Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1368/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2005 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta W. z dnia marca 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 7 ust. 1 i 2 pkt 2 lit c) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.), cofnięto p. W. R. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem samochodowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], udzieloną w dniu [...] września 2003 r. na okres dwudziestu lat. W uzasadnieniu decyzji powołano się na wyniki kontroli z dnia [...] listopada 2003 r., w toku której ujawniono, że pojazd nie spełnia wymogów w zakresie dodatkowego zewnętrznego oznakowania taksówki (pasy [...], herb W.), które zamocowano w sposób nietrwały, tj. na magnes, a ponadto wskazano na następujące nieprawidłowości dotyczące informacji o stosowanych cenach za świadczenie usług przewozowych:

- tabliczka informująca o opłacie za 1 km na taryfie była "luźno umieszczona" i znajdowała się w innym miejscu niż określone

w przepisach,

- tabliczka informująca o taryfie opłat również nie była zamocowana

w sposób trwały.

Uzasadniając treść rozstrzygnięcia przywołano ustawę z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601), która w art. 11 określa, iż przewoźnik jest zobowiązany podać do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty ustalone lub stosowane przez niego taryfy lub cenniki,

a w art. 15 ust. 7 stwierdza, że rada gminy (Rada W.) może wprowadzić obowiązek stosowania dodatkowych oznaczeń i dodatkowego wyposażenia technicznego w odniesieniu do taksówek. Podjęte w tym przedmiocie uchwały Rady W. w sposób jednoznaczny określają wymagane dodatkowe oznakowanie taksówki, jak również precyzują miejsce jego zamieszczenia oraz sposób zamocowania. Przez użycie określenia "trwale naklejony" należy rozumieć stałe połączenie danego elementu oznakowania z karoserią bądź szybą samochodu , W konsekwencji stwierdzono, że ujawnione w trakcie kontroli nieprawidłowości

w sposób oczywisty wskazują na naruszenie przepisów ust. I pkt 1, 3 i 4 uchwały

Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, która weszła w życie z dniem

[...] listopada 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Powołana uchwała spełnia także wymóg określony w art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991r. o związkach zawodowych (Dz. U. 2001 r. Nr 79, poz. 854, z późn. zm.), co oznacza, że została wprowadzona po uzyskaniu opinii: 1) Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Kierowców Taksówek, 2) Komisji Międzyzakładowej nr [...] Taksówkarzy zawodowych W. [...], 3) Samorządowego Związku Zawodowego Taksówkarzy Rzeczypospolitej Polskiej w W.

Przypomniano, że w działalności przewozowej zainteresowanego jest to już kolejne naruszenie obowiązujących przepisów i określono, na czym te naruszenia polegały, stwierdzając że dowodzą one lekceważącego stosunku p. W. R. do obowiązującego prawa. W związku z tym uznano, że zainteresowany wyczerpał swoim postępowaniem dyspozycję art. 15 ust.1 pkt 2 lit b) ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w związku z czym organ licencyjny zobowiązany był cofnąć udzieloną koncesję.

Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniósł w terminie zainteresowany. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, skarżący skupił się przede wszystkim na podanych w zaskarżonej decyzji przykładach dokonanych przez niego kolejnych naruszeń prawa, kwestionując legalność poprzednio obowiązującej uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] października 1991 r. w sprawie dodatkowego oznaczenia taksówek (ze zmianą wynikającą z uchwały Nr [...]).

W związku z czym stwierdził, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji nie mógł w dniu 11 lutego 2002 r. i 29 października 2003 r. naruszyć przepisów o dodatkowym oznakowaniu, bowiem takich przepisów nie było.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia

[...] maja 2004 r., Nr [...]. wydaną na podstawie m.in. art. 15 ust.1

pkt 2 lit b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym , utrzymano

w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po obszernym przedstawieniu stanu sprawy przypomniano najpierw, że skarżący nie kwestionował ustaleń dokonanych podczas kontroli w dniu [...] listopada 2003 r., czego dowodem było zapłacenie mandatu nałożonego przez straż miejską i zastosowanie się do przepisów. Potwierdzono również, że stwierdzone w dniach poprzednich kontroli,

tj. [...] kwietnia 1999 r., [...] lutego 2002 r., [...] października 2003 r. i [...] listopada 2003 r. braki w wyposażeniu taksówki nie zostały przez skarżącego zakwestionowane. Następnie przeprowadzono polemikę z oceną legalności poprzednio obowiązującej uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] października 1991 r.

w sprawie dodatkowego oznaczenia taksówek, wskazując przy tym, iż obowiązujące orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza związanie takiego rodzaju uchwałami rady gminy Samorządowego Kolegium Odwoławczego,

co do których istnieje domniemanie legalności, i których rada gminy nie może pominąć przy rozpatrywaniu spraw – do chwili ich podważenia w trybie kontroli sądowo-administracyjnej. W zakończeniu za nietrafne uznano twierdzenie skarżącego, że skoro uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych weszła w życie

z dniem [...] listopada 2003 r., to w dniu [...] listopada 2003 r., tj. w dniu kontroli, skarżący miał prawo jej jeszcze nie znać.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy,

w szczególności przez naruszenie art. 15 ust.1 pkt 2 lit b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) w związku ze zmianami ustawodawstwa zawierającego upoważnienie do wydawania aktów prawa miejscowego dotyczącego dodatkowego oznakowania taksówek osobowych oraz z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy, podjęto w rozszerzonym zakresie polemikę dotyczącą legalności – właściwych podstaw prawnych - uchwały Nr [...] Rady W.

z dnia [...] października 1991 r. w sprawie dodatkowego oznaczenia taksówek, zastąpionej przez obowiązującą od dnia [...] listopada 2003 r. uchwałę

Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych. W rezultacie – zdaniem skarżącego - orzeczenie na podstawie jednego przypadku przepisów o dodatkowym oznakowaniu (bo pozostałych nie było, gdyż stwierdzono je na podstawie uchwały wydanej bez lub na złej podstawie prawnej), i to niezwłocznie po ich wejściu w życie, nie może być uznane za rażące naruszenie warunków wykonywania działalności objętej licencją, a zatem nie znajduje podstawy w powołanym w przedmiotowej decyzji przepisie art. 15 ust.1 pkt 2 lit b) ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.). Zaskarżone orzeczenie, wobec uprzedniego ukarania skarżącego trybie ustawy o wykroczeniach, narusza również konstytucyjną zasadę proporcjonalności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie powtarzając w zasadzie swoją dotychczasową argumentację stwierdzając przy tym, że co do legalności uchwały Nr [...] Rady

W. z dnia [...] października 1991 r. w sprawie dodatkowego oznaczenia taksówek skarżący nie kwestionuje delegacji ustawowej do wydania tej uchwały

(art. 63 ust. 2 prawa o ruchu drogowym z dnia 1 lutego 1983 r.), podważa jedynie dalsze jej obowiązywanie po dniu 1 stycznia 1998 r. W związku z tym Kolegium przytoczyło przepis przejściowy – art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515), zgodnie z którym

"Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie,

nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia jej w życie, zachowują moc przepisy wydane na podstawie ustawy, o której mowa w ust. 1, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać,

że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2004 r., którą utrzymano

w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2004 r., cofającą

p. W. R. licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Przy tak zakreślonym przedmiocie rozpoznania uwagi strony i organów dotyczące stanu historycznego nie mają w zasadzie znaczenia. Skarżący kwestionuje bowiem legalność poprzednio obowiązującej uchwały Nr [...] Rady

W.z dnia [...] października 1991 r. w sprawie dodatkowego oznaczenia taksówek (ze zmianą wynikającą z uchwały Nr [...]), gdyż udowadniając brak podstawy prawnej do ukarania go za podobne naruszenia kwestionuje tym samym zasadność ukarania go w dniu [...] lutego 2002 r. i [...] października 2003 r. Inaczej mówiąc twierdzi, że nie mógł w tych dniach naruszyć przepisów

o dodatkowym oznakowaniu, bowiem takich przepisów nie było. Z kolei organy obu instancji traktują wielokrotność naruszenia przez skarżącego przepisów dotyczących oznakowania taksówki i sposobu zamontowania tabliczek informacyjnych

o stosowanych taryfach i cenach jako jedną z przesłanek pozwalających uznać te naruszenia za rażące. Tymczasem, zdaniem Sądu, wielokrotność naruszenia obowiązków nałożonych przez odpowiednie przepisy prawa, jakkolwiek nie jest okolicznością bez znaczenia prawnego, nie jest elementem koniecznym stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, a tym bardziej – co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie – rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją, określonych przepisami prawa. Potwierdza to m.in. treść art. 15 ust. 3 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. – Prawo przewozowe, gdzie wyraźnie odróżnia się rażące lub wielokrotne naruszenie przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kontrola przeprowadzona dnia [...] listopada 2003 r. wykazała, że pojazd nie spełnia wymogów w zakresie dodatkowego zewnętrznego oznakowania taksówki (pasy [...], herb W.), które zamocowano w sposób nietrwały, tj. na magnes,

a ponadto tabliczka informująca o opłacie za 1 km na taryfie była "luźno umieszczona" i znajdowała się w innym miejscu niż określone w przepisach,

a tabliczka informująca o taryfie opłat również nie była zamocowana w sposób trwały. W czasie przeprowadzania kontroli obowiązywała uchwała

Nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, która weszła w życie z dniem

[...} listopada 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), a więc po kilkumiesięcznym vacatio legis. Podstawa prawna tej uchwały nie budzi wątpliwości – stanowi ją art. 15 ust. 7 ustawy – Prawo przewozowe, dający radzie gminy możliwość wprowadzenia obowiązku stosowania dodatkowych oznaczeń

i dodatkowego wyposażenia technicznego w odniesieniu do taksówek. Ponadto obowiązywał art. 11 powołanej wyżej ustawy nakazujący wprost przewoźnikowi podawanie do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty ustalone lub stosowane przez niego taryfy lub cenniki. Jest oczywiste, że tabliczki zawierające te informacje powinny być umieszczone we właściwych miejscach i zamontowane

w sposób trwały.

Tłumaczenie skarżącego, że nie mógł jeszcze znać przepisów powołanej wyżej uchwały Rady W. z dnia [...] lipca 2003 r., która weszła w życie

z dniem [...] listopada 2003 r., gdyż kontrola miała miejsce dnia [...] listopada 2003 r.,

nie może zostać przyjęte. Przeciwko temu przemawia bowiem zarówno znaczny okres vacatio legis wspomnianej uchwały, jak i tryb jej podjęcia po konsultacjach

ze związkami zawodowymi taksówkarzy, a także znaczenie zawartych w niej przepisów dla tego środowiska. Poza tym prawo miejscowe jest po prostu prawem

i również w odniesieniu do jego przepisów mają zastosowanie reguły dotyczące znajomości prawa. Co do wagi pozostałych naruszeń, dotyczących informacji dotyczących stosowanych taryf i stawek, to należy zauważyć, że na terenie

W. wobec skali zjawiska należy je traktować jako ważny problem społeczny, zobowiązujący władze miasta do stanowczej reakcji. Tak więc proste zestawienie wyników kontroli z treścią odpowiednich, powołanych tutaj przepisów pozwala stwierdzić, że działania skarżącego słusznie zostały zakwalifikowane jako rażące naruszenie tych przepisów.

Zgodnie z art. 15 ust.1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo przewozowe licencję cofa się (tzn. organ zobowiązany jest ja cofnąć) jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Oznacza to m.in., że w świetle wyników przeprowadzonej kontroli organ był zobowiązany cofnąć skarżącemu licencję, a zatem zaskarżona decyzja była zgodna z prawem.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.