Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1207/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 73 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 560/15 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia akt sprawy z wniosku o przyznanie płatności złożonego przez inny podmiot 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. w B. na rzecz Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 560/15 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B., na postanowienie Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektora M. OR ARiMR) z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia akt.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: Kierownik BP, organ I instancji) działając na podstawie art. 74 § 2, w związku z art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwane dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku P. M., reprezentanta [...] Sp. z o.o. z [...] marca 2015 r. orzekł o odmowie udostępnienia akt sprawy [...] z wniosku o przyznanie płatności na 2012 rok złożonego przez inny podmiot.

Uzasadniając decyzję, Kierownik BP wyjaśnił, iż zawiadomieniem nr [...] z [...] maja 2013 r. zawiadomił spółkę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy [...]. Zawiadomienie wystosowano w związku z wyjaśnieniami złożonymi przez spółkę jako świadka w sprawie konfliktu kontroli krzyżowej, swoim zakresem obejmowało ono całą dokumentację złożoną przez świadka w przedmiotowym konflikcie. W dniu [...] marca 2015 r. spółka zapoznała się z przedstawioną dokumentacją oraz złożyła wniosek o udostępnienie całości akt, a w szczególności podjętego rozstrzygnięcia.

Oceniając ww. wniosek o udostępnienie całości akt sprawy i zgodnie z art. 73 k.p.a. regulującym przedmiotową materię organ I instancji stwierdził, iż w niniejszym postępowaniu spółka nie jest stroną postępowania, a świadkiem w sprawie prowadzonej z wniosku innego podmiotu. Podał w tym zakresie, iż jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (wyrok WSA w Gliwicach z 6 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1337/08) postępowanie w sprawie przyznania płatności obszarowych może zostać wszczęte wyłącznie z inicjatywy rolnika ubiegającego się o płatności i tylko on jest stroną takiego postępowania mającą interes prawny w nabyciu konkretnego uprawnienia. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu.

Postanowieniem Nr [...] z [...] czerwca 2015 r. Dyrektor M. OR ARiMR w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. Po przedstawieniu stanu sprawy oraz treści przepisów – art. 73 – 74 k.p.a. Dyrektor ARiMR wskazał, iż prawo domagania się spełnienia przez właściwy organ obowiązków z art. 73 § 1 i 2 k.p.a. przysługuje wyłącznie podmiotowi, który ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Z uprawnień określonych ww. przepisem może skorzystać tylko ten podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym jako strona. Podmiot zaś niebędący stroną postępowania nie ma prawa żądania udostępnienia mu akt. W niniejszej sprawie błędne zawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy nie powoduje, że organ I instancji winien konsekwentnie i bezrefleksyjnie stosować się do nieprawidłowo udzielonej informacji. Dyrektor ARiMR zaznaczył właściwe działanie organu I instancji, uznające zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy za omyłkowo wysłane i odmawiające spółce udostępnienia akt sprawy [...]. Organ odwoławczy podał też, że brak jest możliwości zapoznania spółki z aktami sprawy, bowiem nie jest ona stroną tego postępowania.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 6 kwietnia 2016 r., oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę podjętych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć stanowi art. 73 § 1 i 74 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Zgodnie zaś z art. 74 § 2 k.p.a. odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Konstytucyjne prawo dostępu do akt sprawy w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć szeroko, nie tylko jako prawo wglądu w akta sprawy, ale także jako prawo do sporządzania z tych akt notatek, kopii lub odpisów, prawo żądania (od organu) uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy, prawo do wydania (przez organ) z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów oraz prawo do zapewnienia stronie przez organ administracji publicznej dostępu do pism w formie dokumentu elektronicznego, wnoszonych do organu administracji publicznej lub przez niego doręczanych w systemie teleinformatycznym, po identyfikacji strony w sposób określony w przepisach ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U.2014.183 ze zm.).

Przepis art. 73 k.p.a. ustanawia prawo strony do domagania się od organu zachowania określonego w § 1 oraz spełnienia żądań wymienionych w § 2. Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Powyższa regulacja oznacza zatem, że organ rozpatrujący wniosek winien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskodawca legitymuje się przymiotem strony i w zależności od wyniku ustaleń w tym zakresie organ administracji ma obowiązek udostępnienia akt (sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów) lub podjęcia w trybie art. 74 § 2 k.p.a. postanowienia o odmowie powyższego.

Skarżąca swój interes prawny do udostępnienia pełnych akt administracyjnych sprawy nr [...] (prowadzonej z wniosku innego podmiotu - Agencji Nieruchomości Rolnej w Warszawie) wywodzi z faktu błędnego poinformowania jej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy.

Na podstawie analizy materiału dowodowego sprawy (w tym akt dotyczących przyznania płatności) Sąd za właściwe uznał stanowisko orzekających w sprawie organów, iż skarżąca będąca świadkiem w sprawie w odniesieniu do kwestii konfliktu kontroli krzyżowej nie ma statusu strony w ww. postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji nie przysługuje jej prawo dostępu do akt przedmiotowego postępowania. Sąd przyjął, co wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 6 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1337/08), iż zgodnie z przepisami art. 7 i art. 18 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.) postępowanie w sprawie przyznania płatności obszarowych może zostać wszczęte wyłącznie z inicjatywy rolnika ubiegającego się o płatności i tylko on jest stroną takiego postępowania, mającą interes prawny w nabyciu konkretnego uprawnienia. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Zatem stroną postępowania może być podmiot, który żąda postępowania ze względu na swój interes prawny. Podstawę takiego interesu może stanowić tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne uprawnienie, tym samym stwarza dla danego podmiotu legitymację procesową strony. W świetle powyższych rozważań za nieuprawnione uznać należy podnoszone w skardze argumenty dotyczące nieprawidłowości wydanych w postępowaniu administracyjnym postanowień.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca spółka, która zaskarżyła w całości wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 560/15 i VIII SA/Wa 561/15, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie skarżonych aktów instancji odwoławczej albo o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego; rozpoznanie skargi na rozprawie w trybie art. 176 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwane: p.p.s.a.)

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 28 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez jego nieuprawnione niezastosowanie i brak uchylenia skarżonych aktów administracyjnych w sytuacji zasadności podniesionych w skardze i pismach procesowych zarzutów naruszenia odpowiednio art. 28 i art. 73 § 1 k.p.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy,

2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 28 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji zasadności podniesionych w skardze i pismach procesowych, zarzutów naruszenia odpowiednio art. 28 i art. 73 § 1 k.p.a.,

3. art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i poprzez niewłaściwą kontrolę działalności organu administracji, błędnie przyjęcie, iż skarżącej nie przysługiwały prawa strony w postępowaniu. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy,

4.art. 106 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

5. art.12a § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę udostępnienia stronie akt sprawy nr [...],

6. art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

7. art. 31 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

8. art. 73 § 1 k.p.a. w związku z art.28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie (dot. wyroku sygn. akt VIII SA/Wa 560/15),

9. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że skarżąca spółka była świadkiem w postępowaniu,

10. art. 145 § 1 k.p.a. pkt 4 poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie (dot. wyroku sygn. akt VIII SA/Wa 561/15).

Skarżąca zarzuciła także mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego:

1. art. 145 § 1 k.p.a. pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie (dot. wyroku sygn. akt VIII SA/Wa 561/15).

2. art. 73 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie (dot. wyroku sygn. akt VIII SA/Wa 560/15).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy zostały naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych, tzn. na naruszeniu przepisów prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przpisów postępowania, w pierwszej kolejności zuważyć należy, że w skardze kasacyjnej można powoływać naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i musi to być naruszenie przepisów postępowania stosowanych przez sąd administracyjny oraz uchybienia procedury przed organem administracji. Stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania przed organem administracji należy zarzut naruszenia prawa przez organ administracji, powiązać z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny (por. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009, sygn. aktI OPS 10/09). Wadliwość zgłoszonej podstawy kasacyjnej jest czasami możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym może być zrealizowany obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt. 1 i 2 oraz w art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwałę Pełnego Składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 776/10 - dostępne w systemia CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach postawionych zarzutów procesowych brak jest wyjaśnienia, że naruszenie podanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W praktyce oznacza to, że skarżący winien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2409/11, LEX nr 1110162). Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie postanowienia. Zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 330/10, Lex nr 992297). Wobec powyższego jednoznacznie stwierdzić należy, że niepodanie istotnego wpływu na wynik sprawy w zakresie wskazanych naruszeń procesowych, skutkuje zasadnym twierdzeniem o nieskuteczności zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej w pkt 1 lit a, b, c, d, e, f, g, h, i, j petitum skargi kasacyjnej. W stanie faktycznym sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo oddalił skargę skarżącej spółki na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu oddalające skargę na rozstrzygnięcie organów administracji publicznej, które odmówiły udostępnienia akt skarżącej spółce ponieważ uznały, że nie posiada ona przymiotu strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 73 k.p.a. uprawnienia do zapoznania się z aktami danego postępowania administracyjnego, sporządzania z nich notatek i odpisów dotyczy tylko strony postępowania. Natomiast z orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że stroną postępowania jest wyłącznie podmiot, który składa wniosek o przyznanie płatności (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1337/08). Jedynie rolnik składający wniosek o przyznanie płatności ma interes prawny wyrażający się w uprawnieniu do nabycia prawa do przyznania płatności. Podkreślić z całą stanowczością należy, że interes prawny mają tylko te podmioty, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka nie posiada żadnego interesu prawnego w toczącym się postępowaniu o przyznanie płatności dotyczącym innego wnioskodawcy, a tym samym skarżaca spółka nie może być uznana za stronę w takim postępowaniu. Wyrok Sądu pierwszej instancji jest prawidłowy i nie narusza prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z poglądem prezentowanym przez pełnomocnika skarżącej, że w takiej sytuacji prawnej w jakiej znalazła się skarżąca jej prawa jako strony powstają z mocy prawa i nie wymagają formalnego uznania przez organ za stronę. Zauważyć należy, że skarżąca spółka nie była stroną postępowania w sprawie [...], a jedynie świadkiem w sprawie z wniosku innego podmiotu, dlatego odmówiono jej wglądu w akta sprawy, sporządzenia z niej notatek kopii lub odpisów. Zgodnie z art. 73 § 1 Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzenia z niej notatek kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Faktem jest, że [...] maja 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego W. Z. wysłał do spółki zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy [...] w związku z wyjaśnieniami złożonymi przez spółkę jako świadka w kontroli krzyżowej i swoim zakresem obejmowało całą dokumentację złożoną przez świadka w przedmiotowym konflikcie, nie oznacza to jednak, że świadkowi tj. skarżącej spółce przysługiwało prawo wglądu w akta sprawy prowadzonej z wniosku innego podmiotu. Spółka nie posiada uprawnień z art. 73 § 1 k.p.a., ponieważ z oczywistych względów nie może zostać uznana za stronę postępowania w ww. sprawie. Tak więc zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej a dotyczące naruszenia prawa materialnego ( pkt 2 lit. a i b petitum skargi kasacyjnej) są pozbawione podstaw prawnych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).