Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2955/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2018r. sprawy ze skargi J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2017 nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") postanowieniem z [...] września 2017r. nr [...], po rozpatrzeniu sprawy z wniosku skarżącego – [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], dotyczącego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działki nr ew. [...] obr. [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie autostrady [...] w związku z planowaną inwestycją polegającą na budowie urządzenia reklamowego – podświetlanej konstrukcji reklamowej, postanowił nie uzgodnić projektu decyzji o warunkach zabudowy tej działki.

Postanowienie zostało wydana na podstawie art. 106 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2017r. poz. 1257 – dalej: "k.p.a."), art. 35 ust.3 oraz art. 43 ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (jt. Dz.U. z 2016r. poz. 1440 z póżn. zm.- dalej: "u.d.p.") w związku z wystąpieniem Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2017r.

GDDKiA w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że analiza załączonych do pisma Wójta Gminy [...] dokumentów wskazuje, że planowana lokalizacja urządzenia reklamowego na działce nr [...] spełnia wymóg odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni autostrady [...] zawarty w art. 43 ust.1 u.d.p. tj. 50m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Jednakże z uwagi na międzynarodowy charakter drogi jaką jest autostrada [...] lokalizowanie obiektów budowlanych, a w szczególności reklam podlegać musi także i innym przepisom prawa a w niniejszej sprawie lokalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego byłaby sprzeczna z Umową Europejską o głównych drogach ruchu międzynarodowego (AGR), sporządzoną w Genewie w dniu 15 listopada 1975r. (Dz.U.z 1985r., nr 10, poz. 35- dalej: "Umowa europejska"), która w pkt VII.4 stanowi, że " ze względu na bezpieczeństwo i estetykę ustawienie tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych jest zakazane". Organ wyjaśnił przy tym, że z uwagi na fakt, iż ratyfikowane umowy międzynarodowe są aktami prawnymi o kategorii wyższej od przepisów krajowych to zastosowanie w/w przepisu przy uzgadnianiu lokalizacji reklam na terenach sąsiadujących z przebiegiem autostrady [...] jest uzasadnione. Ze względu zatem na wskazany przepis oraz fakt, iż z uwagi na gabaryty planowanej reklamy i miejsce jej usytuowania, odbiorcami treści na niej zamieszczonej byliby m. in. użytkownicy autostrady, planowane uzgodnienie w/w zamierzenia inwestycyjnego nie jest możliwe. Organ podkreślił przy tym, że reklama, szczególnie podświetlana, powoduje dekoncentrację kierowców, co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu wynoszącym 23.113 pojazdów na dobę (dane na podstawie Generalnego Pomiaru Ruchu z 2015r. ), jakie występuje na autostradzie. Organ zauważył przy tym, że ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, iż reklama byłaby adresowana wyłącznie do kierujących pojazdami, zwłaszcza że jej lokalizacja jednoznacznie wskazuje adresata jakim jest uczestnik ruchu na autostradzie.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżając postanowienie z dnia [...] września 2017r. w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 8, 11 k.p.a. poprzez nieuzasadnione zastosowanie art. 35 ust.3 u.d.p., który stanowi, że "zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego (...) zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą", w sytuacji gdy z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że wjazd na działkę inwestycyjną zapewniony jest poprzez zjazd z drogi publicznej gminnej, co oznacza że inwestycja nie spowoduje włączenia do autostrady [...] jakiegokolwiek nowego ruchu drogowego;

- art. 7,8 i 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania wyjaśniającego oraz nie ustalenie czy działka [...], na której zlokalizowana jest autostrada [...] jest w całości pasem drogowym (w rozumieniu art. 53 ust.4 pkt 9 u.p.z.p. oraz art. 35 ust.3 u.d.p, a w konsekwencji także nieustalenie czy działka inwestycyjna jest terenem przyległym do pasa drogowego autostrady [...];

- art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie rozpatrzenie go wszechstronnie w sposób wnikliwy oraz nie należyte uzasadnienie postanowienia, co doprowadziło do arbitralnego i nieracjonalnego przyjęcia, że Inwestycja może wpływać na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego;

- pkt VII.4 Umowy europejskiej w zw. z art. 43 ust.1 u.d.p. i art. 45 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (jt. Dz.U. z 1997r. nr 98, poz. 602 z późn. zm – dalej: "p.r.d.") , poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że istnieje generalny zakaz ustawiania tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych, podczas gdy zakaz ten odnosi się jedynie do tablic reklamowych usytuowanych poza terenem zabudowy, w odległości do 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni autostrady oraz wysyłających oraz odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu, których to przesłanek nie realizuje inwestycja.

Podnosząc wskazane powyżej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca obszernie uzasadniła stawiane w skardze zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) nieuzgadniające przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek gospodarczy wraz z jego rozbudową na działce nr [...] obr. [...] w [...].

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna w świetle zapisu art. 52 § 3 p.p.s.a. mimo, iż nie został wyczerpany tok instancyjny. Skarga jednak nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakwestionowane rozstrzygnięcie, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie narusza prawa.

Podstawą procesową do wydania zaskarżonego postanowienia był art. 106 k.p.a., który w przypadku gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii, zgody stanowiska) nakłada na organ merytoryczny obowiązek zwrócenia się do określonego organu o zajęcie stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia żądania, chyba że przepis przewiduje inny termin. Zasadą, którą kieruje się organ uzgadniający jest więc zajęcie stanowiska w danej sprawie ale decyzja ta nie kończy postępowania głównego, ponieważ jest tylko jednym z elementów wpływających na treść ostatecznej decyzji organu głównego. Uzgodnienie dokonywane jest w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ główny. Jak stanowi § 4 art. 106 k.p.a. organ uzgadniający tylko w razie potrzeby wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia ma obowiązek przeprowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego. Rolą bowiem takiego organu jest przede wszystkim wykorzystanie jego wiedzy specjalnej w danej dziedzinie. Tak ukształtowana kodeksowo pozycja organu opiniującego stawia go w roli swego rodzaju arbitra, który przy wykorzystaniu swych kompetencji i profesjonalnej wiedzy pomaga organowi głównemu w podjęciu prawidłowej decyzji administracyjnej.

Prowadzi to do wniosku, że zakres czynności poprzedzających wydanie postanowienia nie jest tak pełny jak w przypadku czynności jakie ma podejmować organ główny.

Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia podstawą prawną do jego wydania były, obok art. 106 k.p.a. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o drogach publicznych oraz regulacje pkt VII.4 Umowy Europejskiej o głównych drogach ruchu (dalej: AGR) sporządzonej w Genewie w dniu 15 listopada 1975r. (Dz. U. z 1985r. Nr. 10, poz. 35).

Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust.1u.p.z,p). Wskazany przepis art. 54 ust.4 w pkt 9 wskazuje, że decyzje wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W przypadku autostrady jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

Ustawodawca w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym wypadku są przepisy ustawy o drogach publicznych.

Z art 4 pkt. 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Tym samym inwestycja, która ze względu na swe usytuowanie przylega do pasa drogowego, wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi (art. 53 ust.4 pkt 9 u.p.z.p.). Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował w sposób precyzyjny szerokości pasa przyległego, posługując się wykładnią funkcjonalną należy przyjąć, że inwestycje, które zlokalizowane są na działce przylegającej do drogi i które oddziałują na tę drogę wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi, gdyż mają wpływ na tę drogę a tym samym oddziałują na ruch drogowy, jego rozmiar, a co za tym idzie na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Oczywistym jest, w ocenie Sądu, że celem reklamy jest oddziaływanie na kierowców jadących po drodze, gdyż w innym wypadku umieszczanie reklamy mijałoby się z celem i byłoby nieracjonalne ze względów ekonomicznych.

Działka na której miałby być ulokowany nośnik reklamowy (nr ew. [...]) graniczy z działką nr ew. [...] - co jednoznacznie wynika z załączników mapowych załączonych do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Fakt, iż wskazana działka [...] w całości stanowi pas drogowy autostrady [...] dodatkowo potwierdził również organ w odpowiedzi na skargę wskazując, że na wskazanej działce usytuowane są jezdnie, pas rozdziału oraz rowy przydrożne, pasy zieleni niskiej i odcinek drogi serwisowej, co czyni zadość art. 4 ust.1 u.d.p. W świetle powyższego, a także mając na względzie, że skarżący formułując zarzut o nieprzyleganiu planowanej do zainwestowania działki bezpośrednio do pasa drogowego nie wskazał w tym zakresie żadnych konkretnych faktów i okoliczności oraz dowodów, zdaniem Sądu zasadnie organy uznały, że działka na której planowane jest posadowienie nośnika reklamowego przylega do działki zajętej w całości przez pas drogowy autostrady [...], będącej fragmentem drogi międzynarodowej. Nośnik reklamowy, co jest w ocenie Sądu racjonalnie uzasadnione, ma być widoczny dla poruszających się tą drogą kierowców, bo tylko w takim wypadku odniesiony zostanie zamierzony cel informacyjny płynący z umieszczonej na nim reklamy. W ocenie Sądu fakt, że inwestycja ma być skomunikowana z innej drogi lokalnej (gminnej) nie ma istotnego znaczenia przy ocenie czy w ogóle GDDKiA ma prawo do uzgadniania tego rodzaju inwestycji. Zresztą skarżąca nie twierdziła aby był inny cel lokowania tego nośnika w określonym we wniosku miejscu. Tym samym organ prawidłowo ustalił, że adresatami przekazu mają być kierowcy poruszający się autostradą [...].

Art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że jedną z podstaw do wydania postanowienia o uzgodnieniu jest zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Posadowienie nośnika reklamowego na terenie przyległym do pasa drogowego skutkuje zmianą zagospodarowania terenu a tym samym stanowi powód do uzgodnienia tej inwestycji z zarządcą drogi. Uzgodnienia dokonuje określony zarządca drogi, w zależności do rodzaju tej drogi. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut skargi negujący konieczność uzgodnienia tej inwestycji z GDDKiA. Ponadto jak wynika z art. 20 pkt 20 u.d.p. jednym z zadań GDDKiA jest obowiązek zarządzania bezpieczeństwem dróg w transeuropejskiej sieci drogowej a droga [...] stanowi jedno z ogniw tej sieci. Pod pojęciem bezpieczeństwa ruchu drogowego mieszczą się nie tylko elementy ściśle powiązane z bezpośrednim ruchem na drodze ale i otoczenie, krajobraz i wszystkie położone w pobliżu drogi elementy zewnętrzne, o ile mogą mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Działka na której ma być posadowiony nośnik reklamowy – o nr. ew. [...] obręb [...], jak wskazano powyżej, położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie autostrady [...] (przylega do w/w drogi co wynika jednoznacznie z załączników mapowych znajdujących się w aktach sprawy). Nośnik miałby być posadowiony w odległości powyżej 50 m od tej drogi w terenie niezabudowanym (okoliczność niesporna). Jak trafnie wskazał organ odległość ta jest odległością dozwoloną dla lokowania reklam na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 Ip 1 kolumna 4 tabeli u.d.p. Organ wskazując na ten przepis wskazał, że planowana lokalizacja urządzenia reklamowego spełnia wymóg odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni autostrady [...] jednak zdaniem organu wskazana lokalizacja reklamy byłaby niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa tj. z AGR, gdzie w pkt VII.4 (załącznika II) określono, że ze względu na bezpieczeństwo i estetykę ustawienie tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych – a taką jest autostrada [...] – jest zakazane.

To stanowisko organu należy podzielić. Sąd w tym składzie jest zdania, że to właśnie umowa o głównych drogach w ruchu międzynarodowego (AGR), która została przez Polskę ratyfikowana i zgodnie z art. 91 Konstytucji RP stanowi część porządku krajowego stanowi podstawę do odmowy uzgodnienia warunków zabudowy. Ratyfikowanie tej umowy skutkuje obowiązkiem bezpośredniego jej stosowania. Poza tym ratyfikując tę umowę Polska zobowiązała się do respektowania postanowień umowy i dostosowania prawa wewnętrznego do przyjętych w niej rozwiązań. Jednym z nich, jak słusznie wskazał organ, jest zawarty w pkt. VII.4 (załącznika II) zapis o tym, że "ze względu na bezpieczeństwo i estetykę ustawianie tablic reklamowych przy drogach międzynarodowych jest zakazane". Kolejnym, pkt. VII.2 (załącznika II) umowy, o którym już organ nie wspomina, również zdaniem Sądu stanowi podstawę do odmowy. Określa on bowiem, że "wszystkie elementy krajobrazu wraz ze znakami drogowymi powinny sprzyjać wygodzie i bezpieczeństwu ruchu. W szczególności pożądane jest stworzenie dobrych warunków wzrokowych dla prowadzących pojazdy przez sadzenie krzewów, a w monotonnym płaskim terenie - wykonanie ekranów z zieleni zmniejszających głębię pola widzenia". Tablice reklamowe stanowią w ocenie umawiających się stron element krajobrazu, który ma istotny wpływ nie tylko na krajobraz i jego estetykę ale i bezpieczeństwo ruchu drogowego. A w tym zakresie organ słusznie wskazał, że reklama niosąca pewne informacje niewątpliwie przyciąga uwagę, takie jest jej również zadanie. W tym wypadku byłaby to uwaga kierujących pojazdami, co powodowałoby dekoncentrację w zakresie obserwacji ruchu drogowego szczególnie wzmożone, gdyż planowana reklama ma być reklamą podświetlaną.

Przy tak skonstruowanej umowie, której Polska jest sygnatariuszem, organ miał podstawę prawną do odmowy uzgodnienia tego rodzaju inwestycji znajdującej się przy drodze międzynarodowej z uwagi na bezpieczeństwo i nie naruszył tym wewnętrznego porządku prawnego, który w tym wypadku nie ma pierwszeństwa przed umową międzynarodową. Umowa międzynarodowa, jako stanowiąca część polskiego porządku prawnego, na podstawie art. 91 ust. 1 Konstytucji R.P. może być, co do zasady, a w niniejszej sprawie niewątpliwie jest, podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia.

Reasumując zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ prawidłowo przedłożył nad interesem strony (interes ekonomiczny) interes społeczny (bezpieczeństwo ruchu drogowego), uznając priorytet interesu społecznego. Możliwość oddziaływania reklamami na kierowców ma bowiem, w ocenie Sądu, wyłącznie charakter ekonomiczny wynikający z możliwości czerpania korzyści z reklam, które byłyby umieszczane na nośniku reklamowym i nie powinien w tym wypadku przeważać nad interesem społecznym sprowadzającym się do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze na której dozwolona jest prędkość do 140 km/h a więc niebezpieczna. Przy takiej prędkości oderwanie uwagi kierowcy od drogi może mieć negatywne skutki nie tylko dla tego kierowcy i jego pasażerów ale przede wszystkim dla innych użytkowników ruchu. Nie bez znaczenia jest także i to, że w świetle powołanej umowy AGR celem nadrzędnym do stworzenia sieci dróg międzynarodowych jest obok bezpieczeństwa ruchu również ochrona krajobrazu wokół tych dróg – co wynika z powołanego wyżej zapisu umowy międzynarodowej. Ustawianie przy takiej drodze podświetlanych nośników reklamowych stanowiących niewątpliwie element krajobrazu wpływa nie tylko na ten krajobraz, jego estetykę ale i bezpieczeństwo ruchu drogowego – co wynika z powołanych wyżej postanowień umowy AGR. Polska jako strona umowy międzynarodowej ma obowiązek jej stosowania, jak również obowiązek dostosowania przepisów wewnętrznych do treści takiej umowy – płynący z art. 91 § 2 Konstytucji R.P. Prymat ten zobowiązuje stronę umowy do respektowania jej zapisów w szczególności wtedy gdy uregulowania prawa wewnętrznego są z tymi zapisami niezgodne.

W tych okolicznościach w ocenie Sądu organ w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżone postanowienie zostało w sposób wystarczający uzasadnione. Obowiązkiem organu jest bowiem zbadanie rzetelnie i indywidualnie każdej sprawy, biorąc pod uwagę jej uwarunkowania prawne i faktyczne. W rozpoznawanej zaś sprawie poczynione przez organy ustalenia doprowadziły do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.

Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłego w sprawie postanowienia, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone postanowienia, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Na zakończenie Sąd jeszcze raz podkreśla to o czym była mowa we wstępnej części uzasadnienia, że organ uzgadniający de facto tylko ocenia przestawiony mu przez Burmistrza projekt decyzji i tylko w wyjątkowych wypadkach może samodzielnie prowadzić postępowanie wyjaśniające. Generalnie zatem nie gromadzi dowodów, nie przeprowadza czynności empirycznych, tylko wykorzystuje wiedzę jaką posiada poprzez jej odniesienie do określonego i przedstawionego mu stanu faktycznego.

Podkreślić również należy, że GDDKiA jest wyspecjalizowanym organem, który w zakresie swych kompetencji ma wiedzę na temat nie tylko zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego ale i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych. Zgodnie z art. 20 pkt. 15 u.d.p. zarządca drogi posiada kompetencję do dokonywania pomiarów ruchu, co z kolei przekłada się na ocenę bezpieczeństwa ruchu drogowego przy uwzględnieniu nasilenie ruchu, dozwolonej prędkości, czynników zewnętrznych wpływających na percepcję kierowców, związku pomiędzy prędkością pojazdów a zdolnością obserwacji drogi i wpływu potencjalnych reklam na zdolność koncentracji kierowców. W tym zakresie GDDKiA posiada szczegółowe dane, którymi może się posługiwać przy formułowaniu swych opinii szczególnie w zakresie bezpieczeństwa – co też w niniejszej sprawie zostało uczynione.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.