Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 474/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119zw par 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 21 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2021 roku sprawy ze skargi A spółki z o.o. spółki komandytowej w D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] UNP: [...] w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych spółki na czas oznaczony oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 21 maja 2021 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w D. (dalej "Spółka") wniosła do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych spółki na czas oznaczony.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. (dalej: "organ I instancji"), w dniu 28 stycznia 2021 r. na podstawie art.119zv § 3 pkt 2, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn, zm., dalej: "O.p."), oraz § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 sierpnia 2020 r. w sprawie upoważnienia innych organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zakresu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1488), dokonał blokady na okres 72 godzin rachunków bankowych o numerach:

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

- [...],

prowadzonych na rzecz podmiotu kwalifikowanego - A sp. z o.o. sp. komandytowa, [...] D., ul. B 16, NIP [...].

Z posiadanych przez organ I instancji informacji wynikało, że Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. ustalono bowiem, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Strona mogła brać czynny udział w oszustwie podatkowym i nie powinna korzystać z preferencyjnego opodatkowania dostaw oleju smarowego podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym.

W dalszej kolejności organ I instancji [...]r. wydał postanowienie, w którym przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych do kwoty 38.569.376 zł na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 15 czerwca 2021 r. Przedłużenie blokady nastąpiło z uwagi na fakt, iż zachodziła uzasadniona obawa, że Strona nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano wskazane postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że Spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla Ł. – Ś. w Ł. Wydział XX Gospodarczy w dniu 1 kwietnia 2016 r. pod numerem [...]. Siedziba podmiotu kwalifikowanego znajduje się w [...] D., ul. B 16. Powyższy adres Spółka zgłosiła również jako adres prowadzenia rachunkowości i adres korespondencyjny. Ponadto ustalono, że Spółka posiada:

zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu rzeczy nr [...], wydane w dniu 18 kwietnia 2016 r. przez Starostwo powiatowe w K.;

licencję wspólnotową w zakresie rzeczy nr [...] wydaną na czas określony od 23 stycznia 2021 r. do 22 stycznia 2026 r. dla trzech pojazdów;

koncesję na obrót paliwami ciekłymi nr [...], wydaną w dniu 08 stycznia 2021 r. przez Urząd Regulacji Energetyki na czas określony od 08 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2030 r.;

zezwolenie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia 29 czerwca 2016 r. na prowadzenie składu podatkowego pod adresem P. 34, w którym odbywała się produkcja olejów smarowych.

W Krajowym Rejestrze Sądowym jako przeważający rodzaj prowadzonej działalności Spółka wskazała: 01.11.Z - Uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu - dane z REGON oraz 10.61.Z - Wytwarzanie produktów przemiału zbóż - dane z BISNODE.

Organ I dokonał analizy danych wynikających z deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7 złożonych przez Stronę Skarżącą za okres od stycznia 2020 r. do stycznia 2021 r. W okresie tym Spółka wykazywała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, którą deklarowała do zwrotu na rachunek bankowy w łącznej wysokości 8.632.259 zł. Z analizy rachunków bankowych Spółki wynikało, że podmioty, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie fikcyjności transakcji dokonywały płatności na rzecz A sp. z o.o. sp.k., które to płatności trudno wartościowo powiązać z transakcjami (np. podmiot estoński C wpłacił jedynie 2.305.757,97 EUR, podczas gdy wykazana dokumentami sprzedaż wyniosła 29.335.886,60 zł).

Na podstawie analizy złożonych plików JPK_VAT Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. ustalił podmioty do których Strona wykazywała najwyższe wartościowo dostawy towarów: sprzedaż detaliczna (paragony) (netto: 2.024.494,80 zł, VAT: 430.922,96 zł), D (netto: 132.040,17 zł, VAT: 30.369,28 zł), E sp. z o.o. (netto: 85.649,95 zł, VAT: 19.699,51 zł), F sp. z o.o. (netto: 81.623,66 zł, VAT: 18.773,41 zł), G (netto: 67.763,41 zł, VAT: 15.585,57 zł).

W analizowanym okresie największą wartość dostaw stanowiły dostawy wewnątrzwspólnotowe realizowane w głównej mierze na rzecz: H, I, J, K (30.533.315,84 zł), L (13.074.383,58 zł), Ł (1.841.874,17 zł), M (962.902,73 zł), N (1.366.549,86 zł).

Ponadto ustalono, że Spółka wykazała najwyższe nabycia wewnątrzwspólnotowe od podatników: O (netto: 28.348.217,78 zł, VAT: 6.520.090,11 zł), P (netto: 7.560.526,21 zł, VAT: 1.738 921,01 zł), R (netto: 1 941 861,46 zł, VAT: 446.628,16 zł), S (netto: 2.225.881,44 zł, VAT: 511.952,74 zł), T (netto: 1.494.330,87 zł, VAT: 343.696,11 zł). Natomiast najwyższe nabycia krajowe w analizowanym okresie pochodziły od U sp. z o.o. (netto: 1.999.410,22 zł, VAT: 459.864,35 zł), W (netto: 1.695.650,65 zł, VAT: 386.435,64 zł), Z (netto: 463.628,17 zł, YAT: 106.634,46 zł), Ź sp. z o.o. (netto: 454.624,63 zł, VAT: 104.563,67 zł), E sp. z o.o. (netto: 380.433,93 zł, VAT: 87.499,80 zł).

Z uwagi na wartość przepływów Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. szczegółowej analizie poddał trzy rachunki bankowe (z czternastu posiadanych przez podmiot), którymi Spółka posługiwała się w rozliczeniach, w szczególności z kontrahentami zagranicznymi.

Organ I instancji ustalił ponadto, że podstawowym przedmiotem działalności Spółki A jest wytwarzanie oleju smarowego na bazie oleju napędowego, z niewielką domieszką oleju bazowego oraz komponentu syntetycznego - co jest niezgodne z przeważającym rodzajem prowadzonej działalności zgłoszonym przez Spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ sprecyzował, że stosowany przez Skarżącą cykl produkcyjny daje możliwość zmiany klasyfikacji oleju napędowego o CN 2710 19 43, który po dodaniu niewielkich ilości wskazanych komponentów, staje się olejem smarowym o CN 2710 19 99. Skład podatkowy nabywa i przemieszcza komponenty do produkcji, które są na terenie Rzeczypospolitej Polskiej zaliczone do wyrobów akcyzowych, tj. olej napędowy i olej bazowy, z innych krajów Wspólnoty, wykorzystując instytucję nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz procedurę zawieszenia poboru akcyzy, która nie powoduje naliczenia podatku akcyzowego. Komponent syntetyczny, który co do zasady nie jest zaliczany do wyrobów akcyzowych, jest nabywany w kraju. Produkcja odbywa się z wykorzystaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Wysyłka wyrobu gotowego, oleju smarowego, ma miejsce w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, z wykorzystaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. W związku z zastosowaniem takiej formy dostawy, nie są naliczane podatek akcyzowy i podatek od towarów i usług, a na wyrobie nie ciąży również obowiązek naliczenia opłaty paliwowej. Olej smarowy wytwarzany w Spółce, to mieszanina oleju napędowego -84,8%, oleju bazowego - 13,7% i komponentu syntetycznego - 1,5%. Ponieważ parametry wyrobu gotowego są zbliżone do oleju napędowego, może on być wykorzystywany jako substytut standardowego oleju napędowego lub komponent zwiększający jego objętość i wprowadzany do obrotu bez uiszczania należnych opłat i podatków. Wyprowadzenie towaru ze składu podatkowego odbywa się na podstawie raportu wydania, dokumentu przewozowego CMR, kwitu wagowego, dokumentu handlowego oraz certyfikatu jakościowego. Procedura zawieszenia poboru akcyzy kończy się z chwilą potwierdzenia odbioru towaru, na dokumencie handlowym, przez unijnego kontrahenta. W wyniku powyższych ustaleń organ doszedł do wniosku, że spółka mogła unikać konieczności odprowadzania stosownych należności publiczno-prawnych w postaci: podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług, które stanowią znaczną część ceny litra paliwa i może dopuszczać się wprowadzania swojego wyrobu do obrotu handlowego na terenie Polski oraz innych krajów Unii Europejskiej, jako paliwo silnikowe, bez uiszczenia wymienionych wyżej należnych opłat i podatków w zakresie wyrobu akcyzowego o nazwie olej smarowy, klasyfikowanego do kodu CN2710199.

W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie zachodziło podejrzenie, że Spółka w celu legalizacji swojej działalności stworzyła zorganizowaną sieć podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie handlu paliwem będącym w istocie olejem smarowym i które dokumentują wystawianymi na szeroką skalę tzw. "pustymi fakturami VAT" oraz nierzetelnymi dokumentami miejsca przeznaczenia i dostawy oraz potwierdzają odbiór towaru przez unijnego kontrahenta. Do podmiotów tych organ zaliczył: L, Ż, AA H., N., H, AB, AC, Ł, AD, AE B., W.

Zdaniem organu I instancji opisane działanie mogło mieć na celu legalizowanie obrotu paliwem silnikowym pochodzącym ze składu podatkowego A sp. z o.o. sp.k. Wystawiane faktury mogły nie odzwierciedlać rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż faktyczna dostawa wyrobu akcyzowego dokonywana była do innego miejsca niż deklarowane w dokumentach towarzyszących jego wysyłce. W konsekwencji organ ocenił, że faktury wystawiane za usługi transportowe również mogły nie odzwierciedlać rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Potwierdzeniem tych ustaleń były analizy danych pozyskanych z systemów monitorowania przewozów krajowych i przemieszczania wyrobów akcyzowych: AF, AG, AH oraz AI. Na podstawie informacji z tych systemów pozwalających na weryfikację faktycznych tras przemieszczeń towaru, czasów rejestracji przejazdów oraz miejsc przeznaczenia / dostawy wyrobów energetycznych, w związku ze zgłaszanymi w systemie AG przemieszczeniami oleju smarowego Spółki A ustalono, że transporty nie dojeżdżały do miejsc wskazywanych w dokumentach handlowych towarzyszących wysyłkom jako miejsca przeznaczenia, a ponadto ustalono, że geolokalizatory, które od stycznia 2019 r. firmy dokonujące ww. wyrobów mają obowiązek umieszczać w pojazdach przewozowych były de facto przewożone w miejsce wskazane w zgłoszeniu AG innymi środkami transportu, głównie samochodami osobowymi, aby uwiarygodnić wywóz oleju smarowego będącego przedmiotem WDT.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji doszedł do wniosku, że w niniejszej sprawie zachodzi uzasadnione podejrzenie, że Spółka mogła brać czynny udział w oszustwie podatkowym i nie powinna korzystać z preferencyjnego opodatkowania dostaw oleju smarowego podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem podatnik, który umyślnie uczestniczy w oszustwie podatkowym i naraża na niebezpieczeństwo funkcjonowanie systemu VAT, nie może powoływać się na zasadę neutralności podatkowej. Organ wskazał, że na ocenę powyższych okoliczności mają wpływ również ustalenia dotyczące wcześniejszych okresów rozliczeniowych dokonane w ramach śledztwa Prokuratury Regionalnej w W. sygn. [...] dotyczącego działalności grupy przestępczej, która zajmowała się produkcją oleju smarowego w składzie podatkowym w N., jego wywozem poza granice Polski, przeładunkiem w bazach paliwowych znajdujących się na terenie Niemiec (w pobliżu granicy z Polską) oraz powrotnym transportem na teren RP i sprzedażą jako paliwo silnikowe z pominięciem należności budżetowych oraz kontroli celno-skarbowych prowadzonych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wobec podmiotu A sp. z o.o. sp. kom. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od lipca 2016 r. do lipca 2018 r., z których wynika, że znaczna część odbiorców oleju smarowego od spółki A to podmioty nieskładające stosownych informacji podatkowych, niewpłacające podatków, z którymi nie ma możliwości nawiązania kontaktu celem weryfikacji ksiąg podatkowych. Organ podkreślił, że kwoty uszczupleń podatkowych w okresie objętym kontrolami wynoszą ok. 50 min zł w podatku akcyzowym i ok. 32 min zł w podatku VAT.

W konsekwencji organ uznał, że przeprowadzona analiza przepływów finansowych na rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz Strony Skarżącej oraz zgromadzony w toku czynności materiał dowodowy wskazywały, że istniało uzasadnione podejrzenie, że Spółka A mogła uczestniczyć w oszustwie podatkowym z wykorzystaniem sektora finansowego, i mogła zaniżyć zobowiązanie podatkowe o łączną kwotę 38.569.376 zł. W konsekwencji organ przyjął ww. kwotę zaniżenia zobowiązania podatkowego na potrzeby zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej w związku z § 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Finansów, i przewidzianych w tym przepisie przesłanek przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Spółki. Organ wyjaśnił ponadto, że kwestie związane z prawidłowością rozliczenia przez Spółkę podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego będą szczegółowo weryfikowane w toku kontroli celno-skarbowej prowadzonej wobec Spółki przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku akcyzowego za okres od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2020r., która została wszczęta w dniu 16 marca 2021 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...]r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z [...]r.

DIAS podkreślił, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu blokady, zawiera wszystkie wymagane elementy zgodnie z art. 119zw § 2 O.p. Organ odwoławczy uznał, że ww. analizy dokonane przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł., stanowiły podstawę do oszacowania ryzyka i dały podstawę do przypuszczenia, że Spółka może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, zatem blokada rachunków Skarżącej Spółki stała się konieczna, aby temu przeciwdziałać. Dyrektor podzielił stanowisko organu I instancji, że w wyniku przeprowadzonej analizy ryzyka ustalono, iż w przedmiotowej sprawie istniało uzasadnione podejrzenie, że skoro Spółka mogła brać czynny udział w oszustwie podatkowym, to nie powinna korzystać z preferencyjnego opodatkowania dostaw oleju smarowego podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym w złożonych rozliczeniach podatkowych, a w sprawie zaistniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez Spółkę czynów zabronionych wyczerpujących znamiona przestępstw określonych w art. 54 § 1 i art. 56 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2020 r., poz. 19, ze zm.), polegających na uchylaniu się od opodatkowania oraz nieujawnieniu właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania, z uwagi na podanie nieprawdy w składanych deklaracjach dla podatku od towarów i usług. Dyrektor wskazał, że z zebranego w sprawie materiału wynika, iż zastosowana przez stronę procedura zawieszenia poboru akcyzy, nie powoduje konieczności naliczenia podatku akcyzowego. Natomiast komponent syntetyczny nabywany jest przez Spółkę na terytorium kraju nie stanowi wyrobu akcyzowego. Z nabywanych towarów strona produkuje wyrób gotowy klasyfikowany jako olej smarowy z parametrami zbliżonymi do oleju napędowego i który może być wykorzystywany jako jego substytut. Produkcja odbywa się z wykorzystaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Następnie gotowy wyrób jako olej smarowy wyprowadzany jest ze składu podatkowego w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z wykorzystaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy do podmiotów m.in. H, I, J, K, L, Ł, M, N. Takie działania powodują korzystny sposób opodatkowania wyrobu gotowego. Dla dostawy strona stosuje stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 0%, nie nalicza podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej. Wyprowadzenie ze składu podatkowego odbywa się na podstawie raportu wydania, dokumentu przewozowego CMR, kwitu wagowego, dokumentu handlowego oraz certyfikatu jakościowego. Procedura poboru akcyzy kończy się z chwilą potwierdzenia odbioru towaru na dokumencie handlowym przez unijnego kontrahenta. Jednakże zdaniem Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. co do zasady miejsca przeznaczenia / dostawy wyrobu gotowego wskazywane na dokumentach handlowych towarzyszących wysyłce są inne niż adres / kraj / dane odbiorcy towaru na rzecz którego wystawiane są te dokumenty. Opisane działanie wypełniało więc przesłanki świadczące o wykorzystywaniu sektora finansowego do dokonywania wyłudzeń skarbowych, wyczerpując znamiona czynów określonych w art. 271a § 1 i § 2 w związku z art. 277a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1444), które w oczywisty sposób są powiązane z wyłudzeniami skarbowymi, w szczególności podatku od towarów i usług.

Dyrektor podkreślił, że w postanowieniu z [...]r. organ I instancji szczegółowo opisał zorganizowany charakter ujawnionych wyłudzeń skarbowych mający poparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a analiza wpływów i obciążeń rachunków bankowych Strony Skarżącej z podaniem wartości obrotów dla konkretnych kontrahentów była niezbędna celem zidentyfikowania zarówno dostawców komponentów do produkcji oleju smarowego oraz nabywców wyrobu gotowego w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, która zdaniem Organu nie miała miejsca. W ten sposób ustalono, że wartość wpłat od podmiotu H, AB wyniosła w przeliczeniu na PLN 9.819.070,32 zł podczas, gdy sprzedaż wykazana w plikach JPK_VAT wyniosła 30.533.315,84 zł. Dokonana przez organ I instancji analiza wpływów i obciążeń posłużyła również do określenia szacowanej kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. W konsekwencji, zdaniem organu II instancji, poczynione ustalenia dały podstawy do podejrzenia, że opisywany powyżej proceder byłby realizowany w dalszym ciągu przez Spółkę z naruszeniem interesów fiskalnych Skarbu Państwa. Dlatego też w przedmiotowej sprawie konieczne było ustanowienie blokady na wszystkich rachunkach prowadzonych przez Spółkę -także rachunkach służących do obsługi płatności na należącej do strony stacji benzynowej za paliwo oraz produkty spożywcze, co Dyrektor wyjaśnił szczegółowo w obszernym uzasadnieniu postanowienia z [...]r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyjaśnił ponadto, że analiza posiadanych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. informacji w zakresie sytuacji majątkowej strony wskazała, iż przewidywana kwota zobowiązania podatkowego jest niewspółmiernie wysoka (38.569.376 zł), do możliwości finansowych Spółki i już ciążących na niej zaległościach i przewidywanych zobowiązaniach za okresy rozliczeniowe z lat 2016 - 2017. Podkreślono, że przewidywana kwota zobowiązania podatkowego ustalonego w sprawie niemal czterokrotnie przekracza wartość księgową całego majątku strony, która na koniec 2019 r. wyniosła 9.949 zł. W poczynionych ustaleniach uwagę zwraca bardzo wysoki wskaźnik ogólnego zadłużenia (zobowiązania i rezerwy na zobowiązania /pasywa razem) na poziomie 86% przy wartościach referencyjnych tego wskaźnika rzędu (57-67%). Oznacza to, że większość majątku Spółki (86%) jest obciążona roszczeniami stron trzecich. Tym samym wartość przewidywanej kwoty zobowiązania podatkowego przekracza ponad 27-krotnie wartość kapitału własnego (aktywów netto) strony wynoszącą 1.396 tys. zł, to jest wartość księgową jej majątku pozostałą po spłacie ogółu zobowiązań wykazanych w sprawozdaniu finansowym za rok 2019. Biorąc pod uwagę powyższe aspekty sytuacji majątkowej i finansowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że łączna wartość księgowa Spółki, z wyłączeniem roszczeń stron trzecich, pokrywa jedynie 26% (9.949 tys. zł /38.596 tys. zł) przewidywanego zobowiązania podatkowego, a uwzględniwszy istniejące zobowiązania stron trzecich wykazane w sprawozdaniu finansowym za 2019 rok, stopień pokrycia przewidywanego zobowiązania podatkowego wynosił jedynie 3,6% (1.396 tys. zł / 38.596 tys. zł). Tym samym organ uznał, że ani majątek trwały, ani też majątek obrotowy Spółki nie stanowi realnego zabezpieczenia kwoty przewidywanego zobowiązania podatkowego, czyniąc blokadę rachunków bankowych w pełni za uzasadnioną. Wskazano, że zysk brutto Spółki za 2019 r. pokrywa jedynie 3.5% przewidywanego zobowiązania podatkowego, co czyni bezzasadną podnoszoną przez stronę argumentację o znacznych przepływach finansowych. Wskazany wysoki poziom zadłużenia ogólnego podmiotu wyklucza także możliwość pozyskania ewentualnych zobowiązań finansowych, mogących stanowić potencjalne źródło pokrycia przewidywanego zobowiązania. Podkreślono także, że Spółka w pozycji bilansu "zyski/straty z lat ubiegłych" wskazała wartość zero, co przy braku innych pozycji kapitału własnego mogących obejmować zyski z lat ubiegłych oznacza, że całość zysków brutto (netto) danego okresu jest wypłacana ze Spółki w formie dywidendy lub udziałów w zysku. Fakt ten dodatkowo uzasadnia, w ocenie organu, prawidłowość zastosowanej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. blokady rachunków strony.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących zebrania niepełnego materiału dowodowego oraz nieprawidłowych wnioskach wyciągniętych przez organy na jego podstawie Dyrektor wyjaśnił, że w toku postępowania nie negowano, iż strona posiadała wszelkie dokumenty wymagane ustawą o podatku od towarów i usług dla zastosowania preferencyjnej stawki tego podatku w wysokości 0%. Jednakże z tego samego materiału dowodowego wynika, że co do zasady miejsca przeznaczenia/dostawy wyrobu wskazywane na dokumentach handlowych towarzyszących wysyłce były inne niż adres/kraj/ dane odbiorcy towaru, na rzecz którego wystawiane były te dokumenty. Wyjaśniono ponadto, że organ I instancji nie poddawał w wątpliwość faktu wytworzenia przez stronę oleju smarowego, lecz wobec zebranych informacji uznał, którą to opinię podziela DIAS, że istnieje prawdopodobieństwo, że wytworzony przez Stronę Skarżącą olej smarowy nie stanowił przedmiotu sprzedaży w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z wykorzystaniem procedury zawieszonego poboru akcyzy, i w takim kontekście wnioskował o fakturach nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...]r. oraz postanowienia organu I instancji podnosząc zarzuty:

1. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci:

art. 119zv § 1 O.p. w zw. z art. 119zn § 1 O.p. poprzez uznanie, że dokonanie blokady rachunków bankowych Skarżącej na okres 72 godzin, było prawidłowe pomimo zaniechania przeprowadzenia analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1 O.p. oraz w sytuacji gdy brak było informacji, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunków Skarżącej jest konieczna, aby temu przeciwdziałać;

art. 119zw § 1 O.p. w zw. z art. 119zzb § 4 O.p., poprzez uznania prawidłowości przedłużenia blokady rachunków bankowych Skarżącej wskazanych w postanowieniu pomimo tego, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podejrzeń co do możliwości wykorzystywania przez Skarżącą działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego oraz nie zachodzi jakakolwiek obawa, że skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10 000 euro, a w sprawi nie przeprowadzono dostatecznego postępowania wyjaśniającego;

art. 119zw § 4a O.p., art. 119zv § 1 O.p. poprzez uznanie skuteczności przedłużenia blokady rachunków bankowych Skarżącej wskazanych w Postanowieniu pomimo tego, że żądanie przedłużenia terminu blokady rachunków Skarżącej wskazanych w Postanowieniu zostało przekazane do banków po okresie "krótkiej blokady" rachunków Skarżącej tj. po okresie 72 godzin wskazanych w piśmie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...]roku o numerze [...] UNP. [...] (10.03.2021 godzin od 10:33 do 10:35), a tym samym me było skuteczne;

art. 119zl § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ma on zastosowanie do "okresu" blokady określonej w art. 119zv § 1 O.p., w sytuacji gdy jego literalne brzmienie wskazuje na jego stosowanie bo biegu "terminów" o których mowa w Dziale IIIB, a zatem nie znajduje on zastosowania do biegu "okresów" w tym okresu o którym mowa wart. 119zv§ 1 O.p..

2. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania:

2.1. art. 120, 121, 122, 187 § 1 i 191 O.p. w zw. z art. 119zzb § 4 O.p. wskutek zaniechania dokładnego zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a tym samym takie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego — albowiem niepełnego — i uznania, że:

wobec wszystkich zablokowanych rachunków bankowych Skarżącej zachodzi podejrzenie, co do możliwości wykorzystywania przez Skarżącą działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego w sytuacji, gdy tylko niektóre z rachunków bankowych objętych blokadą były wykorzystywane do transakcji zagranicznych, albowiem Skarżąca poza działalnością dotyczącą obrotem olejem smarowym prowadzi także inne rodzaje działalności -wyłącznie na terytorium RP;

Skarżąca unikała konieczności odprowadzania stosownych należności publicznoprawnych (akcyza, opłata paliwowa oraz podatek VAT) i dopuszczała się wprowadzania swojego wyroby do obrotu handlowego na terenie Polski oraz innych krajów Unii Europejskiej, jako paliwo silnikowe, bez uiszczania należnych opłat i podatków (akcyzowego, podatku od towarów i usług, opłaty paliwowej), wyrobu akcyzowego o nazwie olej smarowy, klasyfikowanego do kodu CN27101999 (str. 14-15 uzasadnienia) w sytuacji, gdy organ nie przedstawił na tą okoliczność żadnego dowodu, a nadto w ramach kontroli działalności Skarżącej w okresie od 2016 do 2021 roku nie stwierdzono żadną prawomocną decyzją lub innym prawomocnym rozstrzygnięciem nieprawidłowości w zakresie działalności składu podatkowego;

Skarżąca w celu legalizacji swojej działalności stworzyła zorganizowaną sieć podmiotów, które prowadziły działalność w zakresie handlu paliwem będącym w istocie olejem smarowym i które dokumentowały wystawianymi na szeroką skalę tzw. "pustymi fakturami VAT" oraz nierzetelnymi dokumentami miejsca przeznaczenia i dostawy oraz potwierdzającymi odbiór towaru przez unijnego kontrahenta (str. 15 uzasadnienia) w sytuacji, gdy podmioty wskazywane przez Organ powstały w 2019 roku, natomiast Spółka prowadzi swoją działalność w zakresie sprzedaży oleju smarowego od 2016 roku i w ramach prowadzonych kontroli nie stwierdzono uchybień w zakresie jego sprzedaży;

wystawiane przez Skarżącą faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż faktyczna dostawa wyrobu akcyzowego dokonywała była do innego miejsca niż deklarowane w dokumentach towarzyszących jego wysyłce (str. 15 Uzasadnienia), gdy Skarżąca co do każdej transakcji przedstawiała wszelkie wymagane prawem dokumenty stwierdzające dostawę wewnątrzwspólnotową, a brak jest przepisów przenoszących odpowiedzialność na Skarżącą za fakt nierzetelnej działalności podmiotów trzecich w (podmiotów nabywających olej smarowy od Skarżącej) w zakresie dalszego wykorzystania zakupionego oleju smarowego;

wystawiane przez Skarżącą faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdy każdorazowe opuszczenie oleju smarowego ze składu podatkowego Skarżącej było objęte kontrolą organów państwowych i organy te nie kwestionowały faktu wytworzenia przez Skarżącą oleju smarowego w deklarowanej ilości;

Skarżąca bierze czynny udział w oszustwie podatkowym i nie powinna korzystać z preferencyjnego opodatkowania dostaw oleju smarowego od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym, gdy brak jest ku temu żadnych dowodów, a Organ takich dowodów w ogóle nawet nie wskazał;

oraz w sytuacji gdy w/w ustalenia opierają się także na ustaleniach poczynionych w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w W. [...], które znajduje się w fazie postępowania przygotowawczego;

a także gdy organ powołuje się na wyniki kontroli celno-skarbowych prowadzonych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w ł. wobec Skarżącej, w sytuacji gdy Organ nie wskazał o jakie dokładnie chodzi postępowania, jakich podmiotów dotyczy ta kontrola oraz gdy Skarżąca nie posiada szczegółowej wiedzy o takich postępowaniach, a wobec Skarżącej nie zostały wydane żadne prawomocne decyzje w tym zakresie;

art. 124 O.p. w zw. z art. 119zzb § 4 O.p. poprzez brak należytego wyjaśnienia przesłanek na których oparte zostało Postanowienie i poprzestanie na ogólnych stwierdzeniach dotyczących zastosowanych przepisów;

art. 217 § 2 O.p. w związku z art. 219 O.p. i art. 119zzb § 4 O.p. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia istotnych kwestii odnoszące się do konieczności oraz prewencyjnego celu ustanowienia tzw. "krótkiej blokady";

art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 121 § 1 Op. poprzez naruszenie zasady konstytucyjnego państwa prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez domniemanie złej wiary Skarżącej pomimo budzącej zaufanie historii gospodarczej Skarżącej;

art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia I instancji w sytuacji, gdy postanowienie to naruszało szereg przepisów prawa materialnego (wskazanych powyżej) i procesowego uzasadniających jej uchylenie;

art. 124 O.p. poprzez brak należytego wyjaśnienia przesłanek na których oparto postanowienie i poprzestanie na ogólnych stwierdzeniach dotyczących zastosowanych przepisów O.p.;

art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez brak całościowego rozpoznania sprawy' w wyniku rozpatrzenia zażalenia od postanowienia I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność skorzystania przez organy z możliwości przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Spółki na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące.

Zgodnie z art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej, Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 Ordynacji podatkowej) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2).

Stosownie natomiast do art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej, Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.

W myśl art. 119zw § 4 Ordynacji podatkowej żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2.

Ustawodawca zgodnie z art. 119zzb § 1 Ordynacji podatkowej, przyznał prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu blokady, o którym mowa w art. 119zw § 1 tej ustawy. Natomiast w wypadku zastosowania blokady na okres nie dłuższy niż 72 godziny, obecnie przepisy nie przewidują środka zaskarżenia. Wedle art. 119zzb § 4 Ordynacji podatkowej, w zakresie nieuregulowanym, do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej - czyli działu Postępowanie podatkowe.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że celem ustawy STIR, która wprowadziła powyższe regulacje, jest - zgodnie z opublikowanym do niej uzasadnieniem - uszczelnienie systemu podatkowego, a w szczególności ograniczenie luki w podatku VAT spowodowanej wyłudzeniami, eliminacja z obrotu gospodarczego podstawionych firm oszukujących uczciwych przedsiębiorców oraz poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej dla wszystkich podatników poprzez przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku. Ustawa STIR uruchomiła system przekazywania informacji bankowych i ich analizy w celu zapobiegania wyłudzeniom skarbowym. Szef KAS otrzymuje codziennie informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu ustawy STIR (tj. innych niż rachunki osób fizycznych służące do celów prywatnych), a także o transakcjach tych podmiotów dokonywanych za pośrednictwem objętych tym systemem rachunków bankowych i rachunków w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Wszystkie informacje są przesyłane automatycznie i elektronicznie za pośrednictwem izby rozliczeniowej.

Analiza ryzyka wystąpienia wyłudzeń skarbowych przeprowadzana na podstawie przekazanych informacji jest dwutorowa. Izba rozliczeniowa analizuje ryzyko przy pomocy algorytmów opartych na praktyce bankowej wykorzystującej doświadczenia w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Rezultat analizy izby rozliczeniowej w postaci wskaźnika ryzyka jest przesyłany do Szefa KAS. W oparciu o informacje bankowe, wskaźnik ryzyka oraz inne posiadane dane (podatkowe, z Krajowego Rejestru Sądowego, z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) Szef KAS dokonuje analizy ryzyka wystąpienia wyłudzenia skarbowego, która może stać się podstawą do podjęcia różnego rodzaju działań ze strony aparatu państwowego (odmowa rejestracji jako podatnika podatku VAT, wykreślenie podatnika VAT z rejestru czy wszczęcie postępowania karnego). Analizowana blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest jednym z nich.

W postępowaniu dotyczącym przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego organ jest zobowiązany także zbadać, czy rachunek (rachunki) tego podmiotu jest wykorzystywany do celów mających związek z wyłudzeniami lub zmierzających do wyłudzenia podatku.

Zatem przedmiotem oceny zaskarżonego postanowienia, dotyczącego przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych, nie jest tylko i wyłącznie istnienie obawy niewykonania przez ten podmiot zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro. Szef KAS rozpatrując zażalenie skarżącej nie tylko ma uprawnienie ale też powinność oceny materiału dowodowego zebranego na etapie stosowania tzw. krótkiej blokady, w tym odniesienia się do stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego.

Także sąd w ramach sądowoadministracyjnej kontroli zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego (na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące), o której mowa w art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej, jest uprawniony do badania przesłanek ustanowienia tzw. krótkiej blokady rachunku bankowego (na 72 godziny), a to zgodnie z art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej. Dla oceny postanowienia przedłużającego termin blokady rachunków skarżącej na okres 3 miesięcy (przedmiot zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z [...] r.) dokonać musi również ustaleń co do skuteczności i prawidłowości blokady dokonanej na okres 72 godzin, bezpośrednio poprzedzającej zaskarżone postanowienia (tj. żądanie dokonania blokady rachunku skarżącej z 10 marca 2021 r.). Obie blokady, krótka (na 72 godziny) i ta przedłużająca na czas określony (maksymalnie 3 miesiące) są ze sobą bowiem powiązane.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 3 marca 2020 r., I FSK 1888/19, oraz z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FSK 491/20 wyjaśnił, że zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325, dalej "p.p.s.a."), w przypadku zaskarżenia postanowienia Szefa KAS w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stanowisko NSA wyrażone w powyższych wyrokach, sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Przyjęcie stanowiska "o ograniczeniu sądowej kontroli tylko i wyłącznie do istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro, prowadziłoby do istotnego naruszenia zasad konstytucyjnych" (por. motywy orzeczenia w sprawie o sygn. akt I FSK 491/20). Ustanowienie bowiem tzw. pierwszej blokady w obecnym stanie prawnym nie jest zaskarżalne.

W rozpoznawanej sprawie blokada rachunków skarżącej na 72 godziny została dokonana 10 marca 2021 r., a przedłużenie tej blokady nastąpiło 15 marca 2021 r., zatem postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wydane w tej sprawie w pierwszej instancji zostało wydane w ustawowym terminie 3 dni (roboczych) w trakcie obowiązywania tzw. krótkiej blokady.

W ocenie Sądu w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wywiązał się z obowiązku dokonania oceny zasadności ustanowienia blokady (tzw. krótkiej). I tak, jak jednoznacznie wynikało z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, podstawą zastosowania tzw. krótkiej blokady było powzięcie informacji przez organ, że skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzeń skarbowych, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a i b O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać.

Przechodząc do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy przede wszystkim wskazać te ustalenia organów, które stanowiły podstawę zastosowania blokady rachunków bankowych skarżącej Spółki. Jak wynika zatem ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy analizy ryzyka Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. uznał, iż istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Spółka mogła brać czynny udział w oszustwie podatkowym i nie powinna korzystać z preferencyjnego opodatkowania dostaw oleju smarowego podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. W związku z powyższymi ustaleniami w sprawie istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącą Spółkę przestępstw określonych w art. 54 § 1 i art. 56 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy, polegających na uchylaniu się od opodatkowania oraz nieujawnieniu właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania, z uwagi na podanie nieprawdy w składanych deklaracjach dla podatku od towarów i usług. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organy uznały, że zachodzi uzasadnione podejrzenie, że skarżąca mogła uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, o czym świadczą m.in. takie okoliczności, jak: otrzymywanie w okresie od 01.01.2020 do 31.01.2021 r. płatności za pośrednictwem rachunku bankowego, od podmiotu co do którego ustalono, że nie realizował na jej rzecz sprzedaży, tj. AJ, AK, AL, który z 17.01.2020 r. został wykreślony z rejestru VAT; uznania na rachunkach bankowych Spółki miały na celu jedynie uprawdopodobnienie realizowanych transakcji z wykorzystaniem procedury dostaw wewnątrzwspólnotowych, która korzysta z preferencyjnych zasad opodatkowania. Ponadto wskazano, iż wartość wpłat od podmiotu H, AB wyniosła w przeliczeniu na PLN 9.819.070,32 zł podczas, gdy sprzedaż wykazana w plikach JPK_VAT wyniosła 30.533.315,84 zł. Organy ustaliły, iż Spółka dokonywała na terenie kraju obrotu towarami akcyzowymi bez uiszczania należnego podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, zaś deklarowane wewnątrzwspólnotowe dostawy na rzecz trzech głównych podmiotów unijnych, faktycznie nie były realizowane, a towar był dystrybuowany na terenie kraju.

Przeprowadzona przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. analiza przepływów finansowych na rachunkach bankowych prowadzonych na rzecz Strony Skarżącej oraz zgromadzony w toku czynności materiał dowodowy wskazywały, że istniało uzasadnione podejrzenie, że Spółka A mogła uczestniczyć w oszustwie podatkowym z wykorzystaniem sektora finansowego, i mogła zaniżyć zobowiązanie podatkowe o łączną kwotę 38.569.376 zł.

Podkreślenia wymaga, że dokonując kontroli skarżonych postanowień sąd ustala, czy organ przedstawił informacje wskazujące na możliwy świadomy udział w wyłudzeniach skarbowych z wykorzystaniem działalności banków (uprawdopodobnił), a nie ocenia, czy okoliczność powyższa została udowodniona. Natomiast kontrola zasadności przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego zgodnie z art. 119zw § 1 O.p. obejmuje wyłącznie dwie kwestie. Po pierwsze zatem, czy występuje uzasadniona obawa niewykonania przez podmiot kwalifikowany istniejącego lub mającego powstać zobowiązania wymienionego w tym przepisie. Po drugie zaś, czy wysokość tego zobowiązania przekroczy odpowiednik w złotych kwoty 10 000 euro. Druga z tych kwestii w rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, natomiast odnosząc się do pierwszej z nich Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organy słusznie przyjęły, iż zachodzi uzasadniona obawa niewykonania przez skarżącą Spółkę przewidywanego zobowiązania podatkowego (38.569.376 zł).

W bardzo obszernym uzasadnieniu zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji wskazano w szczególności, że Spółka posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od 08/2014, 09/2014, 12/2014 wynikające z decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w łącznej wysokości 434.699,36 zł plus odsetki 68.203,22, plus opłata prolongacyjna 26.850 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., jako organ egzekucyjny posiadał tytuły wykonawcze dotyczące ww. zaległości, w których postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone ze względu na zawarty z podmiotem kwalifikowanym układ ratalny. Ponadto w analizowanym okresie (01.2020 do 01 2021 r.) Spółka wykazywała nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwotach od około 300.000 zł do 1.000.000 zł, które następnie zgodnie z wnioskiem podmiotu kwalifikowanego były przeksięgowywane na podatek należny od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych wykazany w poszczególnych okresach w deklaracjach VAT-14, [...]r. została wydana decyzja zabezpieczająca wykonanie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od lipca 2016 r. do maja 2017 r., którego przybliżona wartość wraz z odsetkami wynosi 48.379.880,00 zł. Ponadto organ wskazał, że w dostępnych bazach brak było informacji o posiadanych przez spółkę nieruchomościach, ustalono, że wartość rynkowa siedemnastu pojazdów posiadanych przez stronę wynosi 556.840 zł, zaś zgodnie z bilansem Spółki za 2019 r. wysokość kapitału własnego wynosi 1.396 tys. zł, wartość aktywów trwałych wynosi 1.298 tys. zł, aktywów obrotowych 8.652 tys. zł, przy jednoczesnej wartości zobowiązań krótkoterminowych w kwocie 8.553 tys. zł. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia strona nie przedłożyła sprawozdania finansowego za 2020 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd podziela oceną wyrażoną przez organ w zaskarżonym postanowieniu, że w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że strona nie wykona zobowiązania w podatku akcyzowym, którego szacowana kwota została ustalona przez organ na 38.569.376 zł, a w konsekwencji zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego należy uznać za bezzasadne.

Ponadto wbrew zarzutom Spółki organ ustalając stan faktyczny i dokonując oceny zaistnienia przesłanek do zastosowania blokady oraz jej przedłużenia, poddał analizie zebrane w sprawie dowody w sposób kompleksowy, nie przekraczając granic swobodnej ich oceny.

Za niezasadne należy także uznać powołane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, sprowadzające się w zasadzie do błędnie i niekompletnie ustalonego stanu faktycznego, skutkującego uznaniem, że organ błędnie przyjął, iż istnieje uzasadniona obawa niewykonania przez stronę szacowanego zobowiązania w podatku akcyzowym oraz udziału strony w wykorzystywaniu działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione ustawowe przesłanki do dokonania przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych strony.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

lp