Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1488/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61a art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 20 ust. 1 pkt 1 ust. 2, art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Żnińskiego z dnia 23 marca 2017 r. nr GN.660.2.3.2016.2017, 2. zasądza od Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Bydgoszczy na rzecz Gminy Gąsawa kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] czerwca 2016r. uzupełnionym pismem z [...] sierpnia 2016r. Wójt Gminy G. wystąpił o sprostowanie błędu na mapie ewidencyjnej i naniesienie prawidłowej granicy pomiędzy działką nr [...] i nr [...] położonymi w obrębie ewidencyjnym P., ponieważ aktualny jest błędny.

Decyzją z dnia [...] marca 2017r. [...] Starosta Z., na podstawie art. 7d, art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c-d ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016r. poz. 1629 z późn.zm.), z urzędu dokonał sprostowania dotychczasowego oznaczenia w operacie ewidencji gruntów i budynków (mapie ewidencyjnej) przebiegu granicy działki nr [...] o pow. 0,7500 ha położonej w P. stanowiącej własność Gminy G. zapisanej w księdze wieczystej nr [...] z działką nr [...] o pow. 2,2800 ha położonej w P. stanowiącej własność J. W. KW nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał zgromadzony materiał dowodowy w tym dokumentację geodezyjno-kartograficzną, kopię mapy geodezyjnej oraz kopię wyrysu z mapy ewidencyjnej działki nr [...] z akt księgi wieczystej. Organ powołał się również na wyjaśnienia W. J. co do użytkowania przez niego działki [...] będącej własnością Gminy G., oraz tego, że nie znał przebiegu granicy między ta działką i działką nr [...], którą nabył od Gminy w 1997r.

Starosta, przywołując treść § 36 i § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 206r. poz. 1034), uznał, że zgromadzony materiał dowodowy oraz ocena i analiza wiarygodności tego materiału upoważniają organ do dokonania aktualizacji danych i dokonania sprostowania oznaczenia przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...], zgodnie z załącznikiem mapowym. Granicę pomiędzy działkami stanowią odcinki 18-36 i 36-8.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. J. zarzucił, że wszystkie mapki i dokumentacja oraz teren pokazany mu podczas zakupu nieruchomości był inny niż określony decyzją. Przedstawione w decyzji uzasadnienie odbiega od treści złożonych przez niego wyjaśnień stwierdzających przebieg granicy dla przedmiotowych działek. Od 20 lat przedmiot sporu uważa za swoją własność, nie podważa tego odnalezienie po tym czasie szkiców, których wiarygodność odwołujący się podważa.

Decyzją z dnia [...] października 2017r. znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

Powołując się na treść art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c-d ustawy w zakresie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków i § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie ma podstaw do ustalenia w trybie aktualizacji danych prawidłowego przebiegu granicy między działkami. Usunięcie powstałych błędów w tym trybie w kategorii wykrycia błędnych informacji, w tym stanie faktycznym narusza prawo.

Organ opisał jednocześnie zgromadzony materiał dowodowy w tym operaty techniczne z 1982r. (podział działki nr [...] m.in. na działki nr [...] – pow. 2,55 ha i [...] pow. 0,48oo ha) i 1997r. (wznowienie znaków granicznych) przejęte do państwowego zasobu, wykaz zmian gruntowych dokonanych w 1988r., którym dokonano zmiany powierzchni działek nr [...] (z pow. 2,55 ha zmieniono na 2,2800 ha) i [...] (z pow. 0,4800 ha zmieniono na 0,7500 ha), a do którego nie odnaleziono żadnego operatu technicznego oraz decyzję z [...] maja 1997r. zatwierdzającą podział nieruchomości w miejscowości P. zapisanej w KW [...]. Aktem notarialnym z [...] czerwca 1997r. Gmina G. dokonała sprzedaży działek nr [...] o łącznej pow. 2,59 ha na rzecz W. J..

Organ stwierdził, że ze zgromadzonych dokumentów wynikał inny przebieg granic działek nr [...] niż wskazany w dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przed 1988r. W sprawie występują nieprawidłowości wskutek wprowadzenia do operatu ewidencyjnego zmian (wykazu zmian gruntowych z 1988r.) bez właściwej analizy i oceny dokumentacji stanowiącej podstawę wprowadzenia zmian. W związku z zaistniała sytuacją powstały rozbieżności co do granic działek nr [...] Doprowadziło to organ odwoławczy do stwierdzenia, że wprowadzenie zmiany w zakresie powierzchni działek i w dalszej konsekwencji dokonywanie kolejnych zmian w ewidencji, a także późniejszy obrót prawny doprowadziło do powstania sporu granicznego, a tym samym co do prawa własności części gruntu o pow. 0,2700 ha.

Organ odwoławczy ustalił, że granice działki zostały prawnie zatwierdzone w 1982r. natomiast brak jest innej dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia potwierdzające zmiany w zakresie granic nieruchomości. Aktualne dokonanie aktualizacji danych ewidencyjnych granic działki prowadzi do stwierdzenia, kto powinien być właścicielem spornej działki. W stanie faktycznym sprawy organ nie ma podstaw do orzekania w tym zakresie, zważywszy, że w 1988r. dokonano w sposób nieuzasadniony zmian powierzchni działek (granic) wyłącznie na podstawie wykazu zmian gruntowych. Organ wskazał, że brak jest innej dokumentacji geodezyjnej wynikającej z przepisów prawa dokumentującej wprowadzone zmiany.

Organ odwoławczy wskazał na sformalizowany charakter procedury aktualizacji danych ewidencyjnych, które nie może obejmować ponownej oceny dokumentów stanowiących już podstawę istniejącego wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Za pomocą regulacji p.g.k. nie można kwestionować, czy ustalać stanu faktycznego czy prawnego nieruchomości, ani podważać tytułu dokonanych w ewidencji wpisów. Zatem organy prowadzące tę ewidencję nie są powołane do rozstrzygania stanu prawnego nieruchomości. Uwzględniając, że w sprawie wystąpiły istotne rozbieżności co do granic i powierzchni działek nr [...] i nr [...] oraz nastąpił obrót prawny jednej z tych działek, zdaniem organu II instancji, nie ma podstaw do aktualizacji danych w operacie ewidencyjnym w trybie sprostowania danych błędnych, w zakresie granicy działek. Może to nastąpić w innym trybie np. poprzez wszczęcie odpowiedniego postępowania w zakresie rozgraniczenia nieruchomości czy w przypadku sporu co do prawa własności – przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, ze w związku z zaistniałymi zdarzeniami prawnymi oraz spornymi stanowiskami stron do stanu własności/posiadania organ administracji geodezyjno-kartograficznej nie jest uprawniony do usunięcia popełnionych wcześniej istotnych błędów w dokumentacji geodezyjnej poprzez wprowadzenie zmian polegających na ustaleniu granic. Zdaniem organu wykluczona jest możliwość dokonywania zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych lub które powinny zostać rozstrzygnięte w drodze cywilnego sporu o własność. Nie można zatem w niniejszej sprawie stwierdzić, ze zaszły podstawy do aktualizacji danych ewidencyjnych we wskazanych trybie. W świetle stanu faktycznego i prawnego wynikającego z akt sprawy, zdaniem organu odwoławczego w istocie chodzi o rozstrzygnięcie sporu o granice/własność, a tym samym niedopuszczalne jest załatwienie tego sporu w drodze decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu aktualizacyjnym. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie dokonał wszystkich niezbędnych ustaleń stanu faktycznego, w tym dokonał błędnej oceny że istnieją podstawy do aktualizacji danych ewidencyjnych z urzędu w trybie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c-d ustawy wyeliminowania wykrytych błędnych danych ewidencyjnych.

Organ odwoławczy podkreślił, ze postępowanie wszczęte z urzędu może się zakończyć albo zmianą danych w ewidencji gruntów i budynków albo umorzeniem postępowania – jeżeli brak jest podstaw do zmiany danych ewidencyjnych. Z tego powodu uznając, że wobec braku dokumentacji geodezyjnej i braku przesłanek do aktualizacji danych ewidencyjnych a także braku kompetencji organu ewidencyjnego do rozstrzygania w tym postępowaniu co do ustalenia przebiegu granicy (prawa własności) – postępowanie w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe. W związku z treścią art. 105 § 1 k.p.a. skutkowało to zatem koniecznością zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła Gmina G. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia [...] sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca Gmina zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w całości podczas gdy zgromadzony w postępowaniu przed organem I instancji materiał dowodowy pozwalał na utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy,

- art. 7 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków potwierdzające zmiany w zakresie granic nieruchomości po 1982r.

Skarżąca zarzuciła nadto organowi odwoławczemu naruszenie prawa materialnego tj. art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c-d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegające na błędnej wykładni i uznaniu, że w niniejszej sprawie nie istnieją podstawy do aktualizacji danych ewidencyjnych z urzędu w celu wyeliminowania wykrytych błędnych danych ewidencyjnych.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Sądowej kontroli legalności w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2017r. uchylająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2017r. i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w całości. Wskazaną decyzją Starosta [...] z urzędu dokonał sprostowania dotychczasowego oznaczenia w operacie ewidencji gruntów i budynków (mapie ewidencyjnej) przebiegu granicy działki nr [...] o pow. 0,7500 ha położonej w P. stanowiącej własność Gminy G. zapisanej w księdze wieczystej nr [...] z działką nr [...] o pow. 2,2800 ha położonej w P. stanowiącej własność W. J. nr księgi wieczystej KW [...].

W sprawie administracyjnej rozstrzygniętej ostatecznie zaskarżoną decyzją zastosowanie winny mieć przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 1629 z późn.zm., dalej "p.g.k") oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 1034 z późn.zm.).

Zasadniczy przedmiot sporu pomiędzy skarżącą Gminą G. a Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wymaga jednak w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaistniały podstawy do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie sprostowania danych w ewidencji gruntów i budynków (oznaczenia w operacie ewidencji przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi działkami ewidencyjnymi) i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1257 z późn.zm., dalej jako "k.p.a.").

Organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdził, że pomimo istnienia rozbieżności co do granic działek ewidencyjnych nr [...] i istotnych błędów w dokumentacji geodezyjnej, brak jest podstaw do aktualizacji danych ewidencyjnych co do przebiegu granicy pomiędzy działkami o nr ewidencyjnych [...] i [...], a dokumentacja źródłowa nie daje podstaw do dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego, mających na celu rozstrzygnięcie sporu będącego wynikiem powstałych nieprawidłowości w dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Powołując się na rozumienie pojęcia aktualizacji i charakter ewidencji gruntów i budynków organ wskazał, że wykluczone jest dokonywanie zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych lub które powinny zostać rozstrzygnięte w drodze cywilnego sporu o własność.

W ocenie organu odwoławczego, nie można stwierdzić, ze w sprawie zachodzą podstawy do aktualizacji danych ewidencyjnych we wskazanym trybie. W świetle stanu faktycznego i prawnego wynikającego z akt sprawy w istocie chodzi o rozstrzygnięcie sporu o granice/własność, a tym samym niedopuszczalne jest załatwienie sporu w drodze decyzji administracyjnej. Nadto organ pierwszej instancji nie dokonał wszystkich niezbędnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego, w tym dokonał błędnej oceny, że istnieją podstawy do aktualizacji danych ewidencyjnych z urzędu w trybie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. c-d p.g.k., w celu wyeliminowania błędnych danych ewidencyjnych. WINGiK podkreślił jednocześnie, że postępowanie wszczęte z urzędu może zakończyć się albo zmianą danych w ewidencji gruntów i budynków albo umorzeniem postępowania – jeśli brak jest podstaw do zmiany danych ewidencyjnych. Organ wywiódł, że postępowanie wobec braku dokumentacji geodezyjnej i braku przesłanek do aktualizacji danych ewidencyjnych, a także braku kompetencji organu ewidencyjnego do rozstrzygania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym co do ustalenia przebiegu granicy (prawa własności) było bezprzedmiotowe – przywołując art. 105 § 1 k.p.a.

Z kolei skarżąca Gmina G. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie w tym zakresie przepisów postępowania oraz prawa materialnego poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, mimo iż jej zdaniem zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na utrzymanie jej w mocy, bowiem potwierdza zmiany w zakresie granic nieruchomości po 1982r.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, skarga okazała się zasadna w zakresie uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, która została wydana z istotnym naruszeniem zarówno przepisów postępowania, jak również prawa materialnego. Nie wszystkie jednak argumenty skargi okazały się zasadne. W szczególności, zdaniem Sądu, zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie jest kompletny, niektóre dowody budzą poważne wątpliwości co do ich wiarygodności, które nie zostały w wystarczającym stopniu wyjaśnione. Organy administracji, wbrew dyspozycji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względnie interes społeczny jak również słuszny interes stron postępowania – o sprzecznych interesach. Wbrew przekonaniu strony skarżącej, na obecnym etapie sprawy, mimo stwierdzenia błędów w ewidencji gruntów i budynków, brak jest dostatecznych podstaw faktycznych i prawnych dla przesądzenia o merytorycznej zasadności żądania zgłoszonego wnioskiem Gminy z [...] czerwca 2016r. i powtórzonego w piśmie z [...] sierpnia 2016r.

Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn.zm., dalej "k.p.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Po myśli art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawa środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Sąd na podstawie szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i podjętych przez organy czynności oraz norm prawa materialnego stwierdził, że do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem Gminy G. konieczne jest również uchylenie decyzji Starosty [...] z [...] marca 2017r. wydanej z istotnym naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że analiza akt administracyjnych przedstawionych wraz ze skargą, ani też uzasadnień rozstrzygnięć organów administracji obydwu instancji, nie daje podstaw do ustalenia dlaczego Starosta [...] mimo jednoznacznego wniosku Gminy G. z [...] czerwca 2016r. (powtórzonego pismem z [...] sierpnia 2016r.), dopiero pismem z [...] listopada 2016r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie prawidłowego określenia w operacie ewidencji gruntów i budynków przebiegu granicy działki nr [...] o pow. 0.7500 ha z działką nr [...] o pow. 2,2800 ha położonymi w P. gmina G. , i to o wszczęciu tego postępowania z urzędu. Tymczasem zgodnie z przepisem art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jeżeli strona wniosła żądanie wszczęcia postępowania, obowiązkiem organu było zawiadomienie wszystkich stron o wszczęciu postępowania na żądanie strony (§ 4). Z art. 61 § 3 k.p.a. wynika jednoznacznie, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż żądanie Gminy G. wszczęcia postępowania w rozpoznawanej sprawie wpłynęło do Starosty [...] [...] czerwca 2016r. Organ ten nie wydał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61a § 1 k.p.a.

W tej sytuacji procesowej postępowanie, o którego wszczęciu zawiadomił Starosta [...] o w zakresie zgodnym z żądaniem Gminy, zainicjowane zostało skutecznie złożonym żądaniem strony. Niesporne w sprawie pozostaje, że Gmina G. jest właścicielem nieruchomości gruntowej obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] w P., co do której wniosła o ustalenie i sprostowanie w operacie ewidencyjnym prawidłowego przebiegu granicy tej działki ewidencyjnej z sąsiednią działką o nr ewidencyjnym [...], powołując się na błąd istniejący w ewidencji.

W tym miejscu należy wskazać, iż powyższe rozróżnienie ma w okolicznościach rozpoznawanej sprawy o tyle zasadnicze znaczenie, że organ odwoławczy błędnie powielając stanowisko organu pierwszej instancji, że postępowanie prowadził z urzędu, uchylając decyzję pierwszej instancji i jednocześnie nie rozpoznając sprawy merytorycznie (pozytywnie lub negatywnie), ani kasacyjnie a umarzając postępowanie organu pierwszej instancji – pozbawił stronę prawa rozpoznania jej żądania rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy wszakże umorzył postępowanie administracyjne w sprawie, uznając je za bezprzedmiotowe. Tymczasem zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji może wydać decyzję o umorzeniu postępowania w całości wyłącznie wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu, z akt sprawy, w szczególności treści skargi nie wynika, aby postępowanie zainicjowane skutecznie wnioskiem skarżącej stało się dla niej bezprzedmiotowe, w szczególności aby cofnęła ona swoje żądanie. Istnieją zatem wszystkie elementy sprawy administracyjnej, podmiot, przedmiot podlegający regulacji materialnego prawa administracyjnego oraz żądanie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Zwrócić należy tu uwagę na konieczność rozróżnienia ewentualnej bezzasadności żądania strony, co skutkować winno merytoryczną decyzją negatywną, od bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego – skutkującej koniecznością wydania decyzji formalnej o umorzeniu postępowania w danej sprawie.

Już tylko powyższe naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (tj. art. 24 ust. 2a - 2c p.g.k. i art. 61, art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) miało istotny wpływ na wynik sprawy, zatem uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W dalszej kolejności przywołać należy regulacje prawa materialnego mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 8 p.g.k. ewidencja gruntów i budynków stanowi wyłącznie system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Dlatego też dla obywateli i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.). Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów odnośnie gruntów, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Ochronie i rejestracji praw podmiotowych służą księgi wieczyste, a spory na tle własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach.

Ewidencja gruntów i budynków obejmuje w zakresie gruntów między innymi informacje dotyczące - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty oraz informacje podmiotowe (art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.g.k.). Informacje te zawiera operat ewidencyjny, który składa się z 1) bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego oraz 2) zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (art. 24 ust. 1 p.g.k.).

Zgodnie z ust. 2a art. 24, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:

1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:

a) przepisów prawa,

b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,

c) materiałów zasobu,

d) wykrycia błędnych informacji;

2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje (ust. 2b):

1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Ustawodawca zastrzegł jednocześnie, że odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2c).

W dalszej kolejności podkreślenia wymaga, iż z uwagi na charakter i istotę ewidencji gruntów i budynków jednostkami powierzchniowymi podziału kraju nie są nieruchomości, lecz jednostki ewidencyjne, obręby ewidencyjne oraz działki ewidencyjne (§ 5 ust. 1 rozporządzenia z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 rozporządzenia, działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych.

Sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli (ust. 2):

1) wyodrębnione zostały w wyniku podziału nieruchomości, a materiały powstałe w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych związanych z tym podziałem przyjęte zostały do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;

2) są wyszczególnione w istniejących dokumentach określających stan prawny nieruchomości, a w szczególności w księgach wieczystych, zbiorach dokumentów, aktach notarialnych, prawomocnych orzeczeniach sądowych i ostatecznych decyzjach administracyjnych, a jednocześnie są działkami gruntu lub działkami budowlanymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

3) obejmują grunty zajęte pod drogi publiczne, linie kolejowe, wody śródlądowe, rowy, a ich wyróżnienie w postaci odrębnych działek jest celowe ze względu na odrębne oznaczenia tych gruntów w innych ewidencjach i rejestrach publicznych bądź ze względu na ich różne nazwy urzędowe.

Przepisy regulują także sposób numeracji działek ewidencyjnych.

Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi co wynika z przepisów Rozdziału 3 rozporządzenia (§ 44 i nast.). Starosta w ramach zadań związanych z prowadzeniem ewidencji zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia jest uprawniony do aktualizacji operatu ewidencyjnego, która następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi;

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych;

3) wyeliminowania danych błędnych.

Stosownie do ust. 2 § 45, przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio. Natomiast przy sporządzaniu dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 37-39 stosuje się odpowiednio (ust. 3 § 45).

Zgodnie natomiast z § 36 rozporządzenia, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym;

2) w celu podziału nieruchomości;

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów;

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości;

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej;

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków;

7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji;

8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

Z kolei w myśl § 37 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zwarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic.

W przypadkach określonych w § 37 będzie miał zatem zastosowanie tryb ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych – przez powołanego przez organ wykonawcę, zgodnie z przepisami § 38 i § 39 ust.1-8 rozporządzenia:

1. Ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli lub użytkowników wieczystych tych działek albo osób władających tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.

2. W przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek.

3. W przypadku gdy spokojnego stanu posiadania, o którym mowa w ust. 2, nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków.

4. Ustalane punkty graniczne wykonawca oznacza na gruncie w sposób umożliwiający ich pomiar. Trwała stabilizacja tych punktów może nastąpić wyłącznie z inicjatywy i na koszt zainteresowanych i może dotyczyć wyłącznie punktów ustalonych w oparciu o zgodne oświadczenie, o którym mowa w ust. 1.

5. Wyniki ustaleń przebiegu granic działek ewidencyjnych wykonawca utrwala w protokole, którego wzór z przykładowymi wpisami zawiera załącznik nr 3 do rozporządzenia.

6. Integralną częścią protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych są szkice graniczne, sporządzone przez wykonawcę, które zawierają:

1) adres położenia działek, których granice są ustalane;

2) usytuowanie punktów granicznych w stosunku do szczegółów terenowych położonych na ustalanych granicach lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie, takich jak budynki, ogrodzenia, słupy oraz miedze, przedstawione w sposób graficzny i doprecyzowane opisem lub danymi określającymi odległości tych punktów do szczegółów terenowych;

3) numery działek ewidencyjnych;

4) podpisy osób biorących udział w czynnościach podjętych w celu ustalenia przebiegu granic lub adnotację wykonawcy o odmowie złożenia podpisu;

5) podpis osoby, która sporządziła szkic graniczny.

7. W przypadku gdy ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych odbywa się na podstawie zobrazowań lotniczych, satelitarnych lub ortofotomapy, informacje i podpisy, o których mowa w ust. 6, są treścią kopii tych zobrazowań lub ortofotomapy.

8. Informacje o spornych odcinkach granic działek ewidencyjnych ujawnia się w bazie danych ewidencyjnych oraz na wyrysach z mapy ewidencyjnej.

Przenosząc wskazane regulacje na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że celem ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych jest wyłącznie wykazanie przebiegu tych granic w ewidencji gruntów i budynków. Z mocy § 39 ust. 8 rozporządzenia informacje o spornych odcinkach granic działek ewidencyjnych ujawnia się w bazie danych ewidencyjnych oraz na wyrysach z mapy ewidencyjnej. Wbrew stanowisku organu odwoławczego, należy odróżnić kwestię ewentualnego rozgraniczania nieruchomości, o jakim mowa w przepisach Rozdziału 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, jak również sporu dotyczącego prawa własności, od ustalenia przebiegu granicy działek ewidencyjnych celem zapewnienia aktualizacji operatu ewidencyjnego ewidencji gruntów i budynków, o którym mowa w § 45 rozporządzenia. Dane ewidencji gruntów obrazują stan prawny i faktyczny wynikający z posiadanych przez organ dokumentów określonych przepisami prawa materialnego. Ewidencja gruntów nie służy zatem wyjaśnianiu stanu prawnego nieruchomości.

Zwrócić należy ponownie uwagę, iż wniosek Gminy G. dotyczył sprostowania na mapie analogowej ewidencji gruntów (czyli aktualizacji danych na mapie ewidencyjnej) w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działką ewidencyjną nr [...], a działką ewid. nr [...] w P., jako błędnego. Zdaniem wnioskodawcy przebieg granicy winien być zgodny z pracami geodezyjnymi wykonanymi w 1997r., co zgodne byłoby ze stanem własności ujawnionym w księgach wieczystych oraz dokumentacją geodezyjną w zasobie Starosty. Przy czym ani wnioskodawca, ani organy nie kwestionują prawidłowości określonej w ewidencji powierzchni powyższych działek ewidencyjnych. Powierzchnia działki ewidencyjnej jest funkcją jej granic, a na podstawie danych dotyczących ustalenia przebiegu granicy wyłącznie pomiędzy działkami nr [...] nie ma podstaw do rewidowania powierzchni tych działek, czego nie dotyczył wniosek. Nie wynika z treści zgromadzonego materiału dowodowego aby istniał spór co do powierzchni działek ewidencyjnych tj. tego, że działka o nr ewidenc. [...] ma powierzchnię 2,2800 ha, a działka o nr ewid.[...] – pow. 0,5700 ha.

Stanowisko odnośnie związania organu wnioskiem strony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest ugruntowane.

W ocenie Sądu, lektura materiału dowodowego zebranego w sprawie wskazuje, że nie jest on kompletny, a organy nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Nie jest na obecnym etapie możliwe jednoznaczne ustalenie czy określony w operacie ewidencyjnym przebieg granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...] odpowiada stanowi na gruncie, czy też zachodzi konieczność jego aktualizacji.

Jak wynika jednak już nawet z niepełnych ustaleń organów obydwu instancji zachodzą uzasadnione wątpliwości co do przebiegu przedmiotowej granicy, jak również tego jakie dokumenty stanowiły podstawę ujawnienia określonych danych dotyczących tych działek w ewidencji, w szczególności w jakim trybie i na podstawie jakich wiarygodnych dokumentów odnotowano zmianę powierzchni tych działek w 1988r., na skutek jakich aktów lub czynności to nastąpiło, jakie jeszcze zmiany w zakresie podziału terenu pierwotnej działki nr [...] nastąpiły i jaki to miało wpływ na przebieg granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi. Organ odwoławczy nie uzasadnia szczegółowo na jakiej podstawie tak twierdzi, aczkolwiek wskazał, że w 1988r. w sposób nieuzasadniony dokonano zmian powierzchni działek (granic) wyłącznie na podstawie wykazu zmian gruntowych. Nie opisał jednak dokładnie o jakie działki chodzi. W jaki sposób ustalano położenie punktów granicznych, jakimi punktami granica przebiega. Organy pominęły także obowiązek dokonania lustracji akt ksiąg wieczystych celem ewentualnego poszukiwania innych dokumentów, mogących mieć znaczenie w sprawie. W szczególności wskazać należy, iż należało prześledzić wnikliwie i ustalić całą historię w zakresie ewidencyjnym gruntu, oznaczonego obecnie nr ewidencyjnym działek [...] w obrębie P. co najmniej od 1982r. I tak z dokumentacji geodezyjnej sporządzonej celem rozgraniczenia i podziału działki o nr ewidencyjnym [...] w czerwcu 1982r. wynika, że działka ta, ujawniona w księdze wieczystej kw [...] (!) o pow. 4,10 ha, została podzielona na działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...] i [...]. Z operatu technicznego jednoznacznie wynikają dane punktów granicznych określających przebieg granic pomiędzy tymi działkami ewidencyjnymi, oraz współrzędnych. Decyzją z [...] sierpnia 1982r. Naczelnik Gminy G. [...] orzekł opisane w protokole granicznym z dnia [...].07.1982r. przez uprawnionego geodetę oraz uwidocznione w dowodach pomiarowych granice i znaki graniczne – zatwierdzić jako prawnie obowiązujące. Dalej w materiale dowodowym znajduje się wykaz zmian gruntowych z grudnia 1989r. bez właściwej dokumentacji geodezyjnej, z którego jednak pośrednio wynika to, że już w roku 1985 dokonywano dalszych podziałów pierwotnej działki nr [...], bowiem w wykazie widnieją także działki nr [...] Nadto o ile uprzednio, jak wynika z tego dokumentu, działka ewidencyjna nr [...] miała powierzchnię 2,55 ha, a działka nr [...] powierzchnię 0,48 ha to w wykazie tym w 1989r. dokonano zmiany w ten sposób, że działce ewidencyjnej nr [...] przypisano powierzchnię 2,28 ha, a działce nr [...] – 0,75 ha. Z treści operatu pomiarowego [...] dotyczącego pomiaru drogi nie można dokonać ustaleń istotnych dla sprawy bowiem widniejące w aktach szkice obejmują wyłącznie cześć terenu działki nr [...] (szkic nr [...]), a nie obejmują działki [...] Na stronie 41 akt organu II instancji znajduje się jednak pominięty przez organy dokument urzędowy – zawiadomienie Państwowego Biura Notarialnego w Ż. z dnia [...] września 1989r., że w księdze wieczystej kw nr [...] w dniu [...].09.1080r. wpisano P., gm. G. nr jedn.rej. [...] art.,. mapy 1 działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (...) obszar 12.99 ha – treść wpisów sprostowano na podstawie wykazu zmian gruntowych wpisano dn.[...].9.1989r. na wniosek [...] Skarb Państwa zarząd i użytkowanie przedsiębiorstwa państwowego (...) i na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Gminy w G. z dnia [...] lutego 1985r. i postanowienia z dnia [...] sierpnia 1989 roku dok. Nr [...] wykreślono dnia [...] września 1989r. Z pewnością organy winny zatem dokonać przeglądu i oceny treści tej księgi wieczystej i zgromadzonych tam dokumentów źródłowych. Prawdopodobnie to z tej księgi wieczystej następnie cześć nieruchomości została odłączona i przeniesiona do innej księgi wieczystej (nr [...]), z której następnie część (dz. nr [...] i [...] odłączono decyzją podziałową z [...] maja 1997r. Nadto w 1997r. miała także miejsce procedura wznowienia znaków granicznych, co zostało odnotowane w ewidencji a organy nie odnoszą się do treści i konsekwencji tych czynności i ich skutków w zakresie ewidencyjnym.

Właściciel gruntu obejmującego działkę nr ewidencyjnym [...] wnioskuje o sprostowanie w operacie ewidencyjnym ujawnionego tam przebiegu granicy tej działki ewidencyjnej z działką nr [...], podkreślając, że treść mapy ewidencyjnej w tym zakresie jest niezgodna z aktualnym stanem prawnym wynikającym ze zgromadzonych w ewidencji gruntów i budynków decyzji i materiałów geodezyjnych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Ustalony na obecnym etapie przez organy stan faktyczny potwierdza te wątpliwości co do wiarygodności i aktualności danych w operacie ewidencyjnym – co do przebiegu granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...] w P., co pozwala zatem uznać, że w rozpoznawanej sprawie zasadne było przeprowadzenie przez starostę czynności ustalenia przebiegu granic powyższych działek ewidencyjnych, co jednak winno nastąpić w trybie regulowanym wskazanymi przepisami rozporządzenia. Ewidencja gruntów i budynków służy jedynie rejestrowaniu aktualnego stanu prawnego działek gruntu wynikającego z dokumentów określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan ten został stwierdzony późniejszym dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu. W sytuacji, kiedy wpis w operacie ewidencji gruntów i budynków jest niezgodny z dokumentem źródłowym, organ rejestrowy powinien podjąć z urzędu lub na wniosek czynności zmierzające do usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości. Wymaga to uprzedniego zbadania i ustalenia rodzaju błędu (czy jest on istotny, czy nieistotny) oraz jego genezy.

W tym zakresie starosta, po uzupełnieniu materiału dowodowego w tej sprawie, winien zlecić uprawnionemu wykonawcy opracowanie aktualnej stosownej dokumentacji geodezyjnej, zgodnie z przepisami § 36 i nast. rozporządzenia. Zapewnić należy w tych czynnościach czynny udział właścicielom nieruchomości, w skład których wchodzą działki ewidencyjne, co do których przebieg granic ewidencyjnych ma podlegać ustaleniu. Należy zwrócić przy tym uwagę, iż ustalając przebieg linii granicznej pomiędzy działkami ewidencyjnymi nr [...] obejmie także wspólny punkt graniczny z działką nr ewid.[...] i nr [...]. Niezbędnym i zasadniczym dokumentem dla rozpoznawania tej sprawy będzie zatem protokół ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, sporządzony zgodnie z wymogami § 39 rozporządzenia. W trakcie ustalania przebiegu granicy działek ewidencyjnych, o ile któreś odcinki okażą się sporne, winno to zostać ujawnione, o czym stanowi ust. 8 § 39 rozporządzenia.

Ponownie prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji winien również zważyć, iż w procedurze administracyjnej strona postępowania może zajmować stanowisko, składać wnioski dowodowe, wyjaśnienia, wypowiadać się na piśmie lub ustnie do protokołu – osobiście bądź przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Ustalenie stanowiska strony postępowania, czy też złożenie przez nią wyjaśnień nie może jednak następować w postaci notatki służbowej pracownika organu z rozmowy telefonicznej. Treść protokołów z czynności procesowych zasadniczo regulują przepisy art. 67- 71 k.p.a. lub przepisów szczególnych. Z kolei adnotacje urzędowe, nie mogą zastępować protokołów, co wynika wprost z art. 72 § 1 k.p.a.

Istotnym błędem merytorycznego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest także wadliwa sentencja decyzji, która nie określa wprost ani dotychczasowego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] ani przebiegu sprostowanego ta decyzją. Podkreślenia wymaga, iż to rozstrzygniecie decyzji administracyjnej wywołuje skutki prawne wiążące się z ta decyzją, a uzasadnienie stanowi odrębny uzupełniający element decyzji administracyjnej, który wyjaśnia treść rozstrzygnięcia. To rozstrzygniecie przedmiotowej decyzji winno zatem określać ewentualne zaktualizowane dane ewidencyjne (tu przebieg granicy), bowiem to ono podlega wykonaniu. Pozytywnie należy jednak ocenić załączenie do przedmiotowej decyzji załącznika mapowego wskazującego dokonaną aktualizację danych ewidencyjnych (przebieg granicy pomiędzy działkami ewidencyjnymi).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] marca 2017r. O kosztach postępowania orzeczono ma podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.