Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 395/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia (...) maja 2009 r., nr (...) zawartego w skardze kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1133/09 oddalającego skargę D. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia (...) maja 2009 r., nr (...) odmawiającej przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym w B., przy ul. (...) na rzecz D. G. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1133/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę D. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia (...) maja 2009 r., nr (...) odmawiającej przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym w B., przy ul. (...) na rzecz D. G.

Od tego wyroku D. G. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której to skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca wskazała, że "nie jest celowym natychmiastowe wykonanie przedmiotowej decyzji, ponieważ wywoła to nieodwracalne skutki prawne". Podniosła, że jej rodzice zmarli w krótkim odstępie czasu, a co za tym idzie musiała sobie radzić samodzielnie, bez pomocy osób jej najbliższych. W tej sytuacji wymagała ona, i nadal wymaga, "opieki" Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w postaci zabezpieczenia jej potrzeb mieszkaniowych. Ta "opieka" powinna, jej zdaniem, potrwać do czasu samodzielnego przeprowadzenia się jej do innego lokalu mieszkalnego. Stwierdziła także, iż opuszczenie przedmiotowego lokalu w obecnych warunkach pogodowych będzie bardzo utrudnione.

Skarżąca poniosła także, iż "wyjątkowość" jej sytuacji polega na tym, że ma możliwość przeprowadzenia się do własnego lokalu mieszkalnego. Natomiast z uwagi na krótki czas, który pozostał do terminu uregulowania płatności za tenże lokal, niecelowe jest natychmiastowe wykonywanie decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, gdyż w najbliższym czasie samodzielnie opuści ona zajmowany lokal.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Brzmienie tego przepisu oznacza, iż to strona jest obowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zaznaczyć jednakże należy, iż możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie wskazanego przepisu nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej.

Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że samo powołanie się na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia rodzi pewne skutki prawne, nie daje podstawy do ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Każda bowiem decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Nie można zatem mówić o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Mieszkaniowej, gdyż trudności związane na przykład z przeprowadzką, mogą stanowić potencjalną komplikację, nie oznaczają jednak wyrządzenia znacznej szkody skarżącej. Argumenty skarżącej nie znajdują uzasadnienia tym bardziej, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sama przyznaje, iż w najbliższym czasie samodzielnie opuści ona zajmowany lokal i przeprowadzi się do własnego lokalu mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji