Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 68/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Jolanta Sikorska (spraw.) Sędziowie Sędzia WSA – Wanda Wiatkowska-Ilków Asesor WSA – Ewa Kamieniecka Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2006 r. przy udziale --- sprawy ze skargi K. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. Nr bez numeru w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. (bez numeru) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez st. sierż. K. P. - funkcjonariusza KMP w J. G. - od rozkazu personalnego Nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w J. G. w sprawie zawieszenia wyżej wymienionego w czynnościach służbowych na okres [...] miesięcy, to jest od dnia [...]r. do dnia [...] r., utrzymano w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W motywach uzasadnienia wskazano, że rozkazem personalnym Nr [...]z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w J. G. zawiesił, na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, st. sierż. K. P. w wykonywaniu czynności służbowych na okres [...] miesięcy, to jest od dnia [...] r. do dnia [...]r. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a funkcjonariusz z jej treścią został zapoznany w dniu [...]r.

Od powyższego rozkazu personalnego st. sierż. K. P. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W..

W odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z uwagi na jego wydanie z naruszeniem obowiązującego prawa. Zdaniem policjanta, zawieszenie go w czynnościach służbowych nie jest zgodne z prawem z uwagi na to, że przestępstwo, którego popełnienie mu zarzucono nie jest ścigane z oskarżenia publicznego, oraz, że nie działał umyślnie, wykonując tylko polecenia przełożonych. Ponadto podniósł, że zawieszenie go w czynnościach służbowych nastąpiło w trakcie długotrwałego zwolnienia lekarskiego.

W zajętym w tej sprawie stanowisku Komendant Miejski Policji w J. G. wniósł o utrzymanie zaskarżonego rozkazu w mocy.

Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji ustalił, że Komendant Miejski Policji w J. G. po otrzymaniu informacji o przedstawieniu st. sierż. K. P. w Prokuraturze Okręgowej we W. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 kk i art. 270 § 1 kk zawiesił go w czynnościach służbowych na okres [...] miesięcy. Policjant jest podejrzany o popełnienie w okresie od dnia [...]r. do dnia [...]r. [...]czynów polegających na przekroczeniu swoich uprawnień i przerobieniu mandatów karnych kredytowych.

Organ wskazał, że przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. Nr 7 z 2002 r., poz. 58 z późn. zm.) nakłada na właściwego przełożonego - w niniejszej sprawie Komendanta Miejskiego Policji w J. G. – obowiązek zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż [...] miesiące. W tej sytuacji rozkaz personalny organu pierwszej instancji o zawieszeniu w czynnościach st. sierż. K. P. jest jedynie spełnieniem ustawowego obowiązku, a okres na który policjant został zawieszony w czynnościach służbowych mieści się w granicach określonych tym przepisem. Organ wyjaśnił, że decyzję o czasie trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych podejmuje właściwy przełożony. Przy czym ani przepisy ustawy o Policji, ani rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029) nie wskazują szczegółowych okoliczności, które należy brać pod uwagę przy określaniu czasu trwania zawieszenia.

Organ wskazał, iż wbrew temu, co podniósł w odwołaniu skarżący, zarzucane mu przestępstwa, zarówno określone w art. 231 § 1 kk, jak i w art. 270 § 1 kk, są przestępstwami ściganymi z oskarżenia publicznego. Możliwość ścigania tych przestępstw w innym trybie nie jest możliwe. Oba wskazują również na umyślne działanie sprawcy. Nieumyślność działania sprawcy przewidziana jest jedynie w art. 231 § 3 kk. Również fakt niepełnienia przez skarżącego służby z powodu choroby nie zwalnia właściwego przełożonego z wykonania ustawowego obowiązku zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w przypadkach określonych w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Przełożony nie jest również uprawniony do oceny wartości dowodów w sprawie i badania prawidłowości postawionych policjantowi przez prokuratora zarzutów.

Komendant Miejski Policji w J. G. zaskarżonemu rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na charakter zarzucanego policjantowi przestępstwa oraz jego wysoką społeczną szkodliwość i konieczność odsunięcia policjanta od wykonywania czynności służbowych. Organ II instancji podał, że w pełni podziela powyższe stanowisko.

Organ wskazał, że bez względu na rozstrzygnięcie o winie, które zostanie podjęte w prawomocnym wyroku sądowym, z uwagi na określony w art. 108 § 1 k.p.a. interes społeczny, dla zapewnienia prawidłowego toku postępowania karnego i dyscyplinarnego niezbędne było odsunięcie skarżącego od wykonywania czynności policyjnych.

Komendant Wojewódzki Policji we W. podkreślił, że w myśl przepisu § 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia, w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych, organ który w pierwszej instancji wydał decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych uchyla ją przed ukończeniem postępowania karnego.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję K. P. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Nr [...]z dnia [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w J. G. o zawieszeniu go w czynnościach służbowych oraz o unieważnienie decyzji z dnia [...] r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w J. G., podnosząc, że decyzja jest niezgodna z prawem, albowiem brak jest umyślności w jego działaniu, gdyż wykonywał tylko polecenia swoich przełożonych, a o niepawidłowościach zgodnie z ustawą o Policji zgłaszał wyższym przełożonym do prokuratury włącznie. Nadto wskazał, że nie można traktować w stosunku do jego osoby, że jest to przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, gdyż to on sam powiadomił o tym wyższych przełożonych i prokuraturę. Zarzucił ponadto, że decyzja, którą otrzymał nie zawierała własnoręcznego podpisu Komendanta Miejskiego Policji w J.G., co oznacza, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia zdaniem Sądu nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zawieszenie w czynnościach, to pozbawienie na określony czas pracownika lub funkcjonariusza prawa wykonywania obowiązków zawodowych (służbowych) w celu zbadania prawdziwości ciążących na nim zarzutów. Występuje przede wszystkim w tak zwanych zawodach zaufania publicznego. Zawieszenie w czynnościach nie wywołuje zmian w treści stosunku służbowego, prowadzi bowiem jedynie do zawieszenia obowiązku służby (pracy), będąc przejawem dyspozycyjności zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa. Przepis art. 39 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż trzy miesiące. Z kolei art. 231 § 1 kk dotyczy przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Pismem Prokuratury Okręgowej we W. zawiadomiono KW Policji we W. o przedstawieniu w dniu [...]r. zarzutów skarżącemu o popełnienie czynów z art. 231 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, zatem organ obowiązany był podjąć wymienioną decyzję i nadać jej rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na okoliczności ukazane w jej motywach. Brak wykonania przez ten organ obowiązku jednoznacznie i bez wyjątku określonego w przypomnianych przepisach musiałby spowodować konieczność zastosowania wobec niego odpowiednich środków przywracających poszanowanie prawa w służbie stojącej na jego straży.

Należy podkreślić, że w związku z obligatoryjnym charakterem zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych - w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji – podjęcia tego aktu nie mogą wstrzymać okoliczności podmiotowe (np. choroba lub urlop policjanta) lub inne okoliczności nie wymienione wśród przesłanek kształtujących proces decyzyjny.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi w przedmiocie braku własnoręcznego podpisu organu na egzemplarzu doręczonej skarżącemu decyzji pierwszoinstancyjnej.

W orzecznictwie przyjmuje się, że stosownie do art. 107 § 1 kpa jednym z istotnych elementów decyzji jest podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Podpis na decyzji musi być własnoręczny. Nie jest dopuszczalne stosowanie tak zwanego facsimile podpisu, czyli odcisku pieczęci z kopią wzoru podpisu (por. np. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000 r., II SA/Ga 954/98, LEX nr 44072).

Decyzja organu I instancji znajdująca się w aktach sprawy została zaopatrzona w własnoręczny, oryginalny podpis osoby uprawnionej.

Nie ma zatem podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał decyzji, a stronie doręczyć li tylko wypis lub odpis decyzji. Gdyby jednak teoretycznie takie założenie przyjąć, to stwierdzić należy, że w orzecznictwie przyjęto, że ani art. 109 § 1 kpa, ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji od doręczenia jej oryginału (por, np. wyrok NSA z dnia 10 października 2003 r., II SA 13/03, LEX nr 149501, postanowienie NSA z dnia 28 września 2001 r., ISAB 2/01, LEX nr 75530).

Nie było zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.