatecznie rozstrzygającego w sprawie. Bowiem organ wydając decyzję odmowną powinien wykazać wadliwość zajętych stanowisk w opiniach i uzgodnieniach, co wymaga merytorycznego odniesienia się do treści tych dokumentów. Na konieczność każdorazowej oceny postanowień uzgadniających (również pozytywnych) wskazywały sądy administracyjne w swych rozstrzygnięciach. Tymczasem organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący dostępnego materiału dowodowego. Zgodnie z przyjętym przez organ prowadzący postępowanie główne kierunkiem, istotną okolicznością faktyczną dla rozstrzygnięcia sprawy było występowanie na terenie, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja dwóch gatunków ssaków, popielicy Glis glis, oraz orzesznicy Muscardinus avellanarius i w tym też zakresie żądano od inwestora uzupełnienia raportu. W dniu 9 grudnia 2019 r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynął raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport na wezwanie RDOŚ został uzupełniony w dniu 21 lutego 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazuje się, iż w dniu 22 stycznia 2020 r. wpłynęły uwagi złożone przez M. K. oraz w dniu 29 stycznia 2020 r. pismo Stowarzyszenia P. Wskazując na przepis art. 33 u.o.o.ś. odwołujący się stwierdził, iż mieszkańcy nie złożyli w sprawie żadnych wniosków i uwag do ostatecznej, pełnej i jednolitej wersji raportu, a jak wynika z akt sprawy inwestor, m.in. dnia 23 listopada 2018 r., złożył wyjaśnienia do pism mieszkańców L. Podobnie wystąpienia ze stycznia 2020 r. nie odnosiły się wprost do raportu w ostatecznej wersji z lutego 2020 r. i nie stanowiły merytorycznej polemiki z opracowaniem eksperckim, zawierały jedynie powtórzenie wcześniej składanych stanowisk oraz odniesienie do sprzecznego z prawem opracowania R. J. . Zdaniem odwołującego się nie ulega wątpliwości, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został poddany kontroli oraz procedurze uzgadniania i opiniowania. Rzeczą organu jest więc dokonanie rzetelniej, wnikliwej i wszechstronnej oceny takiego raportu, jak każdego dowodu zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, zgodnie z obowiązującymi zasadami postępowania dowodowego. Organ powinien więc zweryfikować raport w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. Tymczasem "wydumane" zarzuty czynione wobec przedłożonego przez inwestora raportu, wskazujące na jego braki lub wadliwość, nie znajdują racji bytu. Odwołujący się stwierdził, iż zgodnie z informacjami wynikającymi z przedłożonej dokumentacji, w miejscu kolizji projektowanego przedsięwzięcia z obszarem Natura 2000, nie występują siedliska objęte celem środowiskowym. A obszar planowanej inwestycji nie stanowi istotnej trasy komunikacyjnej dla zwierząt oraz istotnego elementu korytarza ekologicznego, nie stwierdzono tam istotnych tras lokalnych migracji zwierząt. Natomiast RDOŚ pozbawionemu legalności opracowaniu prywatnemu z 2016 r. nadał priorytetową rangę. Tymczasem jeśli organ miał uzasadnione wątpliwości wobec raportu eksperckiego, przedłożonego przez inwestora, to mógł rozważyć powołanie biegłego w zakresie wykonania ekspertyzy przyrodniczej (ichtiologicznej, hydrologicznej oraz ornitologicznej) terenu znajdującego się w zasięgu oddziaływania planowanego zamierzenia celem jednoznacznego określenia jego oddziaływania na przedmioty ochrony oraz gatunki objęte ochroną i ich siedliska oraz wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. W niniejszej sprawie organ tego nie zrobił. Dalej, powołując się na przepis art. 81 ustawy ocenowej P. K. zarzucił, iż organ nie wezwał inwestora do przedstawienia innego wariantu realizacji inwestycji. Nawiązując do informacji o zawiadomieniu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2019 r. Komendanta Komisariatu Policji w B. o prawdopodobieństwie popełnienia wykroczenia polegającego na złamaniu zakazów określonych w § 6 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 października 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (...) - wskazał, iż z pozyskanych przez niego informacji wynika, że nie znaleziono podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie, a tym samym brak jest sprawcy, co do którego istniałaby uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie. Następnie odwołujący się podniósł, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odmawiając określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, jak przyznaje, w głównej mierze kierował się zasadą przezorności. W prawie polskim zasadę przezorności wyrażono w art. 6 ust. 2 p.o.ś., wśród zasad ogólnych prawa ochrony środowiska. Zasada przezorności nie uzasadnia jednak odmowy realizacji niezbadanych dostatecznie przedsięwzięć, a jedynie nakazuje podjąć wszelkie racjonalne środki zapobiegawcze. Jednocześnie podkreślił, iż postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia dotyczy przedsięwzięcia dopiero planowanego i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Zdaniem odwołującego RDOŚ, a za nim organ I instancji, wydając zaskarżoną decyzję błędnie kierował się zasadą przezorności, która jest jedną z zasad polityki ekologicznej. Przechodząc dalej odwołujący się wskazał, iż katalog możliwych środków dowodowych w postępowaniu administracyjnym nie jest zamknięty. Najczęściej powoływanymi dowodami są dowody z przesłuchania zarówno świadków, jak i dowody z dokumentów, opinii biegłych specjalistów czy np. dowody z oględzin. W toku przesłuchania świadka może dojść do ujawnienia istotnych w sprawie okoliczności, wykraczających swoim zakresem poza pisemną notatkę czy oświadczenie. W orzecznictwie przyjmuje się, że strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania z organem w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Nie wyłącza to jednak wymogu dążenia przez organ do wyjaśnienia prawdy materialnej. Z kolei jeżeli w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii (art. 84 § 1 k.p.a.). Przyjmuje się, że wiadomości specjalne są konieczne w tych sprawach, w których pojawia się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, a którego treść przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne. W ocenie odwołującego, jeżeli organ nie potrafił w sposób prawidłowy zweryfikować informacji zawartych w raporcie to winien był powołać biegłego, który na użytek toczącego się postępowania dokonałby obiektywnej oceny zarzutów, które odnoszą się do raportu. Podsumowując swoje rozważania odwołujący się stwierdził, iż nie można uznać, że organ orzekający (a przed nim RDOŚ) w sposób prawidłowy i wszechstronny zweryfikował raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożony w toku postępowania przez inwestora. Podejmowane w toku postępowania działania przez organ I instancji nie zasługują na akceptację jako nie przeprowadzone wszechstronnie i kompleksowo. Zaskarżona decyzja została wydana w następstwie postępowania administracyjnego przeprowadzonego niezgodnie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami ustawy środowiskowej oraz przepisami k.p.a. Nie sposób również podzielić i zaaprobować ustaleń faktycznych organu I instancji, dotyczących przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Pełna analiza przedstawionego przez wnioskodawcę raportu daje podstawy dla ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Przyjęte rozwiązania (w tym dobór właściwej technologii, ograniczenia emisji zanieczyszczeń do powietrza, efektywności gospodarki odpadami oraz gospodarki wodnościekowej, jak również ochronę środowiska i ochronę przed hałasem) zapewnią w stopniu dostatecznym ochronę środowiska i nie będą powodować uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wobec powyższego oraz na skutek faktu, iż realizacja inwestycji jest możliwa bez szkody dla środowiska, zdaniem skarżącego, niniejsze odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy decyzją SKO/OS-414/8/2021 z dnia 29 marca 2021 r., po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez K. Sp. z o.o. z siedzibą w J. oraz P. K. od opisanej decyzji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozpatrując przedmiotowe odwołania, na tle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247), zwanej dalej "ustawą środowiskową". Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Stosownie do przepisu art. 60 ustawy środowiskowej Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w punktach 1 i 2. Natomiast ustawodawca w art. 73 ust. 1 powołanej ustawy wskazał, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia. Z kolei w art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej określił dokumenty jakie należy przedłożyć do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m. in.: - w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 – kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 1);- w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2); - poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie (pkt 3); mapę, w postaci papierowej oraz elektronicznej, w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w ust. 3 a pkt 1; w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w pkt 4 mapę sporządza się na podkładzie wykonanym na podstawie kopii mapy ewidencyjnej, o której mowa w pkt 3 (pkt 3a),- wypis z rejestru gruntów lub inny dokument, w postaci papierowej lub elektronicznej, wydane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz, o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, z zastrzeżeniem ust. 1 a (ust. 6). Organ wyjaśnia, iż rolą postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest ustalenie negatywnych następstw dla środowiska wynikających z realizacji konkretnej inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem. Częścią postępowania środowiskowego jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, której celem jest ustalenie, czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnej decyzji uprawniającej do realizacji inwestycji. Wskazaną ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się z mocy prawa (obligatoryjnie) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a można tę ocenę przeprowadzić (fakultatywnie) dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z dyspozycją powołanego wyżej art. 60 ustawy środowiskowej, określono w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71.) obowiązującego w niniejszej sprawie. Przy czym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w tym zakresie jest zebranie i ocena materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Następnie organ obowiązany jest na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego ustalić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się w toku załatwiania sprawy. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne — wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przedmiotowa sprawa została zainicjowana wnioskiem K. Sp. z o.o, z siedzibą w J. o wydanie przez Burmistrza B. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Eksploatacja i przeróbka kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...], który wpłynął do Urzędu Miejskiego w B. w dniu 22 czerwca 2015 r. Planowaną inwestycję zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a oraz pkt 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Wypełniając dyspozycję art. 70 ustawy środowiskowej Burmistrz B. pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J.(1) o opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r. Nr 34/15, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J.(1) , wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia oraz konieczności opracowania raportu zgodnie z art. 66 ustawy środowiskowej. Także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu wyraził opinię w piśmie znak: [...] z dnia 13 lipca 2015 r., że dla wnioskowanej inwestycji istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz opracowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania przedsięwzięcia na: - siedliska przyrodnicze oraz gatunki roślin i zwierząt stanowiące przedmioty ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty G. [...] oraz gatunki objęte ochroną prawną na mocy rozporządzeń Ministra Środowiska: z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2014 r., r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1408) oraz z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2014 r,, poz. 1409), na etapie jego realizacji, eksploatacji i likwidacji; - integralność obszaru Natura 2000 i spójności sieci Natura 2000; - rezerwat przyrody [...] ; - elementy środowiska przyrodniczego w obrębie cieku wodnego, z którego pobierana będzie woda do płukania kruszywa wraz z ustaleniem koniecznego do zachowania przepływu nienaruszalnego (w oparciu o kryterium biologiczne) oraz sposobu wykonania ujęcia do poboru wody;- krajobraz), z dnia 9 października 2014 - osiągnięcie celów środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych (JCWP), w granicach których zlokalizowane jest przedsięwzięcie;- mając na uwadze, iż inwestycja realizowana będzie w odległości około 500 m od rezerwatu przyrody [...] , raport winien analizować, czy inwestycja może negatywnie oddziaływać na ten obszar, a w przypadku wykazania potencjalnych negatywnych oddziaływań - wskazywać adekwatne działania minimalizujące. W związku z powyższym Burmistrz B. postanowieniem nr GKS.6220.5.20ł5, nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] oraz ustalające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano, że raport winien być zgodny z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235), ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania przedsięwzięcia na elementy przyrody wymienione w opinii RDOŚ.

Dnia 28 lipca 2015 r. do Urzędu Miejskiego w B. został przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko planowanej eksploatacji i przeróbki kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...]. Następnie Burmistrz B., na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej pismami z dnia 5 sierpnia 2015 r., przesłał złożony przez inwestora raport do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J.(1) celem wydania opinii oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu o uzgodnienie warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J.(1) postanowieniem Nr 54 z dnia 4 września 2015 r., zaopiniował pozytywnie środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia wnioskowanego przedsięwzięcia, pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu po wezwaniu inwestora do złożenia wyjaśnień i uzupełnień treści raportu, postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r., znak: WOOŚ.4242.88.20ł5.MS, uzgodnił realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] wskazując na warunki, które muszą być spełnione na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu pismem z dnia 14 marca 2017 r., znak: [...], przekazał Burmistrzowi B. uwagi Stowarzyszenia E. Uwagi zostały zawarte w Raporcie monitoringu ssaków pilchowatych na terenie planowanej inwestycji w obszarze "złoża wapieni krystalicznych [...] w miejscowości L. sporządzony w grudniu 2016 r. przez R. J. W związku z tym, że w okresie od uzgodnienia realizacji tego przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu do dnia 16 października 2018 r. Burmistrz B. zgromadził materiał dowodowy mogący mieć wpływ na uzgodnioną realizację przedsięwzięcia pismem z dnia 16 października 2018 r. nr [...], wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu o przeanalizowanie zgromadzonego materiału. W odpowiedzi na powyższe Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu pismem z dnia 21 listopada 2018 r., znak: [...] poinformował Burmistrza B., że nie ma podstaw prawnych do wydania żądanego stanowiska. Z uwagi na posiadany obszerny materiał dowodowy zgromadzony po uzyskaniu uzgodnienia realizacji planowanego przedsięwzięcia Burmistrz B., na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, pismem z dnia 7 grudnia 2018 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu o uzgodnienie realizacji planowanego przedsięwzięcia załączając poniższy materiał dowodowy: - wpływ inwestycji na gatunki chronione we Wspólnocie Europejskiej m.in. orzesznicy wymienionej w IV załączniku Dyrektywy siedliskowej nr 92/43/EWG, oddziaływanie transportu na integralność obszaru Natura 2000 polegającej na kumulacji efektu barierowego istniejącej drogi o niskim natężeniu ruchu - hałas i ginięcie zwierząt na drodze, a także wpływu na rezerwat [...] w postaci dodatkowej emisji ok. 10 ton CO2 na rok w obrębie rezerwatu przyrody [...] w związku z transportem kruszywa, - uwagi i wnioski wniesione podczas rozprawy administracyjnej. Natomiast na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej pismem z dnia 28 lutego 2019 r. Burmistrz B. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J.(1) o ponowne zaopiniowanie przedsięwzięcia załączając nowy materiał dowodowy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu w piśmie z dnia 6 marca 2019 r., znak: [...], wskazał, że przedłożony wnioskiem zestaw dokumentów dotyczący planowanego przedsięwzięcia ma braki, w związku z czym na podstawie art. 50 k.p.a. wezwał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego m. in. o inwentaryzację przyrodniczą pod kątem występowania gatunków ssaków na terenie projektowanego terenu i obszaru górniczego. W przypadku potwierdzenia ich występowania należy przedłożyć analizę wpływu planowanego przedsięwzięcia na te gatunki wraz z określeniem działań minimalizujących lub kompensujących. Przedmiotowa inwentaryzacja winna być wykonana przez specjalistę teriologa posiadającego wiedzę i doświadczenie w badaniach nad tymi gatunkami ssaków. Powyższe badania należy przeprowadzić w okresie aktywności popielicy i orzesznicy trwającym od maja do września. Należy przedstawić metodykę inwentaryzacji - wskazać dokładne terminy i czas trwania oraz zakres przeprowadzonych prac inwentaryzacyjnych. Dodatkowo, organ uzgadniający wskazał, iż z załączonej do przesłanej dokumentacji mapki wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia stwierdzono występowanie siedliska przyrodniczego [...] Żyzne buczyny wymienionego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000 (Dz. U. 2014 r., poz. 1713), stanowiącego przedmiot ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty G. [...] . Zatem raport należy uzupełnić o analizę wpływu planowanej eksploatacji wapieni krystalicznych na siedlisko przyrodnicze, a w przypadku stwierdzenia negatywnego wpływu przedsięwzięcia należy wskazać adekwatne działania minimalizujące lub kompensujące. Nadto z uwagi na fakt, iż od czasu uzgodnienia przedsięwzięcia (m.in. na podstawie danych przyrodniczych pochodzących z 2015 r.) upłynął długi okres (ok. 4 lata), zdaniem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we Wrocławiu, raport należy uaktualnić w zakresie chronionych gatunków oraz siedlisk przyrodniczych występujących w zasięgu oddziaływania planowanej eksploatacji wapieni krystalicznych. Raport należy uzupełnić o aktualną inwentaryzację przyrodniczą wykonaną w okresie wegetacji roślin i aktywności zwierząt wraz z analizą wpływu na stwierdzone tam chronione gatunki grzybów, porostów, roślin, zwierząt oraz siedliska przyrodnicze oraz określeniem adekwatnych działań minimalizujących i kompensujących wpływ planowanego przedsięwzięcia na te gatunki oraz siedliska. Należy przedstawić metodykę badań terenowych – wskazać dokładne terminy i czas trwania, zakres przeprowadzonych prac inwentaryzacyjnych oraz specjalistów biorących w nich udział. Powyższe informacje są niezbędne do dokonania ponownej rzetelnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze i zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w tej sprawie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J.(1) postanowieniem Nr 16/19 z dnia 19 marca 2019 r., znak: ZNS-PS-610-1-22-694/19, zaopiniował pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W dniu 9 grudnia 2019 r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynął raport z inwentaryzacji przyrodniczej z oceną oddziaływania dla zadania p.n. "Planowana eksploatacja złoża wapieni krystalicznych [...], sporządzony w listopadzie 2019 r., przez zespół autorów pod kierownictwem mgr M. J. Kolejnym pismem z dnia 29 stycznia 2020 r. Regionalny Dyrektor Ochrony środowiska we Wrocławiu, znak: [...], ponownie wezwał inwestora do uzupełnienia przedłożonego w dniu 9 grudnia 2019 r. raportu. Organ I instancji pismem z dnia 12 lutego 2020 r. przekazał do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, uwagi i wnioski złożone: w dniu 22 stycznia 2020 r. przez M. K. Sołtysa wsi L. oraz w dniu 29 stycznia 2020 r. przez Stowarzyszenie P. (strona postępowania działająca wcześniej pod nazwą Stowarzyszenie E.). W dniu 21 lutego 2020 r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynęło kolejne uzupełnienie do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia, które zostało sporządzone w lutym 2020 r. przez zespół autorów pod kierownictwem mgr M. J. Pismem z dnia 28 lutego 2020 r. Burmistrz B. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J.(1) o ponowne zaopiniowanie przedsięwzięcia załączając uzupełnienia do raportu, które wpłynęły do Urzędu Miejskiego w B. w dniu 9 grudnia 2019 r. oraz 20 lutego 2020 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Legnicy pismem znak: [...], podtrzymał swoje stanowisko postanowieniu Nr 54, znak: ZNP-PS-610-3-107-1742/15 z dnia 4 września 2015 r. oraz w postanowieniu Nr 16/19, znak: ZNS-PS-610-1-22-694/19, z dnia 19 marca 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r., znak: WOOŚ.4221.97.2018.TP.17, odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...]. Natomiast Burmistrz B. zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2020 r. GKS.6220,05.2015, uwzględniając negatywne uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanej przez K. Sp. z o.o. inwestycji.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy odmowa uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, mogła stanowić podstawę do negatywnego rozpatrzenia wniosku K. Sp. z o.o. Kolegium wyjaśnia, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej, decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych określa warunki realizacji przedsięwzięcia. Przesłanki, które winny być wzięte przez organ wydający decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań zostały określone m.in. w przepisach art. 80 i art. 81 ustawy. Jednymi z niezbędnych warunków wydania decyzji są wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej. Stosownie zaś do art. 77 ust. 3 powołanej ustawy, uzgodnień tych dokonuje się w drodze postanowień, a nie ma do nich zastosowania art. 106 § 3, § 5 i § 6 k.p.a. (art. 77 ust. 7 ustawy). Z regulacji zawartej w art. 77 ustawy środowiskowej wynika, że ustawodawca regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Równocześnie nie zostało wyłączone zastosowanie art. 142 k.p.a., który stanowi, że postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Z utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych wynika, iż do weryfikacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest uprawniony organ II instancji. Natomiast organ I instancji prowadzący postępowanie główne w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowań jest związany postanowieniem RDOŚ (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 549/14, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 849/20).

Analizując postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2020 r., znak: WOOŚ.4221.97.2018.TP. 17, o odmowie

uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanej inwestycji Kolegium doszło do przekonania, iż jest ono prawidłowe. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu w dniu 16 grudnia 2015 r. wydał postanowienie, znak: WOOŚ.4242.88.2015.MS, w którym uzgodnił warunki dla planowanej inwestycji. Niemniej jednak zwrócić należy uwagę, iż organ I instancji wystąpił o ponowne uzgodnienie warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia ze względu na fakt, iż od wydania postanowienia przez RDOŚ upłynął już dłuższy okres i wpłynęły nowe dokumenty, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Faktem jest także, iż Burmistrz B. występując o ponowne uzgodnienie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu przekazał nowe dokumenty, które wpłynęły do organu I instancji w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Z przekazanych dokumentów, w szczególności z mapy walorów przyrodniczych terenu wynikało, iż na terenie przeznaczonym pod realizację planowanej inwestycji, związanej z eksploatacją wapieni krystalicznych, stwierdzono występowanie orzesznicy i popielicy — gatunków ssaków objętych ochroną prawną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r., poz. 2183 z późn. zm.). Niemniej jednak podkreślić należy, iż organ uzgadniający po analizie przekazanych dokumentów oraz dokumentów przekazanych przez inwestora, pismem z dnia 6 marca 2019 r. wystąpił do K. Sp. z o.o. o uzupełnienie przedłożonej dokumentacji w zakresie - jednoznacznego stwierdzenia, czy na terenie planowanego przedsięwzięcia występują te gatunki ssaków. W przypadku potwierdzenia ich występowania należało przedłożyć analizę wpływu planowanego przedsięwzięcia na te gatunki z określeniem działań minimalizujących lub kompensujących. Dodatkowo poinformowano m.in., że inwentaryzacja winna być wykonana w okresie aktywności popielicy i orzesznicy (który trwa od maja do września) oraz, że należy przedstawić metodykę przeprowadzonej inwentaryzacji, - analizy wpływu planowanej eksploatacji wapieni krystalicznych na siedlisko przyrodnicze [...], a w sytuacji stwierdzenia negatywnego wpływu przedsięwzięcia należało wskazać adekwatne działania minimalizujące lub kompensujące,- uaktualnienia raportu w zakresie rozpoznania występowania chronionych gatunków oraz siedlisk przyrodniczych mogących występować w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Powyższe wynikało z faktu, iż od czasu uzgodnienia przedmiotowego przedsięwzięcia (m.in. na podstawie danych przyrodniczych pochodzących z 2015 r.) upłynęły cztery lata. Stosując się do powyższego wezwania inwestor przedłożył opracowanie sporządzone w listopadzie 2019 r. pt. "Raport z inwentaryzacji przyrodniczej z oceną oddziaływania dla zadania p.n.: "Planowana eksploatacja złoża wapieni krystalicznych [...], którego autorem jest zespół pod kierownictwem mgr M. J. Po analizie przedłożonego dokumentu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu stwierdził, iż planowana inwestycja polegać będzie na eksploatacji i przeróbce wapieni krystalicznych [...] na powierzchni ok, 6,1 ha na działkach nr [...] i [...], obręb L.], gmina B. Przedsięwzięcie realizowane będzie na gruntach stanowiących nieużytki, grunty orne IV klasy bonitacyjnej, pastwiska IV i V klasy bonitacyjnej oraz tereny zadrzewione i zakrzewione. W sąsiedztwie terenu inwestycji znajdują się grunty rolne, droga oraz obszary leśne. Eksploatacja złoża wapieni prowadzona będzie przy użyciu robót strzałowych (1-2 razy w tygodniu) systemem odkrywkowo-ścianowym, wielopoziomowym o charakterze stokowo-wgłębnym. Przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w granicach obszaru mającego dla Wspólnoty G. [...] oraz w odległości ok. 450 m od rezerwatu przyrody [...] . Nadto planowane przedsięwzięcie w południowej części znajdować się będzie w granicach korytarza ekologicznego P. [...]. Organ uzgadniający stwierdził, iż z analizy przedłożonego dokumentu wynika, że w obrębie planowanego przedsięwzięcia nie zinwentaryzowano siedliska przyrodniczego [...] żyzne buczyny, lecz siedlisko [...] grąd środkowoeuropejski i subkontynentalny (Galio-Carpinetum, Tilio-Carpinetum). Ponadto na badanym terenie stwierdzono występowanie innych siedlisk przyrodniczych, tj. [...] ziołorośla górskie (Adenostylion alliariae) i ziołorośla nadrzeczne (Convolvuletalia sepium) oraz [...] łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (Salicetum albo-fragilis, Populetum albae, Alnenion glutinoso-incanae) i przyrodnicze wymienione są w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000 i stanowią przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 G. [...] . Na terenie planowanej inwestycji stwierdzono również występowanie stanowisk gatunków roślin objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2014 r., poz. 1409), m.in. kruszezyka szerokolistnego Epipactis helleborine, lilii złotogłów Lilium martagon, pierwiosnka wyniosłego Primula elatior i wawrzynka wilczełyko Daphne mezereum. Zinwentaryzowano również gatunki zwierząt objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r., poz. 2183), m.in. dzięcioła dużego Dendrocopos major, kosa Turdus merula, mroczka późnego Eptesicus serotinus i nocka wąsatka Myotis mystacinus. W przedłożonym przez inwestora dokumencie stwierdzono, że z punktu widzenia ochrony przyrody największą wartość stanowi występowanie na przedmiotowym obszarze dwóch gatunków ssaków, tj. popielicy Glis glis i orzesznicy Muscardinus avellanarius, olsy źródliskowe. W raporcie wskazano, że badania dotyczące tych gatunków ssaków prowadzone były w sierpniu i wrześniu 2019 r. W tym okresie wykonano 4 kontrole terenowe, nastawione na wyszukiwanie śladów ssaków popielicowatych. W sierpniu prowadzono dzienne i nocne obserwacje, natomiast we wrześniu wyłącznie dzienne. W dokumencie tym wyjaśniono, że w czasie kontroli nocnych prowadzono nasłuchy popielic oraz obserwacje bezpośrednie z użyciem latarki. Natomiast w dzień prowadzono obserwacje mające na celu wyszukiwanie śladów obecności ssaków, np. śladów żerowania, tropów i odchodów. Dalej organ uzgadniający podał, iż orzesznica Muscardinus avellanarius jest gatunkiem objętym ochroną ścisłą na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt i ujętym w pozycji 48 załącznika nr 1 tego rozporządzenia. Ponadto gatunek ten wymieniony jest w załączniku IV Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. UE. L. 2013, 158, 193 ze zm.). Ssak ten jest najmniejszym z czterech występujących w Polsce gatunków z rodziny popielicowate i występuje wyłącznie w lasach i zaroślach o bogatym podszyciu, nie występuje natomiast na otwartych przestrzeniach. Osobniki orzesznicy budzą się najczęściej ze snu zimowego w kwietniu, a w ciągu roku przystępują dwukrotnie do rozrodu. Pierwsze młode rodzą się na przełomie czerwca i lipca, drugie już na przełomie lipca i sierpnia. Samica rodzi od 3 do 5 młodych. Zwierzęta te są aktywne nocą, opuszczają dzienne kryjówki dopiero po zapadnięciu zmroku. Kuliste gniazda dzienne, zwykle w większej liczbie, orzesznice zakładają wśród roślinności tworzącej podszyt, na wysokości do 1 m, rzadziej do 2 m. Często lokują je również w dziuplach lub budkach przeznaczonych dla ptaków. Podstawowym pokarmem orzesznicy są przede wszystkim nasiona, owoce, młode pędy drzew i krzewów, a także owady lub larwy owadów. Sen zimowy orzesznicy trwa od października do początku kwietnia. Ssak ten na zimowe gniazda wybiera suche, niepodatne na przemarzanie, bezpieczne miejsca wśród korzeni drzew lub na pniach i lokuje gniazda blisko lub na powierzchni ziemi. Organ współdziałający stwierdził, iż w Polsce orzesznica występuje w części południowej, a zwłaszcza południowowschodniej (od Sudetów po Wyżynę Lubelską) na rozproszonych stanowiskach na Wyżynie Małopolskiej, Nizinie Mazowieckiej, Podlasiu, na Pobrzeżu Bałtyku i Pojezierzu Mazurskim. Największym zagrożeniem dla orzesznicy jest wycinka lasu. Wycinka zadrzewień i zakrzewień prowadzi bowiem do przerywania ciągłości siedlisk i utrudnia przemieszczanie się tego gatunku ssaka, a tym samym zajmowania nowych terenów. Przechodząc zaś do opisu drugiego z ssaków organ podał, iż popielica Glis glis jest gatunkiem objętym ochroną częściową na mocy powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt i ujętym w pozycji 13 załącznika nr 2 tego rozporządzenia. Ponadto jest gatunkiem wymienionym w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt w kategorii gatunek niższego ryzyka, ale bliski zagrożenia. Ssak ten jest największym z czterech występujących w Polsce gatunków z rodziny popielicowatych Gliridae (obok orzesznicy, koszatki Dryomys nitedula i żołędnicy Eliomys ąuercinus). Gatunek ten występuje w lasach liściastych i mieszanych z gęstym podszytem i podrostem. Żyje również na terenach zakrzaczonych, w parkach i sadach, natomiast bardzo rzadko bytuje w lasach iglastych. Osobniki popielicy budzą się najczęściej ze snu zimowego w maju, zaraz po przebudzeniu zaczynają zakładać gniazda, np. w dziuplach, budkach lęgowych. Okres godowy popielic przypada na przełomie lipca i sierpnia. Samica rodzi od 2 do 9 młodych. Popielice dzień spędzają w kryjówkach, natomiast w nocy szukają pożywienia. Podstawowy pokarm tego gatunku ssaka stanowią owoce i nasiona drzew, natomiast pokarm zwierzęcy w ich diecie stanowi niewielki procent. Sen zimowy popielice rozpoczynają na przełomie września i października. Zimę spędzają na ziemi zakopane w norkach o głębokości ok. 30-50 cm, W czasie hibernacji temperatura ciała spada do temperatury otoczenia, czyli kilku lub kilkunastu stopni. Powołując się na opracowanie pn.: "Występowanie i ochrona popielicy polskich obszarach chronionych" (Magdalena Klaudia Terlecka, Wydawnictwo ARMAGRAF Krosno 2013), RDOŚ stwierdził, iż rozmieszczenie popielicy w Polsce nie jest jeszcze dostatecznie poznane. W naszym kraju występuje ona głównie na południu m.in. na terenie Dolnego Śląska, w Sudetach, Bieszczadach i Górach Świętokrzyskich. W północnej części Polski występuje, np. na Pojezierzu Mazurskim i zachodniej części Pomorza. Z publikacji pn.: Problem ochrony gatunku popielicy (Glis glis L) w Polsce (Magdalena Klaudia Terlecka, Studia Ecologiae et Bioethicae 8(2010) 1) wynika, że największym zagrożeniem dla tego gatunku jest wycinka lasów. Wynika to z faktu, iż popielica jest gatunkiem nadrzewnym i drzewa stanowią ich schronienie oraz trasy migracji, zatem konieczne jest dla ich występowania silne zwarcie koron drzew. Brak zwarcia drzew sprawia, że popielice mają trudność w przemieszczaniu się. Dodatkowo fragmentacja kompleksów leśnych na mniejsze rozdzielone otwartymi przestrzeniami, np. polami, stwarza barierę nie do przebycia dla tych ssaków. Organ uzgadniający stwierdził, iż z analizy przedłożonego raportu wynika, że popielicę stwierdzono łącznie w 13 lokalizacjach na całym badanym terenie, jednak najwięcej - 8 stwierdzeń - odnotowano w obrębie płatu siedliska przyrodniczego [...], bezpośrednio sąsiadującego z planowanym obszarem górniczym. W tym siedlisku odnotowano najwięcej odzywających się osobników i odnaleziono najwięcej śladów żerowania. Na pozostałym obszarze odnotowano jedynie pojedyncze stwierdzenia gatunku, a na terenie planowanego obszaru górniczego stwierdzono popielicę w 4 lokalizacjach. Według raportu orzesznicę zinwentaryzowano natomiast na 6 stanowiskach znajdujących się w zachodniej i centralnej części terenu przeprowadzonych badań, a na terenie planowanego obszaru górniczego stwierdzono ten gatunek w 2 lokalizacjach. Dodatkowo wskazano, że ślady orzesznicy wykryto w zaroślach leszczynowych z dużym prawdopodobieństwem zasiedlenia także pozostałej części kompleksu leśnego. Organ podał, iż w przedłożonym raporcie wskazano, że realizacja planowanego przedsięwzięcia będzie miała wpływ na całe areały osobnicze i może doprowadzić do uśmiercania osobników popielicy i orzesznicy występujących na tym obszarze. Dodatkowo wskazano, że realizacja inwestycji będzie prowadziła do niszczenia miejsc rozrodu, żerowisk i płoszenia ww. gatunków ssaków. Aby zminimalizować znaczący negatywny wpływ planowanej inwestycji na te gatunki ssaków popielicowatych w raporcie wskazano m.in, że wycinkę drzew i krzewów należy prowadzić w miesiącach od listopada do marca. Według autorów raportu hibernujące osobniki będą mogły być narażone na rozjeżdżanie, dlatego wskazali, że cięcia należy wykonać ręcznie bez użycia ciężkiego sprzętu, a zrywkę drewna ciężkim sprzętem należy prowadzić po jednej lub dwóch ustalonych trasach, aby jak w najmniejszym stopniu rozjeżdżać podłoże. Zdaniem RDOŚ we Wrocławiu z uwagi na brak możliwości sprecyzowania miejsc hibernacji osobników popielicy i orzesznicy zaplanowane działania mogłyby doprowadzić do uśmiercania osobników gatunków ssaków. Tym samym uznano, że są one niewystarczające dla ograniczenia negatywnego wpływu planowanej inwestycji na wskazane gatunki ssaków. Dodatkowo z uwagi na fakt, iż popielica i orzesznica są gatunkami ściśle przystosowanymi do nadrzewnego trybu życia, planowana wycinka drzew i krzewów spowoduje zniszczenie ich siedlisk, w tym miejsc rozrodu i żerowania, co w konsekwencji doprowadzić może do zaniku lokalnej populacji tych gatunków ssaków. Przedmiotowa inwestycja również na etapie eksploatacji będzie oddziaływać na powyższe gatunki (w szczególności na osobniki popielicy i orzesznicy występujące w obrębie i sąsiedztwie planowanego obszaru górniczego) poprzez generowanie hałasu spowodowanego pracami wydobywczymi i przeróbczymi, w tym w szczególności przez roboty strzałowe, funkcjonowanie maszyn (np. kruszarek) i ruch samochodów ciężarowych. Dodatkowo z przedłożonego do raportu opracowania "Wyznaczenie bezpiecznych wielkości ładunków MW i zasięgów oddziaływań od projektowanych robót strzałowych w kopani [...] (dr inż. S. M., W., styczeń 2012 r.) wynika, że zasięg strefy rozrzutu odłamków (wyznaczony w oparciu o obliczenia dla strzelań metodą długich i zwykłych otworów) sięgać może do 180 m. Z analizy załączonej do opracowania mapy wynika natomiast, że w zasięgu rozrzutu odłamków skalnych zlokalizowane są wszystkie zinwentaryzowane stanowiska popielicy i orzesznicy występujące poza planowanym obszarem górniczym. Wprawdzie owe gatunki ssaków prowadzą nocny tryb życia, jednakże generowany hałas i rozrzut odłamków na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będzie mógł powodować płoszenie osobników tych gatunków w okresie ich przebywania w kryjówkach dziennych. Ponadto, zdaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Wrocławiu, eksploatacja i przeróbka kopaliny będzie wiązała się z emisją pyłów, które są uznawane za jeden z antropogenicznych czynników degradujących i zagrażających zbiorowiskom leśnym. Negatywny wpływ takiej emisji może prowadzić do osłabienia kondycji drzew rosnących w szczególności w obrębie płatu siedliska przyrodniczego [...] zlokalizowanego bezpośrednio w sąsiedztwie z planowanym obszarem górniczym i stanowiącego siedlisko osobników popielicy i orzesznicy. Dodatkowo organ uzgadniający stwierdził, że planowana wycinka drzew i krzewów oraz uciążliwości związane z eksploatacją kopaliny (w szczególności hałas), mogą doprowadzić do zaburzenia funkcjonalności lokalnego korytarza migracyjnego oraz korytarza ekologicznego P. [...] - wykorzystywanych, m. i przez zinwentaryzowane gatunki nietoperzy i inne grupy ssaków (w tym orzesznice i popielice). Z wydanego negatywnego uzgodnienia wynika, iż mając na uwadze powyższe Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu pismem z dnia 29 stycznia 2020 r., znak: [...], zwrócił się do Inwestora -K. Sp. z o.o., o uzupełnienie treści raportu, m.in w zakresie wpływu przedsięwzięcia na korytarze migracyjne oraz gatunki zwierząt. Jak wyjaśnił organ uzgadniający, w przesłanym uzupełnieniu raportu z dnia 18 lutego 2020 r. (opracowanie pt. "Raport z inwentaryzacji przyrodniczej z oceną oddziaływania dla zadania p.n. "Planowana eksploatacja złoża wapieni krystalicznych [...], sporządzone przez zespół pod kierownictwem mgr M. J. luty 2020 r. - dopisek Kolegium) wskazano, że "planowana inwestycja pokrywa się w swoim zakresie z korytarzem ekologicznym P. (kod: [...]) powierzchni mniejszej niż 2 ha (1,6 ha). Kompleks zadrzewień na jakim znajduje się przedmiotowe przedsięwzięcie jest odizolowane od większych kompleksów leśnych mogących stanowić istotne trasy komunikacyjne dla zwierząt oraz otoczona jest polami uprawnymi i obszarami zabudowanymi. Lokalizacja ta nie stanowi więc istotnego elementu korytarza ekologicznego i realizacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na jego funkcjonalność z powodu braku ciągłości terenów zadrzewionych. Na polach uprawnych migracja przebiega w sposób rozproszony i także nie nastąpi przerwanie migracji na obszarach pól uprawnych. Na terenie planowanej inwestycji nie stwierdzono istotnych tras lokalnych migracji zwierząt, z tego względu nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na lokalne korytarze migracyjne zwierząt". Dodatkowo organ wskazał, iż jednocześnie w tym samym raporcie wskazano, że omawiany teren jest połączony pasmami roślinności z otaczającymi go zadrzewieniami, co umożliwi swobodne i bezpieczne przemieszczanie się osobników orzesznicy i popielicy. Organ specjalistyczny z zakresu ochrony środowiska podkreślił, iż z analizy ogólnodostępnych danych (google maps) wynika, że teren planowanego obszaru górniczego jest w znacznej części zadrzewiony i zakrzewiony (za wyjątkiem wschodniej części, która stanowi grunty rolne) i poprzez pasy drzew i krzewów tworzy korytarz migracyjny łączący się z rezerwatem przyrody [...] położonym w odległości ok. 450 m od przedmiotowego przedsięwzięcia. Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu, mając na uwadze, iż w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego obszaru górniczego, tj. w obrębie siedliska przyrodniczego [...], stwierdzono najliczniejsze występowanie popielicy oraz pojedynczych osobników orzesznicy, uznał, że planowana inwestycja przyczyni się także do zaburzenia możliwości migracji tych gatunków ssaków, m.in. w kierunku rezerwatu przyrody [...] , którego celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych zbiorowiska leśnego, reprezentującego bogaty florystycznie las bukowy. Dodatkowo z materiałów będących w posiadaniu RDOŚ (tj.: dokumentacji planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 G. [...] - ustanowionego zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 29 września 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 G. [...] - Dz. Urz. Woj. Doi. z 2014 r., poz. [...] ze zm.) wynika, że w granicach przyrodniczych: [...] żyzne buczyny i [...] grąd środkowoeuropejski rezerwatu przyrody stwierdzono występowanie siedlisk subkontynentalnych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000, tj. właśnie tych siedlisk, dla których ochrony wyznaczono obszar mający znaczenie dla Wspólnoty G. [...]. Dodatkowo organ uzgadniający podkreślił, że powyższe siedliska leśne są preferowane przez popielicę i orzesznicę. Zdaniem RDOŚ zaproponowane przez wnioskodawcę warianty przedsięwzięcia nie zmniejszą stopnia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na te gatunki ssaków i ich siedliska, gdyż warianty te różnią się jedynie, m.in. wielkością wydobycia, natężeniem transportu oraz systemem pracy. Ponadto organ uzgadniający zauważył, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia doprowadzi do naruszenia zakazów obowiązujących w stosunku do zwierząt objętych ochroną gatunkową, określonych w art. 52 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o ochronie przyrody i § 6 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, tj. zakazu niszczenia siedlisk lub ostoi, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania oraz zakazu niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień. Podsumowując swoje rozważania organ współdziałający stwierdził, iż mając na uwadze powyższe, w tym duże znaczenie przyrodnicze tych gatunków ssaków, uznał, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia może mieć znacząco negatywny wpływ na lokalne populacje tych gatunków w granicach województwa dolnośląskiego, poprzez uszczuplenie ich zasobów ogólnych i w konsekwencji doprowadzić może do ich wyginięcia na danym terenie.

W ocenie składu orzekającego Kolegium, przedstawione przez Regionalnego

Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu motywy, które zadecydowały o wydaniu postanowienia z dnia 15 czerwca 2020 r. o odmowie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przez K. Sp. przedsięwzięcia, należy uznać za uzasadnione. Organ rzeczowo i kompleksowo dokonał oceny zebranego materiału dowodowego, a jego wnioski są logiczne i spójne. Co więcej, organ uzgadniający dokonał tych ustaleń na podstawie dokumentów przekazanych przez inwestora (dwa opracowania pt. "Raport inwentaryzacji przyrodniczej z oceną oddziaływania dla zadania p.n. "Planowana eksploatacja złoża wapieni krystalicznych [...], sporządzone listopad 2019 r. i grudzień 2020 r. przez zespół pod kierownictwem mgr M. J.), które zostały szczegółowo przeanalizowane i omówione w ww. postanowieniu. Dokumenty te stanowiły uzupełnienie do przekazanego wcześniej raportu oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Organ uzgadniający, mając na względzie przedłożone przez Burmistrza B. dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie oraz znaczny upływ czasu w jakim niniejsza sprawa była procedowana (ponad 4 lata), uznał, iż istnieje konieczność uzupełnienia przedłożonego wcześniej przez Inwestora raportu. W szczególności chodziło o jednoznaczne wyjaśnienie, czy na terenie planowanej inwestycji występują orzesznica i popielica, które są gatunkami ssaków objętych ochroną prawną. Podkreślenia wymaga, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest organem specjalistycznym z zakresu ochrony środowiska. Organ ten stoi na straży ochrony szeroko pojętej przyrody, aby nie ulegała ona degradacji. W związku z tym ustawodawca przewidział, iż w ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, niezbędne jest stanowisko tego organu, celem ustalenia przez organ posiadający wiedzę specjalną, czy planowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na poszczególne komponenty środowiska. Zatem do kompetencji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska należy szczegółowe badanie, w ramach procedury zmierzającej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wpływu planowanej inwestycji na różne komponenty środowiska, w tym na rośliny, zwierzęta i ptaki. W ocenie Kolegium, wskazanie w postanowieniu, iż w podejściu do środowiska obowiązuje tzw. zasada przezorności, nie stanowiło przesądzającego elementu na wydane negatywne dla inwestora postanowienie. Z uzasadnienia wynika bowiem, iż to na podstawie przekazanych przez Spółkę dokumentów jednoznacznie ustalono, że na terenie na którym ma powstać planowana inwestycja, występują chronione gatunki roślin, ptaków i ssaków, w tym poddane szczególnej ochronie gatunki ssaków popielica i orzesznica. Natomiast ze względu na opisany bardzo szczegółowo tryb życia popielicy i orzesznicy wnioskowana inwestycja w czasie jej eksploatacji, poprzez wydobywający się hałas i stosowane oświetlenie, będzie istotnie negatywnie oddziaływać na te ssaki. Tym samym trudno uznać, iż organ uzgadniający zajął swoje stanowisko kierując się li tylko zasadą przezorności. Zarówno występowania orzesznicy i popielicy jak również negatywne oddziaływanie na te gatunki chronione ssaków zostało bowiem jednoznacznie stwierdzone w dokumentach przekazanych przez inwestora (uzupełnienia raportu). Za zasadne należy też uznać stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu, który wzywał inwestora do uzupełnienia treści raportu w opisanym wyżej zakresie. To na tym organie spoczywa obowiązek rzetelnego i kompleksowego zbadania wpływu planowanej inwestycji na środowisko, przypadku powzięcia informacji o możliwym negatywnym wpływie na komponenty środowiska organ ten jest zobowiązany do jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii. Przy czym nie ma znaczenia, czy informacje te pochodzą od stron postępowania, czy też od społeczeństwa lub innych podmiotów w tym organizacji ekologicznych. Natomiast obowiązkiem tego organu jest poddanie weryfikacji powziętych informacji. Tak też było w niniejszej sprawie. Co prawda organ uzgadniający powziął wątpliwości na podstawie dokumentów złożonych przez różne podmioty, jednakże ostatecznie rozstrzygając niniejszą kwestię oparł się na dokumentach przekazanych przez inwestora. W ocenie Kolegium, nie można uznać takiego działania organu za wadliwe.

Przechodząc dalej Kolegium wyjaśnia, iż ustawodawca w przepisie art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej wskazał, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Natomiast według art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia organ bierze pod uwagę między innymi wyniki uzgodnień i opinii. Jest to jeden z elementów branych pod rozwagę przez organ przy wydawaniu tej decyzji. Nie oznacza to jednak, że pozytywna opinia czy uzgodnienie organów współdziałających przesądza o konieczności wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Organ odwoławczy podkreśla, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że pozytywne uzgodnienie ze strony organu współdziałającego (RDOŚ) nie jest wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne uzgodnienie nie obliguje organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. NSA z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn.. akt II OSK 3873/19). Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się jednak w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 292/15, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lutego 2021 r.). Nadto w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że opinia organu współdziałającego jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji i nie ma charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie główne. Dlatego też organ taki nie jest związany poglądami wypowiedzianymi przez organy współdziałające w formie opinii. Niemniej jednak nie oznacza to, że nie powinno się wyjaśnić w decyzji, z jakich powodów wzięto pod uwagę tą opinię lub też z jakich względów nie podziela się stanowiska organu opiniującego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt II/SA/Gl 1189/19).

Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, przy rozstrzyganiu tej sprawy, wiążące dla Burmistrza B. było postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2020 r., znak: WOOŚ.4221.97.2018.TP.17, w którym organ ten odmówił uzgodnienia warunków wnioskowanej inwestycji. Natomiast bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pozostaje pozytywna opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J.(1), jako że nie jest ona wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie główne.

Także bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pozostaje zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już wyżej wskazano przesądzający wpływ w niniejszej sprawie ma negatywne stanowisko organu uzgadniającego. Z tych też względów nie zachodziła konieczność dokonywania ustaleń w zakresie zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu. Z opisanych względów organ odwoławczy uznał, iż zarzuty odwołań nie zasługują na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę omawiany wyżej stan faktyczny i prawny sprawy kolegium uznało, iż wbrew sugestiom odwołania, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a dokonana przez organ I instancji ocena tego materiału jest prawidłowa. Wyciągnięte wnioski są logiczne, spójne, konsekwentne i zgodne z doświadczeniem życiowym, zaś wydana w tym przedmiocie decyzja odpowiada obowiązującemu prawu.

Skargę na ostateczną decyzję, na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., wnosząc o 1. przeprowadzenie rozprawy, 2. uchylenie w całości decyzji SKO w Legnicy z dnia 29 marca 2021 r., znak sprawy : SKO/OS414/8/2021 o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza B. z dnia 28 grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] [znak: GKŚ.6220.05.2015) i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, 3. zasadzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

Jednocześnie, mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., strona wnosi o dokonanie oceny prawnej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy: art. 107 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dalej U.O.O.Ś., poprzez sporządzenie nieadekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego orzeczenia, co utrudnia przeprowadzenie weryfikacji decyzji oraz odmowę jej uzupełnienia i wyjaśnienia w trybie art. 111 § 2 i 113 k.p.a., art. 6 k.p.a. przez brak odpowiedniej wykładni przepisów prawa oraz wadliwe ich zastosowanie, art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów, zgłoszonych w piśmie odwoławczym oraz wniosku dowodowego złożonego pismem z dnia 8 kwietnia 2021 r.; art. 50 k.p.a. poprzez brak wezwania do złożenia wyjaśnień, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez pozbawienie szczególnej mocy dowodowej Raportu oddziaływania na środowisko oraz jego uzupełnienia, mimo że Raport ten spełnia wszystkie wymagania określone w art. 66 ust 1 u.o.o.ś., jak również zawiera wszystkie elementy zgodnie z ustalonym zakresem raportu i został sporządzony przez osoby uprawnione w myśl art. 74a ust 2. pkt 2 ustawy ocenowej oraz dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z materiałem dowodowym, a przez to błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę decyzji polegający na przyjęciu, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji i na przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] może potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz brak jest możliwości zaproponowania działań minimalizujących lub kompensujących, gdy tymczasem Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jednoznacznie wykazał, że przy zastosowaniu rozwiązań przyjętych w tym Raporcie, planowana inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska; art. 75 § 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie, co w konsekwencji skutkowało dopuszczeniem dowodu sprzecznego z prawem; art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak powołania biegłego, w sytuacji, gdy zgromadzono w sprawie dwie, sprzeczne opinie, a nader wszystko weryfikacja postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] wymagała zastosowania wiadomości specjalnych, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 i art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez brak rzetelnej weryfikacji wyników uzgodnień i opinii, w tym motywów wydania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowienia z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...], mimo że postanowienie to było głównym powodem negatywnego rozpatrzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także ustaleń zawartych w Raporcie, co spowodowało uznanie stanowiska organu uzgadniającego za wiążące, mimo że postanowienie RDOŚ o odmowie uzgodnienia wskazanego przedsięwzięcia nie znajdowało podstaw, art. 138 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia organu pierwszej instancji, mimo istnienia braku przesłanek do zastosowania przedmiotowego przepisu, art. 3 pkt 8 u.o.o.ś przez przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia bez rzetelnej weryfikacji Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, art. 80 ust. 1 u.o.o.ś poprzez bezpodstawne uznanie, że zaszły przesłanki do wydania decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań, art. 81 ust. 1 u.o.o.ś poprzez brak zastosowania, mimo uznania przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, iż z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, art. 5 w zw. z art. 44 u.o.o.ś. poprzez nadanie uprawnień strony organizacji nie będącej ekologiczną oraz w sytuacji braku spełnienia przez taką organizację wymogów ustawowych, art. 6 ustawy prawo ochrony środowiska - dalej p.o.ś., przez jego błędną interpretację, art. 52 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt poprzez wadliwe przyjęcie, że realizacja planowanego przedsięwzięcia doprowadzi do naruszenia zakazów obowiązujących w stosunku do zwierząt objętych ochroną gatunkową. Wobec istniejącego poglądu w orzecznictwie, iż uzgodnienie, w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym koniecznym jest również wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia RDOŚ, a za nim decyzji organu prowadzącego postępowanie główne. Celem wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy, wnoszę o przeprowadzenie dowodów, których przeprowadzenia zaniechał organ wyższego stopnia: 1. dowodu z przesłuchania E. M. - Specjalisty ds. przyrody, zoologa, członka zespołu eksperckiego wykonawcy Raportu środowiskowego (adres: A., ul. [...], Brama [...], Piętro [...], [...], [...] W.w], 2. dowodu z dokumentu tj. pisma Komisariatu Policji w B. z dnia 04.11.2019 r., sygn. akt [...] na okoliczność jego treści, 3. na podstawie art. 84 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy biegłego na okoliczność: czy jest możliwe sprecyzowanie miejsc hibernacji osobników popielicy i orzesznicy (RDOŚ wskazał lakonicznie, że realizacja inwestycji wpłynie negatywnie na zasoby ogólne ssaków na terenie województwa dolnośląskiego) oraz czy zaproponowane w Raporcie działania minimalizujące są niewystarczające dla ograniczenie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na wskazane gatunki ssaków, czy hałas i rozrzut odłamków skalnych, może w ogóle mieć znacząco negatywny wpływ na te ssaki, które są gatunkami migracyjnymi, a jeśli tak, to czy jest możliwe zastosowanie działań minimalizujących wpływ hałasu i rozrzutu odłamków na występujące gatunki ssaków popielicowatych, czy faktycznie emisja pyłów doprowadzi do osłabienia kondycji drzew w otoczeniu planowanego obszaru górniczego i będzie miała wpływ na gatunki ssaków popielicowatych, jeśli tak, to jakie można zaproponować działania minimalizujące znaczący negatywny wpływ planowanej inwestycji lub działania kompensujące, czy faktycznie, teren na którym zaplanowano przedsięwzięcie stanowi istotny element korytarza ekologicznego oraz jest miejscem istotnych tras lokalnych migracji zwierząt, jeśli tak, to czy jest możliwe wskazanie działań minimalizujących znaczący negatywny wpływ planowanej inwestycji, czy jest możliwe zaproponowanie takich wariantów przedsięwzięcia, które będą miały realny wpływ na minimalizację ewentualnych negatywnych skutków planowanej inwestycji. Teza dowodowa powstała w oparciu o treść uzasadnienia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej RDOŚ] z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] (znak: WOOŚ.4221.97.2018.TP.17), w którym uchwała Składu Pięciu Sędziów NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt OPK 14/98 sugeruje się że Raport przedłożony przez inwestora może pomijać istotne elementy lub też wymagać doprecyzowania, bądź też zawiera sprzeczne treści. Skarżący zastrzega ponadto możliwość rozszerzenia zarzutów skargi oraz złożenia dalszych dowodów w sprawie, w szczególności o których istnieniu posiada wiedzę, ale nie jest w ich fizycznym posiadaniu na dzień złożenia skargi.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazuje, iż podtrzymuje wszystkie stwierdzenia, wyjaśnienia i uwagi podnoszone w postępowaniu administracyjnym zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Jednocześnie podkreśla, że stan faktyczny sprawy co do zasady nie powinien budzić wątpliwości, albowiem został on szeroko przedstawiony przez stronę w toku administracyjnego postępowania odwoławczego. Tak opisany stan faktyczny został poparty wiarygodnymi dowodami, jak również zastosowano do niego właściwą argumentację prawną. Strona wskazuje, iż dwuinstancyjność postępowania w sprawie administracyjnej to nie tylko prawo strony do skarżenia niezadowalającego ją rozstrzygnięcia. To przede wszystkim obowiązek kompleksowego dwukrotnego rozpoznana i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy" B. Adamiak. Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i n.). Istotnym elementem sprawiedliwości proceduralnej jest obowiązek właściwego uzasadniania swoich rozstrzygnięć przez organy władzy publicznej oraz prawo do zaskarżania przez strony i uczestników postępowania rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji, zagwarantowane w art. 78 Konstytucji wyrok TK z dnia 14 czerwca 2006 r.. sygn. K 53/05, OTK ZU-A 2006, nr 6, poz. 661. Rozstrzygnięcia organów powinny być oparte na prawdziwych ustaleniach faktycznych. Zasadę tą odnosi się do kwestii natury faktycznej, przez co rozumie dokonanie przez organ stwierdzenia istnienia faktów zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, to również ustalenia, które powinny być prawdziwe. Prawda materialna przeciwstawiana jest prawdzie formalnej [proceduralnej], czyli wiedzy opartej na domniemaniach i fikcjach prawnych. Według powszechnie przyjętego poglądu prawnego, zasady ogólne postępowania administracyjnego mają charakter normatywny, zatem ich naruszenie oznacza naruszenie przepisów prawa (wyrok NSA sygn. akt I SA 258/82 ONSA 1982 r. z. 1 poz. 541). Wyrażona w art. 7 kpa paremia jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz jednocześnie wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący 'do załatwienia sprawy' zgodnie z tą regułą, a z przepisu tego wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy, bowiem regułą obowiązującą w procedurze administracyjnej jest to, że ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie spoczywa zasadniczo na organie administracyjnym".

Zdaniem strony skarżącej należy tu zwrócić uwagę na brak dokonania przez kolegium oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie ze szczególnym pominięciem treści postanowienia organu uzgadniającego i dowodów, głównie z dokumentów przedstawionych przez skarżącego w postępowaniu przed organem wyższego stopnia, a co znajduje potwierdzenie wprost w uzasadnieniu wydanego decyzji. Zważyć trzeba, iż "organ administracji publicznej może określonym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Bydgoszczy 26 maja 2009 r. !I SA/Bd 783/081). "Naruszenie wymienionych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów" (B. Adamiak. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 12. Warszawa 2021). Poza tym wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, czego jednakże brak w zaskarżonym orzeczeniu administracyjnym. Nadto organ drugiej instancji nie ustosunkował się w sposób prawidłowy do zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych. Wskazać należy również, iż rozpoznanie odwołania z dnia 08 lutego 2021 r. wymagało uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości i skuteczności dokonanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej RDOŚ) postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r. odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...]. Obowiązkiem organu drugiej instancji było zatem dokonanie samodzielnej oceny faktycznej i prawnej sprawy oraz uzupełnienie materiału dowodowego o elementy niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Tymczasem w niniejszej sprawie organ drugiej instancji zaakceptował w całości wadliwe ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji oparte w całości na wiążącym go postanowieniu organu uzgadniającego. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji" (wyrok WSA w Warszawie z 12.01.2006 r.). Podobnie brak zbadania przez Kolegium następstw procesowych wskazanych naruszeń organu pierwszej instancji w odniesieniu do obarczonego taką wadliwością orzeczenia (wyrok NSA sygn. akt I SA 258/82 ONSA 1982 r. z. 1 poz. 541) świadczy o naruszeniu przepisów postępowania. Nie do przyjęcia jest zatem (zdaniem skarżącego) takie rozumienie koncepcji prowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy którym organ administracji ogranicza się w zasadzie do oceny, czy strona udowodniła określone fakty decydujące o przyznaniu jej prawa bądź nałożenia obowiązku, przerzucając w konsekwencji na nią obowiązek wyjaśnienia sprawy, albo też bazuje w tej materii wyłącznie na ustaleniach poczynionych przez inny organ, nie podejmując koniecznych czynności wyjaśniających we własnym zakresie nawet w tych sytuacjach, gdzie obowiązek wykazania określonych przesłanek spoczywa z woli ustawodawcy na wnioskodawcy, a co nie oznacza zwolnienia tego organu od powinności podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Dopiero "jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stworzyłoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Bydgoszczy 26 maia 2009 r., II SA/Bd 783/081). Taki sposób prowadzenia postępowania odwoławczego przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia narusza również zasadę zaufania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A o doniosłości art. 8 kpa świadczy również fakt, iż "prowadzenie postępowania w sposób budujący zaufanie do organów państwa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia wydanego w takim postępowaniu" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005 r.. VII SA/Wa 859/05., Lex" nr 1962821). "Obowiązkiem organu drugiej instancji przy uzasadnianiu swoich orzeczeń jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Nie wykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13.02.2013 r. IV SA/Po 1039/12'). Motywy winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 17.07.2013 r. II SA/Kr 678/13). Prawidłowo sformułowane uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odzwierciedlać poszczególne etapy prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego, nadto wskazać, jakie fakty ustalono oraz zawierać opis dokonanej subsumcji. Motywy rozstrzygnięcia winny wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 17.07.2013 r. II SA/Kr 678/131. Powyższych wymogów nie spełnia uzasadnienie zakwestionowanego postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 12 października 2016 r., nadto formułowanie uzasadnienia tegoż postanowienia przy użyciu pozaustawowych ogólnikowych sformułowań słusznie podważa zaufanie obywateli do władzy publicznej (vide: wyrok NSA dnia 8 czerwca 2000 r.. V SA 2278/99, ,.LEX" nr 499481. Z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie organu drugiej instancji nie zostało sformułowane w sposób jasny, precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia uniemożliwia organowi nadzoru sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego zaskarżone orzeczenie oraz motywów rozstrzygnięcia, a co ma bardzo istotne znaczenie zwłaszcza przy ocenie prawidłowości orzeczeń o charakterze uznaniowym (wyrok NSA OZ w Katowicach z 23 października 1998 r. Organ drugiej instancji nie odniósł się także do wszystkich sformułowanych w odwołaniu z dnia 08 lutego 2021 r. zarzutów oraz zawartej w nim argumentacji, mimo że organ drugiej instancji sam wskazał, że odwołujący się przedstawił bardzo obszerną argumentację do postawionych zarzutów. W świetle orzecznictwa sądowego organ ma także obowiązek dokładnego uzasadnienia przyjęcia konkretnego przepisu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie może ograniczyć się do powołania artykułu czy paragrafu (wyrok NSA OZ w Lublinie z 15 grudnia 1995 r. (SA/Lu 2479/94-Lex Polonica). Podkreślić należy, iż organ drugiej instancji nie dostrzegł, iż organ odwoławczy nie jest w związany tylko i wyłącznie granicami odwołania, a nadto organ ten rozpatruje sprawę ponownie na nowo (wyrok NSA z dnia 24.04.2010 r., sygn. akt II GSK 1005/081. Wniesienie odwołania niezależnie od wskazanych w nim zarzutów, nakłada na organ odwoławczy obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie (wyrok NSA z dnia 22.03.1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95). Tymczasem organ wyższego stopnia, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie dokonał w sposób prawidłowy weryfikacji z urzędu postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...], właściwie to nie dokonał jej w ogóle. Postanowienie ma które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, mimo to, Kolegium poprzestało jedynie na przytoczeniu bez żadnych zmian w motywach własnego rozstrzygnięcia decyzji Burmistrza B. Podobnie organ nie odniósł się do zaprezentowanego poglądu w przedmiocie zasady przezorności oraz nie wskazał, iż powołanie się na tą zasadę w niniejszej sprawie stanowi uzasadniony przypadek. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje się, że rolą postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest ustalenie negatywnych następstw dla środowiska wynikających z realizacji konkretnej inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem. Tymczasem organ drugiej instancji powołując się na ogólną zasadę przezorności, zaniechał zebrania całego materiału dowodowego w sprawie. Wskazuje na to wprost treść analizowanego postanowienia RDOŚ z dnia 15 czerwca 2021 r., z którego wynikałoby, że przedłożony przez inwestora Raport może pomijać istotne elementy lub też wymagać doprecyzowania, bądź też zawierać sprzeczne treści. Tymczasem organy pierwszej i drugiej instancji miały obowiązek sprawdzić, czy zawartość raportu spełnia wymogi formalne i merytoryczne, co oznacza przede wszystkim ustalenie, czy opracowany raport zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności, iż Raport ten był już uzupełniany na żądanie organu pierwszej instancji jak i organu uzgadniającego, w ściśle wskazanych elementach. Mimo to, nie zostały wyeliminowane zastrzeżenia do jego treści, a o których mowa w postanowieniu RDOŚ. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że zdaniem RDOŚ podstawą odmowy uzgodnienia uwarunkowań środowiskowych jest uznanie, że zaproponowane w Raporcie działania są niewystarczające dla ograniczenia negatywnego wpływu planowanej inwestycji na gatunki ssaków: popielicę i orzesznicę. W sytuacji, gdy pomimo uzupełnień Raportu o okoliczności wskazane zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i RDOŚ, nadal wynikające z niego ustalenia budziły wątpliwości, organ pierwszej instancji powinien dopuścić dowód z ekspertyzy, która w udokumentowany sposób "wskaże jego wady". Raportowi przysługuje szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia i jego wpływu na środowisko. Podważenie jego ustaleń może nastąpić, co do zasady, jedynie poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań (kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą co autor raportu, którego wnioski pozostawałyby w sprzeczności z tymi przedłożonymi przez inwestora (Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28.05.2019 r., sygn. akt 11 SA/Gd 181/19). Organ drugiej instancji, nie wskazał, iż Raport przedłożony przez inwestora, w oparciu o który RDOŚ wydał postanowienie, wymagałby uzupełnienia, choć jednocześnie organ ten stwierdził, że w przypadku wykazania potencjalnych negatywnych oddziaływań. Raport winien wskazywać adekwatne działania minimalizujące w każdym zakresie. Tym samym za daleko idące należy uznać twierdzenie kolegium, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. W szczególności, iż organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji sam wskazał, że organ uzgadniający jest zobowiązany do wyjaśnienia kwestii możliwego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na komponenty środowiska. Wobec tego mając na względzie art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy stał się elementem tezy dowodowej, przedstawionej w niniejszej skardze. Organ drugiej instancji nie dopuścił dowodu z ekspertyzy w postępowaniu odwoławczym, tym bardziej - że w ocenie tego materiału organ odwoławczy nie jest związany postanowieniem uzgadniającym warunki przedsięwzięcia, wydanym przez RDOŚ, w przeciwieństwie do organu pierwszej instancji. Skoro organ odwoławczy nie sięgnął po dostępne środki dowodowe, to uznać by trzeba było, że przyjęte w Raporcie inwestora rozwiązania techniczne i sposób postępowania zminimalizują wpływ inwestycji na zdrowie ludzi oraz środowisko oraz warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz. Podkreślenia tu wymaga, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji (co następuje na etapie m. in. decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę). Dotyczy ono planowanego przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w formie opisanej we wniosku przez inwestora zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania w zakresie ochrony środowiska. Decyzja taka nie przesądza, że na tym terenie powstanie inwestycja. Zaskarżona decyzja winna była jedynie dokonać oceny planowanej inwestycji pod kątem ochrony środowiska. Przy czym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Następnie wskazać należy, iż organ odwoławczy nie rozpoznał w sposób prawidłowy zarzutów odwołania, tj. naruszenia art. 5 w zw. z arL 44 u.o.o.ś. przez nadanie uprawnień strony organizacji nie będącej ekologiczną oraz w sytuacji braku spełnienia przez taką organizację wymogów ustawowych. Organ nie odniósł się również w żaden sposób do zarzutów dotyczących sposobu określenia kręgu stron postępowania. Tymczasem ponownie stwierdzić należy, iż zarówno Stowarzyszenie E. jak i L. nie posiadają statusu strony postępowania. Przedłożony dowód w postaci opracowania R. J. z 2016 roku. został oparty na nieaktualnych danych, a nadto sporządzony przez osobę nie posiadającą wiadomości specjalnych, nie tylko jest nieprzydatny dla ustalenia istotnych okoliczności faktycznych dla rozpoznania sprawy co do istoty, ale jest dowodem sprzecznym z prawem. Do powyższego kolegium nie odniosło się, gdyż jego zdaniem, RDOŚ rozstrzygając ostatecznie kwestię wpływu inwestycji na środowisko, oparł się na dokumentach przekazanych przez inwestora. To opracowanie (zwane Raportem, co wprowadza w błąd i rodzi domniemanie, że jest to prywatna opinia ekspercka) oraz mapa satelitarna (Google Maps) pochodząca z bliżej nieokreślonego czasu (kolegium nie dostrzegło, iż RDOŚ nie wykonał zobowiązania Burmistrza B. i nie wskazał daty wykonania mapy wraz z podaniem informacji o jej aktualizacjach oraz jej charakteru) stanowiły podstawę odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Co więcej, wadliwe opracowanie oparte na błędnych, niepełnych i nieaktualnych badaniach miało stać się przyczynkiem do wezwania inwestora do uzupełnienia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak cytuje Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań przez RDOŚ oparta jest na danych niestanowczych i niepełnych (odniesienie do ogólnych zasobów województwa dolnośląskiego) oraz przypuszczeniu organu uzgadniającego, że planowana inwestycja może mieć znacząco negatywny wpływ na lokalne populacje orzesznicy i popielicy. Nadmienić również trzeba, iż zdaniem RDOŚ zaproponowane warianty przedsięwzięcia nie zmniejszą stopnia oddziaływania planowanej inwestycji na popielicę oraz orzesznicę i ich siedliska, gdyż warianty te różnią się jedynie m.in. wielkością wydobycia, natężeniem transportu oraz system pracy. Zatem wbrew dyspozycji art. 81 ust. 1 u.o.o.ś, mimo uznania przez organ odwoławczy (za Burmistrzem B.), iż z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (a za nim organ odwoławczy) nie wskazał w decyzji, spośród wariantów, o których mowa w art. 66 elementy raportu oddziaływania na środowisko ust. 1 pkt 5, wariant dopuszczony do realizacji. Nie można zatem stwierdzić, że organ zebrał i ocenił całościowo zebrany materiał dowodowy w sprawie. A skoro istnieje dostateczny materiał dowodowy, to jego oceny w postępowaniu odwoławczym mógł równie dobrze dokonać organ drugiej instancji, czego nie uczynił. Wreszcie organ nie sprawdził, czy błędy organu pierwszej instancji może usunąć na podstawie art. 136 k.p.a. Nadto "jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, to - utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo" (wyrok NSA z dnia 25 VII 1986 r.. II SA 1829/85, ONSA 1986, z. 2 poz. 43

1. Na marginesie wskazać należy, iż istnieje materiał dowody, który wskazuje na podejrzenie popełnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu czynu kwalifikowanego na gruncie ustawy karnej z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1137) w szczególności przez art. 271 kk w związku z prowadzonym przez Burmistrza B. postępowaniem administracyjnym w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w uzasadnieniu odmownego postanowienia zawarł bowiem oświadczenie o zawiadomieniu przez RDOŚ we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2019 r. (znak pisma: [...]) Komendanta Komisariatu Policji w B. o prawdopodobieństwie popełnienia wykroczenia polegającego na złamaniu zakazów określonych w § 6 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 października 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Z pisma Komendanta Komisariatu Policji w B. z dnia 14.01.2021 r., będącego odpowiedzią na wniosek strony postępowania (P. K.) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zawiadomienia o prawdopodobieństwie popełnienia wykroczenia wynika, że nie znaleziono podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie, a tym samym brak jest sprawcy, co do którego istniałaby uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie. Z przedmiotowego pisma wynika ponadto, że nie potwierdzono daty pewnej wystąpienia w ogóle takiego zdarzenia. Informacja ta nie została jednakże ujawniona w treści postanowienia RDOŚ z dnia z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...]. Organ utrzymywał w ten sposób przez cały czas stan wiedzy, jakoby w sprawie w związku z jego zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia wykroczenia czyn zabroniony popełniono i toczy się w tym zakresie postępowanie karne. Nie podlega prawdzie twierdzenie RDOŚ jak w piśmie z dnia 23 marca 2021 r., iż stanowisko Komendanta Policji w B. o sposobie zakończenia sprawy otrzymał dnia 9 marca 2021 r., albowiem Komendant Komisariatu Policji w B. w piśmie z dnia 14.01.2021 r.(L. dz. [...]), skierowanym do strony postępowania wskazał jednoznacznie, iż o sposobie zakończenia sprawy w związku z zawiadomieniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2019 r. (znak pisma: [...]), pisemnie została powiadomiona Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, co prowadzi do jednoznacznych wniosków, iż przedmiotowe stanowisko właściwej miejscowo Policji było znane RDOŚ przed dniem 9 marca 2021 roku. Ponadto, RDOŚ został powiadomiony o sposobie zakończenia sprawy przez Policję pismem już z dnia 04.11.2019 roku.

Skarżący, w uzupełnieniu skargi podniósł dodatkowo na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do niniejszego wniosku tj. oświadczenia A., ul. [...], Brama [...], Piętro [...], [...], [...] W. (zespół ekspercki - autor Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] na środowisko) z dnia [...] czerwca 2021 r., stanowiącego uzupełnienie Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, na okoliczność czy jest możliwe sprecyzowanie miejsc hibernacji osobników popielicy i orzesznicy (RDOS wskazał lakonicznie, że realizacja inwestycji wpłynie negatywnie na zasoby ogólne ssaków na terenie województwa dolnośląskiego) oraz czy zaproponowane w Raporcie działania minimalizujące są niewystarczające dla ograniczenie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na wskazane gatunki ssaków, czy hałas i rozrzut odłamków skalnych, może w ogóle mieć znacząco negatywny wpływ na ssaki, które są gatunkami migracyjnymi, a jeśli tak, to czy jest możliwe zastosowanie działań minimalizujących wpływ hałasu i rozrzutu odłamków na występujące gatunki ssaków popielicowatych, czy faktycznie emisja pyłów doprowadzi do osłabienia kondycji drzew w otoczeniu planowanego obszaru górniczego i będzie miała wpływ na gatunki ssaków popielicowatych, jeśli tak, to jakie można zaproponować działania minimalizujące znaczący negatywny wpływ planowanej inwestycji lub działania kompensujące, czy faktycznie, teren na którym zaplanowano przedsięwzięcie stanowi istotny element korytarza ekologicznego oraz jest miejscem istotnych tras lokalnych migracji zwierząt, jeśli tak, to czy jest możliwe wskazanie działań minimalizujących znaczący negatywny wpływ planowanej inwestycji; czy jest możliwe zaproponowanie takich wariantów przedsięwzięcia, które będą miały realny wpływ na minimalizację ewentualnych negatywnych skutków planowanej inwestycji. Skarżący wskazuje, że z uwagi na wagę merytoryczną dokumentu należy go traktować jako uzupełnienie Raportu o oddziaływaniu na środowisko. Strona podtrzymuje swoje wnioski procesowe zawarte w skardze.

Wobec ograniczenia dowodowego, wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania E. M. - Specjalisty ds. przyrody, zoologa, członka zespołu eksperckiego wykonawcy Raportu środowiskowego oraz wniosek o przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy biegłego - stały się zbędne. W uzasadnieniu wskazano, iż strona podtrzymuje wszystkie stwierdzenia, wyjaśnienia i uwagi podnoszone w postępowaniu administracyjnym zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji oraz podniesione w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podkreślenia wymaga, iż zasadnicza część skargi dotyczy braku uprzedniego rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (zgodnie z zarzutami odwołania) kwestii prawidłowości i skuteczności dokonanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej RDOŚ) postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r. odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...]. Albowiem obowiązkiem organu drugiej instancji było dokonanie samodzielnej oceny faktycznej i prawnej sprawy oraz uzupełnienie materiału dowodowego o elementy niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Tymczasem w niniejszej sprawie organ drugiej instancji zaakceptował w całości wadliwe ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji oparte w całości na wiążącym go postanowieniu organu uzgadniającego. Jak podniesiono w treści skargi, zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji". Organ administracji wyższego stopnia, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie dokonał w sposób prawidłowy weryfikacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...], a właściwie to nie dokonał jej w ogóle. Zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, mimo to Kolegium poprzestało jedynie na przytoczeniu bez żadnych zmian w motywach własnego rozstrzygnięcia decyzji Burmistrza B. Wobec powyższego podjęto inicjatywę dowodową i pismem z dnia 05 czerwca 2021 r. wystąpiono o uzupełnienie Raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz złożenie wyjaśnień przez jego autorów. Zawarta w piśmie teza została określona w oparciu o treść uzasadnienia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.; "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] (znak; WOOŚ.4221.97.2018.TP.17), w którym to sugeruje się że Raport przedłożony przez inwestora może pomijać istotne elementy lub też wymagać doprecyzowania, bądź też zawierać sprzeczne treści. Raportowi przysługuje szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia i jego wpływu na środowisko (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28.05.2019 r., sygn. akt II SA/Gd 181/19). Ze sporządzonego przez specjalistów dysponujących fachową wiedzą uzupełnienia do Raportu z dnia [...] czerwca 2021 r., wynika jednoznacznie, iż Raport o oddziaływaniu na środowisko spełnia wszystkie wymagania określone w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, jak również zawiera wszystkie elementy zgodnie z ustalonym zakresem raportu i został sporządzony przez osoby uprawnione w myśl art. 74a. ust. 2. pkt 2 tejże ustawy. Co więcej w sposób precyzyjny i jednoznaczny wykazano, iż przy zastosowaniu rozwiązań przyjętych w tym Raporcie, planowana inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska. Nie ulega zatem wątpliwości, iż istnieją podstawy do określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...], co oznacza tym samym, iż błędne, nieprawdzie oraz sprzeczne ze stanem faktycznym ustalenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska legły u podstaw. A to z kolei winno skutkować uchyleniem w całości postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 15 czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] (znak: WOOŚ.4221.97.2018.TP.17] oraz zaskarżonej decyzji Burmistrza B. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Organ administracji drugiej instancji w sposób nieprawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy w sprawie, albo też zaniechał koncentracji materiału dowodowego, niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Reasumując, w tym stanie rzeczy, na skutek wyjaśnienia wszelkich ewentualnych wątpliwości w sprawie, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 29 marca 2021 r., znak sprawy : SKO/OS-414/8/2021 o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza B. z dnia 28 grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, należy wyeliminować z obrotu prawnego jako wadliwą.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Ponadto, można dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w tym postępowaniu, z uwzględnieniem wskazanych kryteriów, była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy B. odmawiająca wnioskodawcy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji i przeróbce kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...]. Jak wynika z akt sprawy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r. odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Zdaniem organu uzgadniającego z przedłożonych materiałów wynika, że na terenie planowanym pod eksploatację występują gatunki ssaków objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Są to orzesznica i popielica. Prace inwentaryzacyjne w terenie wykazały występowanie na tym terenie także innych gatunków zwierząt objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt; a to m.in. dzięcioła dużego, kosa, mroczka późnego i nocka wąsatka. Zaobserwowano także obecność gatunków roślin objętych ochroną na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin, w tym kruszczyka szerokolistnego, lilii złogów, pierwiosnka wyniosłego i wawrzynka wilcze łyko. Z przedłożonego przez inwestora raportu wynika, że z punktu widzenia ochrony przyrody największą wartość stanowią występujące na badanym obszarze ssaki, czyli popielica i orzesznica. Uzasadniając swoje stanowisko kompetentny organ ochrony środowiska wyjaśnił, iż orzesznica jest gatunkiem objętym ochroną ścisłą na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt i ujętym w pozycji 48 załącznika nr 1 do rozporządzenia. Ponadto gatunek ten wymieniony jest w załączniku IV Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. U. UE. L. 2013.158.193 ze zm.). Jako największe zagrożenie dla tego ssaka uznano wycinkę lasu. Prowadzi ona bowiem do przerywania ciągłości siedlisk i utrudniania przemieszczania się orzesznicy, co pociąga za sobą niemożność zajmowania nowych terenów. Odnośnie do popielicy organ uzgadniający wskazał, że jest ona gatunkiem objętym ochroną częściową na mocy rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt i ujętym w pozycji 13 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Ponadto jest gatunkiem wymienionym w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt w kategorii gatunek niższego ryzyka, ale bliski zagrożenia. Doprowadzenie do realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia będzie skutkować naruszeniem zakazów obowiązujących w stosunku do zwierząt objętych ochroną gatunkową, określonych w art. 52 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o ochronie przyrody i § 6 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, tj. zakazu niszczenia siedlisk lub ostoi, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień, żerowania oraz zakazu niszczenia, usuwania lub przenoszenia. W konkluzji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we Wrocławiu uznał, iż "eksploatacja i przeróbka kopaliny ze złoża wapieni krystalicznych [...] może mieć znacząco negatywny wpływ na lokalne populacje tych gatunków w granicach województwa dolnośląskiego, poprzez uszczuplenie ich zasobów ogólnych i w konsekwencji doprowadzić do ich wyginięcia na danym terenie. W postępowaniu akcesoryjnym WIOŚP odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada (między innymi) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku. Z powyższego wynika, że przepis art. 77 ust. 1 ustawy wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Trzeba zatem zwrócić uwagę na rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia w postępowaniu administracyjnym dla wyniku postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne wskazując, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Należy podkreślić, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szerokorozumianego postępowania w sprawie głównej, przy czym jego wynik jest istotny dla zakończenia postępowania głównego. Zdaniem Sądu literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" - czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., str. 229 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 października 2010 r., II SA/Po 411/2010).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielając przytoczony pogląd, odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze uznaje, iż ma rację strona skarżąca, że organ prowadzący postępowanie główne jest obowiązany dokonać analizy stanowiska organu uzgadniającego. Wynika to z faktu, że ustawodawca nie przewidział możliwości skarżenia w trybie instancyjnym postanowienia wydanego przez organ uzgadniający. Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może przy spełnieniu określonych warunków wydać decyzję negatywną. Musi to jednak szczegółowo uzasadnić odnosząc się do całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego. Zdaniem sądu, analiza decyzji organów obu instancji wskazuje, że organy te dokonały szczegółowej i wszechstronnej oceny stanowiska organu ochrony środowiska i za w pełni uzasadnione należy uznać stanowisko końcowe o niemożności zadośćuczynieniu wnioskowi. Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba podnieść, że organy szeroko uzasadniły ocenę tak przedłożonego do akt raportu jak i postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu. Należy pamiętać, że jak wynika z akt sprawy, w toku procedowania ujawniono nowe, mogące mieć istotny wpływ na ostateczny wynik okoliczności zatem zdaniem sądu, Burmistrz B., stojąc na straży praworządności (art. 7 kpa) był obowiązany poinformować o nich, w szczególności także Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który jest organem wyspecjalizowanym właśnie w zakresie dbania o środowisko naturalne i winno podejmować wszelkie działania w tym zakresie. Pamiętać bowiem trzeba, że obowiązkiem organu, wynikającym wprost z przytoczonego przepisu, jest podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. To zaś poskutkowało wezwaniem inwestora do uzupełnienia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne, przede wszystkim chronionych gatunków ssaków- orzesznicy i popielicy. Zarzuty skargi wydają się dodatkowo niezrozumiałe z tego względu, że akta sprawy wskazują, iż to na podstawie przedłożonych przez inwestora, dodatkowych dokumentów organ uzgadniający uzyskał potwierdzenie okoliczności, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego obszaru górniczego, (siedliska przyrodniczego [...]), występują najliczniejsze skupiska popielicy, zaobserwowano nadto pojedyncze osobniki orzesznicy, gatunków objętych ochroną. Co dalej istotne okoliczności te zostały potwierdzone badaniami terenowymi, wykonanymi na zlecenie inwestora.

Dalej trzeba powiedzieć, że także wbrew zarzutom strony skarżącej, sąd nie uznał potrzeby przeprowadzenia nowych dowodów ani w toku postępowania administracyjnego, ani obecnie w postępowaniu sądowym. Jeśli chodzi przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego, to należy mieć na względzie, że przepis art. 106 § 3 ppsa, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast sąd administracyjny nie ma możliwości przeprowadzić dowodu uzupełniającego z zeznań świadka. Nie podzielił także sąd zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania w zakresie wskazanym w skardze. Należy pamiętać, że skuteczność zarzutów naruszenia przepisów postępowania sąd administracyjny bierze pod uwagę jedynie w połączeniu z uznaniem, że owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik kontrolowanego postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa). Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń i nie podzielił także w tym znaczeniu zarzutów strony skarżącej. Uzasadnienia obu decyzji wyczerpują dyspozycję art. 107 § 3 kpa.

Reasumując, mając na względzie treść art. 151 ppsa, należało orzec jak na wstępie.