Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 922/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2018 r., [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego na rok 2018 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 1 lutego 2018 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ( dalej: Kolegium, SKO ), po rozpatrzeniu odwołania Z. M. od decyzji Wójta Gminy P. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 1 lutego 2018 r. Wójt Gminy P. działając na podstawie art. 21 § 1 pkt. 1, art. 207, art. 210 §1 a, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.- dalej: O.p.), art. 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.- dalej: u.p.o.l.), art. 1, 2, 3, 6 i 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1892 ze zm.), art. 2. 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1821 ze zm.), Uchwały Rady Gminy P. z dnia 27 października 2017 r. Nr [...] w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości w 2018 roku, zasad jego poboru i zwolnień od tego podatku oraz Uchwały Rady Gminy P. z dnia 27 października 2017 r. Nr [...] w sprawie obniżenia ceny skupu 1q żyta stanowiącej podstawę do obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy w 2018 roku, ustalił Z. M. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2018 w kwocie 360,00 zł., w tym. m.inn. od budynku mieszkalnego o powierzchni 47 m2 według stawki 0,63 zł/m2 oraz dla budynku o powierzchni 30 m2 sklasyfikowanego jako budynki pozostałe według stawki 6,28 zł/m2 , obu położonych w miejscowości G. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wymiar podatku ustalono na podstawie informacji podatkowej, danych ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z powołanymi przepisami.

Od powyższej decyzji odwołała się podatniczka wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że organ błędnie opodatkował pomieszczenia przynależne jako budynki pozostałe, a według strony winien je opodatkować stawką właściwą jak dla budynków mieszkalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując przedmiotową sprawę wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Wydawanie decyzji wymiarowych osobom fizycznym musi odbywać się z zachowaniem wymogów zawartych w art. 165 i 200 O.p. W przypadku corocznych powtarzalnych wymiarów podatku od nieruchomości organ podatkowy nie musi stosować ww. przepisów przy ustalaniu corocznych zobowiązań wówczas, gdy stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Każda zmiana stanu faktycznego (np. zaprzestanie działalności) powoduje konieczność wydania postanowienia na podstawie art. 165 O.p. i doręczenia go podatnikowi, następnie powiadomienia go o możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi w sprawie - art. 200 O.p.i wydania decyzji wymiarowej.

Jak wskazał organ odwoławczy, z informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. wynika, że podatnik wskazał do opodatkowania budynek mieszkalny o powierzchni 47 m2 oraz powierzchnię 30 m2 jako budynki pozostałe. Z aktu notarialnego z dnia 20 listopada 2012 r. wynika, że strona jest spadkobiercą współwłaściciela lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w G. nr [...] działka nr [...]. Aktem notarialnym z dnia 16 lutego 2015 r. podatniczka nabyła prawo własności całego udziału 1/2 w lokalu mieszkalnym nr [...] od R. M .

Z odwołania wynika, że strona ma prawo korzystania z pomieszczenia o powierzchni 30 m2 znajdującego się w jednym z dwóch budynków pomocniczych (gospodarczych). Zatem stan faktyczny jest niezmieniony co najmniej od czasu ostatniej informacji podatnika za rok 2003.

Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie było zarzutu co do tego, czy zajmowany przez podatnika budynek gospodarczy ma charakter budynku, z akt sprawy nie wynika zaś nic przeciwnego.

W ocenie SKO dla określenia stawki podatku od nieruchomości dla spornej części nieruchomości w postaci pomieszczenia gospodarczego o pow. 30 m2 znajdującego się w wolnostojącym budynku gospodarczym na działce tej samej co budynek, w którym mieści się lokal mieszkalny podatnika istotne jest to, że tzw. komórka lokatorska przynależna do lokalu mieszkalnego znajduje się w odrębnym budynku, stanowi przestrzeń przeznaczoną do zaspokojenia innych potrzeb strony jako mieszkańca budynku nr [...] w G. niż mieszkaniowe. Z uwagi na powyższe pomieszczenie gospodarcze (komórka) znajdująca się w budynku gospodarczym wolnostojącym posadowionym na tej samej działce co budynek mieszkalny, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków lub ich części pozostałych, a nie dla budynków mieszkalnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy nieprawidłowo zakwalifikowały pomieszczenia przynależne do lokalu mieszkalnego, którymi są budynki gospodarcze tzw. komórki lokatorskie przypisane aktem notarialnym jako udział w części wspólnej. Na terenie przedmiotowej nieruchomości gruntowej, znajduje się budynek mieszkalny wraz z dwoma budynkami przynależnymi o powierzchni użytkowej 180 m2 każdy, stanowiącymi część wspólną wspólnoty mieszkaniowej. Zgodnie z zapisami aktów notarialnych właścicieli lokali mieszkalnych, budynku G. [...], każdemu z właścicieli przyznano prawo do korzystania zgodnie z udziałem, z nie wydzielonych części we własności wspólnej części budynku mieszkalnego budynek gospodarczy i działki na której budynek jest położony. Pomieszczenia przynależne w nieruchomości nie służą do prowadzenia działalności gospodarczej a jedynie do przechowywania rzeczy gospodarstwa domowego, podobnie jak piwnica lub strych, pełnią faktycznie uzupełnienie funkcji mieszkalnej.

Zdaniem skarżącej z treści art. 3 ust 5 u.p.o.l. wynika, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. Tymczasem gmina zobligowała skarżącą do zrealizowania obowiązku podatkowego od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną jako budynków pozostałych. Zdaniem skarżącej wynika to z tego, że urzędnicy opierając się na przepisach O.p. i Uchwały Rady Gminy nr [...] w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości w 2018r., zasad jego poboru i zwolnień od tego podatku przewidują tylko obowiązek podatkowy od budynków innych jako pozostałych objętych wyższą stawką opodatkowania, nie uwzględniając przy tym, że są to pomieszczenia przynależne, stanowiące nieruchomość wspólną. Zgodnie z przepisami art. 2 ust 4 ustawy o własności lokali pomieszczenie przynależne to pomieszczenie, które zgodnie z ustawą o własności lokali stanowi część składową samodzielnego lokalu, nawet jeśli dane pomieszczenie nie przylega bezpośrednio do lokalu. Zgodnie przywołanym przepisem do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Skarżąca nabyła w drodze dziedziczenia w 2015r mieszkanie w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej G. [...] o powierzchni 47. Zarówno w Księgach Wieczystych ani w Akcie Notarialnym - Protokole Dziedziczenia skarżącej nie ma wzmianki o powyższym pomieszczeniu przypisanym do jej własności, a jedynie o udziale 9/100 niewydzielonych części we własności wspólnej części budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i działki na której budynek jest położony. Wobec powyższego pomieszczenia przynależne nie są osobną wyodrębnioną własnością i znajdują się na jednej nieruchomości gruntowej objętej jedną księgą wieczystą o nr [...].

Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca powołała się na Uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012r., sygn. akt II FPS 4/11.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. W art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zdefiniowane zostało określenie budynku. Jest nim obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W związku z powyższym, jeżeli wolnostojący budynek gospodarczy, w którym znajduje się sporna komórka jest trwale związany z gruntem, został wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, wówczas jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

W tej kwestii nie było sporu pomiędzy stronami.

Rozpoznanie zarzutów podniesionych w skardze wymaga rozważenia czy możliwość stwierdzenia samodzielności lokalu uzależniona jest od lokalizacji wszystkich pomieszczeń przynależnych w obrębie jednego budynku, czy też mogą one być zlokalizowane poza budynkiem.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r. poz. 716 - dalej: u.w.l.) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej.

Przy czym art. 2 ust. 4 tej ustawy stanowi, że "do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Wszystkie przykładowo wymienione w art. 2 ust. 4 pomieszczenia przynależne to pomieszczenia, które nie mają charakteru mieszkalnego. Zatem, owe pomieszczenia mogą, ale nie muszą przylegać bezpośrednio do lokalu, a nawet mogą być położone poza budynkiem, w którym znajduje się dany lokal. Muszą być jednak położone w granicach tej samej nieruchomości gruntowej. ( patrz: E. Bończak-Kucharczyk "Własność lokali i wspólnota mieszkaniowa. Komentarz" wyd. Oficyna 2010 - komentarz do art. 2 , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r. sygn. III RN 29/02 - M. Podat. 2003/5/29).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca nabyła aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 16 lutego 2015 r. w drodze umowy o dożywocie ostatecznie całość lokalu mieszkalnego nr [...] stanowiącego odrębną nieruchomość w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej G. [...] o powierzchni 47m2 ( umową o dożywocie ½ udziału stanowiącego własność matki R. M. ), dla której Sąd Rejonowy w L. prowadzi Księgę Wieczystą KW nr [...]). Z powyższym lokalem związany jest udział wynoszący 9/100 części w nieruchomości wspólnej stanowiącej zabudowaną działkę nr [...] o pow. 0,3835 ha, położonej w G. Także z Protokołu Dziedziczenia z dnia 20 listopada 2012 r., objętego aktem notarialnym Rep. A nr [...], mocą którego skarżąca nabyła na podstawie testamentu po J. M. ½ udziału lokalu mieszkalnego nr [...] stanowiącego odrębną nieruchomość budynku położonego w G. nr [...] wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej wynoszącym 9/100 części wynika, że pomieszczenia przynależne nie są osobną wyodrębnioną własnością i znajdują się na jednej nieruchomości gruntowej objętej jedną księgą wieczystą o nr [...].

To, że pomieszczenie gospodarcze o pow. 30 m2 znajduje się w wolnostojącym budynku gospodarczym na działce tej samej co budynek, w którym mieści się lokal mieszkalny, w ocenie SKO nie ma znaczenia. Istotne jest, że tzw. komórka gospodarcza przynależna do lokalu mieszkalnego znajduje się w odrębnym budynku i stanowi przestrzeń przeznaczoną do zaspokojenia innych potrzeb strony jako mieszkańca budynku nr [...] w G. niż mieszkaniowe. Tym samym powyższe pomieszczenie gospodarcze (komórka) znajdująca się w budynku gospodarczym wolnostojącym posadowionym na tej samej działce co budynek mieszkalny, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków lub ich części pozostałych, a nie dla budynków mieszkalnych.

Z tym stanowiskiem organu zgodzić się nie można.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym w kwestii naliczania podatku od gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi ukształtował się pogląd, zgodnie z którym pomieszczenia przynależne, mogą być zlokalizowane tak w budynku jak i poza budynkiem. Warunkiem koniecznym jest jednak położenie ich w granicach jednej nieruchomości.

Jednolitą linię orzeczniczą w powyższym zakresie zapoczątkowała uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012r., sygn. akt II FPS 4/11, która wprawdzie dotyczy problemu naliczania podatku od wyodrębnionego garażu, ale istota sprawy dotyczy tych samych kwestii opodatkowania, czyli pomieszczeń przynależnych.

Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. o sygn. II FSK 933/11 uznał, że zwrot "grunty związane z budynkami (mieszkalnymi)" nie został wypełniony treścią normatywną. W ocenie Tego Sądu przez grunty związane z budynkami mieszkalnymi należy rozumieć nie tylko grunty, na których taki obiekt budowlany został posadowiony, ale również grunty doń przylegające, zapewniające właściwe korzystanie z tego budynku, niezbędną obsługę budynku oraz jego mieszkańców, w tym w zakresie odpowiedniego skomunikowania, zabezpieczenia porządku, rekreacji (np. place dla dzieci) oraz zaspokojenia innych niezbędnych potrzeb związanych z korzystaniem z powierzchni mieszkaniowej budynku. W przypadku wyodrębnienia w wielorodzinnym budynku mieszkalnym samodzielnych lokali mieszkalnych, stanowiących odrębne nieruchomości, w rozumieniu art. 2 ust 1 i 2 u.w.l. do lokali takich mogą przynależeć, jako ich części składowe pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane "pomieszczeniami przynależnymi" (art. 2 ust. 4 u.w.l.). Podobne funkcje, tj. związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych, mogą spełniać obiekty budowlane (zarówno obiekty małej architektury jak i budowle), położone w obrębie gruntów związanych z budynkiem mieszkalnym, a niestanowiące przynależności konkretnego lokalu mieszkalnego, lecz służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych ogółu mieszkańców budynku".

Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela w całości zaprezentowany wyżej sposób wykładni zwrotu " grunty związane z budynkami

( mieszkalnymi )" Wymaga podkreślenia, że w polskim systemie prawa podatkowego preferencje przyznano budownictwu mieszkaniowemu i zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, które w odniesieniu do podatku od nieruchomości wyrażają się tym, że domy i lokale mieszkalne opodatkowane są według stawek najniższych.

Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2017r. w sprawie sygn. akt II FSK 1241/17, stwierdzając, że przez grunty związane z budynkami mieszkalnymi, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy rozumieć nie tylko grunty, na których taki obiekt budowlany został posadowiony, ale również grunty doń przylegające, zapewniające właściwe korzystanie z tego budynku, niezbędną obsługę budynku oraz jego mieszkańców, w tym w zakresie odpowiedniego skomunikowania, zabezpieczenia porządku, rekreacji (np. place dla dzieci) oraz zaspokojenia innych niezbędnych potrzeb związanych z korzystaniem z powierzchni mieszkaniowej budynku.

Sąd, stanowisko wyrażone w powołanych wyrokach, z uwagi na przedmiot opodatkowania, w pełni podziela.

Przenosząc zatem powyższą argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organy obu instancji w ogóle nie odniosły się w swoich decyzjach do kwestii uznania spornego budynku jako "budynku pozostałego", naruszając tym samym przepis art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak w szczególności odniesienia się do zapisów w ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, że udział Z. M. we współwłasności w wysokości 9/100 przynależy do działki nr [...], jak wcześniej wskazano, związanej z nabyciem lokalu mieszkalnego. Tymczasem zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Co więcej organ odwoławczy, powołując się na niedotyczące skarżącej informacje w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. w sposób nieuprawniony nie odniósł się do informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożonych przez skarżącą, naruszając tym samym zasadę przewidzianą w art. 181 O.p., a w szczególności zasadę prawdy obiektywnej - art. 122 O.p.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że rolą organów było, zgodnie z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 124 O.p., wyjaśnienie przesłanek, którymi się kierowały wydając decyzję, czego trudno dopatrzyć się w ich uzasadnieniach, zwłaszcza w kontekście przywołanego wyżej art. 210 § 4 O.p.

Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy ich rzeczą będzie w trakcie procedowania uwzględnienie powołanych zasad postępowania podatkowego, które niewątpliwie zostały naruszone, oraz dokonanie oceny prawnej rozstrzygnięcia zgodnie z argumentacją zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił postanowienia organów obu instancji.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania.