Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 818/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 107 par. 3, art 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skarg M. B. i B. B. oraz M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. B. i B. B. solidarnie kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ oraz na rzecz M. B. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: " budowa budynku handlowego o powierzchni sprzedaży do 250 m2 na działce nr ewid. Gr 783 (J. Obręb [...] przy ul. K. w J.).

Ustalając warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji organ I instancji stwierdził, że zostały spełnione przesłanki z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: "u.p.z.p.").

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M.B. i B.B reprezentowani przez pełnomocnika adwokata R. K. oraz M.B..

M.B. i B.B zaskarżyli decyzję Burmistrza Miasta w całości zarzucając jej: "naruszenie przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."), art. 9 K.p.a., art. 28 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie katalogu stron postępowania, b) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 14 § 1 K.p.a., art. 73 § 1a, oraz § 2 K.p.a. poprzez - udostępnienie stronom postępowania jedynie kopii dokumentów zalegających w aktach sprawy; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 19 ust. 1 a pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.) poprzez brak uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z wojewódzkim konserwatorem zabytków oraz brak uwzględnienia w zaskarżonej decyzji ochrony zabytku nieruchomego w postaci kapliczki tzw. Znaku Tatarskiego, znajdującej się na działce nr 783 wpisanej do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta , l.p. 166, b) art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.). poprzez nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, w tym wyznaczenie granic tego obszaru od strony południowej (od ul. K. - drogi krajowej E-4) w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (działki nr 783), c) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.) w zw. z § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. 2003 r., nr 164. poz. 1589 ze zm.), poprzez brak określenia udziału powierzchni biologicznie czynnej, d) art. 61 ust. 1 pkt 3 p.7 poprzez brak ustalenia uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego w zakresie warunków odprowadzenia wód opadowych oraz odprowadzenia ścieków, e) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. 2003 r., nr 164. poz. 1589 ze zm.), poprzez brak określenia w treści decyzji ilości miejsc postojowych.

M.B. w swoim odwołaniu zarzucił: naruszenie przepisów art. 7, 10 § 1, 28,77 § 1, 81 K.p.a. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wskazując również na nieprawidłowe i niepełne ustalenie kręgu stron postępowania, prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie niekompletnych akt sprawy, nieuzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków.

Po obszernym przytoczeniu zarzutów odwołania i wskazaniu zasad postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że: "wnikliwa analiza akt sprawy, zalegających dokumentów, a w szczególności uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia doprowadziła skład orzekający do przekonania, iż najistotniejsze okoliczności na tym etapie postępowania zostały przez organ I instancji wyjaśnione".

Skargi do Sądu na powyższą decyzję złożyli: M.B. i B.B reprezentowani przez pełnomocnika oraz M.B.. W swoich skargach postaw postawili szereg zarzutów, w tym art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a. art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do zarzutów zawartych w odwołaniu końcowo wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego a także decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

SKO wniosło o oddalenie skargi, uznając za bezzasadne zarzuty skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skargi są zasadne.

Zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli Sądu. Jej uzasadnienie w żaden sposób nie odnosi się do podniesionych w dwóch odwołaniach licznych zarzutów naruszenia prawa procesowego jak i materialnego, co do dokonanych ustaleń i ocen organu I instancji. Tak zwana część zważająca decyzji SKO ma w zasadzie "uniwersalny" charakter, pasuje do każdej decyzji SKO w sprawie o warunki zabudowy. Nie odnosi się ona w żaden sposób do stanu faktycznego sprawy, nie wskazuje kwestii spornych, nie rozstrzyga wątpliwości.

Organ odwoławczy jest instancją merytoryczną. Jego zadaniem jest ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2234/12).

Ponadto organ ten jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego (zob. wersja komentarza do Kodeksu postępowania administracyjnego on line do art. 136, Andrzej Wróbel, Małgorzata Jaśkowska).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, dlatego musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie się do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą, czego w niniejszej sprawie zabrakło.

Naruszenie przez SKO art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. jest oczywiste.

Lakoniczność stanowiska SKO w okolicznościach sprawy świadczy także o nierozpoznaniu istoty sprawy z naruszeniem art. 104 § 2 K.p.a. Niewłaściwym i przedwczesnym byłoby w tej sprawie odnoszenie się przez Sąd do pozostałych podnoszonych w skargach zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Powyższe uchybienia w oczywisty sposób mogły wpłynąć na wynik sprawy. O tym jak może wyglądać prawidłowe uzasadnienie w tej sprawie może świadczyć porównanie treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji i odpowiedzi na skargę złożonej przez SKO, która odnosi się szczegółowo do spornych w sprawie kwestii.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.