Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3583/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: NSA Stanisław Gronowski Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Kinga Płociak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2001r. nr [...] w przedmiocie opinii o cofnięcie koncesji oddala skargę


UZASADNIENIE

II S.A. 3583/01

UZASADNIENIE

W dniu [...].07.2001 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia Koncesji Nr [...] z dnia [...].06.200 r., wymienionej z koncesji Nr rej. [...] z dnia [...].09.1994 r. w na podstawie art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 22.08.1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm.), spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A. z siedzibą w S. Koncesja była wydana na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej: stałej lub doraźnej; polegającej na stałym dozorze sygnałów przesyłanych, gromadzonych i przetwarzanych w elektronicznych urządzenia i systemach alarmowych; polegającej na konwojowaniu wartości pieniężnych i przedmiotów wartościowych lub niebezpiecznych oraz zabezpieczenia technicznego polegającego na: montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych sygnalizujących zagrożenie ochranianych osób i mienia oraz eksploatacji, konserwacji i naprawach w miejscach ich zainstalowania; montażu urządzeń i środków mechanicznego zabezpieczenia oraz ich eksploatacji, konserwacji, naprawach i awaryjnym otwieraniu w miejscach zainstalowania.

W związku ze wszczęciem tego postępowania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 106 § 5 kpa. Zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zajęcie stanowiska (wyrażenia opinii) w sprawie.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...].08.2001 r. ([...]) pozytywnie zaopiniował wniosek ministra o cofnięcie koncesji spółce A. Swoją opinię organ ten oparł na przeprowadzonej, za okres działalności od [...].03.1997 r. do [...].11.2000 r., kontroli w spółce (protokół kontroli z dnia [...].01.2001 r. - [...]). Kontrola wykazała nieprawidłowości w działaniu spółki polegające na niezastosowaniu się do obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 27.05.1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz. U. Nr 69, poz. 458), - nie prowadzono wykazu zatrudnionych pracowników ochrony, rejestru oraz ksiąg zawartych i realizowanych umów. Spółka nadto zatrudniała pracowników karanych za przestępstwa umyślne, czym zostały naruszone warunki koncesji (Decyzje nr [...] z dnia [...].09.1994 r., Nr [...] z dnia [...].09.1996 r. oraz Nr [...] z dnia [...].08.199 r.). W nowej koncesji nr [...] z dnia [...].06.2000 r. tego ostatniego warunku nie wprowadzono, jednakże z uwagi na fakt, że

koncesja ta wydana została zgodnie z ustawowym obowiązkiem o wymianie koncesji - art. 55

ust. 2 ustawy - a jej wydanie nie prowadziło do zmiany charakteru ani rodzaju prowadzonej

działalności przez spółkę, pracownicy przez nią zatrudnieni powinni spełniać wymagania

stawiane osobom uprawnionym do posiadania broni zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia

31.01.1961 r. o broni , amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zra.).

W związku z powyższym nastąpiło, zdanie organu administracji, naruszenie także art. 22 ust.

1 pkt 1 lit. a) ustawy o ochronie osób i mienia - posiadający koncesję dopuścił się zagrożenia

bezpieczeństwa porządku publicznego lub dóbr osobistych obywateli.

Następne zarzuty stawiane spółce to podpisywanie umów przez osoby nieuprawnione i niepełna dokumentacja kadrowa oraz niepełna dokumentacja o zawieranych umowach. Wykaz osób zatrudnionych na umowy zlecenia, które stanowiły podstawową formę zatrudnienia, był nieaktualny, co uniemożliwiało ustalenie kto faktycznie pracował w spółce. Akta osobowe były prowadzone wyłącznie dla pracowników zatrudnionych na umowę o pracę bez określenia zakresu czynności na poszczególnych stanowiskach. Umowy te i świadectwa pracy podpisywane były przez osoby nieupoważnione. Jedynie 3 osoby na 19

zatrudnionych na umowę o pracę posiadały licencję pracownika ochrony, natomiast nie

można było ustalić ile osób zatrudnionych na umowę zlecenia taką licencję miały.

Spółka nie powiadomiła organu koncesyjnego o utworzeniu nowego oddziału oraz

o powołaniu dwóch nowych pełnomocników, czym naruszyła art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie

osób i mienia.

Używano niezgodnie z przydziałem częstotliwości i zezwoleniem Państwowej Agencji Radiokomunikacyjnej urządzenia radiokomunikacyjne na terenie [...].

Kontrola przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Pracy w dniach [...].01.2000 r.

i [...].01.2000 r. stwierdziła nieprawidłowości w dysponowaniu funduszem socjalnym przez

spółkę, która miała także zaległości w opłatach składek ZUS - na dzień kontroli 50 252, 78 zł,

oraz zaległości podatkowe.

Kolejnym zarzutem, w związku z napadem na konwój jaki miał miejsce w dniu

[...].06.2001 r., było naruszenie przez konwojentów spółki przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14.10.1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 129, poz. 858 ze zm.).

Na powyższe postanowienie spółka A. w dniu [...].08.2001 r. złożyła, do Komendanta Głównego Policji, zażalenie.

Zażalenie zarzuca postanowieniu tendencyjność w ustaleniach kontroli, powołanie się na nieprawdziwe okoliczności - co do terminu zakończenia kontroli oraz faktów -a w szczególności stawia zarzut naruszenia prawa co do formy udzielenia opinii przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Zdaniem spółki udzielenie opinii nie mogło nastąpić w formie postanowienia, gdyż organ koncesyjny nie złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o cofnięcie zezwolenia, jako że byłoby to sprzeczne z ustawą, a jedynie zwrócił się o wyrażenie opinii.

W uzasadnieniu zażalenia spółka zaprzecza zarzutom zawartym w postanowieniu dotyczącym nieprowadzenia ksiąg i rejestru umów, wykazu zatrudnionych, zatrudniana osób karanych, podpisywania umów przez osoby nieupoważnione i posiadania niepełnej dokumentacji kadrowej.

Odpierając zarzut niepowiadomienia organu koncesyjnego o utworzeniu nowego

oddziału przy ul. [...] w [...], spółka powołuje się na decyzję organu

koncesyjnego z dnia [...].08.1999 r. określającą, między innymi, siedzibę wykonywania

działalności pod wskazanym adresem.

Zarzut niewłaściwego dysponowania funduszem socjalnym, zdaniem spółki, jest także chybiony, gdyż fundusz ten nie został utworzony i na skutek zaleceń pokontrolnych PIP utworzono go w ciągu 14 dni po przeprowadzeniu kontroli przez ten organ.

Składający zażalenie stwierdza, że postawienie zarzutu w zakresie "aspektów ekonomicznej działalności spółki", wykracz poza dopuszczalne ramy kontroli, natomiast niepoinformowanie organu koncesyjnego o ustanowieniu nowych pełnomocników nie narusza prawa (zdaniem składającego zażalenie), gdyż pełnomocnicy ci nie zostali ujawnieni w rejestrze handlowym. Zarzut naruszenia rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14.10.1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne, w związku z napadem na konwój, jest zdaniem spółki bezpodstawny, z uwagi na niezakończenie postępowania sądowego w tej sprawie.

W związku z przedstawionymi zarzutami spółka A. wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydania opinii pozytywnej o prowadzonej przez nią działalności.

W odpowiedzi z dnia [...].09.2001 r. - [...] - na zażalenie spółki, Z-ca Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wnosił o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do wyjaśnień złożonych przez spółkę w Departamencie Zezwoleń i Koncesji MSWiA, dotyczących treści protokółu kontroli stwierdza, że nie są one mu znane lecz fakt wszczęcia przez ten departament postępowania o cofnięcie koncesji dowodzi o nieuwzględnieniu tych wyjaśnień.

W sprawie okoliczności prawidłowego prowadzenia dokumentacji stwierdza, że zarzuty podnoszone zażaleniem mijają się z prawdą. Kontrola oparła swoje wnioski na dokumentacji otrzymanej od kontrolowanego w trakcie kontroli. Dokumenty pozyskane od kontrolowanego w trakcie kontroli w pełni uzasadniały, zdaniem organu administracji, postawione w tej części zarzuty opisane w postanowieniu.

Zatrudnianie przez spółkę pracowników karanych potwierdza dokumentacja Krajowego Rejestru Skazanych. Istnieje pewna rozbieżność co do okresu skazania niektórych osób (jedna z tych osób była skazana za przestępstwo nieumyślne, a dwie zostały skazane po zwolnieniu przez spółkę) jednakże nie zmienia to faktu, iż zatrudniano inne osoby co do karalności których nie ma wątpliwości.

Także podpisywanie umów z pracownikami przez osoby nieupoważnione nie budzi wątpliwości, gdyż osoby te otrzymały pełnomocnictwa od prezesa zarządu bez ujawnienia tego faktu w organie koncesyjnym i rejestrze handlowym, a mimo to podpisywały umowy o pracę i świadectwa pracy.

Stwierdzenie niewłaściwości w dysponowaniu funduszem socjalnym oparto na protokóle PIP i wyjaśnieniach złożonych przez spółkę.

Zarzut składającego zażalenie, o przekroczeniu przez kontrolę uprawnień przez badanie aspektów ekonomicznych działalności spółki także, zdaniem organu administracji, jest chybiony. Kontrola prowadzona u przedsiębiorcy wykonującego tego rodzaju działalność co spółka A. musi uwzględniać wszystkie istotne elementy, w tym także sytuację finansową przedsiębiorcy, gdyż określa to jego wiarygodność i zdolność wykonywania zadań określonych koncesją, dlatego zgodnie ze wzorem protokółu kontroli opracowanym przez organ koncesyjny kontrolowany ma obowiązek ujawnić aktualne zaświadczenia z urzędu skarbowego i ZUS o posiadanych zadłużeniach.

Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje stanowisko co do naruszenia przepisów ochrony w zakresie konwojowania wartości pieniężnych. Konwój przeprowadzony w dniu [...].06.2001 r., na który dokonano napadu rabunkowego, naruszał obowiązujące przepisy. Suma strat na szkodę T. S.A., w związku z rabunkiem wartości pieniężnych wyniosła 902 750 zł., gdyż pracownicy spółki konwojowali wartości pieniężne w wysokości 3,7 j.o. samochodem prywatnym bez jakichkolwiek zabezpieczeń. Osoby zatrudnione w spółce transportują wartości pieniężne nie przekraczające 0,3 j.o. tym samym bez względu na nazwanie umowy z T. S.A. wykonanie transportu tak znacznie przekraczającego powyższą wartość, nastąpiło z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Komendant Wojewódzki Policji wycofał zarzut niezgłoszenia organowi koncesyjnemu adresu oddziału spółki przy ul [...] w S.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...].10.2001 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu postanowienia Komendant Główny Policji powołał się na fakt wszczęcia postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie cofnięcia koncesji spółce z ograniczoną odpowiedzialności A. (pismo MSWiA nr [...] z dnia [...].08/2001 r.) i w związku z tym zobowiązany był zwrócić się, w trybie art. 16 ustawy, do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wyrażenie opinii w powyższej sprawie.

W związku z napadem na konwój, wykonywany przez spółkę A., Wydział Dochodzeniowo Śledczy Komendy Miejskiej Policji w [...] (sygn. Akt [...]) ujawnił, że konwój był wykonywany z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

W ocenie organu administracji, czas trwania kontroli i data podpisania protokółu nie mają znaczenia dla merytorycznego ustalenia stwierdzonych nieprawidłowości.

W wyniku kontroli stwierdzono prowadzenie dokumentacji przez spółkę niezgodnie z wymaganiami ustawy o ochronie osób i mienia.

W dalszych ustaleniach organ administracji stwierdził, że spółka zatrudniała osoby skazane prawomocnymi wyrokami za przestępstwa umyślne przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Umowy w spółce podpisywały osoby nieupoważnione. Spółka w sposób niewłaściwy dysponowała funduszem socjalnym.

Na postanowienie to A. sp. z o.o. złożyła w dniu [...].11.2001 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący zarzuca postanowieniu brak podstawy prawnej jego wydania, uzasadnienia wymaganego przepisami procedury oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu "inkryminowanych czynów pracownikom dokonującym kontroli w spółce" (cytat ze skargi).

Zdaniem skarżącego opinia wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest sprzeczna z art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia, gdyż powinna jedynie spełniać charakter posiłkowy (doradczy) a nie zajmować stanowisko w przedmiocie cofnięcia koncesji.

Skarga zarzuca postanowieniu brak odniesienia się w uzasadnieniu do zarzutów postawionych przez spółkę postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji. Nadto stawiany jest zarzut naruszenia zasady legalizmu poprzez, jak wywodzi to skarżący, niepodjęcia przez organ powołany do ścigania przestępstw właściwych kroków celem wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobom, które zdaniem spółki popełniły przestępstwo w toku kontroli.

Skarżący uważa, iż postanowienie zostało wydane co najmniej przedwcześnie, gdyż zarzut nieprowadzenia ksiąg i rejestrów nie został potwierdzony. W związku z powyższym skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie przytaczając w uzasadnieniu argumenty już podniesione w zaskarżonym postanowieniu.

Odpowiadający na skargę nie dostrzegł żadnych uchybień w przeprowadzonej kontroli. W dalszej części uzasadnienia stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organ koncesyjny, także doszedł do przekonania, w postępowaniu o cofnięcie koncesji spółce A., że działalność spółki obarczona była tak dużymi nieprawidłowościami, iż należało cofnąć temu przedsiębiorcy koncesję, co też postanowił decyzją z dnia [...].01.2002 r.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w oparciu o art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270),

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po zasięgnięciu opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, jest organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, ograniczenia zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w wydanym postanowieniu, stanowiącym opinię w sprawie cofnięcia koncesji skarżącemu, wyraził swoje stanowisko. Stanowisko to nie jest rozstrzygnięciem w sprawie koncesji lecz służy wyłącznie organowi koncesyjnemu do podjęcia decyzji. Tym samym opinia nie jest odpowiedzią na konkretne postawiona pytania przez organ administracji publicznej, czy na incydentalne zachowanie opiniowanego. Dotyczy ona całej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę oraz ewentualnych rokowań co do jej prowadzenia na przyszłość.

Opinia wydawana w trybie art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi element konieczny, w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a., do podjęcia decyzji przez organ koncesyjny i w sytuacji jej uchylenia wydana decyzja o cofnięciu koncesji dzieli jej los.

W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 lutego 2000 r. - II S.A. 2369/99 "uchylenie opinii (postanowienia) komendanta wojewódzkiego Policji w sprawie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności w zakresie usług ochrony osób i mienia stanowi wystarczającą przesłankę uchylenia podjętej na podstawie tej opinii decyzji o cofnięciu koncesji".

Jak wynika z powyższego, opinia nie ma jedynie charakteru posiłkowego (pomocniczego) dla podjęcia decyzji przez organ koncesyjny, tym samym Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w skardze o naruszeniu art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia.

Opinia wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oparta została na wynikach kontroli przeprowadzonej u skarżącego oraz na prowadzonym postępowaniu przygotowawczym przez Wydział Dochodzeniowo Śledczy Komendy Miejskiej Policji w [...] w sprawie napadu rabunkowego na pracownika konwoju spółki, w którym ujawniono, że konwój był wykonywany z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

Zaskarżone postanowienie odniosło się do zarzutów skarżącego zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a., wskazując jakich uchybień dopuścił się przedsiębiorca, oceniając je jako na tyle poważne, że uzasadniały wydanie opinii negatywnej o prowadzonej działalności gospodarczej.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji było wydanie opinii o prowadzonej działalności przez spółkę A. Jeżeli skarżący uważał, że pracownicy Policji popełnili w trakcie tego postępowania czyny o charakterze kryminalnym, powinien dochodzić swoich racji we właściwym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie nie ma ustaleń ani dowodów wskazujących na możliwość uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na podstawę z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Dlatego zarzut zawarty w punkcie 3 skargi nie stał się powodem stwierdzenia naruszenia prawa.

W rozpoznawanej sprawie poczynione ustalenia przez organ administracji bezsprzecznie wskazują, że faktycznie skarżący zatrudniał pracowników skazanych za przestępstwa umyślne przeciwko życiu i zdrowi, a także przeciwko mieniu. Tłumaczenie skarżącego organ administracji nie uznał za uzasadniające takie zachowanie i Sąd podziela to stanowisko.

Procedura zatrudniania przyjęta przez skarżącego była niewłaściwa, gdyż należy mieć na uwadze, że prowadzona przez niego działalność wymagała szczególnej ostrożności przy doborze pracowników. Dlatego powinien on dokonywać zatrudnienia dopiero po dostarczeniu przez pracownika kompletu wymaganych dokumentów, w tym informacji o karalności. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadając się w tym przedmiocie stwierdził, iż kwestia doboru osób do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób, mienia i detektywistycznych, ma podstawowe znaczenie w wykonywaniu tego rodzaju koncesjonowanej działalności gospodarczej. Sprawcy przestępstw umyślnych, zwłaszcza przeciwko osobie lub mieniu nie mogą być brani pod uwagę przy doborze osób stojących na straży przestrzegania prawa. Forma zatrudnienia (umowa zlecenia) nie ma żadnego znaczenia dla oceny skutków prawnych związanych z rażącym naruszeniem warunków koncesji (wyrok z dnia 2 lutego 1999 r.-II S.A. 1629/98).

Zaskarżone postanowienie, zgodnie z ustaleniami dokonanymi w toku postępowania administracyjnego, stwierdza szereg nieprawidłowości jakich dopuścił się przedsiębiorca w prowadzonej działalności ochrony osób i mienia. Każda z tych nieprawidłowości jest obszernie omówiona i udokumentowana w postępowaniu administracyjnym. Należy tym samy stwierdzić, że ustalenia na których oparta została opinia nie mają cech dowolności lecz dokładnie wyjaśniają stan faktyczny.

W tym zakresie Sąd uznał, że organy administracji wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy przy czynnym udziale skarżącego, opierając rozstrzygnięcia na właściwie wykazanych w motywach okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżący odnosząc się do stawianych mu zarzutów w dużej mierze dokonuje jedynie odmiennej interpretacji ustaleń dokonanych przez organy administracji, niekiedy starając się wykazać okoliczności odmiennie niż to faktycznie miało miejsce.

Postępowanie administracyjne stwierdziło naruszenie przez skarżącego art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia - nieprowadzenia dokumentacji o zatrudnieniu pracowników oraz o zawieranych i realizowanych umowach. Dokumentacja prowadzona przez przedsiębiorcę nie spełniała wymagań rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji a dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania. Nadto stwierdzono podpisywanie przez osoby nieupoważnione dokumentów spółki oraz naruszenie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne. W wyniku niestosowania się do wymagań tego aktu normatywnego przedsiębiorca dopuścił do utraty konwojowanych środków pieniężnych, a zgodnie z ustaleniami organów administracji wykluczyć jego winy w tym zdarzeniu nie można.

Przy stanie faktycznym opisanym wyżej należy stwierdzić, że merytoryczne rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu zasługuje na aprobatę. Sąd w rozpoznawanej sprawie nie stwierdził by wystąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynika sprawy lub naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Postępowanie zostało przeprowadzone przy udziale skarżącego z zachowaniem wymagań proceduralnych Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowane właściwe przepisy prawidłowo zinterpretowane.

W tych warunkach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.