Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 409/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Rozwoju Regionalnego [...] na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pełnomocnik Skarżącego Stowarzyszenia zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Rozwoju Regionalnego [...] na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Skarżący jako organizacja pozarządowa realizuje zadania w oparciu o pozyskane w ramach projektów środki finansowe z Europejskiego Funduszu Społecznego. Prowadzone na rzecz społeczności lokalnej działania mają na celu wzmocnienie potencjału kadrowego, organizacyjnego i finansowego lubuskich podmiotów ekonomii społecznej oraz ułatwienie powstania nowych podmiotów jako skutecznego narzędzia walki z wykluczeniem społecznym. Skala i zasięg działania sprawiają, że realizowane projekty mają strategiczne znaczenie dla regionu. Aktualnie są to projekty realizowane w ramach działań: 7.3, 7.4.1, 7.5 i 7.6.1. Regionalnego Programu Operacyjnego [...] o łącznej wartości 29.978.537,39 zł, których zakończenie potrwa nawet do końca 2021 roku.

Ponadto podkreślił, że organizacja zapewnia pracę ponad 60 osobom. Realizując zadania reintegracji społecznej i zawodowej w Centrach Integracji Społecznej zabezpiecza co miesiąc ok. 150 osób, w stosunku do których standardowe systemy wsparcia nie odniosły skutku. Skarżący sprawuje również pieczę nad ok. 150 osobami, które opuściły zakłady karne.

Pełnomocnik wskazał, że natychmiastowy zwrot określonej w zaskarżonej decyzji kwoty 85.696,36 zł wraz z odsetkami istotnie zagraża funkcjonowaniu Skarżącego, który nie jest podmiotem nastawionym na zysk, nie wypracowuje i nie gromadzi środków w tym celu. Sytuacja ekonomiczna skarżącego nie pozwala na zwrot takiej kwoty przed prawomocnym, pełnym wyjaśnieniem niniejszej sprawy.

Dodał, że w 2019 r. Skarżący zwrócił już w ramach rozliczenia Projektu kwotę 194.528,60 zł na konto organu. Na obecnym etapie wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób przymusowy skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej skarżącego oraz koniecznością złożenia wniosku o upadłość. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym.

Jednocześnie, na wypadek braku wstrzymania decyzji przez organ, wniósł o wstrzymanie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a. Przywołane wyżej okoliczności zdaniem pełnomocnika wskazują na duże niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie funkcjonowania strony skarżącej w przypadku natychmiastowego żądania zwrotu środków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania Sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony.

Z przepisu wynikają dwie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, mianowicie wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu. Ponieważ postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania toczy się na wniosek strony, więc przyjmuje się, że ciężar przedstawienia okoliczności świadczących o spełnieniu ustawowych przesłanek wstrzymania obarcza ten podmiot, który domaga się uzyskania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Ów ciężar rozumie się jako obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tak aby przedstawić sądowi, nieznającemu sytuacji strony i nie posiadającemu kompetencji do badania z urzędu sytuacji wnioskodawcy, spójny i niewątpliwy stan faktyczny uzasadniający konkluzję o wystąpieniu którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. np. postanowienie NSA z 20 lipca 2015 r. II FZ 542/15, post. WSA z 9 września 2015 r. I SA/Kr 1247/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09).

Wnioskujący, składając wniosek winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku, zaś w razie gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sposób niewątpliwy wynika z całości okoliczności sprawy, Sąd powinien te okoliczności wziąć pod uwagę z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2008 r., I OZ 181/08).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

Oceniając wniosek Skarżącego, przy uwzględnieniu podniesionych w nim okoliczności, Sąd stwierdził, iż Skarżący nie wykazał, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że natychmiastowy zwrot określonej w zaskarżonej decyzji kwoty 85.696,36 zł wraz z odsetkami istotnie zagraża funkcjonowaniu Skarżącego, który nie jest podmiotem nastawionym na zysk, nie wypracowuje i nie gromadzi środków w tym celu.

Dodał również, że w 2019 r. Skarżący zwrócił już w ramach rozliczenia projektu kwotę 194.528,60 zł na konto organu. Jednakże Strona nie wyjaśniła w jaki sposób to rzutuje na jej bieżącą sytuację finansową. W przedmiotowej sprawie Stowarzyszenie nie przedstawiło swojej sytuacji finansowej i nie określiło w jaki sposób zwrot kwoty dofinansowania może wpłynąć na osoby, którym Stowarzyszenie zapewnia pracę, sprawuje pieczę nad osobami, które opuściły zakłady karne lub w jakikolwiek inny sposób doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie dowiódł ani choćby nie uprawdopodobnił istnienia niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Motywując żądanie wniosku ograniczył się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, iż zwrot dofinansowania wynikającego z zaskarżonej decyzji mogłoby istotnie zagrozić funkcjonowaniu Skarżącego.

Twierdzenia tego jednak nie poparł argumentacją zawierającą odniesienie do konkretnych i wymiernych danych. Nie przedstawił również dowodów obrazujących jego sytuację materialną, istotnych w kontekście okoliczności z których wywodzi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Dokumentów tych nie zawierają również akta postępowania administracyjnego. Sąd nie dysponował zatem danymi, na podstawie których mógłby poczynić konkretne ustalenia dotyczące możliwości oraz następstw wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś zweryfikować twierdzenia Skarżącego o zagrożeniu jego funkcjonowania.

Stąd też Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym, zgodnie z art. 61 § 5 P.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.