Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 985/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art 46 ust 3, art 48 ust 2, art 46 a, ar33 ust 1, art 56 ust 8, art 47 ust1
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art.7, 8,31 par 2, art 49, art 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 134, art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. po rozpatrzeniu wniosku z 14 listopada 2008 r. P. S.A. w W., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej nr [...] na odcinku od stacji [...] do granicy województwa [...], polegającej na budowie i przebudowie infrastruktury kolejowej a także budowie i przebudowie infrastruktury drogowej oraz obiektów służących ochronie środowiska.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej Poś, przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniając zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz obowiązek prowspólnotowej wykładni przepisów prawa krajowego.

Przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Poś, a także § 2 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Organ wskazał, iż warunki realizacji przedsięwzięcia uzgodnił z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W. (postanowienie z dnia [...] maja 2008 r.) i Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia [...] września 2009 r.

Ponadto organ wskazał, iż zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a także w związku z art. 53 Poś zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu w ramach którego sporządzony był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ pierwszej instancji opisał także sposób wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: Burmistrz Miasta M., Stowarzyszenie R. z siedzibą w J., Towarzystwo P., Stowarzyszenie I., Stowarzyszenie [...], Wójt Gminy W. w imieniu gminy, C. S., Stowarzyszenie P. Odwołujący się wnieśli o uchylenie ww. decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wnosząc w stosunku do kwestionowanej decyzji szereg zarzutów.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i pkt 2 Kpa oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 Poś, uchylił w części i w tym zakresie orzekł a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy dotyczyło kwestii:

- niedopuszczenia do zajęcia lub zniszczenia stanowisk chronionych płazów,

- wprowadzenia działań zabezpieczających przed odprowadzaniem nieoczyszczonych wód z linii kolejowej,

- wykonania ekranów akustycznych,

- zastosowania rozwiązań umożliwiających bezpieczną migrację zwierząt przekraczających linię kolejową.

Rozpatrując odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że w ramach postępowania odwoławczego dokonał analizy zgromadzonego w pierwszej i drugiej instancji materiału dowodowego, w tym wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego aneksów, wymaganych uzgodnień, uwag i wniosków składanych przez strony i społeczeństwo w toku postępowań oraz zaskarżonej decyzji.

Wskazał, że celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, która była przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji i ponowne wydanie merytorycznej decyzji, w związku z czym postępowanie to nie jest ograniczone do kontroli zasadności podniesionych przez stronę zarzutów, a organ drugiej instancji nie jest związany treścią odwołań.

W toku postępowania odwoławczego organ II instancji stwierdził, iż rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie, co do okoliczności faktycznych i prawnych.

Odpowiadając na zarzuty dotyczące uchybień w zakresie prowadzenia postępowania, organ odwoławczy podniosł, iż zgodnie z art. 10 § 1 Kpa zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz żądań.

Stosownie do art. 49 Kpa oraz art. 46a ust. 5 Poś strony były zawiadomione o decyzjach i innych czynnościach organów prowadzących postępowanie przez obwieszczenia umieszczane na tablicach ogłoszeń lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób w: Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W., Urzędzie W., Urzędzie W., Urzędzie W., Urzędzie Gminy P., Urzędzie Gminy P., Urzędzie Gminy B., Urzędzie Gminy M., Urzędzie Gminy G., Urzędzie Gminy J., Urzędzie Gminy Z., Urzędzie Gminy W., Urzędzie Gminy P. oraz na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska.

Mając na uwadze art. 32 ust 1 Poś, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podał do publicznej wiadomości, że w związku z toczącym się postępowaniem odwoławczym od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, wszyscy zainteresowani mogą zapoznać się z niezbędną dokumentacją sprawy, tj. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia wraz z wymaganymi prawem załącznikami, wymaganym prawem stanowiskiem innych organów oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Jednocześnie organ drugiej instancji poinformował wszystkich zainteresowanych o terminie i miejscu wyłożenia dokumentów, możliwości składania uwag i wniosków, organie właściwym do ich rozpatrzenia oraz sposobie podania do publicznej wiadomości.

Organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniach.

Skargę na decyzję Generalnego Dyrekotra Ochorny Środowiska z [...] kwietnia 2011 r. wniosło Stowarzyszenie M., żądając m. in. uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w całości lub w zakresie dotyczącym infrastruktury drogowej oraz tunelu samochodowego w C. oraz dopuszczenia jako dowodów:

- opinii Komendanta Wojewódzkiego Policji na temat bezpieczeństwa projektowanego układu drogowego oraz tunelu samochodowego w C.,

- opinii w zakresie uzasadnienia ekonomicznego i oddziaływania na środowisko projektowanego układu drogowego przy tunelu w C. dla wariantu proponowanego przez P. oraz wariantu proponowanego przez Stowarzyszenie M.,

- dopuszczenie jako dowodu w sprawie trzech map okolic uL [...] w C. wraz z opisem zakresu potencjalnego negatywnego oddziaływania ww. inwestycji, a także zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:

- art. 46a pkt 5 Poś oraz art. 7, 10 § 1, 40 § 1, 73 § 1 Kpa, które skutkowało tym, iż o prowadzonym postępowaniu Stowarzyszenie dowiedziało się przypadkowo i nie miało możliwości uczestniczenia w nim, organy obu instancji nie wskazały z czego wynika, że liczba stron w postępowaniu przekracza 20, co uzasadniało zastosowanie art. 49 kpa,

- art. 56 ust 8 Poś, polegające na nierozpatrzeniu przez organ wniosku o uznaniu za stronę oraz wniosku o "analizę wpływu na środowisko obu wariantów drogowego wyjazdu z tunelu w km [...]",

- art. 47 pkt 1 lit. a Poś poprzez niedokonanie w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji analizy oraz oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu budowy i przebudowy infrastruktury drogowej tj. dróg przy tunelu w C. na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne i wzajemne oddziaływanie,

- art. 75 § 1 Kpa, poprzez odrzucenie "wniosku dowodowego z oględzin",

- art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 3, pkt 4, pkt 5, pkt 6 Poś poprzez oparcie się na wadliwym raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji; zdaniem skarżących wadliwości te polegały na nieumieszczeniu w raporcie: 1) przewidywanych wielkości emisji hałasu, drgań i wibracji, spalin i ścieków z ulicy od samochodów jadących do projektowanego tunelu, 2) dwóch wariantów: polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem wyboru, 3) przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, 4) uzasadnienia wybranego przez wnioskodawcę wariantu, 5) przewidywanych znaczących oddziaływań przedsięwzięcia w zakresie promieniowania elektromagnetycznego od linii wysokoego napięcia 3kV i dwóch transformatorów, hałasu, drgań i wibracji,

- art. 47 pkt 2 Poś, poprzez nieokreślenie sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnych oddziaływań na środowisko w zakresie hałasu, drgań i wibracji, spalin i ścieków z drogi dojazdowej do tunelu,

- art. 75 § 1 oraz art. 47 pkt 1 lit. a i b Poś, poprzez odrzucenie "wniosku dowodowego z opinii Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. o zajęcie stanowiska i wydanie opinii w sprawie bezpieczeństwa proponowanego przez P. tunelu i 3 wyjazdów do tunelu drogowego oraz zgodności z przepisami". Zdaniem skarżących w piśmie skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. uprawdopodobniono fakt, że tunel i skrzyżowanie na dole tunelu może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu nie tylko dla samochodów, ale również dla pieszych i rowerzystów ze względu na brak dostatecznej widoczności.

W odpowiedzi na skargę organ po przeanalizowaniu zarzutów skargi, stwierdził, że są one nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Adminsitracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów adminsitracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności adminsitracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami adminsitracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., jak i poprzedzająca ją decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 kpa i art. 77 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa).

Z uwagi na termin wszczęcia postępowania (14 listopada 2008 r.), w związku z treścią art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w sprawie znalazły zastosowanie przepisy dotyczące przeprowadzania procedury ocen oddziaływania na środowisko zawarte uprzednio w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej Poś.

Stosownie do treści art. 46 ust. 3 Poś wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie. Prawidłowe ustalenie treści decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wymaga szerokiego zakresu informacji z różnych dziedzin. Dlatego, w celu zapewnienia prawidłowego poziomu merytorycznego decyzji, ustawodawca przewidział w art. 48 ust. 2 Poś, iż wydanie przedmiotowej decyzji poprzedza jej uzgodnienie pod kątem dopuszczalnych warunków przedsięwzięcia z organami wymienionymi w tym przepisie. Uzgodnień organy dokonują nie tylko w granicach swej właściwości, ale także swoich kompetencji.

Jak wynika z akt administracyjnych wydanie kwestionowanej przez skarżących decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskaniem uzgodnień właściwych organów (postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., postanowienie z [...] września 2009 r. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska), które wypowiedziały się co do dopuszczalnych warunków planowanego przedsięwzięcia w zakresie swoich kompetencji. Jednocześnie podstawę orzekania przy podejmowaniu decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wskazanego przedsięwzięcia stanowił sporządzony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organy zapewniły stronom postępowania czynny udział w każdym jego stadium, a przed wydaniem decyzji umożliwiły im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W oparciu o wskazany materiał dowodowy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego modernizacji linii kolejowej nr [...] na odcinku od stacji [...] do granicy województwa [...], polegającej na budowie i przebudowie infrastruktury kolejowej a także budowie i przebudowie infrastruktury drogowej oraz obiektów służących ochronie środowiska.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przeprowadził zaś postępowanie odwoławcze, dokonując analizy zgromadzonego w pierwszej i drugiej instancji materiału dowodowego, w tym wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego aneksów, wymaganych uzgodnień, uwag i wniosków składanych przez strony i społeczeństwo w toku postępowań oraz zaskarżonej decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydał decyzję, którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy w zakresie:

- niedopuszczenia do zajęcia lub zniszczenia stanowisk chronionych płazów,

- wprowadzenia działań zabezpieczających przed odprowadzaniem nieoczyszczonych wód z linii kolejowej,

- wykonania ekranów akustycznych,

- zastosowania rozwiązań umożliwiających bezpieczną migrację zwierząt przekraczających linię kolejową.

W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, swoje stanowisko szczegółowo przedstawiając w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, należy mieć na uwadze, że większość z nich była już podnoszona przez strony w toku postępowania adminsitracyjnego. Organ odwoławczy ustosunkował się do nich w zaskarżonej decyzji.

Skarżące Stowarzyszenie zarzuca, że o postępowaniu dowiedziało się przypadkiem i kwestionuje zastosowanie art. 49 kpa, podnosząc, iż organy nie powołały się na dokumenty, z których wynikałoby, że liczba stron przekracza 20. Zdaniem skarżącego organy nie zapewniły stronom czynnego udziału w postępowaniu właśnie poprzez niezasadne przyjęcie, że liczba stron przekracza 20.

W ocenie Sądu zarzut ten jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 49 Kpa (zdanie pierwsze) strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W rozpatrywanej sprawie tym szczególnym przepisem był art. 46a ust. 5 Poś, który pozwala na zastosowanie art. 49 Kpa, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20. Nie budzi wątpliwości Sądu, że liczba stron postępowania w niniejszej sprawie przekracza 20 - wynika to z charakteru przedsięwzięcia (modernizacja linii kolejowej [...] na odcinku [...] do granic Województwa [...]) i map ewidencyjnych znajdujących się w aktach sprawy, obejmujących teren, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie. Analiza tych map potwierdza ustalenia organów, że liczba stron postępowania przekracza 20.

Jak wynika z materiału dowodowego w sprawie, strony były zawiadamiane o czynnościach podejmowanych w sprawie przez obwieszczenia w trybie art. 49 kpa. Zawiadomienia te były umieszczane na okres 14 dni na tablicach ogłoszeń lub obwieszczane w inny zwyczajowo przyjęty sposób w siedzibie organu, odpowiednich urzędach dzielnic i gmin, na terenie których planowana jest inwestycja, w siedzibie inwestora.

Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut nierozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia M. o uznanie za stronę postępowania.

Art. 33 ust. 1 Poś, stanowiąc ogólnie, że organizacje ekologiczne uczestniczą w postępowaniu na prawach strony, nie reguluje formy prawnej dopuszczenia ich do udziału w postępowaniu. W związku z tym, że art. 31 § 2 Kpa stanowi wyjątek od zasady, która przewiduje w tym zakresie wydawanie orzeczeń, należy przyjąć, że dopuszczenie organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawach z zakresu ochrony środowiska nie wymaga wydania postanowienia (K. Gruszecki "Udział organizacji ekologicznych w postępowaniu administracyjnym w sprawach ochrony środowiska" Państwo i Prawo 2002, s. 96), a zatem może nastąpić w sposób faktyczny.

W związku z powyższym, nawet jeśli organ nie wydał postanowienia, nie oznacza to, iż stowarzyszenie nie zostało dopuszczone do udziału w prowadzonym postępowaniu. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska doręczył Stowarzyszeniu M. decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., co należało uznać za dopuszczenie do udziału w prowadzonym postępowaniu.

Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło także naruszenie art. 56 ust. 8 Poś, według którego uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, niezależnie od wymagań wynikających z kpa, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystywania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. W ocenie Sądu Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uchybił ww. przepisowi.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy w obwieszczonym przez organ odwoławczy terminie do składania uwag i wniosków, tj. od 22 listopada 2010 r. do 13 grudnia 2010 r, uwagi i wnioski złożyło Towarzystwo P. pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. oraz Stowarzyszenie M., pismem z dnia 13 grudnia 2010 r, wniesionym za pomocą faxu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przedstawił, które wnioski zostały, a które nie zostały uwzględnione w postępowaniu oraz wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował, analizując je. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skoro organ administracji ustosunkował się do uwag i wniosków w uzasadnieniu decyzji, należy uznać, że się z nimi zapoznał i je rozpatrzył, w związku z czym zarzut naruszenia art. 56 ust. 8 Poś jest niezasadny.

Organ odwoławczy ustosunkował się także do wniosku Stowarzyszenia o przeprowadzenie analizy wpływu na środowisko dodatkowego wariantu drogowego wyjazdu z tunelu w km [...]. Stwierdził, iż w czasie kiedy Stowarzyszenie wnioskowało o dokonanie przedmiotowej analizy, organ zebrał już komplet materiału dowodowego w sprawie, który pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia, zatem nie istniała potrzeba dokonywania dodatkowych analiz. W ramach planowanego przedsięwzięcia tunel drogowy w km [...] linii kolejowej za pośrednictwem dróg dojazdowych ma się łączyć z ul. [...] oraz z ul. [...]. Inwestor nie zaproponował połączenia tunelu w innym wariancie niż wskazany w raporcie, a wszelkie zmiany koncepcyjne przedsięwzięcia zależą od inwestora. Rolą organów ochrony środowiska jest ich ocena pod kątem warunków i wymagań środowiskowych.

W opinii Stowarzyszenia M. naruszono art. 47 pkt 1 lit a Poś, bowiem w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji nie dokonano analizy oraz oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu budowy i przebudowy infrastruktury drogowej, tj. dróg przy tunelu w C. na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne i wzajemne oddziaływanie. Zdaniem skarżących nieprawdziwe jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że na hałas ulicy [...] po realizacji inwestycji ulegnie zmniejszeniu, gdyż z powodu specyfiki dojazdu do tunelu ekrany akustyczne będą "kumulować i odbijać cały hałas od samochodów na budynki mieszkalne". Stowarzyszenie nie zgadza się z twierdzeniem organu odwoławczego, że obecnie już istnieje zanieczyszczenie spalinami na ul. [...], bowiem jest ona "ślepa" i korzystają z niej jedynie mieszkańcy ulicy.

Zdaniem Sądu zarzuty powyższe nie zasługują na uwzględnienie. Organ poddał ocenie realizację tunelu w km [...], wskazując iż jest ona niezbędna z punktu zachowania bezpieczeństwa przy przekraczaniu torów kolejowych przez samochody osobowe, pieszych oraz rowerzystów. Organ wskazał, iż ruch samochodowy rozłoży się na dwie ulice (ul. [...] i ul. [...]), zatem nie nastąpi znaczące negatywne oddziaływanie w zakresie hałasu i zanieczyszczeń z ruchu pojazdów na środowisko. Oddziaływania akustyczne natomiast wywołane przez pociągi zostaną zminimalizowane do wartości dopuszczalnych, dzięki zastosowaniu ekranów akustycznych. Organ wskazał, iż w trakcie opracowywania raportu zostały wykonane pomiary terenowe hałasu, które następnie posłużyły do kalibracji modelu obliczeniowego. Przeprowadzono również inwentaryzację zabudowy wzdłuż linii kolejowej nr [...]. Do prognozy emisji hałasu posłużono się programem MITHRA, w którym zostały wzięte pod uwagę także czynniki takie jak: topografia terenu, ukształtowanie budynków, położenie i wysokość ekranów akustycznych, typ gruntu oraz warunki atmosferyczne.

Według danych zawartych w załączniku nr 1 do raportu — "Mapa zasięgu oddziaływania hałasu" nr rys. [...], po zastosowaniu ekranów akustycznych nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych wartości hałasu.

Ponadto na wnioskodawcę nałożono obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej (punkt 1 części VII decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia), w zakresie skuteczności zastosowanych środków ochrony akustycznej. Jeżeli w wyniku analizy, pomimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych, zostaną stwierdzone przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomów hałasu, wówczas zostaną podjęte działania zmierzające do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, zgodnie z art. 135 ust. 1 Poś.

Zarzuty Stowarzyszenia w kwestii wadliwości raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko są, w ocenie Sądu nieuzasadnione. Przedłożony przez inwestora raport wraz z aneksami jest zgodny z art. 52 Poś i zawiera wszystkie elementy wymienione w ww. artykule. Szczegółowo określono i oceniono w nim wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, ludzi oraz zabytki, przy uwzględnieniu przyjętych przez inwestora rozwiązań lokalizacyjnych, projektowych, technicznych, technologicznych, a także określono szereg działań mających na celu zapobieganie oraz minimalizowanie ewentualnego negatywnego wpływu inwestycji na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Szczegółowo przeanalizowano także możliwy wpływ inwestycji na obszary sieci Natura 2000 oraz inne formy ochrony przyrody. W raporcie zawarto także analizę porównawczą proponowanych wariantów. W ramach projektu wzięto pod uwagę wariant tzw. zerowy, czyli mający miejsce w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia oraz opracowano cztery warianty realizacyjne modernizacji linii kolejowej: [...], [...], [...]. i [...]. W związku z powyższym w raporcie przedstawiono wystarczającą ilość wariantów, które zapewniły możliwość merytorycznej oceny poszczególnych opcji realizacji inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu w którym skarżący podnoszą, że zarówno raport, jak i decyzja środowiskowa nie odnoszą się w żaden sposób do działania promieniowania od linii wysokiego napięcia 3kV oraz od dwóch transormatorów, należy zauważyć, że linia o mocy 3 kV, podobnie jak transformatory, nie została ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), bowiem ich oddziaływanie w zakresie emisji pola elektromagnetycznego jest nieznaczne i w konsekwencji pomijalne. W związku z powyższym nie było konieczności odnoszenia się do powyższego w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zarzuty Stowarzyszenia dotyczące zagadnienia ochrony przed drganiami nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Materię tę regulują przepisy prawa budowlanego oraz normy budowlane. Kompetencje w tym zakresie należą do organów administracji architektoniczno - budowlanej oraz nadzoru budowlanego, a zagadnienia związane z tym zjawiskiem powinny być rozstrzygane dopiero na etapie związanym z uzyskiwaniem pozwolenia na budowę.

Niezasadne są również zarzuty Stowarzyszenia naruszenia art. 75 § 1 Kpa poprzez odrzucenie "wniosku dowodowego z oględzin", a przez to wydanie decyzji w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, w zakresie oddziaływania na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, związanego z budową tunelu i dróg dojazdowych w C." oraz "wniosku dowodowego z opinii Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., o zajęcie stanowiska i wydanie opinii w sprawie bezpieczeństwa proponowanego przez P. tunelu i 3 wyjazdów do tunelu drogowego oraz zgodności z przepisami".

Odnośnie pierwszego wniosku organ odwoławczy wyjaśnił, iż zebrał już komplet materiału dowodowego w sprawie, który pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia, gdyż przeprowadzenie oględzin w miejscu planowanego tunelu drogowego w km [...] modernizowanej linii kolejowej oraz dróg dojazdowych nie było konieczne dla miarodajnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia. Wyjaśnienia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń Sądu.

Sąd nie dopatrzył się również uchybień organu w związku z nieuwzględnieniem drugiego wniosku. Prawidłowo bowiem organ wskazał, iż opinia, o którą wystąpiło Stowarzyszenie M. do Komendy Wojewódzkiej Policji nie stanowi w przedmiotowym postępowaniu zagadnienia wstępnego, niezbędnego do rozstrzygnięcia. Ponadto zagadnienie bezpieczeństwa ruchu w tunelu nie jest związane z materią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a może stanowić jedynie dodatkowy czynnik, jaki organ bierze pod uwagę podczas prowadzanej analizy, w związku z czym organ drugiej instancji nie ma obowiązku wstrzymywania zakończenia postępowania i wydawania decyzji po uzyskaniu ww. opinii.

Odnosząc się natomiast do wniosków Stowarzyszenia o dopuszczenie dowodów wymienionych w skardze, to stwierdzić należy, iż jak wynika z art. 106 § 3 P.p.s.a., dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest dopuszczalne, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, 2) nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W ocenie Sądu nie została spełniona pierwsza przesłanka dopuszczenia dowodu, bowiem zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organy obu instancji jest kompletny i wystarczający do wyjaśnienia sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a, skargę oddalił.