Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 438/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Mudrecki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka – Medek Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Protokolant Karol Olton po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółki Akcyjnej H. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 725/04 w sprawie ze skargi Spółki Akcyjnej H. w W. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatek od towarów i usług za listopad 2000 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 725/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. S.A. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatek od towarów i usług za listopad 2000 r.

Jak wynika z treści zaskarżonego wyroku decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie określił skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. Strona nie wniosła odwołania od wskazanej wyżej decyzji, w związku z czym stała się ona ostateczna.

Wnioskiem z dnia 23 lipca 2003 r., uzupełnionym pismem z dnia 7 sierpnia 2003 r., strona wystąpiła do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...]

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...], GIKS utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...], stwierdzając brak podstaw do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z dnia [...]. Organ stwierdził zaniżenie przez stronę podatku należnego VAT na skutek bezpodstawnego wystawienia w dniu 10 listopada 2000 r. dla G. S.A. faktury korygującej do faktury VAT z dnia 30 grudnia 1999 r., o której mowa powyżej. Zdaniem organu strona skarżąca wystawiła omawianą fakturę korygującą wskazując, że nastąpiła zmiana wartości robót, co nie znalazło potwierdzenia w protokole odbioru robót potwierdzonych przez zamawiającego. W ocenie organu skarbowego dowody przedstawione w sprawie wskazywały, że korekta faktury z dnia 10 listopada 2000 r. zmniejszającej wartość robót budowlanych o ponad 93 % miała na celu obniżenie kwoty za wykonaną usługę do ceny faktycznie zapłaconej przez kontrahenta, który był niewypłacalny i postawiony w stan likwidacji. Ustosunkowując się do zarzutów strony Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wyjaśnił, że prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie naruszył określonej w art. 123 Ordynacji podatkowej zasady czynnego udziału strony poprzez niewyznaczenie stronie terminu określonego w art. 200 Ord podatkowej do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w sprawie. Podkreślił, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie zbierali nowego materiału dowodowego ani nie ustalali nowego stanu faktycznego, dokonali jedynie oceny istniejącej już w obrocie prawnym decyzji administracyjnej. Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, prowadzone na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ma na celu stwierdzenie, czy decyzja w sposób rażący narusza prawo, nie może zaś prowadzić do ponownego rozpoznania zakończonej sprawy w jej całokształcie, zastępując w ten sposób postępowanie odwoławcze.

Strona w złożonej skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa:

- art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, art. 24 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 200 § 1 Ordy nacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów przed wydaniem decyzji,

- art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej poprzez naruszenie zasady praworządności,

- art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm. dalej ustawy o VAT poprzez bezprawne kwestionowanie obniżenia obrotu, dokonanego zgodnie z zasadami ustawowymi określonymi, w tym przepisie oraz w związku z § 50 ust. 4 pkt 5 lit.b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 109, poz. 1245 ze zm.),

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że postępowanie toczone w ramach stwierdzenia nieważności decyzji, jest postępowaniem odrębnym, w którym ustala się czy zaskarżona decyzja obarczona jest jedną z wad wymienionych w pkt 1-8 § 1 art. 247 Ordynacji podatkowej.

Zarzut skarżącego, że zaskarżona decyzja pozostawała w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisów prawnych, był w ocenie Sądu I instancji bezpodstawny albowiem zaskarżona decyzja nie była obarczona taką wadą. Sąd zaznaczył, że organ oceniał działanie podatnika w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W oparciu o obowiązujące przepisy organ podatkowy stwierdził zaniżenie podatku należnego VAT o kwotę 139.039,87 zł. Zdaniem Sądu I instancji zaistniały w sprawie stan faktyczny w sposób oczywisty nie różnił się od prawnopodatkowego stanu faktycznego określonego w treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Dlatego i w ocenie Sądu I instancji, organ podatkowy zasadnie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji w postaci wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd zaznaczył również że decyzja organu podatkowego nie naruszała (wbrew temu co sugerowała strona skarżąca) sposób rażący przepisu § 50 ust. 4 pkt 5 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.). Sąd wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa decyzją organu podatkowego zachodzi wówczas, gdy proste zestawienie treści zastosowanego przepisu i treści decyzji wskazuje, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest sprzeczne z treścią normy prawa użytej za podstawę tego rozstrzygnięcia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego nie można było uznać, że organy administracyjne naruszyły dyspozycję cytowanego przepisu, tym bardziej w stopniu rażącym, uzasadniającym jej uchylenie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Sąd I instancji stwierdził, że zastosowanie przez organ podatkowy jednej z możliwych interpretacji przepisu art. 200 Ordynacji podatkowej nie mogło być uznane za rażące naruszenie prawa. Podniósł jednocześnie, że argumentacja skarżącego, odnosząca się do wykładni przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy, mogła stanowić podstawę do wzruszenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w postępowaniu instancyjnym, w którym organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić wszelkie zaistniałe w sprawie naruszenia prawa, natomiast nie mogła mieć zastosowania w postępowaniu prowadzonym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

3. Od powyższego wyroku strona wniosła skargę kasacyjną. Strona skarżąca zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchybienie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwane dalej w skrócie p.p.s.a. w związku z art. z art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 123 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że pomimo naruszenia przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia 25 [...] przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 200 § 1 i art. 123 Ordynacji podatkowej, nie uchylił zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 123 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 4 i art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej w ten sposób, że pomimo naruszenia przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia [...] przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 200 § 1 i art. 123 Ordynacji podatkowej i art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 4 i art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, nie uchylił zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Kontroli skarbowej z [...],

- art. 145§ 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 247 § 1 pkt 3 , art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 26 ust. 2, art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, w ten sposób, że pomimo wystąpienia rażącego naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Sąd I instancji nie uwzględnił skargi i nie uchylił zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z [...].

- art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 , art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 26 ust. 2, art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, w ten sposób, że pomimo wystąpienia rażącego naruszenia § 50 ust. 4 pkt 5 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Sąd I instancji nie uwzględnił skargi i nie uchylił zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z [...].

b) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

- art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym w 2000r.,

- § 50 ust. 4 pkt. 5 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu niezbędnych kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego od Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej.

Strona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na wstępie omówiła w sposób obszerny stan faktyczny sprawy, a następnie uzasadniła przedstawione zarzuty. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz art. 123 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 , art. 26 ust. 4 i art. 31 ustawy o kontroli skarbowej. Podniosła, że Sąd I instancji, pomimo naruszenia przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 200 § 1 i art. 123 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 , art. 26 ust. 4 i art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, nie uwzględnił skargi i nie uchylił zaskarżonej decyzji tego organu. Wystąpienie tych naruszeń, zarzuconych w skardze, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. skutkować winno uwzględnieniem skargi przez Sąd I instancji. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała się na orzecznictwo NSA, tj. wyroki z dnia 4 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 156/04, z dnia 24 listopada 2003 r., sygn. akt FSK 5/03, z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 2/04.

W zakresie naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 15 ustawy o VAT i § 50 ust. 4 pkt 5 lit, b rozporządzenia wykonawczego do ustawy o podatku VAT strona skarżąca zaznaczyła, że wadliwie zostało wobec niej określone zobowiązanie w podatku VAT za listopad 2000 r. Zobowiązanie to zostało określone w wysokości sprzecznej z przepisami art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, określającymi wysokość obrotu stanowiącego jeden z podstawowych elementów konstrukcji podatku od towarów i usług. Strona zaznaczyła, że Sąd I instancji uznał, iż wykładnia art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku VAT oraz § 50 ust. 4 pkt. 5 lit. d) rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT dokonana przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej nie narusza prawa w sposób rażący, a jedynie mogłaby stanowić podstawę do uchylenia decyzji w trybie instancyjnym. Stanowisko Sądu, w ocenie strony skarżącej, jest nieprawidłowe albowiem treść przepisów wskazuje, że Skarżący wykazał swoje zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2000 r. zgodnie z prawem, tj. zgodnie z:

- art. 15 ust. 1 .i ust. 2 ustawy o VAT- gdyż zgodnie z tym przepisem podstawą opodatkowania jest obrót definiowany jako kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku - zmniejszony o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, upustów, uznanych reklamacji i skont), a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur. Skarżący udzielił firmie G. S.A. rabatu w postaci obniżki ceny za usługę, dokumentując tę obniżkę stosowną fakturą korygującą. Spełnił zatem wymagania art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT;

- § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r., zgodnie z którym w przypadku, gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą. Zdaniem autora skargi skarżąca Spółka zachowała się zatem zgodnie z powyższym przepisem, gdyż po udzieleniu obniżki ceny wystawiła fakturę korygującą;

- § 43 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r., w myśl którego sprzedawca obowiązany jest posiadać potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę. Skarżąca spółka takie potwierdzenie posiada.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna z braku uzasadnionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego jak również na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie może mieć istotny wpływ na stan faktyczny sprawy i wpływać na ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego bądź wykładnie tych przepisów.

W jednym z najistotniejszych zarzutów autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. z art. 145 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 123 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że pomimo naruszenia przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej w decyzji z dnia [...] nr [...] przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 200 § 1 i art. 123 Ordynacji podatkowej, nie uchylił zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna z uwagi na brak uzasadnionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego jak przepisów postępowania. W pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na przyjęte ustalenia faktyczne przez Sąd I instancji i wpływać na ocenę zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania.

Autor skargi zarzuca Generalnemu Inspektorowi Kontroli Skarbowej naruszenie art. 123 i art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz. U. nr 8, poz. 60 ze zm.). Wykładnia przepisu art. 200 Ordynacji podatkowej była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (opubl. w: ONSAiWSA 2005/4/66). W orzeczeniu tym wyrażono pogląd, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, w tym składzie w pełni akceptuje cytowany pogląd. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że uchybienie obowiązkowi wyznaczania stronie terminu do zapoznania się z aktami organu i zgłoszenia nowych wniosków dowodowych w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem mimo, że zasada czynnego udziału strony w nadzwyczajnym postępowaniu podatkowym została naruszona (art. 123 Ordynacji podatkowej) brak jest postaw do uznania, że mogła mieć ona istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, ustawy o kontroli skarbowej i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawarte w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej należało uznać za bezskuteczne.

Brak również podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na wystąpienie rażącego naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.). W tym miejscu należy podkreślić, że zasada trwałości decyzji wynikająca z art. 128 Ordynacji podatkowej ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Naturalna konsekwencją omawianej dyrektywy jest, iż postępowanie nadzwyczajne nie może zastępować kontroli instancyjnej. Przechodząc do analizy treści art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej należy skonstatować, że naruszenie prawa będzie miało cechy rażącego wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem obowiązującej regulacji prawnej. J. Borkowski podkreśla, że przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie będzie mógł być traktowany jako tzw. przepis kauczukowy, rodzaj worka do którego wrzuca się na wszelki wypadek wszystko co budzi wątpliwości (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005, Oficyna Wydawnicza Unimex, Wrocław 2005, s. 510-511 i s. 909). W świetle niepodważonego ustalenia, że przyczyną udzielenia rabatu przez stronę była upadłość kontrahenta, brak jest podstaw do uznania, iż Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej naruszył w sposób rażący art. 15 ust. i 2 ustawy o VAT. Postawą do udzielenia rabatu nie mogą być trudności płatnicze nabywcy towaru lub usług. Z podobnych względów brak jest także podstaw do uznania, że organy podatkowe rażąco naruszyły uregulowania § 50 ust. 4 pkt 5 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Postawa do wystawienia faktury korygującej nie może być udzielenie rabatu ze względu na niewywiązywanie się nabywcy z obowiązku zapłaty należności wynikającej z faktury VAT.

W świetle dotychczasowych rozważań, mając na uwadze przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny, brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszono wskazane przepisy prawa materialnego.

Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną jako nieuzasadniona należało oddalić.