Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1304/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2 [kt 1 lit a, art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Starszy specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi "K" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do maja oraz od lipca do grudnia 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 1304/10

UZASADNIENIE

Skarżąca, K spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].10.2010 roku utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].07.2010 roku, którą zmieniono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].03.2010 roku, wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do maja i od lipca do grudnia 2007 roku.

Z akt sprawy wynika że :

Przedmiotem działalności skarżącej w 2007 roku było świadczenie usług budowlanych w zakresie montażu i wznoszenia budynków, usług remontowych oraz prac wykończeniowych związanych z budową budynków mieszkalnych.

Postanowieniem z dnia [...].01.2010 roku organ podatkowy wszczął wobec skarżącej postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za 2007 rok.

W wyniku tego postępowania ustalono, że w rejestrach zakupów i deklaracjach VAT - 7 za miesiące od lutego 2007 roku do maja 2007 roku i od lipca 2007 do października 2007 roku skarżąca wykazała podatek naliczony w kwotach wyższych od prawidłowych. W rejestrach zakupów bowiem, skarżąca dokonała zapisów na podstawie 25 faktur VAT wystawionych przez C A.G. o wartości 472.072,32 złote, na materiały budowlane, nie dokumentujące transakcji rzeczywiści przeprowadzonych z tym podmiotem.

Zdaniem organu, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o podatku od towarów i usług, skarżąca nie nabyła prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tych fakturach, a ewidencjonując w / w faktury zawyżyła podatek naliczony.

Tym samym organ nie uznał prowadzonych przez skarżąca rejestrów zakupów za w/w okres za dowód tego co wynika z zawartych w nich zapisów w zakresie wartości zakupów i podatku naliczonego dokonanych na podstawie faktur wystawionych przez firmę C A.G..

Organ odstąpił również od określenie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w drodze szacowania, bowiem dane wynikające z ksiąg rachunkowych po wyłączeniu błędnych zapisów dokonanych na podstawie w / w faktur, pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Zdaniem organu błędne rozliczenie podatku od towarów i usług za październik 2007 roku spowodowały błędne rozliczenie tegoż podatku za listopad i grudzień 2007 roku, bowiem zmianie uległa kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres.

Decyzją z dnia [...].03.2010 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 roku, oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie objętym zaskarżeniem i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie w / w decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 5 ust. 1pk. 1 i 2, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 4, art. 29 ust. 1, art. 41 ust.

1 i2, art. 86 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1 i 2 , art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a art. 99 ust. 1 i 12, art.

103 ust. 1 oraz art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług przez przyjęcie

że na skutek niewłaściwego udokumentowania wydatków oraz z powodu nie

dostarczenia podatnikowi materiałów budowlanych przez firmę C A.G. mimo faktycznego udokumentowania faktu sprzedaży materiałów na rzecz skarżącej

i potwierdzenie zakupu materiałów przez skarżąca na fakturach, nie była ona

uprawniona do uwzględnienia podatku VAT wynikającego z opisanych fakturach.

- przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przy wydawaniu

zaskarżonej decyzji poprzez nie uznanie faktur za zakupione materiały budowlane od

firmy C A.G., mimo że na fakturach figuruje opis na jakie budowy zakupione materiały budowlane zostały przeznaczone.

- naruszenie zasady wynikającej z powszechnie stosowanego orzecznictwa

NSA według której wszelkie wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść podatnika.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...].06.2010 roku zwrócił sprawę organowi I instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji, bowiem nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za maj 2007 roku została określona w wysokości wyższej niż to wynika z przepisów prawa podatkowego.

Decyzją z dnia [...].07.2010 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonując wymiaru uzupełniającego, zmienił decyzję z dnia [...].03.2010 roku. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna.

Decyzją z dnia [...].10..2010 roku Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.

Odwołując się do przepisów art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o podatku od towarów i usług organ wskazał, iż faktura stanowiąca podstawę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tyiko formalnie, ale również musi odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Prawo odliczenia podatku naliczonego nie wynika z faktu posiadania faktury, a z faktu nabycia towaru lub usług od wystawcy faktury. W przypadku wystawienia faktury stwierdzającej czynności które nie zostały dokonane przez wystawcę faktury nie może ona stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. To na podatniku spoczywa ciężar wykazania, iż wystąpiły przesłanki określone w art. 86 ust. 1 w / w ustawy..

W rejestrach zakupów i w deklaracjach VAT - 7 za miesiące od lutego do maja 2007 roku oraz od lipca do października 2007 roku skarżąca ujęła 25 faktur VAT na kwotę netto 472.073,32 złote wystawionych przez firmę C A.G. za materiały budowlane.

Zdaniem organu podatkowego zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie iż w/w faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ stwierdził, iż poza wystawionymi w / w fakturami skarżąca nie posiada żadnego innego dowodu potwierdzającego, żr materiały budowlane wskazane w / w fakturach zostały dostarczone do spółki.

A.G. zeznał że prowadząc działalność gospodarczą dokonywał sprzedaży materiałów budowlanych na rzecz skarżącej, jednak jego zeznania, zdaniem organu są niewiarygodne w konfrontacji z innymi ustaleniami poczynionymi przez organ podatkowy.

Jak wynika bowiem z protokołu z dnia [...].01.2009 roku, z czynności sprawdzających u A.G., uzyskał o n przychody z tytułu prowadzenia studia nagrań oraz ze sprzedaży i wynajmu sprzętu nagłaśniającego. Przedłożona natomiast dokumentacja oraz ewidencja za 2007 roku nie obejmowała faktur VAT wystawionych w 2007 roku na rzecz skarżącej, a także dowodów potwierdzających przeprowadzenie rozliczeń finansowych z skarżąca z tytułu w / w faktur oraz dowodów potwierdzających zakup materiałów od kontrahentów.

Jako źródło pochodzenia materiałów budowlanych A.G. wskazywał budowę kolegi P.W., zakupy przez Internet oraz dostawy załatwione przez znajomego zwanego P.. Nadto w zeznaniach wskazywał on, że współpracował z różnymi hurtowniami, jednak żaden z podmiotów na które powoływał się A.G. nie potwierdził faktu sprzedaży materiałów budowlanych na rzecz A.G..

A.G. nie przełożył żadnych faktur zakupu za materiały sprzedane skarżącej wskazując, iż zakupy przez internet były dokonywane bez rachunku, nadto wskazał iż zagubił część dokumentacji finansowo-księgowej. Nie udokumentował on również zakupu materiałów od kolegi P.W..

Jak wskazywał, towar nie był składany w jego magazynie, a dostarczał samochodem marki [...] - bus lub dowozili je sprzedawcy, których nie określił. Natomiast sprzedawany beton było dostarczany bezpośrednio na budowę od dostawcy, jednak nie podał danych dostawcy, gdyż jak twierdził dostawę załatwiał jego znajomy P., których danych też nie zna..

Wskazał również, że towar odbierała skarżąca co nie znalazło potwierdzenia w zeznaniach prezesa skarżącej J.K. który nie miał wiedzy na temat poszczególnych dostaw materiałów.

Organ zauważył, iż wskazany asortyment materiałów budowlanych stanowi towary o znacznej wadze np. cement czy styropian. Natomiast samochód [...] którymi według A.G. miał być dostarczany towar ma małą ładowność i niewielką przestrzeń załadunkową. Tak więc dostarczenie towarów w ilościach podanych w fakturach wymagałoby wielokrotnych wizyt na budowie celem zrealizowania choćby jednej faktury. Przeczą temu zeznania prezesa K. który widział A.G. raz czy dwa. W wypadku dostarczania towaru transportem A.G., niezbędnym byłoby aby dysponował on bazą magazynową, której nie posiadał.

Potwierdzają to zeznania współpracownika A.G. R.M.. Nie miał on wiedzy na temat dostaw nie znal pochodzenia towaru a było odpowiedzialny za zamówienia , kontakt z kontrahentem i rozliczanie dostarczonych faktur. Według jego wiedzy to A.G. organizował zakup materiałów i dalszy transport do odbiorcy.

Podkreślił iż samochodem [...], który miał być wykorzystany do transportu materiałów dysponował również świadek.

Organ wskazał, iż poza fakturami skarżąca nie dysponowała innymi dowodami na poparcie swoich twierdzeń. Skarżąca nie przedstawiła żadnej umowy pisemnej, brak było jakichkolwiek dokumentów związanych z dokonywaniem zamówień i ich realizacją, dowodów zapłaty za dostarczone materiały itp.

Skarżąca również wskazała, że obliczenia wartości realizowanych przez nią robót budowlanych nie były opracowywane, a przy ustaleniu ceny wybudowanego budynku kierowano się ceną rynkową podobnych obiektów, własnymi doświadczeniami oraz ofertami cenowymi.

Jak wynika z zeznań D.S. kosztorysy były wykonywane, ale poza budowę na którą miał dostarczać materiałów A.G..

Zdaniem organu brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej pochodzenie materiałów ich jakość, skład, brak możliwych do zidentyfikowania środków transportu, korespondencji między stronami i innej dokumentacji która mogłaby potwierdzić istnienie stosunków handlowych między stronami jest potwierdzeniem, że transakcje wymienione w fakturach nie miały miejsca.

Zeznania przesłuchanych świadków potwierdzają, iż materiały wskazane w fakturach były zużywane na budowie, jednak na podstawie ich zeznań nie można powiązać faktur z dostawami, wskazać kot i jakim środkiem transportu je dostarczył.

Przykładowo M.N. kierownik budowy na którą A.G. miał dostarczać materiały wskazał, iż zna go, jednak nie jako dostawcę materiałów budowlanych lecz jako właściciela baru. D.S. wskazała, iż nie zna A.G., D.B. nie spotkała i nie widziała A.G., a R.M. współpracownik A.G. wskazał, iż nie wie nic o dostawach i nie zna pochodzenia towarów.

Tak więc ja wynika z zeznań świadków faktury były dostarczane skarżącej przez R.M. który również odbierał pieniądze, ale brak jest dowodów na to, że dostarczonym fakturom VAT towarzyszyły dostawy materiałów tam wskazanych.

Organ wskazał również, iż z zeznań świadka T.W. wynika że faktura nr [...] opiewająca na beton B 15 nie mogła być dostarczona na budowę przy ul. [...] / jeden z adresów na który dostarczano materiały /, ponieważ na okres odejścia tego świadka z pracy u skarżącej w lipcu 207 roku budowa pod tym adresem była ukończona, w tym również drogi. Tym samym beton nie mógł być dostarczony na tę budowę bowiem brak było prac w trakcie których używano by tegoż betonu.

Twierdzeń skarżącej nie potwierdzają również zeznania Z.L. bowiem uczestniczył on w dokonywaniu przeliczenia materiałów budowlanych na realizowanej budowie przy ul. [...], widział specyfikację bądź fakturę z nazwiskiem A.G., jednak nie był on świadkiem dostawy materiałów budowlanych, nie potrafił wskazać ani producenta ani dostawcy, nie miał wiedzy co do nabycia przez skarżąca materiałów od A.G..

Twierdzenia organu znajdują również uzasadnienie w sposobie rozliczania z A.G. wskazywane przez skarżącą poprzez wypłatę gotówki z zaliczki lub z kasy. Pieniądze te miały być wypłacane za dowodami kasa wypłaci. Natomiast skarżąca nie posiada żadnych dowodów KW ani innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków na zakup materiałów od A.G.. Natomiast system dokumentowania zdarzeń dotyczący obrotu gotówkowego nie pozwala na zweryfikowanie czy pobierane pieniądze były przeznaczone na zapłatę należności wynikających z konkretnych faktur.

Nadto wskazał, że skarżąca posiadała w dokumentacji za 2007 roku faktury VAT za materiały budowlane na budowę przy ul. Wąskiej których wystawcą był F S.A. Jednakże nie dokumentowały one wydatków poniesionych przez skarżącą, jak to wynika z ustaleń kontroli zamieszczonych w protokole kontroli z dnia [...].03.2007 roku.

Skarżąca złożyła korektę deklaracji VAT -7 za czerwiec 2007 roku obniżającą wartość nabycia i podatku naliczonego o rozliczone w pierwotnej deklaracji za ten okres kwoty wynikające z faktur VAT od F S.A.

W przypadku płatności za tą fakturę płatność miała być dokonywana w formie gotówki poprzez uznanie konta "Rozrachunki z pracownikami – K.J., a więc podobnie jak w przypadku rozliczeń z A.G..

Organ podkreślił, iż jest poza sporem jest, że skarżąca w swojej działalności mogła zużywać materiały wymienione w fakturach wystawionych przez A.G., jednak fakt ten nie stanowi dowodu na to, że materiały te zostały zakupione od A.G.. Nadto wskazał, że sprawdzenie faktur pod względem rachunkowym nie dowodzi że faktury te dokumentują zdarzenia które w rzeczywistości miały miejsce.

Zdaniem organu faktura VAT nie jest wystarczającym dowodem na udokumentowanie poniesionych wydatków w stosunku do których realizowane jest prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nie jest to dokument urzędowy, a dowód księgowy który jest podstawą księgowania w dokumentacji podatkowej pod warunkiem, że dane wynikające z jej treści są prawdziwe. Tak więc skarżąca mimo, iż posiadała prawidłowe pod względem księgowym faktury VAT, była zobowiązania do wykazania, że opisane w fakturach transakcje miały miejsce w rzeczywistości.

Z tego też względu organ II instancji stwierdził, iż zasadnie organ I instancji uznał, iż rejestry zakupów VAT za miesiące od lutego do maja i od lipca do grudnia 2007 roku prowadzone były przez skarżącą nierzetelnie, bowiem nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego.

Od powyższej decyzji skargę złożyła skarżąca wnosząc uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu podatkowego II Instancji i w takim samym zakresie także uchylenie decyzji organu podatkowego I Instancji z jednoczesnym umorzeniem postępowania w sprawie, lub uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obu instancji i wydanie przez organ podatkowy II Instancji nowej decyzji uwzględniającą stan rzeczywisty i zasądził od strony przeciwnej koszty postępowania

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła :

1. naruszenie przez organ podatkowy II Instancji przepisów art. 86 ust. I i 2; art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w sytuacji faktycznie -według podatnika - zrealizowanych przez firmę A.G. w 2007 roku dostaw materiałów budowlanych na rzecz skarżącej o łącznej wartości 472.072,32 zł z podatkiem VAT w kwocie 103.855,91 zł, brak było podstaw faktycznych i prawnych do rozliczenia wyszczególnionego wyżej podatku VAT w kolejnych deklaracjach VAT.

Podatnik przy tym podkreślił, że zakupione od firmy "C A.G. materiały budowlane, udokumentowane fakturami, zostały następnie wbudowane na budowach prowadzonych przez podatnika, o których mowa w opisie na odwrocie poszczególnych faktur i potwierdzonych pod względem merytorycznym przez pracowników podatnika. Skarżący sporne faktury opłacił sprzedającemu czyli firmie "C" A.G., a zatem faktury, o których mowa zostały finansowo całości rozliczone. Skoro zatem materiały budowlane zostały zakupione i następnie wbudowane na obiektach realizowanych przez skarżącą, to jej zdaniem, przysługiwało skarżącej prawo do uwzględnienia wartości opłaconego VAT-u, wynikającego z tych faktur, jako podatku naliczonego w deklaracjach VAT - 7 w poszczególnych miesiącach 2007 roku,

2. naruszenie art. 99 ust.12 ustawy o VAT przez przyjęcie, że podatnik

nieprawidłowo rozliczył zwrot różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego i

różnicy podatku, co skarżąca odnosi do kwot, o których mowa wyżej w punkcie 1 -

szym skargi,

3. naruszenie art. 109 ust. 3 ustawy o VAT przez przyjęcie, że podatnik

wykazał nieprawidłowe dane w ewidencji VAT, a następnie w deklaracjach VAT - 7,

przez uwzględnienie zarówno wartości sprzedaży materiałów budowlanych,

udokumentowanych fakturami, na rzecz skarżącej przez firmę "C A.G.

w łącznej kwocie 472.072,32 zł /netto/ plus podatku VAT w kwocie 103.855,91 zł,

4. naruszenie art. 21 § 1 pkt 1 § 3 i 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 t.j. nr 8 póz. 60 z zm./ przez przyjęcie, że w

rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług zaistniały podstawy do zmiany

wysokości deklarowanych przez podatnika kwot zwrotu podatku lub kwot nadwyżki

podatku naliczonego nad należnym w stosunku do dostaw materiałów budowlanych

zrealizowanych w 2007 r. przez firmę "C A.G. dla skarżącego, co

skarżący wiąże z wartościami, o których mowa wyżej w punkcie 1

szym skargi,

przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez obie instancje podatkowe przy wydaniu zaskarżonych decyzji poprzez nie uznawanie faktur za zakupione materiały budowlane od firmy "C A.G. mimo, że na fakturach figuruje opis, potwierdzający fakt zakupu materiałów budowlanych, o których mowa wyżej w punkcie I skargi oraz opis na jakie budowy zakupione materiały budowlane objęte fakturami zostały przeznaczone, a nadto przez dowolną ocenę poszczególnych dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu podatkowym z jednoczesnym tłumaczeniem wątpliwości pojawiających się w toku postępowania wyłącznie na niekorzyść skarżącego podatnika,

naruszenie art. 180 § 1 w związku z art. 121 § 1 i 122 ordynacji podatkowej przez niepełne wyczerpanie możliwości przeprowadzenia dowodów np. przez pominięcie dowodu z biegłego specjalisty z zakresu materiałów budowlanych na okoliczność wbudowania materiałów budowlanych, o których mowa w fakturach firmy "C A.G., a także zrezygnowanie z konfrontacji świadków, różniących się w swoich zeznaniach, a odnoszących się do dostaw materiałów opisanych w fakturach firmy "C i zweryfikowanych przez merytorycznie odpowiedzialnych pracowników podatnika.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła iż zarzuca, że wbrew stanowi faktycznemu znajdującemu - według skarżącej - swoje należyte udokumentowanie, nie dokonała ona w pełni samodzielnej weryfikacji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędnie oceniła związek z przychodem, poniesionych przez skarżącą wydatków na zakup w 2007 roku od firmy "C" A.G. materiałów budowlanych na łączną sumę netto 472.072,32 zł. W konsekwencji uznała, że zakup tych materiałów rzekomo nie miał miejsca, a kwestionując fakt ich zużycia na budowy prowadzone przez podatnika, poprzez wydanie decyzji objętej skargą, pozbawiła podatnika możliwości rozliczenia w deklaracjach VAT- 7, podatku VAT zapłaconego od wyżej wymienionych zakupów, jako podatku naliczonego na łączną sumę 103.855,91 zł,

Zdaniem skarżącej przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ podatkowy II Instancji pominął, że faktury za materiały każdorazowo po zakupie, były przedmiotem zapłaty, w większości wskazywały na jaką konkretnie budowę były przekazywane i nielogicznie byłoby sądzić, iż skarżący płacił firmie "C" A.G. lub jej pełnomocnikowi za materiały budowlane, których firma ta nie dostarczyła podatnikowi.

Organ podatkowy II Instancji błędnie także przyjął, że faktura nie jest dowodem, a także, że to skarżący winien ponosić ujemne skutki wynikające z ewidentnych zaniedbań kontrahenta tj. A.G. z firmy "C w dokumentowaniu w tejże firmie realizowanego przez nią obrotu materiałami.

Skarżący zarzuca również organowi podatkowemu II Instancji, iż organ ten nie wystąpił do sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub ustalenie jego braku, co było, zdaniem skarżącej, konieczne w sytuacji, gdy organ ten miał wątpliwości co do istnienia lub nie istnienia stosunku prawnego, w tym przypadku istnienia umowy na dostawę materiałów budowlanych pomiędzy skarżącym a firmą A.G.,

Skarżąca podkreśliła iż udokumentowanie transakcji handlowych zawartych z firmą "C' A.G., w pełni odpowiada wymogom określonym w przepisach podatkowych i przepisach o rachunkowości, a ewidencja podatkowa podatnika w pełni zapewniała ustalenie, nie tylko prawidłowego dochodu skarżącej ale również prawidłowego deklarowania podatku VAT w deklaracjach miesięcznych VAT - 7, niesłusznie zakwestionowanych przez organy podatkowe obu Instancji.

Nadto, jej zdaniem bez znaczenia dla sytuacji prawnej skarżącej jest również twierdzenie organów podatkowych, że "...ustalono, że A.G. nie posiada też żadnych dokumentów świadczących o poniesieniu jakichkolwiek wydatków na zakup materiałów budowlanych, które miały być przedmiotem sprzedaży do spółki "K,

Jeśli organ I Instancji stwierdził, że występują nieścisłości, niedokładności w zeznaniach świadków, to zdaniem skarżącej , należało uzupełnić postępowanie w drodze przesłuchania - konfrontacji świadków, tym bardziej, że istniała także rozbieżność zeznań w powiązaniu z zapisami i opisem faktur w dokumentacji Spółki "K",

Zdaniem skarżącej poprzez przesłuchanie J.K. prezesa spółki "K" w charakterze świadka, pozbawiono skarżącą do skorzystania dowodu w charakterze strony.

Organ podatkowy I Instancji nie wyczerpał postępowania dowodowego i nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania biegłego z dziedziny budownictwa i to w sytuacji, gdy jednocześnie spółka "K wykazała przychód ze sprzedaży mieszkań przy ul. [...] i ul. [...], na które to budowy były przeznaczone i wbudowane materiały budowlane zakupione od firmy "C A.G..

Zdaniem skarżącej przepisy prawa nie przewidują jako warunku ważności transakcji konieczności zawarcia umowy w formie pisemnej.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.

Ustosunkowując się do sformułowanego w skardze zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów organ podatkowy wskazał, że w myśl art. 191 ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów, według której organ prowadzący postępowanie, przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów, nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów, dokonując jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na zebranym materiale dowodowym.

Dokonana przez organy obu instancji ocena materiału dowodowego nie narusza granic swobodnej oceny dowodów. Zgromadzone w sprawie dowody zostały poddane gruntownej ocenie oraz zostały szeroko opisane w uzasadnieniu decyzji. Organy wykazały, że dowody te wskazują na logiczny ciąg zdarzeń, wywnioskowanych z szeregu faktów i okoliczności wyeksponowanych w uzasadnieniu decyzji, potwierdzających, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych. Fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli skarżącej oceniony przez organy, nie świadczy o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów a także o tłumaczeniu wątpliwości na niekorzyść skarżącej. Skarżąca, pomimo kwestionowania ustaleń organu, w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów mogących wpłynąć na ich zmianę.

Podkreślić należy, iż materiał dowodowy stanowiły w dużej mierze dowody zgromadzone w toku odrębnie przeprowadzonego wobec "K" Sp. z o.o. postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., zakończonego decyzją Dyrektora izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2009 r.

Na w / w decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który wyrokiem z dnia 10 marca 2010 sygn. akt I SA/Go 40/10 ją oddalił. Z w / w wyroku wynika, iż w tożsamym stanie faktycznym przeprowadzone postępowanie i wskazanie na szereg okoliczności faktycznych przemawiały za uznaniem, iż faktury na zakup materiałów w "C nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie budziło wątpliwości Sądu.

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy podkreślił, że z zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że poza fakturami VAT wystawionymi przez A.G., skarżąca nie posiada żadnego innego dowodu potwierdzającego, że materiały wymienione w tytule 25 faktur VAT zostały dostarczone do skarżącej.

Akta sprawy zawierają protokół z dnia 23 stycznia 2009r., z czynności sprawdzających przeprowadzonych u A.G., w toku postępowania kontrolnego wobec skarżącej, w przedmiocie podatku dochodowego za 2007 r., z którego wynika, że w 2007 r. A.G. uzyskał przychody z tytułu prowadzenia studia nagrań oraz ze sprzedaży i wynajmu sprzętu nagłaśniającego.

Przedłożona przez A.G. ewidencja za 2007 r. nie obejmowała natomiast faktur VAT wystawionych w 2007r. na rzecz skarżącej, dowodów potwierdzających przeprowadzenie rozliczeń finansowych z tytułu ww. faktur oraz dowodów potwierdzających zakup materiałów od kontrahentów.

Z włączonych do akt sprawy protokołów z zeznań A.G. oraz pisma pełnomocnika A.G. z dnia [...] września 2008 r. wynika, iż A.G. jako źródło pochodzenia materiałów wskazywał budowę kolegi P.W., zakupy przez internet oraz dostawy załatwiane przez znajomego P..

W trakcie przesłuchania w dniu [...] czerwca 2008 r. A.G. wskazał, że współpracował z różnymi hurtowniami: "G", "E", "A", "Ku". Jednak żaden z podmiotów na współpracę z którymi powoływał się A.G., nie potwierdził faktu sprzedaży materiałów budowlanych na rzecz "C" A.G.. A.G. nie przedłożył żadnych faktur zakupu za materiały sprzedane skarżącej, zeznając, iż zakupy przez Internet były dokonywane "bez rachunku".

Na wezwanie organu kontroli skarbowej o dostarczenie dowodów związanych z zakupem materiałów budowlanych, pełnomocnik A.G. w piśmie z dnia [...] września 2008r. poinformował, że kontrolowany najprawdopodobniej utracił część dokumentacji finansowo-księgowej w niewyjaśnionych okolicznościach.

A.G. nie udokumentował też w żaden sposób faktu zakupu materiałów budowlanych od kolegi P.W., na co powoływał się w swych zeznaniach z dnia [...] sierpnia 2008 r.

Z zeznań A.G. wynika ponadto, że towar nigdy nie był składany w jego magazynie, a także że materiały na budowę dostarczał osobiście samochodem marki [...] bus lub dowozili je sprzedawcy, których bliżej nie określił. Sprzedawany skarżącej beton miał być dostarczany na budowę bezpośrednio od dostawcy, jednak A.G. nie potrafił podać danych dostawcy, gdyż dostawę miał załatwiać jego znajomy P., którego danych także nie zna,

Organ podatkowy uznał, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy, kierując się zasadą logiki i doświadczenia życiowego w sposób prawidłowy ocenił, że skoro wykazany w kwestionowanych fakturach asortyment stanowiły towary o znacznej wadze tj. cement czy kleje oraz towary wymagające dużej przestrzeni, tj. styropian, dostarczanie ww. towarów w ilościach podawanych na poszczególnych fakturach wymagałoby wielokrotnych wizyt na budowie (celem zrealizowania jednej faktury), Towar ten nie mógł być zatem dostarczany osobiście przez A.G. samochodem marki [...], ponieważ ww. samochód charakteryzuje się stosunkowo niska ładownością i niewielką przestrzenią załadunkową.

Jak wykazano w zaskarżonej decyzji, towar nie dostarczał osobiście A.G., bowiem przeczą temu zeznania Prezesa skarżącej J.K., który twierdzi że widział A.G. raz czy dwa.

Organ wykazał również w uzasadnieniu decyzji, iż w celu dokonania dostaw towarów wyszczególnionych w zakwestionowanych fakturach VAT przy użyciu samochodu A.G., niezbędnym byłoby dysponowanie bazą magazynową, której posiadania A.G. także nie posiadał, twierdząc w piśmie" z dnia [...] września 2008 r., że materiały były sprzedawane bezpośrednio po zakupie, z pominięciem fazy magazynowania.

Oceniając materiał dowodowy organ odwoławczy uzasadniał także, że z protokołów przesłuchań z dnia [...] marca 2009r. i [...] stycznia 2009r. współpracownika A.G., R.M. wynika,, że, nie ma on wiedzy na temat dostaw towaru, nie zna pochodzenia towaru, a był odpowiedzialny za zamówienia, kontakt z kontrahentem i rozliczanie dostarczanych faktur. Według R.M. to A.G. organizował zakup materiałów i dalszy transport do odbiorcy. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał na to, że samochód marki [...], wskazany jako główmy środek transportu materiałów budowlanych, pozostawał także w dyspozycji R.M..

Mając na uwadze powyższe organ podatkowy stwierdził, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż A.G. nie dysponował środkiem transportu niezbędnym do realizacji dostaw materiałów wymienionych w tytule faktur VAT wystawionych dla skarżącej oraz nie posiada dowodów na korzystanie z obcego środka transportu przy realizacji tych transakcji, a włączone do akt protokoły z zeznań świadków w żaden sposób nie potwierdziły, iż przedmiotowe dostawy w rzeczywistości miały miejsce.

W niniejszej sprawie nie występowała żadna inna dokumentacja handlowa, która odzwierciedlałaby obrót między skarżącą a "C, A.G.. Transakcje ujęte w zakwestionowanych fakturach nie zostały poprzedzone zawarciem pisemnej umowy między kontrahentami. Przeprowadzona kontrola wykazała także brak jakichkolwiek dokumentów związanych z dokonywaniem zamówień i ich realizacją, dowodów zapłaty za dostarczone materiały /objęte spornymi fakturami/, które to dowody w sposób bezsporny potwierdzałyby faktyczny zakup materiałów budowlanych.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy miał na uwadze również to, że szczegółowe obliczenia wartości realizowanych przez skarżącą robót budowlanych nie były opracowywane, a przy ustalaniu ceny wybudowania budynku kierowano się ceną rynkową podobnych obiektów., własnymi doświadczeniami oraz ofertami cenowymi poszczególnych podwykonawców.

Ponadto świadek D.S., pracownik działu przygotowania produkcji skarżącej zeznała, że kosztorysy wykonywane, ale wyjątkowo na ul. [...], czyli budowę, na którą materiały miał dostarczać między innymi A.G., nie były wykonane.

Stwierdzony w toku postępowania brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej pochodzenie nabywanych materiałów, ich jakość, skład, brak możliwych do zidentyfikowania środków transportu, a także brak jakiejkolwiek korespondencji między stronami transakcji oraz innej dokumentacji, która mogłaby potwierdzić istnienie stosunków handlowych pomiędzy ww. podmiotami jest dodatkowym potwierdzeniem, że transakcje wymienione w fakturach VAT wystawionych przez A.G. w rzeczywistości nie miały miejsca.

Zeznania pracowników, kierowników budów, nie pozwoliły zidentyfikować A.G. jako dostawcy materiałów budowlanych. Żadna z w/w osób nie potrafiła bowiem powiązać poszczególnych faktur z dostawami, wskazać kto i jakim środkiem transportu je dostarczył. Również przesłuchany na okoliczność dostaw materiałów współpracownik A.G., R.M. zeznał, że nie wie takich dostawach, gdyż nie uczestniczy! w nich, że nie zna pochodzenia towarów dostarczanych przez Pana G., nie dostarczał towarów.

Uzasadnione było stanowisko organu, że dostarczenie znajdujących się w dokumentacji skarżącej faktur VAT wystawionych przez "C' A.G., w rzeczywistości miało miejsce, co odbywało się za pośrednictwem R.M., który do wykonywania ww. czynności wykorzystywał udostępniany mu przez A.G. samochód marki [...].

W sprawie dowiedziono, że dostarczanym fakturom VAT nie towarzyszyły dostawy materiałów wymienionych w tytule tych faktur. Powyższych ustaleń organ odwoławczy dokonał m.in. na podstawie oceny zeznań pracowników skarżącej którzy A.G. kojarzą z osobą R.M..

D.B. zeznała bowiem, że w imieniu A.G. kilkakrotnie w firmie był R.M., który dostarczył kilka faktur w imieniu "C.

Według zeznań D.S., u skarżącej pojawiał się przedstawiciel A.G., Pan R.M.. Z zeznań Pani W.W., pracownika administracyjno-biurowego wynika natomiast, że zna R.M. i z polecenia prezesa miała przekazywać mu pieniądze, które dał jej prezes, jednakże nie pamięta, w jakich kwotach. Fakt wizyt R.M. potwierdza też prezes spółki, J.K. oraz sam R.M., który w trakcie ww. wizyt miał dostarczać faktury od A.G. oraz odbierać pieniądze dla A.G..

Ustalając stan faktyczny sprawy uwzględniono również okoliczność, że jedna z faktur VAT wystawionych przez A.G. dla skarżącej, tj. faktura VAT Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. za Beton B15, zgodnie z adnotacją na jej odwrocie, miała dotyczyć robót na budowie przy ul. [...].

Oceniając powyższe w kontekście zeznań T.W., pełniącego funkcję kierownika budowy przy ul. [...], organ stwierdził, iż dostawa betonu wymienionego w treści faktury VAT Nr [...] na budowę przy ul. [...] nie mogła mieć miejsca, gdyż w okresie, w którym według ww. faktury VAT sprzedaż betonu B15 miała nastąpić, nie były prowadzone prace wymagające użycia tego materiału.

Według organu podatkowego, nie wykracza poza granice wyznaczone art. 191 ordynacji podatkowej, dokonana w niniejszej sprawie ocena sposobu, w jaki miały być dokonywane zapłaty za faktury wystawione przez A.G.. Jak wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, według zeznań prezesa spółki skarżącej J.K., płatności na rzecz A.G. miały być dokonywane w formie gotówki, pieniędzmi z zaliczki, którymi dysponował Pan K. lub pieniędzmi z kasy. Pieniądze miały być wypłacane R.M. dowodami kasa wypłaci. Dowody wypłaty do konkretnej faktury miała wystawiać "kasjerka na polecenie prezesa.

J.K. nie pamięta natomiast, czy były pokwitowania zapłaty zaliczki. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, "iż skarżąca nie posiada żadnych dowodów KW ani innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków na zakup materiałów budowlanych od A.G..

Z zeznań D.B., księgowej wynika natomiast, że w przypadku faktur opłacanych gotówką funkcjonował system pozwalający na automatyczne księgowanie zapłaty jako dokonanej gotówką, przez prezesa J.K., mimo iż faktura nie była opłacona bezpośrednio z kasy i nie było dokumentu KW. W takim przypadku zapłata była na rozrachunkach z pracownikami, a na ten cel prezes K. pobierał pieniądze z banku, najczęściej kartą bankomatową.

Z je zeznań wynika również, że w takiej sytuacji J.K. podejmował decyzję samodzielnie jako prezes spółki, a księgowość rejestrowała jedynie fakt pobrania. Na podstawie powyższych, wynikających z materiału dowodowego okoliczności organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że funkcjonujący u skarżącej system dokumentowania zdarzeń dotyczący obrotu gotówkowego nie pozwala na zweryfikowanie, czy pobrane przez J.K. w formie zaliczki pieniądze były przeznaczane na zapłatę należności wynikających z konkretnych faktur oraz, że taki sposób wypłaty gotówki nie może dowodzić że Spółka poniosła wydatek na zakup materiałów i usług w ilościach wskazanych w fakturach od firmy A.G..

Z uzasadnienia decyzji wynika, że moc dowodowa istniejących zapisów dot. zapłat za faktury od "C została oceniona również przez pryzmat istnienia w dokumentacji za 2007 r. faktury VAT za materiały budowlane wystawione przez "F" S.A.

Z ustaleń kontroli, opisanych w protokole kontroli z dnia [...] marca 2010 r wynika, że faktury nie dokumentowały wydatków poniesionych przez skarżącą oraz że w .związku z, ustaleniami kontroli, przeprowadzonej u skarżącej w przedmiocie podatku dochodowego za 2007 r., w dniu 3 lipca 2008 r. skarżąca złożyła korektę deklaracji VAT

7 za czerwiec 2007 r. obniżającą wartość nabycia i podatku naliczonego o rozliczone w pierwotnej deklaracji za ten okres kwoty wynikające z faktur VAT od "F" S.A.

Z protokołu kontroli z dnia [...] marca 2010 r., wynika, że w przypadku faktur od "F" S.A., według dokumentacji zapłata miała być dokonywana w sposób identyczny, jak w przypadku faktur od "C, tj. w formie gotówki poprzez uznanie konta "Rozrachunki z pracownikami – K.J.". Powyższe oznacza, iż istniejące w dokumentacji zapisy na okoliczność zapłaty za faktury od "F" SA, a także od "C A.G., w żaden sposób nie dowodzą, że transakcje wymienione w fakturach VAT, tytułem których miały być dokonane przedmiotowe księgowania, w rzeczywistości miały miejsce.

Tym samym, bezzasadne jest twierdzenie skarżącej zawarte w uzasadnieniu skargi, iż faktury za materiały były każdorazowo przedmiotem zapłaty i nielogicznie byłoby sądzić, iż skarżąca płaciła firmie "C A.G. lub jej pełnomocnikowi za materiały budowlane, których firma ta nie dostarczyła podatnikowi. Chybione jest zdaniem organu również powoływanie się przez skarżącą na opisy figurujące na fakturach. Organ wskazał, że, w sposób prawidłowy oceniono, iż istniejące w dokumentacji skarżącej zapisy na okoliczność zapłaty za faktury od "C A.G., która miała pochodzić z zaliczek wypłacanych przez prezesa K., w żaden sposób nie dowodzą, że pobierane przez J.K. w formie zaliczki pieniądze były przeznaczane na zapłatę należności wynikających z konkretnych faktur i tym samym nie stanowią dowodu na to, że transakcje wyszczególnione w fakturach VAT od A.G., w rzeczywistości miały miejsce.

Ponadto istniejące opisy na odwrocie spornych faktur VAT, tj. adnotacje o dokonanej kontroli merytorycznej faktur VAT oraz wpisanie konkretnej budowy (ul. [...] i w jednym przypadku ui. [...]), nie stanowią dowodu na to, że transakcje wyszczególnione na tych fakturach w rzeczywistości miały miejsce. W zaskarżonej decyzji wykazane zostało, iż wynikający z materiału dowodowego sposób, w jaki odbywała się merytoryczna kontrola faktur VAT, nie pozwala na stwierdzenie, iż zgodność merytoryczna tych faktur stanowi dowód na to, że dostawy wymienione w treści faktur od A.G. rzeczywiście miały miejsce, skoro osoba sporządzająca taką adnotację osobiście nie dokonywała sprawdzenia, czy dostawy faktycznie miały miejsce, lecz stosownej adnotacji dokonywała na podstawie informacji otrzymanej m.in. od Prezesa K..

Mając na uwadze zarzut braku samodzielności przy weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy podkreślił, iż wbrew zarzutom, działając w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 127 ordynacji podatkowej, organ odwoławczy ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę

Odnosząc się do zarzutu błędnej oceny związku z przychodem poniesionych przez skarżącą wydatków dotyczących zakupu materiałów od "C A.G., organ podatkowy wskazał, że powyższe nie było przedmiotem postępowania organu I i ii instancji, gdyż w sprawie ustalono, że transakcje zakupu przez skarżącą materiałów od "C A.G. w ogóle nie miały miejsca. Powyższe ustalenia stały się podstawą zastosowania normy prawa materialnego odpowiadającej ustalonemu stanowi faktycznemu.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej, w zaskarżonej: decyzji nie zakwestionowano faktu zużycia materiałów budowlanych na budowy prowadzone przez skarżącą lecz fakt zakupu przedmiotowych materiałów od "C A.G., tj. podmiotu będącego wystawcą faktur za materiały budowlane, stanowiących u skarżącej podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur.

Organ II instancji nie przyjął również, że faktura nie jest dowodem, lecz stwierdził, że faktura VAT nie jest wystarczającym dowodem dla udokumentowania poniesionych wydatków, w stosunku do których realizowane jest prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż nie jest dowodem urzędowym, lecz dowodem księgowym, stanowiącym podstawę księgowania w dokumentacji podatkowej, pod warunkiem, że dane wynikające z jej treści są prawdziwe. Trafnie zatem stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż pomimo posiadania przez skarżącą prawidłowych pod względem formalnym faktur VAT, niezbędnym jest wykazanie, że opisane na fakturach transakcje miały w rzeczywistości miejsce.

W przypadku nabywania towarów i usług, podatnik podatku od towarów i usług musi dochować należytej staranności, aby móc wykazać, że zakupiony towar został rzeczywiście nabyty, a usługa wykonana. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała natomiast, iż zdarzenia opisane w spornych fakturach VAT, w rzeczywistości miały miejsce.

Bezzasadny jest również podniesiony w uzasadnieniu skargi zarzut błędnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że skarżąca winna ponosić ujemne skutki wynikające z ewidentnych zaniedbań kontrahenta tj. A.G. z "C w dokumentowaniu zrealizowanego obrotu materiałami. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcia dokonano nie na podstawie ustaleń, iż u wystawy spornych faktur VAT, tj. A.G., miały miejsce zaniedbania w dokumentowaniu zrealizowanego obrotu materiałami, lecz na podstawie ustaleń poczynionych w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, z którego wynika, iż obrót materiałami pomiędzy wystawcą faktur, tj. "C A.G. a skarżącą nie miał miejsca.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuca, iż organ II instancji pominął w swoim postępowaniu konieczność wystąpienia organu I instancji do Sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub ustalenie jego braku, co zdaniem skarżącego było konieczne w sytuacji, gdy organ ten miał wątpliwości co do istnienia lub nie istnienia stosunku prawnego, tj. umowy na dostawę materiałów budowlanych pomiędzy skarżącym a A.G.. Formułując ww. zarzut, organ podatkowy powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2007 r., Sygn. akt I SA/Kr 296/06, stwierdzając, iż tego rodzaju uchybienie w postępowaniu podatkowym, miało niewątpliwie istotny wpływ na wynik postępowania zarówno przed I jak i H instancją.

Ustosunkowując się do powyższego zarzutu należy wskazać że z art. 199a § 3 ordynacji podatkowej wynika że, jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w/w przepis nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a zarzut pominięcia przez organ II instancji konieczności wystąpienia organu i instancji do sądu powszechnego uznać należy za chybiony. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług istnienie lub nieistnienie stosunku prawnego lub prawa między stronami nie ma decydującego znaczenia, gdyż zarówno powstanie obowiązku podatkowego jak też uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego wiąże się z faktycznym zdarzeniem gospodarczym (wydaniem towaru, wykonaniem usługi) a nie istnieniem umowy. To czy faktury wystawione przez podatnika potwierdzają podatkowo istotne zdarzenia jest natomiast kwestią ustaleń faktycznych. W niniejszej sprawie wykazane zostało natomiast, że transakcje wymienione w tytule spornych faktur VAT w ogóle nie miały miejsca. Bez wpływu na wynik sprawy byłoby więc ustalenie, czy pomiędzy skarżącą a "C A.G. istniała umowa (pisemna lub ustana) na dostawę materiałów budowlanych, skoro brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że przedmiotowa dostawa miała miejsce. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż zarówno u skarżącej, jak i u A.G. nie stwierdzono istnienia pisemnej umowy na dostawę przedmiotowych materiałów.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2007 r., Sygn. akt I SA/Kr 296/06, z tez w / w orzeczenia wynika, że obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub jego braku występuje w szczególności, gdy jedna ze stron umowy oświadcza, że umowa miała charakter fikcyjny, a druga strona oświadcza, że umowa miała charakter rzeczywisty, a sytuacja taka w sprawie będącej przedmiotem skargi nie miała miejsca.

Natomiast w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 czerwca 2009 r., Sygn. akt I SA/Go 910/08, sąd wskazał iż przepis art. 199a § 3 ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w sytuacji, tożsamej z sytuacją, jaka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, tj. gdy organy nie stwierdziły ani pozornośct czynności prawnej, ani nie zachodziła wątpliwość co do istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego, a podstawą rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że faktyczny przebieg transakcji nie znalazł odzwierciedlenia w wystawionej fakturze ,gdyż dokumentowała czynności które faktycznie nie zostały dokonane.

Jak zauważono w w/w orzeczeniu, przedmiotem ustalenia, o którym mowa w art. 199a § 3 ordynacji podatkowej mogą być tylko prawa i stosunki prawne, a nie ustalenia faktyczne.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że udokumentowanie transakcji handlowych zawartych z "C A.G. w pełni odpowiada wymogom określonym w przepisach podatkowych i przepisach o rachunkowości, a ewidencja podatkowa podatnika w pełni zapewnia prawidłowe deklarowanie podatku VAT.

Wobec ustalonego stanu faktycznego, z którego wynika, iż faktury od "C A.G. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, rejestry zakupów VAT za miesiące od lutego do maja i od lipca do grudnia 2007 r. wbrew twierdzeniom skarżącej nie pozwalały na prawidłowe zadeklarowanie podatku od towarów i usług, bowiem nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego. Tym samym za bezzasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług przez nieuwzględnienie kwoty netto i podatku od towarów i usług z zakwestionowanych faktur VAT.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi także, że bez znaczenia dla sytuacji prawnej skarżącego jest twierdzenie organów podatkowych, iż ustalono, że A.G. nie posiada też żadnych dokumentów świadczących o poniesieniu jakichkolwiek wydatków na zakup materiałów budowlanych, które miały być przedmiotem sprzedaży do skarżącej. Powyższa okoliczność stanowi jeden z elementów ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, a jej znaczenie dla sprawy zostało ocenione w kontekście całości ustalonych okoliczności faktycznych. Niewątpliwie ma to znaczenie dla sprawy, bowiem ustalono, że skarżąca odliczyła podatek naliczony wynikający z (faktur VAT tytułem zakupu materiałów budowlanych wystawionych przez osobę, która nie posiada dowodu na to, iż znalazła się w posiadaniu materiałów będących przedmiotem dalszej odsprzedaży oraz u której stwierdzono brak możliwości technicznych i logistycznych dokonania dalszej odsprzedaży tych materiałów. W sytuacji stwierdzonego braku jakichkolwiek innych wiarygodnych dowodów potwierdzających, że transakcja wykazana na fakturach wystawionych przez A.G. miała miejsce, w kontekście całokształtu ustaleń faktycznych zasadnym stało się stwierdzenie, iż faktury VAT nie mogą stanowić u skarżącej podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Zdaniem organu podatkowego organ jest zobowiązany do poszukiwania z urzędu dowodów, które mogłyby ewentualnie podważyć zasadność jego własnych ustaleń, w sytuacji, gdy sama strona postępowania wniosków leżących w jej własnym, procesowym interesie, nie zgłasza. Podkreślił, że skarżąca, prawidłowo powiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, pismem z dnia [...] marca 2010 r. wniosła do organu I instancji wyłącznie o zastosowanie procedury określonej w art. 199a § 1 ordynacji podatkowej, Innych wniosków dowodowych oraz uwag w sprawie materiału dowodowego nie składała. Organy miały zatem pełną podstawę do oparcia się na zebranym materiale, a podjęta przez skarżącą próba podważenia kompletności materiału dowodowego, wobec braku jej inicjatywy dowodowej na etapie postępowania kontrolnego i podatkowego, nie może na obecnym etapie skutkować stwierdzeniem, że materiał jest niepełny. Odnosząc się do postawionego zarzutu pominięcia dowodu z biegłego specjalisty Strona przeciwna stwierdza, iż opinia biegłego na okoliczność wbudowania materiałów budowlanych wymienionych w zakwestionowanych fakturach nie miałaby wpływu na wynik sprawy, gdyż okoliczność, okoliczność co do której należałoby przeprowadzić ww. dowód, nie jest w sprawie sporna. Jak wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sprawie nie ulega wątpliwości, iż przy świadczeniu przez skarżącą usług budowlanych polegających m.in. na montażu i wznoszeniu budynków, mogły być zużywane materiały wymienione w treści faktur wystawionych przez A.G.. Powyższa okoliczność nie stanowi jednak dowodu na to, że ww. materiały zakupione zostały od A.G..

Organ wskazał również że istotą konfrontacji jest wyjaśnienie rozbieżności między poszczególnymi zeznaniami, wyjaśnieniami. Jasność co do oceny dowodów wyłącza natomiast potrzebę konfrontowania świadków. W niniejszej sprawie, w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, istniała natomiast jasność co do tego, że faktury VAT wystawione przez A.G. dokumentują transakcje, które nie miały miejsca.

Organ wskazał również że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., organ I instancji włączył do akt sprawy protokół przesłuchania świadka J.K. z dnia [...] lutego 2009 r., spisany w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec A.G.. Skorzystanie przez organ z zeznań złożonych w trakcie innego postępowania jest usprawiedliwione w świetle art. 180 § 1 i art. 181 ordynacji podatkowej i nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Strona Skarżąca, mimo zagwarantowanego jej prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie zgłaszała uwag, wyjaśnień oraz nie wnioskowała o przesłuchanie jej w charakterze strony.

Jako bezzasadny uznał organ podatkowy zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a) ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec ustalonego w sprawie stanu faktycznego, z którego wynika, że transakcje udokumentowane 25 fakturami VAT wystawionymi przez "C w rzeczywistości nie miały miejsca, na podstawie ww. przepisów zasadnie stwierdzono, że faktura stanowiąca podstawę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tytko z formalnego punktu widzenia, ale także musi odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych oraz że prawo podatnika do odliczania podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi od wystawcy faktury. W przypadku wystawienia faktury stwierdzającej czynności, które nie zostały dokonane przez wystawcę faktury, tj. w stanie faktycznym niniejszej sprawy, faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Co do zarzutu naruszenia art.21 § 1 pkt 1 i § 3 i 3a ordynacji podatkowej oraz art. art.99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, organ podatkowy stwierdził, że w niniejszej sprawie organy przeprowadzające postępowanie prawidłowo zastosowały, do ustalonego stanu faktycznego sprawy, obowiązujące w tym stanie faktycznym ww. przepisy prawa, zobowiązujące organ do wydania decyzji określającej prawidłowe wysokości zobowiązań oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za okresy, w których, w wyniku przeprowadzonego postępowania, stwierdzono nieprawidłowości polegające na zawyżeniu kwot podatku naliczonego podlegającego odliczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych, w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm /.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu bezpodstawne przyjęcie, iż brak było podstaw faktycznych i prawnych do rozliczenia podatku VAT co do zrealizowanych dostaw materiałów budowlanych dostarczonych przez A.G..

Otóż zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy o podatku od towarów i usług kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Natomiast z godnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a w / w ustawy nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty w przypadku gdy wystawione faktury, stwierdzają czynności które nie zostały dokonane.

Tak więc w przypadku gdy faktura stwierdza czynności które nie zostały dokonane przez wystawiającego fakturę, nie stanowi ona podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Ciężar dowodu w tym przypadku spoczywa na skarżącej która jest obowiązana wykazać, iż zakwestionowane faktury odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze.

Skarżąca ujęła w deklaracjach VAT -7 25 sztuk faktur na kwotę netto 472.072,32 złote które wystawione zostały przez firmę C A.G..

Zdaniem Sądu organ podatkowy w swoim postępowaniu nie naruszył art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skarżąca nie przedstawiła poza fakturami innych dowodów które potwierdzałyby, że w ślad za fakturami skarżącej zostały dostarczone również materiały określone w tychże fakturach.

Jak wynika z ustaleń organów podatkowych A.G. uzyskiwał przychody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, lecz w innych sferach niż prowadzenie sprzedaży materiałów budowlanych. W dokumentacji A.G. nie ujawniono faktur wystawionych na rzecz skarżącej, brak było również innych dokumentów choćby uprawdopodabniających zakup przez A.G. a następnie sprzedaż materiałów budowlanych skarżącej.

Należy na za organem podatkowym wskazać, iż A.G. podał że materiały budowlane pochodziły z zakupów u kolegi P.W., w Internecie oraz z dostaw załatwianych przez znajomego zwanego P., jak również z hurtowni z którym współpracował. Jednakże wskazane przez niego hurtownie zaprzeczyły aby współpracowały z A.G.. Nadto nie posiadał on faktur za zakupione materiały budowlane zarówno co do tych nabytych przez internet jak i nabytych od kolegi. Nie potrafił również podać danych swojego znajomego zwanego P..

Zasadnie również organ podatkowy wskazał na niemożliwość dostarczenia wskazanych fakturach materiałów budowlanych ze względu na ich ilość i objętość w stosunku do posiadanego przez A.G. sprzętu transportowego. Posiadał on bowiem samochód [...] który nie nadawał się do dostaw tego rodzaju, a nadto jego możliwości załadunkowe były bardzo małe i dostarczenie wskazanego w fakturach towaru w postaci materiałów budowlanych wiązałoby się z wielokrotnością dostaw nawet w przypadku jednej faktury. Nie dysponował on również bazą magazynową niezbędną w przypadku gdyby on sam dostarczał towar. Dodać również należy, iż powyższy fakt nie uszedłby uwadze współpracownika A.G., R.M. bowiem tenże również dysponował wskazanym samochodem. Brak jest również dowodu, na to iż korzystał on z innych środków transportowych.

Organ zasadnie wskazał również na to że wystawionym fakturom nie odpowiadały żadne inne dokumenty które uprawdopodobniły by fakt zawarcia umowy z A.G. co do dostaw materiałów budowlanych np. zawarte umowy, dowody zapłaty itp. Brak było dokumentów WZ jak również innych dokumentów związanych z świadectwami czy certyfikatami odnoszącymi się do tychże materiałów.

Powyższy fakt potwierdzają również pracownicy skarżącej np. M.N. kierownik budowy przy ul. [...] na które te materiały były dostarczane który wskazał, iż zna A.G. ale jako właściciela baru a nie jako dostawcę materiałów.

Pracownicy owi potwierdzają fakt dokonywania rozliczeń związanych z materiałami budowlanymi pochodzącymi z firmy G jednak nie potwierdzają dostawy tych materiałów.

Organ podatkowy ustalił nawet / św. T.W. /, iż wskazane w fakturach materiały nie mogły być dostarczone na budowę np. przy ul. [...] co do betonu B 15 ze względu na to że brak było już wówczas frontu robót do których ten beton miałby zastosowanie.

Fakt dostarczania, według ustaleń organu podatkowego, nie są wstanie potwierdzić również świadkowie bezpośrednio zaangażowani w działalność spółki i odbiór materiałów np. św. Z.L..

Również według ustaleń organu podatkowego sposób rozliczeń za dostarczone materiały budowlane potwierdza stanowisko organu, bowiem brak jest dokumentów potwierdzających wydatki na zakup tych materiałów.

Tym samym uznać należy, iż ustalenia poczynione przez organ podatkowy dawały mu pełne podstawy do uznania iż wystawione faktury VAT, zakwestionowane przez organ podatkowy nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych, a tym samym skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Tym samym brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 88 ust. 3a pkt. 4 a i art. 86 ust 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jak również za bezzasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak wynika z materiału dowodowego nie można było ustalić czy za materiały budowlane skarżąca uiszczała należność wobec braku dokumentów potwierdzających tą czynność. System obiegu gotówki na zapłatę należności którą dysponował prezes spółki był tak zorganizowany iż uniemożliwiał ustalenie tychże okoliczności. Tym samym nie znajduje należytego uzasadnienia twierdzenie skarżącej, że faktury za materiały były każdorazowo przedmiotem zapłaty.

Również wbrew twierdzeniom skargi opisy na odwrocie spornych faktur VAT, a więc adnotacje o dokonanej kontroli merytorycznej faktur VAT oraz adnotacje o przeznaczeniu materiałów na konkretną budowę /ul. [...] i raz ul. [...]/, nie stanowią dowodu na to, że transakcje wyszczególnione na tych fakturach w rzeczywistości miały miejsce.

Organ podatkowy wskazał również w uzasadnieniu decyzji iż sposób, w jaki odbywała się merytoryczna kontrola faktur VAT, nie pozwala na stwierdzenie, iż zgodność merytoryczna tych faktur świadczy o tym, że dostawy wymienione w treści faktur od A.G. rzeczywiście miały miejsce. Jak bowiem wynika z uzasadnienia, osoba sporządzająca taką adnotację osobiście nie dokonywała sprawdzenia, czy dostawy faktycznie miały miejsce, a adnotacji dokonywała na podstawie informacji otrzymanej m.in. od prezesa spółki.

Zdaniem Sądu zarzut odnoszący się do oceny związku poczynionych wydatków z przychodem jest bezprzedmiotowy, bowiem kwestia te nie była przedmiotem postępowania. Jak bowiem wynika z uzasadnienia decyzji organ podatkowy ustalił, że brak jest dowodów na to iż materiały budowlane zostały dostarczone przez a.G..

Z postępowania dowodowego, uzasadnienia decyzji wynika, że organ nie kwestionował faktu zużycia materiałów budowlanych na budowach prowadzonych przez skarżącą. Zauważyć należy, że przedmiotem sporu jest istnienie transakcji zakupu tych materiałów od A.G., a także czy faktury wystawione przez A.G. potwierdzają rzeczywiste procesy gospodarcze, a więc sprzedaż powyższych materiałów budowlanych i w konsekwencji istnienie podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur.

Dodać należy w związku z tym, iż przedłożone faktury są jednym z dowodów na podstawie których organ podatkowy oceniał czy w rzeczywistości materiały tam wymienione zostały dostarczone do skarżącej. Jednakże na tej tylko podstawie organ nie może uznać iż odzwierciedia ona transakcję zawartą i zrealizowaną między stronami. Fakt tej transakcji winien być poparty również innymi dowodami potwierdzający okoliczności opisane w fakturach. Faktura bowiem jest nie dowodem wskazującym na to, iż dany fakt miał miejsce w rzeczywistości, ale dowodem na to iż osoba wypełniająca fakturę złożyła oświadczenie o treści w niej zawartej np. że sprzedaje skarżącej określone materiały budowlane.

Podkreślić należy więc że faktury nie są dowodem na fakt dokonania określonych czynności, a więc faktu sprzedaży materiałów budowlanych. Z tego też względu skarżąca winna dochować należytej staranności, aby móc wykazać, że zakupiony towar został rzeczywiście nabyty, a usługa wykonana. W niniejszej sprawie skarżąca natomiast nie wykazała, ani nie przedłożyła dowodów na to, iż zdarzenia opisane w spornych fakturach VAT, w rzeczywistości miały miejsce.

Dodać również należy że skarżąca / w odpowiedzi na zarzut podniesiony w skardze / nie ponosi konsekwencji zaniedbań A.G., bowiem obowiązek udokumentowania dostawy towarów, faktu zapłaty za nie spoczywa nie tylko na dostawcy A.G., ale również na skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 199a § 3 ordynacji podatkowej który stanowi że jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa, należy uznać iż zgodnie z twierdzeniem organu podatkowego przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie.

Organ podatkowy bowiem w postępowaniu badał zaistnienie konkretnych okoliczności faktycznych z którymi wiąże się powstanie obowiązku podatkowego, a więc faktu wykonania umowy między stronami, a nie faktu zawarcia umowy.

Skarżąca odwołała się w tym kontekście do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2007 r., Sygn. akt I SA/Kr 296/06, jednak sprawa ta dotyczy sporu co do pozorności umowy.

Skarżąca podnosi, że bez znaczenia dla sytuacji prawnej skarżącej jest ustalenie że A.G. nie posiada dokumentów świadczących o poniesieniu jakichkolwiek wydatków na zakup materiałów budowlanych.

Skarżąca odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur VAT tytułem zakupu materiałów budowlanych wystawionych przez osobę, która nie posiada dowodu na to, iż znalazła się w posiadaniu materiałów będących przedmiotem dalszej odsprzedaży, u której stwierdzono brak możliwości technicznych i logistycznych dokonania dalszej odsprzedaży tych materiałów. Wobec braku jakichkolwiek innych wiarygodnych dowodów potwierdzających, że transakcja wykazana na fakturach wystawionych przez A.G. miała miejsce, zasadnym było stwierdzenie, iż faktury VAT nie mogą stanowić u skarżącej podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 180 § 1 w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 ordynacji podatkowej za nie uzasadniony.

Skarżąca bowiem miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i wniesienia wniosków dowodowych, których nie wniosła. Organ podatkowy natomiast przeprowadził możliwe do przeprowadzenia postępowanie dowodowe. Nie przeprowadził natomiast dowodu z biegłego co do okoliczności wbudowania materiałów budowlanych, bowiem dowód ten nie miał znaczenia dla sprawy. Organ nie kwestionował bowiem zużycia materiałów budowlanych na budowach prowadzonych przez skarżącą, a wskazanych w fakturach wystawionych przez A.G.. Okolicznością sporną było, czy transakcja między skarżącą a A.G. miała miejsce w rzeczywistości. Natomiast dowód z opinii biegłego był dla ustalenia tej okoliczności nieprzydatny.

Organ wskazał również z jakiego powodu nie przeprowadził dowodu z konfrontacji świadków. Sąd podziela pogląd, iż brak było podstaw do przeprowadzenia tego dowodu bowiem nie zaistniała sprzeczność czy rozbieżność w zeznaniach świadków, a na ich podstawie można było ustalić rzeczywisty stan rzeczy.

Co do zarzut zarzutu nie przesłuchania strony zdaniem Sądu zarzut ten okazał się uzasadniony, lecz nie miał on istotnego wpływu na wynik sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. organ I instancji włączył do akt sprawy protokół przesłuchania świadka J.K. z dnia [...] lutego 2009 r., spisany w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec A.G..

Jak wskazał organ podatkowy, skorzystanie przez organ z zeznań złożonych w trakcie innego postępowania było usprawiedliwione w świetle art. 180 § 1 i art. 181 ordynacji podatkowej i nie naruszyło zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Skarżąca, natomiast, nie zgłaszała uwag, wyjaśnień oraz nie wnioskowała o przesłuchanie jej w charakterze strony.

Otóż wskazać należy, iż w niniejszym postępowaniu J.K. miał być przesłuchany w charakterze strony, natomiast do akt sprawy włączono protokół przesłuchania go jako świadka. W związku z tym należy podkreślić, iż sytuacja procesowa świadka i strony jest diametralnie inna, a w związku z tym nie można wykorzystywać zeznań J.K. przesłuchanego jako świadka w sprawie w której występuje w charakterze strony. Przykładowo można wskazać, iż godnie z art. 199 ordynacji podatkowej strona może być przesłuchana po wyrażeniu przez nią zgody. Natomiast zgodnie z art. 196 ordynacji podatkowej świadek takiej możliwości nie ma z pewnymi wyjątkami.

Z tego też względu w tymże postępowaniu organ podatkowy nie mógł wykorzystać zeznań J.K. udzielonych w charakterze świadka.

Podkreślić należy jednak, że nawet pominięcie tych zeznań nie ma wpływu na wynik sprawy. J.K. podał niewiele okoliczności przydatnych w postępowaniu, nie był zorientowany co do przedmiotu sprawy.

Ustalenie stanu faktycznego natomiast nie doznało uszczerbku po ujęciu tychże zeznań. Wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały ustalone na podstawie innych dowodów m.in. osobowych a więc zeznań innych świadków m.in. pracowników skarżącej. Dodać należy, że skarżąca nie wnosiła w toku postępowania o przesłuchanie J.K..

Sąd nie zawiesił postępowania na wniosek skarżącej bowiem rozliczenie w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2007 r. nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 rok, w związku ze skargą kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Sygn. akt I SA/Go 40/10.

W tym stanie rzeczy Sąd na postawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.