Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 268/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
journal: Dz.U. 2020 poz 920
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j.
article: art. 40 ust. 8
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Sieradzu na uchwałę Rady Powiatu Sieradzkiego z dnia 25 lutego 2021 r. Nr XXXI/242/2021 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu Sieradzkiego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem utrzymaniem i ochroną dróg stwierdza nieważność § 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały. [pic]


UZASADNIENIE

25 lutego 2021 r. Rada Powiatu Sieradzkiego, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 920), dalej u.s.p. oraz art. 22 ust. 1, 2 oraz art. 40 ust. 3 i 8 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), dalej u.d.p. podjęła uchwałę Nr XXXI/242/2021 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu Sieradzkiego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem utrzymaniem i ochroną dróg. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 18 marca 2021 r., pod poz. 1231 i weszła w życie w dniu 2 kwietnia 2021 r.

Zgodnie z § 1 uchwały, ustala się stawki opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu Sieradzkiego, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dotyczące:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności, w celach innych niż wymienione pkt 1-3.

W myśl § 2 uchwały, za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt 1 ustala się następujące stawki opłat za każdy dzień zajęcia:

1) jezdni do 50% szerokości: 5,00 zł.

2) jezdni od 50% do 100% szerokości: 8,00 zł.

3) pozostałych elementów pasa drogowego, z zastrzeżeniem pkt 4, niewymienionych w pkt 1-2: 4,00 zł.

4) elementów pasa drogowego, w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej: 0,20 zł.

Stosownie do treści § 3 uchwały, za zajęcie 1m2 pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt 2 ustala się następujące stawki roczne opłat za 1m2 powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy umieszczonego urządzenia:

1) na drogowym obiekcie inżynierskim - 200,00 zł.

2) przy umieszczaniu obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej - 20,00 zł.

3) przy umieszczaniu urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych - 25,00 zł.

4) przy umieszczaniu pozostałych urządzeń - 50,00 zł.

Zgodnie z § 4 uchwały, ustala się stawki opłat za zajęcie 1m2 powierzchni pasa drogowego na cele, o których mowa w § 1 pkt 3:

1) za zajęcie pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy obiektu handlowego lub usługowego - 0,70 zł.

2) za zajęcie pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy obiektów i urządzeń nie wymienionych w pkt 1-0,20 zł.

3) za zajęcie pasa drogowego zajętego przez powierzchnię reklamy - 3,00 zł.

W myśl § 5 uchwały, za zajęcie 1m2 pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt 4, ustala się stawkę opłaty za każdy dzień zajęcia w wysokości 5,00 zł.

24 lutego 2022 r. (data wpływu skargi do organu) Prokurator Rejonowy w Sieradzu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Powiatu Sieradzkiego z dnia 25 lutego 2021 r., Nr XXXI/242/2021 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu Sieradzkiego, na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Podnosząc zarzut naruszenia § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 283) poprzez brak zachowania jasnego i spójnego przekazu w § 2 pkt 1 i 2 uchwały i w konsekwencji niewłaściwe wykonanie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 40 ust. 8 i ust. 9 pkt 3 polegające na ustaleniu dla takiego samego zajęcia pasa drogowego, tj. 50% jezdni dwóch różnych stawek, wniósł o stwierdzenie nieważności § 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podkreślił, że w § 2 zaskrzonej uchwały Rada Powiatu Sieradzkiego ustaliła dzienne stawki, za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w związku z prowadzeniem w nim robót, czyli dla przypadku o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p. Organ uchwalił, że stawka będzie wynosiła:

- 5 zł za zajęcie do 50% szerokości jezdni

- 8 zł za zajęcie od 50% do 100% szerokości jezdni

- 4 zł dla pozostałych elementów pasa drogowego

- 0,20 zł dla obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej

Ustawa o drogach publicznych, poza ograniczeniami w postaci wysokości stawek opłaty, o których mowa w art. 40 ust. 7 i 8 i art. 40 ust. 9 pkt 1-5 u.d.p. wprowadziła kryteria, jakie muszą zostać uwzględnione przy ustalaniu wysokości stawki, tj.:

1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Ustalając w § 2 pkt 1 i 2 uchwały stawki opłat za zajęcie jezdni rada powiatu posłużyła się kryterium, o którym mowa w pkt 3, jednak wadliwie skonstruowała treść pkt 1 i 2 § 2 uchwały. Oby dwa pkt pokrywają się zakresowo, ponieważ dotyczą zajęcia 50% szerokości jezdni, dla którego stosowana może być zarówno stawka określona w pkt 1, jak i 2 § 2 uchwały, tj. w wysokości 5 zł, jak i 8 zł. Zaskarżony przepis wydano więc z naruszeniem § 6 w zw. § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej".

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Sieradzkiego wniosła o oddalenie skargi wskazując, że postawiony przez Prokuratora zarzut jest chybiony i zupełnie pozbawiony uzasadnienia. Prokurator nie uzasadnił bowiem na czym polega "niewłaściwe wykonanie" upoważnienia wynikającego z art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p.

Zdaniem rady powiatu zapisy zawarte w § 2 pkt 1 i 2 uchwały są legalne i nie naruszają § 6 w zw. z § 143 cyt. rozporządzenia. Kwestionowane przepisy określają stawkę opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w wysokości 5 zł jeżeli to zajęcie wynosi 50% i mniej szerokości jezdni. Jeżeli zaś zajęcie wynosi powyżej 50% szerokości jezdni, stawka opłaty wynosi 8 zł. Treść i wykładnia cyt. przepisów nie została zakwestionowana przez organ nadzoru.

Organ nadmienił również, że do chwili obecnej nie zaistniała sytuacja, w której strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego do 50% szerokości jezdni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej p.p.s.a., obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W myśl natomiast art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Powiatu Sieradzkiego z 25 lutego 2021 r., Nr XXXI/242/2021 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu Sieradzkiego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem utrzymaniem i ochroną dróg.

Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.p., na podstawie upoważnień ustawowych radzie powiatu przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze powiatu. W świetle art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Według art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego mogą być stanowione przez organy samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ponadto unormowana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności w zw. z art. 94 Konstytucji RP wymaga, żeby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Oznacza to, że każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej, a więc stanowi naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy, tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 170/10, Lex nr 597353).

Uchwała nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (por. wyroki NSA z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II OSK 955/08, z 30 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1077/09, z 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, z 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 170/10, dostępne cbois.nsa.gov.pl). Innymi słowy, stanowione przez organy jednostek samorządu terytorialnego akty prawa miejscowego powinny regulować kwestie wynikające z delegacji ustawowej w taki sposób, by przyjęte w oparciu o nią normy uzupełniały przepisy powszechnie obowiązujące. Ustawodawca, formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nie objętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym, w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt jest skierowany. Z istoty aktu prawa miejscowego wynika niedopuszczalność takiego działania organu realizującego delegację ustawową, które polega na powtarzaniu, bądź modyfikacji wiążących go norm o charakterze powszechnie obowiązującym. Nie oznacza to jednak, że zawsze i każde powtórzenie przepisów ustawowych w akcie prawa miejscowego będzie automatycznie uznane za istotne naruszenie prawa. Powtarzanie przepisów ustawowych, co do zasady narusza prawo jednak nie bez znaczenia przy tym pozostaje liczba tych powtórzeń, a zwłaszcza charakter powtórzonych przepisów prawa oraz ich istota. W orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowany został pogląd o możliwości powtórzenia in extenso zapisów ustawowych w akcie prawa miejscowego, jednak z zastrzeżeniem, że powtórzenie to nastąpiłoby z jednoczesnym powołaniem się na konkretny, powtarzany przepis ustawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 15 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 745/06).

Z treści art. 79 ust. 1 i 4 u.s.p. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu powiatu jest istotna sprzeczność z prawem. Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 79 ust. 4 tej ustawy, stanowiącego, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność (por. T. Woś [w:] T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012 r., s. 761-762). Pojęcie "istotne naruszenie prawa" nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, podobnie pojęcie "sprzeczność z prawem". W literaturze wypracowano pogląd, aprobowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że do istotnych wad, prowadzących do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym, zalicza się m.in. naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Sprzeczność z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego istnieje w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, jak i z naruszeniem przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego - w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny", Samorząd Terytorialny 2001 r., z. 1-2, s. 101-102).

Materialnoprawną podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił art. 40 ust. 3 i 8 u.d.p. Zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Stosownie do treści art. 40 ust. 8 u.d.p., organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł.

Treść przytoczonego powyżej art. 40 ust. 8 u.d.p. nie pozostawia wątpliwości, że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej ustawodawca w sposób szczególny uregulował zasady ustalania opłat przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. W zależności od celu zajęcia pasa drogowego - w związku z obiektami i urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej - ustawodawca zróżnicował stawki, wskazując ich maksymalną wysokość.

W myśl art. 40 ust. 9 u.d.p., przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:

1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

W § 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały zawarto zapis, że za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt 1 ustala się następujące stawki opłat za każdy dzień zajęcia:

1) jezdni do 50% szerokości: 5,00 zł.

2) jezdni od 50% do 100% szerokości: 8,00 zł.

Dokonując analizy przedstawionego zapisu, zdaniem sądu zasadne jest stanowisko Prokuratora przedstawione w skardze, że przyjęty sposób regulacji, tj. przedziały odpłatności za zajęcie "do 50% szerokości jezdni" i "od 50% do 100% szerokości jezdni" częściowo się pokrywa i uniemożliwia jednoznacznie określenie stawki progowej przy zajęciu 50% szerokości jezdni. Przy zastosowanym przez radę powiatu sposobie podziału możliwe jest bowiem stosowanie przy zajęciu 50% szerokości jezdni zarówno stawki określonej w § 2 pkt 1 uchwały, tj. w wysokości 5 zł, jak i stawki określonej w § 2 pkt 2, tj. w wysokości 8 zł. Pokrywanie się zakresów procentowych zajętej powierzchni jezdni uniemożliwia zatem jednoznaczne określenie stawki opłaty, od której to wielkości stawka ta jest uzależniona. Skoro zatem rada powiatu postanowiła wprowadzić kryterium procentowe określenia powierzchni zajęcia jezdni w celu zróżnicowania stawek opłat, to działanie to powinno pociągać za sobą faktyczne zróżnicowanie wysokości tych stawek, czego jednak w zaskarżonej uchwale nie zawarto. Dla prawidłowej konstrukcji § 2 pkt 1 i 2 uchwały, rada powinna posłużyć się w punkcie 2 sformułowaniem: powyżej 50% zajęcia szerokości zajęcia jezdni. W zaskarżonej uchwale nie użyto jednak takiego sformułowania lecz użyto określenia "od 50% do 100%" co wskazuje, że opłata za zajęcie 1 m2 50% szerokości jedni wynosi 8 zł.

Regulacja zawarta w § 2 pkt 1 i 2 uchwały nie jest poprawna w świetle zasad prawidłowej legislacji, ponieważ stoi w sprzeczności z obowiązkiem organu do zachowania jasnego i spójnego przekazu uchwalonego aktu prawa miejscowego i wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego zawartego w art. 40 ust. 9 u.d.p.

Należy podkreślić, że zgodnie z § 134 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" podstawą wydania uchwały lub zarządzenia jest przepis prawny, który:

1) upoważnia dany podmiot do uregulowania określonego zakresu spraw;

2) wyznacza zadania lub kompetencje danego podmiotu.

Stosownie do treści § 135 załącznika do rozporządzenia, w uchwale i zarządzeniu zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie, o którym mowa w § 134 pkt 1, oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji podmiotu, o których mowa w § 134 pkt 2. Z kolei w myśl § 137 załącznika do rozporządzenia, w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Na mocy § 143 załącznika do rozporządzenia, wskazane zasady znajdują zastosowanie również przy stanowieniu aktów prawa miejscowego. Naruszenie powyższego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych przepisów. Ponadto sprzeczne z prawem jest dokonywanie zmian w przepisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny niż w ustawie. Oznacza to, że powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez radę gminy raz jeszcze tego co zostało już uregulowane w źródle prawa powszechnie obowiązującego, lecz również modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w graniach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego.

Reasumując powyższe rozważania sąd podzielił stanowisko Prokuratora, że przekroczeniem norm kompetencyjnych zawartych w ustawie i nieprecyzyjne skonstruowanie przepisu powodujące daleko idące problemy z jego wykładnią stanowią istotne naruszenie prawa, będące podstawą dla stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej części. Każdy przepis powinna cechować precyzja i adekwatność wypowiedzi prawodawcy do jego zamiaru. Stanowienie przepisów wieloznacznych i niejasnych narusza konstytucyjną zasadę określoności przepisów prawa wywodzoną z zasady demokratycznego państwa prawnego z art. 2 Konstytucji RP. W niniejszej sprawie przepis § 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały narusza § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002r. i stanowi niewłaściwe wykonanie delegacji ustawowej określonej w art.40 ust.8 i ust.9 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Wymieniony przepis wydano zatem z istotnym naruszeniem prawa.

W świetle powyższych kryteriów oceny legalności zaskarżonej uchwały Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność § 2 pkt 1 i 2 uchwały.

Sąd podkreśla przy tym, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające umorzenie zainicjowanego skargą postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego kwestionowanej uchwały na skutek podjęcia przez Radę Powiatu Sieradzkiego 28 kwietnia 2022 r. uchwały Nr XLVI/353/2022 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych, dla których zarządcą jest Zarząd Powiatu Sieradzkiego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, która weszła w życie 2 czerwca 2022 r. Skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia jego nieważności są odmienne. Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego wywołuje skutek ex tunc, a więc od momentu podjęcia uchwały, wobec której stwierdzono nieważność. Natomiast uchylenie, zmiana, czy wygaśnięcie stwierdzone w danym akcie nie wywołuje wstecznego skutku tylko skutek ex nunc (na przyszłość). Zatem zmiana lub też uchylenie uchwały podjętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę. W uchwale z dnia 14 lutego 1994 r., sygn. akt K 10/93, Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, że "przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeśli można go zastosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości". Tak więc uchylenie zaskarżonej uchwały, bądź jej poszczególnych zapisów przez organ, który ją podjął, czy też utrata jej mocy obowiązującej przed wydaniem wyroku nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tę uchwałę.

Sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym bez przeprowadzenia rozprawy i udziału stron, stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

e.o.