Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 145/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4, art. 8, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] września 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej K.M. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 123 § 1 oraz art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", po rozpatrzeniu wniosku K. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia poza granicami kraju, utrzymał zaskarżone postanowienie.

Jak wynika z przedstawionych sądowi akt postępowania administracyjnego przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] maja 2009 r. K. M. zwróciła się do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ informując go o wykrytym u niej guzie trzustki i zaproponowanym leczeniu w Klinice Uniwersytetu w M. gdzie stawić się miała [...] maja 2009 r.

W treści pisma K. M. zwróciła się z prośbą o rozpatrzenie możliwości refundacji kosztów leczenia poza granicami kraju i poinformowała, że po powrocie z kliniki dołączy wszystkie niezbędne dokumenty i faktury.

Pismem z dnia [...] maja 2008 r. [...] Oddział Wojewódzki NFZ poinformował K. M., że nie ma możliwości zwrotu poniesionych kosztów.

W dniu [...] maja 2009 r. K. M. przeszła operację w Klinice w M.

Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. K. M. zwróciła się do Prezesa NFZ z wnioskiem o zwrot poniesionych kosztów leczenia za granicą. Pismo to zostało przekazane do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ.

Pismem z [...] marca 2012 r. pełnomocnik K. M. – adwokat P. G. wezwał [...] Oddział Wojewódzki NFZ do usunięcia naruszenia prawa przez wezwanie K. M. do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] maja 2009 r. i wyeliminowanie stanu bezczynności.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...] Oddział Wojewódzki NFZ poinformował pełnomocnika K. M., że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bezzasadne.

Pismem z [...] kwietnia 2012 r. pełnomocnik K. M. wniósł zażalenie na bezczynność [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik K. M. wskazywał na nierozpoznanie wniosku z dnia [...] maja 2009 r.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uwzględnił zażalenie i wyznaczył Dyrektorowi [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ miesięczny termin na wydanie decyzji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ odmówił K. M. refundacji kosztów leczenia za granicą.

K. M. wniosła odwołanie od tej decyzji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. pełnomocnik K. M. wniósł o zawieszenie postępowania w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia poza granicami kraju wszczętego przez K. M. wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. do czasu prawomocnego zakończenia prowadzonego przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ w Warszawie postępowania w przedmiocie wydania zgody przez Prezesa NFZ na leczenie poza granicami kraju.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pismem z [...] maja 2009 r. K. M. wszczęła postępowanie w przedmiocie uzyskania zgody na leczenie poza granicami kraju. Organ błędnie zakwalifikował ten wniosek jako wniosek o zwrot kosztów leczenia. Wskutek nieprawidłowej kwalifikacji wnioskodawczyni została wprowadzona w błąd co do przysługującego jej na mocy konstytucyjnej prawa do ochrony zdrowia poprzez pozbawienie jej możliwości uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wnioskodawczyni wskazywała, że postępowanie o wydanie zgody na leczenie poza granicami kraju, wszczęte wnioskiem z [...] maja 2009 r. nie zostało zakończone, a zakończenie tego postępowania ma istotny wpływ na postępowanie w sprawie zwrotu kosztów leczenia za granicą.

Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Prezes NFZ odmówił zawieszenia postępowania z urzędu.

Organ stanął na stanowisku, że K. M. nigdy nie ubiegała się o wydanie wcześniejszej zgody Prezesa Funduszu na leczenie poza granicami kraju, chociaż była wyczerpująco poinformowana przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ o procedurze ubiegania się o taką zgodę. Zwracała się za to do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ raz o refundację kosztów swojego leczenia za granicą a następnie o zwrot kosztów leczenia odbytego za granicą. Zatem nie toczy się jak również nie toczyło się wcześniej żadne postępowanie w którym byłaby w jakikolwiek sposób rozpatrywana sprawa udzielenia zgody na leczenie K. M. poza granicami kraju. W ocenie organu, brak jest w przedmiotowej sprawie zagadnienia wstępnego, które mogłoby być rozpatrzone przez inny organ lub sąd wobec czego organ orzekł jak na wstępie.

Pełnomocnik K. M. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] listopada 2012 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że procedura składania wniosku o leczenie za granicą określona jest w art. 25 ust. 2 ustawy o świadczeniach, jak i w cyt. rozporządzeniu Ministra Zdrowia, które jednoznacznie wskazuje na konieczność złożenia wniosku tzw. formularzowego, którego wzór określono ww. przepisami prawa. Pani K. M. miała możliwość złożenia takiego wniosku do Prezesa NFZ. Prezes NFZ może procedować wniosek o leczenie za granicą pod warunkiem, że wnioskodawca dostosuje się do procedury określonej przepisami prawa powszechnie obowiązującego i zainicjuje sprawę złożeniem wniosku, sporządzonego zgodnie ze wzorem wskazanym w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia oraz dołączy do niego niezbędne dokumenty.

Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że [...] Oddział Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zaniechał wezwania wnioskodawczyni do uzupełnienia braków formalnych wniosku, skoro taki wniosek nie został w ogóle złożony. Tym samym nie nastąpiło wszczęcie postępowania, gdyż żaden wniosek o leczenie poza granicami kraju nie wpłynął od wnioskującej do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

Organ podniósł, że z pisma datowanego na dzień [...] maja 2009 r. wynika, że już w dniu [...] maja 2009 r. K. M. wiedziała, że uda się na planowane leczenie na terytorium Niemiec, wobec powyższego skierowanie dopiero w dniu [...] maja 2009 r. pisma z wnioskiem o rozpatrzenie możliwości refundacji świadczy o tym, że jej celem nie było złożenie wniosku o zgodę na leczenie planowane lecz poinformowanie, że będzie ubiegać się o refundację kosztów leczenia. Gdyby skontaktowała się wcześniej z [...] Oddziałem Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wówczas Oddział udzieliłby jej niezbędnych informacji, jak to zresztą uczynił w piśmie z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...].

Zarzuty dotyczące nieprawidłowej kwalifikacji rzekomego wniosku oraz wprowadzenia K. M. w błąd, co do przysługującego jej na mocy konstytucji prawa do ochrony zdrowia przez pozbawienie jej możliwości uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku pozbawione jest zdaniem organu podstaw, gdyż aby ubiegać się o zwrot kosztów leczenia poza granicami kraju należy uprzednio złożyć wniosek do właściwego oddziału NFZ o wydanie zgody na leczenie poza granicami kraju (§ 5 ww. rozporządzenia).

Prezes NFZ wywodził też, że: pismo [...] OW NFZ z dnia [...] maja 2009 r. [...] wyjaśniało K. M. drogę postępowania oraz podkreślano w nim, iż nie może ona liczyć na refundację kosztów swojego leczenia za granicą, może natomiast ubiegać się o wyrażenie zgody na leczenie przez Prezesa Funduszu. Postępowanie [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ zdaniem organu dowodzi, iż udzielił on precyzyjnej i kompetentnej informacji w sprawie wykraczając nawet poza zakres pisma skarżącej i informując o obowiązujących w tym zakresie przepisach oraz możliwości złożenia wniosku na wymaganym formularzu o zgodę lub skierowanie na leczenie poza granicami kraju. W związku z powyższym twierdzenie pełnomocnika odwołującej, iż błędnie zakwalifikował pismo K. M. z dnia [...] maja 2009 r., a w konsekwencji wprowadził Wnioskodawczynię w błąd, jest co najmniej niezrozumiałe w sytuacji udzielenia przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ wyczerpującej odpowiedzi w sprawie.

W ocenie organu, opisane fakty jednoznacznie dowodzą, że K. M. nigdy nie ubiegała się o wydanie wcześniejszej zgody Prezesa Funduszu na leczenie poza granicami kraju, chociaż była wyczerpująco poinformowana przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ o obowiązującej procedurze ubiegania się o taką zgodę.

Zwracała się za to do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ raz o rozważenie możliwości refundacji kosztów swojego leczenia za granicą w piśmie z dnia [...] maja 2009 r. a następnie pismem z dnia [...] listopada 2009 r. o zwrot kosztów leczenia odbytego za granicą.

Prezes NFZ podnosił, że wniosek o leczenie poza granicami kraju nie został w ogóle złożony, natomiast zgodnie z art. 22 ust. lit. 1 c rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U.UE.L.71.149.2 z późn. zm.) obowiązującego w okresie, którego dotyczy sprawa, warunkiem finansowania świadczeń przez instytucję właściwą było udzielenie zgody na udanie się na terytorium innego Państwa Członkowskiego w celu uzyskania tam odpowiedniej opieki, właściwej w jej stanie. Zgoda na leczenie planowane mogła być wydana jedynie przed rozpoczęciem leczenia. Wobec tego zarzut, że postępowanie o wyrażenie zgody na leczenie zostało rozpoczęte na podstawie pisma wnioskującej z dnia [...] maja 2009 r. jest w ocenie organu bezpodstawny, ponieważ warunkiem wszczęcia procedury uzyskania zgody na leczenie jest złożenie stosownego wniosku, jak wynika to z art. 25 ust. 2 ustawy o świadczeniach. Wzór powyższego wniosku określony jest przepisami cyt. rozporządzenia Ministra Zdrowia. Skoro więc postępowanie odnośnie zgody na leczenie planowane nie zostało w ogóle rozpoczęte, nie mogło być również kontynuowane zgodnie z przepisami prawa.

Powołując art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ ostatecznie uznał, że nie jest prowadzone, jak również nie było prowadzone żadne postępowanie, którego przedmiotem byłaby sprawa udzielenia zgody na leczenie K. M. poza granicami kraju. Wobec powyższego brak jest w przedmiotowej sprawie zagadnienia wstępnego, które mogłoby być rozpatrzone przez inny organ lub sąd, a uzasadniałoby zawieszenie postępowania.

Skargę na opisane postanowienia wywiodła K. M. Zarzuty skargi obejmowały naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 25 ust. 2 i 3 i art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008, Nr 164, poz. 1027), dalej: "Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej" w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię, skutkującą stwierdzeniem, że złożony przez skarżącą w dniu [...] maja 2009 r. wniosek nie stanowił wniosku, o którym mowa w art. 25 ust. 2 i 3 oraz art. 26 ust. 1 i 2 Ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, tj. wniosku o udzielenie zgody przez Prezesa NFZ na leczenie poza granicami kraju, z uwagi na to, że nie został złożony na formularzu, podczas gdy wniosek złożony przez skarżącą w dniu [...] maja 2009 r., tj. przed udaniem się skarżącej na leczenie poza granicami kraju stanowił wniosek, o którym mowa we ww. przepisach, tyle że był obarczony brakami formalnymi, tj. nie został złożony na formularzu, przy czym złożenie tego wniosku, niezależnie od jego braków formalnych, spowodowało, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. wszczęcie postępowania administracyjnego o udzielenie zgody przez Prezesa NFZ na leczenie poza granicami kraju na żądanie skarżącej.

Zarzucono też naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

1) art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 10, 71) k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sprawie o zwrot kosztów leczenia poza granicami kraju do czasu rozpatrzenia wniosku o wydanie zgody przez Prezesa NFZ na leczenie poza granicami kraju w sytuacji, gdy wydanie decyzji w niniejszej sprawie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie wydania zgody przez Prezesa NFZ na leczenie poza granicami kraju prowadzonego na obecnym etapie przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ, pod sygn. akt: [...],

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu przez Prezesa NFZ wszystkich okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim okoliczności towarzyszących złożeniu przez skarżącą wniosku z dnia [...] maja 2009 r., a mianowicie, że w dacie złożenia ww. wniosku, nie istniała jeszcze podstawa faktyczna do zwrotu jakichkolwiek kosztów z uwagi na fakt, że operacja skarżącej została przeprowadzona w dniu [...] maja 2009 r., tj. [...] dni po złożeniu wniosku, co skutkowało błędną kwalifikacją przez organ wniosku z dnia [...] maja 2009 r., jako wniosku o zwrot kosztów leczenia poza granicami kraju, podczas gdy wniosek ten powinien być zakwalifikowany jako wniosek o wyrażenie zgody przez Prezesa NFZ na leczenie poza granicami kraju,

3) art. 80 k.p.a. poprzez całkowicie dowolną ocenę dowodu z pisma [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] maja 2009 r. i uznanie, że [...] Oddział Wojewódzki NFZ w sposób jasny i precyzyjny wskazał skarżącej na możliwość ubiegania się o wyrażenie przez Prezesa NFZ zgody na leczenie poza granicami kraju, natomiast skarżąca pomimo pouczenia nie złożyła ponownie wniosku w formie i treści przypisanej prawem, podczas gdy w przedmiotowym piśmie [...] Oddział Wojewódzki NFZ odmówił skarżącej zwrotu kosztów leczenia za granicą, wskazując, że brak jest podstaw prawnych do dokonania zwrotu poniesionych kosztów, a ponadto wbrew dyspozycji § 6 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. z 2007, Nr 249, poz. 1867), dalej: "Rozporządzenie" w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. organ nie wezwał skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia [...] maja

2012 r. o wyrażenie zgody na leczenie poza granicami kraju.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozbudowała przytoczone zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonego aktu pod względem jego celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest odmowa zawieszenia postępowania w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia poza granicami kraju.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Skarżąca pozostaje na stanowisku, że pismem z dnia [...] maja 2009 r. wszczęła postępowanie w przedmiocie wydania zgody na leczenie poza granicami kraju, od którego wyniku w jej ocenie zależy wynik postępowania o zwrot kosztów leczenia poza granicami kraju.

Z kolei Prezes NFZ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazuje, że postępowanie odnośnie zgody na leczenie planowane nie zostało w ogóle rozpoczęte.

W tym miejscu należy podkreślić, że Prezes NFZ wydając zaskarżone postanowienie związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 109 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych).

Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Prezes NFZ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa.

Organ jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Szczególnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Prezes NFZ dokonał oceny wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2009 r. nie uwzględniając, zdaniem Sądu całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie oraz własnych wcześniejszych rozstrzygnięć.

W zażaleniu na bezczynność [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej wskazywał na nierozpoznanie wniosku z dnia [...] maja 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezes NFZ uwzględnił zażalenie i wyznaczył Dyrektorowi [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ miesięczny termin na wydanie decyzji.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że jeśli organ podejmuje określone działania wyjaśniając, nawet szczegółowo obowiązujące przepisy prawa w zakresie wniosku strony należy uznać, że organ pozostawał w bezczynności.

Z kolei w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. odmawiającej refundacji kosztów leczenia za granicą Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ wskazuje na rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2012 r.

Sąd stoi na stanowisku, że NFZ jako organ, w którego kompetencjach leży wydawanie decyzji dotyczących środków ochrony zdrowia i życia ludzkiego musi szczególnie starannie rozpoznawać wszelkie wnioski i podania stron, w tym dokonywać ich interpretacji zgodnie z wolą, najlepszym interesem i na korzyść strony. Należy bowiem pamiętać, że często, tak jak w przedmiotowej sprawie, wnioski i pisma wnoszone są przez osoby dotknięte ciężką chorobą, dla których wypełnianie formalności administracyjnych jest szczególnie uciążliwe.

Wskazać należy, że w dniu [...] maja 2009 r. skarżąca nie mogła domagać się refundacji/zwrotu kosztów leczenia, bowiem koszty te jeszcze nie powstały. Skarżąca dopiero planowała udanie się na leczenie poza granicami kraju dlatego jej wniosek nie powinien być inaczej interpretowany. Podkreślić przy tym trzeba, że jeżeli organ ma wątpliwości, co do treści wniosku, lub wniosek nie odpowiada wymogom formalnym, organ winien zgodnie z dyspozycją art. 64, 32 k.p.a. wezwać wnoszącego podanie do usunięcia jego braków.

W przedmiotowej sprawie uznać zatem należy, że Prezes NFZ uznając, że nie istnieją przesłanki do zawieszenia postępowania oparł się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, w tym nie uwzględnił własnego rozstrzygnięcia wyrażonego w Postanowieniu nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r.

Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej okoliczności, Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rzeczą Prezesa NFZ będzie zatem ponowne rozpatrzenie wniosku o zawieszenie postępowania z uwzględnieniem całokształtu sprawy i powyższych wskazań, a także odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony.

Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.