Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2026/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 130a ust. 1, 2, ust. 5c
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: § 3 pkt 1 lit. c, § 4 ust. 1 pkt 3, § 12
journal: Dz.U. 2002 nr 50 poz 449
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postepownaiu egzekucyjnym  w administracji
article: art. 180
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 178 ust. 1, 46, 21, 64 ust. 1, 31 ust. 3, 64 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego P. s.c. T. O. , H. Z. A. Z. w Kłodzku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 910/08 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego P. s.c. T. O. , H. Z. , A. Z. w Kłodzku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oraz odmowy przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] i postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] 2. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu na rzecz skarżących T. O. , H. Z. i A. Z. solidarnie kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 910/08 oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego P. spółki cywilnej T. O. , H. Z. , A. Z. w Kłodzku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oraz wynagrodzenia za usunięcie pojazdu.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kłodzku z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], którym określono wysokość wynagrodzenia za dozór pojazdu marki Polonez nr rej. [...] w okresie od 24 października 2007 r. do 5 lutego 2008 r. oraz odmówiono przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu w dniu 23 kwietnia 2007 r.

Organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie wniesione przez skarżących, nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska organu pierwszej instancji. Podkreślił, że pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Z art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – zwanej dalej również ustawą, wynika, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela. Jednostka prowadząca parking nie może zatem skutecznie domagać się przyznania wynagrodzenia za dokonanie tej czynności. Z kolei wyzbycie się prawa własności pojazdu przez dotychczasowego właściciela następuje w momencie jego porzucenia i momentem tym nie jest dzień usunięcia pojazdu z drogi, gdyż fakt ten nie stanowi o wyrażeniu przez właściciela zamiaru porzucenia pojazdu. Porzucenie pojazdu następuje więc dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd winna być data, w której upłynął 6 miesięczny termin, określony w art. 130a ust. 10 ustawy. Organ odwoławczy podniósł, że żadne przepisy nie przenoszą na Skarb Państwa praw i obowiązków dotychczasowego właściciela, a tym samym nie nakładają obowiązku pokrycia wydatków za usunięcie pojazdu oraz za parkowanie pojazdu za okres, kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem pojazdu.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowo ustalono wysokość przyznanego jednostce parkingowej wynagrodzenia za dozór pojazdu.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego P. spółki cywilnej T. O. , H. Z. i A. Z. w Kłodzku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

– art. 102 § 2, art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 141 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego,

– art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,

– art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 k.p.a.,

– art. 180 i art. 181 Kodeksu cywilnego,

– § 3 lit. b/ w związku z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449),

– art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionowali okres za jaki przyznane zostało wynagrodzenie za dozór pojazdu, jak również jego wysokość, wyliczoną z pominięciem stawek ustalanych przez Radę Powiatu Kłodzkiego, na zasadzie porównania do jednostki parkingowej, która zdaniem skarżących nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 130a ust. 5d ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W ocenie skarżących, Skarb Państwa wstąpił w stosunek prawny, jaki łączył dotychczasowego właściciela pojazdu z podmiotem prowadzącym parking. Oznacza to, że Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia za cały okres dozorowania pojazdu. Ponadto strona skarżąca, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. P 4/06 zarzuciła, iż organ oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie niezgodnym z Konstytucją.

Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2008 r. strona skarżąca podała, iż podjęła próbę dochodzenia wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi oraz wynagrodzenia za dozór w postępowaniu przed sądem powszechnym, lecz stwierdził on, iż w tej sprawie droga sądowa jest niedopuszczalna.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że przedmiotem sporu jest kwestia ustalenia początkowego terminu, od którego Skarb Państwa, jako nowy właściciel, ponosi koszty sprawowania dozoru pojazdu usuniętego z drogi publicznej i nieodebranego przez poprzedniego właściciela oraz kwestia sposobu ustalenia wysokości tych kosztów.

Odnosząc się do tych kwestii Sąd pierwszej instancji podał, że problematykę usuwania pojazdów z drogi reguluje art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 tego artykułu. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie jest umieszczany na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Nieodebranie zaś tego pojazdu przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (ust. 10).

W świetle § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.) w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Następnie naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego po uprzednim powiadomieniu właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w tym przedmiocie orzeka o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że powyższe regulacje prawne prowadzą do wniosku, iż pojazd usunięty z drogi i nieodebrany staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia go z drogi. A zatem decyzja naczelnika właściwego urzędu skarbowego o jego przejęciu na rzecz Skarbu Państwa ma charakter deklaratoryjny. W związku z tym Sąd uznał, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru jest dzień, w którym upłynął 6-miesięczny termin, liczony od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Od tej bowiem daty Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu (por. wyroki NSA z dnia 8 września 2006 r. I OSK 1184/05, z dnia 17 maja 2007 r. I OSK 1848/06 i z dnia 6 marca 2008 r. I OSK 325/07). Ponadto Sąd pierwszej instancji zauważył, że użyte w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym sformułowanie "pojazd usunięty i nieodebrany uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się", oznacza, że fakt nieodebrania przez właściciela pojazdu traktuje się jako porzucenie. Instytucję porzucenia określa art. 180 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Porzucenie wymaga wyzbycia się posiadania rzeczy przez właściciela w taki sposób, aby umożliwić zawładnięcie nią przez kogokolwiek. Istotne jest to, że w przypadku porzucenia rzeczy przez dotychczasowego właściciela nabycie pojazdu przez Skarb Państwa ma charakter pierwotny, tzn. nie wywodzi on swego prawa od poprzednika prawnego. Nabywa on zatem to prawo niezależnie od czyichkolwiek uprawnień i bez obciążeń. Nie można zatem podzielić poglądu skarżących, że Skarb Państwa nabywa prawo własności pojazdu z wszelkimi obciążeniami, w tym kosztami jego usunięcia oraz parkowania za okres, w którym nie był jego właścicielem.

W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można także wywieść obowiązku zapłaty przez Skarb Państwa wynagrodzenia za dozór, za początkowy okres parkowania, z § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do treści tego przepisu wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości. Wydatki te w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży, pokrywa się z budżetu państwa. Przepis ten określa zatem jedynie z jakich źródeł pokrywa się wydatki związane z przechowywaniem rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. Natomiast w tej sprawie pojazd stanowił własność Skarbu Państwa. Nie był zatem ruchomością o jakiej mowa w cytowanym przepisie rozporządzenia.

Odnosząc się do kwestii ustalenia wysokości kosztów związanych z dozorem pojazdu Sąd pierwszej instancji podał, że podstawę prawną ich ustalenia stanowił przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny przyzna, na żądanie strony, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zarówno powołany przepis jak i pozostałe przepisy tej ustawy nie określają w jaki sposób przedmiotowa należność powinna być ustalona. Niewątpliwie powinna ona odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór za sprawowanie dozoru, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór pojazdu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy egzekucyjne przy ustalaniu wysokości zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór nie były zobowiązane do zastosowania stawek wynikających z uchwały rady powiatu, gdyż przepis art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym ma zastosowanie do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczonych na parkingach w trybie przewidzianym w art. 130a tej ustawy. Przepis ten nie ma zatem zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu umieszczonego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek określonych w ust. 10 art. 130a tej ustawy. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że ustalone i zastosowane przez organ egzekucyjny stawki będące podstawą do ustalenia wysokości wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór pojazdu odpowiadają należności określonej w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, że przepis stanowiący podstawę prawną postanowienia był niezgodny z Konstytucją Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. P 4/06 (Dz. U. Nr 100, poz. 649) uznał, że art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz 64 ust. 3 Konstytucji RP. Wyrokiem tym za niezgodny z Konstytucją uznano także przepis art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym przewidujący upoważnienie dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia regulującego m.in. tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Trybunał Konstytucyjny odroczył jednak datę utraty mocy obowiązującej wymienionych przepisów, określając ją na dzień 12 czerwca 2009 r. Tak więc powołane przepisy miały w sprawie zastosowanie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. Spółka cywilna T. O. , H. Z. i A. Z. w Kłodzku i zaskarżając go w całości zarzuciła:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego, tj.:

– art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 180 i art. 181 Kodeksu cywilnego, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż skarżąca nie miała prawa dochodzić roszczeń od strony przeciwnej z tytułu usunięcia i parkowania pojazdu od momentu jego usunięcia z drogi do upływu 6 miesięcy od dnia zatrzymania,

– § 3 pkt 1 lit. b/ w związku z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że nie mają one zastosowania w sprawie,

– art. 178 ust. 1, w związku z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 oraz z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym za obowiązujące w niniejszej sprawie, mimo ich sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami prawa;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo że zebrany w sprawie materiał pozwalał na uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia organu, ponieważ organ naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżące Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzuty storna skarżąca podniosła, że w jej ocenie Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uznał, że o dacie wyzbycia się prawa własności może decydować organ, jeżeli faktycznie właściciel pojazdu wyzbył się jego własności wcześniej niż to wynika z art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, tj. w momencie jego porzucenia. Nie można bowiem wyzbyć się prawa własności dwukrotnie, tj. w dniu porzucenia (art. 180 Kodeksu cywilnego) oraz po raz drugi z mocy prawa – z upływem 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi (art. 130a cyt. ustawy – Prawo o ruchu drogowym). A zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji stwierdzające, że nieodebranie pojazdu z zamiarem wyzbycia się, w rozumieniu art. 130a ust. 10 ustawy, jest jego porzuceniem jest nieprawidłowe.

Ponadto skarżąca, powołując się na § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdziła, że przepis ten ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Pojazd nie został bowiem sprzedany lecz przekazany do stacji demontażu. Tak więc konieczne wydatki związane z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu za okres pierwszych 6 miesięcy powinien pokryć również Skarb Państwa. Dla zakresu stosowania tego przepisu bez znaczenia jest ustalenie, czy w momencie demontażu rzecz była, czy nie była własnością Skarbu Państwa.

Skarżąca spółka, zarzuciła również, iż Sąd pierwszej instancji nie uchylił zaskarżonego postanowienia, mimo że organy orzekające w sprawie nie poczyniły ustaleń, czy właściciel pojazdu wyzbył się prawa własności w trybie art. 180 Kodeksu cywilnego przed terminem określonym w art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. P 4/06 strona skarżąca podniosła, że Sąd pierwszej instancji, mimo odroczenia daty utraty mocy obowiązującej art. 130a ust. 10 i art. 130a ust. 11 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, mógł i powinien odmówić ich zastosowania w tej sprawie, jeżeli w jego ocenie były one niezgodne z ustawą i Konstytucją.

Skarżąca wyjaśniła także, że próbowała dochodzić od właściciela pojazdu wskazanego w dowodzie rejestracyjnym, roszczeń za okres od usunięcia pojazdu do momentu, kiedy pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa, na drodze postępowania cywilnego. Jednak Sąd cywilny zarówno w I, jak i w II instancji orzekł, że droga sądowa jest niedopuszczalna i pozew został odrzucony. Zdaniem skarżącej, w takiej sytuacji organy administracji wydające w tej sprawie rozstrzygnięcie powinny wskazać od kogo może się ona domagać zapłaty należności za wykonane czynności.

Ponadto, w ocenie skarżącej Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie uznał, że opłaty za parkowanie, jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, odnoszą się jedynie do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisem art. 130a ustawy i nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu umieszczonego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącej, Sąd aprobując stanowisko organu, uznał za prawidłowe stawki zaniżone w porównaniu do stawek uchwalonych przez radę powiatu i doprowadził do sytuacji, w której ten sam organ administracji, który ma ponosić koszty jest "sędzią we własnej sprawie", gdyż sam określa stawki.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Wprawdzie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach, wskazanych w art. 174 p.p.s.a., jednakże istota sporu dotyczy tego, czy organ egzekucyjny może przyznać na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór za cały okres wykonywania dozoru, a także zwrot kosztów usunięcia pojazdu z drogi. Zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadza się wyłącznie do wskazania naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Stosownie do wskazanego przepisu Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne niż dotyczące wznowienia postępowania naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów prawa procesowego, to najprawdopodobniej zapadłby wyrok o innej treści. Skutecznie można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie tego przepisu tylko wówczas, gdyby stwierdził on naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełniłby dyspozycji owej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a należy uznać za niezasadny. O wyniku sprawy zadecydowała wyłącznie wykładnia przepisów prawa materialnego.

Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżony wyrok, podzielił stanowisko, wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w myśl którego terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z wykonywaniem dozoru jest dzień, w którym upłynął 6-miesięczny termin liczony od usunięcia pojazdu z drogi. Jednakże, oceniając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym naruszenia prawa materialnego, należy wziąć pod uwagę uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, w której rozstrzygnięto, że: "Jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449)."

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały podał, że istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy użyte w art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym sformułowanie "pojazd usunięty i nieodebrany uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się", oznacza, że fakt nieodebrania przez właściciela pojazdu traktuje się jako porzucenie w rozumieniu art. 180 Kodeksu cywilnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Porzucenie rzeczy jest to wyzbycie się władztwa nad rzeczą w sposób umożliwiający każdemu objęcie jej w posiadanie w sposób umożliwiający zawładnięcie nią każdemu. Aby doszło do utraty własności oba te elementy muszą wystąpić łącznie. Zatem samo wyzbycie się posiadania rzeczy (np. na skutek szczególnych zdarzeń) bez zamiaru wyzbycia się jej własności nie wywołuje skutków prawnych przewidzianych w art. 180 k.c. (Komentarz do art. 180 kodeksu cywilnego [w:] A, Kidyba (red.), K.A. Dadańska, T.A. Filipiak, Kodeks cywilny. Komentarz, Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, LEX, 2009.oraz P. Książek, Rzeczy niczyje, Rej. 2006, nr 4, s. 59). Porzucenie rzeczy ruchomej jest równocześnie czynnością techniczną i jednostronną czynnością rozporządzającą (G, Bieniek, Zrzeczenie się własności i innych praw rzeczowych. Rejent 2004, nr 3-4, s. 27). W tym kontekście nie budzi wątpliwości, że porzucenie rzeczy w rozumieniu cywilistycznym pozwala na stwierdzenie, że posiadacz takiej rzeczy pozbył się jej w rozumieniu administracyjno-prawnym (B. Draniewicz, Własność odpadów w prawie polskim - analiza prawna. PUG.2006, nr 11, s. 24). Zamiar wyzbycia się własności może być skutecznie ujawniony przez właściciela, albo też wynikać z jego zachowania się na tle okoliczności w jakich rzecz została porzucona. Zamiar porzucenia przyjąć można przy tym jedynie wtedy, gdy niewątpliwe jest, że los rzeczy jest dotychczasowemu właścicielowi rzeczywiście obojętny, że nie ma on nic przeciwko temu, by rzecz tę zawłaszczył ktoś inny. Właściciel może porzucić rzecz również, gdy znajduje się ona w posiadaniu zależnym innej osoby (por. Kodeks cywilny. Komentarz Edward Gniewek Wydawnictwo i C.H. Beck 2008 r. wydanie 3).

Poza tym, odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, wskazał, że celem regulacji zawartej w art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jest ochrona dobra o istotnym publicznie znaczeniu - bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz życia i zdrowia jego uczestników, zatem chodzi o stosunek publicznoprawny, a nie cywilnoprawny (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2008 r. II CSK 284/08 LEX nr 483286). Stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest - także w okresie poprzedzającym przejście pojazdu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa - typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielając to stanowisko, co do zasady stwierdził, że nie ma żadnych racjonalnych przesłanek, aby w okresie poprzedzającym przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez starostę parkingu różnie kwalifikować w zależności od tego, czy właściciel odbierze pojazd, czy też go nie odbierze w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi.

Istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, które jest wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem zadanie to jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. A zatem co do zasady, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu. Jednak w sytuacji gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów.

Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się - na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia - odpowiednio do naczelników urzędów skarbowych - w odniesieniu do przechowywania ruchomości innych niż określone w pkt 1 i 2 § 4 oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt 1 tegoż § 4. Na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego przysługuje zażalenie do dyrektora izby skarbowej, a następnie jest możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Podmiot, na którego parkingu pojazd został umieszczony w trybie określonym w art. 130a ust. 5c nie jest więc pozbawiony drogi sądowej w zakresie dochodzenia wynagrodzenia za przechowywanie takiego pojazdu; jest to - ze względu na publicznoprawny charakter stosunku prawnego w zakresie przechowywania pojazdu - droga przed sądami administracyjnymi, nie zaś powszechnymi (postanowienie SN z dnia 11 lutego 2009 r., V CSK 332/08, BiulSN 2009/4/16; postanowienie SN z dnia 18 listopada 2008 r. lI CSK 284/08 LEX nr 483286; uchwała SN z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 47/07, OSNC z 2008 r.. nr 7- 8, poz. 80 oraz wyroki NSA z dnia 8 września 2006r., I OSK 1184/05 i I OSK 1185/05 oraz z dnia 15 maja 2007 r. I OSK 1768/06).

W omawianej uchwale NSA jako nieprawidłowe uznał stanowisko, że podmiot wykonujący dozór w razie sporu o wynagrodzenie za okres poprzedzający przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, może występując na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do naczelnika właściwego urzędu skarbowego o przyznanie wynagrodzenia, powoływać się na § 1 i 3 pkt 2b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ przepis ten rozciąga się na ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy oraz na ruchomości niestanowiące własności Skarbu Państwa, jeżeli podlegają likwidacji na podstawie przepisów dotyczących nieodebranych rzeczy.

W związku z powyższym stwierdził, że skoro na podstawie § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej, to właśnie ten przepis jest podstawą zastosowania art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sytuacji, o której mowa w art. 130a ust, 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

W konsekwencji NSA uznał, że w przypadku, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jako nietrafny ocenić należy zarzut naruszenia § 3 pkt 1 lit. b w związku z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 50, poz. 449).

Dla przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w oparciu o przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, konieczne jest powołanie się na przepisy wydanego na podstawie art. 174 tej ustawy, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu omawianej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że § 4 ust. 1 pkt 3 omawianego rozporządzenia nie mógł mieć w tej sprawie zastosowania. Wyjaśnił, że wzajemne relacje § 3 i § 4 tego rozporządzenia są takie, że § 3 określa rodzaje ruchomości, do których stosuje się przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a § 4 wskazuje do jakich organów administracji i w przypadku jakich ruchomości stosuje się przepisy tej ustawy dotyczące organów orzekających. Jednak katalog ruchomości wymienionych w § 4, do których przepisy rozporządzenia mogą być stosowane musi być zgodny z katalogiem ruchomości wskazanych w § 3.

Paragraf 4 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia stanowi, że przepisy ustawy dotyczące organu orzekającego stosuje się odpowiednio do naczelników urzędów skarbowych w odniesieniu do przechowywania ruchomości innych niż określone w pkt 1 i 2 oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt 1. Ruchomości wymienione w tym przepisie muszą jednak należeć do tych, które wymienia § 3 rozporządzenia, aby jego przepisy zgodnie z § 1 ust. 1 znalazły zastosowanie. Tym samym nie da się zastosować w sprawie § 12 rozporządzenia, bo dotyczy on ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa, wymienionych w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Są to ruchomości niestanowiące własności Skarbu Państwa, jeżeli podlegają likwidacji na podstawie a) przepisów prawa karnego lub celnego, b) przepisów o rzeczach znalezionych oraz likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy za wyjątkiem rzeczy w przepisie tym wskazanych.

W uzasadnieniu omawianej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że pojazdy usunięte z drogi w oparciu o rozporządzenie z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów nie podlegają likwidacji na podstawie prawa karnego lub celnego, nie są też rzeczami znalezionymi, jak również rzeczami nieodebranymi w rozumieniu dekretu z dnia 18 września 1954 r. o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy, który obowiązywał w czasie stosowania § 3 rozporządzenia. Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537) w art. 13 pozbawiła mocy dekret z dnia 18 września 1954 r., a zawarta w art. 2 tej ustawy definicja depozytu nie pozwala zastosować jej przepisów w omawianym przypadku. A zatem skoro pojazd usunięty z drogi nie jest ruchomością niestanowiącą własności Skarbu Państwa w rozumieniu § 3 ust. 2 rozporządzenia, to przepis ten w zw. z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w omawianej sprawie nie ma zastosowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący trafnie zarzucił zatem naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 - Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 180 i art. 181 Kodeksu cywilnego, poprzez błędną jego wykładnię.

Jako zasadny ocenić należy również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 178 ust. 1, w związku z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 oraz z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, skoro Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie P 4/06 (Dz. U. z 2008 r. Nr 100, poz. 649, OTK-A 2008, nr 5, poz. 76) orzekł, iż:

1. Art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 64 ust. 33 Konstytucji.

3. § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 oraz z art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji.

Należy bowiem zauważyć, że uwzględniając niniejszy wyrok Trybunału NSA zaznaczył, iż przepis art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego utracił moc obowiązującą tylko w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Nie oznacza to jednak, że usunięty z drogi pojazd nie może przejść na rzecz Skarbu Państwa jako rzecz niczyja objęta w posiadanie. Należy tylko w sposób niewątpliwy wyjaśnić, czy nieodebranie pojazdu przez okres 6 miesięcy oznacza zamiar jego wyzbycia się. Organ administracji powinien wezwać właściciela do złożenia stosownego oświadczenia wskazując, że brak odpowiedzi traktowany będzie jako odpowiedź twierdząca w wyniku czego własność pojazdu przejdzie na rzecz Skarbu Państwa. Jeżeli właściciel pojazdu, pomimo wiedzy gdzie pojazd się znajduje, nie odbiera go z parkingu przez okres 6 miesięcy, a następnie uprzedzony o możliwości utraty prawa własności zgadza się na to lub nie zajmuje stanowiska można zasadnie uznać, że pojazd ten porzucił z zamiarem wyzbycia się własności. Nabycie tego prawa przez Skarb Państwa byłoby wówczas możliwe w oparciu o przepis art. 181 k.c. wskutek objęcia w posiadanie samoistne rzeczy niczyjej.

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale skład siedmiu sędziów uznał, że organ orzekający na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po ustaleniu, że pojazd stał się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej może przyznać na żądanie nadzorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

Dozorca występujący do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór może przedstawić pokwitowania i rachunki w związku z poniesionymi wydatkami oraz wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru. Przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 należy uwzględniać zakres obowiązków dozorcy (przechowawcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1999 r., sygn, akt I SA/Wr 2390/97, ONSA 2000, nr 1, poz, 28 oraz R. Hauser, Komentarz do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 1975 r., II CR 279/75, Postępowanie administracji w świetle orzecznictwa, t. V, Warszawa 1980, s. 150 i n.; W. Grześkiewicz, Egzekucja administracyjna - teoria i praktyka, ABC 2006).

Wskazane okoliczność dotyczące wysokości opłat powinna uwzględnić rada powiatu, która zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5c i 6 ustawy ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. Opłaty te mają zastosowanie także wtedy, gdy właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie. Można bowiem uznać, że już od chwili usunięcia z drogi pojazdu porzuconego z zamiarem wyzbycia się, wyznaczona jednostka zaczyna sprawowanie nad nim dozoru a warunkiem właściwego sprawowania tego dozoru jest przemieszczenie pojazdu na parking strzeżony.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu omawianej uchwały stwierdził, że nie można uznać za zgodną z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą państwa prawnego sytuacji, w której wyznaczony przez starostę podmiot prowadzący parking lub podmiot usuwający pojazd z drogi zostanie pozbawiony należności za dozór pojazdu przez okres 6 miesięcy tylko z tego względu, że pojazd nie został odebrany przez właściciela. Wskazane w art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym czynności wiążą się bezpośrednio z zapewnieniem porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zadanie to ma charakter publicznoprawny, należy do zadań państwa i to jego organy decydują o podjęciu właściwych działań. Wobec tego Skarb Państwa powinien ponosić finansowe następstwa tych działań (por. A. Niezgoda, Glosa do postanowienia NSA z dnia 23 maja 2006 r, II Fw 2/06, OSP 2007, z, 3, poz. 27).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględniając dokonaną w powołanej uchwale wykładnię przepisów uznać należy, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż odmienny pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku był wynikiem błędnej wykładni powołanych powyżej przepisów prawa materialnego. Z tych względów stwierdzając, że wyrok został wydany jedynie z naruszeniem prawa materialnego skorzystał z uprawnienia określonego w art. 188 p.p.s.a. i uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego omówione naruszenia prawa materialnego dotyczyły nie tylko zaskarżonego wyroku, ale również zaskarżonych postanowień organów obu instancji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 i art. 200 oraz art. 202 § 2 p.p.s.a..