Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 12/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176 § 1 pkt 2, art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 września 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 316/20 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 675 zł (sześćset siedemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 1 września 2020 r. (sygn. akt III SA/Gl 316/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Spółki A (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej zwanego "DIAS") z [...] marca 2020 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o systemie monitorowania").

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] listopada 2017 r. na drodze S-52 w Cieszynie Boguszowicach funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej skontrolowali przewóz drogowy towaru (etanol) wykonywany zespołem pojazdów kierowanym przez kierowcę zatrudnionego przez Skarżącą. W czasie kontroli stwierdzono, że w systemie SENT wpisano, że przewoźnikiem wspomnianego towaru jest Spółka B, natomiast w polu "numer zezwolenia drogowego" wpisano numer licencji przewozowej posiadanej przez Skarżącą i faktycznie przewóz był realizowany przez Skarżącą. Z przebiegu kontroli sporządzono protokół, do którego zgłoszono uwagę, że w zgłoszeniu SENT omyłkowo zostały wpisane dane przewoźnika przez osobę, która była upoważniona do uzupełniania zgłoszeń SENT zarówno dla Skarżącej, jak i dla Spółki B.

W toku wszczętego postępowania administracyjnego Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach (dalej zwany "Naczelnikiem UC-S") zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz do Urzędu Skarbowego w [...] o udzielenie informacji, czy Skarżąca ma zaległości w składkach, podatkach lub innych należnościach publicznoprawnych oraz czy w ciągu ostatnich pięciu lat wobec Skarżącej było prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z udzielonych odpowiedzi wynikało, że: 1) we wrześniu 2018 r. wobec Skarżącej było prowadzone postępowanie egzekucyjne przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ale obecnie Skarżąca nie ma zaległości w składkach na ubezpieczenia społeczne, 2) Skarżąca ma zaległości podatkowe i w okresie ostatnich pięciu lat i obecnie są prowadzone postępowania egzekucyjne z tego tytułu wobec Skarżącej, a Skarżąca złożyła wnioski o rozłożenie na raty części zaległości podatkowych. Naczelnik UC-S poinformował Skarżącą o treści art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania, wskazującej na możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym. Skarżąca nie odpowiedziała na pismo z tą informacją, nie wniosła o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, ani nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Naczelnik UC-S wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 5000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na nieuzupełnieniu zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania.

Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika UC-S.

Decyzją z [...] marca 2020 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podzielił stanowisko Naczelnika UC-S, że w sprawie wystąpiła sytuacja, w której przewoźnik zobowiązany do uzupełnienia zgłoszenia dokonanego przez podmiot odbierający o dane wynikające z art. 6 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania podał w zgłoszeniu dane identyfikujące przewoźnika niezgodnie ze stanem faktycznym. Zdaniem DIAS, podanie w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym powinno być sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10 000 zł nałożoną na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania. Jednak z uwagi na określony w art. 234 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; dalej zwanej "Op") zakaz reformationis in peius DIAS stwierdził, że nie może zwiększyć obciążenia Skarżącej karą pieniężną. DIAS podkreślił, że przepisy ustawy o systemie monitorowania uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków i dlatego bez znaczenia są okoliczności, z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości. DIAS odniósł się również do możliwości odstąpienia od nałożenia kary w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania, tj. interesu publicznego lub ważnego interesu przewoźnika. Wyjaśnił przy tym, że przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych, przy czym winno się w takim przypadku uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Natomiast pojęcie "interesu publicznego" należy interpretować uwzględniając zasady konstytucyjne (w tym obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych) oraz respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Zdaniem DIAS, w przypadku Skarżącej nie ziściła się żadna z przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Skarżąca nie wnioskowała bowiem o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, nie przedłożyła żadnych dokumentów przedstawiających jej sytuację ekonomiczną, ani nie podała, dlaczego udzielenie jej pomocy przez odstąpienie od wymierzenia kary miałoby leżeć w interesie publicznym. Natomiast ustalenia poczynione z urzędu przez Naczelnika UC-S nie potwierdziły, że Skarżąca znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej zapłatę wymierzonej kary. Opierając się na informacjach zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym (w tym bilansie, rachunku zysków i strat za lata 2017 – 2018), DIAS ocenił, że sytuacja ekonomiczna Skarżącej umożliwia uregulowanie kary pieniężnej nałożonej za niewykonanie ustawowych obowiązków, a ze sprawozdań zarządu z działalności Skarżącej wynika, że jej sytuacja finansowa jest stabilna, spółka osiąga zyski, wzrasta wartość środków trwałych służących do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie DIAS, również w interesie publicznym nie leży odstąpienie od wymiaru kary pieniężnej, w sytuacji gdy do konieczności jej nałożenia doszło na skutek przyczyn zależnych od przewoźnika, a zapłata wymierzonej kary nie doprowadzi do zachwiania jego stabilizacji finansowej, skutkującej brakiem możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. DIAS podkreślił, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy zobowiązany jest w stanie ją uiścić, pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga, by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję DIAS. Zarzuciła m.in. naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Op i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, zaufania do organu podatkowego i oficjalności postępowania dowodowego przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "interesu publicznego" użytego w art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania, a także naruszenie art. 24 ust. 3 i art. 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przez błędną ich wykładnię, m.in. w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny" użytego w art. 24 ust. 3 wskazanej ustawy.

WSA oddalił skargę.

Zdaniem WSA, organy obu instancji dokonały w pełni właściwej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania w zakresie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. WSA wskazał, że o istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje subiektywne przekonanie przewoźnika, lecz powinny decydować kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy, przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Natomiast pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

WSA podzielił ocenę organów, że sytuacja finansowa Skarżącej nie uzasadniała odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Z dokumentacji finansowej Skarżącej uzyskanej przez organy ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości https://ekrs.ms.gov.pl przy jednoczesnym braku aktywności Skarżącej co do wykazania okoliczności mogących przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary wynika, że nałożona kara pieniężna nie doprowadzi do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, ani do sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

WSA dodał, że w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, aby była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Zdaniem WSA, potrzeba zapewnienia środków budżetowych wymaga jednak jednoczesnego rozważenia ewentualnych wydatków budżetowych, np. na zasiłki dla bezrobotnych, czy pomoc społeczną wnioskodawcy. WSA uznał, że organ dokonał prawidłowej analizy interesu publicznego. Zdaniem WSA, brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie prowadziłby do zachwiania zasady proporcjonalności i stawiałby Skarżącą w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniosła też o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1) art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organy dokonały prawidłowej wykładni art. 22 ust. 3 tej ustawy, która skutkowała nieodstąpieniem od wymiaru kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Op oraz zasady proporcjonalności;

2) art. 22 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przez ich błędną wykładnię, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny", użytego w art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 Op, tj. zasady legalizmu, zasady zaufania do organu podatkowego oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego oraz mającej wymiar konstytucyjny zasady proporcjonalności;

3) art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na sposób powstania uchybienia oraz brak uszczuplenia należności publicznoprawnych, nieproporcjonalną wysokość kary zarówno w stosunku do okoliczności i przyczyn uchybień, jak i rentowności przewozów, a tym samym na ważny interes przewoźnika i interes publiczny;

4) art. 3 § 2 ppsa w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Op przez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez WSA wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania, wskazując go jako podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej;

5) art. 151 ppsa w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op w związku z art. 22 ust. 2 i art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania z uwagi na błędne uznanie, że nie doszło do naruszenia przepisów na skutek wadliwego przyjęcia przez WSA, że zachodzą podstawy do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w przypadku, gdy wszystkie braki formalne zostały usunięte w trakcie kontroli, a jednocześnie nie zachodziła obawa uszczuplenia dochodów budżetowych Skarbu Państwa, podczas gdy organy w sposób niepełny i nieprawidłowy w okolicznościach sprawy zebrały i oceniły materiał dowodowy pozwalający na wymierzenie kary pieniężnej;

6) art. 151 w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa przez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy, na skutek wadliwego przyjęcia przez WSA, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 22 ust. 2 ustawy o systemie monitorowania, pomimo że doszło do rozszerzającej wykładni ww. przepisu, a w konsekwencji wadliwym uznaniu, że brak było podstawy prawnej do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej;

7) art. 151 w związku z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa przez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie ich w mocy na skutek wadliwego przyjęcia przez WSA, że organy podatkowe rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w postaci ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego określonego w art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania, podczas gdy organy w sposób niepełny i nieprawidłowy zebrały i oceniły te przesłanki, a w konsekwencji wadliwe uznanie przez WSA, że decyzje wydane zostały z poszanowaniem art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała argumenty mające świadczyć o zasadności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta ostatnia sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z treścią zarzutów skargi i ich uzasadnieniem należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. W świetle art. 176 ppsa skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, w tym powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 ppsa). Granice skargi są bowiem wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 ppsa – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. W związku z tym na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 ppsa). Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy postępowania naruszone przez sąd, sposób tego naruszenia i wpływ naruszenia na wynik sprawy, to jest na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 ppsa). W skardze kasacyjnej trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie skarżącego naruszył sąd I instancji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18 - dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy korygowania postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia.

W tym miejscu podkreślić należy, że WSA rozpoznawał skargę na decyzję DIAS, w której organ uznał, że Skarżąca dopuściła się naruszenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania, tj. zgłoszenia przez przewoźnika danych niezgodnie ze stanem faktycznym, sankcjonowanego karą 10 000 zł. Organ odwoławczy uznał jednak, że mimo stwierdzenia, że w sprawie należało zastosować wyższą sankcję wynikającą z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania, to ze względu na zakaz reformationis in peius nie mógł zwiększyć kary w stosunku do błędnie wymierzonej w pierwszej instancji kwoty 5 000zł . DIAS rozważał następnie możliwość zastosowania w sprawie art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania i ostatecznie stwierdził, że "nie dopatrzył się w niniejszej sprawie okoliczności, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia." Po rozpoznaniu skargi, w której Skarżąca zarzucała naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przez niezastosowanie go w stosunku do niej, WSA zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. Sąd przede wszystkim podkreślił, że DIAS prawidłowo uznał, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania, następnie zaś skontrolował ocenę dokonaną w postępowaniu administracyjnym w zakresie możliwości odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 24 ust. 3 tej ustawy. Uznał, że w warunkach rozpoznawanej sprawy organy dokonały w pełni właściwej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania i wbrew zarzutom skargi DIAS prawidłowo zastosował w sprawie przepisy tej ustawy.

Z zarzutów skargi kasacyjnej, tych dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego wynika, że jej autor jako oś sporu wskazuje w sprawie art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania (przepis ten powołano w każdym zarzucie). Zarzuca naruszenie przez WSA w zaskarżonym wyroku art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania, zarówno w kontekście jego wykładni, następnie błędnej oceny postępowania zmierzającego do wykazania zawartych w nim przesłanek, jak i w końcu jego zastosowania.

Podkreślić jednak trzeba, że WSA nie wypowiadał się ani o wykładni, ani o przesłankach stosowania, ani o tym, czy materiał dowodowy był w sprawie wystarczający w kontekście jego zastosowania, ani wreszcie o zastosowaniu w sprawie tegoż przepisu. Nie on stanowił bowiem podstawę oceny. Za prawidłową podstawę nałożenia kary pieniężnej uznano bowiem art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania, a za ewentualną podstawę odstąpienia od nałożenia kary – art. 24 ust. 3 tej ustawy. Przepis ten jest odrębną od art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania podstawą takiego odstąpienia – m.in. w stosunku do przewoźnika.

Jak wskazano wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Ze względu na ograniczenia wynikające z reguł prawnych wskazanych w art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani też w inny sposób uzupełniać.

Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej, jako, że nie dotyczyły przepisu (stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia), który był w sprawie stosowany i wykładany, nie mogły zostać uwzględnione. WSA nie mógł naruszyć przepisu, w sposób opisany w zarzutach, co do którego w ogóle się nie wypowiadał.

Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Skarżącej na rzecz DIAS 675 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.