Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 553/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 wraz z odsetkami. postanawia oddalić wniosek .


UZASADNIENIE

Skarżąca A.N. w piśmie z dnia 4 listopada 2015 r. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 października 2015 r. sygn. I SA/Rz 553/15 oddalające jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, składając jednocześnie zażalenie na przedmiotowe postanowienie.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia skarżąca podniosła, że nie dotrzymała terminu ze względów zdrowotnych (choroba kręgosłupa), a mianowicie w czasie kiedy powinna złożyć zażalenie nastąpił u niej ostry atak rwy kulszowej i całkowicie wyłączył ją z jakichkolwiek działań. Zmuszona był wówczas przebywać pod opieką rodziny, poza miejscem swojego zamieszkania, ponieważ mieszkający z nią na co dzień syn był w tym czasie nieobecny. Dopiero jego powrót w dniu 3 listopada 2015 r. umożliwił skarżącej podjęcie działań w niniejszej sprawie, ponieważ tylko syn miał dostęp do dokumentów.

Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- zwanej w skrócie P.p.s.a.- jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w przepisach art. 86 i art. 87 P.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 P.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 P.p.s.a.), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 P.p.s.a.).

Wykazanie okoliczności braku winy w uchybieniu terminu spoczywa zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 2 P.p.s.a. na stronie, która uchybiła terminowi do dokonania czynności. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 47/2009, system LexPolonica). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu, i powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od dbającej należycie o własne interesy strony. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że pomimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, tj. że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu do dokonania czynności procesowej.

W ocenie Sądu, argumenty skarżącej nie mogą stać się przesłankami pozytywnymi do uwzględnienia jej wniosku, a zaniechanie skarżącej nosi znamiona nienależytego dbania o własne interesy. W literaturze przedmiotu, a przede wszystkim w orzecznictwie sądowym, do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się nagłą chorobę strony (a także jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika), ale taką, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Z wniosku nie wynika, że skarżąca nie mogła się posłużyć inną osobą do dokonania czynności w terminie. W otoczeniu skarżącej znajdowały się osoby trzecie, na co wskazuje treść wniosku o przywrócenie terminu. Skoro skarżąca pozostawała jak podała we wniosku pod opieką rodziny, choroba nie polegała na pozostawaniu w stanie nieświadomości, mogła posłużyć się inną osobą niż syn w celu dopełnienia obowiązków związanych z prowadzeniem swoich spraw. Skarżąca nie uwiarygodniła bowiem w jaki sposób jedyną pomocną osobą w kwestii sporządzenia zażalenia był nieobecny syn, który jako jedyny miał dostęp do dokumentów. Nie zostały przedłożone, zarówno do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia ani też do zażalenia, jakiekolwiek dokumenty. Analizując zaś treść pisma skarżącej z dnia 4 listopada 2015 r., w którym zawarty został wniosek o przywrócenie terminu i jednocześnie zażalenie na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy, Sąd stwierdza, że jego sporządzenie mogło obyć się bez opierania na istotnych dla sprawy, niewyszczególnionych przez skarżącą dokumentach.

W takiej sytuacji zaniechanie wniesienia na czas zażalenia w przedmiotowej sprawie nastąpiło na skutek niezachowania należytej staranności i w ocenie Sądu; zachowanie skarżącej nosi znamiona winy w postaci niedbalstwa. Okoliczności faktyczne powołane we wniosku, nie usprawiedliwiają w żadnym wypadku tegoż zaniechania skarżącej.

Konkludując – przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżący nie mógł dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2004 r., sygn. akt FZ 129/2004, system LexPolonica nr 1926948). Przyczyn zaś takich, w rozpoznawanej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, co tym samym oznacza, że nie został uprawdopodobniony brak winy strony w uchybieniu terminu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.