Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 53/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1, art. 210 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012r. sprawy ze skargi "G" Sp. z o.o. z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. zawiadomił Spółkę z o.o. "G." z siedzibą w N. o wyrejestrowaniu z Krajowego Rejestru Automatów do Gier ("KRAG") automatu do gier o niskich wygranych, o numerze fabrycznym [...] i numerze poświadczenia rejestracji [...]. W piśmie tym organ wyjaśnił, że czynności wyrejestrowania dokonał w związku z utratą ważności poświadczenia rejestracji wskazanego automatu, w trybie określonym w § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.; dalej: "rozporządzeniem MF z 2003 r."), zgodnie z którym, poświadczenie rejestracji traci ważność wraz z wygaśnięciem zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1, 1a i 1 b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm.; "dalej: ustawą z 1992 r."). Organ stwierdził, że zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 24 ust. 1b ustawy z 1992 r.), w oparciu o które dokonano rejestracji wspomnianego automatu do gier, utraciło ważność. Tym samym z mocy prawa, wraz z wygaśnięciem zezwolenia, utraciło ważność poświadczenie jego rejestracji.

W dniu [...] lipca 2011 r. Spółka z o.o. "G." skierowała do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Celnego w P., pismo datowane na dzień [...] lipca 2011 r., zatytułowane jako "odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]", w którym strona zaskarżyła tę decyzję w całości oraz wniosła o jej uchylenie w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, względnie – o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Spółka zarzuciła organowi naruszenie § 10 ust. 4 pkt. 1 rozporządzenia MF z 2003 r., art. 121 § 1, art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1, art. 165 § 1 w zw. z art. 123 § 1, art. 207 § 1 i art. 210 § 1 pkt. 4, 6 i 7, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.").

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r., nr [...], na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 219 O.p., Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu stwierdził niedopuszczalność odwołania Spółki "G.". W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawowym warunkiem dopuszczalności odwołania jest istnienie decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, wyrejestrowując w systemie KRAG przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych, Naczelnik Urzędu Celnego w P. nie wydał decyzji, lecz przedmiotowym pismem zawiadomił Spółkę o dokonaniu tej czynności. Dopóki zatem nie zostanie wydana decyzja organu pierwszej instancji i nie wejdzie ona do obrotu prawnego, odwołanie od niej nie jest dopuszczalne. W takiej sytuacji nie ma przesłanek ku temu, aby rozpatrzyć odwołanie Spółki, ponieważ z przyczyn przedmiotowych jest ono niedopuszczalne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka z o.o. "G." zarzuciła postanowieniu Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 210 § 1, art. 258 § 2 oraz art. 228 § 1 pkt. 1 O.p. i wniosła o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyraziła przeświadczenie, że pismo Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lipca 2011 r. w istocie stanowi - z punktu widzenia treści i skutków prawnych - decyzję administracyjną (podatkową). Skarżąca podniosła, że o istocie aktu prawnego przesądza jego treść, nie zaś forma lub nazwa. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 1985 r., sygn. akt II CR 320/85. W tym kontekście strona wyraziła zapatrywanie, że pismo organu z dnia 4 lipca 2011 r. z jednej strony zawiera minimum elementów decyzji, a z drugiej strony charakteryzuje się władczością, jednostronnością i podwójną konkretyzacją.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i uznał zarzuty Spółki "G.", podniesione w skardze, za bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu naruszył przepis art. 220 § 1 O.p. błędnie uznając odwołanie skarżącej Spółki "G." z dnia [...] lipca 2011 r. za niedopuszczalne, pomimo istnienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przesłanek prawnoprocesowych do jego wniesienia.

Punktem wyjścia dla oceny legalności przedmiotowego aktu indywidualnego było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. i stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia o niedopuszczalności wskazanego odwołania. W oparciu o tak przyjęte ustalenia, Sąd – przyjmując za właściwy stan prawny obowiązujący w dniu wydania zaskarżonego aktu – zważył, że w niniejszej sprawie organ zastosował niewłaściwy tryb rozpoznania i załatwienia sprawy – o czym świadczy forma "zawiadomienia" strony o utracie ważności poświadczenia rejestracji automatu do gry o niskich wygranych, a w konsekwencji uznanie za niedopuszczalne wniesionego przez stronę odwołania. Mając na uwadze ustalony na podstawie akt przebieg sprawy (art. 133 § 1 zd. I P.p.s.a.) należy zauważyć, że w istocie rzeczy organ pierwszej instancji podjął działanie, które miało doprowadzić do pozbawienia uprawnionego jego dotychczasowego uprawnienia do używania konkretnego automatu, jednak organ ten unikał nadania temu działaniu zdecydowanej formy prawnej, zaś strona skarżąca, wnosząc odwołanie, usiłowała "bronić się" przed konsekwencjami działania organu.

W postanowieniu z dnia 29 listopada 2011 r. (sygn. akt II GSK 1677/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niejasne (bez określonej formy prawnej) działania organu, w wyniku których strona traci uprawnienia, są niemożliwe do zaakceptowania. Biorąc pod uwagę obowiązujący stan prawny oraz podzielając w pełni tezy zawarte w uzasadnieniu powołanego powyżej postanowienia NSA należy stwierdzić, iż oceniając naturę prawną samego "poświadczenia rejestracji" niewątpliwie ma ono charakter decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzającym posiadanie uprawnienia do eksploatacji automatu. Z przepisów prawa wynika bowiem, że podmiot posiadający zezwolenie na działalność w zakresie gier i posiadający automat, spełniający wymagania techniczne ma prawo eksploatować ten automat dopiero wówczas, gdy uzyska "poświadczenia rejestracji", wystawione przez uprawniony organ administracji publicznej. Omawiany dokument potwierdza dokonanie rejestracji (po spełnieniu wymogów przez wnioskodawcę i automat) oraz stwierdza uprawnienie wnioskodawcy do eksploatacji automatu. Bez "poświadczenia rejestracji" konkretnego automatu wnioskodawca, choćby miał zezwolenie i posiadał automat spełniający wymagania techniczne, nie posiada uprawnienia do jego eksploatacji.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, a w szczególności fakt, że stwierdzenie utraty ważności "poświadczenia rejestracji" powoduje utratę istniejącego wcześniej uprawnienia do eksploatacji konkretnego automatu, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w pełni ustalenia prawne poczynione przez NSA, w powoływanym wyżej postanowieniu z dnia 29 listopada 2011 r. (sygn. akt II GSK 1677/11), który stwierdził, że również stwierdzenie utraty ważności "poświadczenia rejestracji" ma charakter decyzji administracyjnej. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżony akt stanowi decyzję administracyjną, albowiem zawiera przynajmniej 4 elementy określone w art. 210 O.p. (oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony i rozstrzyga o uprawnieniach strony). W tej sytuacji organ odwoławczy winien uznać pismo skarżącej Spółki za odwołanie od aktu wydanego przez organ pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2011 r. z wszystkimi tego prawnoprocesowymi konsekwencjami.

Reasumując powyższą analizę stanu prawnego, należy wskazać, że stwierdzenie utraty ważności "poświadczenia rejestracji" powinno przyjąć formę decyzji administracyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy oznacza to przede wszystkim konieczność zachowania przez organ właściwego trybu postępowania odwoławczego (art. 220 i nast. O.p.) oraz skorzystania przezeń z kompetencji do załatwienia sprawy w drodze jednego z rodzajów rozstrzygnięć odwoławczych w świetle art. 233 O.p. W przypadku uznania decyzji pierwszoinstancyjnej za naruszającą przepisy proceduralne, zwłaszcza art. 210 § 1 i 4 O.p. dotyczących treści decyzji, organ odwoławczy powinien uchylić tę decyzję i orzec co do istoty sprawy. Przy tym należy przypomnieć, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania wynika, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ drugiej instancji, mając uprawnienia reformatoryjne, rozpoznaje zatem całą sprawę, a nie jedynie odwołanie.

W zaistniałym stanie rzeczy, wobec zasadności skargi w zakresie naruszenia prawa procesowego, rozpoznanie przez Sąd zarzutów materialnoprawnych skargi byłoby przedwczesne.

W świetle przedstawionych okoliczności Sąd orzekł, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi i kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego oraz niezbędnych wydatków w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.