Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 219/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Teza: 1. Wykonanie w okresie obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego wszelkich prac niezbędnych do zapewnienia bezpiecznego użytkowania budynku nie może być uznane za niezastosowanie się do tego postanowienia. Celem postanowienia o wstrzymanie robót budowlanych jest niedopuszczalne do dalszego naruszania prawa, a naruszenia takiego nie stanowi realizacja obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów.

2. Warunkiem wydania decyzji na postawie art. 50a Prawa budowlanego jest stwierdzenie, że roboty budowlane były wykonywane pomimo wstrzymania ich wykonania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy. W przeciwieństwie jednak do decyzji podejmowanej na postawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, możliwość wydania decyzji na podstawie art. 50a nie jest ograniczona terminem dwumiesięcznym., bowiem norma zawarta w art. 51a nie zawiera takiego ograniczenia. Ograniczenia takiego nie można też wywodzić z treści art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten dotyczy okresu ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, podjętego na postawie  art. 50 ust. 1, nie zaś ograniczenia czasowego możliwości wydania decyzji na podstawie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego.

TEZY

1. Wykonanie w okresie obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego wszelkich prac niezbędnych do zapewnienia bezpiecznego użytkowania budynku nie może być uznane za niezastosowanie się do tego postanowienia. Celem postanowienia o wstrzymanie robót budowlanych jest niedopuszczalne do dalszego naruszania prawa, a naruszenia takiego nie stanowi realizacja obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów.

2. Warunkiem wydania decyzji na postawie art. 50a Prawa budowlanego jest stwierdzenie, że roboty budowlane były wykonywane pomimo wstrzymania ich wykonania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy. W przeciwieństwie jednak do decyzji podejmowanej na postawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, możliwość wydania decyzji na podstawie art. 50a nie jest ograniczona terminem dwumiesięcznym., bowiem norma zawarta w art. 51a nie zawiera takiego ograniczenia. Ograniczenia takiego nie można też wywodzić z treści art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten dotyczy okresu ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, podjętego na postawie  art. 50 ust. 1, nie zaś ograniczenia czasowego możliwości wydania decyzji na podstawie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Olga Białek, WSA Alicja Palus, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. S. i A.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie robót budowlanych polegających na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal użytkowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzje nie może być wykonana; III. zasądza zwrot kosztów postępowania od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących M. S. i A. W. w kwocie po 500 (poęćset) zł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. na podstawie art. 105 kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal użytkowy położony na parterze budynku wielorodzinnego przy ul. B. G. [...] w Z., których inwestorem są skarżący A. W. i M. S.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu [...] r. wpłynęło pismo W. W. w sprawie prac remontowych prowadzonych w lokalu przy ul. B. G. [...]. Podczas przeprowadzonej wizji lokalnej stwierdzono, że roboty budowlane zostały wykonane niezgodnie z projektem budowlanym, gdyż ścianka działowa została wyburzona, a ścianka nośna nie została wyburzona według projektu, ponieważ znajdują się w niej przewody kominowe, które nie zostały ujęte w inwentaryzacji. W mieszkaniu Państwa W. w miejscu, gdzie wspiera się ściana działowa na podłodze widoczne są w pokojach rysy 6-7 milimetrowe. Stwierdzając, że prowadzone prace budowlane odbiegają od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę z dnia [...]r., postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia stosownych dokumentów. Organ podał, że inwestor w terminie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku i po sprawdzeniu inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych okazało się, że wykonane roboty budowlane nie wpływają niekorzystnie na konstrukcję budynku, zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną oraz że inwestor wykonał dodatkowy podciąg w miejscu wyburzenia ścianki działowej.

Odnosząc się do ewentualnych szkód materialnych powstałych w mieszkaniu W. W., a wynikłych z prowadzonych prac remontowych w lokalu położonym na parterze budynku wielorodzinnego przy ul. B. G.[...], Powiatowy Inspektor podniósł, że stosownie do art. 81 Prawa budowlanego do kompetencji organów budowlanych nie należy rozstrzyganie o prawach własności ani rozstrzyganie sporów sąsiedzkich, ale sprawowanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów ustawy. Sprawa ewentualnych roszczeń za wynikłe szkody powinna być rozpatrywana na drodze cywilnoprawnej przed właściwym sądem cywilnym.

W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji W. W. wniósł o jej uchylenie w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 12, 61 § 3, 77 § 1 oraz art. 10 § 1 kpa, odwołujący się podniósł w szczególności, że inwestorzy nie zastosowali się do postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] i i w dniach [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...]r. były wykonywane roboty budowlane, polegające przede wszystkim na wykonaniu podciągu stalowego pod stropem na parterze w miejscu rozebranej ścianki działowej.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w analizowanej sprawie kluczowe znaczenie ma podniesiona w odwołaniu kwestia, zasygnalizowana również w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji, a mianowicie prawdopodobieństwo niezastosowania się przez inwestorów do wydanego w trakcie postępowania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...].

Wskazując, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 105 § 1 kpa, organ II instancji podniósł, iż bezprzedmiotowość postępowania, o której stanowi ten przepis, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Owa bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że jakkolwiek organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotowych robót budowlanych i wdrożony został właściwy tryb postępowania, to zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z uwagi na podejrzenie naruszenia dyspozycji art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego. Wojewódzki Inspektor wskazał, iż zgodnie z powyższym przepisem właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych – pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 – nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego, wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Przepis ten ma na celu ukrócenie praktyki nierespektowania postanowień o wstrzymaniu robót budowlanych wydanych w trakcie podjętej procedury naprawczej, zobowiązując do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę robót budowlanych, wykonanych po ich wstrzymaniu albo nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. To zaś oznacza, że właściwy w sprawie organ nie ma w tym zakresie innej możliwości niż nakazana prawem. Fakt wykonywania robót, pomimo ich wstrzymania, winien być należycie udokumentowany i nie może opierać się na domysłach czy przypuszczeniach, a nawet prawdopodobieństwie naruszenie stosownego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że wydanie decyzji na podstawie art. 50a pkt 2 uniemożliwia prowadzenie postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3, do czasu wykonania obowiązku zawartego w tej decyzji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w ponowionym postępowaniu organ I instancji powinien dokonać sprawdzenia, czy i jakie robot budowlane zostały wykonane po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, a następnie, po zastosowaniu art. 50a pkt 2, kontynuować postępowanie naprawcze.

Na powyższą decyzję A. W. i M. S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący decyzji tej zarzucili naruszenie:

1. art. 107 kpa oraz art. 108 kpa, poprzez brak rzeczywistej oceny dowodów oraz nie wskazanie w decyzji dowodów, na których Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł swe rozstrzygnięcie;

2. art. 50 ust. 4 w związku z art. 50a i 51 Prawa budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, w szczególności poprzez wysłanie stronom decyzji uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz ze wskazówkami, które wiążą organ I instancji, dotyczącymi postępowania w trybie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego w momencie, w którym takie postępowanie było już niedopuszczalne ze względu na treść art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, to jest ze względu na upływ dwumiesięcznego terminu od doręczenia skarżącym "decyzji" o wstrzymaniu robót budowlanych.

W uzasadnieniu skargi wywodzono, że chociaż organ odwoławczy stwierdził, iż dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego, to w rzeczywistości brak tej analizy w uzasadnieniu decyzji. W opinii skarżących, z uzasadnienia nie wynika, dlaczego organ II instancji odmiennie ocenił materiał dowodowy niż organ I instancji, którym dowodom organ odwoławczy dał wiarę, a którym nie i dlaczego. Zdaniem skarżących, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do żadnego konkretnego dowodu, nie rozpatrzył materiału dowodowego oraz nie wyjaśnił przyczyny swej oceny, przekraczając w ten sposób granice swobodnej oceny dowodów, przy czym swe rozstrzygnięcie oparł jedynie na twierdzeniach odwołującego się od decyzji organu I instancji W. W.

Istotnym uchybieniem zaskarżonej decyzji, w opinii skarżących, było naruszenie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 50a i 51 tej ustawy, co w konsekwencji prowadziło do wydania niewykonalnych wskazań dla organu I instancji. Wskazując, iż stosownie do art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, skarżący podnieśli, że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał "decyzję" o wstrzymaniu robót budowlanych w dniu [..]., którą otrzymali w różnych terminach, przy czym termin późniejszy to [...] r. Podkreślili, że zaskarżona decyzja została wprawdzie napisana "w dniu [...] r.", jednak z dat widniejących na kopertach wynika, że organ odwoławczy nadał decyzję na poczcie dopiero w dniu [...]r., a więc już po upływie dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Stronom decyzję tę doręczono kilka dni później. W tym czasie nie było więc już dopuszczalne wydanie decyzji w trybie art. 50a lub 51 ust. 1 Prawa budowlanego.

Powołując się na treść art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, orzecznictwo sądów administracyjnych oraz komentarze do Kodeksu postępowania administracyjnego i do Prawa budowlanego, skarżący wywodzili, że jeżeli decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, nie zostanie wydana w terminie 2 miesięcy od doręczenia "decyzji" o wstrzymaniu robót budowlanych, to już później nie może być wydana. Podkreślali, że ustawa nie przewiduje możliwości przedłużenia, czy też przywrócenia dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Zarzucili, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji nadanej w dniu [...]r. wymusza wydanie decyzji, o której mowa w art. 50a Prawa budowlanego, której wydanie jest już niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podnoszone są trafne.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a procedurę jej podjęcia regulują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych, w myśl dalszych regulacji zawartych w art. 50, należy: 1) podać przyczynę wstrzymania robót; 2) ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń (ust. 2), a także można w nim nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz (ust. 3).

Stosownie do ust. 4 omawianego artykułu, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1.

Zgodnie z art. 50a ustawy – Prawo budowlane, właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych – pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem: 1) o którym mowa w art. 48 ust. 2 oraz w art. 49b ust. 2 – nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części; 2) o którym mowa w art. 50 ust. 1 – nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.

W myśl art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Stosownie do art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Przepis art. 8 kpa stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

W myśl art. 9 kpa, organy administracyjne są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Zgodnie z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Stosownie do art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W myśl art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Mając na względzie treść powyższych przepisów procedury administracyjnej stwierdzić należy, iż niezgodnie z tymi unormowaniami Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. – uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia – nie wykazał, dlaczego uważa, iż w sprawie tej zachodzi podejrzenie naruszenia dyspozycji art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego i stanowiska swojego w tym zakresie należycie nie uzasadnił. Stwierdzając bowiem, że podejrzenie takie zachodzi, organ odwoławczy nie wskazał, na podstawie jakich dowodów lub faktów wniosek taki wysnuł. Nie wyjaśnił, dlaczego odmiennie ocenił materiał dowodowy niż organ I instancji oraz którym dowodom dał wiarę, a którym nie i dlaczego. Pierwszy z podniesionych w skardze zarzutów jest zatem w pełni uzasadniony.

W szczególności – jak można jedynie domniemywać na podstawie treści uzasadnień decyzji organów obu instancji – nie może być wystarczające dla uznania, iż zachodzi podejrzenie naruszenia dyspozycji art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego stwierdzenie przez organ I instancji, że inwestor wykonał dodatkowy podciąg w miejscu wyburzenia ścianki działowej, skoro nie ma żadnych ustaleń co ewentualnego terminu przeprowadzenia związanych z tym prac budowlanych. Ponadto, gdyby okazało się, że faktycznie dodatkowy podciąg w miejscu wyburzenia ścianki działowej został wykonany w czasie obowiązywania postanowienia z dnia [...]r. o wstrzymaniu robót budowlanych, to konieczne byłoby ustalenie, czy związane z wykonaniem tego podciągu prace były wynikiem niezastosowania się do powyższego postanowienia, czy też były niezbędne do zapewnienia bezpiecznego użytkowania budynku wielorodzinnego przy ul. B. G. [...] w Z. Skoro bowiem w mieszkaniu Państwa W. w miejscu, gdzie wspierała się ściana działowa na podłodze widoczne były w pokojach rysy 6-7 milimetrowe, nie można wykluczyć, że brak przedmiotowego podciągu mógłby stanowić zagrożenie dla mieszkańców wspomnianego budynku. Wykonanie zaś w okresie obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych wszelkich prac niezbędnych do zapewnienia bezpiecznego użytkowania budynku nie może być uznane za niezastosowanie się do tego postanowienia. Stosownie do art. 61 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany m.in. do zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Podejmując zatem wszelkie czynności konieczne do zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego jego właściciel lub zarządca realizuje powyższy obowiązek, a jeżeli czyni to wykonując określone roboty budowlane w okresie obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, nie można uznać, że w ten sposób nie stosuje się do takiego postanowienia. Celem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych jest niedopuszczenie do dalszego naruszania prawa, a naruszenia takiego nie stanowi realizacja obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów.

Odnosząc się do drugiego podnoszonego w skardze zarzutu podkreślić trzeba, że warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 50a Prawa budowlanego jest stwierdzenie, iż roboty budowlane były wykonywane pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy. W przeciwieństwie jednak do decyzji podejmowanej na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, możliwość wydania decyzji na podstawie art. 50a Prawa budowlanego nie jest ograniczona terminem dwumiesięcznym, bowiem norma zawarta w art. 50a nie zawiera takiego ograniczenia. Ograniczenia takiego nie można też wywodzić z treści art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten dotyczy okresu ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, podjętego na podstawie art. 50 ust. 1, nie zaś ograniczenia czasowego możliwości wydania decyzji na podstawie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego. Zauważyć w tym miejscu wypada, że przywoływane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych oraz komentarze do Kodeksu postępowania administracyjnego i do Prawa budowlanego odnoszą się do decyzji podejmowanych na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, a nie na podstawie art. 50a tej ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę drugi z zarzutów podniesionych w skardze uznać należy za nieuzasadniony.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma jednak fakt, że organ odwoławczy nie wykazał, dlaczego uważa, iż w sprawie tej zachodzi podejrzenie naruszenia dyspozycji art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa oraz w konsekwencji powyższego również art. 138 § 2 kpa i to w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego, bowiem stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 i art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.