Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 225/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 3, art. 96 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, ust. 6art. 97 ust. 1, ust. 3, art. 100
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2014 poz 1946
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Nr [...] z [...] czerwca 2015 r. Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "KSD"), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1946, dalej: "ustawa o samorządzie zawodowym") i art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej: "P.b."), po rozpatrzeniu odwołania K. S. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymująca w mocy decyzję Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "OSD") z [...] lutego 2015 r., nr [...].

W przedmiotowej sprawie została wydana [...] sierpnia 2004 r. decyzja OSD wymierzająca Stronie, na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 2 P.b., karę upomnienia z jednoczesnym nałożeniem obowiązku złożenia egzaminu ze znajomości przepisów prawnych dotyczących procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Termin złożenia egzaminu został określony w ciągu roku od dnia, kiedy wydana decyzja stanie się ostateczna. Strona nie wniosła odwołania od powyższej decyzji w związku z czym stała się ona ostateczna.

Postanowieniem z [...] grudnia 2005 r., OSD przedłużył Stronie termin do złożenia egzaminu do 30 czerwca 2006 r. Jednakże pismem z [...] czerwca 2006 r. pełnomocnik Strony wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2004 r. oraz o bezterminowe odroczenie, względnie zawieszenie zdawania przez Stronę egzaminu, wskazując, że postępowanie toczyło się bez udziału Strony, w związku z czym została ona pozbawiona prawa do obrony.

Decyzją z [...] lipca 2006 r. OSD odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2004 r.

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji z [...] lipca 2006 r., KSD decyzją z [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy decyzję OSD odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją OSD z [...] sierpnia 2004 r.

Powyższa decyzja z [...] listopada 2006 r. została zaskarżona do WSA w Warszawie, który wyrokiem z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 118/07 oddalił skargę Skarżącego.

Decyzją z [...] września 2007 r. OSD orzekł w stosunku do Strony, na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 3, ust. 4 pkt 2 i ust. 5 P.b., zakaz wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie na okres 2 lat wraz z obowiązkiem złożenia w tym terminie egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej.

Pismem z [...] października 2007 r. pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od powyższej decyzji. KSD decyzją z [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Pismem z [...] stycznia 2008 r. Skarżący wniósł na decyzję KRS z [...] grudnia 2007 r., skargę do WSA w Warszawie, która została oddalona wyrokiem z 24 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 344/08.

Decyzją z [...] lutego 2011 r. OSD wyznaczył Stronie dodatkowy termin do złożenia egzaminu. Po przystąpieniu do egzaminu Strona uzyskała negatywny wynik z egzaminu, od którego nie wniosła odwołania do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej. Strona uzyskała również negatywny wynik z egzaminu wyznaczonego w kolejnym terminie.

Strona nie wskazała przed OSD istotnych powodów usprawiedliwiających dwukrotne nie zdanie egzaminu. Wyjaśniła, że przyczyną uzyskania ocen negatywnych było niedostateczne przygotowanie.

W związku z powyższym OSD w decyzji z [...] lutego 2015 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 104 K.p.a., art. 25 ust. 1 ustawy o samorządzie zawodowym oraz art. 96 ust. 6 P.b. uznał, że do zachodzą przesłanki stwierdzenia w stosunku do Strony utraty uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie.

W odwołaniu z [...] kwietnia 2015 r. od powyższej decyzji Strona podniosła, że zawiadomienie o wyznaczonej na [...] sierpnia 2004 r. rozprawie zostało wysłane do Strony na błędny adres, tj.: ul. [...], –[...] G. Strona wskazała, że we wniosku Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej (dalej: "OROZ") z [...] czerwca 2004 r. o wszczęcie wobec Strony postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, został wskazany prawidłowy adres do doręczeń tj.: ul. [...] –[...] W. i na ten adres powinna być kierowana wszelka korespondencja urzędowa i sądowa. Obowiązkowi temu uchybił OSD, kierując zawiadomienie o wyznaczonej rozprawie na błędny adres co uniemożliwiło Stronie przybycie na rozprawę i obronę swoich praw. Strona podniosła ponadto, że postępowanie w jej sprawie nie powinno toczyć się na podstawie przepisów Prawa budowlanego, ale na podstawie przepisów ustawy o samorządzie zawodowym architektów oraz inżynierów budownictwa. Przepisy tej ustawy natomiast nie przewidują kary ponownego złożenia egzaminu zawodowego.

W zaskarżonej decyzji KSD wskazał, że Strona w deklaracji wstąpienia do izby inżynierów budownictwa podała adres zamieszkania [...] W., ul. [...]. [..]. stycznia 2003 r. Strona przesłała fax., w którym wniosła o zmianę adresu do korespondencji na ul. [...], [...] G. Natomiast [...] kwietnia 2003 r. Strona przesłała pismo, w którym po raz kolejny zgłosił zmianę miejsca zamieszkania na ul. [...], [...] W. KSD wyjaśni, że wezwanie OSD z [...] sierpnia 2004 r. na rozprawę wyznaczoną na dzień [...] sierpnia 2004 r. zostało skierowane do Strony na adres - ul. [...], [...] G., a decyzja z [...] sierpnia 2004 r., została doręczona na ten sam adres (ul. [...], [...] G.). Od powyższej decyzji Strona nie wniosła odwołania. Natomiast w odwołaniu od decyzji OSD z [...] lutego 2015 r., jak wskazał KSD w zaskarżonej decyzji, Strona nie zakwestionowała doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2004 r., na niewłaściwy adres. Ponadto, jak wskazał KSD, w skardze do WSA w Warszawie z [...] stycznia 2008 r. na decyzję KSD z [...] grudnia 2008 r. odnosząc się do decyzji z [...] sierpnia 2004 r. Strona wskazała, że "na skutek dramatycznych wydarzeń rodzinnych oraz braku profesjonalnego pełnomocnika na tym etapie postępowania Skarżący przeoczył termin wniesienia odwołania od tej decyzji". Zdaniem KSD, z powyższego wynika, że decyzja z [...] sierpnia 2004 r., została Stronie doręczona, jednak Strona nie wniosła od niej odwołania. Jak podniósł KSD, ewentualne nieprawidłowości w toku postępowania mogły być zatem przez Stronę podnoszone w odwołaniu od decyzji z [...] sierpnia 2004 r., a na tym etapie postępowania takie zarzuty należy uznać za spóźnione. KSD dodał, że okoliczność udziału Strony w postępowaniu z 200 4 r., była już przedmiotem badania sądu administracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 118/07, w uzasadnieniu którego wskazano, że: "z materiału dowodowego wynika, że decyzja OSD z dnia [...] sierpnia 2004 r. została doręczona Skarżącemu w dniu 6 września 2004 r., a zatem miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. upłynął w dniu 6 października 2004 r. Poza tym przebieg postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej Skarżącego ewidentnie wskazuje, że brał on w nim udział, składał wnioski dowodowe. Fakt, że nie brał udziału w rozprawie (jak twierdzi bez własnej winy) nie jest równoznaczny z pozbawieniem go udziału w całym postępowaniu, a to właśnie jest przesłanką do wznowienia postępowania". KSD podkreślił, że prawomocność wyroku oznacza, że stwierdzone w nim okoliczności nie mogą być badane i podważane w innych postępowaniach. KSD uznał zatem, że w związku z prawomocnością powyższego wyroku z 11 kwietnia 2007 r., podnoszona przez Stronę kwestia nie brania udziału w toczącym się postępowaniu nie może być przedmiotem badania, ponieważ w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie uznał, że Strona brała udział w postępowaniu i nie zostały naruszone jej prawa jako strony.

W skardze z [...] sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzją KSD z [...] czerwca 2015 r. w całości, Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz decyzji z [...] sierpnia 2004 r.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. i w zw. z art. 97 ust. 1 P.b., poprzez jego niezastosowanie w odniesieniu do decyzji z 24 sierpnia 2004 r.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że OSD naruszył art. 97 P.b., wszczynając wobec Skarżącego postępowanie dyscyplinarne w 2004 r., pomimo barku istnienia przesłanki wyszczególnionej w tym przepisie dot. braku wniosku organu nadzoru budowlanego. Dlatego, zdaniem Skarżącego, decyzja z [...] sierpnia 2004 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, czego nie dostrzegł ani OSD, jak również KSD.

W kolejnych pismach procesowych kierowanych do Sądu (z 2 czerwca 2016 r. i z 24 sierpnia 2016 r.) Skarżący powtórzył, że OSD wysłał zawiadomienie o terminie mającej odbyć się rozprawie, jak i wydaną w jej wyniku decyzję z [...] sierpnia 2004 r., na niewłaściwy adres, w związku z czym decyzja nie mogła stać się ostateczną z powodu nie dostarczenia jej Stronie.

Skarżący dodał, że OSD zmienił podstawę ukarania przedstawioną przez OROZ we wniosku z 7 czerwca 2004 r. z art. 96 ust.1 pkt. 1 na art.96 ust. 1 pkt. 2 P.b., bez dodatkowych dowodów obciążających, bez wyjaśnień Strony i bez jakichkolwiek działań procesowych.

Skarżący powołał się na art. 100 P.b., podnosząc, że ponieważ w sprawie organ nadzoru budowlanego nie powziął wiadomości o popełnieniu czynu powodującego odpowiedzialność zawodową, niemożliwe było ukaranie Skarżącego z tytułu odpowiedzialności zawodowej.

Skarżący dodał, że w niniejszej sprawie podstawę wznowienia stanowiły w istocie przepisy § 46 ust. 1 i § 45 ust.19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, a nie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a.

Ponadto, według Skarżącego, w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy o samorządzie zawodowym, które nie przewidują wymierzonej Skarżącemu kary, a nie przepisy Prawa budowlanego. W konsekwencji, jak podniósł Skarżący, doszło do ukarania bez podstawy prawnej.

Zdaniem Skarżącego, decyzja zasługuje również na uchylenie ze względu na rażąca niewspółmierność kary. Wymierzona Skarżącemu kara może być wymierzona tylko w ostateczności, w razie recydywy czy szczególnie ciężkich naruszeń prawa, obowiązków zawodowych o wysokim stopniu szkodliwości (art. 96 ust. 3 P.b.).

W odpowiedzi na skargę KSD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Podstawową przyczyną nieuwzględnienia skargi jest fakt, że wszystkie zarzuty stanowiące jej podstawę nie dotyczą postępowania administracyjnego, w którym zostały wydana zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja I instancji, lecz postępowania administracyjnego, w którym została wydana decyzja z [...]sierpnia 2004 r. Niezależnie jednak od tego, podniesione zarzuty są niezasadne również ze względów merytorycznych.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji z [...] sierpnia 2004 r. z rażącym naruszeniem prawa w związku z brakiem przesłanki wyszczególnionej w art. 97 ust. 1 P.b., tj. braku wniosku organu nadzoru budowlanego wszczynającego postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, na podstawie tego przepisu, należy zauważyć, że w świetle ust. 3 tego artykułu, wniosek, o którym mowa w ust. 1, może złożyć w zakresie swojej właściwości organ samorządu zawodowego. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej Skarżącego zostało wszczęte na wniosek OROZ z [...] czerwca 2004 r., który zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie zawodowym, będąc organem okręgowej izby inżynierów budownictwa, jest organem samorządu zawodowego inżynierów budownictwa. Zgodnie natomiast z art. 25 ust. 1 ustawy o samorządzie zawodowym, okręgowy sąd dyscyplinarny rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej określonej w ustawie - Prawo budowlane oraz sprawy dyscyplinarne członków okręgowej izby wniesione przez okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej lub okręgową radę izby.

Powyższe oznacza, że do wszczęcia wobec Skarżącego postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej, nie był konieczny wniosek organu nadzoru budowlanego, a postępowanie to zostało prawidłowo wszczęte na wniosek OROZ.

Wszczęcie wobec Skarżącego postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej na wniosek OROZ, oznacza również, że w sprawie nie miał zastosowania art. 100 P.b., zgodnie z którym nie można wszcząć postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność i nie później niż po upływie 3 lat od dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Niezasadny jest zatem zarzut wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej Skarżącego, z naruszeniem tego przepisu w związku z brakiem powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność.

Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia Skarżącemu decyzji z [...] sierpnia 2004 r., należy zauważyć, że Skarżący podniósł ten zarzut dopiero w skardze z [...] sierpnia 2015 r. na decyzję KSD z [...] czerwca 2015 r. Skarżący nie kwestionował doręczenia Stronie tej decyzji w żadnym wcześniejszym postępowaniu, zarówno administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym powiązanym z przedmiotową sprawą. Skarżący nie podniósł tego zarzutu również w odwołaniu od decyzji z [...] lutego 2015 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Dopiero, gdy KSD zwrócił uwagę w zaskarżonej decyzji, na okoliczność że decyzja z [...] sierpnia 2004 r., została przesłana na niewłaściwy adres Strony, Skarżący podniósł przedmiotowy zarzut.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że Strona istotnie, jak wskazał KSD w zaskarżonej decyzji, w faksie z [...] stycznia 2003 r. do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o zmianę adresu do korespondencji na ul. [...], [...] G. Natomiast [...] kwietnia 2003 r. Strona przesłała pismo, w którym po raz kolejny zgłosił zmianę miejsca zamieszkania na ul. [...], [...] W. Należy jednak podkreślić, że po tej zmianie adresu do korespondencji, Strona niejednokrotnie w pismach również kierowanych do OROZ (pisma z [...] maja 2004 r. oraz z [...] maja 2004 r.) posługiwała się adresem siedziby swojej firmy, tj. ul. [...], [...] G., podając w korespondencji ten właśnie adres. Strona zatem w spornym okresie, w którym toczyło się wobec niej postępowanie jeszccze przed OROZ, posługiwała się obydwoma adresami: siedziby firmy ul. [...], [...] G., jak i zamieszkania - ul. [...], [...] W. Zawiadomienie o rozprawie przed OSD oraz decyzja z [...] sierpnia 2004 r. zostały doręczone Stronie na adres jej firmy, tj. ul. [...], [...] G.

Podkreślenia również wymaga, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 118/07, dotyczącym postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej Skarżącego, zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2004 r., WSA nie miał wątpliwości co do doręczenia Skarżącemu decyzji z [...] sierpnia 2004 r. stwierdzając, że z materiału dowodowego wynika, że decyzja OSD z [...] sierpnia 2004 r. została doręczona Skarżącemu 6 września 2004 r., a zatem miesięczny termin do złożenia podania o wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § pkt 4 K.p.a., upłynął 6 października 2004 r. WSA wskazał ponadto w omawianym wyroku, że: "(...) przebieg postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej skarżącego ewidentnie wskazuje, że brał on w nim udział, składał wnioski dowodowe. Fakt, iż nie brał udziału w rozprawie ( jak twierdzi bez własnej winy) nie jest równoznaczny z pozbawieniem go udziału w całym postępowaniu, a to właśnie jest przesłanką do wznowienia postępowania. Inne uchybienia procesowe w zakresie uczestnictwa strony w postępowaniu mogłyby być ewentualnie uwzględnione w toku postępowania instancyjnego a nie nadzwyczajnego, gdzie przesłanki wznowienia określone są w sposób precyzyjny".

Skarżący nie wywiódł od powyższego wyroku skargi kasacyjnej, , nie zakwestionował okoliczności doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2004 r., na adres siedziby Jego firmy.

W świetle treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a."), ocena prawna wyrażona w omówionym, prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wiąże również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08). Konsekwencją związania Sądu rozpatrującego niniejsza sprawę oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku jest to, iż Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem. W przedmiotowej sprawie ocena prawna dotyczy prawidłowego doręczenia Skarżącemu decyzji z [...] sierpnia 2004 r., jak i kwestii braku wpływu okoliczności nie brania udziału przez Skarżącego w rozprawie poprzedzającej wydanie tej decyzji, na pozbawienie Skarżącego udziału w całym postępowaniu.

Biorąc zatem pod uwagę wiążącą w niniejszej sprawie ocenę prawną w powyższych dwóch kwestiach, wyrażoną w przywołanym, prawomocnym wyroku WSA w Warszawie oraz okoliczność, iż w spornym okresie, tj. w 2004 r., Skarżący posługiwał się obydwoma adresami: siedziby firmy ul. [...], [...] G., jak i zamieszkania - ul. [...], [...] W., Sąd uznał za niezasadne zarzuty niewłaściwego doręczenia Skarżącemu decyzji z [...] sierpnia 2004 r. oraz braku udziału Skarżącego w rozprawie przed OSD.

W konsekwencji niezasadny jest również na tym etapie sprawy, zarzut dotyczący zmiany podstawy ukarania przedstawionej przez OROZ we wniosku z [...] czerwca 2004 r. z art. 96 ust.1 pkt. 1 na art. 96 ust. 1 pkt. 2 P.b., bez dodatkowych dowodów obciążających, bez wyjaśnień Strony i bez jakichkolwiek działań procesowych. Powyższy zarzut powinien zostać sformułowany w odwołaniu od decyzji z [...] sierpnia 2004 r. Decyzja ta nie jest natomiast przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy o samorządzie zawodowym, które nie przewidują wymierzonej Skarżącemu kary, a nie przepisy Prawa budowlanego. Postępowanie wobec Skarżącego zostało wszczęte w trybie art. 97 ust. 3 P.b., było to zatem postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej uregulowane w przepisach ustawy Prawo budowlane., a nie postępowanie w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej uregulowanej w Rozdziale 5 ustawy o samorządzie zawodowym. Przewidziana w art. 97 ust. 3 P.b. możliwość wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej na wniosek właściwego organu samorządu zawodowego nie oznacza w żadnym razie zmiany rodzaju wszczynanego postepowania na postępowanie dyscyplinarne. Oba rodzaje postępowań stanowią odrębny rodzaj odpowiedzialności podlegającej odrębnemu reżimowi prawnemu. Dlatego też nie można zgodzić się ze Skarżącym, że w sprawie miały zastosowanie przepisy § 46 ust. 1 i § 45 ust.19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, wydanego na podstawie art. 56 ustawy o samorządzie zawodowym, skoro postępowanie dotyczyło odpowiedzialności zawodowej, a nie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

W konsekwencji należy wskazać, że w art. 96 ust. 1 pkt 2 P.b., została unormowana, za popełnienie czynów powodujących odpowiedzialność zawodową w budownictwie jest kara upomnienia z jednoczesnym nałożeniem obowiązku złożenia, w wyznaczonym terminie, egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3. Powyższe oznacza, że na Skarżącego nie została nałożona kara bez podstawy prawnej.

Dodać też należy, że nałożona na Skarżącego kara nie była karą najsurowszą. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 3 P.b., za popełnienie czynów powodujących odpowiedzialność zawodową w budownictwie przewidziana była również kara zakazu wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, na okres od roku do 5 lat, połączonego z obowiązkiem złożenia, w wyznaczonym terminie, egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3. Utrata uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie została wobec Skarżącego orzeczona dopiero w decyzji z [...] lutego 2015 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, decyzją z [...] czerwca 2015 r., jako skutek dwukrotnego nie zdania orzeczonego w decyzji z [...] sierpnia 2004 r. egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 P.b., tj. egzaminu ze znajomości procesu budowlanego oraz umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej. Do orzeczenia wobec Skarżącego, utraty uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie obligowała norma wynikająca z art. 96 ust. 6 P.b., zgodnie z którą osobie ukaranej z jednoczesnym nałożeniem obowiązku złożenia egzaminu, która w wyznaczonym terminie egzaminu nie zdała, wyznacza się termin dodatkowy, nie krótszy niż 3 miesiące i nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku nieuzyskania oceny pozytywnej w terminie dodatkowym, stwierdza się utratę uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. W związku z powyższym nie miał w sprawie zastosowania art. 96 ust. 3 P.b., który stanowi, że o zakazie wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie orzeka się w przypadku znacznego społecznego niebezpieczeństwa czynu. Ponadto przepis art. 96 ust. 6 P.b., normuje utratę uprawnień do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, jak obligatoryjny skutek nieuzyskania oceny pozytywnej z egzaminu w terminie dodatkowym, nie jest zatem zasadny zarzut podnoszony przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie przed Sądem [...] sierpnia 2016 r., iż OSD wszczynając z urzędu postępowanie wobec Skarżącego zakończone wydaną decyzją z [...] lutego 2015 r., wystąpił w podwójnej roli, niejako oskarżyciela wobec Skarżącego oraz organu rozstrzygającego postępowanie. Tryb wszczęcia powyższego postępowania oraz konsekwencje dwukrotnego niezdania egzaminu wynikają wprost z przepisów Prawa budowlanego, dlatego też nie można zgodzić się z pełnomocnikiem Skarżącego, że OSD uzurpował sobie w niniejszej sprawie uprawnienia oskarżyciela.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.