Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 421/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 3 pkt 119
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 2022 r. nr SKO.II.41/633/PP/2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2018-2020 - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. w L., dalej: "spółka", "strona", "skarżąca", od decyzji Wójta Gminy [...], dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji", z dnia 16 marca 2022 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2018 – 2020 w łącznej kwocie 2.985 zł (po 995 zł za każdy rok objęty decyzją), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania, w dniu 3 stycznia 2022 r. wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata od 2018 do 2020 w wysokości 995 zł za każdy rok objęty decyzją. Spółka podała, że deklarując podatek od nieruchomości za wymienione lata podatkowe zawyżyła wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości. Zaliczyła bowiem do wartości budowli zgłoszonych do opodatkowania wartość łączników sterowanych zdalnie instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia.

Wskazaną wyżej decyzją z dnia 16 marca 2022 r. organ pierwszej instancji, uznając że łączniki zdalnie sterowane są elementami linii energetycznej i ich wartość powinna być uwzględniona przy określaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ocenił że wniosek spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Odwołując się od tej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz tego przepisu w zw. z art. 3 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, dalej: "u.p.o.l.", przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że między siecią energetyczną zachodzi związek techniczno-użytkowy ora związek funkcjonalny, gdy tymczasem łącznik z siecią nie stanowią nie stanowią samoistnego przedmiotu pod względem technicznym, zaś sieć elektroenergetyczna realizuje swoją podstawową funkcję bez zamontowania wskazanych łączników. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania: art. 120, 121, 122, 187, 191 i 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej: "O.p.", przez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny, czego konsekwencją było błędne zastosowanie prawa materialnego, a także art. 210 §1 pkt 6 i § 4 O.p., przez bak wskazania konkretnych ustaleń faktycznych świadczących o występowaniu wskazanego rodzaju związków, co uniemożliwia stronie wdanie się w polemikę z organem, oraz art. 210 § 3 w zw. z art. 87b § 2a O.p., "przez nie zawarcie w przedmiocie decyzji wszystkich wymaganych przepisami prawa elementów". Uzasadniając odwołanie strona akcentowała, że łącznik zdalnie sterowany nie został wymieniony w definicji budowli zawartej w Prawie budowlanym oraz że łączniki służą innym celom niż sieci techniczne. Sieć bowiem to budowla służąca przesyłowi energii, zaś łącznik ma zapewnić sprawne prowadzenie przełączeń planowanych oraz pozwala na lokalizowanie awarii. Brak łącznika nie powoduje przy tym, że sieć staje się bezużyteczna.

Rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności zauważyło, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 pkt 1 lit. b O.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości przysługuje podatnikowi będącemu osobą prawną, jeżeli w deklaracji wykazał on zobowiązanie podatkowe nienależnie lub w kwocie wyższej niż należna i wpłacił zadeklarowany podatek. Postępowanie wszczynane jest na wniosek podatnika i treść tego wniosku wyznacza zakres postępowania, a tym samym rozstrzygnięcia.

Następnie organ odwoławczy nawiązał do art. 1a ust. 1 pkt 1, pkt 2, art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie oraz do art. 3 pkt 1, pkt 3, pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej: "u.p.b.", w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie oraz do stanowiska i argumentów Trybunału Konstytucyjnego przyjętych w sprawie sygn. P 33/09. Biorąc pod uwagę treść regulacji prawnej zawartej we wskazanych przepisach oraz stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, a także dokumentację i wyjaśnienia spółki oraz opinię biegłego z zakresu energetyki w zakresie oceny technicznej wybranych składników majątku trwałego P. S.A. w L., Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że bezspornie łączniki zdalnie sterowane instalowane na liniach napowietrznych średniego napięcia (SN) są urządzeniami służącymi do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy linii. Mogą też one pracować w określonych warunkach anormalnych, jak zwarcie. Łączniki mogą być sterowane również zdalnie z systemu dyspozytorskiego, co daje możliwość telemechanizacji procesów łączeniowych w głębi sieci SN. Zastosowanie łącznika zapewnia sprawne prowadzenie połączeń planowych, a w przypadku awarii sieci SN pozwala na szybką lokalizację uszkodzeń w sieci i - o ile istnieje taka możliwość - przełączenie pozostałego odcinka linii nieobjętego awarią na zasilanie rezerwowe z innej linii, przyczyniając się tym samym do skrócenia czasu trwania wyłączeń awaryjnych.

Według twierdzeń spółki, omawiane łączniki ułatwiają eksploatację linii elektroenergetycznych, ale – co ona akcentuje - nie są niezbędne do użytkowania linii zgodnie z jej przeznaczeniem. Nie stanowią one zatem części składowych budowli. Nie są również wolno stojącymi instalacjami i urządzeniami technicznymi ani częściami budowlanymi urządzeń technicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawiązując do argumentacji spółki zwróciło jednak uwagę, że zadaniem linii energetycznych jest przesyłanie oraz rozdzielanie energii elektrycznej. Wymaga to zaś nie tylko linii napowietrznych, którymi przesyłana jest energia, ale także szeregu urządzeń technicznych, dzięki którym ta funkcja linii jest realizowana. W efekcie współpracy urządzeń z liniami przesyłowymi lub rozdzielającymi sieć staje się funkcjonującą całością. Omawiane łączniki natomiast służą sprawniejszemu i bezpieczniejszemu eksploatowaniu linii elektroenergetycznych. Łączniki te pozostają w związku technicznym, użytkowym i funkcjonalnym z sieciami elektroenergetycznymi. Umożliwiają one korzystanie z budowli jaka jest sieć zgodnie z jej przeznaczeniem. Łącznik wprawdzie może być odłączony od napowietrznej linii elektroenergetycznej. Może to jednak skutkować jej nieprawidłowym funkcjonowaniem w określonych warunkach pracy. Wtedy zakres jej funkcjonalności uległby pogorszeniu. Dlatego łączniki zdalnie sterowane są elementami sieci, które umożliwiają prawidłowy przesył energii elektrycznej.

Organ odwoławczy zaznaczył, że na całość budowli mogą składać się zarówno elementy nieruchome, jak też ruchome, które dają się zdemontować i przenieść w inne miejsce. Sam sposób połączenia tych elementów nie ma znaczenia, skoro przepisy u.p.o.l. oraz u.p.b. nie wymagają nierozerwalnego związku elementów, tworzących całość techniczną i użytkową, służącą określonemu przeznaczeniu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Istotne jest natomiast, aby taka całość była zdatna do realizacji przypisanego jej celu, w przypadku sieci energetycznych do przesyłania energii elektrycznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zatem zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesionych w odwołaniu. Nie podzieliło również zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Podniosło, ze organ pierwszej instancji powołał właściwe przepisy mające zastosowanie w sprawie, zapewnił stronie czynny udział na każdym etapie postępowania i wyjaśnił istotną z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy kwestię, jaką było to, czy łączniki sterowane zdalnie wchodzą w skład sieci energetycznej.

W skardze na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona, po pierwsze, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. art. 120, 121 § 1, 122, , 180 § 1, 187 § 1, 191 oraz 197 § 1 O.p. z powodu nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a w szczególności zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki na okoliczność konstrukcji, funkcji, charakteru i związku spornych łączników z siecią elektroenergetyczną, a także dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania podatkowego w następstwie błędnego zaliczenia łączników zdalnie sterowanych do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co nie ma uzasadnienia w dotychczas zgromadzonych dowodach, naruszenie zasady legalizmu i działania w zaufaniu do organów podatkowych. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 124 oraz 210 § 1 pkt 4 i 6 przez niewyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ, utrzymując decyzje wydana w pierwszej instancji.

Po drugie, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. art. 1a ust. 1 pkt 2, pkt 3, 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a także art. 3 pkt 1, 3 i 9 u.p.b. oraz art. 47 § 2 ustawy Kodeks cywilny, przez błędne stwierdzenie, że łączniki sterowane zdalnie stanowią elementy sieci energetycznej, umożliwiające prawidłowy przesył energii elektrycznej i użytkowanie sieci elektroenergetycznej zgodnie z przeznaczeniem, a także błędne stwierdzenie, że między łącznikami zdalnie sterowanymi a siecią elektroenergetyczną zachodzą silne związki funkcjonalne charakterystyczne dla części budowli.

Formułując powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniając skargę spółka przede wszystkim wykazywała, że ustalenia organów nie mają podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym, który jest niepełny, a w szczególności nie zawiera opinii biegłego na okoliczności kluczowe z punktu widzenia zasadności wniosku spółki o stwierdzenie nadpłaty. Zdaniem skarżącej przedmiotem opinia biegłego, do której odwoływał się organ nie zawiera specjalistycznych, technicznych podstaw wskazujących, czy też mogących wskazywać na związek łączników zdalnie sterowanych z linia energetyczną, ich niezbędność do korzystania z linii średniego napięci, tj. dystrybucji za jej pomocą energii elektrycznej, ani nie odpowiada na pytanie, czy dystrybucja energii za pomocą tej sieci test możliwa bez wykorzystania łączników, a także czy mogą one zostać odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości lub elementu odłączanego.

Ponadto skarżąca odwołując się do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. SK 48/15 akcentowała, że w przypadku stosowania prawa podatkowego obowiązują podwyższone standardy konstytucyjne, co w realiach tej konkretnej sprawy oznacza, że wykluczone jest rozpoznanie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłącznie na podstawie domniemań czy założeń organu bez niezbędnego materiału dowodowego.

Według skarżącej, linia elektroenergetyczna i łączniki zdalnie sterowane nie stanowią całości techniczno-użytkowej. Łączniki sterowane zdalnie spółka określiła jako fakultatywny element w funkcjonowaniu sieci elektroenergetycznej. Wg niej, nie są one niezbędne. W każdym momencie mogą zostać odłączone. Można je zdemontować, zastępować innymi urządzeniami bez zmiany całości użytkowej budowli. Linia elektroenergetyczna działa prawidłowo również bez omawianych łączników. Ich funkcja nie służy przesyłowi energii, ale polega na zapewnieniu sprawnego prowadzenia przełączeń, na zlokalizowaniu awarii. Prowadząc argumentację skarżąca powoływała się na orzecznictwo sądowe dotyczące opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę samorządowe Kolegium Odwoławcze, w całości podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że zaskarżona decyzja zgodna z prawem. Skarga podlega zatem oddaleniu.

Na wstępie zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji w całości lub części następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jak natomiast stanowi art. 151 powołanej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę, odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, także niepodniesione w skardze, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków skargi, jednak w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem sporu między skarżącą, a organem odwoławczym jest zagadnieniu, czy łączniki sterowane zdalnie instalowane na liniach napowietrznych średniego napięcia objęte są opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości jako element budowli w postaci sieci energetycznej. Zdaniem skarżącej, łączniki te stanowią przedmioty, które ze względu na sposób ich produkcji, montażu oraz funkcje nie tworzą całości techniczno-użytkowej z siecią elektroenergetyczną. Ponadto nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ponieważ nie są one trwale związane z gruntem i nie stanowią urządzeń wolno stojących. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji wyraziło przeciwne stanowisko. Przyjęło ono bowiem, że analizowane łączniki sterowane zdalnie, biorąc pod uwagę sposób ich połączenia z napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi oraz przeznaczenie, należą do tej sieci elektroenergetycznej, a tym samym są składowymi elementami budowli objętej opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości.

Zdaniem Sądu, stanowisko prezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania podatkowego w sposób, mogący mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Odnotować trzeba, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykorzystało dokumentację techniczną zgromadzoną w toku postępowania – przedstawioną przez skarżącą na wezwanie organu pierwszej instancji, a także oraz opinię biegłego J. M. z dnia 25 lutego 2021 r. z innego postępowania podatkowego, w którym organ również odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości z tytułu łączników zdalnie sterowanych, a skarga na decyzje została oddalona przez sąd administracyjny (nieprawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 17 grudnia 2021, sygn. akt I SA/Lu 565/21, znany obu stronom. Działanie takie pozostaje zgodnie z treścią art. 180 § 1 O.p., stanowiącego, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem oraz art. 181 powołanej ustawy, stanowiącym, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

W ocenie Sądu, podzielającego w tym zakresie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ten materiał był wystarczający dla wyjaśnienia, jakie konkretnie łączniki stanowią przedmiot sporu co to tego, czy są elementem budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od strony technicznej oraz użytkowej, na czym polega istota funkcjonowania i przeznaczenie łączników sterowanych zdalnie instalowanych na liniach napowietrznych średniego napięcia oraz jaki jest charakter powiązania tych łączników z liniami napowietrznymi średniego napięcia, na których są one instalowane.

Zdaniem Sądu, skarżąca formułując zarzuty proceduralne, nie wykazała luk w materiale dowodowym ani też błędów w jego ocenie, które mogłyby być uznane za istotne, a więc za prowadzące do podważenia zasadności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Nie wykazała ona konkretnie czym miałyby różnić się łączniki sterowane zdalnie analizowane w opinii biegłego na podstawie dokumentacji technicznej od łączników zdalnie starowanych objętych wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty rozpatrywanym w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu podatkowym.

Zauważyć trzeba, że biegły w kwestionowanej przez skarżącą opinii sporządzonej na bazie tej samej dokumentacji technicznej, którą posługuje się skarżąca, analizując w świetle wiedzy fachowej cechy i zadania przypisane łącznikom zdalnie sterowanym, stwierdził, że stanowią one jeden z kluczowych elementów sieci dystrybucyjnej dla jej standaryzacji, również jako SMART GRID. Wg biegłego, łączniki zdalnie sterowane nie są odrębne pod względem technicznym w stosunku do sieci. Przeciwnie, tworzą zintegrowany system dystrybucji energii elektrycznej w linii elektroenergetycznej średniego napięcia. Z kolei linie elektroenergetyczne z urządzeniami, tworzącymi techniczną i funkcjonalną strukturę, w tym z omawianymi łącznikami zdalnie sterowanymi, zdaniem biegłego, należy zaliczyć do sieci dystrybucyjnej. Według niego, zmiana lokalizacji łączników zdalnie sterowanych, do której nawiązała skarżąca, mówiąc o ich "mobilności", po pierwsze wskazywałaby na błędną lokalizację z perspektywy "inteligencji sieci" (SMART GRID), a po drugie wymagałaby ich zastąpienia innymi przy podjęciu dodatkowych przedsięwzięć analityczno-technicznych, jak również poniesieniu dodatkowych kosztów. Biegły - co do zasady - podważył adekwatność pojęcia "mobilności" łączników zdalnie sterowanych, konsekwentnie akcentowanego przez spółkę jako argument wskazujący, że łączniki te nie są elementem sieci elektroenergetycznej. Jednocześnie biegły zaznaczył, że standardy zarządzania i kadry technicznej, wyróżniające spółkę, w istocie wykluczają "mobilność" łączników zdalnie sterowanych jako świadectwo popełnionych błędów.

Konkludując, biegły zaznaczył, że inżynieria to konkret, w którym nie do pogodzenia jest dysonans między pozytywną oceną techniczną łączników sterowanych zdalnie a jej antytezą, zgodnie z którą nie są one niezbędnymi składnikami linii elektroenergetycznej. Sieci techniczne związane są ze znakomitą większością infrastruktury OSD. W tym kontekście biegły wskazywał na integralną i stałą więź łączników zdalnie sterowanych z siecią elektroenergetyczną, która polega na spójnym zintegrowaniu pod względem technicznym i funkcjonalnym. Zdaniem biegłego, łączniki zdalnie sterowane są jednym z kluczowych elementów sieci dystrybucyjnej dla jej standaryzacji. W następstwie przytoczonych stwierdzeń biegły nie miał wątpliwości co do tego, że analizowane łączniki zdalnie sterowane należą do budowli z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej dotyczącej konstrukcji, parametrów i funkcjonowania sieci elektroenergetycznej.

Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. za budowlę należy uważać obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jak zaś wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie sygn. P 33/09, standardy konstytucyjne określone w art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zobowiązują do przyjęcia, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. mówi o budowli wymienionej w u.p.b., w załączniku do niej bądź w innych ustawach w obowiązującym porządku prawnym.

Zgodnie zaś z treścią art. 3 u.p.b. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, przez obiekt budowlany - należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1). Natomiast ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3). Z kolei tam, gdzie ustawa mówi o obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 3a).

Mając na względzie przytoczone regulacje prawne Sąd ocenia, że organ odwoławczy trafnie zaliczył wymienione przez spółkę łączniki sterowane zdalnie instalowane na liniach napowietrznych średniego napięcia do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli, a ściślej do sieci technicznych, które jednocześnie noszą istotne znamiona obiektu liniowego. Jednym z charakterystycznych parametrów omawianej sieci jest długość, bowiem poprzez system linii elektroenergetycznych i powiązanych z nimi urządzeń zapewnia ona dostawy energii elektrycznej do oddalonych od siebie punktów odbioru, w których jest zużywana.

Zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 u.p.b., obiekt budowalny, w tym budowla, stanowi całość wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Dla oceny powiązania budowli z instalacjami istotne jest więc przeznaczenie, a tym samym funkcjonalny związek budowli z towarzyszącymi jej instalacjami.

Biegły zgodnie ze swoją wiedzą specjalistyczną i doświadczeniem zawodowym jednoznacznie stwierdził, że sporne łączniki zdalnie sterowane są integralną składową sieci elektroenergetycznej, zarówno z punktu widzenia techniki, jak też jej użytku, tj. przeznaczenia. Bez nich sieć elektroenergetyczna nie będzie pracowała według oczekiwanych, zakładanych standardów. Wobec tego zadania, jakie mają spełniać łączniki zdalnie sterowane są wpisane w zadania całej sieci elektroenergetycznej, sprowadzające się do zapewnienia niezakłóconych dostaw energii elektrycznej odbiorcom. Jednocześnie realizacja tych zadań wymaga odpowiedniego technicznego włączenia łączników zdalnie sterowanych do pozostałych elementów sieci elektroenergetycznej. Omawiane łączniki nie pracują, nie spełniają swojej roli odrębnie, niezależnie innych składników sieci elektroenergetycznej. Przeciwnie, są elementem tej sieci, dostosowanym do jej parametrów technicznych i funkcjonalnych, reagują bezpośrednio na warunki jej pracy. Oznacza to, że łączniki zdalnie sterowane i pozostałe elementy sieci elektroenergetycznej stanowią całość, w której łączniki zdalnie sterowane zapewniają możliwość użytkowania sieci elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem.

Wyrażając powyższe stanowisko Sąd ma także na względzie, że użytkowania sieci elektroenergetycznej zgodnie z jej przeznaczeniem nie można ograniczać tylko do samej możliwości przesyłania energii elektrycznej, jak to akcentuje skarżąca. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że z punktu widzenia użytkowania sieci elektroenergetycznej ważne są wszystkie elementy tej sieci, które gwarantują, że proces przesyłania energii elektrycznej do odbiorców będzie przebiegał w sposób bezpieczny i niezakłócony, pozwalający według przyjętych w tej mierze standardów na minimalizowanie awarii pod względem czasowym i przestrzennym, co zapewniają sporne w sprawie łączniki zdalnie sterowane.

Sąd nie podziela również argumentacji skarżącej, w której nawiązywała ona do mających zastosowanie w prawie cywilnym pojęcia części składowej rzeczy, definiowanego w art. 47 Kodeksu cywilnego. Trzeba zauważyć, że ani u.p.o.l., ani u.p.b. nie definiują budowli poprzez odwołanie się do pojęcia części składowej rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego. Możliwość odłączenia łączników zdalnie sterowanych od innych elementów sieci bez uszkodzenia całości bądź elementu odłączanego nie ma zatem znaczenia dla oceny, czy łączniki zdalnie sterowane są elementem budowli objętej opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Dlatego tylko na marginesie można jednak zauważyć, że jak wynika z treści opinii biegłego, brak łączników zdalnie sterowanych istotnie zmienia warunki techniczne i funkcjonalne całej sieci dystrybucyjnej.

Sad nie podważa tez orzeczeń sądowych powoływanych przez skarżącą. Jest jednak zdania, że dotyczą one istotnie innych stanów faktycznych.

Z powodów omówionych wyżej i nie znajdując innych powodów do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.