Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 66/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 2  w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. S-K. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], wskazując na art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej p.b.) nałożył na K. S. i E. S. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł związaną z legalizacją werandy przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym (kamienicy) i przylegającego do niej pomieszczenia gospodarczego, znajdujących się na [...]. PINB wskazał również, że wymierzoną opłatę legalizacyjną należy wnieść w terminie 7 dni od daty postanowienia na numer bankowy opisany w sentencji postanowienia.

Uzasadniając PINB napisał, że w wyniku kontroli z dnia [...] maja 2013 r. ustalił, że przy przedmiotowym budynku wielorodzinnym od strony północnej znajduje się weranda o wymiarach w rzucie 7,70 x 2,20 m i wysokości max. 2,80 m; do werandy przylega zadaszenie o wymiarach w rzucie 2,80 x 7,70 i wysokości max. 2,30 m. Weranda i zadaszenie stanowi uzupełnienie zabudowy plombowej pomiędzy budynkami; weranda została wykonana w technologii tradycyjnej: fundamenty betonowe, ściany murowane z jednostek drobnowymiarowych, stropodach żelbetowy prefabrykowany. Weranda jest wykończona. Technologia wykonania zadaszenia szkieletowa drewniana, konstrukcja dachu drewniana. Obiekt nie posiada żadnych elementów wykończeniowych ani instalacji sanitarnych. Weranda oraz zadaszenie były użytkowane. Kontrolowane obiekty znajdują się w dobrym stanie techniczno-użytkowym.

E. S. oświadczył, ze przedmiotową werandę wybudował jego ojciec, w latach 1992-1993. E. S. i K. S. stali się współwłaścicielami nieruchomości w dniu [...] lutego 1997 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] zniósł współwłasność zabudowanej nieruchomości.

Organ I instancji w toku postępowania, na podstawie informacji od pozostałych współwłaścicieli nieruchomości uznał, że obiekty zostały wykonane w 2005 r. Postanowieniem z dnia 18 października 2013 r. adresowanym do E. S. (dalej jako współwłaściciel) oraz K. S. (dalej jako Skarżąca) PINB zainicjował proces legalizacyjny werandy i pomieszczenia gospodarczego; uznając otrzymane dokumenty za prawidłowe organ ten ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej.

W zażaleniu na opisane postanowienie Skarżąca zwróciła się o "odstąpienie od wymierzenia opłaty legalizacyjnej".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. znak sprawy [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazując na art. 138 § 2 w zw. z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej k.p.a.) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając napisał, że "werandą" jest w tym przypadku obiekt budowlany (art. 3 pkt 1 p.b.) wykonany w technologii tradycyjnej, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian murowanych), posiadający dach (stropodach żelbetowy prefabrykowany) oraz fundament (betonowy) wiążący go trwale z gruntem.

Organ wyższego stopnia stwierdził, że "pomieszczenie gospodarcze", będąc wiatą, spełnia przesłanki określone w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., przez co jej budowa wymagała jedynie dokonania przez inwestora uprzedniego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b.). Co do "werandy", to przedmiotowy budynek nie jest niezależny konstrukcyjnie od budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce (tzn. nie posiada on w ogóle jednej ze ścian zewnętrznych); z tego tytułu, nie spełniając przesłanek określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. ani w żadnym innymi przepisie tego artykułu, jego budowa - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b. - wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę.

Organ wyższego stopnia zarzucił, że PINB objął zakresem postępowania dwa obiekty budowlane (art. 3 pkt 1 p.b.), z których budowa jednego wymagała tylko dokonania stosownego zgłoszenia, zaś budowa drugiego (budynku, określonego jako "weranda") łączyła się z obowiązkiem uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji tylko sprawa budowy "werandy" - z uwagi na ustaloną przez organ datę jej budowy winna być rozpatrywana w oparciu o przepisy art. 48-49 p.b., zaś sprawa budowy - bez wymaganego zgłoszenia – "pomieszczenia gospodarczego" (wiaty) winna być prowadzona w oparciu o przepisy art. 49b p.b. Dalej WWINB zarzucił, że w przypadku legalności budowy "werandy" nie zaistniały - póki co - przesłanki do ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, gdyż - jak dotąd - zobowiązani nie wykonali wszystkich obowiązków określonych w postanowieniu PINB z dnia [...] października 2013 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. S-K., zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów prawa budowlanego, w tym art. 49 ust. 1-2 p.b. poprzez przyjęcie, iż przysługuje jej status inwestora, a tym samym winna ona zostać obciążona opłatą legalizacyjną. Zarzuciła również naruszenie prawa procesowego poprzez wadliwe uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zamiast uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w stosunku do niej. Zostały również naruszone przepisy art. 6-10, art. 40-43, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że po pierwsze miała miejsce samowola budowlana, a po wtóre, że miała ona miejsce w 2005 r. Pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części oraz umorzenie postępowania w sprawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Nadto wskazał, że PINB, prowadząc postępowanie, wyłączył do odrębnego postępowania sprawę legalności wiaty (pomieszczenia gospodarczego).

Na rozprawie Współwłaściciel oświadczył, że to on wybudował zarówno wiatę jak i przybudówkę. Siostrzenica nie miała z tym nic wspólnego, ani jednego dnia tam nie zamieszkiwała. Oświadczył, że wiatę już rozebrał natomiast przybudówki nie rozebrał, bowiem jest murowana i jest to ich jedyne "wyjście na świat". Oświadczył również, że przybudówkę postawił w 2007 r., a wiatę w 2011 r.

Działając bez wezwania skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 200 zł. WSA w Poznaniu zarządzeniem z 5 maja 2014 r. wezwał do uiszczenia wpisu uzupełniającego w kwocie 800 zł (k. 26), wpis ten został uiszczony przez skarżącą (k. 40).

WSA w Poznaniu wyrokiem o sygn. akt IV SA/Po 452/14 z dnia 30 października 2014 r. skargę uwzględnił, uchylając oba postanowienia wydane w sprawie, w całości, z powodu skierowania postanowień także do Skarżącej. WSA podzielił pogląd skargi, że organy administracji nie zbadały kto był inwestorem w sprawie, mechanicznie uznając, że to współwłaściciele nieruchomości są wykonawcami samowoli budowlanej. Zarazem sąd podzielił materialnoprawną kwalifikację obu obiektów budowlanych zaprezentowaną przez WWINB, podzielił też pogląd skarżonego organu, że organ I instancji objął zakresem orzekania dwa obiekty, z których tylko jeden podlegał obowiązkowi uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Rację ma także WWINB, co do charakteru przedłożonej w toku postępowania "ekspertyzy technicznej". Zakwestionowano prawidłowość doręczania pism przez organ I instancji, ale nie miało to znaczenia dla wniesienia w terminie przez skarżącą "odwołania". W konkluzji WSA wskazał na potrzebę rozdzielenia przez PINB dotychczasowego postępowania oraz utrwalenia w aktach sprawy, kto był inwestorem obu obiektów budowlanych.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r. WSA w Poznaniu, działając na wniosek pełnomocnika, uzupełnił wyrok z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 452/14 poprzez dodanie do sentencji wyroku punktu o treści: "3. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącej K. S-K. kwotę 800 zł (osiemset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu".

W skardze kasacyjnej pełnomocnik WWINB zarzucił naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej, wyrażającą się w zarzucie, iż WWINB wydając zaskarżone postanowienie oraz PINB wydając postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. w błędny sposób ustalili stan faktyczny, tj., że w ocenie Sądu, w postępowaniu administracyjnym nie ustalono kto jest samowolnym inwestorem werandy i przylegającego do niej pomieszczenia gospodarczego,

2. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a w związku z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej, wyrażającą się w uchyleniu przez Sąd obu postanowień mimo niekwestionowania zasadności i prawidłowości wydania zaskarżonego postanowienia,

3. art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 2 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192, dalej Rozporządzenie) poprzez ich niezastosowanie,

4. "§ pkt 1" rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji zażądanie od skarżącej wpisu w wysokości 1000 zł, a w dalszej kolejności obciążenie tym zawyżonym wpisem wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. Na wypadek oddalenia skargi kasacyjnej wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania za I instancję w wysokości 357 zł. Ponadto na podstawie art. 182 § 2 Ppsa pełnomocnik WWINB zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Skarżąca, odpowiadając na skargę kasacyjną wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej od wyroku WSA, względnie jej oddalenie, odrzucenie skargi na postanowienie WSA, względnie jej oddalenie, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, zasadzenie od organu administracji zwrotu kosztów przedmiotowego postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, oraz sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu WSA w Poznaniu z dnia 25 listopada 2014 r. poprzez oznaczenie dodanego do wyroku tegoż Sądu z 30 października 2014 r. punktu jako nr 4 zamiast nr 3.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3360/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Poznaniu, oraz zasądził od Skarżącej na rzecz organu administracji kwotę 220 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA ocenił, że skarga kasacyjna zawiera częściowo usprawiedliwione podstawy.

NSA zaznaczył, że pod pojęciem wyroku objętego skargą kasacyjną należy rozumieć wydany w dniu 30 października wyrok uzupełniony następnie postanowieniem z 25 listopada 2014 r. NSA uwzględnił powołane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania przez sąd I instancji, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej.

NSA wskazał, że z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że sąd wojewódzki podzielił motywy rozstrzygnięcia kasatoryjnego i na tej podstawie należałoby przyjąć, iż brak było podstaw do uznania, że organ odwoławczy dopuścił się naruszeń, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA, to, że sąd I instancji zarzucił, iż organy nie zbadały kto był inwestorem w sprawie, nie stanowiło dostatecznej i uzasadnionej przesłanki do uchylenia zarówno postanowienia organu I jak i II instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., a to z tego względu, że sąd wojewódzki mógł ograniczyć się do zaleceń dla organu nadzoru budowlanego, co do konieczności potwierdzenia lub wykluczenia oświadczenia strony w ponownie prowadzonym postępowaniu przed nadzorem budowlanym I instancji (zwłaszcza, że WWINB wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.), nie zaś usuwać z obrotu postanowienia II instancji, tym bardziej, że pozostałe motywy rozstrzygnięcia tego organu podzielił. Dalej NSA ocenił, że trafnie organ zarzucił, że sąd wojewódzki nie uwzględnił treści oświadczeń Współwłaściciela składanych w toku postępowania administracyjnego co do daty i sprawcy samowoli budowlanej odnośnie werandy. NSA ocenił takie działanie jako naruszające przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. jak i w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Jako bezzasadny został oceniony zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 203 pkt 1 p.p.s.a., gdyż przepisu tego nie stosował WSA w Poznaniu. Jako nietrafny został oceniony zarzut naruszenia § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Jako nie nadający się do rozpoznania został oceniony zarzut naruszenia "§ pkt 1" Rozporządzenia.

NSA ocenił, że wadliwie sąd I instancji postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r. uzupełnił swój wyrok z dnia 30 października 2014 r. poprzez dodanie do jego sentencji punktu 3., gdyż punkt 3. sentencji tego wyroku odnośnie kosztów już istniał w wydanym i doręczonym wyroku.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy NSA nakazał uwzględnienie oceny prawnej wynikającej z wyroku NSA oraz pobranie wpisu stosunkowego.

Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie wpis został uzupełniony (k. 210, 212-213).

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wydając niniejszy wyrok był na podstawie art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. związany wyrokiem NSA z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3360/14. Związanie WSA w Poznaniu w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, że sąd I instancji nie może formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie.

Według NSA sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy:

- winien ocenić, czy organ wydający rozstrzygnięcie kasatoryjne nie przekroczył swoich uprawnień, określonych w art. 138 § 2 k.p.a.,

- winien uwzględnić, że zarzut braku zbadania przez organy kto był inwestorem w sprawie nie stanowi dostatecznej i uzasadnionej przesłanki do uchylenia zarówno postanowienia organu I instancji jak i II instancji, a to z tego względu, że sąd wojewódzki mógł ograniczyć się do zaleceń dla organu nadzoru budowlanego,

- winien uwzględnić treść oświadczeń Współwłaściciela składanych w toku postępowania administracyjnego co do daty i sprawcy samowoli budowlanej odnośnie werandy,

- winien uwzględnić, że w sprawie należało pobrać wpis stosunkowy, w wysokości wynikającej z § 1 pkt 2 Rozporządzenia.

Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie dysponuje całkowitą swobodą przy wydawaniu nowego orzeczenia, lecz obowiązany jest uwzględnić wykładnię dokonaną przez sąd II instancji, która przestaje wiązać tylko w ściśle określonych przypadkach zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez WSA uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdza, że nie wystąpiła żadna z ww. okoliczności, usprawiedliwiających ustanie związania wyrokiem NSA.

Mając na uwadze powyższe, Sąd ponownie rozpoznając sprawę, dokonał oceny legalności zaskarżonego postanowienia, uchylającego postanowienie PINB, którym nałożono na Skarżącą i Współwłaściciela opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł związaną z legalizacją werandy przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym (kamienicy) i przylegającego do niej pomieszczenia gospodarczego, znajdujących się na działce [...].

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela materialnoprawną kwalifikację obu obiektów budowlanych, zaprezentowaną przez WWINB i podzieloną w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 30 października 2014 r. o sygn. akt IV SA/Po 452/14. Na podstawie akt administracyjnych uprawnione jest stwierdzenie, że "pomieszczenie gospodarcze", będąc wiatą, spełnia przesłanki określone w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., przez co jej budowa wymagała jedynie dokonania przez inwestora uprzedniego zgłoszenia. Co do "werandy", to przedmiotowy budynek, zależny konstrukcyjnie od budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce, nie spełnia przesłanek określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. ani w żadnym innym przepisie tego artykułu; jego budowa - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b. - wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę.

W konsekwencji skład orzekający w niniejszej sprawie także podziela ocenę WWINB, że PINB objął zakresem postępowania dwa obiekty budowlane, z których budowa jednego wymagała tylko dokonania stosownego zgłoszenia, zaś budowa drugiego łączyła się z obowiązkiem uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, odnosi się art. 48 p.b. Z kolei do obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia (bądź pomimo wniesienia sprzeciwu) odnosi się art. 49b p.b. Tryby legalizacyjne oparte na przepisach art. 48 i 49b p.b. zawierają odmienne regulacje, a różnica polega przede wszystkim na rodzaju obowiązków, jakie w trakcie legalizacji samowoli budowlanej organ nakłada na podmioty, o których mowa w art. 52 ustawy. Wprawdzie w obydwu przypadkach niewykonanie nałożonych postanowieniem obowiązków prowadzi do orzeczenia sankcji rozbiórki obiektu, to jednak rodzaj nałożonych obowiązków może mieć znaczenie dla wyniku końcowego postępowania legalizacyjnego. Uprawniona jest konkluzja organu wyższego stopnia, że już tylko sam fakt prowadzenia tych dwóch spraw w jednym postępowaniu w pełni uzasadniał uchylenie w całości postanowienia.

Rację ma również WWINB co do tego, że "ekspertyza techniczna", załączona do pisma Współwłaściciela z dnia 13 grudnia 2013 r., nie jest projektem budowlanym. Zakresu i treści projektu budowlanego dotyczą przepisy art. 34 ust. 3-3b p.b. Skład orzekający w pełni podziela także i to stanowisko, że wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też zaświadczenie Wójta informujące o postanowieniach planu obowiązującego dla terenu działki nr [...] w 1994 r. nie spełniają wymogów zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że wydając orzeczenie kasatoryjne organ wyższego stopnia nie przekroczył swoich uprawnień, określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Wydanie decyzji kasatoryjnej jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Skoro organ I instancji w jednym postępowaniu prowadził dwie różne sprawy, to postanowienie organu I instancji musiało zostać uchylone w całości.

Obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest prawidłowe ustalenie adresata (adresatów) postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną, także w kontekście hipotetycznych decyzji rozbiórkowych. Jak przesądził NSA zarzut, że organy nie zbadały kto był inwestorem w sprawie nie stanowił dostatecznej i uzasadnionej przesłanki do uchylenia postanowienia organu I jak i II instancji. Mając na uwadze zarzuty skargi, argumenty Współwłaściciela podniesione na rozprawie w dniu 30 października 2014 r., że to on wybudował zarówno wiatę jak i przybudówkę, siostrzenica nie miała z tym nic wspólnego, ani jednego dnia tam nie zamieszkiwała, oraz stwierdzenie Współwłaściciela wyrażone na rozprawie w dniu 09 kwietnia 2015 r., że głównym inwestorem był ojciec Współwłaściciela, natomiast Współwłaściciel tylko dokończył inwestycję, to rolą organów będzie potwierdzenie lub wykluczenie tych oświadczeń w ponownie prowadzonym postępowaniu. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy potwierdzić lub wykluczyć oświadczenie Współwłaściciela, na podstawie całego materiału dowodowego, w tym także na podstawie odmiennego stwierdzenia Współwłaściciela, poczynionego w trakcie kontroli w dniu 14 czerwca 2013 r. Wówczas Współwłaściciel oświadczył, że werandę wybudował jego ojciec w latach 1992-1993 (k. 4a).

Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Jak przesądził NSA postanowienie WWINB dotyczyło należności pieniężnej, w wysokości 50.000 zł. Zgodnie z § 1 pkt 2 Rozporządzenia wpis stosunkowy od należności pieniężnej w wysokości 50.000 zł wynosi 3% wartości przedmiotu zaskarżenia nie mniej jednak niż 400 zł. W niniejszej sprawie wpis od skargi powinien wynosić 1.500 zł i wpis w takiej wysokości został przez stronę skarżącą ostatecznie uiszczony; zarządzenie Sądu z dnia 4 lutego 2015 r. o uzupełnieniu wpisu sądowego zostało wykonane przez pełnomocnika strony skarżącej, w terminie (k. 210, 212-213).

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.