Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 455/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 2, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. F. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], w przedmiocie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wypowiedzeniem z 21 listopada 2017 r., znak: [...], Prezydenta Miasta L. zaproponował B. F. (dalej: skarżąca) nową wysokość opłaty rocznej w kwocie 134,64 zł z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, będącej własnością Skarbu Państwa, położonej przy ul. [...] w L. (obręb: 19 - [...], ark. mapy: 6), zabudowanej budynkiem mieszkalnym, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 5 271,00 m2, udział [...], stanowiącą 1% wartości prawa własności gruntu.

Z wypowiedzeniem nie zgodziła się skarżąca, która wniosła o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest uzasadniona w niższej wysokości.

Orzeczeniem z [...] marca 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze oddaliło ten wniosek.

W dniu 3 kwietnia 2018 r. skarżąca wniosła do Sądu skargę na powyższe orzeczenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność orzekania w tej sprawie przez sąd administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: k.p.a.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Podkreślenia wymaga, że przedmiotem rozpoznania w postępowaniu przed samorządowym kolegium odwoławczym, wywołanym wnioskiem użytkownika wieczystego, o którym mowa w art. 78 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.; dalej: u.g.n.), jest zasadność aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Od orzeczenia kolegium służy sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, który jest równoznaczny z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego. Wniesienie sprzeciwu w terminie powoduje utratę mocy orzeczenia kolegium, złożony przez stronę wniosek zastępuje pozew i sąd powszechny bada, czy istnieją podstawy do aktualizacji opłaty (art. 80 u.g.n.) oraz uprawniony jest także do samodzielnego ustalenia wysokości opłaty rocznej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 18 września 2003 r., sygn. akt I CK 66/02, OSNC 2004, nr 11, poz. 177). Wyrok sądu ma charakter konstytutywny i zastępuje odpowiednie oświadczenie woli użytkownika wieczystego w tym przedmiocie (uchwała Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2005 r., sygn. akt III CZP 37/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 82).

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że skarga B. F. złożona w niniejszej sprawie nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.