Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1480/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9a ust. 1 i ust. 8
journal: Dz.U. 2012 poz 1059
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity.
article: art. 10, art. 10a
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 217, art. 218 par. 1, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (zwany dalej "Prezesem UKE") postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2012r., którym, na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "K.p.a."), odmówiono R. sp. z o.o. z siedzibą w Ł.G.(zwanej dalej "Spółką" lub "Skarżącą") wydania zaświadczenia, potwierdzającego fakt wydania pisemnej interpretacji art. 9a ust. 1 i 9a ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012r., poz. 1059, zwanej dalej "Prawem energetycznym") w oparciu o art. 10 i 10a ustawy z dnia 2 lipca 2004r. - o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010r. Nr 220, poz. 1447 ze zm., zwanej dalej "u.s.d.g."). W powyższych postanowieniach przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka w dniu [...] lipca 2012r. wniosła do Urzędu Regulacji Energetyki (wniosek z dnia [...] lipca 2012r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów art. 9a ust. 1 i 9a ust. 8 Prawa energetycznego, w oparciu o art. 10 i 10a u.s.d.g.

Prezes URE pismem z dnia [...] sierpnia 2012r. wyjaśnił, że ze wskazanych przepisów tj. art. 9a ust. 1 i 9a ust. 8 Prawa energetycznego, nie wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej, w związku z czym brak było w jego ocenie podstawy prawnej do wydania interpretacji, o której mowa w art. 10 i 10a u.s.d.g.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] sierpnia 2012r. Spółka wezwała Prezesa URE do usunięcia naruszenia prawa, poprzez wydanie interpretacji przepisów prawa w trybie art. 10 i 10a u.s.d.g., a na wypadek nie zastosowania się do tego wezwania wniosła o ewentualne uzupełnienie pisma z dnia [...] sierpnia 2012r. o stosowne pouczenie, co do prawa zaskarżenia tego rozstrzygnięcia – w przypadku, gdyby Prezes URE przyjął, że ww. pismo [...] sierpnia 2012r. jest postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania interpretacji oraz ewentualne wydanie w trybie art. 217 K.p.a. zaświadczenia potwierdzającego, że pismo Prezesa URE z dnia [...] sierpnia 2012r. stanowiło w istocie pisemną interpretację potwierdzającą prawidłowość stanowiska zaprezentowanego przez Spółkę, wydaną w trybie i na zasadach określonych w art. 10 i 10a u.s.d.g.

W kolejnym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] października 2012r. Spółka wezwała Prezesa URE do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zadośćuczynienie jej żądaniom zawartym w wezwaniu z dnia [...] sierpnia 2012r. i niezwłoczne wydanie przez Prezesa URE zaświadczenia potwierdzającego, że na podstawie art. 10a ust. 1 u.s.d.g. została wydana interpretacja potwierdzająca prawidłowość stanowiska zaprezentowanego przez Spółkę.

Prezes UKE pismem z dnia [...] grudnia 2012r. poinformował Skarżącą, iż podtrzymuje dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012r., zarówno, co do treści jak i formy udzielonej odpowiedzi. Ponadto postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. organ odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt wydania pisemnej interpretacji przepisów art. 9a ust. 1 i 9a ust. 8 prawa energetycznego w oparciu o przepisy art. 10 i 10a u.s.d.g.

Spółka we wniosku z dnia [...] grudnia 2012r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła o uchylenie powyższego postanowienia z dnia [...] grudnia 2012r. i wydanie zaświadczenia potwierdzającego wydanie w sposób dorozumiany, na podstawie art. 10a ust. 1 u.s.d.g. pisemnej interpretacji przepisów prawa potwierdzającej prawidłowość stanowiska Spółki.

Spółka zarzuciła postanowieniu z dnia [...] grudnia 2012r. naruszenie art. 219 w związku z art. 218 § 1 K.p.a. oraz art. 10a ust. 1 u.s.d.g., poprzez bezzasadną odmowę wydania zaświadczenia w wyniku błędnego przyjęcia, że jego wydanie jest niedopuszczalne i sprzeczne z przepisami prawa, gdyż zaświadczenie to stanowiłoby w istocie akt administracyjny i prowadziłoby do ukształtowania nowego stanu prawnego, podczas gdy w rzeczywistości zaświadczenie ma jedynie stanowić oświadczenie wiedzy Prezesa URE, będące urzędowym poświadczeniem faktu, wynikającego wprost z przepisów prawa, który jest znany Prezesowi URE.

Ponadto Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 219 w związku z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., poprzez bezzasadną odmowę wydania zaświadczenia przez Prezesa URE w związku z niewątpliwym interesem prawnym Spółki w urzędowym potwierdzeniu wydania, na podstawie art. 10a ust. 1 zdanie drugie u.s.d.g., "milczącej interpretacji" przepisów prawa potwierdzającej prawidłowość stanowiska Spółki.

Prezes UKE, działając jako organ odwoławczy, postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2012r.

Prezes UKE stwierdził, że w myśl art. 10 ust. 1 u.s.d.g. przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Interpretację wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ administracji publicznej lub państwową jednostkę organizacyjną kompletnego i opłaconego wniosku (art. 10a ust. 1 u.s.d.g.).

Organ wskazał również na art. 217 § 1 K.p.a. zgodnie z którym, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z kolei w myśl art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Ponadto stosownie do art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 tej ustawy, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Odnosząc się do powyższego Prezes UKE stwierdził, że w niniejszej sprawie żaden przepis prawa nie obligował go wydania zaświadczenia, o które wniosła Spółka. Jak bowiem Skarżącej wyjaśniano zarówno w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012r., jak i w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2012r., z przepisów art. 9a ust. 1 i ust. 8 Prawa energetycznego nie wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej, a zakresem interpretacji dokonywanej na podstawie art. 10 i 10a u.s.d.g. mogą być jedynie przepisy prawne dotyczące świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne.

W konsekwencji w ocenie Prezesa UKE pismo Spółki z dnia [...] lipca 2012r. o wydanie interpretacji w trybie art. 10 i 10a u.s.d.g. nie mogło więc zainicjować postępowania w sprawie objętej dyspozycja ww. przepisów.

Prezes UKE podniósł ponadto, że niezależnie od powyższego, wydane zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., powinno opierać się na prowadzonej przez Prezesa URE ewidencji, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ wskazał także, że chociaż art. 217 K.p.a. nie formułuje definicji zaświadczenia, to z uwagi na jego treść należy uznać, że zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, wobec czego jest wyłącznie przejawem wiedzy organu, co do określonych okoliczności faktycznych prawnych i nie może być traktowane jako oświadczenie woli organu. Pogląd ten ma potwierdzenie w orzecznictwie sadów administracyjnych.

W konkluzji zdaniem Prezesa UKE wydanie zaświadczenia o treści określonej we wniosku Spółki było niedopuszczalne, bowiem prowadziłoby to do ukształtowania stanu prawnego - nadania pismu Prezesa URE rangi decyzji administracyjnej, co byłoby działaniem sprzecznym z obowiązującymi przepisami prawa. Ustawodawca wyraźnie zakreślił bowiem zakres i przedmiot sprawy o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa w myśl art. 10 u.s.d.g. Z uwagi zaś na fakt, iż opłaty zastępcze, określone w art. 9a ust. 1 pkt 2 i art. 9a ust. 8 pkt 2 Prawa energetycznego, nie stanowią daniny publicznej, o której mowa w art. 10 u.s.d.g., to ww. przepisy nie znajdują zastosowania. Zatem pismo Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2012r. nie stanowiło pisemnej interpretacji przepisów art. 9a ust. 1 i ust. 8 Prawa energetycznego.

Z powyższego powodu, w ocenie Prezesa UKE, wydanie zaświadczenia, o które wnosiła Spółka, z uwagi na to, że treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego, nie było możliwe w niniejszej sprawie.

Organ nie zgodził się przy tym z zarzutem Spółki, iż w związku z upływem terminu do wydania pisemnej interpretacji w oparciu o przepisy art. 10a ust. 1 u.s.d.g., z mocy prawa została wydana "milcząca interpretacja" potwierdzająca prawidłowość stanowiska Spółki. Wskazał ponownie, że zakresem interpretacji mogą być jedynie przepisy prawne dotyczące świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenie społeczne lub zdrowotne, zaś opłata zastępcza, o której mowa w art. 9a ust. 1 pkt 2 i art. 9a ust. 8 pkt 2 Prawa energetycznego nie stanowi obowiązku świadczenia daniny publicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia z dnia [...] marca 2013r. oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] grudnia 2012r. w całości, zarzucając:

1) naruszenie art. 10 ust. 1 u.s.d.g. w związku z art. 9a ust. 1 i ust. 8, art. 23 ust. 2 pkt 4 oraz art. 56 ust. 1 pkt la i ust. 2 pkt 1 Prawa energetycznego oraz w związku z art. 5 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. 2009r. Nr 157, poz. 1240 ze zm., zwanej dalej "u.f.p."), poprzez błędne przyjęcie, że opłaty zastępcze, których obowiązek uiszczania wynika z art. 9a ust. 1 i ust. 8 Prawa energetycznego, nie stanowią daniny publicznej w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.s.d.g. i w konsekwencji błędne przyjęcie, że Prezes URE nie był organem właściwym i zobowiązanym do wydania pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania w indywidualnej sprawie art. 9a ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 8 i ust. 8a Prawa energetycznego oraz przepisów § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowego zakresu obowiązków uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia, uiszczania opłaty zastępczej oraz zakupu energii elektrycznej i ciepła wytworzonych w odnawialnych źródłach energii (zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu obowiązków") oraz § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 lipca 2011r. w sprawie sposobu obliczania danych podanych we wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia z kogeneracji oraz szczegółowego zakresu obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia tych świadectw, uiszczania opłaty zastępczej i obowiązku potwierdzania danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji ( zwane dalej "rozporządzeniem kogeneracyjnym"),

2) naruszenie art. 10a ust. 1 zdanie drugie u.s.d.g., poprzez błędne przyjęcie, że po upływie terminu 30 dni od otrzymania wniosku Skarżącej, tj. najpóźniej do dnia 16 sierpnia 2012r., nie została wydana z mocy prawa interpretacja stwierdzająca prawidłowość jej stanowiska, a to na skutek niewydania (tj. braku doręczenia) Skarżącej przez Prezesa URE w terminie 30 dni od otrzymania wniosku Skarżącej, tj. najpóźniej do dnia 16 sierpnia 2012r., decyzji zawierającej pisemną interpretację Prezesa URE wydaną na wniosek Skarżącej z dnia [...] lipca 2012r.,

3) naruszenie art. 218 § 1 w zw. z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2) K.p.a. oraz art. 10a ust. 1 u.s.d.g., poprzez bezzasadną odmowę wydania zaświadczenia na wniosek Spółki, mimo istnienia takiego obowiązku przez Prezesa URE w związku z niewątpliwym interesem prawnym Spółki w urzędowym potwierdzeniu wydania na podstawie art. 10a ust. 1 zdanie drugie u.s.d.g., "milczącej interpretacji" przepisów prawa potwierdzającej prawidłowość stanowiska Spółki,

4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezesa URE z dnia [...] grudnia 2012r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Spółka wniosła ponadto, w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi, o ile dokumenty te nie znajdują się w aktach sprawy administracyjnej.

Spółka podniosła, że jak wskazuje się w doktrynie, daninami publicznymi są dochody publiczne mające charakter zasadniczy, ogólny, bezzwrotny, przymusowy, pieniężny i nieodpłatny oraz jednostronnie ustalony przez podmiot prawa publicznego, w tym w ramach ustawy.

Według Skarżącej opłata zastępcza spełnia wszystkie ww. przesłanki uznania ją za daninę publiczną. Obowiązek uiszczenia opłaty zastępczej jest określony w przepisach prawa (Prawo energetyczne i rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy) oraz jest skierowany do nieokreślonego adresata (przedsiębiorstwa energetyczne spełniające przesłanki określone w przepisach prawa). Ponadto ma ona charakter bezzwrotny, pieniężny oraz nieodpłatny, a jej uiszczanie jest przymusowe, tj. zagwarantowane istnieniem systemu kar pieniężnych nakładanych przez Prezesa URE w razie braku uiszczenia opłaty zastępczej.

Spółka stwierdziła ponadto, że art. 5 ust. 1 pkt 1 u.f.p. zawiera wyliczenie dochodów publicznych zaliczanych do danin publicznych, które nie ma jednakże charakteru zamkniętego. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 pkt 1 u.f.p. do danin publicznych zalicza się również inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych, oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2013r. Spółka ponowiła argumentację prezentowaną w skardze na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] marca 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Skarżąca żądała wydania zaświadczenia potwierdzającego wydanie przez Prezesa URE, w sposób dorozumiany, na podstawie art. 10a ust. 1 zdanie drugie u.s.d.g., interpretacji przepisów prawa, potwierdzającej prawidłowość stanowiska Skarżącej (wnioskodawcy).

Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie natomiast z art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Podkreślić należy, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną która nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. W zaświadczeniu organ nie może dokonywać interpretacji przepisów prawa oraz oceny skutków prawnych przepisów dla danego stanu faktycznego. Natura zaświadczenia sprowadza się jedynie do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu do wydawanego zaświadczenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że żądanie Skarżącej wykraczało poza tak rozumianą formułę zaświadczenia.

Z kolei przewidziana w art. 218 § 2 K.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym prawnych, odnośnie informacji będących w dyspozycji organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.03.2006 r. I SA/Wa 1356/04, Lex nr 202335).

Wydanie zaświadczenia w oparciu o tę podstawę polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeżeli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna.

W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu skarżąca Spółka nie wykazała istnienia interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu żądanych informacji.

Zdaniem Sądu Skarżąca nie chciała uzyskać zaświadczenia o danych z odpowiedniej ewidencji, ale dążyła do uzyskania tzw. "milczącej interpretacji" prawa. Powyższe wykracza poza zakres objęty uproszczonym postępowaniem w przedmiocie wydania zaświadczenia.

W tym miejscu przypomnieć należy, że czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97-LEX nr 43262).

Natomiast cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego.

Interes prawny ma więc charakter materialnoprawny. Oznacza to, że podmiot żądający wydania zaświadczenia powinien wskazać konkretny przepis prawa materialnego, z którego wynika, że wydanie zaświadczenia oddziałuje bezpośrednio lub pośrednio na jego sytuację prawną.

Takim przepisem prawa materialnego z pewnością nie jest wskazany przez skarżącą Spółkę przepis art. 10a ust. 1 u.s.d.g. Badanie bowiem żądanych okoliczności miało się odbywać w odrębnym postępowaniu dotyczącym wniosku o pisemną interpretację przepisów prawa, nie zaś w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń. Stwierdzić należy, że nie istnieją przepisy prawne, które przewidywałyby badanie żądanych okoliczności w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. A zatem nie sposób podzielić stwierdzenia zawartego w skardze, że centralnym problemem w niniejszej sprawie jest ustalenie czy Prezes URE był zobowiązany do wydania interpretacji prawa w trybie art. 10 ust. 1 u.s.d.g. Jak już powyżej wskazano okoliczności te miały zostać wyjaśnione w odrębnym postępowaniu .

Reasumując, skoro wskazywane przez stronę fakty nie wynikają wprost z posiadanych przez organ danych, to brak jest podstaw prawnych żądania, by organ przetwarzał dane i przeprowadzał postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia faktów, które winny zostać dowiedzione przed innym organem.

Sąd orzekający w niniejszym składzie całkowicie zgadza się z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2005r. II OSK 36/05 (ONSAIWSA 2006/2/64), w którym Sąd ten stwierdził, że obowiązek wydania, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 K.p.a., zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.

Słusznie, więc Prezes URE utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2012r. o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącą.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę