Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 260/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 31 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 127 poz 1066
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie - tekst jednolity.
article: art. 104 par. 2, art. 107, art. 127 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2007 r. sprawy ze skargi T. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie płatności za dzierżawę gruntów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]., Rep. [...] wydanym na podstawie art. 134 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania T. N. od pisma Starosty Powiatowego z dnia 29 stycznia 2007r. w sprawie płatności za dzierżawę gruntów przez Koło Łowieckie [...] za lata 2005 i 2006 położonych w Gminie W.

T. N. żądał od Starosty Powiatowego zapłaty za dzierżawę przez Koło Łowieckie [...] jego gruntów położonych w Majdanie S. za lata 2005 i 2006. We wniosku oświadczył, że na przedmiotowych działkach prowadzi działalność rolniczą, wypoczynkowo - rekreacyjną, a istnienie obwodu łowieckiego zagraża jego bezpieczeństwu, a nadto, że polowanie na tych terenach jest niezgodne z prawem.

Pismem z dnia 29 stycznia 2007r. Starosta Powiatowy wyjaśnił mu, że prośba o zapłacenie dzierżawy nie ma uzasadnienia prawnego w świetle ustawy z dnia 13 października 1995r. – Prawo łowieckie (Dz.U. Nr 127, poz.1066), a zgodnie z art. 31 tej ustawy wydzierżawiający obowiązany jest rozliczyć otrzymany czynsz dzierżawny z nadleśnictwem i gminą.

T. N. zakwestionował powyższe pismo wnosząc do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od "decyzji."

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę stwierdził, że w świetle art. 127 § 2 kpa odwołanie może być wniesione wyłącznie od decyzji organu administracyjnego, zaś wskazane przez T. N. pismo Starosty z dnia 29 stycznia 2007r. nie stanowi decyzji, bowiem nie kończy sprawy, a jedynie zawiera jej wyjaśnienie, a zatem nie przysługuje od niego odwołanie.

W obszernej skardze do sądu administracyjnego T. N. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, podkreślając, że bezpłatne i wbrew jego woli dzierżawienie jego działek przez Koło Łowieckie jest niesprawiedliwe i niekonstytucyjne, a Prawo łowieckie przestarzałe. Skarżący powołał wiele artykułów prasowych na potwierdzenie, że myśliwi bardzo często zagrażają życiu i zdrowiu ludzi, a polowania niszczą naturalny ekosystem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1§1 i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie zgodności z prawem.

Zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania prawa nie narusza.

Przepis art. 127 § 1 kpa stanowi, że odwołanie przysługuje wyłącznie od decyzji wydanej w pierwszej instancji, a pismo Starosty Powiatowego z dnia 29 stycznia 2007r. nie jest decyzją administracyjną.

Elementem kwalifikującym dany akt jako decyzję administracyjną jest bowiem rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty (niezależnie od warunków formalnych przewidzianych w art. 107 kpa, por. wyrok SN z dnia 18 października 1985r., II CR 320/85, OSNCP 1986, Nr 10, poz.158) Przepis art. 104 § 2 kpa stanowi bowiem, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji.

Zaskarżone pismo nie zawiera takiego rozstrzygnięcia, ponieważ ze względu na brak podstaw w przepisach prawa materialnego tj. Prawa łowieckiego, żądanie skarżącego nie mieści się w katalogu spraw rozstrzyganych decyzją administracyjną. W niniejszej sprawie nie ma takich przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które uprawniałyby organ administracyjny do orzekania w decyzji o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu albo stwierdzenia w niej o niedopuszczalności takiego orzekania.

W świetle art. 29 ustawy z dnia 13 października 1995r. – Prawo łowieckie (Dz.U. Nr 127, poz. 1066) obwody łowieckie wydzierżawiają, na wniosek Polskiego Związku Łowieckiego, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz właściwej izby rolniczej – dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (gdy chodzi o obwody łowieckie leśne), starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (obwody łowieckie polne) i starosta powiatu (na terenie którego znajduje się największa część obwodu łowieckiego).

Czynsz dzierżawny ustalony w umowie otrzymują wydzierżawiający: Skarb Państwa – Lasy Państwowe i powiat, a następnie obligatoryjnie rozliczają go wyłącznie pomiędzy nadleśnictwami i gminami. Nadleśnictwu przypada czynsz odpowiadający powierzchni państwowych gruntów leśnych, a gminom – odpowiadający pozostałej powierzchni obwodu łowieckiego. (art. 31 ust. 1 i 2 ).

Skoro zatem ustawa – Prawo łowieckie przesądza, że czynsz z tytułu dzierżawy gruntu objętego obwodem łowieckim nie przysługuje właścicielowi tego gruntu, to organ administracyjny nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie jego wniosku o wypłatę czynszu.

W takiej sytuacji pismo Starosty Powiatowego z dnia 29 stycznia 2007r., od którego wniósł odwołanie skarżący, nie może być zakwalifikowane jako rozstrzygająca o istocie decyzja administracyjna, a w konsekwencji odwołanie od niego jest niedopuszczalne.

Z powyższych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).