Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 952/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 8, pkt 11, art. 51 ust. 1 pkt 1 , ust. 7
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Dnia 25 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 roku sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki podjazdu i schodów o konstrukcji metalowej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "[...]" (dalej: "organ pierwszej instancji", "PINB") nakazał R.G., (dalej: "Skarżąca", "Inwestorka") rozbiórkę podjazdu i schodów o konstrukcji stalowej, prowadzących do lokalu "[...]".

PINB ustalił na podstawie m.in., danych dostępnych w internecie i zeznań mieszkańców ww. budynku, że w miejscu, w którym Inwestorka zamontowała podjazd

i schody prowadzące do pomieszczenia przedszkola, od zakończenia budowy ww. budynku nigdy nie było schodów zewnętrznych ani podjazdu. Wyjaśnił, że choć w projekcie budowlanym, będącym załącznikiem do decyzji "[...]" r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego p.t. Kolorystyka elewacji wraz z termomodernizacją budynku mieszkalnego budynku "[...]" na rysunku nr 3 - Elewacja od strony podwórza, uwidoczniono projektowane schody prowadzące do lokalu, w którym obecnie funkcjonuje przedszkole, to na podstawie zeznań świadków ustalono, że schody takie nigdy nie zostały wykonane. PINB dodał, że Inwestorka w rozmowie telefonicznej z inspektorem PINB, podczas oględzin 3 czerwca 2019 r., potwierdziła, że zgodnie z umową najmu z 17 listopada 2017 r., sfinansowała wykonanie podjazdu i schodów. Tym samym, to ona jest inwestorem przedmiotowej samowoli budowlanej. PINB podał, że podjazd i schody wykonano w marcu 2018 r. Stwierdził, że Inwestorka nie posiada tytułu prawnego do terenu, na którym wykonano schody i podjazd. Podniósł, że 14 maja 2018 r. współużytkownik wieczysty ww. działki, oświadczył, że współużytkownicy wieczyści działki nie wyrazili zgody na wykonanie rampy, a podjazd i schody utrudniają dojście do klatki z mieszkaniami o numerach od 10 do 22. Ponadto, w pismach z 30 października 2018 r. współużytkownicy wieczyści, "[...]", oświadczyli, że nie wyrażają zgody na legalizację podjazdu i schodów zewnętrznych do ww. lokalu usługowego, gdyż uniemożliwiają one korzystanie z chodnika przy budynku i utrudniają przejście do budynku. Właściciel działki, Gmina "[...]" i inni współużytkownicy wieczyści działki również nie wyrazili pisemnej zgody na legalizację podjazdu i schodów.

PINB stwierdził, że stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 18 i art. 30 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), budowa pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych nie wymaga pozwolenia na budowę i zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. PINB podał, że wymiary podjazdu i schodów: wysokość stopni schodowych - 13 cm, szerokość schodów i podjazdu - 125 cm, szerokość podjazdu w świetle między poręczami - 110 cm, wysokość zamontowania poręczy - 67cm

i 83 cm, wysokość podestu od nawierzchni chodnika - 52 cm, nachylenie podjazdu -12,5%. Zaznaczył, że drzwi do żłobka, które wymieniono, otwierają się obecnie na podest podjazdu i schodów. Uwzględniając powyższe, ocenił, że wykonany podjazd nie spełnia wymagań zawartych w § 70, § 71 i § 298 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), dalej: "rozporządzenie", dla podjazdów dla osób niepełnosprawnych poruszających się przy pomocy wózka inwalidzkiego. PINB stwierdził, że choć z technicznego punktu widzenia istnieje możliwość dostosowania podjazdu o konstrukcji stalowej do stanu zgodnego z warunkami technicznymi, to dostosowanie takie jest niemożliwe z uwagi na to, że Inwestorka nie posiada tytułu prawnego do terenu, na którym podjazd został zamontowany ani wyroku sądu zezwalającego na montaż podjazdu na tym terenie. Skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Inwestorka zarzuciła decyzji naruszenie:

- art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: "k.p.a.", przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, prowadzące do twierdzenia, że wybudowane schody stanowią oddzielne zamierzenie budowlane, w sytuacji gdy ich montaż stanowi jedynie remont lokalu;

- art. 6 k.p.a. przez samodzielne ustalenie następcy prawnego właściciela lokalu,

w sytuacji gdy kompetencja ta została zastrzeżona dla sądu powszechnego;

- art. 86 k.p.a. przez przesłuchanie stron w charakterze świadków, podczas gdy nie wyczerpano wszystkich środków dowodowych;

- art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania i wezwania do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przez podjęciem decyzji;

- art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez uznanie, że wybudowane schody stanowią oddzielne zamierzenie budowlane, w sytuacji gdy ich montaż stanowił jedynie remont lokalu.

Decyzją z "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji, relacjonując dotychczasowy przebieg postępowania

w sprawie, WINB zaznaczył, że Skarżąca przyznała w odwołaniu, że jest inwestorem przedmiotowej samowoli. Podniósł ponadto, że w toku postępowania odwoławczego, "[...]" współużytkownik wieczysty ww. działki, stwierdził, że przy otworze, do którego obecnie prowadzą przedmiotowe schody i podjazd, nigdy nie było rampy ani schodów oraz oświadczył, że nie wyraża zgody na dalsze istnienie rampy. WINB, stwierdził, że w okolicznościach sprawy nie wykonano remontu istniejącego podjazdu i schodów, lecz powstał nowy obiekt. Z dowodu z przesłuchania świadków i ustaleń organu (wykonanych w 2012 r. zdjęć elewacji przedmiotowego budynku od strony podwórka) wynika, że doszło do wybudowania (montażu) podjazdu i schodów o konstrukcji stalowej, prowadzących do lokalu żłobka i przedszkola, od podstaw. Ocenił, że wykonany podjazd nie spełnia warunków technicznych przewidzianych dla podjazdów dla osób niepełnosprawnych poruszających się przy pomocy wózka inwalidzkiego, w szczególności § 70, § 71 i § 298 ust. 4 rozporządzenia.

Wyjaśnił, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, lub doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego

z prawem wykonywanych lub już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa art. 50 ust. 1 pkt. 2 i 3.

Organ odwoławczy wywiódł ponadto, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10, że w toku stosowania procedury naprawczej z art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego mają obowiązek zbadania, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaznaczył, że w uchwale tej wskazano, że po ustaleniu, że inwestor nie ma wymaganego ustawą prawa do terenu na cele budowlane, organ winien skorzystać z uprawnienia określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i wydać stosowne do ustalonego stanu faktycznego rozstrzygnięcie, którym może być decyzja nakazująca rozbiórkę.

WINB zauważył, że z przepisów ustawy Prawo budowlane wynika, że inwestorem jest osoba fizyczna lub prawna, bądź też jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która przeznacza środki finansowe na realizację określonej inwestycji budowlanej. Stwierdził, że inwestorem robót budowlanych na ww. działce, polegających na wybudowaniu (montażu) podjazdu i schodów o konstrukcji stalowej prowadzących do lokalu żłobka i przedszkola, w opisanym wyżej budynku, jest Skarżąca, co wynika z jej oświadczenia, zawartego w odwołaniu. Dodał, że pomimo dwukrotnego wezwania przez organ odwoławczy do pisemnego złożenia wyjaśnień odnośnie do osoby inwestora, Skarżąca nie złożyła oświadczenia o odmiennej treści. Za okoliczność bezsporną uznał ponadto, że właścicielem działki, na której usytuowany jest podjazd, jest Gmina "[...]",

a teren oddany jest w współużytkowanie wieczyste. Podkreślił, że Gmina "[...]"

i współużytkownicy wieczyści działki nie wyrazili pisemnej zgody na legalizację podjazdu

i schodów. Powołując się na art. 52 Prawa budowlanego, WINB stwierdził, że nie jest błędem organu nadzoru budowlanego skierowanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, wydanego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, do inwestora. Zaznaczył, że w toku postępowania administracyjnego nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, które chociażby uprawdopodabniałyby, że Gmina i współużytkownicy wieczyści działki mogliby podejmować czynności, które uniemożliwiałyby wykonanie nałożonego na Skarżącą obowiązku. WINB stwierdził, że ustalenie, iż inwestor nie dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W złożonej do tut. Sądu skardze na ww. decyzję WINB, Inwestorka zarzuciła naruszenie:

- art. 7 i art. 8 k.p.a. przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy prowadzące do twierdzenia, że wybudowane schody stanowią oddzielne zamierzenie budowlane, w sytuacji gdy ich montaż stanowi jedynie remont lokalu;

- art. 7 i art. 8 k.p.a. przez zaniechanie ustalenia w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta oraz Archiwum Państwowym, czy przechowują kopie planów przedmiotowego budynku i przeprowadzenia dowodu z takich planów w celu ustalenia, czy przy przedmiotowych drzwiach do lokalu znajdowały się uprzednio schody i tym samym niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego przez wywiedzenie błędnego wniosku

o nieistnieniu w tym miejscu uprzednio schodów;

-art. 86 k.p.a. przez przesłuchanie stron w charakterze świadków w sytuacji niewyczerpania wszystkich środków dowodowych;

- art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania i wezwanie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przez podjęciem decyzji;

- art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez uznanie, że wybudowane schody stanowią oddzielne zamierzenie budowlane, w sytuacji gdy ich montaż stanowi jedynie remont lokalu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organy nadzoru budowlanego ustaliły, że Skarżąca na swój koszt wykonała metalowy podjazd i schody zewnętrzne prowadzące do wynajmowanego przez nią lokalu usługowego, znajdującego się w opisanym wyżej budynku. W sprawie bezsporne jest, że co najmniej od 2012 r. przy przedmiotowym budynku nie było schodów i podjazdu,

w miejscu, w którym obecnie istnieją sporne obiekty. Skarżąca nie podważyła tego ustalenia. Podnosiła wyłącznie, że w okresie od wybudowania budynku tego typu elementy mogły kiedyś istnieć.

Nie można podzielić stanowiska Skarżącej, że w tych okolicznościach faktycznych wykonanie schodów i podjazdu stanowiło remont lokalu usługowego. "Remontem", zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Konieczną cechą remontu w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane jest więc, aby roboty budowlane były wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym (zob. wyrok NSA z 14 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 1868/10 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Remont, w związku

z koniecznością fizycznego istnienia obiektu budowlanego w jego trakcie, nie może polegać na całkowitej lub częściowej rozbiórce obiektu, a następnie jego wznoszeniu od nowa (zob. wyrok NSA z 20.04.2016 r., II OSK 1975/14 i z 20 kwietnia 2012 r., II OSK 281/11). Nie można zatem uznać, że Skarżąca wyremontowała elementy budynku - schody i podjazd, które bezspornie nie istniały co najmniej w latach 2012 – 2018.

Przeprowadzone przez Skarżącą roboty budowlane stanowiły więc wykonanie nowych elementów budynku. Ewentualnie montaż schodów i podjazdu mógłby być rozpatrywany w kategorii "odbudowy" wcześniej istniejących w tym miejscu, gdyż nie ma zasadniczych przeszkód w powiązaniu pojęcia odbudowy z odtworzeniem obiektu budowlanego (zob. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., II OSK 693/10). Zasadnicza różnica między "remontem" a "odbudową" wynika z występującego w przypadku odbudowy - uprzedniego w stosunku do robót odtworzeniowych - rozebrania zużytych fragmentów obiektu. Rozebranie takie wyklucza zaś potraktowanie całości robót jako odtworzenia stanu pierwotnego o charakterze remontu, gdyż byłby to remont czegoś, co nie istnieje, jako że zostało właśnie rozebrane (zob. wyrok NSA z 20 października 2011 r., II OSK 1483/10).

Uwzględniając treść art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego oraz ustalenia organów nadzoru budowlanego, błędne jest stanowisko Skarżącej, że jedynie przeprowadziła remont lokalu.

Nie można również uwzględnić wywodów skargi, jakoby wykonanie schodów

i podjazdu stanowiły "instalację", o której mowa w art. 3 pkt 1 ustawy, zapewniającą możliwość użytkowania lokalu usługowego zgodnie z jego przeznaczeniem, z uwagi na usytuowanie otworu drzwiowego na wysokości 50 cm od poziomu terenu. Należy zauważyć, że przedmiotowy lokal bezspornie posiada – poza otworem drzwiowym, do którego prowadzą przedmiotowe schody i podjazd, drzwi (nazwane wyjściami ewakuacyjnymi): od strony ul. "[...]" oraz od strony podwórza (zob. plany: "Sytuacja" i Rzut parteru – załączone do "Projektu technologicznego – adaptacja lokalu usługowego na parterze budynku na żłobek i przedszkole" z grudnia 2017 r.). Tym samym, sporne schody i podjazd nie są niezbędne do korzystania z przedmiotowego lokalu usługowego. Ponadto, podniesiona okoliczność nie zmienia faktu, że zostały one wykonane samowolnie na nieruchomości, co do której Skarżąca nie wykazała się prawem dysponowania na cele budowlane.

W sprawie nie jest również kwestionowane, że wykonanie tych robót nie było poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę ani dokonaniem zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a także nie jest sporny fakt, że Skarżąca nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością, na której zamontowała schody i podjazd, na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ustawa Prawo budowlane rozumie tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. Skarżąca ani

w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu sądowym, nie przedstawiła żadnych dowodów na legitymowanie się prawem do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane. Nieruchomość, na której powstały ww. obiekty, stanowi własność Gminy

i została oddana w użytkowanie wieczyste osobom, wśród których nie znajduje się Skarżąca. Organy nadzoru budowlanego ustaliły zaś, że właściciel działki i jej użytkownicy wieczyści nie wyrazili zgody na wykonanie spornych schodów i podjazdu ani na ich legalizację. Tę okoliczność organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały za wykluczająca możliwość legalizacji samowoli budowlanej.

Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w powołanej przez WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uchwale NSA z 10 stycznia 2011 r., II OPS 2/10, według której art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Istotą powyższej uchwały jest bowiem stwierdzenie, że w postępowaniu naprawczym nie ma podstawy prawnej do żądania przez organ nadzoru budowlanego złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do terenu na cele budowlane. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50-51 tej ustawy nie bada się kwestii posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z 3 lipca 2012 r., II OSK 755/11), ponieważ wówczas mogłoby dojść do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych z naruszeniem prawa własności osób trzecich, co inwestora realizującego samowolę wykonawczą stawiałoby w sytuacji korzystniejszej, niż inwestora realizującego zabudowę z wszelkimi ograniczeniami wynikającymi z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2014 r., II OSK 1900/12).

Stan niezgodności z prawem, polegający na braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i nakazania inwestorowi rozbiórki obiektu budowlanego (tak NSA w wyroku z 11 lutego 2021 r., II OSK 3450/19). Na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Prawidłowo więc nakazano Skarżącej rozbiórkę podjazdu i schodów, usytuowanych na ww. działce, stosownie do art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, to jest:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Prawidłowe jest również nałożenie przedmiotowego obowiązku na Skarżącą, która nie kwestionuje swojego statusu inwestora. Inwestor jest bowiem jednym z podmiotów uwzględnionych przez ustawodawcę jako ewentualni adresaci nakazów kierowanych przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 52 tej ustawy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że choć nakaz rozbiórki samowoli budowlanej należy kierować przede wszystkim do inwestora, który jest właścicielem nieruchomości, to - w pewnych okolicznościach - nakaz rozbiórki winien być skierowany do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano obiekt budowlany. Będzie to dopuszczalne zwłaszcza, w sytuacji gdy inwestor wybudował samowolnie obiekt budowlany bez zgody właściciela nieruchomości (zob. np. wyroki NSA z 23 lipca 2009 r., II OSK 1234/08 i z 14 lutego 2017 r. II OSK 1291/15). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 marca 2020 r., II OSK 1219/18, "zdarzają się jednak sytuacje, kiedy nakaz rozbiórki może zostać skierowany do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, np. zobowiązany do likwidacji samowoli będzie inwestor niebędący właścicielem gruntu, wówczas gdy pobudował obiekt budowlany na nieruchomości bez wiedzy i zgody jej właściciela. W takiej sytuacji obciążanie właściciela nieruchomości, który nie miał nic wspólnego z samowolą budowlaną kosztami rozbiórki byłby wysoce niesprawiedliwy i promowałby sprawców samowoli budowlanych, zdejmując z nich odpowiedzialność za nią".

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a., gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był zupełny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Okolicznością przesądzającą o prawidłowości wydania nakazu rozbiórki było bezsporne ustalenie braku prawa Skarżącej do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji zbędne było w ustalanie, czy przy przedmiotowych drzwiach do lokalu znajdowały się schody.

Odnośnie do naruszenia art. 10 § 1 i art. 86 k.p.a. należy zauważyć, że zgodnie

z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.

Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie

art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, z późn. zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.