Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 918/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 18, art. 119 par. 1, art. 121 par. 1, par. 2, par. 4, art. 122 par.1, par. 2 i par.3, art. 125
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 roku sprawy ze skargi A z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków z zakresu nadzoru weterynaryjnego oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z [...] r. o nałożeniu na Spółdzielnię A z siedzibą w P. grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków wynikających z decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z [...] r.

Wskazane rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

[...] r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w S. – dalej również "PLW" wydał decyzję nakazującą Spółdzielni A z siedzibą w P. rozpocząć prowadzenie księgi rejestracji świń oraz zgłaszać we właściwym Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa fakt przybycia do siedziby stada i ubycia z siedziby stada świń będących przedmiotem działalności, zgodnie z danymi zawartymi w Bazie Danych Systemu IRZ dla siedziby stada numer [...]. Termin wykonania powyższych nakazów określił na 14 dni od dnia otrzymania przez podmiot decyzji.

Spółdzielnia A odwołała się od tej decyzji do [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. - dalej również "WLW", który decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 1053/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółdzielni A z siedzibą w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z [...] r. Wskazany wyrok jest prawomocny od dnia 3 maja 2019r.

17 maja 2019 r. PLW w S. przeprowadził kontrolę sprawdzającą wykonanie obowiązków wynikających z decyzji z [...] r. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot nie zastosował się do nakazów wynikających z decyzji, tj. założył księgę rejestracji stada, w której nie wpisał żadnych przemieszczeń odnotowanych w prowadzonej dokumentacji związanej z obrotem zwierzętami oraz nie zgłaszał we właściwym Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa faktu przybycia do siedziby stada i ubycia z siedziby stada świń będących przedmiotem działalności, zgodnie z danymi zawartymi w Bazie Danych Systemu IRZ dla siedziby stada zarejestrowanej na potrzeby prowadzonej działalności. Ustalenia te zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] podpisanym przez R. W. upoważnionego do reprezentowania Spółdzielni A.

20 maja 2019 r. w oparciu o art. 15 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) - dalej "u.p.e.a." PLW w S. wystosował upomnienie wzywające Spółdzielnię A do wykonania obowiązków wynikających z decyzji PLW w S. z [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia upomnienia. Upomnienie zostało dostarczone stronie 31 maja 2019 r.

8 lipca 2019 r. PLW w S. przeprowadził kolejną kontrolę podczas której ustalono, że podmiot w dalszym ciągu nie zastosował się do nakazów wynikających z decyzji z [...] r. tj. nie prowadzi księgi rejestracji świń, oraz nie zgłasza we właściwym Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa faktu przybycia do siedziby stada i ubycia z siedziby stada świń będących przedmiotem działalności. Ustalenia te zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] podpisanym przez pełnomocnika Spółdzielni M.B.

19 sierpnia 2019 r. PLW w S. wystawił tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym nr [...] oraz w oparciu art. 119, art. 120, art. 122 u.p.e.a. wydał postanowienie o nałożeniu na Spółdzielnię A z siedzibą w P. grzywny w wysokości 2.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w decyzji PLW w S. z [...] r.

Spółdzielnia A wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zakwestionowała obowiązki wynikające z decyzji z [...] roku.

Wskazanym na wstępie postanowieniem [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że strona prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie obrotu zwierzętami i w ramach prowadzonej działalności staje się właścicielem zwierząt, co potwierdzają zawarte w materiale dowodowym faktury przedstawione przez stronę oraz opis charakteru prowadzonej działalności. Zatem, w ocenie organu II instancji, strona spełnia zawartą w art. 2 ust. 1. pkt 11 lit. c) ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 1149) - dalej "ustawa o SIRZ" definicję posiadacza zwierząt w odniesieniu do świń. Wobec powyższego strony dotyczą wszystkie obowiązki posiadacza zwierząt zawarte w ustawie o SIRZ, a także obowiązki podmiotu prowadzącego działalność nadzorowaną w rozumieniu przepisów o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w zakresie obrotu zwierzętami, z wyjątkiem obrotu prowadzonego w ramach działalności rolniczej w rozumieniu przepisów prawa działalności gospodarczej, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt, zwaną dalej "działalnością w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt". Stanowisko to znalazło potwierdzenie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Organ II instancji nie podzielił argumentacji strony w zakresie nieustalenia stanu faktycznego. W tym zakresie podkreślił, że PLW w S. przeprowadził przed wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny dwie kontrole nadzorowanego podmiotu, w toku których stwierdzono, że spółdzielnia nie prowadzi księgi rejestracji stada i nie zgłasza do ARiMR zakupów i sprzedaży zwierząt będących przedmiotem działalności spółdzielni jako pośrednika w obrocie zwierzętami. Wprawdzie strona podniosła w treści zażalenia, że założyła księgę rejestracji stada, jednakże z protokołów kontroli, które przedstawiciele spółdzielni podpisywali bez zastrzeżeń, wynika, że księga nie jest uzupełniana o dane dotyczące działalności spółdzielni.

Organ wyjaśnił ponadto, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma nie fakt posiadania przez skarżącą fizycznej siedziby stada, ale fakt stawania się posiadaczem zwierząt niepodlegającym wyłączeniom w zakresie prowadzenia księgi rejestracji oraz obowiązku zgłaszania zmian liczebności stada, o których mowa w ustawie o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, i w związku z tym spoczywa na skarżącej obowiązek prowadzenia księgi rejestracji oraz zgłaszania dokonywanych zakupów i sprzedaży do Centralnej Bazy Danych SIRZ – dalej "CBD SIRZ". Organ wskazał, że skarżąca przekazała w toku postępowania pismo kierownika BP ARiMR w S. 3 lipca 2019 r., z którego wynika, że kupno zwierząt rodzi obowiązek zgłoszenia do CBD SIRZ przez spółdzielnię kupna świń, a następnie sprzedaż do rzeźni oraz odpowiednio rodzi to obowiązek dokonania wpisów w księdze rejestracji stada.

Organ II instancji zauważył następnie, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest rozstrzyganie o kwestii zasadności nałożonych na stronę obowiązków, gdyż ich zasadność została potwierdzona w prawomocnym wyroku WSA, ale kwestia zasadności nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Niemniej jednak organ, odnosząc się do pierwszej z tych kwestii, uczynił w ten sposób zadość obowiązkowi odniesienia się do zarzutów wskazanych w zażaleniu. W ocenie organu II instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że nałożone na stronę obowiązki nie zostały wykonane, tym samym nałożenie na stronę grzywny w celu przymuszenia było zasadne.

W dalszej kolejności organ II instancji stwierdził, że wydane przez PLW w S. postanowienie zawiera niewielkie uchybienie w zakresie uzasadnienia wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia, które nie skutkuje jednak koniecznością jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Odwołując się do treści art. 121 § 2 u.p.e.a. podkreślił, że o wysokości grzywny rozstrzyga w sposób uznaniowy organ egzekucyjny, mając na względzie górne granice wysokości tych grzywien oraz potrzebę zapewnienia efektywności prowadzonej egzekucji. Uwzględniając tę drugą okoliczność, organ egzekucyjny powinien w szczególności wziąć pod uwagę zasadę ogólną celowości wyrażoną w art. 7 § 2 u.p.e.a. W ocenie organu II instancji określenie przez organ I instancji grzywny w celu przymuszenia na poziomie 2.000 zł, mając na uwadze maksymalny dopuszczalny poziom grzywny, pozwala na przyjęcie, że kwota ta mieści się w dolnych granicach wysokości grzywny i jej wysokość jest uzasadniona, co wynika z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uwzględniając obowiązek, który ma być przez stronę wykonany, grzywna w tej wysokości pozwoli na efektywne i skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, dolegliwość w postaci grzywny dla zobowiązanego w wyżej wskazanej wysokości będzie na tyle znaczna, że wymusi na nim określone w decyzji zachowanie się. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz ma na celu wywarcie nacisku na zobowiązanym do określonego postępowania w celu wykonania obowiązku. By zrealizować ten dyscyplinujący cel, grzywna powinna być na tyle wysoka, aby nieopłacalnym stało się jej uiszczenie tylko dla odroczenia realizacji nakazanego obowiązku. W ocenie WLW grzywna w wysokości 2.000 zł zrealizuje swój cel i skutkować będzie wykonaniem przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z [...] r. wniosła Spółdzielnia A z siedzibą w P., zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 7 w zw. z art. 6 k.p.a. oraz materialnego, w szczególności art. 23 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 12 i art. 3 ust. 2 ustawy o SIRZ oraz art. 12 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 12 i art. 3 ust. 2 ustawy o SIRZ, które to naruszenia miały wpływ na decyzję organu.

W uzasadnieniu skargi spółdzielnia podniosła, że organ nakładający grzywnę nie ustalił stanu faktycznego w zakresie dotyczącym środka przymuszenia do spełnienia obowiązków wynikających z decyzji z [...] r. Od chwili powstania spółdzielni nie doszło do ani jednego przemieszczenia zwierząt będących przedmiotem obrotu do siedziby spółdzielni czy też innego miejsca, w którego posiadaniu byłaby spółdzielnia. W ocenie skarżącej organ także nie dopełnił obowiązku ustalenia ewentualnego miejsca będącego w posiadaniu spółdzielni, do którego przemieszczenia miały rzekomo nastąpić. Do tych argumentów podniesionych w zażaleniu organ II instancji w ogóle się nie odniósł, mimo że są one kluczowe w ustaleniu, czy PLW dokładnie wyjaśnił stan faktyczny w sprawie. Tym samym, zdaniem skarżącej, organ rażąco naruszył art. 7 w zw. z art. 6 k.p.a.

Spółdzielnia podkreśliła następnie, że zastosowała się do decyzji organu z [...] r., tj. założyła księgę rejestracji świń oraz złożyła oświadczenie, iż zgłosi do właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR każde przemieszczenie zwierząt do i z siedziby stada spółdzielni, kiedy tylko do takiego przemieszczenia dojdzie. W ocenie skarżącej zgłoszeniom przemieszczeń do systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt i wpisom do księgi rejestracji świń podlegają wyłącznie przemieszenia faktyczne, a wniosek taki wynika z obowiązującego prawa krajowego - art. 3 ust. 2 ustawy o SIRZ i prawa wspólnotowego - pkt 2 preambuły do Dyrektywy Rady 2008/71/WE z 15 lipca 2008 r. w sprawie identyfikacji i rejestracji świń (Dz. Urz. UE L 213 z 8 sierpnia 2008 r.) i podzielane jest przez inne organy: Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (pismo z 20 maja 2019 r.), Prezesa ARiMR (pismo z 18 marca 2010 r.), Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (pismo z 3 lipca 2019 r.). Skarżąca wyjaśniła jednocześnie, że PLW w S. i WLW w Ł. stoją na stanowisku, iż zgłoszeniu podlega sam “zakup i sprzedaż zwierząt", co nie znajduje potwierdzenia ani w obowiązujących przepisach prawa krajowego i wspólnotowego.

Ponadto w ocenie skarżącej oba organy - PLW w S. i WLW w Ł.i - próbują, bez podstawy prawnej wykorzystać system IRZ i księgę rejestracji świń do celu, do którego wykorzystany być nie może, a który realizowany jest przez odmienny instrument - dokumentację, o której mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia działalności w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt z dnia 25 czerwca 2008 r. (Dz.U. Nr 122, poz. 790), i którą to dokumentację skarżąca prowadzi.

W konkluzji skargi Spółdzielnia A wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na swą rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a" sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei art. 3 § 2 punkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Kontrolę we wskazanym wyżej zakresie sądy sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z [...] r. wydane zostało z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była kwestia zgodności z prawem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na prowadzeniu księgi rejestracji świń i zgłaszaniu przybycia i ubycia świń z siedziby stada.

Punktem wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie jest wskazanie, że instytucja grzywny w celu przymuszenia została uregulowana w rozdziale 2 działu III ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Stosownie do art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, chyba że egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (art. 121 § 1 i 4 u.p.e.a.). Stosownie do art. 121 § 2 u.p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł.

Zaznaczyć należy, że grzywna, o której mowa, nie stanowi kary, lecz środek mający na celu przymuszenie do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji (por. wyroki: NSA z 10 maja 2012r. sygn. akt II OSK 312/11, WSA w Łodzi z 8 maja 2014r. sygn. akt II SA/Łd 66/14, w Kielcach z 29 września 2016r. sygn. akt I SA/Ke 436/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl- dalej "CBOSA"). Stosownie bowiem do treści art. 125 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości (art. 126 u.p.e.a.). Zatem, jeżeli zobowiązany wykona egzekwowany obowiązek, nie będzie ponosił kosztów nałożonej przez organ grzywny w celu przymuszenia do wykonania owego obowiązku.

Z kolei art. 122 § 1 u.p.e.a. wskazuje, iż organ egzekucyjny, który nakłada grzywnę, doręcza zobowiązanemu postanowienie o nałożeniu grzywny i odpis tytułu wykonawczego wystawionego zgodnie z art. 27 u.p.e.a., po uprzednim bezskutecznym upomnieniu.

W analizowanej sprawie, pierwsza kontrola dotycząca przestrzegania przez skarżącą obowiązków nałożonych na stronę w decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z [...] roku miała miejsce 17 maja 2019 roku. Następnie PLW skierował do spółdzielni upomnienie wzywające ją do wykonania obowiązków wynikających z tej decyzji w terminie 14 dni od doręczenia upomnienia. Powyższe upomnienie zostało doręczono stronie 31 maja 2019 roku. Kolejna kontrola z 8 lipca 2019 roku potwierdziła, że skarżąca w dalszym ciągu uchyla się do wykonania obowiązków wynikających z decyzji z [...] roku tj. nie dokonuje wpisów w księdze rejestracji świń oraz nie zgłasza we właściwym Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa faktu przybycia do siedziby stada i ubycia z siedziby stada świń będących przedmiotem jej działalności. W związku z tym, że w rozstrzyganej sprawie wierzyciel był jednocześnie organem egzekucyjnym PLW w S. przystąpił do egzekucji, na podstawie wydanego przez siebie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego w [...] roku, obowiązków wynikających z decyzji z [...] roku. W tym miejscu wskazać należy, że skarżąca odwołała się od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z [...] roku nakazującej jej prowadzenia księgi rejestracji świń oraz zgłaszanie przybycia i ubycia świń ze stada. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaś tutejszy sąd wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r. w sprawie II SA/Łd 1053/18 oddalił skargę Spółdzielni A z siedzibą w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z [...] r. Wskazany wyrok jest prawomocny od 3 maja 2019 r. Z powyższego wynika, że decyzja będąca źródłem egzekwowanego obowiązku jest ostateczna i prawomocna. Egzekwowany obowiązek nie może być w niniejszym postępowaniu podważany ani nie jest dopuszczalne kwestionowanie zasadności jego nałożenia na stronę. Stosownie do art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Kwestionując postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie można zatem skutecznie podnosić zarzutów co do zasadności obowiązku, do którego grzywna ma przymusić. Możliwe jest natomiast podnoszenie okoliczności odnoszących się do dopuszczalności i prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w określonej wysokości. Ponadto stosownie do art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłaszania zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zatem w postępowaniu egzekucyjnym organ nie jest uprawniony do badania prawidłowości decyzji, w oparciu o którą został wystawiony tytuł wykonawczy. Wyeliminowanie tej ostatecznej decyzji administracyjnej jest dopuszczalne tylko w odrębnym, szczególnym trybie. W związku z tym także sąd administracyjny, rozpoznając skargę na postanowienie o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym wydanym na podstawie takiej decyzji, nie jest uprawniony do kontroli decyzji stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z tych powodów podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 23 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 12 i art. 3 ust. 2 ustawy o SIRZ oraz art. 12 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 12 i art. 3 ust. 2 ustawy o SIRZ dotyczące braku podstaw prawnych do nałożenia na skarżącą egzekwowanych obowiązków jako niepodlegające kontroli sądu w tym postępowaniu nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 856/16 dostępny w CBOSA).

Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych "dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakładająca określony obowiązek, dopóty możliwe jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji w celu jego wykonania" (por. wyrok WSA w Gliwicach z 25 października 2007 r., sygn. II SA/Gl 335/07 dostępny w CBOSA). Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie bada ponownie decyzji będącej podstawą obowiązku, lecz tylko podejmuje działania zmierzające do jej wykonania. Organ prawidłowo ustalił, że określony w decyzji z [...] roku obowiązek nie został wykonany i ten fakt obligował go do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do przymuszenia zobowiązanej do wykonania orzeczonego obowiązku. Brak dobrowolnego wykonania nałożonego w decyzji obowiązku doprowadził do sytuacji, w której obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, niezbędnego dla wykonania tej decyzji.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W niniejszej sprawie organy dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jak również prawidłowo określiły wysokość grzywny, zaś dokonany wybór został wyczerpująco umotywowany w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji, który w tym zakresie uzupełnił niedociągnięcia rozstrzygnięcia Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. Poczynione ustalenia oraz dokonane oceny nie noszą cech dowolności. W ocenie sądu, grzywna by odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanej do wykonania obowiązku powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości tak, aby jej dolegliwość zmobilizowała skarżącą do realizacji obowiązków z decyzji z [...] roku. Wymierzając grzywnę organ musi zatem uwzględnić, przede wszystkim cel egzekucji oraz to, że środek ten musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność. W rozstrzyganej sprawie wymierzając stronie grzywnę w kwocie 2.000 zł organy kierowały się tymi właśnie kryteriami.

Końcowo odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że ze zgromadzonych w materiale dowodowym sprawy protokołów kontroli z 17 maja oraz 8 lipca 2019 roku wynika, że skarżąca nie realizuje obowiązków nałożonych na nią decyzją z [...] roku. Protokoły te zostały przez stronę przyjęte bez zastrzeżeń. Nie zawierają żadnej adnotacji wskazującej na to, że brak realizacji obowiązku wypełnienia księgi rejestracji świń i zgłaszania przybycia i ubycia ze stada podyktowany jest niedokonywaniem zakupów ani sprzedaży świń po wydaniu decyzji z [...] roku. Strona nie twierdziła także w trakcie kontroli że zaprzestała prowadzenia swojej działalności. Wobec powyższego za niemające odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy uznać należy twierdzenia skarżącej o braku okoliczności podlegających rejestracji i zgłoszeniu. W toku postępowania strona wskazuje, że prowadzi działalność polegającą na zakupie zwierząt od swoich członków, a zakupione świnie odsprzedawane są następnie do wybranych przez stronę odbiorców. Zatem spółdzielnia staje się właścicielem zwierząt, ale zwierzęta te fizycznie (po ich zakupie przez stronę od członka spółdzielni, czyli od podmiotu prowadzącego gospodarstwo rolne) pozostają w gospodarstwie rolnym członka spółdzielni. Zatem twierdzenia strony o braku zdarzeń podlegających rejestracji są gołosłowne. Powyższe wskazuje, że w toku całego postępowania strona niezmiennie kwestionuje konieczność realizacji nałożonych na nią decyzją z [...] roku obowiązków. Zgodnie jednak ze wskazanym powyżej art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny ani tym bardziej sąd administracyjny nie są uprawnieni do badania zasadności ani wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że postanowienie o nałożeniu grzywny odpowiada wymogom prawa określonym w art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 § 2 i § 2 u.p.e.a. Zawiera ono wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o konsekwencjach jej niezapłacenia. Zawiera także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z pouczeniem o dalszych konsekwencjach jego niewykonania. Organy egzekucyjne wykazały, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny w celu przymuszenia, a jej wysokość została w sposób wystarczający uzasadniona w zaskarżonym postanowieniu. Tym samym organy egzekucyjne nie naruszyły art. 6 ani art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Z przedstawionych wyżej względów, uznając zarzuty skargi za niezasadne, sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.

E.S.