Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 518/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i ust. 2a
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi J. M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]", nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 16 października 2017 r. S.A. wystąpił do Burmistrza o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej nN 0,4 kV i złączy kablowo-pomiarowych na działkach nr "[...]", obręb K., gmina Z. Przebieg projektowanej linii kablowej i złączy kablowo pomiarowych wnioskodawca przedstawił w załączniku graficznym sporządzonym na kopii mapy.

Decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]" Burmistrz orzekł zgodnie z wnioskiem, na podstawie art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 i art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). W uzasadnieniu wskazał, że wnioskowana inwestycja należy do kategorii inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz jest lokalizowana na terenach nieposiadających miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a jej lokalizacja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wobec powyższego zastosowanie w sprawie mają przepisy art. 56 u.p.z.p.

Odwołanie od tej decyzji wniosła J.M. (dalej jako: "skarżąca"), domagając się jej uchylenia. Przekonywała, że w rzeczywistości planowana inwestycja nie mieści się w katalogu celów zdefiniowanych w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., gdyż nie posiada znaczenia dla całej wspólnoty gminnej i nie dotyczy zaspokajania jej potrzeb jako całości, lecz służy jedynie interesowi nabywców poszczególnych kilku działek. Skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie decyzji nie wskazuje na czym miałby polegać cel publiczny inwestycji, oznacza to tym samym, zdaniem skarżącej, że inwestycja nie należy do takiej kategorii.

Decyzją z dnia "[...]" r., nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W tym ostatnim przepisie wskazano zaś, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art.6 pkt

2). Kolegium stwierdziło, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego. Z treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy

o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zbadał te kwestie. Kolegium przyznało, iż planowana inwestycja realizowana będzie dla właścicieli działek objętych decyzją (5 działek). Przy czym uwzględniło, iż z samej swej natury budowa linii elektroenergetycznej kablowej przyczyni się do rozwoju danego obszaru i może mieć pozytywny wpływ dla całej społeczności lokalnej. Zrealizowanie inwestycji liniowej polegającej na budowie sieci energetycznej kablowej poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie stanowiło bodziec prorozwojowy dla całego obszaru. Dystrybucja energii elektrycznej zawsze w konsekwencji służy zaspokajaniu potrzeb ludności. Kolegium przyjęło, powołując się na stanowisko judykatury, że inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Argumentowało, że doprowadzenie każdej linii kablowej elektroenergetycznej będzie mogło w przyszłości być wykorzystane również do innych celów. Sieć elektroenergetyczna to bowiem zespół "naczyń połączonych", stanowiących pewien zwarty system, składający się wprawdzie z indywidualnych odbiorców energii elektrycznej, co jednak nie oznacza, że każdy z nich ma doprowadzoną z elektrowni indywidualnie energię, niezależnie od innych odbiorców. Kolegium przytoczyło także stanowisko WSA w Szczecinie, wyrażone w wyroku z dnia 30 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Sz 923/11, zgodnie z którym ustalając treść określenia "o znaczeniu lokalnym (gminnym)", o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., nie można kierować się kryterium formy własności nieruchomości. Należy natomiast rozważyć je z punktu widzenia zaspokojenia potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową. Jeżeli inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy np. gazu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji, za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie decyzji wydanej w I i II instancji, w związku z naruszeniem:

1. art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie przez organ II instancji, że inwestycja polegająca na budowie linii elektroenergetycznej kablowej nN 0,4 kV i złączy kablowo-pomiarowych na częściach działek nr "[...]" obręb K., gmina Z. jest inwestycją celu publicznego, pomimo tego, że aby uznać, iż dana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki: przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne lub krajowe, podczas gdy w ocenie skarżącej w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie zostały spełnione wymagane przesłanki;

2. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podczas gdy obowiązkiem organu odwoławczego jest sporządzenie adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w tym ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku przez organ stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy;

3. art. 138 § 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ I instancji podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności nie ustosunkowanie się do całości podnoszonych przez skarżącą kwestii, które zostały przez skarżącą podniesione w złożonym odwołaniu;

4. art. 8 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, iż nie budzi ono zaufania skarżącej do władzy publicznej, albowiem organ II instancji zaniechał umożliwienia skarżącej zapoznania się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, gdyż jak wynika z treści uzasadnienia organ II instancji dwukrotnie zwracał się do organu I instancji

o uzupełnienie materiałów poprzez złożenie dodatkowych dokumentów i - jak wynika z treści uzasadnienia - dokumenty zostały przez organ I instancji uzupełnione, jednakże przedmiotowe dokumenty nie zostały następnie przekazane do zapoznania się i ewentualnie ich zweryfikowania przez skarżącą, która została tym samym pozbawiona w toku postępowania administracyjnego możliwości czynnego udziału w sprawie. Skarżąca została jedynie poinformowana o brakach w dokumentacji organu I instancji i o zobowiązaniu organu I instancji do uzupełnienia tych braków, jednakże nie była zawiadomiona o treści uzupełnionych dokumentów i nie została jej umożliwiona stosowna weryfikacja dokumentacji w tym zakresie oraz wypowiedzenie się co do całości zgromadzonych dowodów i materiałów;

5. art. 7 k.p.a., przez niewyjaśnienie w dokładny sposób stanu faktycznego albowiem pomimo tego, że skarżąca w treści odwołania od zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz w pozostałych pismach sporządzonych na gruncie sprawy prowadzonej przed organem I instancji wskazywała na nieprawidłowości co do ustalonego stanu taktycznego (braków w tym zakresie), to organ II instancji dokonał uzupełnienia części tychże braków poprzez zwrócenie się do organu I instancji o konkretne brakujące dokumenty bądź wyjaśnienia, jednakże jednocześnie pozbawił skarżącą możliwości zweryfikowania uzyskanych dokumentów, zaś w pozostałym zakresie kwestie, na które uwagę zwracała skarżąca nie zostały wyjaśnione.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że Kolegium dwukrotnie zobowiązywało organ I instancji do uzupełnienia materiałów, poprzez załączenie wykazu stron postępowania, wypisu ze skorowidza działek, analizy warunków i zasad gospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, wyjaśnienie rozbieżności związanych z załącznikiem graficznym oraz załączenie potwierdzenia odbioru projektu decyzji. Organ I instancji przedłożył żądane dokumenty, ale skarżąca nie została zapoznana z ich treścią, przez co nie mogła się do nich odnieść. W ocenie skarżącej planowanej inwestycji nie sposób przypisać waloru inwestycji o znaczeniu lokalnym (gminnym), lecz stosownym jest przyjęcie, że służy ona jedynie interesowi nabywców poszczególnych pięciu działek. Zarzuciła, że organy orzekające całkowicie pominęły przy ocenie inwestycji jako rzekomej inwestycji celu publicznego, że na działkach objętych wnioskiem, według ewidencji gruntów, nie jest prowadzona żadna działalność, której realizacji miałaby służyć planowana inwestycja. Są to działki rolne i de facto nie jest wiadome, czy i jaki ewentualnie cel miałby zostać na tych działkach zrealizowany. Zaznaczyła, że zwracała się do organu I oraz II instancji o wskazanie tego rzeczywistego celu, jednakże nie otrzymała odpowiedniej odpowiedzi. Dodatkowo skarżąca zwróciła uwagę na okoliczność, iż organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym "[...]", będącej własnością skarżącej, co miało miejsce dnia 20 kwietnia 2017 r. nie poinformował oraz w żaden sposób nie zwrócił uwagi skarżącej na planowaną na części jej działki inwestycję na wniosek inwestora S.A. Oddział, pomimo tego, że tego rodzaju inwestycje, biorąc pod uwagę koszty, planowane są z wyprzedzeniem. W ocenie skarżącej organ I instancji w dacie wydawania dla skarżącej decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr "[...]" miał wiedzę o planowanej na części tej działki inwestycji S.A. Gdyby organ I instancji zawiadomił skarżącą z odpowiednim wyprzedzeniem o planowanej przez inwestora inwestycji, to skarżąca w odmienny sposób dokonałaby usytuowania budynku gospodarczego na swojej działce.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że stosowne ustalenia i wyjaśnienia jakich domagała się skarżąca, która była aktywnym podmiotem niniejszego postępowania, zostały jej dwukrotnie przedstawione w formie pisemnej jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zaś sama decyzja w pełni koreluje z tymi informacjami. Cel inwestycji został jasno określony, a organ administracji, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji ani do modyfikowania treści wniosku inwestora. Organ podał, że powoływane przez skarżącą nowe dokumenty miały tylko charakter porządkująco-pomocniczy, nie zawierały nowych, istotnych treści i nie wpłynęły na istotę merytorycznego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Przedłożył 4 zdjęcia spornego ternu na okoliczność jego charakteru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie

w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu

w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale

w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku strony skarżącej, nie narusza prawa. Kwestią wymagającą oceny w rozpoznawanej sprawie jest charakter wnioskowanej inwestycji, polegającej na budowie linii kablowej nN 0,4 kV i złączy kablowo-pomiarowych na działkach nr "[...]", obręb K., gmina Z. Skarżąca nie zgadza się z oceną prezentowaną przez inwestora i zaakceptowaną przez organy orzekające, że zamierzenie ma znaczenie lokalne (gminne) w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., który definiuje pojęcie "inwestycji celu publicznego". Zdaniem skarżącej inwestycja służy jedynie interesom nabywców wyszczególnionych pięciu działek, nie zaś całej wspólnocie gminnej, dlatego nie spełnia wskazanego warunku i nie może zostać objęta decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja taka wydawana jest na podstawie art. 50 ust. 1 i ust. 2a u.p.z.p . W celu podważenia lokalnego charakteru inwestycji, skarżąca domagała się ustalenia przez organy: jaki jest rzeczywisty cel planowanej inwestycji, czy działki dla których ma służyć inwestycja mają ustalone warunki zabudowy, jaka jest kwalifikacja tych działek. Przy czym z mocy art. 53 ust. 3 u.p.z.p organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2. stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z akt sprawy wynika, że taką analizę sporządził uprawniony urbanista, któremu zgodnie z art. 50 ust. 4 zlecono sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenia tej analizy są zbieżne z twierdzeniami skarżącej, która akcentowała, że wniosek dotyczy niezabudowanych gruntów rolnych, jak również gruntu rolnego zabudowanego. Na działce nr "[...]", należącej do skarżącej, posadowiona jest istniejąca i czynna linia niskiego napięcia 0,4 kV. Nieruchomości gruntowe objęte opracowaniem posiadają pośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej. Załącznik graficzny do wniosku, jak i załącznik graficzny do decyzji organu I instancji wskazują wyraźnie, że inwestycja służy uzbrojeniu w sieć elektroenergetyczną dodatkowego terenu, aktualnie rolnego, w celu zapewnienia przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej dla pięciu wydzielonych wraz z drogą dojazdową działek, co umożliwi zabudowę tego terenu i zmianę jego kwalifikacji. Oznacza to dla gminy rozwój, gdyż wiąże się ze zwiększeniem liczby mieszkańców, wzrostem dochodu z tytułu podatków, co niesie wymierne skutki dla całej społeczności gminnej. Niewątpliwie zatem przedmiotowa inwestycja ma znaczenie lokalne w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

W warunkach rozpoznawanej sprawy na uwagę zasługuje szczególnie art. 50 ust. 2a u.p.z.p., zgodnie z którym: w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, 961, 1165, 1250 i 2255), czyli m.in. sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV (art. 29 ust. 1 pkt a) ustawy Prawo budowlane) wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten dodany został ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw i obowiązuje od 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z tym unormowaniem budowę sieci elektroenergetycznych, a więc także ich rozbudowę (stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane), kwalifikować należy jako inwestycję celu publicznego.

Cel publiczny omawianego zamierzenia potwierdzają także przepisy ustawy

z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755), dalej jako: "u.p.e." Na mocy art. 7 ust. 1 przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii jest obowiązane do zawarcia umowy

o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania. Zgodnie z art. 3 pkt 11 tej ustawy sieć służąca do przesyłania lub dystrybucji energii, czyli instalacje połączone i współpracujące ze sobą, należą do przedsiębiorstwa energetycznego. Podmiot ubiegający się

o przyłączenie do sieci składa w przedsiębiorstwie energetycznym wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci (art. 7 ust. 3a u.p.e.). Stosownie do art. 7 ust. 5 u.p.e. przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane zapewnić realizację i finansowanie budowy

i rozbudowy sieci. Natomiast w myśl art. 7 ust. 81 u.p.e. przez realizację przyłączenia urządzeń, instalacji lub sieci do sieci elektroenergetycznej (...) rozumie się budowę odcinka lub elementu sieci służącego do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu ubiegającego się o ich przyłączenie do sieci elektroenergetycznej(...), z pozostałą częścią sieci. Inwestor we wniosku wskazał, że celem inwestycji jest budowa linii kablowej i złączy kablowo – pomiarowych na określonym terenie, zatem planowana budowa spełnia opisaną w art. 29 ust. 1 pkt 19a Prawa budowlanego w zw. z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. budowę sieci elektroenergetycznych.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Tym samym skarżąca nie może sprzeciwiać się rozbudowie terenów sąsiednich. Na terenie działki skarżącej nr "[...]" znajduje się jedyna istniejąca linia napowietrzna, którą przedsiębiorstwo energetyczne może racjonalnie wykorzystać do przesyłania energii elektrycznej na tereny sąsiednie. W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania

i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie Sądu, powyższe rozważania przekonują, że zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji celu publicznego, a organy orzekające przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, dlatego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p oraz art. 6 pkt 2 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, które definiują inwestycje celu publicznego, jak również art. 7, art. 77, art. 138 § 2 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie organu II instancji ściśle koresponduje ze stanowiskiem skarżącej, choć organ nie wskazał wprost, że sposób użytkowania terenu nie ma znaczenia dla określenia inwestycji celu publicznego. Kolegium w sposób kompleksowy wyjaśniło jakie przesłanki kwalifikują inwestycję celu publicznego i jakie względy przemawiają za przypisaniem tego przymiotu wnioskowanej inwestycji. Uzasadnienie w sposób czytelny obrazuje tok myślowy organu, umożliwiając jego kontrolę.

Zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 8 w zw.

z art. 10 § 1 k.p.a., który skarżąca podnosi w związku z brakiem zapoznania jej

z całością zgromadzonego w sprawie materiału. Jak sama wyjaśniła w skardze chodzi tu o: wykaz stron postępowania, wypis ze skorowidza działek, analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, wyjaśnienie rozbieżności związanych z załącznikiem graficznym oraz załączenie potwierdzenia odbioru projektu decyzji przez RDOŚ, a więc dokumenty, które istniały

w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, a które organ I instancji załączył do akt sprawy w wykonaniu wezwania organu II instancji. Skarżąca nie wyjaśniła jaki wpływ dla rozstrzygnięcia miała ta okoliczność. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd może uchylić decyzję z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym, na co zasadnie zwracał uwagę organ II instancji w odpowiedzi na skargę, na stronie spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem przepisu postępowania, a wynikiem sprawy. Czego skarżąca nie uczyniła, mimo, że co sama przyznała, dowiedziała się

z decyzji organu II instancji w jakim zakresie akta sprawy zostały uzupełnione. Nie wystarczające jest w tym względzie poprzestanie na twierdzeniu, że stanowisko organów nie wyjaśnia zgłaszanych przez skarżącą wątpliwości.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.