Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 50/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 140
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2020 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit, b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 r. ze zm., dalej jako p.r.d), wystąpił do Starosty [...] o skierowanie W.W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ponieważ w okresie od [...] października 2015 r. do [...] lipca 2016 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 26 punktów.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Starosta decyzją z dnia [...] marca 2017 r, nr [...] skierował stronę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego w zakresie kategorii A,B,C,T prawa jazdy. W wyniku zaskarżenia powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub Kolegium) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę, Starosta wydał w dniu [...] września 2017 r. decyzję nr [...], na podstawie art. 114 ust, 1 pkt 1 lit. b p.r.d. i art. 99 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm., dalej jako u.k.p.) o skierowaniu W.W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie kat, A, B, C, T posiadanego prawa jazdy. Po uprawomocnieniu się w/w decyzji, 1 marca 2018 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w kat. A,B,C,T w związku z niepoddaniem się przez stronę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] organ I instancji orzekł o cofnięciu wobec W.W. uprawnień do kierowania pojazdami kat. A, B, C, T, powołując w podstawie prawnej art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. W wyniku odwołania od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 114 u.r.d. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. oraz art. 104 k.p.a. Starosta cofnął W.W. uprawnienia kat. A,B,C,T, nadając decyzji dodatkowo rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, iż spełnione zostały w przedmiotowej sprawie wynikające z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. przesłanki zobowiązujące organ do cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi tj. wydana została prawomocna decyzja o skierowaniu strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie kat. A, B, C, T i po drugie strona nie zgłosiła się na w/w egzamin.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania prowadzonego w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Dodatkowo wniesiono o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności i o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 listopada 2017 r. wydanego w sprawie II SA/Go 633/17, która dotyczy wezwania Komendanta Wojewódzkiego Policji, do usunięcia naruszenia prawa poprzez usunięcie z ewidencji punktów karnych prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wpisu 6 punktów karnych za wykroczenie drogowe popełnione przez W.W. w dniu [...] listopada 2015 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. SKO, działając na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. i art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

SKO wskazało, iż dyspozycja art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. pozwala na przyjęcie, że niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji przez osobę skierowaną na ww. egzamin decyzją starosty skutkuje cofnięciem uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, ale nie wiąże tego ze ściśle określonym terminem i to organ każdorazowo ocenia, kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu nałożonego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Jednocześnie organ zauważył, że dla zasadności podjęcia decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami istotne jest, czy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma charakter ostateczny oraz czy do dnia orzeczenia o pozbawieniu uprawnienia strona nie poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W wypadku niepoddania się temu sprawdzeniu orzeczenie o cofnięciu uprawnień jest obligatoryjne.

Kolegium wskazało, iż w przedmiotowej sprawie obowiązek poddania się egzaminowi przez stronę stwierdzony decyzją z [...] września 2017 r. stał się ostateczny z dniem 3 października 2017 r., tj. po upływie 14-dniowego terminu na wniesienie odwołania od ww. decyzji i wobec niepoddania się temu sprawdzeniu przez stronę orzeczenie o cofnięciu uprawnień było obligatoryjne. Przy czym organ odwoławczy dodał, iż odwołujący nie wykazał, by istniały jakiekolwiek przyczyny uniemożliwiające niezwłoczne przystąpienie do egzaminu, nie uznając za taką przeszkodę złożenia przez stronę skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 listopada 2017 r. o sygn. II SA/Go 633/17, dotyczącej wezwania Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia wpisu 6 punktów karnych z ewidencji prowadzonej przez Komendanta. SKO zwróciło uwagę, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Kolegium dodało, iż organ orzekający o skierowaniu na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy nie ma kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy, ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. Uprawnienie przysługuje bowiem komendantowi wojewódzkiemu policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. Przy czym według SKO wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego potwierdzone przypisaniem ponad 24 punktów w ciągu roku oznacza, że mamy do czynienia z ustawowo zdefiniowanym przypadkiem uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierującego, skutkując koniecznością kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.).

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień organ bada jedynie, czy w sprawie wydano ostateczną decyzję o skierowaniu na badania kontrolne oraz czy dany kierowca wykonał ten obowiązek w wyznaczonym terminie, a nie bada się już zasadności podstaw faktycznych, które stanowiły przyczynę skierowania strony na badania kontrolne. Przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany i nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu odwołującego w zakresie uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, Kolegium uznało go za nieuzasadniony, wskazując, iż strona reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, nie skorzystała z prawa składania wniosków dowodowych. SKO przyznało, iż organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami i nie umożliwił stronie wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego, jednakże, w okolicznościach tej sprawy, to naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż Starosta nie przeprowadzał żadnych czynności procesowych mogących mieć wpływ na ocenę dotychczas zebranego materiału dowodowego. Jednocześnie organ wskazał, iż skarżący nie wskazał w odwołaniu żadnych czynności, których mógłby dokonać przed organami administracji, gdyby został zawiadomiony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do też nie można było uznać zasadności tego zarzutu.

Następie SKO podało, iż nie może też przychylić się do wniosku strony o zawieszenie niniejszego postępowania, stwierdzając, iż rozpoznanie przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Go 633/17 w niniejszej sprawie nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż brak jest ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy rozstrzygnięciem NSA a rozpatrzeniem niniejszej sprawy.

SKO nie uwzględniło również wniosku skarżącego o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdzając, iż zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami w okolicznościach przedmiotowej sprawy było dopuszczalne, jako mieszczące się w przesłance ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, jak również w przesłance interesu społecznego. SKO przyznało, iż w świetle art. 108 k.p.a. przewidującego wyjątek od zasady niewykonywania decyzji nieostatecznych, przesłanki uzasadniające taki rygor muszą być poddawane ścisłej wykładni, a w zaskarżonej decyzji organ I instancji nie dopełnił tego obowiązku, jednak zdaniem Kolegium wada ta nie wywołuje skutków, które wywoływałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Za nieuzasadnione uznało SKO także podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 8 i art. 9 k.p.a., polegającego na błędnym ustaleniu, że w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] września 2017 r., podczas gdy decyzja taka nigdy nie została doręczona stronie. Kolegium podało, iż decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 19 września 2017 r. i stała się ostateczna w dniu 3 października 2017 r.

Także zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.d u.k.p. polegającego na tym, że skarżącemu nie zatrzymano prawa jazdy na okres przekraczający rok, a organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przywołując ww. przepis nie wskazał, aby zachodziły zastrzeżenia co do jego kwalifikacji, SKO uznało za bezzasadny, wskazując, iż decyzja kierująca stronę na egzamin kontrolny, nie będąc skutecznie zaskarżoną uzyskała przymiot ostateczności i podlegała wykonaniu. Z okoliczności sprawy nie wynika także aby po uzyskaniu przymiotu ostateczności wstrzymano jej wykonanie w przewidzianym do tego trybie, co oznacza, że skarżący miał obowiązek zgłosić się na egzamin, a konsekwencją zaniechania osoby zobowiązanej do poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje było wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień w zakresie kategorii A, B, C, T prawa jazdy.

Organ odwoławczy nie uwzględnił także zarzutu odwołującego dotyczącego naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 114 p.r.d. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. (Dz, U, z 2018 . poz. 957) do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art, 100aa-100aq p.r.d, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 957) przepisów art. 114 ust, 1 pkt 1 lit. b oraz art. 140 w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2018 r., nie stosuje się. SKO podkreśliło, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję w dniu [...] września 2019 r. i materialnoprawną podstawą do jej wydania stanowił art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 114 p.r.d. Przepisy te zostały uchylone art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami z dniem 4 czerwca 2018 r. Niemniej jednak zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz "niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r, poz. 957), która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa - 100 aq, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 126 pkt 16 u.k.p. nie stosuję się, wyjaśniając, iż według przepisów powyższej ustawy do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit, b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art.. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust, 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust, 1 pkt 2 i 3 i ust, 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 nie stosuje się (art. 14 ust. 1). W ust. 2 przewidziano, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Kolegium podało, iż dokonało sprawdzenia na stronie internetowej Ministerstwa Cyfryzacji i komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ww, ustawy nie został ogłoszony, zatem w dacie orzekania przez organ I instancji w niniejszej sprawie przepis art. 114 ust. 1 i pkt 1 lit. b i art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.a p.r.d. nadał obowiązywał.

Od powyższej decyzji W.W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) w zw. z art. 114 p.r.d., poprzez ich zastosowanie w sytuacji gdy zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 roku (Dz.U. z 2018 r. poz. 957) do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq p.r.d., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2018 roku (Dz.U. z 2018 r. poz. 957) przepisów art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 140, w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2018 r., nie stosuje się;

2. naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) u.k.p., poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy W.W. nie zatrzymano prawa jazdy na okres przekraczający rok, jak również organ nie wskazał aby zachodziły zastrzeżenia co do jego kwalifikacji, a zatem nie została spełniona żadna z przesłanek warunkujących możliwość wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami określonych w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) u.k.p., który to przepis został wskazany w treści zaskarżonej decyzji jako podstaw jej wydania;

3. naruszenie art 7 w zw. art. 77 § 1, art. 8 i art. 9 k.p.a. mające wpływ na treść decyzji polegające na błędnym ustaleniu, że w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] września 2017 r., podczas gdy decyzja taka nigdy nie została doręczona stronie;

4. naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. polegające na niepoinformowaniu strony o wszczęciu niniejszego postępowania oraz uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od SKO kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z uzasadniającymi je argumentami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2020 r., poz. 365) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] listopada 2019 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2019 r. Starosty w przedmiocie cofnięcia W.W. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, T.

Materialnoprawną podstawę powyższych decyzji stanowił art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Zgodnie z art. art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie: niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skarżącego, iż SKO wydało zaskarżoną decyzję na podstawie przepisów, które w dacie wydawania decyzji nie obowiązywały. Należy wskazać, że art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. został uchylony na mocy art. 125 pkt 16 u.k.p., a przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b. p.r.d. na podstawie art. 125 pkt 10 lit. g u.k.p. Zgodnie z art. 139 pkt 3 u.k.p. uchylenie przepisów nastąpiło ostatecznie z dniem 4 czerwca 2018 r. Wskazać jednak trzeba, że równocześnie z dniem 4 czerwca 2018 r. weszła w życie również nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), którą dokonując zmian w ustawie o kierujących pojazdami oraz Prawo o ruchu drogowym, w art. 14 ust. 1 postanowiono, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. Z kolei art. 14 ust. 2 nowelizacji stanowi, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie". Z powyższej regulacji wynika, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 u.k.p., uchylającego przepis art. 140 i art. 140a p.r.d. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis ar. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. mógł mieć zastosowanie i może stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami (por. wyroki WSA w Szczecinie: z dnia 21 lutego 2019 r, II SA/Sz 1251/18, 20 lutego 2020 r., II SA/Sz 1025/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Organ w zaskarżonej decyzji zasadnie wskazał, że komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 nowelizacji nie został wydany i ogłoszony. W konsekwencji zdaniem Sądu za niezasadny należy uznać zarzut skargi kwestionujący legalność wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a p.r.d. w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.

W ocenie Sądu nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. Przepis ten stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b u.k.p. Pełnomocnik upatruje zasadności zarzutu w tym, że wobec skarżącego nie zaszły okoliczności określone w art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b u.k.p. Należy wskazać, że przepis art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. nie stanowi podstawy skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy, zaś art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. mówiąc o przesłance cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami odwołuje się do okoliczności niezgłoszenia się kierowcy we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b owej ustawy. Tym samym przepis ten pojawia się wyłącznie w kontekście trybu przeprowadzenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje kierowcy, a nie podstawy skierowania na taki egzamin. Nie można zatem podzielić wniosku, iż stosowanie sankcji cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d u.k.p. jest możliwe jedynie w razie uprzedniego skierowania na egzamin państwowy w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b owej ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2019 r., I OSK 2288/17, CBOSA). Nadto wymaga podkreślenia, że skarżący na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w formie egzaminu państwowego skierowany został na podstawie decyzji wydanej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2019 r., I OSK 2288/17, CBOSA). Zgodnie z jego treścią kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art.130 ust. 1 tejże ustawy.

Zdaniem Sądu nie jest trafny zarzut skarżącego, że decyzja z dnia [...] września 2017 r. Starosty w przedmiocie skierowania W.W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego nie istnieje w obrocie prawnym. Organ zasadnie wskazał, że przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi R.B. w dniu 19 września 2017 r. i stała się ostateczna w dniu 3 października 2017 r. W sprawie jest bezsporne, że skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

Należy również podzielić stanowisko organu, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie jest zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (zob. wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r., II OSK 1022/17, CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał takiego związku. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że Starosta nie przeprowadził czynności procesowych mogących mieć wpływ na ocenę dotychczas zebranego materiału dowodowego. Skarżący nie wykazał, że został pozbawiony możliwości dokonania konkretnych czynności procesowych, których przeprowadzenie spowodowałoby odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Mając to wszystko na uwadze, Sąd stanął na stanowisku, że na gruncie niniejszej sprawy orzekające w sprawie organy nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani uchybień prawa procesowego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

-----------------------

#

2