Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3327/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 3, art. 61 ust. 6 i 7
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1, par. 9 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 107 par. 2, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 438/17 w sprawie ze skargi T.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 438/17, oddalił skargę T.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z [...] grudnia 2003 r. znak: [...], Wójt Gminy Z. ustalił dla W. Sp. z o. o. w L. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy elektrycznej do 2.0MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą przewidzianej do realizacji w obrębie ewidencyjnym Z., gm. Z., dz. nr [...],[...],[...].

T.Z. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Jego zdaniem decyzja ta nie spełnia wymogu z § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej w skrócie "rozporządzenie"), ponieważ nie dołączono do niej części graficznej i tekstowej analizy urbanistycznej, o której mowa w § 3 tego rozporządzenia, co stanowi o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją z [...] grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. orzekło o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z [...] grudnia 2013 r.

Po rozpatrzeniu wniosku T.Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2016 r. Według organu elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 z późn.zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p."). W rezultacie do tej inwestycji nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Oznacza to, że wydanie decyzji dla tego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej i tym samym nie ma obowiązku sporządzenia analizy, o jakiej mowa w § 3 rozporządzenia. Skoro wyłączony jest obowiązek sporządzenia analizy, to wyłączony jest też obowiązek załączenia do decyzji części pisemnej i graficznej analizy.

W skardze do Sądu T.Z. wniósł o uchylenie obu decyzji Kolegium i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Z. z [...] grudnia 2013 r., podnosząc zarzuty naruszenia: art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia i art. 107 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Orzekając o oddaleniu skargi Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja SKO odpowiada prawu. Wyjaśnił, że w postępowaniu nieważnościowym oceny legalności kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy dokonuje się przez pryzmat stanu prawnego, jaki obowiązywał w dacie wydania tej decyzji ([...] grudnia 2013 r.). Jak trafnie wskazało SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji elektrownie wiatrowe są powszechnie kwalifikowane w orzecznictwie sądów administracyjnych jako "urządzenia infrastruktury technicznej" w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., względem których nie jest wymagane spełnienie wymogu kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zatem, nie jest także konieczne przeprowadzanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przewidzianej w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Wprawdzie zgodnie z literalnym brzmieniem tego ostatniego przepisu, ww. analizę przeprowadza się "w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.", to jednak skonfrontowanie wspomnianego przepisu z pozostałymi przepisami tego rozporządzenia oraz z treścią i celem upoważnienia ustawowego zamieszczonego w art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że owa analiza wykonywana jest w celu ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie spełnia wymóg wydania decyzji o warunkach zabudowy statuowany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro w przypadku określonym w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ustawodawca zrezygnował z egzekwowania wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to tym samym sporządzenie analizy stało się zbędne. Niezależnie od tego, czy analiza ta wykazałaby, że istnieje kontynuacja funkcji i cech zabudowy, czy też nie, to i tak nie mogłoby to stanowić podstawy ustalenia albo odmowy ustalenia warunków zabudowy. Brak w konkretnym przypadku wymogu spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza zatem brak konieczności wyznaczania obszaru analizowanego i sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy rozporządzenia, które jest aktem wykonawczym do ustawy, nie mogą modyfikować rozwiązań prawnych zawartych w ustawie. Co więcej, w sytuacji, gdy nie ma wymogu sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie istnieje również wymóg dołączenia załączników, które zawierają wyniki takiej analizy, wskazanych w § 9 ust. 2 rozporządzenia. Skoro kwestionowana przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowej, czyli "urządzenia infrastruktury technicznej" w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., co do którego, jak wynika z powyższych uwag, nie znajdował zastosowania wymóg przeprowadzania analizy przewidzianej w § 3 ust. 1 rozporządzenia, to zarzucane przez skarżącego niezałączenie do decyzji o warunkach zabudowy części graficznej wyników takiej analizy, o której to części mowa w § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia, nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa (i to niezależnie od sygnalizowanych wyżej wątpliwości co do tego, czy § 9 rozporządzenia nie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p.). A już na pewno nie jako naruszenie prawa "rażące" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Innymi słowy, Wójt Gminy Z. nie naruszył obowiązku wynikającego z § 9 ust. 2 i 3 w zw. z § 3 rozporządzenia. Organ nie miał obowiązku załączenia do badanej decyzji wyników analizy urbanistycznej albowiem, na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy, wyłączony został obowiązek jej przeprowadzenia. Wobec powyższego nie ma podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie ziściła się przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepisy art. 61 ust. 2-4 u.p.z.p. wyłączają stosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 do inwestycji w nich określonych, przy czym w stosunku do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się także przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2. Wyłączenie stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 w stosunku do tych inwestycji oznacza w dalszej konsekwencji podobnie jak w przypadku inwestycji celu publicznego wyłączenie stosowania przepisów rozporządzenia, a co za tym idzie również sporządzania analizy urbanistycznej, ponieważ jest o niej mowa wyłącznie w rozporządzeniu, a nie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W świetle powyższych uwag Sąd podzielił stanowisko SKO, że kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy nie jest dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w postaci rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji za niezasadne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez SKO przepisów art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia oraz art. 107 § 2 k.p.a. Jednocześnie podzielił pogląd organu o braku ziszczenia się w odniesieniu do kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł T.Z. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia i art. 107 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że nie jest konieczne przeprowadzenie analizy wskazanej w rozporządzeniu w przypadku inwestycji w postaci turbin wiatrowych, a w konsekwencji uznanie, że decyzja Wójta Gminy Z. z [...] grudnia 2013 r. nie jest obarczona wadą nieważności mimo, że nie zawiera ona załączników w postaci analizy wskazanej w przywołanym powyżej rozporządzeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Nie ma racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu został wydany z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia i art. 107 § 2 k.p.a.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że skontrolowana przez Sąd I instancji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy została wydana w ramach postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Celem postępowania nadzorczego jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta tym postępowaniem dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracyjnego. W toku rozważanego postępowania organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest zatem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już raz rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. Jedną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że jedyny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie został powiązany z art. 156 § 1 k.p.a. Nadto autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, czy zarzuca Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. Niezależnie jednak od powyższych uchybień konstrukcyjnych, lektura skargi kasacyjnej wskazuje, że zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja Wójta Gminy Z. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej, która nie zawiera załącznika w postaci analizy urbanistycznej, a konkretnie części graficznej wyników analizy, dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa.

Punkt wyjścia do rozpoczęcia rozważań w tym zakresie winien stanowić przede wszystkim przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy – [...] grudnia 2013 r.), w rozumieniu którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, z których pkt 1 wymaga, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Jak wynika z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania: pkt 1 - linii zabudowy; pkt 2 wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; pkt 3 - szerokości elewacji frontowej; pkt 4 - wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; pkt 5 - geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 61 ust. 6 u.p.z.p., Minister Infrastruktury w dniu 26 sierpnia 2003 r. wydał rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Jak wynika z § 9 rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3).

Analiza przywołanych unormowań uzasadnia konkluzję, że ustawodawca w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wprowadził tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa", która ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Tak rozumiana zasada dobrego sąsiedztwa doznaje jednak ograniczeń, czego dobitym wyrazem jest regulacja art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Mianowicie, zasada dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz warunek dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), nie mają zastosowania do urządzeń infrastruktury technicznej. Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji w ślad za Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. w judykaturze sądów administracyjnych ugruntował się jednolity pogląd, w świetle którego elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (np. wyroki NSA z: 21 kwietnia 2010 r. II OSK 310/10, 3 marca 2011 r. II OSK 2251/10, 13 listopada 2012 r. II OSK 762/12, 11 kwietnia 2013 r. II OSK 567/12, 4 lutego 2014 r. II OSK 2129/12, 18 sierpnia 2016 r. II OSK 2890/14, 20 grudnia 2016 r. II OSK 798/15, 21 czerwca 2017 r. II OSK 2637/15, 27 września 2017 r. II OSK 987/16 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej w pełni podziela powyższe stanowisko uznając je za prawidłowe. Co równie istotne, sam autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje uznania siłowni wiatrowych za urządzenia infrastruktury technicznej, koncentrując swoje wywody zasadniczo na braku wymaganych, jego zdaniem, załączników do decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego pogłębiona analiza prawna tego zagadnienia wydaje się w tym miejscu zbędna. A zatem, skoro do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla urządzeń infrastruktury technicznej, jakimi są elektrownie wiatrowe, z wyraźnej woli ustawodawcy, nie jest konieczne spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), to nie zachodzi również potrzeba przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której stanowi § 3 ust. 1 rozporządzenia. Co prawda przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia, expressis verbis odwołuje się do "warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", to jednak prawidłowe jego odczytanie wymaga skonfrontowania § 3 ust. 1 rozporządzenia z pozostałymi przepisami rozporządzenia oraz z art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. Przepisy rozporządzenia poczynając od § 4 a kończąc na § 8 normują kolejno zasady ustalania linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Odnoszą się więc one do wszystkich tych elementów, które organ bada w ramach oceny spełnienia warunku kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Także brzmienie przepisów art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. uzasadnia konkluzję, że wiążą się one ściśle z przesłanką zdefiniowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu wyroku z 20 lipca 2010 r. sygn. akt K 17/08 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że upoważnienie ustawowe zawarte w art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. koresponduje ściśle z uregulowanym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymogiem tzw. kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w przypadku budowy nowego obiektu budowlanego na terenie, na którym nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (publ. OTK-A 2010/6/61, Dz.U.2010/137/926, Lex nr 585543).

A zatem, brak obowiązku przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu § 3 ust. 1 w przypadku inwestycji polegającej na budowie urządzeń infrastruktury technicznej, do których zaliczane są elektrownie wiatrowe, czyni co do zasady zbytecznym załączenie do decyzji o warunkach zabudowy wyników tej analizy składających się z części tekstowej i graficznej zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia. Dodać w tym miejscu trzeba, że już chociażby z uwagi na specyfikę elektrowni wiatrowych nie sposób byłoby dostosować cechy projektowanej inwestycji do cech zabudowy istniejącej.

Rację mają tym samym Sąd I instancji oraz organ nadzoru stojąc na stanowisku, że podnoszony w toku postępowania nadzwyczajnego i powtórzony następnie w skardze kasacyjnej zarzut niezałączenia do decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę elektrowni wiatrowej wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być odczytywany w kategorii rażącego naruszenia prawa, ponieważ w tym wypadku nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu przepisów obowiązującego prawa. W świetle powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia i art. 107 § 2 k.p.a. nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.