Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 61/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a, art. 149 § 1 pkt 3, art. 200, art. 205 § 2 i art. 209
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Organizacji Międzyzakładowej w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego do rozpoznania wniosku skarżącej Organizacji Międzyzakładowej w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego z dnia [...] lipca 2022 r., w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt wraz z prawomocnym wyrokiem, II. stwierdza, że Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego na rzecz skarżącej Organizacji Międzyzakładowej w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Organizacja Międzyzakładowa nr [...] w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego, powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) wnioskiem z dnia [...] lipca 2022 r. zwróciła się do Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego o udostępnienie następujących informacji:

a) czy w okresie od [...] czerwca 2022 r. [...] lipca 2022 r. Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego. otrzymał korespondencję od nadawcy – Krajowego Stowarzyszenia Dyrektorów WORD?

b) czy w okresie od [...] czerwca 2022 r. [...] lipca 2022 r. Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego otrzymał korespondencję od nadawcy – Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego [...] ?

c) treści wszelkiej korespondencji otrzymanej z Krajowego Stowarzyszenia Dyrektorów WORD w przypadku jeśli odpowiedź na pytanie zawarte w lit. a) jest twierdząca,

d) treści wszelkiej korespondencji otrzymanej z WORD [...] w przypadku jeśli odpowiedź na pytanie zawarte w lit. b) jest twierdząca.

Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie ww. informacji w formie elektronicznej na adres: [...].

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] lipca 2022 r. Dyrektor WORD wyjaśnił, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. Organizacja Międzyzakładowa nr [...] w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W uzasadnieniu strona podniosła m.in., że pojęcie informacji publicznej określono w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. i oznacza każdą informację o sprawach publicznych. Jest to każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym, samorządowym lub mieniem Skarbu Państwa. Dotyczy to także korespondencji wychodzącej lub przychodzącej do organu administracji publicznej jakim jest WORD.

Informacja – pismo organu władzy publicznej wychodząca z organu i skierowana do innego podmiotu jest informacją publiczną w rozumieniu art. 61 Konstytucji i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informację publiczną stanowi całość dokumentacji prowadzonej przez organ, w tym dokumenty wytworzone i posiadane przez organ w związku z konkretną sprawą. Ponadto przepisy u.d.i.p. nie ograniczają prawa do informacji wyłącznie do dokumentów urzędowych. Co do zasady zatem udostępnieniu podlegać będzie wszystko co znajduje się w dokumentacji organu, niezależnie od tego czy będzie to dokument urzędowy, czy prywatny. Bez znaczenia jest, czy dokument znajdujący się w aktach ma charakter "wewnętrzny", czy "roboczy".

Organ błędnie uznał, iż wnioskowane informacje nie są objęte przepisami u.d.i.p. i pozostał w bezczynności, nie udostępniając informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Ponadto organ w swojej odpowiedzi nie podał podstawy prawnej odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko, iż informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej. Wnioskowana korespondencja nie posiada bowiem charakteru wiążącego co do sposobu rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, a zatem nie posiada waloru oficjalności. Organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej. Korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a zatem nawet jeżeli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia przez organ prawidłowych decyzji, po rozważeniu wszystkich opcji i sposobów jej załatwienia.

Organ w dniu 13 lipca 2022 r., a zatem w terminie 2 dni roboczych od dnia wpłynięcia wniosku przesłał, na wskazany przez skarżącego adres e-mail informujące, iż wnioskowana korespondencja nie stanowi informacji publicznej. Czynności podejmowane przez organ następowały zatem z zachowaniem terminów wynikających z u.d.i.p. Nie sposób zatem uznać, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź przypisać organowi lekceważący stosunek do norm prawa. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy. Tym samym podnoszone w skardze twierdzenia w zakresie rzekomej bezczynności organu należy uznać za chybione.

Z uwagi na fakt, iż wnioskowane informacje nie stanowiły informacji publicznej, organ nie był zobowiązany, a nawet uprawniony do wydania decyzji w tym zakresie, zawierającej wskazanie podstaw prawnych rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, informacja o powyższym jest bowiem przekazywana podmiotowi wnioskującemu w formie pisemnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji publicznej sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga ta ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.

W analizowanej sprawie strona skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.).

Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. czy też (w poprzednio obowiązującym stanie prawnym) uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1991/12, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., I OSK 646/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia informacji niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie jednak prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Podlega ono ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazuje się, że to na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie – poprzez udostępnienie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, skarga podlega oddaleniu. W przypadku odpowiedzi negatywnej – sąd zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostać dokonane (wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., I OSK 1111/18). Udostępnienie informacji niepełnej jak i niezgodnej z treścią żądania należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (wyrok NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14, wyrok WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SA/Bk 18/21). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Jest to każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. informacje o majątku, jakim dysponują, podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p. (art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. f) u.d.i.p.), oraz informacje o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.i.d.p., pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. (a więc o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 pochodzącego z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit a – c). Informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p. i Konstytucji RP to informacja dotyczącą sfery spraw publicznych, niezależnie od struktury prawnej i przedmiotu działalności podmiotu, którego owe sprawy dotyczą Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (vide: wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r., I OSK 2594/17).

W rozpatrywanej sprawie sposób załatwienia wniosku przez organ (tzn. pisemna odpowiedź z dnia [...] lipca 2022 r.) opiera się na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej w polskim porządku prawnym, do której dostęp został zagwarantowany przez Konstytucję RP (art. 61) ma bardzo szeroki charakter. Jak już wyżej wskazano, informacją publiczną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie przesądza o walorze informacji objętych wnioskiem, stwierdza jedynie, że odpowiedź organu była niewystarczająca. Trudno bowiem zapoznać się z motywami i stanowiskiem organu. Organ wskazał jedynie, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż żądane informacje dotyczą m.in. Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego [...], wnioskodawca zasadnie podniósł w skardze, że pisma wychodzącego od organu, od osoby będącej funkcjonariuszem publicznym, w zakresie sprawowanej przez te osobę funkcji i skierowanego do innego organu, nie można uznać za korespondencję wewnętrzną niepodlegającą obowiązkom wynikającym z u.d.i.p.

Należy podkreślić, że Dyrektor WORD w ogóle nie odniósł się do treści żądanych przez stronę skarżącą informacji ani okoliczności w których zostały wytworzone. Organ w ogóle tych kwestii nie rozważył, arbitralnie uznając, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Co prawda podjął próbę wyjaśnienia zajętego stanowiska w odpowiedzi na skargę, jednakże owo pismo procesowe nie może konwalidować nieprawidłowego stanowiska organu zajętego w terminie wynikającym z u.d.i.p., a ściślej rzecz biorąc zaistniałej bezczynności w opisywanym przedmiocie. W świetle przepisów u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Za informację publiczną uważa się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Zarówno udostępnienie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku (wyrok NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14, wyrok WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SA/Bk 18/21). O braku bezczynności w załatwieniu sprawy, jak wskazuje się w orzecznictwie, nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie do zaakceptowania jest bowiem stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udostępnienia informacji wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 29 maja 2020 r., IV SAB/Wr 207/19). Stan bezczynności organu nie ustał po wniesieniu skargi, ani na dzień orzekania.

W konsekwencji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia [...] lipca 2022 r. w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt wraz z prawomocnym wyrokiem, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. Dla wystąpienia tej przesłanki nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., I OSK 468/13; wyroki WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14 oraz WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 209/17,). W świetle okoliczności sprawy Sąd nie znalazł podstaw uzasadniających wymierzenie organowi z urzędu grzywny, czy przyznania na rzecz strony skarżącej od organu sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 100 zł, stanowiący równowartość uiszczonego wpisu od skargi – 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.).