Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1522/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Transportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1123/06 o odrzuceniu skargi S. Ż. na pismo Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zakończenia pełnienia funkcji Przewodniczącego Państwowej Komisji [...] postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, na wstępie należy zważyć, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.

W niniejszej sprawie S. Ż. przedmiotem skargi uczynił pismo Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] w przedmiocie zakończenia pełnienia funkcji Przewodniczącego Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy -Prawo lotnicze (Dz.U. Nr 180, poz. 1490) przewodniczący, zastępcy przewodniczącego i pozostali członkowie Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych stali się członkami komisji w rozumieniu tej ustawy, z dniem 1 stycznia 2006 r. Pismo z dnia [...], które skarży S. Ż. nie ma zatem charakteru decyzji administracyjnej, lecz jedynie stanowiska organu informującego skarżącego o zmianach wynikających wprost z przepisu ustawy. W konsekwencji pismo to nie etanowi aktu podlegającego skardze do sądu administracyjnego.

Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2006 r. S. Ż. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

Pełnomocnik skarżącego zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1) naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i 4 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., polegające na uznaniu, że pismo Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] (znak: [...]) w przedmiocie zakończenia pełnienia przez S. Ż. funkcji Przewodniczącego Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. albo innego aktu z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a., a tym samym niedopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego,

2) naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisu art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze (Dz. U. nr 180, poz. 1490) oraz niewłaściwym zastosowaniu art. 17 ust. 8 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - prawo lotnicze (Dz. U. nr 130, poz. 1112, z późn. zmianami) i w konsekwencji uznaniu, iż S. Ż. utracił status Przewodniczącego Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych z mocy prawa, a nie na skutek wadliwego odwołania go z pełnionej funkcji

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jeżeli zaskarżone orzeczenia mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę S. Ż. choć powinno to nastąpić z innych przyczyn niż w wskazano w jego uzasadnieniu. Należy bowiem uznać, iż sprawa, której przedmiotem jest pismo Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] w przedmiocie zakończenia przez skarżącego pełnienia funkcji Przewodniczącego Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych nie podlega kognicji sądów administracyjnych i z tego powodu skarga S. Ż. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 15 listopada 2002 r. S. Ż. został powołany przez Ministra Infrastruktury na Przewodniczącego Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych. Powołanie nastąpiło na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z doktryną oraz przyjętym orzecznictwem powołanie czy też odwołanie z zajmowanego stanowiska jest aktem administracyjnym lecz nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu Kodeksu Postępowania Administracyjnego i z tego powodu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide: postan. NSA z dnia 11.03.1993, II SA 499/93, ONSA 1994/1/36 i postan. NSA z 21.10.1981, II SA 670/81, ONSA 1981/2/102). Powołanie jest zatem instytucją ściśle z zakresu prawa pracy, wywołującą podwójny skutek: nawiązuje stosunku pracy i nadaje osobie powołanej prawa i obowiązki związanie z piastowaniem określonego stanowiska lub wykonywaniem funkcji. W dniu powołania skarżącego na stanowisko Przewodniczącego Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych ustawa Prawo lotnicze przewidywała taki właśnie sposób nawiązania stosunku pracy zarówno z Przewodniczącym Komisji jak i z innymi członkami Komisji.

Ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 180, poz. 1490) o zmianie ustawy - Prawo lotnicze, dokonano nowelizacji przepisu art. 17 Prawa lotniczego. Zmiany te na mocy art. 6 tejże ustawy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. Zatem w chwili poinformowania skarżącego przez Ministra Transportu i Budownictwa pismem z dnia [...] o przestaniu pełnienia przez niego funkcji Przewodniczącego Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych obowiązywał nowy stan prawny. Ustawa Prawo lotnicze w obowiązującym brzmieniu odeszła od instytucji powołania jako formy nawiązania stosunku pracy z Przewodniczącym Komisji i pozostałymi członkami. Obecnie nawiązanie takiego stosunku pracy następuje wskutek zawarcia umowy o pracę, które poprzedza wyznaczenie przez ministra właściwego do spraw transportu. Przy czym przepis wprost wskazuje, iż w zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy stosuje się ustawę Kodeks Pracy (art. 17 ust. 4 Prawa lotniczego). Zgodnie z art. 17 ust. 9 cyt. ustawy cofnięcie wyznaczenia powoduje rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem. Również wygaśnięcie członkowstwa w Komisji jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy bez wypowiedzenia (art. 17 ust. 12 w/w ustawy). Zasady wynikające z powyższych przepisów z racji braku odmiennej regulacji należy stosować także w stosunku do Przewodniczącego Komisji.

Skoro zatem powyższe przepisy ustawy Prawo lotnicze jako podstawę nawiązania stosunku pracy zarówno z Przewodniczącym Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych jak i pozostałymi członkami Komisji wskazują zawarcie umowę o pracę a zaprzestanie pełnienia funkcji w Komisji z powodu cofnięcia wyznaczenia lub wygaśnięcia członkostwa nakazują traktować jako równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy za wypowiedzeniem czy też bez wypowiedzenia to oczywiste jest, że w sporach powstałych na tle tych przepisów właściwy jest sąd powszechny nie zaś sąd administracyjny.

Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.