Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1590/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 5 i 6
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 86 poz 789
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym
article: art. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu na wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji reklamy. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. S.A. w P. kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 30 ust. 5 i 6 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 pkt 5 ustawy 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym z dnia 28 marca 2003r., (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 16, poz. 94) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 Kpa, po rozpatrzeniu zgłoszenia złożonego przez A. S.A., [...] - wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonego zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na instalacji reklamy nietrwale związanej z gruntem o wymiarach 6,28 x 3,28 m opartej na betonowym elemencie stabilizującym, zlokalizowanej przy ulicy Z. na działce nr [...] obręb [...] w K. (teren zamknięty).

W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] Wojewoda [...] nałożył na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia braków w dokumentacji załączonej do zgłoszenia w terminie do dnia 6 maja 2007r. Inwestor przedłożył brakujące dokumenty w organie w dniu 27 kwietnia 2007r.

Po analizie kompletnych dokumentów stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...] obręb [...], stanowiącej teren zamknięty w rozumieniu ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Figuruje ona w wykazie działek ewidencyjnych, jako tereny zamknięte, będącym załącznikiem do decyzji Nr 62 Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005r. (Dz. Urz. MI z 2005r., Nr 11, poz. 72 ze. zm.).

Jak wynika z akt sprawy planowana inwestycja nie jest elementem służącym obronności i bezpieczeństwu państwa, wynikającym z przeznaczenia działki nr [...] obręb [...], stanowiącej teren zamknięty, a tym samym jest sprzeczna z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie określenia rodzajów nieruchomości uznawanych za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz. U. Nr 207, 2107).

Przedmiotowa inwestycja nie stanowi również infrastruktury kolejowej w myśl zapisów art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, za którą można uznać wyłącznie linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury, a także nie służy obsłudze pasażerów korzystających z linii kolejowej.

Lokalizowanie na kolejowych terenach zamkniętych inwestycji nie związanych z obsługą ruchu kolejowego może nastąpić po wyłączeniu danej działki z terenów zamkniętych przez organ, który dokonał zamknięcia terenu, w tym przypadku jest to Minister Transportu, jako następca prawny Ministra Infrastruktury.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] Nr [...].

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji błędnie wskazał, iż naruszenie dotyczy art. 4 ust 1 ustawy o transporcie kolejowym, pozostaje to jednak bez wpływu na ocenę prawidłowości podjętych w tym zakresie przez tenże organ ustaleń.

Natomiast za prawidłowe należy uznać ustalenie przez Wojewodę [...], że okolicznością wyłączającą możliwość posadowienia projektowanej inwestycji na terenie działki zlokalizowanej przy ul. Z. o nr [...], jest uznanie tejże działki, na mocy decyzji Nr 62 Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych - za teren zamknięty, zastrzeżony ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W tym stanie prawnym do działki tej mają bowiem zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie określenia rodzajów nieruchomości uznawanych za niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa. Stosownie do postanowień tego aktu prawnego, do kategorii tej nie zaliczają się nośniki reklamowe, co w kontekście opisanego wyżej statusu wskazanego terenu jako zamkniętego, jednoznacznie przesądza o braku możliwości usytuowania na przedmiotowej działce objętych zgłoszeniem obiektów.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia argument o błędnym wskazaniu przez Wojewodę [...] w podstawie prawnej skarżonego rozstrzygnięcia przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu in fine, przesłanką zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu wobec zamierzenia inwestycyjnego jest m.in. jego niezgodność z innymi przepisami, co wykazano powyżej.

Ponadto za oczywiście bezzasadny trzeba uznać także zarzut naruszenia przez organ I instancji wyrażonej w art. 10 Kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy, wszczęcie postępowania przez Wojewodę [...] nastąpiło wskutek przekazania jej zgodnie z właściwością postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2007r. znak: [...], które inwestor otrzymał. Oznacza to, że A. S.A. znany był fakt toczenia się niniejszego postępowania przed tymże organem.

Organ II instancji podkreśli, że w toku niniejszego postępowania, organ I instancji wydał postanowienie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r., które zostało przez skarżącego wykonane, co również stoi w sprzeczności z twierdzeniem jej pełnomocnika o braku czynnego uczestnictwa inwestora w postępowaniu.

Podniesione w końcowej części odwołania kwestie naruszenia przez Wojewodę M. przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, nie znajdują uzasadnienia w świetle wyczerpującego wskazania w treści uzasadnienia skarżonej decyzji Nr [...] przepisów prawa, które narusza planowana inwestycja, jak również omówienia przesłanek faktycznych i prawnych, które zdecydowały o sposobie rozstrzygnięcia sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania: Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji (sprzeciwu) organu I instancji, która była doręczona po upływie 30 dni, od dnia dokonania zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego; art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie; art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 2 pkt 9 Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędną interpretację.

Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił, że został wydana z naruszeniem art. 7 i 77 Kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego, 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Przytoczony wyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która stanowi naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A więc zawarta w art. 7 Kpa zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ.

Jak wynika z art. 107 § 3 Kpa zebrany przez organ administracyjny - w przeprowadzonym przez niego postępowaniu - materiał dowodowy winien znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej.

W związku z art. 7 pozostaje art. 77 § 1 Kpa, który nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej.

W wyroku z dnia 27 kwietnia 2006r., sygn. akt I SA/Wa 432/2006 (publ. LexPolonica nr 1543146) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, iż organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie przez organy administracyjne obu instancji, należy stwierdzić, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, a przede wszystkim z decyzji pierwszo- i drugo-instancyjnej, zarówno Wojewoda [...], jaki i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustaliły, że przedmiotowa inwestycja ma być zrealizowana na terenie działki nr ew. [...] [...]. Zdaniem organów administracyjnych przedmiotowa działka stanowi obszar kolejowy, zastrzeżony jako teren zamknięty ze względu na bezpieczeństwo i obronność państwa. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone na rozprawie przez pełnomocników Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jednak na potwierdzenie w/w stanowiska brak jest dowodów, takich jak: wyciągu z księgi wieczystej, czy wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów, które potwierdzałyby, że przedmiotowa działka jest rzeczywiście terenem kolejowym.

Jak wynika z mapy lokalizacyjnej nośnika reklamowego nr [...] (mapa ewidencyjna skala 1:1000 obr. [...]), znajdującej się w akt sprawy, na terenie przedmiotowej działki znajdują się tory tramwajowe, a nie tory kolejowe, co w świetle braku dodatkowych dowodów oznacza, że na terenie działki nr [...] znajduje się linia tramwajowa.

Art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, że obszar kolejowy to określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane są linie kolejowe oraz inne budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób i rzeczy. W punkcie 2 w/w przepisu zawarta jest definicja linii kolejowej. A więc zgodnie z art. 4 pkt 2 w/w ustawy linia kolejowa to tory kolejowe wraz z zajętymi pod nie gruntami oraz przyległy pas gruntu, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego, wraz z zajętymi pod nie gruntami. W punktach 2a-2c zawarto kwalifikowane rodzaje linii kolejowych ze względu na ich funkcję obronną.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym, w/w działki nie można zakwalifikować do obszaru kolejowego, ponieważ na jej terenie, co wynika z mapy lokalizacyjnej, znajdują się tory tramwajowe. Ponadto art. 3 pkt 1 w/w ustawy wprost stanowi, że przepisów ustawy o transporcie kolejowym nie stosuje się do linii tramwajowych.

Dlatego, organy administracyjne powołując się w swoich decyzjach na przepisy ustawy o transporcie kolejowym uprzednio winny ustalić, czy przedmiotowa działka rzeczywiście stanowi obszar kolejowy.

W związku z powyższym, w przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy ustalonym stanem faktycznym, a odmiennym stanem wynikającym z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, organ winien z urzędu podjąć kroki zmierzające do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Brak czynności w tym zakresie skutkował naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, zobowiązujących organ administracji do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa) i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa), w celu uzyskania w wyniku postępowania takiego obrazu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością. Natomiast jeżeli z jakichś względów organ nie uznał za udowodnione faktów wynikających z przedstawionych przez stronę dokumentów, to powinien to dokładnie uzasadnić (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 876/2004, publ. LexPolonica nr 1303634).

Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.

Zwrot kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.