Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1289/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,77 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.145 par.1 pkt.1 lit.c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego Z.N. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt: [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 stycznia 2009 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki samochodowej) z mieszkaniem na poddaszu na działce nr [...] , obr. [...] przy ul. [...] w K ".

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] wystąpił w dniu 22 grudnia 2010 r. Z.N. zarzucając wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 18 lipca 2011 roku, nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 kwietnia 2009 roku nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 stycznia 2009 roku nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn. "budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki samochodowej) z mieszkaniem na poddaszu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K".

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, eż wbrew zarzutom wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 kwietnia 2009 roku nr [...] , regulacja art. 72 ust. 1 w związku z art. 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r, nr 199, poz. 1227 ze zm.) przewiduje, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji jest wymagane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, ale wyłącznie dla inwestycji wymienionych w art. 71 ust. 2 ww. ustawy. Przedmiotowa inwestycja nie została ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r., nr 257, poz. 2573 ze zm.). Nie zachodziły zatem podstawy do zastosowania przepisu art. 72 ust. 1 powołanej ustawy i art. 64 § 1 k.p.a.

Z tych też względów Kolegium nie podzieliło stanowiska wnioskodawcy, co do kwalifikowanej wadliwości decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 stycznia 2009 roku nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki samochodowej) z mieszkaniem na poddaszu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K".

W dniu 12 sierpnia 2011 roku Z.N. , zastępowany przez pełnomocnika radcę prawnego S.K. , złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 lipca 2011 roku, nr [...] .

Wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium z dnia 18 lipca 2011 r. i o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2009 r, zarzucono decyzji Kolegium rażące naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W dniu 6 października 2011 roku Z.N. uzupełnił swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 12 sierpnia 2011 roku o wskazanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania polegającego na wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy bez wszystkich, wymaganych przepisami prawa, załączników.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...] działając na podstawie art. 127 § 4 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 158 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia 18 lipca 2011 r.

W uzasadnieniu Kolegium uznało, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zostały sformułowane jakiekolwiek konkretne zarzuty w odniesieniu do meritum rozstrzygnięcia dokonanego przez Kolegium decyzją z dnia 18 lipca 2011 roku. Z tych względów przyjęto, że skarżący jednocześnie podtrzymuje, ponawia, zarzuty sformułowane we wniosku z dnia 22 grudnia 2010 roku (data nadania) o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2009 roku utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 stycznia 2009 roku, ustalającą warunki zabudowy dla planowanej przez M.C. inwestycji, który wszczął postępowanie w trybie art. 156 k.p.a.

Skład orzekający Kolegium akceptując w całej rozciągłości rozstrzygnięcie podjęte przez Kolegium w trybie art. 156 k.p.a. ponownie podkreślił, że decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki samochodowej) z mieszkaniem na poddaszu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. " nie jest dotknięta określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. wyjątkowo ciężkimi wadami, a zatem - nie można stwierdzić jej nieważności.

Wskazano przy tym na art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r, nr 199, poz. 1227 ze zm.), w myśl którego uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Kolegium podało, że w sprawie ponownej oceny zasadności wniosku Z.N. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2009 roku zastosowanie mają przepisy wydanego na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy - Prawo ochrony środowiska, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r, nr 257, poz. 2573 ze zm.). Żaden zaś z przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów, przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku usługowego (warsztatu elektroniki samochodowej) z mieszkaniem na poddaszu, nie klasyfikuje jako przedsięwzięcia znacząco oddziałującego na środowisko.

Z tych zatem względów, Kolegium nie widziało podstaw do uwzględnienia stanowiska wnioskodawcy, co do konieczności uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i z uwagi na jej brak przyjęcia, że zaskarżona decyzja Kolegium z dnia 28 kwietnia 2009 roku utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 stycznia 2009 roku została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu, Z.N.

Zakwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów:

- art. 7, 10, 11 oraz 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie pisma skarżącego złożonego w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniu 6 października 2011 roku i niezbadanie oraz nieodniesienie się do zarzutów skarżącego wskazanych w uzupełnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 12 sierpnia 2011 roku,

- § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że przedmiotowa decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana bez rażącego naruszenia prawa w sytuacji, kiedy decyzja ta nie zawiera wszystkich wymaganych przepisami prawa załączników.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium w ogóle nie zapoznało się z treścią pisma skarżącego z dnia 6 października 2011 r. Podkreślono przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy będąca przedmiotem kontroli Kolegium zawiera wyłącznie dwa załączniki graficzne, przy czym nie dołączone zostały wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie.

W odpowiedzi na zarzuty skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podało, że w odniesieniu do zarzutów sformułowanych przez skarżącego we wniosku z dnia 27 grudnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 28 kwietnia 2009 r - dotyczących niedopełnienia wymogu wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w całości podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia 26 czerwca 2012 roku oraz utrzymanej w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia 18 lipca 2011 roku.

Jednocześnie nie powtarzając argumentów przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Kolegium podkreśliło, że wbrew zarzutom skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło pełną kontrolę decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności pod kątem jej zgodności z przepisami prawa. Dało temu wyraz w uzasadnieniu decyzji z dnia 18 lipca 2011 r stwierdzając: "Jednocześnie Kolegium nie dopatrzyło się innych kwalifikowanych wad kontrolowanej decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.", podobnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 26 czerwca 2012 r. : " Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 §1 k.p.a., mając powyższe na uwadze, Kolegium orzekło jak na wstępie".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło przy tym, że nie kwestionuje zarzutu skargi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 26 czerwca 2012 r nie odniosło się do zarzutu skarżącego, podniesionego w piśmie z dnia 6 października 2011 r. uzupełniającym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącego wydania niekompletnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, tj. bez wszystkich wymaganych przepisami prawa załączników. Niemniej jednak, zdaniem Kolegium, zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ opisane w piśmie z dnia 6 października 2011 r. wady decyzji ustalającej warunki zabudowy polegające na wydaniu jej bez stosownych wymienionych w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588) załączników pozostawać muszą bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 czerwca 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Kolegium z dnia 18 lipca 2012 r. Wyżej wymienione decyzje Kolegium zostały bowiem wydane po przeprowadzeniu kontroli i dokonaniu oceny prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 kwietnia 2009 roku nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. dnia 30 stycznia 2009 roku nr [...] ustalającą warunki zabudowy planowanej inwestycji w postępowaniu prowadzonym w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji, przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a nie w toku zwyczajnego postępowania odwoławczego.

Kolegium podało, że nie kwestionuje, że zgodnie z treścią § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wyniki przeprowadzonej analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy i że decyzja ta winna obejmować wszystkie wymagane przez przepisy prawa załączniki. Niemniej jednak wada postępowania - jaką jest brak załączników do decyzji o warunkach zabudowy - skutkować może, zdaniem Kolegium, jedynie koniecznością uchylenia tej decyzji w postępowaniu odwoławczym, gdyż wada ta nie ma charakteru wady kwalifikowanej uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji.

Z uwagi na powyższe, zarzuty podniesione przez skarżącego, do których Kolegium nie odniosło się w zaskarżonej decyzji, naruszenia przepisów § 9 ww. rozporządzenia oraz przepisów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mogłyby stanowić jedynie podstawę do uwzględnienia odwołania wniesionego w trybie zwykłym, ale nie do przyjęcia rażącego naruszenia prawa i stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium podzieliło bowiem pogląd wyrażony w wielu orzeczeniach przez NSA, "że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki które wywołuje decyzja. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji, wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane przez powołujący się na nie organ administracji. Dopiero wykazanie sprzeczności pomiędzy ustaleniami decyzji, a zasadą dobrego sąsiedztwa, czyli wymaganiami art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje podstawę do uznania, że rażąco naruszono ten przepis.

Tymczasem nie budziło wątpliwości Kolegium, że skarżący nie wykazał w żaden sposób, że skutkiem naruszeń przepisu § 9 ww. rozporządzenia oraz przepisów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegających na wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy bez wszystkich przewidzianych prawem załączników, będzie zaistnienie sytuacji społeczno-gospodarczej niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. W konsekwencji, Kolegium nie miało zatem podstaw do zweryfikowania decyzji obarczonej tego rodzaju wadą, ani w postępowaniu prowadzonym na wniosek o stwierdzenie jej nieważności ani w postępowaniu prowadzonym na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie z tych względów zarzut skargi, dotyczący pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 26 czerwca 2012 r. kwestii wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy bez wszystkich wymaganych przepisami prawa załączników, pozostaje bez wpływu na zasadność utrzymania w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2011 r odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2009 roku utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 stycznia 2009 roku nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn. "budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki samochodowej) z mieszkaniem na poddaszu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K".

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Regulacja powyższa prowadzi do wniosku, że stwierdzenie przez Sąd takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy powoduje konieczność uwzględnienia skargi. Warto podkreślić, że określone przez ustawodawcę kompetencje Sądu w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne lub postanowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazują na kolejność kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia istoty wad aktu administracyjnego, przy czym w pierwszej kolejności akt podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461). Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest dokonanie oceny treści decyzji z punktu widzenia wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W sytuacji, gdy postępowanie toczy się na wniosek strony szczególnego znaczenia nabiera w tym zakresie odniesienie się do zarzutów wnioskodawcy wskazujących na istnienie powyższych wad. Nie jest zwłaszcza dopuszczalne ograniczenie się przez organ do ogólnej konstatacji, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 §1 k.p.a. w sytuacji, gdy wnioskodawca wymienia konkretne uchybienia, które w jego ocenie świadczą o rażącym naruszeniu prawa w decyzji administracyjnej. Brak ustosunkowania się przez organ do argumentów wnioskodawcy oznacza, że w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. W niniejszej sprawie SKO w K. naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. nie analizując ani nie odnosząc się do twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie z 6 października 2011 roku stanowiącym uzupełnienie jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 12 sierpnia 2011 roku. Nie ulega żadnej wątpliwości – przyznaje to również Kolegium w odpowiedzi na skargę – że w zaskarżonej decyzji nie dokonano oceny z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. twierdzenia skarżącego, że na gruncie indywidualnej sprawy skarżącego rażącym naruszeniem art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy bez wszystkich, wymaganych przepisami prawa, załączników.

Kolegium odniosło się wprawdzie do stanowiska skarżącego w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę, okoliczność ta jednak nie może sanować wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż odpowiedź na skargę nie stanowi elementu decyzji administracyjnej i tym samym nie może być potraktowana jako wyraz ustaleń organu poczynionych w toku postępowania administracyjnego. Żadna część indywidualnej sprawy administracyjnej nie może być rozpatrywana poza granicami postępowania administracyjnego, gdyż byłoby to równoznaczne z pozbawieniem stron postępowania ich gwarancji procesowych wynikających przede wszystkim ze skierowanych do organów administracji zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy zasadne okazały się zarzuty skargi naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 § 1 i art. 10 k.p.a. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że poprzez brak odniesienia się do istotnych dla sprawy kwestii objętych zarzutami skarżącego naruszono również art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowały treść zaskarżonej decyzji, która w tym stanie rzeczy została wydana przedwcześnie.

W toku ponownie prowadzonego postępowania SKO w K. szczegółowo odniesie się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budowa budynku usługowego (warsztat elektroniki samochodowej) z mieszkaniem na poddaszu na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. ", czemu da wyraz w treści uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...] .

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.