Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 683/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz radcy prawnego G. G. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi H. K. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wydana w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: w dniu 17 października 2013 r. E. M. i T. M. złożyli do Prezydenta Miasta [...] pismo o wymeldowanie z mieszkania przy ulicy D. [...] w M. H. K. i W. K. podnosząc, że nie zamieszkują oni pod wskazanym adresem i nie mają żadnych praw do lokalu. Do podania wnioskodawcy dołączyli postanowienie Sądu Rejonowego [...] z 6 maja 2013 r., sygn. [...] o przysądzeniu im na własność, na zasadzie wspólności małżeńskiej spółdzielczego własnościowego prawa do ww. lokalu mieszkalnego, a nadto zaświadczenie Spółdzielni Mieszkaniowej z 7 sierpnia 2013 r., że na podstawie ww. postanowienia nabyli oni w drodze licytacji komorniczej spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Prezydent Miasta [...] po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...], orzekł o wymeldowaniu H. K. i W. K. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy ulicy D. [...] w M. W uzasadnieniu organ wskazał, że H. K. i W. K. od grudnia 2011 r. nie mieszkają w ww. lokalu, a dowodem na to są oświadczenia złożone przez strony w trakcie postępowania. Nie budzi wątpliwości organu, że ww. osoby opuściły trwale przedmiotowy lokal i przebywają w miejscowości K. i tam koncentrują swoje sprawy życiowe.

W odwołaniu od tej decyzji H. K. i W. K. wnieśli o jej uchylenie, zarzucając, że została oparta o nieprawdziwe przesłanki.

Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydent Miasta [...]. W uzasadnieniu Wojewoda przytoczył ustalenia organu I instancji i dodał, że dokonanie eksmisji przez komornika, jest równoznaczne z trwałym opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm. zwana dalej u.e.l.). W ocenie Wojewody w sytuacji nie zamieszkiwania H. K. i W. K. w przedmiotowym lokalu oraz braku obiektywnych możliwości realizacji ich woli przebywania w nim, uzasadnione jest wydanie decyzji o ich wymeldowaniu.

H. K. i W. K. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na decyzję Wojewody z [...] kwietnia 2014 r. domagając się jej uchylenia jako sprzecznej z interpretacją art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że w związku z trudnościami finansowymi zmuszeni byli czasowo opuścić należące do nich mieszkanie, gdzie pozostawili wszystkie rzeczy osobiste, w tym sprzęt medyczny i rehabilitacyjny, konieczne do ich funkcjonowania gdyż są osobami niepełnosprawnymi. Zarzucili, że ich pobyt na P. przedłużył się w związku z chorobą W. K., co zostało wykorzystane do pozbawienia ich miejsca zamieszkania bez zapewnienia należnego im lokalu. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskami organów obu instancji. W ich ocenie wyjazd na P. był wyjazdem czasowym i zmierzał do uzyskania pomocy, a nie do opuszczenia mieszkania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 3 lipca 2014 r. referendarz sądowy WSA przyznał skarżącym prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Pismem z 25 lipca 2014 r. reprezentujący skarżących radca prawny poinformował o śmierci skarżącego W. K. Na skutek wezwania Sądu pełnomocnik nadesłał odpis skrócony aktu zgony W. K., z którego wynika, że skarżący zmarł 10 lipca 2014 r., a więc po wniesieniu skargi do WSA. Jednocześnie radca prawny wniósł o umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, że sprawa dotyczy sfery praw i obowiązków osobistych zmarłego skarżącego. W związku z zaistniałą sytuacją pełnomocnik wniósł o przyznanie z urzędu kosztów zastępstwa procesowego według norm przesianych, które to koszty nie zostały uiszczone w całości lub części.

Postanowieniem z 15 września 2014 r. WSA umorzył postępowanie sądowe ze skargi W. K., uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe. Sąd zwrócił uwagę, że przedmiotowa sprawa o wymeldowanie dotyczy ściśle sfery praw i obowiązków osobistych skarżącego W. K., który zmarł. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżących (radcy prawnego ustanowionego z urzędu w niniejszej sprawie dla skarżących) o przyznanie z urzędu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych – Sąd stwierdził, że jest on przedwczesny i nie może zostać rozpoznany na obecnym etapie postępowania sądowego, gdyż przedmiotowa sprawa nie została jeszcze zakończona - pozostała jeszcze do rozpoznania skarga wniesiona przez H. K.

Nadto pismem z 8 września 2014 r. ustanowiony z urzędu radca prawny - pełnomocnik skarżącej H. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez jego błędną interpretację i bezpodstawne zastosowanie. Nadto zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2, ewentualnie art. 138 § 2 k.p.a., a także art. 7, 8, 10, 11, 61 § 1 i § 4 k.p.a., art. 77, 79 w zw. z art. 9 k.p.a., art. 79, 86, 89, 107 § 3, 127 § 2 k.p.a. w. zw. z art. 50 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 19 ustawy o wojewodzie i administracji. Zarzucił m.in., że zaskarżona decyzja została wydana przez osobę, która nie może być uznana za organ wyższego stopnia, jak też za pełnomocnika. W związku z powyższymi zarzutami radca prawny reprezentujący skarżącą wniósł o uchylenie decyzji obu instancji w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości lub części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny.

Nie budzą wątpliwości Sądu, ustalenia organów administracyjnych, że H. K. i W. K. w grudniu 2011 r., dobrowolnie i trwale opuścili lokal mieszkalny przy ulicy D. [...] w M., który stanowił ich dotychczasowe miejsce zameldowania na pobyt stały. Następnie wyjechali oni do rodziny do miejscowości K. na P. Istotne jest ustalenie, że stan zdrowia W. K. pogorszył się po opuszczeniu przez ww. małżonków ich miejsca dotychczasowego zamieszkania. Taki stan rzeczy znajduje potwierdzenie w piśmie skarżących z 25 listopada 2013 r., w którym stwierdzili, że przedmiotowe mieszkanie opuścili 22 grudnia 2011 r. i przyjechali do ojca H. K., który mieszka w województwie [...]. Nadto wskazali oni jednoznacznie, że "po przejeździe do województwa [...] W. K. zaczął chorować. Zrobiła mu się odleżyna, nie mógł siedzieć, leżeć mógł na brzuchu". Nie można zatem zgodzić się z argumentacją skarżącej, że wyjazd na P. był wyjazdem czasowym, a jej zamiarem nie było opuszczenie mieszkania.

Skarżący W. K. zmarł po wniesieniu skargi do WSA, dlatego postanowieniem z 15 września 2014 r. Sąd umorzył postępowanie sądowe z jego skargi, uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe. W tej konfiguracji procesowej pozostała do rozpoznania tylko skarga wniesiona przez H. K.

Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie był art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z tą regulacją organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Natomiast z ust. 1 art. 15 u.e.l. wynika, że osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Z treści art. 15 ust. 2 u.e.l. wynika, że jedyną przesłanką uzasadniającą wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest opuszczenie przez tę osobę miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Natomiast kwestia utraty uprawnienia do przebywania w tym lokalu, nie rzutuje na rozstrzygniecie o wymeldowaniu. Za utrwalone należy uznać stanowisko sądów administracyjnych, że "opuszczenie miejsca pobytu" w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l. - oznacza opuszczenie trwałe i dobrowolne. W konsekwencji w postępowaniu o wymalowanie rolą organu administracji publicznej jest ustalenie, czy doszło do opuszczenia danego lokalu przez osobę i czy ma ono charakter trwały oraz dobrowolny.

Jeśli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Celem postępowania w sprawie o wymeldowanie jest bowiem zapewnienie zgodności zapisów rejestrowych w ewidencji ludności z rzeczywistym stanem, czyli miejscem pobytu danej osoby. Wymeldowanie nie wpływa na prawa rzeczowe, czy zobowiązaniowe strony (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2387/10).

Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji, tj. doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie prowadzi do powstania, ani też do zmiany stosunków prawnorzeczowych na nieruchomości. Inaczej mówiąc ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne (opuszczenie trwałe i dobrowolne miejsca stałego zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania), nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym lub innym organem (zob. wyrok WSA w Warszawie z 19 marca 2014 r., sygn. IV SA/Wa 2689/13).

W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że Sąd Rejonowy [...] prawomocnym postanowieniem z 6 maja 2013 r., sygn. [...], przysądził własnościowe spółdzielcze prawo do ww. lokalu mieszkalnego, na rzecz małżeństwa E. M. i T. M. na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej. Mieszkanie zostało nabyte przez ww. małżonków w drodze licytacji komorniczej. Z wyjaśnień złożonych przez E. M. (protokół przesłuchania z 8 stycznia 2014 r.) wynika, że w dniu 30 lipca 2013 r. została wraz z mężem T. M. wprowadzona przez komornika sądowego, do tego lokalu. Komornik sądowy zajął wartościowe rzeczy znajdujące się w mieszkaniu, które następnie zlicytował, co potwierdza protokół zajęcia nieruchomości z 30 lipca 2013 r., sygn. [...]. Według oświadczenia E. M. w ww. lokalu zamieszkała wraz z mężem w dniu 1 września 2013 r.

Nabycie własności nieruchomości w trybie postępowania egzekucyjnego jest zaliczane do cywilnoprawnych sposobów nabycia tego prawa. Według art. 999 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.; zwanej dalej K.p.c.), prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność nieruchomości na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia prawa nabywcy w księdze wieczystej. Jest ono podstawą do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości nabytej na licytacji. W wyniku nowelizacji k.p.c. dokonanej ustawą z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U. 2011.233.1381, która weszła w życie od 3.05.12) postanowienie takie stanowi także tytuł wykonawczy bez potrzeby nadawania mu klauzuli wykonalności nie tylko do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości ale i do opróżnienia znajdujących się na tej nieruchomości pomieszczeń. Postanowienie z dnia 6 maja 2013 r. Sądu Rejonowego zostało więc wydane na podstawie znowelizowanych przepisów k.p.c. i stanowiło tytuł wykonawczy wierzycieli t.j. P.P. M. dla eksmisji z przedmiotowego mieszkania każdej osoby, która w nim przebywa oraz jej rzeczy (art. 999 § 1 w zw. z art. 791 k.p.c.). Tytuł wykonawczy zobowiązujący do wydania nieruchomości, statku lub do opróżnienia pomieszczenia upoważnia do prowadzenia egzekucji także przeciwko każdemu, kto uzyskał władanie nad tym przedmiotem po wszczęciu postępowania, w którym wydano tytuł egzekucyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca 2014 r., sygn. II OSK 394/13 uznał, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których dotychczas zameldowany nie ma prawa przebywania w lokalu, w którym jest zameldowany. Podkreślić należy, że co do zasady opuszczenie lokalu powinno oznaczać, że działanie takie nastąpiło na skutek zachowania samego wymeldowanego i powinno nosić cechy dobrowolności. Nie jest to jednak regułą, bowiem należy dopuścić sytuacje, w których wymeldowaniu z pobytu stałego będzie podlegał nie tylko ten, kto opuścił lokal na skutek tego, że nie chce z miejscem zameldowania wiązać swych dalszych spraw życiowych, ale również ten, kto nie ma prawa przebywania w lokalu, w którym był zameldowany. Wobec tego za równoważne przypadki dobrowolnego opuszczeniu miejsca zameldowania należy uznać wszystkie przypadki, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana. Należy zauważyć, że przepisy dotyczące zameldowania i wymeldowania mają charakter rejestrowy i w żaden sposób nie są powiązane z prawem do lokalu mieszkalnego.

W skardze zarzucono, że organy nie uwzględniły istotnych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, tj. nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącej została ona bezprawnie pozbawiona zarówno stałego miejsca zamieszkania, jak i podstawowych przedmiotów codziennego użytku nie podlegających egzekucji. Skarżąca kwestionuje prawidłowość wykonania eksmisji przed sądem powszechnym kontrolującym działania organu egzekucyjnego. Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić należy, że kwestia prawidłowości działania komornika, który wprowadził nabywców do przedmiotowego lokalu nie może być przedmiotem kontroli orzekających w sprawie organów jak i sądu administracyjnego. Z uwagi na charakter sprawy i podniesiony przez skarżącą zarzut należy podkreślić, że istotny jest jedynie fakt posiadania przez P.P. M. tytułu wykonawczego skutecznego wobec P.P. K. uprawniającego do ich eksmisji z przedmiotowego lokalu, w dacie wejścia do mieszkania tj. 30.07.2013 r. W związku z tym, argumenty wskazujące na nieprawidłowości przeprowadzenia egzekucji komorniczej nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy o wymeldowanie i dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 u.e.l.

Poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąca od grudnia 2011 r. nie zamieszkuje w spornym lokalu i stan ten ma charakter trwały. Jednocześnie skarżąca nie dopełniła obowiązku wymeldowania. W świetle powyższych wywodów uznać należy, że trafne jest ustalenie organów obu instancji, że w sprawie doszło do trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez skarżącą lokalu. W związku z powyższym w omawianej sprawie powstało po stronie organu administracji zobowiązanie do dokonania czynności wymeldowania skarżącej ze spornego lokalu mieszkalnego.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącego zawartym w piśmie z 8 września 2014 r. o braku umocowania do wydania zaskarżonej decyzji wyjaśnić, należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się upoważnienie Wojewody [...] z 6 lutego 2013 r. nr [...], z którego wynika, że Ł. P. Kierownik Oddziału [...] w Wydziale [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] - jest upoważniony do wykonywania w imieniu Wojewody określonych spraw, w tym do wydawania decyzji administracyjnych wynikających m.in. z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także do rozpatrywania odwołań od orzeczeń administracyjnych wydawanych przez organy gmin na podstawie tej ustawy (pkt VIII, ppkt 2 upoważnienia). W takiej sytuacji objęta skargą decyzja o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego, podpisana przez Ł. P. - Kierownika Oddziału w Wydziale [...] - wydana została przez osobę upoważnioną. Pkt VIII - ppkt 2 upoważnienia zawiera umocowanie do rozpatrywania odwołań od orzeczeń administracyjnych wydawanych przez organy gmin na podstawie ww. ustawy. W związku z tym zarzut pełnomocnika skarżącej, że omawiane upoważnienie zawiera wyłącznie umocowanie do rozpoznawania odwołań, a więc podejmowania czynności materialno-technicznych, a nie do wydawania i podpisywania decyzji jest bezzasadny.

W trybie odwoławczym organ drugiej instancji – Wojewoda – rozpatruje odwołanie strony, a postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesieniem odwołania przez stronę - kończy się co do zasady wydaniem decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy. W związku z powyższym wbrew zarzutowi pełnomocnika skarżącej, omawiane upoważnienie obejmując swym zakresem rozpoznanie odwołań w sprawach dotyczących ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – obejmuje też wydanie przez pracownika organu administracji publicznej decyzji w sprawie o wymeldowanie.

Niezasadny jest także zarzut skarżącej naruszenia art. 61 § 1 i 4 k.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania na wniosek właścicieli mieszkania, jak również traktowanie ich jako stron niniejszego postępowania, w sytuacji, gdy "stroną, czyli podmiotem mającym interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a, w sprawie dotyczącej zameldowania (wymeldowania) jest wyłącznie osoba, która jest lub ma być zameldowana. Interesu prawnego w zameldowaniu, jak też w wymeldowaniu z określonego lokalu nie ma podmiot, posiadający prawo własności, lub inne prawo rzeczowe do przedmiotowego lokalu.

Zdaniem skarżącej, właściciel lokalu nie może czynić skutecznych zastrzeżeń co do nie meldowania bez jego zgody żadnych osób, nawet takich, które zamieszkują na terenie należącej do niego nieruchomości, nie może też wnioskować o wymeldowanie, a jedynie ma prawo inicjować postępowanie właściwego organu administracji publicznej z urzędu (tak: Wyrok NSA z 30.12.2008 r., II OSIC 1730/07). Właściciele mieszkania nie mogli wszcząć skutecznie postępowania w sprawie albowiem to winno być prowadzone z urzędu po poinformowaniu przez Państwa M. o zaistniałym stanie faktycznym. Innymi słowy niniejsze postępowanie toczyło się z wniosku podmiotu, który nie był stroną i nie mógł skutecznie złożyć wniosku o jego wszczęcie, nadto podmiot ten - wbrew przepisom prawa - w toku całego postępowania występował w charakterze strony.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.e.l. organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie wymeldowała się. Szczególny przepis prawa materialnego w postaci art. 15 ust. 2 u.e.l.i.d.o. przesądził o legitymacji materialnoprawnej uprawnionych z własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu P.P. M. do złożenia wniosku o wymeldowanie w niniejszej sprawie. Argumentacja skarżącej aktualna była w poprzednim stanie prawnym, sprzed nowelizacji ust. 2 art. 15 u.e.l.i.d.o. z dniem 31.12.1012 r. (Dz.U. 2002.1407).

Za oczywiście nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące wadliwego prowadzenia postępowania dowodowego tj. art. 7, 8, 10, 11, 77, 79 k.p.a. , 86 i 89 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Pani H. K. była zawiadomiona o dokonywanych czynnościach w postępowaniu administracyjnym wypowiadała się w jego toku, składając pisma i odwołania. Ich treść była przedmiotem dogłębnej analizy organów administracji. Okoliczność, że zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia są dla niej niekorzystne nie uprawnia jej ipso facto do podnoszenia zarzutów procesowych. Jak już wspomniano ustalony stan faktyczny sprawy oraz ocena dowodów dokonana przez organy są prawidłowe.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do podjęcia decyzji o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca dobrowolne i trwale opuściła lokal mieszkalny, co było podstawą do jej wymeldowania, a Sąd ocenił, wydanie decyzji organów obu instancji za zgodne z prawem i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) - skargę oddalił.

O kosztach pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a., oraz § 15 i § 16 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).