Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1953/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1, art. 22 ust. 9
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska - Florek, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2007r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ), po rozpatrzeniu odwołania M. K.-Skarżącego w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2008 r., odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranych przez płatnika-Sąd Rejonowy dla W. za miesiąc październik 2007 r. w kwocie 15,00 zł. wraz z oprocentowaniem tej nadpłaty.

W dniu 19 listopada 2007 r. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego przez płatnika Sąd Rejonowy dla W., od dochodu otrzymanego z tytułu wykonywanej osobiście działalności jako biegły sądowy za okres od 1 do 31 października 2007r. W przedmiotowym piśmie wniósł o zwrot, w jego ocenie nienależnie pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 15,00 zł za w/w okres.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż będąc biegłym sądowym prowadzi działalność gospodarczą. Jego zdaniem to podatnik, a nie płatnik, zobowiązany jest do określenia zobowiązania w podatku dochodowym w związku z wykonywaniem czynności biegłego sądowego i naliczenia odpowiedniej zaliczki na podatek dochodowy według deklaracji PIT-5.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego przez płatnika - Sąd Rejonowy dla W., za miesiąc październik 2007 r. w kwocie 15,00 zł wraz z oprocentowaniem tej nadpłaty. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż należności wypłacane biegłym sądowym za zlecone im czynności stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm) dalej u.p.d.o.f. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż konsekwencją takiej kwalifikacji przychodów jest spoczywający na Sądach dokonujących wypłaty przedmiotowych należności, obowiązek płatnika w zakresie obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy w wysokości 19% należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodu w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż poza wykonywaniem czynności biegłego sądowego Skarżący prowadzi działalność gospodarczą wykonując wolny zawód doradcy podatkowego.

Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia, Skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego. Zdaniem Skarżącego zaskarżona decyzja naruszyła art. 73 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, że nadpłatą nie jest powtórnie pobrany przez płatnika podatek nienależny w wysokości 15,00 zł.za miesiąc październik 2007 r. poprzez nałożenie na podatnika będącego biegłym sądowym - osobą fizyczną wykonującą pozarolniczą działalność gospodarczą - podwójnego obowiązku podatkowego polegającego na uznaniu obowiązku zapłaty podatku, zarówno poprzez pobranie przez płatnika zaliczki na podatek od dochodu z samodzielnie wykonywanej działalności w sytuacji, gdy podatnik ten równolegle na podstawie tej samej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zobowiązany jest deklarować, naliczać i odprowadzać do urzędu skarbowego właściwego dla jego siedziby, comiesięcznie podatek od osób fizycznych w postaci zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, jako osoba wykonująca pozarolniczą działalność gospodarczą.

Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3 i art. 106 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ), naruszenie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. oraz naruszenie art.122, art.187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieustalenie pełnego stanu faktycznego i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie dowodu w postaci "zarządzenia (o przyznaniu należności)", będącego dokumentem źródłowym w sprawie, według którego pobrano podatek od wynagrodzeń zlikwidowany z dniem 1 stycznia 1992 r. na mocy art. 54 u.p.d.o.f.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych pobranego przez płatnika za październik 2007 r. w kwocie 15,00 zł wraz z należnym oprocentowaniem. Jednocześnie wniósł o zawieszenie postępowania o stwierdzenie nadpłaty w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z faktem złożenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 4304/06) oraz z dnia 5 czerwca 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 4187/06).

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Skarżący złożył dodatkowe wyjaśnienia, podnosząc, iż organy podatkowe obu instancji nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie ustaliły dlaczego płatnik zaniżył o 32,60 zł koszt uzyskania przychodu, który jest wymienionym w fakturze VAT nr 66 wydatkiem biegłego na dojazd taksówką według paragonu, (przez co płatnik zawyżył kwotę pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 4,96 zł). Jednocześnie podniósł, iż organy podatkowe nie sprawdziły dlaczego płatnik pobrał podatek od wynagrodzeń (zlikwidowany z dniem 1 stycznia 1992 r. na podstawie art. 54 u.p.d.o.f.), przez co pobrany w październiku 2007 roku podatek od wynagrodzeń jest podatkiem nienależnym w rozumieniu art. 72 i art. 73 Ordynacji podatkowej, co wynika z treści art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym wniósł o uzupełnienie postępowania w wyżej wymienionym zakresie.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, iż ustawodawca w przepisach u.p.d.o.f. dokonał wyraźnego rozgraniczenia pomiędzy źródłami przychodów z działalności wykonywanej osobiście oraz z pozarolniczej działalności gospodarczej, wskazując

je odpowiednio w art. 10 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.p.d.o.f. Do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. zostały zaliczone przychody, o których mowa w art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. Konsekwencją takiej klasyfikacji przychodów, jest obowiązek płatnika, określony w art. 41 ust. 1, pobierania z zastrzeżeniem ust. 4 w/w przepisu zaliczek na podatek dochodowy w wysokości 19% należności, pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 u.p.d.o.f. o składki na ubezpieczenie społeczne, stosownie do art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie jest przy tym możliwe, aby zaliczki na podatek odprowadzał sam podatnik, w trybie art. 44 ust. 3a u.p.d.o.f. Zgodnie z zapisem art. 41 ust. 2 tej ustawy, jedynie ci płatnicy, którzy wypłacają należności z tytułu umów o dzieło lub zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 8 podatnikom, którzy złożyli oświadczenie, że wykonywane przez nich usługi wchodzą w zakres działalności gospodarczej nie są obowiązani do poboru zaliczek od w/w należności. Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 w/w ustawy nie zostały objęte taką możliwością należności zakwalifikowane do przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. Dlatego też każdy biegły sądowy rozliczony jest odrębnie z tytułu uzyskanych wynagrodzeń od sądów, a odrębnie z tytułu zatrudnienia w innych jednostkach lub z własnej działalności jako rzeczoznawca, czy tak jak w tym przypadku, doradca podatkowy.

Na gruncie prawa podatkowego nie ma bowiem przeszkód, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą równocześnie wykonywały na zlecenie sądów i prokuratury określone czynności i osiągały z tego tytułu przychody, o których mowa w powołanym wyżej art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż w zaistniałym stanie faktycznym należności wypłacone z tytułu pełnienia funkcji biegłego sądowego stanowią przychód ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 13 pkt 6 ustawy (tj. działalności wykonywanej osobiście). W świetle powyższego przychody uzyskiwane z tego tytułu nie stanowią jednocześnie źródła przychodów, o którym mowa w art. 14 ust 1 ustawy (tj. przychód z działalności gospodarczej). Tym samym zdaniem organu nie występuje zjawisko podwójnego opodatkowania.

Odnosząc się do zarzutu przyjęcia błędnej wykładni art. 13 pkt 6 w związku z brzmieniem art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż odmienna definicja działalności zawarta w ustawie o podatku VAT nie przesądza o tym, do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć przychody z samodzielnie wykonywanej działalności biegłego sądowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż art. 15 ustawy o podatku o podatku od towarów i usług nie podważa i nie zmienia zasad rozliczeń przyjętych tą ustawą. Kwestie opodatkowania podatkiem od towarów i usług zostały uregulowane w odrębnych przepisach i nie mają wpływu na obowiązki płatnika w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 73 § 1 w związku z art. 75 § 1 Ordynacja podatkowa, nadpłata powstaje z dniem pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem nadpłata powstaje z dniem pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, gdyż płatnik Sąd Rejonowy dla W. w W., zgodnie z art.41 ust. 1 i 1 a u.p.d.o.f. prawidłowo pobrał zaliczkę na podatek dochodowy.

W złożonej skardze Skarżący wniósł o stwierdzenie, iż wydana decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za październik 2007 r. w wysokości 15,00 zł została wydana z naruszeniem przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i wznowienie postępowania prowadzącego do stwierdzenia nadpłaty w pełnej wysokości 15,00 zł wraz z należnym oprocentowaniem.

Zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zarzucił: naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niepełne, a więc wadliwe, ustalenie stanu faktycznego w przedmiocie kosztów i wydatków poniesionych dla osiągnięcia przychodów oraz w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w wysokości odmiennej aniżeli ustalił to i pobrał płatnik - sąd powszechny, czyli w sytuacji pobrania podatku w wysokości wyższej od należnej, a poprzez to spowodowania przez płatnika powstania nadpłaty, o której mowa w art. 72 § 1 pkt 2 i art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej; naruszenie art. 22 ust. 10 w związku z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego, że kosztami uzyskania przychodów za miesiąc październik 2007 r. wynikających z faktury VAT nr [...] są wydatki biegłego sądowego z tytułu dojazdu do Sądu, czyli koszty poniesione dla osiągnięcia przychodów według tej faktury, ustalone w oparciu o art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f.; naruszenie art. 9 ust. 1 i ust. 2 (zdanie drugie) w związku z art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego, że przychód z faktury VAT nr [...] wynosił zgodnie z art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. 63,13 zł, a koszt uzyskania tego przychodu wynosił 32,60 zł (zwrot wydatków) powiększony o ryczałtowy koszt według stawki 20% od kwoty 30,53 zł z tytułu wynagrodzenia za jedną godzinę pracy według faktury VAT nr 66, czyli stanu faktycznego właściwego dla ustalenia dochodu z faktury VAT nr 66, czego nie uczyniły organy podatkowe obu instancji w obu skarżonych decyzjach podtrzymując rozstrzygnięcie płatnika; naruszenie art. 122, art. 187, art. 191 i art. 194 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia w sposób całkowity, pełny, kompletny i wyczerpujący podstawy prawnej decyzji, to jest sprawy pobrania przez płatnika nienależnego podatku - podatku od wynagrodzeń, o którym mowa w art. 54 u.p.d.o.f., którego pobranie wynika z dokumentu w formie "Zarządzenie (o przyznaniu należności)" z dnia 2007-10-11, a także nie przeprowadzenia przez organy dowodu przeciwnego do treści dokumentu urzędowego sporządzonego przez powołany do tego organ władzy publicznej - sąd powszechny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Ponadto na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. Skarżący cofnął skargę i podniesionej w niej zarzuty w zakresie przewyższającym kwotę 6,52 zł. jako nienależnie pobrany podatek za przejazd taksówką, wynikający z faktury VAT nr [...] z 5 września 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, jak również naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności decyzji.

Z oświadczenia Skarżącego złożonego na rozprawie wynika, iż kwestionuje jego zdaniem nienależnie pobrany podatek przez płatnika od kwoty 32,60 zł. stanowiącej koszt przejazdu taksówką, wynikającej z faktury nr [...] z dnia 5 września 2009 r. wystawionej tytułem udziału na rozprawie biegłego sądowego, w pozostałym zakresie Skarżący cofnął skargę i podniesione w niej zarzuty.

W przedłożonej przez skarżącego fakturze VAT nr 66 na łączną kwotę 69.90 zł. składa się kwota 30,53 zł. (wraz z podatkiem VAT- 37,30 zł) z tytułu stawiennictwa i wyjaśnień na rozprawie oraz kwota 32,60 zł. z tytułem dojazdu taksówką na rozprawę.

Z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, iż postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 26 września 2007 r. przyznano Skarżącemu wynagrodzenie w kwocie 69,90 zł. za wykonane czynności biegłego z zakresu podatków- stawiennictwo na rozprawie w dniu 05.09.2007 r.

Natomiast z karty wynagrodzeń Skarżącego za miesiąc październik 2007 r. wynika, iż płatnik pomniejszył kwoty składające się na wynagrodzenie tj. 30,57 zł. i 32,60 zł. o 20 % ryczałtowe koszty uzyskania przychodu tj. odpowiednio o 6,11 zł. i 6,52 zł. a następnie od pomniejszonych kwot wynagrodzenia o koszty uzyskania przychodu potrącił zaliczkę na podatek dochodowy po 5 zł. od każdej z tych kwot.

Po potrąceniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych Skarżącemu wypłacono kwotę wynagrodzenia w wysokości 59,90 zł.

Należy podkreślić, iż w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż przychód uzyskiwany przez Skarżącego z tytułu wykonywanej funkcji biegłego sądowego jest przychodem z tytułu działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f. ( por. wyrok NSA dnia 07 marca 2008 r. II FSK 150/08 ).

Konsekwencją powyższego jest określony w art. 41 ust.1 u.p.d.o.f. obowiązek płatnika obliczania i pobierania od wypłaconych z tego tytułu należności zaliczek na podatek dochodowy.

Bowiem zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. płatnicy, którzy dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt. 2 i 4-9 oraz art. 18 są zobowiązani pobierać zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenie społeczne, najniższą stawkę podatkową określoną w skali.

Natomiast zgodnie z art.22 ust. 9 pkt 4 z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 koszty uzyskania przychodów określa się w wysokości 20 % uzyskanego przychodu ( ...).

Zdaniem Skarżącego kwota 32,60 zł. wyszczególniona w fakturze jako koszt przejazdu taksówką stanowiła zwrot wydatków biegłego na dojazd taksówką na rozprawę, a nie jego dochód, w związku z powyższym Skarżący postawił w skardze zarzut zaniżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 32,60 zł. w wyniku czego nastąpiło zawyżenie przez płatnika nienależnie pobranego podatku od osób fizycznych od kwoty za przejazd taksówką. Skarżący na rozprawie wskazując na powyższą okoliczność początkowo cofnął skargę w zakresie przewyższającym 5 zł, a następnie przewyższającym 6,52 zł. jako kwoty nienależnie pobranego podatku.

Z materiału zebranego w sprawie jak powyżej wskazano kwota 6,52 zł stanowi wysokość potrąconych przez płatnika 20% kosztów uzyskania przychodu (a nie pobranego podatku) od kwoty stanowiącej koszt przejazdu 32,60 zł., natomiast płatnik pobrał od przychodu pomniejszonego o tak wyliczone koszty uzyskania przychodu zaliczkę na podatek w wysokości 5,00 zł.

Należy podkreślić, że zasadnicze znaczenie w zakresie kwalifikacji kwoty 32,60 zł. stanowiącej koszt przejazdu taksówką mają uregulowania zawarte w dekrecie z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym ( Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm. )- zwanym dalej dekretem.

Zgodnie z art. 9 ust. 3 dekretu biegłemu powołanemu poza miejscowość jego zamieszkania służy prawo do diet oraz do zwrotu kosztów przejazdu i noclegów.

Ponadto zgodnie z art.10 ust. 1 dekretu wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę określa sąd, uwzględniając m.in. w miarę potrzeby pokrycie wydatków niezbędnych do wykonania zleconej pracy.

Skarżący wskazał w skardze, iż kwota 32,60 zł. stanowi koszt przejazdu taksówką z innego Sądu, w którym przedłużyła się rozprawa.

W związku z tym, że Skarżący ma miejsce zamieszkania w W. w niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja określona w powołanym art. 9 ust. 3 tj. powołanie biegłego poza miejscowość jego zamieszkania dająca uprawnienie biegłemu powołanemu poza miejscowość jego zamieszkania do zwrotu kosztów przejazdu.

Natomiast w ocenie Sądu otrzymana kwota 32,60 zł stanowiła cześć przyznanego Skarżącemu wynagrodzenia z tytułu uczestnictwa na rozprawie w dniu 05.09.2007 r. uwzględniającego zgodnie z treścią art.10 ust.1 dekretu niezbędny wydatek jakim był koszt przejazdu taksówką na rozprawę.

Potwierdzają to również dokumenty wystawione przez płatnika (postanowienie Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 26.09.2007 r. przyznające biegłemu wynagrodzenie, zarządzenie Sądu Rejonowego dla W. w W. o przyznaniu należności, karta wynagrodzeń od 2007-10-01 do 2007-10-31 ).

Skoro kwota ta stanowiła wynagrodzenie biegłego za wykonaną pracę płatnik- Sąd Rejonowy prawidłowo określił od niniejszej kwoty w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 pkt 4 zryczałtowane koszty uzyskania przychodu w wysokości 6,52 zł i potrącił na podstawie art. 41 ust.1 zaliczkę na podatek dochodowy kwocie 5,00 zł.

Należy stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się w zaskarżonej decyzji do zarzutu niezastosowania rzeczywistych kosztów uzyskania przychodu tj. kosztów przejazdu taksówką prawidłowo wskazał na treść art. 22 ust. 9 pkt 4 i ust. 10 u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 22 ust. 10 u.p.d.o.f. jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych.

W związku z tym, iż płatnik przy poborze zaliczki na podatek zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. może zastosować jedynie koszty uzyskania przychodu w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 pkt 4 u.p.d.o.f. tj. 20% uzyskanego przychodu, koszty uzyskania przychodów w wysokości faktycznie poniesionych mogą zostać uwzględnione dopiero w zeznaniu podatkowym składanym za dany rok podatkowy.

Jednocześnie ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów pochodzących od płatnika i sposobu wyliczenia zaliczki wynika jednoznacznie, iż płatnik pobrał zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z treścią art. 41 ust.1 u.p.d.o.f., a nie jak wskazywał Skarżący nieobowiązujący podatek od wynagrodzeń, o którym mowa w art. 54 u.p.d.o.f.

W związku z powyższym organy podatkowe w świetle art. 72 § 1 pkt 1 oraz art.73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej prawidłowo odmówiły Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty wraz z oprocentowaniem wskazując na treść art. 41 ust. 1 i art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f. w zw. z art.13 pkt 6 u.p.d.o.f.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.