Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 836/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 4 pkt 4, art. 7 ust. 1, ust., 2, art. 15 ustt. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. sprawy ze skargi ,,A" S.A. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2011 r., nr [....] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 836/11

UZASADNIENIE

We wniosku z 19 stycznia 2011r. o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego A S.A. z siedzibą w G. (dalej jako skarżąca) w opisie stanu faktycznego wskazała, że przedmiotem jej działalności jest prowadzenie robót budowlanych oraz remontowych, jak również działalność związana z rynkiem nieruchomości. Skarżąca planuje debiut na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych (GPW) i w związku z tym poniosła i będzie ponosić liczne wydatki, w szczególności na sporządzanie prospektu emisyjnego, czy też wszelkiego rodzaju doradztwo. Debiut odbędzie się w formie przygotowania i przeprowadzenia publicznej oferty akcji skarżącej. Spółki. Celem sprzedaży akcji i wprowadzenia spółki na giełdę jest umocnienie wizerunku skarżącej oraz podniesienie jej wiarygodności w oczach inwestorów, jak również zbudowanie stabilnego i zarazem rozproszonego akcjonariatu; ponadto obecność skarżącej spółki na giełdzie umożliwi łatwiejsze pozyskanie kapitałów.

W związku z tym skarżąca zadała następujące pytanie – czy opisane wydatki związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem publicznej oferty akcji spółki stanowią koszty uzyskania przychodu potrącane w dacie ich poniesienia.

Zdaniem skarżącej, opisane wydatki wskazane we wniosku związane są z przygotowaniem i przeprowadzeniem publicznej oferty akcji spółki i stanowią dla niej koszt uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami spółki i są potrącane w dacie ich poniesienia. O możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów decyduje bowiem przepis art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992r. (t. j. Dz. U. z 2000, nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej jako u.p.d.o.p.). Do zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest spełnienie następujących warunków: poniesienie wydatku, poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz brak danego wydatku w negatywnym katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Zdaniem spółki kosztami uzyskania przychodów są wydatki poniesione nie tylko bezpośrednio w celu osiągnięcia przychodów ale także związane z przychodem pośrednio, tj. nakierowane za zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodów. Wydatki poniesione przez skarżącą w związku z planowaną emisją akcji i dopuszczeniem ich do obrotu na GPW, choć nie da się wykazać ich wymiernego wpływu na konkretne przychody, jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżącej powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, wydał w dniu 20 kwietnia 2011r. interpretację indywidualną, uznającą stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Zdaniem organu przedmiotowe wydatki zostały poniesione przez skarżącą bezpośrednio w celu dokonania podwyższenia kapitału zakładowego w drodze emisji akcji. Z mocy art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. wartości otrzymane na podwyższenie kapitału zakładowego, stanowiące przysporzenie majątkowe, uznane zostały przez ustawodawcę za wpływy niestanowiące przychodów; wpływy te są neutralne podatkowo; nie są one efektem bieżącej działalności gospodarczej, lecz są związane z rozszerzeniem źródła przychodów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisu art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. oraz art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez przyjęcie, że wskazane przez skarżącą koszty doradztwa prawnego i finansowego, marketingu, analiz ekonomicznych oraz inne tego rodzaju wydatki przy operacji podwyższenia kapitału zakładowego, jako związane z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Ponadto zarzucono naruszenie art. 120 O.p. w związku z art. 14h O.p. nakazujących organowi przeprowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa. Strona zarzuciła ponadto naruszenie art. 14c § 1 i 2 O.p. (wadliwe uzasadnienie), art. 14e § 1 O.p. (nie uwzględnienie ocen zawartych w orzecznictwie sądowym) oraz zarzut naruszenia art. 14h i art. 121 § 1 O.p. nakazujących organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej indywidualnej interpretacji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

I.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Z mocy art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja ta zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 O.p.). Rolą Ministra Finansów przy wydawaniu interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska strony, w konkretnych opisanych we wniosku okolicznościach faktycznych, ściśle w takim zakresie, w jakim sprawa ta została przez podatnika przedstawiona. Wyłączono więc możliwość przedstawiania poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych. Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy. Pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu; z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie urzędowej interpretacji wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację.

Organ nie miał podstaw, by przypuszczać, że podane a następnie na wniosek organu uzupełnione przez stronę skarżącą informacje co do okoliczności faktycznych nie są wyczerpujące.

II.

W przedstawionym stanie faktycznym strona wskazała, że planuje debiut na Giełdzie Papierów Wartościowych (GPW), w związku z tym poniosła (lub planuje ponieść) liczne wydatki, w szczególności na sporządzenie prospektu emisyjnego, czy też wszelkiego rodzaju doradztwo. Celem zaś sprzedaży akcji i wprowadzenia skarżącej spółki na giełdę jest umacnianie wizerunku strony oraz podniesienie jej wiarygodności w oczach inwestorów, jak również zbudowanie stabilnego i zarazem rozproszonego akcjonariatu. Ponadto obecność skarżącej spółki na giełdzie umożliwi łatwiejsze pozyskanie kapitałów.

III.

a/ przepis art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r., stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Przepis w tym brzmieniu został wprowadzony w art. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 217, poz. 1589) i obowiązuje nadal w niezmienionym brzmieniu. Zmiana wprowadzona z dniem 1 stycznia 2007 r. polegała na dodaniu w jego treści określenia (...) lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (...).

b/ art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. stanowi, że do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela.

Obok kategorii kosztów (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.), drugi element pozwalający na określenie dochodu to suma przychodów. Choć przepis art. 12 ust 1 u.p.d.o.p. nie wprowadza wprost definicji przychodu, to jednak ustanawia reguły w oparciu, o które możliwe jest w ogóle określenie sumy przychodów. Jednocześnie poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1-3 , 3 c i 4 b) u.p.d.o.p. wskazuje rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wylicza jakiego rodzaju przychody podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (ust.4).

c/ w związku z zakresem zadanego przez skarżącego pytania należy odnieść się do tzw. przychodów wyłączonych z opodatkowania (art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p.); przychody wskazane w tym przepisie są neutralne podatkowo, nie stanowią bowiem podstawy ustalania dochodu podatnika podlegającego opodatkowaniu. Zamknięty katalog tego rodzaju przychodów podlegających wyłączeniu został wymieniony w art. 12 ust. 4 pkt 1-20 u.p.d.o.p. i nie może podlegać wykładni rozszerzającej (por. Podatek dochodowy od osób prawnych 2010, pod red. J.Marciniaka ; C.H. Beck wyd. 10, str. 278 i nast.; por. L. Błystak w: Podatek dochodowy od osób prawnych – komentarz 2009 r.; opracowanie zbiorowe , Wyd. Unimex str. 347 i następ.).

Tych ogólnych reguł nie zmienia to, że katalog tych przychodów nie może zostać uznany za jednorodny, wskazując kategorie przychodów wyłączonych spod opodatkowania ze względu na ich charakter, cel i funkcje (por. W. Maruchin, K. Modzelewski, R. Iwińska, M. Kaczmarek-Leksykon CIT 2008 r., Wyd. Lexis Nexis str. 213-214 oraz G.Dźwigała, F. Świtała, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych- Komentarz, Warszawa 2007 r. str. 215-216).

Konstrukcja ww. przepisów zapewnia, że wszelkie przychody z wyłączeniem wymienionych w art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p., przychodów ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu lub są wolne od podatku (art. 2 ust. 1 i art. 17 ust. 1 pkt 1-50 u.p.d.o.p.), przychodów ze źródeł , z których przedmiotem opodatkowania jest przychód (tzn. przychody opodatkowane zryczałtowanym podatkiem (art. 21 u.p.d.o.p. i art. 2 u.p.d.o.p.), stanowią przychody wpływające na wysokość dochodu do opodatkowania. Od ich sumy odlicza się koszty ich uzyskania i w rezultacie otrzymuje się kwotę dochodu osiągniętego w roku podatkowym, bądź kwotę straty, jeżeli przychody są niższe od tych kosztów.

NSA w uchwale z 24 stycznia 2011r. w sprawie II FPS 6/10 podkreślił, że przyjęcie odmiennej interpretacji zgodnie z którą w tym rachunku z jednej strony pominięte zostałyby przychody (art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p.), a z drugiej strony uwzględnione jako koszty wydatki związane bezpośrednio z uzyskaniem tych przychodów stałoby w oczywistej kolizji z treścią przepisu art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. oraz zniekształciło obliczenie dochodu podatkowego. Z jednej strony pominięciu podlegałyby przychody, a z drugiej strony zawyżone zostałyby koszty podatkowe (por. wyrok NSA z 7 lipca 2009r. w sprawie II FSK 395/08, wyrok NSA z 27 lutego 2009r. w sprawie II FSK 1753/07, wyrok NSA z 17 czerwca 2011r. w sprawie II FSK 257/10).

IV.

Skoro art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. wyjaśniając, że nie zalicza się do przychodów, przychodów otrzymanych na utworzenie lub podwyższenie kapitału zakładowego nie wprowadza własnych definicji kapitału zakładowego, to mając na względzie wykładnię systemową zewnętrzną należy odwołać się do ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 ze zm.; dalej jako k.s.h.), a to celem wyjaśnienia pojęcia kapitału zakładowego w spółkach akcyjnych. Kapitał zakładowy pełni głównie rolę gwarancyjną wobec wierzycieli spółki. Z tego względu w przepisie art. 306 pkt 2 k.s.h., jako jeden z podstawowych warunków powstania spółki akcyjnej wprowadzono obowiązek wniesienia przez akcjonariuszy wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego z uwzględnieniem szczególnych regulacji odnoszących się do obejmowania akcji za wkład niepieniężny (art. 309 § 3 i 4 k.s.h.). Funkcje gwarancyjne kapitału zakładowego oraz zasada nienaruszalności kapitału powodują, że w zakresie dotyczącym opodatkowania opłacenie (pokrycie) objętych akcji i wycofanie objęcia (pokrycia) jest neutralne podatkowo dla spółki kapitałowej otrzymującej, jak i akcjonariusza będącego osoba prawną.

Zasadę tę reguluje art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. stanowiąc, że do przychodów do opodatkowania dla spółki wydającej udziały lub akcje nie zalicza przychodów (gotówkowych i rzeczowych) otrzymanych na utworzenie lub podwyższenie kapitału zakładowego (por. K. Szymański, Opodatkowanie spółek kapitałowych, połączenia, podziały i inne czynności restrukturyzacyjne, Dom Wydawniczy ABC, str. 116). Wobec tego, że podwyższenie kapitału zakładowego może być finansowane ze źródeł zewnętrznych (pokrycie podwyższenia przez akcjonariuszy dotychczasowych lub nowych albo ze środków własnych spółki ( art. 442-443 k.s.h.) należy wskazaać również bilansowe ujęcie kapitału zakładowego. Stosowanie do art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r., Nr 152, poz. 1233 ze zm.) kapitał zakładowy ujmuje się w kapitałach (funduszach) własnych.

Kapitały są podstawowym źródłem finansowania składników majątkowych jednostki zarówno rzeczowych, jak i finansowych. Co do istoty ekonomicznej kapitał własny jest to różnica między aktywami, a zobowiązaniami jednostki (por. T. Cebrowska, Rachunkowość finansowa i podatkowa, Wyd. Naukowe PWN, 2010 r., str. 415 i nast.). Kapitał zakładowy spółek kapitałowych wykazuje się w wysokości określonej w umowie lub statucie i wpisanej w rejestrze sądowym. Zadeklarowane lecz niewniesione wkłady kapitałowe ujmuje się jako należne wkłady na poczet kapitału.

Zatem również w ujęciu bilansowym podobnie jak w prawie podatkowym kapitał zakładowy jest odrębnie ujmowany od przychodów z działalności operacyjnej oraz od przychodów finansowych i tym samym nie ma wpływu na wynik finansowy jednostki. Zgodnie z kolei z przepisem art. 36 ust. 2b ustawy o rachunkowości koszty emisji akcji poniesione przy powstaniu spółki akcyjnej lub podwyższeniu kapitału zakładowego zmniejszają kapitał zapasowy spółki do wysokości nadwyżki wartości emisji nad wartością nominalną akcji, a pozostałą ich część zalicza się do kosztów finansowych.

V.

Na koszty emisji akcji składają się koszty związane z utworzeniem spółki, a w szczególności koszty doradztwa, opłaty notarialne i sądowe, podatek od czynności cywilnoprawnych, wyposażenia spółki w kapitał akcyjny lub późniejszego jego rozszerzenia, a w szczególności opłaty notarialne, sądowe, giełdowe, koszty druku dokumentów akcyjnych, koszty sporządzenia, drukowania oraz dystrybucji prospektu emisyjnego, koszty druku dokumentów i inne.

Nie zalicza się do kosztów zgromadzenia kapitału akcyjnego m.in. kosztów wyszukania inwestora strategicznego czy uruchomienie nowych wydziałów (por. Ustawa o rachunkowości. Komentarz, pod. red. T. Kiziukiewicz. Wyd. LexisNexis, str. 379 – 385).

Stosowanie do art. 36 ust. 2b ustawy o rachunkowości koszty uznane za związane z emisją nowych akcji powstałe przy założeniu lub późniejszym rozszerzeniu spółki akcyjnej zmniejszają kapitał zapasowy. Wielkość tego zmniejszenie odnośnie do kapitału zostaje ograniczona do wysokości agia, czyli nadwyżki wartości emisyjnej akcji na ich ceną nominalną. Jeżeli koszty emisji przewyższają tę wartość, odpisuje się je w koszty finansowe.

VI.

Na tle sprawy decydująca o jej wyniku jest wykładnia przepisów art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. w związku z art.7 ust.1 i 2 u.p.d.o.p.

Dokonując analizy prawnej ww. przepisów stwierdzić należy, że art.12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. dotyczy przychodów wyłączonych z przychodów opodatkowanych, które są przysporzeniami traktowanymi przez przepisy o rachunkowości jako niebędące składnikiem rachunku wyników. Są to zdarzenia bilansowe, które z natury rzeczy nie stanowią przychodów. Innymi słowy ponieważ operacje te nie mają charakteru definitywnego, to powinny być neutralne podatkowo (por. F. Świtała, w: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz (praca zbiorowa), LexisNexis, Warszawa 2007, str. 215 – 218).

Reasumując - koszty ponoszone w celu utworzenia lub powiększenia kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., a więc koszty poniesione na utworzenie lub powiększenie źródła przychodów, nie mogą być uznane za koszty podatkowe, chociażby pośrednio zorientowane na uzyskanie przychodów, gdyż inny jest cel ich poniesienia.

Wpłaty na podwyższenie kapitału w drodze emisji akcji, o których mowa we wniosku o interpretację, nie są dla spółki przysporzeniem o charakterze trwałym i jako służące budowie źródła przychodów mają zasadniczo odmienny charakter od wydatków związanych z uzyskaniem przychodów (pośrednio czy bezpośrednio), względnie zmierzających do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Chybione jest zatem rozumowanie, że przedmiotowe wydatki należy łączyć nie z przysporzeniami związanymi z utworzeniem lub powiększeniem kapitału zakładowego, lecz z przychodami, które dopiero zostaną uzyskane z działalności gospodarczej. Kwalifikując określony wydatek jako koszt podatkowy, należy brać pod uwagę moment poniesienia wydatku, a nie moment osiągnięcia przychodów; nieuprawnione jest łączenie w sposób pośredni wydatków powiązanych z przychodem nieopodatkowanym z osiągnięciem innych przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

VII.

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 29 grudnia 2009 r. (II FSK 2085/08, Jurysdykcja Podatkowa 2010, nr 2, str.60), że zawarty w art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., zwrot normatywny (...) do przychodów nie zalicza się (...) odnosi się do przychodów w rozumieniu art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., który stanowi w istotnym dla sprawy zakresie, że dochodem jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.

Art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. wyłącza określone w nim przychody z przychodów określonych w art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p.; ponieważ art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. mówi także o zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztach uzyskania przychodów jako kategorii współtworzącej dochód wskutek pomniejszenia przychodów o te koszty, to koszty uzyskania przychodów nie mogą być wiązane z przychodami, które z przychodów w rozumieniu wynikającym z art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. zostały wyłączone.

Rozróżnienie przychodu podatkowego, a więc przychodu określonego w art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., do którego odnoszą się koszty jego uzyskania, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., od przychodu (przysporzenia) określonego w art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., do którego zdefiniowane w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. koszty uzyskania nie mają zastosowania, ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia o zaliczeniu spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Skoro z przedstawionego w złożonym wniosku o wydanie interpretacji opisu stanu faktycznego wynikało, że wszystkie podnoszone wydatki były bezpośrednio związane z pozyskaniem dodatkowego kapitału w drodze emisji publicznej akcji, to wydatki te nie mogą stanowić kosztu podatkowego w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Sąd wskazuje w tym miejscu na dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyroki NSA z 29 października 2009 r., II FSK 803/08; z dnia 10 lutego 2010 r., II FSK 1450/08; z 19 września 2006 r., II FSK 498/06; z 9 lutego 2010 r., II FSK 1486/08; z 8 czerwca 2010 r., II FSK 201/09; z 29 grudnia 2009 r., II FSK 2085/08; z 7 lipca 2009 r., II FSK 395/08; z 29 kwietnia 2009 r., II FSK 104/08; z 29 stycznia 2009 r., II FSK 1560/07; wyrok NSA z 7 lipca 2009r. w sprawie II FSK 395/08, wyrok NSA z 27 lutego 2009r. w sprawie II FSK 1753/07, wyrok NSA z 17 czerwca 2011r. w sprawie II FSK 257/10 dostępne w bazie internet.) oraz na uchwałę NSA z 24 stycznia 2011r. w sprawie II FPS 6/10.

VIII.

Sąd nie podziela zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym naruszenia art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 14h O.p., art. 14c O.p., art. 14e § 1 O.p. Organy podatkowe przeprowadzając prawidłową wykładnię mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, stanowisko swe uzasadniło właściwie prezentując tok swego rozumowania i biorąc pod uwagę również orzecznictwo sądów administracyjnych.

IX.

Reasumując:

1/ wydatki związane z emisją nowych akcji, bez których nie jest możliwe podwyższenie przez spółkę akcyjną kapitału zakładowego i których podatnik nie ponosiłby gdyby nie jego decyzja o emisji nowych akcji - nie są kosztami uzyskania przychodów (art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. i art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.); do tego rodzaju wydatków należy zaliczyć między innymi opłaty notarialne, opłaty sądowe, podatek od czynności cywilnoprawnych, zaś w sytuacji gdy następuje podwyższenie kapitału w drodze emisji akcji będących przedmiotem oferty publicznej objętych prospektem emisyjnym - ponoszone w związku z tym koszty sporządzenia prospektu emisyjnego oraz doradztwo prawne i finansowe z tym związane, opłaty giełdowe, koszty druku dokumentów akcyjnych, koszty sporządzenia, drukowania, dystrybucji prospektu emisyjnego oraz koszty oferowania papierów wartościowych;

2/ pozostałe wydatki, stanowiąc koszty ogólne funkcjonowania spółki kapitałowej, są z mocy art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów.

Z tych względów, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, na podstawie art. 152 p.p.s.a.

EK