Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1600/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.),, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2022 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 13 października 2021 r. nr WINB-WOA.7721.416.2021.AG w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 października 2021 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania J. H. (dalej również jako skarżąca) – od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta B. z dnia 16 sierpnia 2021r., nakazującej skarżącej, jako inwestorowi, doprowadzenie do stanu pierwotnego obiektu poprzez rozbiórkę ścian zabudowanego tarasu wykonanego bez uzyskania wymaganego pozwolenia na działce numer 1 , obręb K. przy ul. R. w B., orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i w to miejsce o nałożeniu na inwestorkę samowolnie wykonanej zabudowy tarasu na działce numer [...] - obowiązek rozbiórki wykonanej zabudowy tarasu poprzez rozbiórkę ścian zewnętrznych tego tarasu, wykonanych z płyt OSB, od wysokości podłogi tarasu do wysokości stropu.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 15 października 2019 roku, PINB zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu bez uzyskania wymaganego pozwolenia na działce numer [...] obręb ewidencyjny K., przy ul. R. w B. Organ I instancji zawiadomił ponadto strony o zaplanowanych na dzień 5 listopada 2019 roku oględzinach na nieruchomości. W toku oględzin ustalono, że na przedmiotowej działce dokonano "rozbudowy tarasu płytami OSB. " Roboty wykonano na przełomie 2018 i 2019 roku. Stwierdzono, że wymiary obiektu wynoszą 12 m x 6 m, a wysokość wynosi 2, 20 m. Obiekt oddalony jest od granicy o 3, 16 m. J. H. oświadczyła, że nie uzyskała na przedmiotowe prace pozwolenia na budowę. Wskazała, że docelowo obiekt będzie użytkowany jako mieszkanie. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2019 roku PINB na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego;

1) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych wykonywanych przez inwestora – J. H. - polegających na zabudowie tarasu zlokalizowanego przy ul. R. w B.,

2) nakazał wykonanie niezbędnych zabezpieczeń rozpoczętej budowy przed dostępem osób postronnych i przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi,

3) nałożył obowiązek przedłożenia, w terminie do 31 stycznia 2020 roku, dokumentów legalizacyjnych.

Decyzją numer [...] z dnia 27 marca 2020 roku, na podstawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego PINB nakazał skarżącej jako inwestorowi, doprowadzenie do stanu pierwotnego obiektu poprzez rozbiórkę ścian zabudowanego tarasu wykonanego bez uzyskania wymaganego pozwolenia na działce numer [...] obręb K. przy ul. R. w B. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z uwagi na nieposiadanie przez inwestora pozwolenia na budowę w związku z inwestycją zabudowy tarasu, PINB wdrożył postępowanie legalizacyjne z art. 48 prawa budowlanego. Z uwagi na upływ terminu do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych oraz sprzeczność inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, PINB nakazał przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę ścian.

Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez skarżącą, decyzją z dnia 23 października 2020 roku ŚWINB uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniu wskazał, że w ponownym postępowaniu istnieje konieczność zwrócenia się do Prezydenta Miasta B. o udzielenie informacji, czy w sprawie z wniosku J. H. toczyło się bądź toczy postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności robót budowlanych związanych z postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym przed PINB, dotyczącym zabudowy tarasu na działce numer [...] oraz ponownego wezwania J. H. do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, a w przypadku ich przedłożenia - do ich zbadania w trybie art. 48 prawa budowlanego; w sytuacji zaś niewykonania nałożonego postanowieniem PINB z dnia 18 listopada 2019 roku obowiązku, wydania nakazu rozbiórki wykonanej zabudowy tarasu w trybie art. 48 ust. 4 pr. bud.

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 roku PINB nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności robót budowlanych związanych z rozbudową lokalu nr [...] przy ul. R. w B., położonego na działce numer [...], poprzez zabudowę tarasu na działce numer[...], z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz 3 pr. bud. w terminie do 30 kwietnia 2021 roku.

W dniu 15 kwietnia 2021 roku skarżąca złożyła do PINB wniosek o wydłużenie terminu określonego w wymienionym postanowieniu z uwagi na złożenie przez nią w Urzędzie Miasta B. wniosku o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, który został przyjęty i będzie rozpatrywany.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2021 roku PINB odmówił zmiany, w zakresie terminu, postanowienia z dnia 21 stycznia 2021 roku, którym nałożono na skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych.

Decyzją numer [...] z dnia 16 sierpnia 2021 r. PINB nakazał skarżącej jako inwestorowi, doprowadzenie do stanu pierwotnego obiektu poprzez rozbiórkę ścian zabudowanego tarasu wykonanego bez uzyskania wymaganego pozwolenia na działce numer [...], obręb K. przy ul. R. w B. W uzasadnieniu PINB wyjaśnił, iż mimo upływu terminu wyznaczonego w postanowieniu zobowiązującym do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, inwestorka nie złożyła wymaganej dokumentacji, co spowodowało konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego.

Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia 13 października 2021 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i w to miejsce o nałożeniu na inwestorkę samowolnie wykonanej zabudowy tarasu na działce numer [...]- obowiązek rozbiórki wykonanej zabudowy tarasu poprzez rozbiórkę ścian zewnętrznych tego tarasu, wykonanych z płyt OSB, od wysokości podłogi tarasu do wysokości stropu.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem niniejszego postępowania jest rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego poprzez zabudowę tarasu. W wyniku wykonanych prac budowlanych w obiekcie budowlanym wydzielono kolejne pomieszczenie, a zwiększeniu uległa powierzchnia użytkowa obiektu oraz kubatura brutto budynku. Wskazał, że wykonane prace budowlane polegające na zabudowie istniejącego tarasu ścianami należy bezsprzecznie kwalifikować jako rozbudowę budynku mieszkalnego, która zgodnie z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego stanowi formę budowy, gdyż zabudowa tarasu zwiększa bezsprzecznie charakterystyczny parametr istniejącego budynku - kubaturę, prowadząc do jego rozbudowy.

Ponadto, jak wyjaśniono w toku postępowania, wykonane prace budowlane mają także wpływ na powierzchnię użytkową, gdyż zabudowa tarasu, która prowadzi do wydzielenia w ramach jego konstrukcji kolejnego pomieszczenia jak pokój czy kuchnia, stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego i zwiększa jego powierzchnię użytkową. Rozbudowa natomiast, jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 3 pkt. 6 prawa budowlanego stanowi budowę, która zgodnie z art. 28 prawa budowlanego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wyłączenia od tego nakazu nie przewidział ustawodawca w art. 29-30 pr. bud. Wobec zatem braku legitymowania się przez inwestora stosownym pozwoleniem, wykonane prace prawidłowo zakwalifikowano jako samowolę budowlaną. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że zasadnie PINB wszczął postępowanie w oparciu o art. 48 pr. budowlanego oraz prawidłowo wypełnił zalecenia wynikające z decyzji ŚWINB i ponownie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, określając termin ich przedłożenia.

W ocenie organu odwoławczego zasadna jest także decyzja PINB o nakazie rozbiórki przedmiotowej zabudowy, a to z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 48 ust. 4 pr. budowlanego. Zgodnie bowiem z literalnym brzmieniem tego przepisu "W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3 (tj. dotyczących przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej), stosuje się przepis ust. 1." Jak natomiast wynika z akt sprawy skarżąca, mimo upływu w dniu 30 kwietnia 2021 roku, terminu na przedłożenie dokumentów legalizacyjnych, do dnia wydania decyzji organu I instancji nie przedłożyła wymaganej dokumentacji, zatem bez wątpienia zaistniała przesłanka określona w art. 48 ust. 4 prawa budowlanego.

Organ podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu skarżąca, poza złożeniem wniosku o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie podjęła starań w kierunku wykonania ciążącego na niej obowiązku. Jeśli zatem działania nie zmierzają do spełnienia ciążących na inwestorze obowiązków, organ powinien zastosować procedurę określoną w art. 48 ust. 1 w zw. art. 48 ust. 4 prawa budowlanego. Organ podniósł, że według przyjętej linii orzeczniczej, proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim stanowi art. 48 ust. 5 prawa budowlanego, lecz wyda decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że sentencja kontrolowanej decyzji nie została sformułowana precyzyjnie i nie wskazuje jasno na to, co powinno być przedmiotem rozbiórki. W ocenie ŚWINB treści rozstrzygnięcia nie można uznać za konkretnie wskazującą na zakres obowiązku. Wobec powyższego, mimo iż decyzja o nakazie rozbiórki jest słuszna i wydana po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego, zgodnie z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej, organ uchylił tę decyzję i w to miejsce orzekł o nakazie rozbiórki wykonanej zabudowy tarasu poprzez rozbiórkę ścian zewnętrznych tego tarasu, wykonanych z płyt OSB, od wysokości podłogi tarasu do wysokości stropu. Dodał, że zabieg ten stanowi doprecyzowanie wydanej przez PINB decyzji.

W odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 5 października 2021 roku o zawieszenie trwającego postępowania do czasu uchwalenia przez ustawodawcę planowanych zmian w ustawie Prawo budowlane, które zdaniem skarżącej, mają zostać uchwalone do końca 2021 roku, organ wskazał, że nie zachodzi żadna przesłanka określona w art. 97 § 1 k.p.a., stanowiąca podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organ przepisu prawa materialnego, określonego w art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego poprzez wydanie nakazu rozbiórki pomimo wniosku inwestora o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów proceduralnych określonych w art. 15 K.p.a. definiujących zasadę dwuinstancyjności poprzez pozbawienie jej prawa zaskarżenia przedmiotowej decyzji w postępowaniu instancyjnym przed organami administracyjnymi oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak wnikliwości w rozpatrzeniu jej argumentów i wniosków podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, a także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na niepełnym i niewyczerpująco zebranym materiale dowodowym, a przez to wadliwe uzasadnienie decyzji, pominięcie istotnych informacji przekazanych przez odwołującą, dotyczących "ubiegania się o mpzp", wybiórczą analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podniosła również zarzut naruszenia przez organ art. 7 k.p.a w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., "poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do władzy publicznej i z naruszeniem zasady proporcjonalności", wydanie orzeczenia bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, prowadzenie postępowania w sposób nieobiektywny, uwzględnienie okoliczności tylko na niekorzyść skarżącej przy pominięciu wszelkich okoliczności przemawiających na jej korzyść, a także zarzuciła naruszenie art. 127 k.p.a w zw. z art. 15 k.p.a poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i wydanie decyzji merytorycznej przez organ drugiej instancji, przez co skarżąca utraciła prawo do odwołania od decyzji merytorycznej, orzekającej co do istoty sprawy.

Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części oznaczonej pkt 2 oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji II instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał twierdzenia i wnioski, zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymała skargę i dodała, że na sąsiedniej nieruchomości, w podobnym stanie faktycznym organ zalegalizował istniejący stan, a ponadto, że według jej opinii, przedmiotowa rozbiórka wiązać się będzie z zagrożeniem zdrowia i życia z powodu możliwości uszkodzenia dachu budynku przez silny wiatr. Wskazała również, że dodatkowy lokal mieszkalny powstał niejako "przy okazji" wykorzystania istniejącej przestrzeni tarasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani też prawa materialnego.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – od decyzji organu I instancji nakazującej skarżącej, jako inwestorowi, doprowadzenie do stanu pierwotnego obiektu poprzez rozbiórkę ścian zabudowanego tarasu wykonanego bez uzyskania wymaganego pozwolenia na działce numer [...] i orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i w to miejsce o nałożeniu na inwestorkę samowolnie wykonanej zabudowy tarasu na działce numer [...] - obowiązek rozbiórki wykonanej zabudowy tarasu poprzez rozbiórkę ścian zewnętrznych tego tarasu, wykonanych z płyt OSB, od wysokości podłogi tarasu do wysokości stropu.

Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., bowiem sprawa została wszczęta w dniu 15 października 2019 r., tj. przed dniem wejścia w życie tej nowelizacji.

Według art. 48 ust. 1 tej ustawy, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Natomiast zgodnie z art. 48 ust. 2 cytowanej ustawy, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Przepis art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego precyzuje, że w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Według zaś art. 48 ust. 4 wymienionej ustawy, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

Organy ustaliły, że w niniejszej sprawie doszło do rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego poprzez zabudowę tarasu. W wyniku wykonanych prac budowlanych w obiekcie budowlanym zwiększeniu uległa powierzchnia użytkowa oraz kubatura brutto budynku. W związku z tym, wykonane prace budowlane polegające na zabudowie istniejącego tarasu ścianami, należało zakwalifikować jako rozbudowę budynku mieszkalnego, która zgodnie z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego stanowi budowę, a zatem według art. 28 prawa budowlanego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W art. 29 – 30 prawa budowlanego nie przewidziano bowiem wyłączenia w tym zakresie.

Prawidłowo zatem organy zakwalifikowały wymienione prace jako samowolę budowlaną.

W konsekwencji tego, zasadnie organ I instancji zdecydował o przeprowadzeniu postępowania legalizacyjnego przedmiotowej rozbudowy i zobowiązał skarżącą do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych.

Następnie, w ramach ponownego rozpoznania sprawy po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy, organ I instancji wydał postanowienie, którym zobowiązał skarżącą, w terminie do 30 kwietnia 2021 r., do przedłożenia zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności robót budowlanych związanych z rozbudową lokalu nr [...] przy ul. R. w B., położonego na działce numer [...], poprzez zabudowę tarasu na działce numer[...], z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz 3 prawa budowlanego. Przed wydaniem tego postanowienia organ przesłuchał w charakterze świadka M. J. – właściciela mienia położonego na działce nr[...], który zeznał, że wyraził zgodę na rozbudowę przez skarżącą obiektu na tej działce oraz że skarżąca ma prawo do dysponowania nieruchomością – działką nr[...]– na cele budowlane. Powyższe działanie organu było konsekwencją złożenia przez skarżącą pisma (znajdującego się w aktach administracyjnych), w którym oświadczyła, że pomieszczenia uzyskane w wyniku rozbudowy będą przynależne do sąsiedniego mieszkania na działce nr[...].

Pomimo powyższego zobowiązania, dokumenty określone w wymienionym postanowieniu organu, nie zostały przedłożone przez skarżącą.

Wystąpiła zatem sytuacja uregulowana w cytowanym wyżej art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, tj. nie zostały spełnione w wyznaczonym terminie obowiązki, o których mowa w ust. 3, a zatem zaistniały podstawy zastosowania przepisu ust. 1, czyli nakazania rozbiórki samowolnie wykonanej zabudowy tarasu na działce nr[...].

Podkreślenia wymagało, że unormowanie zawarte w art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego ma charakter związany, co oznacza, że w razie niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 tej ustawy, organ nie ma możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż wskazane w ust. 1, czyli jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zasadnie zatem podkreślił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 Prawa budowlanego nie zawiera norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany lub jego część, powstała bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury legalizacyjnej, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki.

Z uwagi zatem na to, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykonała obowiązku określonego w cytowanym postanowieniu organu I instancji, tj. nie przedłożyła dokumentów określonych w tym postanowieniu, organ ten był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę.

Nie zasługiwał więc na uwzględnienie zarzut skargi, że organ naruszył art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego poprzez wydanie nakazu rozbiórki pomimo wniosku inwestora o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać bowiem należało, że w niniejszym postępowaniu zostały spełnione przesłanki wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, o czym była mowa wyżej. Natomiast ewentualna zmiana w przyszłości planu zagospodarowania przestrzennego, nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż organ administracji rozstrzyga sprawy według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji. Z tego samego powodu – wbrew błędnemu przekonaniu zawartemu w skardze - nie było podstaw do zawieszenia postępowania "ze względu na projektowaną zmianę prawa budowlanego, która z założenia ma liberalizować ograniczenia".

Bezpodstawne były również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 127 k.p.a w zw. z art. 15 k.p.a, tj. zasady dwuinstancyjności poprzez wydanie decyzji merytorycznej przez organ drugiej instancji i przez to pozbawienie skarżącej prawa do odwołania od decyzji orzekającej co do istoty sprawy. W tym zakresie podnieść należało, że pkt 2 zaskarżonej decyzji stanowi jedynie doprecyzowanie nakazu rozbiórki orzeczonego przez organ I instancji. Z treści tego rozstrzygnięcia, zestawionego z treścią decyzji PINB wynika, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie prowadzi do jakiejkolwiek zmiany w zakresie obowiązku rozbiórki nałożonego przez organ I instancji, a jedynie stanowi uściślenie tego obowiązku. Natomiast uchylenie przez organ odwoławczy (w pkt 1 ) – decyzji organu I instancji – jest związane z tym, że WINB orzekł co do istoty sprawy - jak już była o tym mowa wyżej – doprecyzowując nakaz rozbiórki. W ten sposób rozstrzygnięcie odwoławcze zrealizowało wymogi zawarte w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., według którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Według tego przepisu obligatoryjne jest zatem uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, jeśli organ odwoławczy orzeka co do istoty sprawy, co miało miejsce w niniejszym postępowaniu.

Natomiast twierdzenia pełnomocnika skarżącej zgłoszone na rozprawie, według których, na sąsiedniej nieruchomości, w podobnym stanie faktycznym organ zalegalizował istniejący stan, nie odnoszą się w ogóle do kwestii z zakresu kontroli zgodności z prawem decyzji będącej przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, spełniającego warunki określone m.in. w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie doszło zatem do naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania.

W tych okolicznościach, brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wydanej na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w jej uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.).

W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.