Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 341/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 245 par 3 i 4, art. 246 par 1 i 2 art. 258 par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2008r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, A. S., o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawego, w sprawie ze skargi A. S. na decyzję, Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] marca 2008r. nr [...], wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, -postanawia- odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Rz 341/08

Uzasadnienie

A. S. w sprawie o sygn. II SA/Rz 341/08 złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego. Sprawa o sygn. akt II SA/Rz 341/08 dotyczy skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został uzasadniony wysokimi kosztami budowy piekarni. Wszystkie uzyskiwane dochody skarżąca przeznacza na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. A. S. zamieszkuje samotnie w domu o pow. 180 m². Posiada samochód osobowy marki Audi "4" rok produkcji 1997r. Nie ma nikogo na swym utrzymaniu.

Skarga A. S. została odrzucona na mocy postanowienia WSA z dnia 10 lipca 2008r. sygn. II SA/Rz 341/08, z powodu nie uzupełnienia w terminie braków formalnych. Na obecnym etapie postępowania strona może wnosić poprzez umocowanego pełnomocnika skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie WSA o odrzuceniu jej skargi.

Stwierdzono co, następuje :

Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Według treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przesłanki przyznania prawa pomocy określa natomiast art. 246 wyżej powołanej ustawy. Na mocy art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Należy podkreślić, że prawo pomocy jest instytucją szczególną, mogąca znaleźć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Zwolenie od kosztów sądowych czy przyznanie fachowego pełnomocnika skutkuje bowiem pozbawieniem budżetu państwa dochodów. Wyjątkowość tej instytucji podkreślają bardzo rygorystyczne wymogi przyznania prawa pomocy. Dotyczy to zwłaszcza prawa pomocy w zakresie całkowitym, o które ubiega się strona w niniejszej sprawie.

Wniosek A. S. dotyczy nie tylko zwolnienia od kosztów sądowych, ale również ustanowienia radcy prawnego. Z tego wzglądu strona powinna udowodnić brak jakichkolwiek możliwości pokrycia kosztów finansowych prowadzonego postępowania.

Nie ulega wątpliwości, że sytuacja majątkowa strony skarżącej nie powoduje konieczności przyznania prawa pomocy zarówno w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika. Ciężar wpisu sądowego należnego z tytuły wniesienia skargi kasacyjnej (tj. 250 zł.), oraz pozostałe opłaty i wydatki nie odbiją się negatywnie na możliwościach zakupu niezbędnych do egzystencji dóbr i usług (np. żywność, lekarstwa, opłaty za utrzymanie lokalu mieszkalnego). Wskazana we wniosku PPF kwota miesięcznych dochodów strony skarżącej tj. 5000 zł. w zupełności wystarczy do kontynuowania postępowania oraz zakupu podstawowych dla egzystencji jednej osoby dóbr i usług. Tej oceny nie może zmienić złożone przez wnioskodawczynię oświadczenie, że osiągane dochody przeznacza w całości na budowę piekarni. Tego rodzaju wydatków nie można uznać za wydatki konieczne, czyli niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania rodziny. Jedynie wysokie prawdopodobieństwo powstania uszczerbku na wydatkach w zakupie żywności, lekarstw czy opłat za lokal mieszkalny mogłoby wpłynąć na przyznanie prawa pomocy. Biorąc pod uwagę stan dochodów i majątku A. S., nie sposób dopatrzeć się takiej ewentualności. Zawarte w uzasadnieniu oświadczenie o prowadzonych pracach budowlanych świadczy raczej przeciw żądaniu strony skarżącej. Potwierdza to wyraźnie, że A. S. posiada wystarczające możliwości finansowe, aby pokryć wiążące się ze sprawą koszty postępowania. Strona prowadząc działalność gospodarczą powinna liczyć się publicznoprawnymi obciążeniami takimi jak podatki czy opłaty i wydatki sądowe. Mają one pierwszeństwo przed wydatkami inwestycyjnymi, na które powołuje się A. S.

Z wyżej powołanych względów orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 245 § 3 i 4, art. 246 § 1 pkt 1 i 2, art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.