Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 677/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Tomasz Zbrojewski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1566/04 w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności w sprawie odmowy zwrotu prawa jazdy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 stycznia 2006 r. VI SA/Wa 1566/04, oddalił skargę T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia 27 listopada 2006 r. [...], którą odmówiono skarżącemu zwrotu prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji.

Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. gdyż uważał, że została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia 22 stycznia 1993 r. [...] o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji.

Skarżącemu zatrzymała prawo jazdy policja podczas policyjnej kontroli drogowej w dniu 15 marca 1991 r. (został wówczas obwiniony o prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, jednak do ukarania nie doszło z powodu przedawnienia), decyzję zaś z dnia 22 stycznia 1993 r. wydano na podstawie art. 90 ust. 6 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41 ze zm.), natomiast podstawę decyzji z dnia 22 listopada 2000 r. stanowił już art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.).

Stosownie do art. 90 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym z 1983 r., decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje się do czasu wykazania się przez kierowcę posiadaniem wymaganych kwalifikacji, przy czym osoba ubiegająca się o zwrot prawa jazdy, którego kierowca był pozbawiony na okres dłuższy niż rok, podlegała obowiązkowemu sprawdzeniu kwalifikacji (art. 88 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanej ustawy).

Stosownie zaś do art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym z 1997 r., osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, którego była pozbawiona na okres przekraczający 1 rok, podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i podzielił stanowisko organu nadzoru, że nie ma tożsamości – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 kpa – pomiędzy decyzjami z 1993 r. i 2000 r., z których każda została wydana na innej podstawie prawnej i dotyczyła innego przedmiotu, gdyż pierwsza z nich dotyczyła zatrzymania prawa jazdy, natomiast druga odmawiała zwrotu.

Wnosząc skargę kasacyjną, T. D. jako jej podstawę przytoczył mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające "na oczywiście błędnym nieuchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie zwrotu prawa jazdy, mimo zajścia przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a."

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że orzeczenie o zatrzymaniu prawa jazdy nie znajdowało uzasadnienia prawnego (gdyż okres karalności zarzucanego skarżącemu wykroczenia upłynął 15 marca 1992 r.) i chociaż skarżący był pozbawiony prawa jazdy przez okres dłuższy niż rok, jednak tylko z przyczyn faktycznych, nie zaś z powodu orzeczenia kary dodatkowej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że decyzja z 1993 r. i decyzja z 2004 r. dotyczy tej samej sprawy, gdyż decyzje te wprawdzie mają inna podstawę prawną, lecz sposób regulacji nie uległ zmianie, są więc tożsame pod względem przedmiotowym, przy czym jeszcze pismo skarżącego z dnia 15 listopada 2000 r. zostało błędnie odczytane jako żądanie wszczęcia nowego postępowania administracyjnego i doprowadziło do wydania decyzji z dnia 22 listopada 2000 r., chociaż nie było to zamiarem skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ponownie stwierdzono też, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę T. D., winien w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.ps.a. uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...]".

Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., w takim przypadku nie uchyla więc zaskarżonej decyzji, jak zarzuca się w skardze kasacyjnej.

Nie mogło zatem dojść do naruszenia powołanego przepisu przez "nieuchylenie" zaskarżonej decyzji, zarazem przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie z innego jeszcze powodu.

Nawet przyjmując założenie, że – jak podnosi się w skardze kasacyjnej – decyzje z 1993 r. i 2000 r. dotyczyły tej samej sprawy, i dlatego Kolegium powinno stwierdzić nieważność decyzji z 2000 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., także wówczas odmowa stwierdzenia nieważności stanowiłaby tylko inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, będące wynikiem poglądu, któremu nie można jednak przypisać cechy rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., już ze względu na skomplikowany charakter zagadnienia tożsamości sprawy administracyjnej.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.