Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 415/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1162
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - t.j.
article: 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2019 r., [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ" lub "organ") z [...] grudnia 2019 r., [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie") w pkt 1 uchylające postanowienie GIOŚ z [...] maja 2018 r., [...] wzywające M. D. (dalej: "skarżąca"), prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...], z siedzibą pod adresem: ul. [...], [...], [...], do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadów o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonych pojazdu marki:

1. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

2. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

3. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

4. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

5. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

6. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

7. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

8. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

9. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

10. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

11. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

12. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

13. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

14. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

15. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

16. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

17. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

18. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

19. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

20. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

21. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

22. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

23. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

24. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...]

25. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

26. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

27. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...],

28. [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] (dalej: "uszkodzone pojazdy"), przemieszczonych z zagranicy na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia postanowienia i umorzyć postępowanie I instancji - w części dotyczącej określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...]; w pkt 2 utrzymujące w mocy postanowienie GIOŚ z [...] maja 2018 r., [...] w pozostałym zakresie. W pkt 3 umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie z zażalenia z 6 czerwca 2018 r. złożonego do GIOŚ przez K. D., ul. [...], [...], [...], zaś w pkt 4 określające termin wykonania niniejszego postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia tego postanowienia.

II. Zaskarżone postanowienie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych.

II.1. W związku z przeprowadzoną przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno- Skarbowego w [...] kontrolą na terenie należącym do K. D., tj. pod adresem: ul. [...], [...], a dzierżawionym przez skarżącą, prowadzącą działalność pod nazwą [...], stwierdzono, że pojazdy znajdujące się na kontrolowanej posesji stanowią odpady, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm., dalej: "ustawa o odpadach"). W związku z powyższym, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], pismem z [...] lutego 2016 r., [...] zawiadomił GIOŚ o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

II.2. Organ postanowieniem z [...] maja 2018 r., [...] wezwał skarżącą prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...], z siedzibą pod adresem: ul. [...], [...], do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadów o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonych pojazdów, przemieszczonych z zagranicy na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. W pkt 2 GIOŚ określił termin realizacji działań określonych w pkt 1 na nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia tego postanowienia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przytoczył okoliczności, które w ocenie organu dowodzą, iż ww. pojazdy stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Ponadto organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, międzynarodowe przemieszczenie spornych pojazdów było przemieszczeniem nielegalnym.

II.3. Na skutek wniesionego zażalenia GIOŚ zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2019 r., [...] uchylił swoje własne postanowienie z [...] maja 2018 r., [...] – w części dotyczącej określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] i umorzył w tej części postępowanie w I instancji. W pkt 2 organ utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] maja 2018 r., [...] w pozostałym zakresie, zaś w pkt 3 organ umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z zażalenia z 6 czerwca 2018 r. złożonego do GIOŚ przez K. D., ul. [...], [...], [...]. Natomiast w pkt 4 GIOŚ określił termin wykonania niniejszego postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia tego postanowienia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, GIOŚ w pierwszej kolejności wskazał, że analiza akt sprawy, w tym głównie protokołu kontroli nr [...], wyjaśnień skarżącej z dnia [...] marca 2018 r. pozwala stwierdzić, że pojazdy znajdujące się na posesji pod adresem: ul. [...], [...], stanowiły pojazdy sprowadzone z zagranicy, przeznaczone do demontażu na części. Na powyższe przeznaczenie wskazywał stan techniczny ww. pojazdów, brak dokumentów, które by umożliwiły rejestrację ww. pojazdów po naprawie oraz oświadczenie skarżącej, że ww. pojazdy zostały pozostawione przez właścicieli na terenie jej posesji w celu demontażu w stacji demontażu pojazdów, która wkrótce miała być otwarta przez skarżącą. W kontekście stanu technicznego pojazdów, GIOŚ zwrócił uwagę, że stan techniczny pojazdów w sposób jednoznaczny wskazywał, że poddano je przynajmniej częściowemu demontażowi. Istotne jest, że w momencie poddania pojazdu demontażowi dochodzi do zmiany jego przeznaczenia, a zmiana przeznaczenia przedmiotu przez jego posiadacza oznacza "pozbycie się" przedmiotu w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Potwierdzeniem zmiany przeznaczenia przedmiotowych pojazdów jest również fakt, że skarżąca nie przedstawiła dowodów rejestracyjnych oraz dokumentów własności wystawionych dla ww. pojazdów. Organ zgodził się z treścią postanowienia wydanego w pierwszej instancji, iż K. D. oraz skarżąca nie przedstawili dokumentów wymaganych przy rejestracji pojazdów na terytorium RP, zatem należało uznać ww. pojazdy za pojazdy bez możliwości rejestracji, a tym samym bez możliwości wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. GIOŚ zwrócił uwagę, że w wyjaśnianiach strona wskazała, że przyjmowała na posesję pojazdy od właścicieli, których intencją było złomowanie tych pojazdów na posesji dzierżawionej przez skarżącą, która na tej posesji zamierzała prowadzić działalność gospodarczą w postaci stacji demontażu pojazdów. Jeżeli właściciel pojazdu postanawia oddać pojazd do stacji demontażu to w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach dokonuje on pozbycia się pojazdu, bowiem jego intencją jest poddanie pojazdu zniszczeniu, poprzez demontaż, a więc wykorzystanie w celu, w jakim nie został pierwotnie wytworzony. Ponadto przywóz z zagranicy pojazdów w celu demontażu na części jest rozumiany jako przywóz odpadów do odzysku. Według organu, pojęcie złomowania pojazdu jest rozumiane jako demontaż pojazdu na części, który polega na wymontowaniu poszczególnych części z pojazdu i przygotowaniu ich do ponownego użycia do tego stopnia, że możliwe będzie ich bezpośrednie zamontowanie w innym pojeździe, a więc będzie można je uznać za części zamienne. Strona w toku omawianego postępowania wielokrotnie wskazywała, że planuje prowadzić stację demontażu pojazdów, a działalność stacji demontażu pojazdów polega właśnie na prowadzeniu odzysku części samochodowych z używanych pojazdów. Pojęcia złomowania i demontażu pojazdu na części dotyczą zatem procesu przetwarzania odpadów w postaci pojazdów. GIOŚ za nietrafny uznał zarzut, iż organ przemilczał fakt planowanego rozszerzenia działalności prowadzonej przez skarżącą o prowadzenie stacji demontażu pojazdów, a także kroków w tym kierunku podjętych przez skarżącą. Według organu podkreślenia wymaga, że fakt ubiegania się przez skarżącą o wydanie decyzji właściwego organu na prowadzenie stacji demontażu pojazdów pozostaje bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca na dzień przeprowadzenia kontroli nie posiadała decyzji właściwego organu na prowadzenie stacji demontażu pojazdów, nie mogła więc zgodnie z ustawą o odpadach oraz ustawą o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji przyjmować tychże pojazdów na swoją posesję. W efekcie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska podczas kontroli na posesji dzierżawionej przez skarżącą stwierdził pojazdy niezarejestrowane na terytorium RP z wyraźnymi oznakami demontażu, dla których strona nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających wyjaśniania, że nie stanowią one jej własności i nie zostały sprowadzone do Polski właśnie przez skarżącą. Skarżąca nie wskazała również właścicieli ww. pojazdów na terenie RP. W kontekście zarzutu związanego z brakiem dostatecznej wiedzy przez organ na temat stanu technicznego pojazdów w dniu sprowadzenia z zagranicy na terytorium Polski, czy pojazdy w krajach wysyłki były uznane za złom, czy może przedmiotowe pojazdy zostały sprowadzone na terytorium Polski jako pojazdy pełnowartościowe, GIOŚ wskazał, że zgodnie z protokołem kontroli nr [...] skarżąca poinformowała, iż stwierdzone na kontroli pojazdy zostały pozostawione przez ich właścicieli w celu przechowania do czasu demontażu w planowanej instalacji demontażu pojazdów. Ponadto zgodnie z protokołem przyjęcia informacji z dnia [...] lutego 2019 r. stwierdziła, że nie prowadzi demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Jednak stan techniczny pojazdów znajdujących się na terenie kontrolowanej posesji stwierdzony podczas kontroli przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska wskazywał, że pojazdy są w złym stanie technicznym, posiadają znaczne uszkodzenia lub są zdemontowane. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ stwierdził, że jego wątpliwości wzbudza wiarygodność złożonych przez skarżącą wyjaśnień, biorąc pod uwagę dodatkowo fakt, że działalność jaką skarżąca prowadzi polega na internetowej sprzedaży części samochodowych. Według GIOŚ skarżąca nie uwiarygodniła swoich wyjaśnień jakimkolwiek dokumentem, który by potwierdził, że pojazdy znajdujące się na dzierżawionym terenie nie stanowią jej własności. Natomiast sam fakt pozostawienia przez właścicieli pojazdów na dzierżawionej przez skarżącej posesji w celu demontażu na części w planowanej stacji demontażu pojazdów świadczy, iż przekazywali oni tym samym swoją własność na rzecz skarżącej. Należy bowiem wyjaśnić, że pojazdy oddane do stacji demontażu pojazdów stanowią własność przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów. GIOŚ zwrócił również uwagę, że rzekomi właściciele pojazdów przywożący pojazdy z zagranicy do siedziby przyszłej działalności skarżącej nie mieli prawnej możliwości posiadania wymaganych zezwoleń na przewóz odpadów w postaci pojazdów. Skarżąca na dzień kontroli nie posiadała decyzji właściwego organu na prowadzenie stacji demontażu pojazdów, tym samym nie możliwe było wydanie zgody na przemieszczenie odpadów do siedziby podmiotu skarżącej. Jednocześnie do dnia wydania zaskarżonego postanowienia GIOŚ, jako organ właściwy w sprawach międzynarodowego przemieszczania odpadów, nie wydał żadnej zgody na międzynarodowe przemieszczanie z zagranicy do Polski odpadów w postaci pojazdów, przy czym do organu nie wpłynął żaden wniosek o wydanie takiej zgody. Organ dodał, że aby pojazd został uznany za odpad nie jest konieczne unieważnienie jego dowodu rejestracyjnego. W niniejszej sprawie brak było konieczności dodatkowego weryfikowania przez GIOŚ na gruncie postępowania w pierwszej instancji, jaki status posiadały pojazdy przed przemieszczeniem na terytorium kraju. Według organu, brak wskazania przez skarżącą właścicieli pojazdów znajdujących się na kontrolowanej posesji oraz stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli (uszkodzone, częściowo zdemontowane pojazdy niezarejestrowane na terytorium Polski, bez dokumentów umożliwiających ich rejestrację po naprawie, a dodatkowo oświadczenie, iż pojazdy te zostały pozostawione na posesji przez właścicieli w celu złomowania), wskazywały jednoznacznie, że przedmiotowe pojazdy stanowią nielegalnie przemieszczone odpady oraz, że konieczne jest przyjęcie domniemania przez organ, iż to strona skarżąca jest odbiorcą ww. odpadów, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1162, dalej: "u.m.p.o." lub "Ustawa"). Zatem nie przedstawienie przez skarżącą umów kupna-sprzedaży na przedmiotowe pojazdy nie jest dowodem, iż pojazdy te nie są własnością strony, lecz jest podstawą do zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o. W rezultacie, GIOŚ uznał, że słusznie przyjęto na etapie postępowania w pierwszej instancji, iż to skarżąca jest odbiorcą odpadów w postaci pojazdów przeznaczonych do demontażu na części. Jednocześnie GIOŚ zwrócił uwagę, iż z punktu widzenia odpowiedzialności administracyjnej skarżąca rozpowszechniła informację, iż planuje otwarcie stacji demontażu pojazdów oraz przyjmowała ww. odpady na teren prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, mimo braku stosownej decyzji pozwalającej na prowadzenie tego rodzaju działalności. W świetle powyższego oraz biorąc pod uwagę, że skarżąca nie wskazała właścicieli pojazdów niezarejestrowanych na terytorium RP, znajdujących się na kontrolowanej posesji, bez znaczenia jest brak dowodów, iż fizycznie to skarżąca przywoziła ww. odpady na terytorium Polski. Istotne jest, że zainteresowana stała się odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie na terytorium Polski, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o., dopuszczała możliwość pozostawienia na posesji pojazdów z zagranicy, z których w dalszej kolejności miała czerpać korzyści w ramach planowanej do uruchomienia działalności. Biorąc pod uwagę powyższe zasadne jest uznanie skarżącej odpowiedzialną za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci ww. pojazdów. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego błędnej interpretacji określenia terminu "pozbycia się" przez organ. W ocenie Strony "pozbycie się" w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywołać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że okoliczność związana z możliwością użytkowania pojazdu w sposób zgodny z jego pierwotnym przeznaczeniem ma wpływ na uznanie bądź nie uznanie pojazdu za odpad w rozumieniu art. 3 ust. pkt 6 ustawy o odpadach. Jednakże, w ocenie GIOŚ pozostawienie pojazdów na posesji należącej do K. D., dzierżawionej przez skarżącą, w celu demontażu na części, wypełnia opisane powyżej przesłanki zmiany przeznaczenia. Bowiem pojazdy oddawane do demontażu przeznaczane są na części lub do zniszczenia bez możliwości np. dokonania ich naprawy i ponownego użytkowania na drogach publicznych. Organ uznał zatem, że dokonał właściwej interpretacji terminu "pozbycia się" w kontekście definicji odpadu zawartej w ustawie o odpadach, tym samym uznał ww. zarzut dotyczący ww. interpretacji za chybiony. Organ wskazał również, iż skarżąca niesłusznie zarzuca organowi, iż w skarżonym postanowieniu z dnia [...] maja 2018 r. nie wskazał adresata ww. postanowienia. GIOŚ w sentencji ww. postanowienia, stwierdził: "Wzywam skarżącą, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...], z siedzibą pod adresem: ul. [...], [...], [...], do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów...". Zatem z sentencji postanowienia wynika jasno kogo organ wzywa do zagospodarowania przedmiotowych odpadów. GIOŚ wskazał również, że zgodnie z treścią postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] marca 2019 r., [...] Prokurator postanowił zwrócić osobie, od której zatrzymano dowody rzeczowe w postaci pojazdów zatrzymanych od skarżącej w dniu [...] kwietnia 2018 r. i oddanych jej na przechowanie pojazdów wskazanych m.in. w postanowieniu GIOŚ z [...] maja 2018 r., [...]. Zatem skarżąca na dzień wydania zaskarżonego postanowienia dysponowała spornymi pojazdami. GIOŚ dodał również, iż zgodnie z protokołem kontroli nr [...] pojazdy objęte zaskarżonym postanowieniem wyposażone były w elementy niebezpieczne w postaci silników, akumulatorów, płynów eksploatacyjnych. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji fotograficznej załączonej do akt sprawy. Tym samym organ w swoim pierwotnym postanowieniu dokonał prawidłowej klasyfikacji spornego pojazdu zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923) jako odpadu o kodzie 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy". Odpady sklasyfikowane pod kodem 16 01 04* nie zostały sklasyfikowane pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Przywóz do Polski odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b iii) ww. rozporządzenia, wymaga zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. GIOŚ wskazał, że w świetle art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1610, dalej: "ustawa o recyklingu pojazdów") właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. W oparciu o powyższe, odpady o kodzie 16 01 04* winny być przekazane do odbiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów lub punkt zbierania pojazdów. Co za tym idzie, GIOŚ przyjął za słuszne zobowiązanie skarżącej do za zagospodarowania sprowadzonych nielegalnie odpadów w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tych odpadów odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Konstatując, GIOŚ przyznał, że w części dotyczącej zobowiązania skarżącej do oddania odpadów w postaci ww. 27 szt. pojazdów do uprawnionego odbiorcy nie znalazł podstaw do uchylenia postanowienia wydanego w pierwszej instancji. Natomiast wobec ustaleń organu, iż w dniu wydania niniejszego postanowienia pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nie znajduje się w posiadaniu skarżącej, brak jest stosunku materialnego, który pozwalałby na zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 2 Ustawy wobec ww. pojazdu. Z tej przyczyny, według GIOŚ postanowienie należało uchylić, a postępowanie I instancji umorzyć - w części dotyczącej określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...].

III.1. Pismem z 19 lutego 2020 r., skarżąca wniosła skargę na postanowienie z [...] grudnia 2019 r., [...] zarzucając mu:

(i) naruszenie art. 124 k.p.a. poprzez brak wskazania adresata postanowienia, co zgodnie z ugruntowanym w tej mierze orzecznictwem powoduje, iż postanowienie winno zostać uznane za niebyłe, bowiem nie zawiera konstytutywnych składników koniecznych do uznania, że dany akt prawny funkcjonuje, a przede wszystkim wywiera skutki prawne z niego wynikające,

(ii) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia jakiegokolwiek materiału dowodowego umożliwiającego uznanie, iż to skarżąca sprowadziła przedmiotowe pojazdy na teren Polski, oraz że pojazdy te w dacie ich sprowadzenia na terytorium Polski znajdowały się w tożsamym stanie jak w dniu oględzin, oraz założenie hipotez i postawienie wniosków, które stoją w oczywistej sprzeczności z gromadzonym ponad półtora roku materiałem dowodowym, z pominięciem przedstawionych przeze mnie okoliczności, które jednoznacznie świadczą o tym, że żadnego pojazdu skarżąca nie sprowadziła, oraz jakiejkolwiek części z żadnego z nich nie wymontowała i nie sprzedała,

(iii) naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o. poprzez uznanie skarżącej za odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie, kiedy z żadnego z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, iż przedmiotowe pojazdy zostały sprowadzone na terytorium Polski jako odpady, przede wszystkim nie wynika z żadnego z dokumentów kto, w jakim stanie technicznym i w jakiej dacie dokonał sprowadzenia przedmiotowych pojazdów, zaś organ w przeciągu okresu półtorarocznego, w trakcie którego rozpoznawał przedmiotowe zażalenie nawet nie próbował ustalić kto i w jakiej dacie a przede wszystkim w jakim stanie sprowadził przedmiotowe pojazdy na teren Polski. Organ nie ustalił iż przedmiotowe pojazdy zostały np. wycofane z ruchu w państwach gdzie były zarejestrowane, że ich dowody rejestracyjne unieważniono, a co jednoznacznie świadczy o tym, że osoby, które sprowadziły je do kraju, sprowadziły je jako pojazdy pełnowartościowe, które na terytorium RP miały zostać wykorzystywane, i zapewnie tak było, zgodnie z ich przeznaczeniem, nie jako odpady a jako pełnowartościowe pojazdy, a co odmiennie próbuje wywodzić organ, a na co nie posiada jakiegokolwiek dowodu,

(iv) bezzasadne zaliczenie 28 sztuk pojazdów do odpadów o kodzie 16 01 04* tj. zużyte i nienadające się do użytkowania pojazdy, kiedy mając na uwadze wszystkie okoliczności, pojazdy winny zostać zaliczone do odpadów o kodzie 16 01 06 tj. zużyte i nienadające się do użytkowania pojazdy nie zawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów,

(v) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez zaklasyfikowanie 28 pojazdów jako odpadów w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż właściciel każdego z ww. pojazdów wyzbył się go wskutek faktu, iż nie mógł on być użytkowany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem w sytuacji gdy najpewniej, każdy z pojazdów został sprowadzony na terytorium Polski jako pojazd pełnowartościowy, jednak z czasem, wskutek eksploatacji ewentualnie innych zdarzeń, właściciele ww. pojazdów podjęli decyzję co do ich ze złomowania,

(vi) jednostronne, arbitralne i niezgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznanie, że to skarżąca przemieściła przedmiotowe pojazdy z zagranicy celem ich demontażu na części, oraz że pojazdy te w dacie ich sprowadzenia znajdowały się w takim stanie jak w dniu oględzin dokonanych przez organ, zaś skarżąca nie wskazała ich właścicieli, a co zdaniem organu ma świadczyć o tym, że to skarżąca dokonała ich sprowadzenia, że sprowadziła przedmiotowe pojazdy celem ich demontażu, zaś pojazdy te w dacie sprowadzenia były rzekomo wycofane z eksploatacji, co stoi w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym, którego organ, pomimo posiadania stosownych narzędzi nawet nie próbował wyjaśnić przerzucając na skarżącą obowiązek wskazania właścicieli pojazdów, czego ta, z obiektywnych przyczyn nie jest w stanie wykonać. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia jako niezgodnych z ww. przepisami prawa i umorzenie postępowania. W ocenie skarżącej, organ po raz kolejny nie wiedzieć czemu wskazał, dwie zupełnie odmienne i różne wersje przeznaczenia ww. pojazdów, z jakim zostały one rzekomo sprowadzone na teren Polski. I tak, zarówno skarżąca, jak i jej mąż wskazywali, iż przedmiotowe pojazdy zostały pozostawione przez ich właścicieli w celu ich zezłomowania, a nie w celu ich demontażu na części co próbuje wywodzić organ (kiedy organ po raz kolejny zupełnie bezzasadnie wskazuje, iż rzekomo, skarżąca oraz jej mąż mówili, że pojazdy zostały pozostawione przez właścicieli w celu demontażu na części - co nigdy nie miało miejsca, bowiem nie wyjęli oni żadnej części z pojazdów znajdujących się na placu, które właściciele pozostawili celem złomowania). Skarżąca podniosła, iż organ pomimo posiadania stosownych narzędzi nie zwrócił się do żadnych agend czy też ewidencji celem ustalenia, kto przedmiotowe pojazdy nabył, w jakim stanie te pojazdy zostały nabyte itp. Wymagając od skarżącej wskazania ich właścicieli, ewentualnie okazania się umowami zakupu tych pojazdów, kiedy ona ich właścicielem nie jest i nigdy nie była. Organ nawet nie starał się zweryfikować informacji, których żądał od skarżącej, a któremu skarżąca przedstawiła. Zwraca uwagę, że wskazała jednego z właścicieli, który przyjechał pod odbiór potwierdzenia złomowania, okazał stosowne dokumenty własności pojazdu i po ogromnej awanturze zabrał go z placu. Organ wydając zaskarżone postanowienie zupełnie przemilczał, iż od przeszło półtora roku skarżąca kompletuje dokumenty i pozwolenia do otwarcia stacji recyklingu i złomowania pojazdów, obecnie dokonano już wszystkich odbiorów i z nowym rokiem ruszy stacja złomowania i demontażu pojazdów. To, że nabywca przedmiotowych pojazdów, uprzednio nabywając je w celu zgodnym z ich przeznaczeniem, tj. do jazdy, następnie z takich czy innych przyczyn pozostawił pojazd do zezłomowania, ma się nijak do postanowień ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Przecież organ nie ustalił, iż będące przedmiotem niniejszego postępowania pojazdy uznano jako przysłowiowy złom w krajach, z których zostały sprowadzone do Polski. Nadto, skarżąca zwróciła uwagę, że żaden z pojazdów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu nie został jej sprzedany. Skarżąca wraz z mężem mieli te auta zezłomować, nic ponad to. Skarżąca, oraz jej mąż nie przywieźli żadnego z tych pojazdów z zagranicy, tym bardziej w celu ich demontażu, czego próbuje dowodzić organ. Nigdy oświadczenia w tym przedmiocie nie zostały przez skarżącą złożone. Właśnie dlatego skarżąca wraz z mężem nie byli w stanie przedstawić dowodów rejestracyjnych i umów sprzedaży, gdyż ich nie posiadają. Skarżąca podniosła, że organ nie wskazał, kiedy i w jakim stanie przedmiotowe pojazdy zostały sprowadzone na terytorium RP, ani kto je tutaj sprowadził, zaś przede wszystkim że zostały sprowadzone jako odpad, a co warunkuje jakąkolwiek odpowiedzialność na podstawie ww. ustawy. Według skarżącej najpewniej pojazdy te sprowadzono w stanie tzw. do jazdy, jednak z czasem eksploatacji, ewentualnie wskutek innych okoliczności, np. wypadku drogowego, przedmiotowe pojazdy zostały pozostawione u skarżącej by je zezłomować. Zdaniem skarżącej, może też być tak, że pojazd, który w kraju rejestracji został zaklasyfikowany jako odpad, został sprowadzony przez osobę, która ku temu posiadała stosowne zezwolenie, czego organ również nie wyjaśnił, sprowadzając swoje szczątkowe ustalenia do samowolnego a przede wszystkim nieuprawnionego dopasowania stanu istniejącego (który również został zafałszowany) pod konkretne przepisy ustawy. Stąd też skarżąca nie wie, na jakiej podstawie uznano, iż to ona dokonała sprowadzenia na terytorium Polski przedmiotowych pojazdów, że pojazdy te były w znacznym stopniu uszkodzone (w chwili ich sprowadzenia do Polski), i że sprowadziła je w celu demontażu na części, bez dokumentów umożliwiających rejestrację w celu wykorzystania ich niezgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Organ swoje ww. ustalenia faktycznie oparł wyłącznie na samowolnej interpretacji i naciąganiu stanu faktycznego, bez poparcia ich na jakichkolwiek dowodach. To, że prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza zajmuje się internetową sprzedażą części nie powinno w żadnym razie rzutować na samowolne ustalenia organu, iż przedmiotowe samochody skarżąca sprowadziła, by dokonać ich demontażu, kiedy przedkładała faktury zakupu części, które następnie odsprzedawała w prowadzonym sklepie internetowym. Wszak organ ochrony środowiska, jak również organy skarbowe weryfikowały te informacje i nie miały żadnych zastrzeżeń, bowiem w sklepie internetowym odsprzedawała części, które wcześniej zakupiła od podmiotów, z którymi od lat współpracuje, a co wynikało wprost z przedstawionych dokumentów. Skarżąca podniosła, że całe uzasadnienie oparte jest na domniemaniach, brak jest tam jakichkolwiek konkretów, które mogłyby wskazywać na to, że to skarżąca sprowadziła te samochody z zagranicy, a przede wszystkim, ze sprowadziła je w stanie takim, w jakim znajdują się one na placu. Idąc dalej, skarżąca zwróciła uwagę, iż organ bezzasadne zaliczył przedmiotowe pojazdy do odpadów o kodzie 16 01 04*, tj. zużyte i nienadające się do użytkowania pojazdy, kiedy mając na uwadze wszystkie okoliczności, pojazdy winny zostać zaliczone do odpadów o kodzie 16 01 06, tj. zużyte i nienadające się do użytkowania pojazdy nie zawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Według skarżącej, w trakcie kontroli ustalono, iż płyny i ciecze znajdujące się uprzednio w ww. samochodach zostały zgromadzone w przystosowanych ku temu pojemnikach. Stąd też, skarżąca nie wie, jakie inne niebezpieczne elementy znajdowały się w przedmiotowych samochodach. Na pewno nie może świadczyć o tym fakt, iż przedmiotowe samochody nie posiadały stosownych dokumentów. Nadto, jak wynika z pisma [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, postój samochodów na posesji w [...], w żaden sposób nie wpłynął negatywnie na stan środowiska i mu nie zagrażał. Według skarżącej, GIOŚ przy wydawaniu niniejszego postanowienia dopuścił się również naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez zaklasyfikowanie przedmiotowych pojazdów jako odpadów w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż właściciel każdego z ww. pojazdów wyzbył się go wskutek faktu, iż nie może on być użytkowany w sposób zgodny z jego przeznaczeniem w sytuacji gdy najpewniej, każdy z pojazdów został sprowadzony na terytorium Polski jako pojazd pełnowartościowy, jednak z czasem, wskutek eksploatacji ewentualnie innych zdarzeń, właściciele ww. pojazdów podjęli decyzję co do ich ze złomowania. Według skarżącej z żadnego z dowodów znajdujących się w aktach sprawy w dalszym ciągu nie wynika, iż pojazd został sprowadzony do Polski jako przysłowiowy złom, mało tego, z żadnego z dokumentów nie wynika kto i kiedy sprowadził go na teren Polski i w jakim wtedy stanie pojazd się znajdował. Brak jest w aktach sprawy dokumentów, które świadczyłyby o tym, że dany pojazd w kraju gdzie był nabyty został wycofany z eksploatacji, ewentualnie że jego dowód rejestracyjny unieważniono. A co świadczy jednoznacznie o tym, że pojazdy zostały do Polski sprowadzone w pełni sprawne, zaś późniejsze okoliczności spowodowały to, że ich właściciele podjęli decyzję co do konieczności ich zezłomowania. W ocenie skarżącej, organ dokonał też niewłaściwej interpretacji określenia "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad oraz w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Okoliczność związana z możliwością użytkowania pojazdu w sposób zgodny z jego pierwotnym przeznaczeniem ma, bowiem wpływ na uznanie, bądź nie uznanie, pojazdu za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Jako, że organ nie ustalił, iż pojazdy w czasie ich sprowadzenia na teren kraju nie nadawały się do użytkowania, zaś ich właściciele wyzbyli się ich wskutek zdarzeń powodujących, że nie mogą być użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem, to według skarżącej brak jest podstaw do wydania przedmiotowego postanowienia. Odpadem bowiem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Nie są one więc dla posiadacza użyteczne i z tego powodu dotychczasowy posiadacza pozbywa się substancji lub przedmiotu. Skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie najpewniej właściciele pojazdów w krajach z których zostały sprowadzone, po prostu je sprzedali bo, np. zakupili nowe auto. Skarżąca podniosła także, że nie uznaje argumentacji organu, mówiącej, iż skoro skarżąca nie wskazuje właścicieli pojazdów, to konieczne jest przyjęcie domniemania, iż to ona dokonała ich sprowadzenia. Skarżąca nie znajduje jakiegokolwiek przepisu, na podstawie którego można by wywieść tak daleko idące, oraz krzywdzące dla skarżącej wnioski. Skoro organ nawet nie próbował wyjaśnić stanu faktycznego oraz ustalić kto jest właścicielem pojazdu, na jakiej podstawie uznaje, że to była skarżąca. Konstatując, skarżąca uznała, że organ nie zrobił nic, żeby sprawę wyjaśnić, ferując domniemania, domysły oraz stawiając korzystne dla siebie tezy, bez jakiegokolwiek ich poparcia. To, że skarżąca ma na placu przedmiotowe pojazdy, nie znaczy że je sprowadziła, nikt tego nie udowodnił i nie udowodni, bowiem żadnego z nich nie nabyła. Podniosła, że z żadnego z pojazdów nie wymontowała chociażby jednej części celem jej sprzedaży, co zostało udowodnione poprzez kontrolę prowadzonej przeze nią sprzedaży w zestawieniu z fakturami VAT zakupu części.

III.2. W odpowiedzi na skargę datowanej na dzień [...] lutego 2020 r. GIOŚ wniósł o oddalenie skargi.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

IV.2. Podstawą prawnomaterialną, w oparciu o którą wydano zaskarżone postanowienie, był m. in. art. 25 ust. 1 pkt 2 u.m.p.o. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, GIOŚ wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Z kolei wspominany art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, w jego ust. 3 lit. a, przewiduje, że nielegalnie przemieszczone odpady (w rozumieniu art. 2 pkt 35 rozporządzenia nr 1013/2006, czyli m.in. bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom) powinny być poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę. W odniesieniu do odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji oznacza to obowiązek przekazania takiego odpadu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów (art. 18 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów). W realiach niniejszej sprawy nie budziło jakichkolwiek wątpliwości, że pojazdy objęte zaskarżonym postanowieniem GIOŚ stanowiły pojazdy wycofane z eksploatacji w rozumieniu powołanego wyżej art. art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów oraz zasadnie zostały zakwalifikowane do odpadów o kodzie 16 01 04* (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy). Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów, przez pojazd wycofany z eksploatacji rozumie się pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Z kolei przez odpad, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Również dyrektywa 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L 312 z dnia 22 listopada 2008 r. ze zm.) w art. 3 ust.1 definiuje odpady jako każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, lub do których pozbycia został zobowiązany. Fundamentalne znaczenie dla kwalifikacji danej substancji lub przedmiotu jako odpadu odgrywa zatem przesłanka pozbycia się, zaś już dalszą kwestią pozostaje zaliczenie odpadu do poszczególnej grupy. Przesłankę tę można stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu (substancji), z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiarów, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Nie chodzi tu przy tym o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać, zwłaszcza gdy zmiana ta może spowodować negatywne następstwa dla człowieka lub środowiska. Potrzeba zminimalizowania tych ostatnich uzasadnia zarazem rozszerzającą wykładnię pojęcia odpadu tak, aby prawnym reżimem regulującym zasady gospodarowania odpadami objąć jak największą grupę przedmiotów i substancji mogących stanowić zagrożenie w rozpatrywanym zakresie. W orzecznictwie zarówno sądów administracyjnych, jak i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przyjmuje się, iż pozbyciem się przedmiotu w tym rozumieniu będzie również przekazanie go (zbycie) innemu podmiotowi, który będzie go wykorzystywał w inny, zasadniczo odmienny od dotychczasowego sposób. Odpadami mogą być więc także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. W związku z powyższym również niekompletny, uszkodzony pojazd stanowi odpad, który dopiero po poddaniu go procesowi pełnego odzysku może być uznany za produkt niedający się zaliczyć do tej kategorii (zamiast wielu zob. np. wyrok NSA z 19 czerwca 2015 r., II OSK 2874/13, CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). Co istotne, o uznaniu danego pojazdu za odpad w ramach spraw związanych z międzynarodowym przemieszczaniem odpadów decydujące znaczenie ma moment sprowadzenia na terytorium RP, który w przypadku pojazdów, wynika ze statusu prawnego oraz stanu technicznego danego pojazdu oraz woli jego poprzedniego posiadacza. Późniejsza ewentualna naprawa takiego pojazdu poza stacją demontażu, a nawet jego rejestracja po takiej naprawie poza stacją demontażu, nie ma znaczenia (por.np. wyroki NSA z 29 stycznia 2019 r., II OSK 506/17, CBOSA oraz z 5 marca 2019 r., II OSK 961/17, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy z zebranego w aktach materiału wynika, że objęte zaskarżonym postanowieniem uszkodzone samochody zostały sprowadzone z zagranicy, posiadały istotne uszkodzenia, nie miały tablic rejestracyjnych, posiadały elementy niebezpieczne (silniki, akumulatory, płyny eksploatacyjne), a nadto skarżąca nie dysponowała jakimikolwiek dokumentami dotyczącymi ich statusu prawnego, w tym dokumentami pozwalającymi na ich ewentualną rejestrację (zob. protokół oględzin, protokół kontroli, zdjęcia, notatka urzędowa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] września 2017 r. dokumentująca również oświadczenie K. D.). Szczególne znaczenie dowodowe należy tu przyznać protokołowi kontroli z [...] lutego 2018 r. Co należy podkreślić, protokół ten został podpisany osobiście przez skarżącą bez zastrzeżeń. Pouczenie o prawie wniesienia zastrzeżeń do protokołu, prawie odmowy podpisania protokołu oraz zgłoszenia w terminie tygodnia uwag na piśmie zostały zawarte w przedmiotowych protokołach. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że protokół z kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy wyspecjalizowanej służby lub inspekcji korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń (art. 76 § 1 k.p.a.). Dowód z protokołu kontroli ma znaczenie szczególne, zostaje w nim bowiem utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny do odtworzenia. Dowód ten może być co prawda kwestionowany przez stronę (art. 76 § 3 k.p.a.), ale konieczne jest tu przedstawienie przez zainteresowanego konkretnych dowodów w sposób nie budzący wątpliwości podważających wiarygodność dokumentu urzędowego (por. np. wyrok NSA z 25 stycznia 2019 r., II GSK 5223/16 i cyt. tam liczne orzeczenia NSA – CBOSA). Samo zgłoszenie przez zainteresowanego zastrzeżeń do protokołu lub odmowa jego podpisania nie podważa per se protokołu kontroli szczególnej mocy dowodowej wynikającej z jego urzędowego charakteru (art. 76 § 1 k.p.a.), co jest uzasadnione w szczególności tym, że podpisujący go funkcjonariusze publiczni ponoszą surową odpowiedzialność karną za poświadczenie nieprawdy w tym dokumencie (art. 271 k.k.). Natomiast protokół kontroli podpisany bez uwag, zwłaszcza przez przedsiębiorcę, zwiększa jeszcze moc dowodową tego dokumentu urzędowego. Do konkluzji takiej prowadzi zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), w tym stanowiące jej istotny komponent zasady doświadczenia życiowego, a także powszechnie uznana zasada prawa venire contra factum proprium nemini licet. Zgodnie z tą zasadą, nikt nie może powoływać się na fakty czy okoliczności sprzeczne z jego poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami (co do obowiązywania tej zasady w postępowaniu administracyjnym zob. np. postanowienie NSA z 11 maja 2017 r., I OZ 603/17 oraz wyrok WSA w Warszawie z 6 września 2016 r., IV SA/Wa 551/16 - CBOSA). Należy dodać, że w piśmie z 20 marca 2018 r. skarżąca oświadczyła, że przedmiotowe pojazdy miały być pozostawione na jej posesji przez nieznane jej z imienia i nazwiska osoby z uwagi na planowane przez skarżącą uruchomienie w tym miejscu stancji demontażu pojazdów. Dla celów niniejszego postępowania, dotyczącego obiektywnej odpowiedzialności administracyjnej odbiorcy odpadów, zmierzającej do realizacji zasady ochrony środowiska, nie było konieczne prowadzenie szczegółowych ustaleń co do rozbieżności między wspomnianym oświadczeniem skarżącej, a treścią notatki KAS z [...] września 2017 r., wedle której to mąż skarżącej miał przyznać się do procederu sprowadzania z zagranicy uszkodzonych pojazdów z pominięciem obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Zagadnienia te mogą być natomiast istotne z punktu widzenia ewentualnych postępowań skarbowych oraz karno-skarbowych. Dla potrzeb niniejszego postępowania organy zobowiązane były oprzeć się na domniemaniu przewidzianym w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o. Zgodnie z tym przepisem, odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie jest każda osoba fizyczna, prawną lub jednostka organizacyjna, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. W orzecznictwie wyjaśniono, że domniemanie prawne wynikające z treści art. 2 ust. 1 pkt 4 u.m.p.o. ułatwia dowód w tych przypadkach, w których ustawodawca uważał to za celowe, przerzucając na stronę przeciwną ewentualny ciężar obalenia domniemania (zob. np. wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., II OSK 560/18, CBOSA). Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które mógłby skutecznie obalić wspomniane domniemanie. Można stwierdzić, że stan faktyczny, jaki zaistniał w niniejszej sprawie (czyli służby skarbowe ujawniają proceder importu uszkodzonych pojazdów bez dochowania obowiązku uiszczenia danin publicznych, a następnie władający powierzchnią ziemi oświadcza, że pojazdy te zostały przekazane mu przez bliżej nieznane osoby w związku z planowanym uruchomieniem stacji demontażu pojazdów), stanowi wręcz podręcznikowy przykład potwierdzający konieczność funkcjonowania w obrocie prawnym przedmiotowego domniemania. W przeciwnym razie realizacja zasady ochrony środowiska w związku z procederem nielegalnego sprowadzania na teren Polski pojazdów mechanicznych wycofanych z eksploatacji byłaby iluzoryczna. Reasumując, bezzasadne okazały się sformułowane w skardze zarzuty co do poczynienia przez organy wadliwych ustaleń faktycznych (m. in. art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) oraz zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

IV.3. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 124 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu, postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W myśl zaś § 2, postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, na kogo nałożono obowiązek zagospodarowania uszkodzonych pojazdów, tj. na skarżącą. Zaskarżone postanowienie w części uchylało postanowienie z [...] maja 2018 r., dlatego też należy je odczytywać w powiazaniu z tym właśnie postanowieniem (zob. zwłaszcza punkt 2 zaskarżonego postanowienia w zw. z punktem 1 postanowienia z 2018 r.). Istota zmiany dokonanej zaskarżonym postanowieniem polegała wyłącznie na wyłączeniu z obowiązku zagospodarowania samochodu [...]. Warto odnotować, że przyczyną tej zmiany nie było wadliwe zakwalifikowanie tego pojazdu jako odpadu o kodzie 16 01 04* (taka kwalifikacja była oczywista w świetle akt sprawy), ale na skutek ustalenia, że pojazd ten nie był już w posiadaniu skarżącej w chwili orzekania. Końcowo trzeba zaznaczyć, że GIOŚ prawidłowo nie ograniczył rozstrzygnięcia wydanego na skutek zażalenia do uchylenia części kontrolowanego postanowienia, ale równocześnie utrzymał w mocy to postanowienie w pozostałej części (pkt 2). Znaczyć wymaga, że w orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym równoczesne utrzymywanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w pozostałej części nie jest konieczne (zob. np. wyrok NSA z 29 listopada 2016 r., I OSK 180/15, CBOSA i cyt. tam orzeczenia).

IV.4. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.