Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 12/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 16 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia 17 lipca 2006 r. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145a i 104 k.p.a. oraz § 1 Zarządzenia Starosty [...] nr [...] w sprawie upoważnień do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń oraz ich podpisywania, odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 20 sierpnia 2004 r. dotyczącej rejestracji pojazdu marki [...] na który wydano dowód rejestracyjny nr [...] i wydano kartę pojazdu nr [...] po dokonaniu ustawowych opłat.

Organ uzasadniał swoje rozstrzygnięcie faktem, iż wniosek strony o wznowienie postępowania w sprawie został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu o którym mówi art. 148 § 1 k.p.a.

Na skutek odwołania M. W.-C. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 16 listopada 2006 r. nr [...] uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na szereg nieprawidłowości których dopuścił się organ I instancji. W szczególności podniósł, że w przypadku wniesienia wniosku o wznowienie postępowania po terminie, organ winien wydać decyzję o odmowie wznowienia a nie decyzję o odmowie uchylenia decyzji, której dotyczy wznowienie. Organ odwoławczy zaznaczył również, iż opłata za wydanie karty pojazdu nie następuje w oparciu o jakikolwiek akt konstytutywny lub deklaratoryjny, a zatem brak było podstaw do wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] powołując się wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 (OTK-A 2006/1/3) stwierdziło, że wniosek strony należało rozpoznać raczej w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Starosta [...] wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego utrzymując, iż sprawa powinna toczyć się w trybie wznowienia postępowania a nie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem organ I instancji nie może zaskarżyć decyzji organu odwoławczego do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Należy uwzględnić fakt, iż Starosta Powiatu [...], który wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, był organem I instancji rozpatrującym sprawę administracyjną. Tak więc nie przysługiwał mu status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. Starosta [...] jest organem jednostki samorządu terytorialnego.

Jak wynika z bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych w świetle art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. skarżącemu nie będącemu stroną w sprawie nie przysługuje legitymacja do wniesienia skargi (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 15 października 1990 r., SA/Wr 990/90, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., II SA 1971/93, uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03).

Sąd zwraca zwłaszcza uwagę na tezy płynące z uzasadnienia wskazanej uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, (ONSA 2003/4/115), gdzie przyjęto m.in., iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w danym postępowaniu legitymacji procesowej strony; nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego (szersze rozważania na ten temat w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 212 i n. oraz B. Dauter, B Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz. Kraków 2005, str. 129 i n.).

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 – 5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wskazuje Tadeusz Woś "ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności zaskarżenia - odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymagań skargi – prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna; w każdym przypadku stwierdzenia braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo ..., s. 276).

Sąd podzielając wyżej wskazane poglądy wynikające z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych uznał zatem, iż Starosta Powiatu [...] nie ma legitymacji procesowej w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej i na mocy powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.