Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1727/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. S.A. [...] kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A S.A. (dalej: Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości, którą wydano w następującym stanie sprawy:

po wszczęciu na wniosek Spółki postępowania w sprawie podziału stanowiącej jej własność nieruchomości oznaczonej jako działka 1778/9, Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 oraz art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej: u.g.n.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: K.p.a.), pozytywnie zaopiniował projektu jej podziału (wg załączonego do wniosku projektu), pod warunkiem prawnego zapewnienia dojazdu do drogi publicznej do nowopowstałych działek.

Kolejno, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], Prezydent M. [...], działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 94 ust. 1, art. 96 ust. 1 i art. 99 u.g.n., zatwierdził podział nieruchomości położonej w [...] – [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1778/9 o pow. 0,6917 ha obr. [...], obj. KW [...] na nowe działki nr 1778/13 o pow. 0,4548 ha oraz 1778/14 o pow. 0,2369 ha zgodnie z mapą projektu podziału włączoną do zasobu Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod nr [...], stanowiącą załącznik do decyzji.

W sentencji decyzji zawarto zapis, że podział został zatwierdzony pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostanie dla nich zapewniony dostęp do drogi publicznej. W uzasadnieniu decyzji sprecyzowano, że szerokość dojazdu do nowo powstałej działki od drogi publicznej ma być nie mniejsza niż 5 m, zgodnie z art. 14 /prawidłowo powinno być § 14 – uwaga Sądu/ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690

ze zm.).

Odwołanie od powyższej decyzji w części ustalającej warunek zapewnienia dla wydzielonych w wyniku podziału działek dostępu do drogi publicznej wniosła Spółka, zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 93 ust. 3 w zw. z art. 99 u.g.n., poprzez ustanowienie warunku zapewnienia przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału dostępu do drogi publicznej, podczas gdy ma on odniesienie tylko do działek budowlanych, zaś działki utworzone w wyniku podziału są oznaczone w ewidencji gruntów jako tory kolejowe (Tk),

- § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że warunek zapewnienia dojazdu zostanie zapewniony, jeżeli będzie miał on szerokość nie mniejszą niż 5 m, podczas gdy § 14 rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie do działek budowlanych, jakimi podzielone działki nie są.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie decyzji w części ustalającej warunek zapewnienia dostępu do drogi publicznej i umorzenie postępowania w tym zakresie.

Wskazaną na wstępie decyzją SKO działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że procedura i zasady podziału nieruchomości zostały uregulowane w u.g.n. Stosownie do jej art. 93 ust. 3, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz

z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Zgodnie zaś z art. 99 tej ustawy, jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.

Zdaniem Kolegium oznacza to, że wójt (burmistrz, prezydent) w treści decyzji podziałowej zastrzega warunek zobowiązujący do ustanowienia służebności

w przypadku zbycia wydzielonej działki gruntu. Działka objęta postępowaniem podziałowym sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów jako Tk (tereny kolejowe).

Wg § 68 ust. 3 pkt 7a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542), grunty zabudowane i zurbanizowane obejmują m.in. tereny komunikacyjne, w tym tereny kolejowe oznaczone symbolem Tk. Klasyfikacja geodezyjna skutkuje zatem uznaniem, że przedmiotowa działka należąc do kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, wypełnia przesłankę stosowania do niej przepisów u.g.n. dotyczących podziału nieruchomości.

W skardze na decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie Spółka – reprezentowana przez radcę prawnego - zawnioskowała o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji

w części ustalającej warunek, że przy zbywaniu wydzielonych w wyniku podziału działek winien zostać zapewniony (dla tych działek) dostęp do drogi publicznej,

a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wg norm prawem przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

a) art. 15, art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania;

b) art. 93 ust. 3 u.g.n. poprzez utrzymanie w mocy warunku o konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej w sytuacji zbywania wydzielonych działek, podczas gdy taki warunek ma odniesienie tylko do działek budowlanych.

W rozpoznawanej sprawie utworzone w wyniku podziału działki nie są działkami budowlanymi, lecz działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów jako użytek gruntowy tory kolejowe;

c) § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych (...) w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w której uzasadnieniu wskazano warunek konieczności zapewnienia dojazdu do nowo powstałej działki

o szerokości nie mniejszej niż 5 m, podczas gdy wskazany przepis rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie do działek budowlanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.); stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione

w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, chociaż nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty są zasadne.

Za nie budzący wątpliwości należy uznać stan faktyczny sprawy, w którym Prezydent M. [...] na wniosek skarżącej Spółki zatwierdził podział stanowiącej jej własność nieruchomości położonej w R. obr. [...], oznaczonej jako działka nr 1778/9 na nowe działki nr 1778/13 i 1778/14. Okoliczność ta nie jest przez Spółkę kwestionowana, nie zgadza się ona jednak z zawartym w tej decyzji zastrzeżeniem, że podział następuje pod warunkiem, że przy zbywaniu wydzielonych działek ma zostać dla nich zapewniony dostęp do drogi publicznej.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta M. [...] stanowiły przepisy u.g.n. Zgodnie z jej art. 93

ust. 3, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Nowo wydzielone działki gruntu nie muszą jednak przylegać do drogi publicznej, gdyż we wskazanym przepisie ustawodawca jednocześnie precyzyjnie określił, co należy rozumieć przez dostęp do drogi publicznej. Dostęp ten może być zapewniony przez wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem odpowiedniej służebności dla wydzielonych działek bądź ustanowienie dla wydzielonych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem, przy czym okolicznością która wyklucza wymóg ustanowienia służebności na drodze wewnętrznej jest sprzedaż nowo wydzielonej działki wraz z udziałem

w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu art. 93 ust. 3 nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n.

Z unormowaniem art. 93 ust. 3 wiąże się regulacja art. 99 u.g.n., według której jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności

o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.

Jak wynika z powyższego, wynikającym z art. 93 ust. 3 u.g.n. warunkiem zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości jest zapewnienie nowo tworzonym działkom dostępu do drogi publicznej. Wprowadzenie przez ustawodawcę tego dodatkowego warunku podziału ma na celu tworzenie tylko takich działek, które mają prawnie zagwarantowany samodzielny dostęp do drogi publicznej, a więc pozwoli uniknąć sytuacji, w której potencjalny nabywca stanie się właścicielem działki nie mającej dostępu do drogi publicznej (dojazdu). Wprawdzie ma on w takim przypadku możliwość wystąpienia z żądaniem ustanowienia drogi koniecznej na podstawie

art. 145 Kodeksu cywilnego, niemniej niewątpliwie ratio legis art. 93 ust. 3 u.g.n. było uniknięcie sytuacji, które będą generowały sytuacje konfliktowe i ewentualne kolejne postępowania z tym związane. Z art. 93 ust. 3 oraz art. 99 u.g.n. wynika przy tym, że ich celem jest ustanawianie służebności drogowej zapewniającej dostęp do drogi publicznej nie na cudzym gruncie, lecz na gruncie stanowiącym własność wnioskodawcy podziału, przede wszystkim na gruncie wchodzącym w skład nieruchomości podlegającej podziałowi.

Analiza toku postępowania poprzedzającego wydanie przez Prezydenta

M. [...] decyzji zatwierdzającej podział działki nr 1778/9 nie wykazuje w ocenie Sądu uchybień. Z uwagi na wskazane uregulowania Sąd nie dostrzega także jej wadliwości w zakresie zawarcia w sentencji warunku uzależniającego zatwierdzenie podziału od zapewnienia przy zbywaniu nowo wydzielonych działek ich dostępu do drogi publicznej. Wyraźnego podkreślenia wymaga, że warunek ten należy postrzegać w kontekście ogólnego założenia statuowanego przez art. 93 ust. 3, aby poprzez podział nieruchomości nie dopuszczać do wydzielania działek nie mających dostępu do drogi publicznej. We wniosku Spółki o podział nieruchomości zawarto wskazanie (pkt D): "na powiększenie działki sąsiedniej nr 1778/11", która jak wynika z akt sprawy, stanowi własność Skarbu Państwa i znajduje się w użytkowaniu wieczystym B "[...]" S.A. W uzasadnieniu decyzji Prezydenta zatwierdzającej podział również znalazło się stwierdzenie, że przedłożony projekt podziału ma na celu wydzielenie części nieruchomości przeznaczonej na powiększenie nieruchomości sąsiedniej. Należy jednak zauważyć, że decyzja zatwierdzająca podział, wskazując jego przyczynę i cel, samoistnie nie przesądza jednak, że do sprzedaży w ogóle dojdzie, a jeżeli tak, że – zgodnie z wnioskiem - nastąpi ona na rzecz podmiotu władającego nieruchomością sąsiednią. Zwłaszcza w kontekście tego ostatniego przypadku należy postrzegać wprowadzony warunek, tj. w odniesieniu do sytuacji, gdy podlegająca zbyciu nowo wydzielona działka ma stanowić samodzielną nieruchomość. Jeżeli natomiast – tak jak w okolicznościach sprawy - wydzielana działka gruntu ma zostać przyłączona do sąsiedniej nieruchomości celem jej powiększenia (wg akt sprawy na powiększenie działki nr 1778/11 kwalifikuje się tylko powstająca w wyniku podziału działka 1778/14), to o ile nieruchomość powiększana ma już ten dostęp zapewniony a zbycie nie będzie pozbawiało dostępu do drogi publicznej działki nr 1778/13, oznaczało to będzie de facto spełnienie tego warunku i nie będzie wymagało podejmowania żadnych dodatkowych działań (wydzielania dróg wewnętrznych i ustanawiania służebności). Wynikający z art. 93 ust. 3 w zw. z art. 99 u.g.n. warunek zapewnienia dostępu do drogi publicznej wydzielanym działkom ma charakter abstrakcyjny i nie może być postrzegany wyłącznie poprzez pryzmat zamierzonego zbycia jednej z nowo powstałych działek na rzecz powiększenia nieruchomości sąsiedniej, a z takiego założenia zdaje się wywodzić swoje stanowisko skarżąca Spółka. Jak wskazano już bowiem powyżej, nie można z góry założyć, że jeżeli nawet dojdzie do zbycia, to zbywana działka posłuży powiększeniu nieruchomości sąsiedniej, co przy braku stosownego warunku w decyzji zatwierdzającej podział mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której w przypadku zbycia wydzielanej działki na rzecz innego podmiotu niż pierwotnie planowany (tj. innego niż właściciel nieruchomości sąsiedniej), któraś z powstałych w wyniku podziału działek nie będzie miała zapewnionego dostępu do drogi publicznej.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.g.n., przepisów rozdziału 1, Działu III u.g.n. oznaczonego tytułem "Podziały nieruchomości" nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne,

a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Oznacza to, że zawarty w art. 93 ust. 3 u.g.n. zakaz wydzielania

w wyniku podziału działek nie mających dostępu do drogi publicznej znajduje zastosowanie do każdego innego rodzaju gruntów, a nie tylko jak twierdzi strona skarżąca, do oznaczonych w ewidencji jako budowlane. W konsekwencji podniesiony w pkt b) skargi względem zaskarżonej decyzji SKO zarzut utrzymania w mocy zatwierdzającej podział decyzji Prezydenta - zawierającej warunek zapewnienia dostępu do drogi publicznej wydzielanym działkom w przypadku ich zbycia - nie znajduje uzasadnienia.

Za uzasadnione należy jednak uznać zarzuty określone w pkt a) i c) skargi dotyczące braku odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania i utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy w jego uzasadnieniu zawarto dodatkowe wskazanie, że dojazd do nowo powstałej działki od drogi publicznej – zgodnie z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) - powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 5 m.

W tym zakresie należy podkreślić, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego zdeterminowany jest wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która nie ogranicza się tylko do weryfikacji decyzji organu I instancji. Polega bowiem na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy na podstawie stanu faktycznego i prawnego aktualnego na datę orzekania przez organ odwoławczy. Obowiązkiem organu odwoławczego jest przy tym także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Motywy jego decyzji powinny być tak przedstawione, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, na co wskazuje art. 11 K.p.a. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody, twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do istotnych dla sprawy okoliczności podnoszonych przez stronę. Brak ustosunkowania się przez organ drugiej instancji do podnoszonych w środku odwoławczym kwestii, które są prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę naruszenia prawa w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych rozstrzygnięć w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 K.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 K.p.a. Powyższe uwagi znajdują swoje potwierdzenie w ugruntowanym na tym tle orzecznictwie sądowym (m.in. wyroki NSA z dnia 11 lutego 2016 r. II OSK 1422/14

i z dnia 10 grudnia 2014 r. II OSK 1241/13, wyroki: WSA w Poznaniu z dnia

27 stycznia 2016 r. IV SA/Po 496/15, WSA w Łodzi z dnia 8 grudnia 2015 r.

II SA/Łd 827/15, WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. VII SA/Wa 1453/14, WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2015 r. II SA/Kr 1496/14, WSA w Olsztynie

z dnia 6 maja 2014 r. II SA/Ol 257/14).

Analizując decyzję Kolegium nie sposób przyjąć, że organ ten dokonał pełnej prawnej oceny decyzji organu I instancji. Merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd może mieć miejsce wówczas, gdy ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ rozpatrujący sprawę wyczerpują istotę sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. SKO rozpatrując wniesione przez Spółkę odwołanie w żaden sposób nie ustosunkowało się do zarzutu opisanego w jego pkt 2, iż uzasadnienie decyzji podziałowej odnosząc się do zawartego w jej sentencji wymogu zapewnienia dojazdu do nowo powstałej działki

(w przypadku jej zbycia), zawiera dodatkowy wymóg w postaci spełnienia parametru minimalnej szerokości, wywodzony z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), który w ocenie odwołującego ma zastosowanie wyłącznie do działek budowlanych. Brak odniesienia Kolegium do tej kwestii powoduje, że zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu, gdyż niemożliwe jest dokonanie oceny przez sąd wszystkich przesłanek, którymi kierował się organ przy jej wydawaniu. Organ ten powinien należycie uzasadnić, jak rozumie przepisy zastosowane w rozpoznawanej sprawie przez organ I instancji (w szczególności wskazany § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ...) i dlaczego należy go zastosować (lub nie) do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Nie czyni temu zadość nawiązanie do klasyfikacji geodezyjnej podlegającej podziałowi działki w oparciu o § 68 ust. 3 rozporządzenia z dnia

29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, z czego Kolegium wywodzi jedynie, że działka ta stanowiąc tereny kolejowe (Tk) należące do kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, wypełnia przesłankę stosowania do niej przepisów u.g.n. dotyczących podziału nieruchomości. Niejako na marginesie Sąd zauważa jedynie, że wg tego rozporządzenia, tereny kolejowe wchodzą w skład terenów komunikacyjnych (§ 68 ust. 3 pkt 7), a te z kolei wraz z terenami mieszkaniowymi (B), przemysłowymi (Ba), innymi terenami zabudowanymi (Bi), zurbanizowanymi terenami niezabudowanymi lub w trakcie zabudowy(Bp), terenami rekreacyjno – wypoczynkowymi (Bz) i użytkami kopalnymi (K) tworzą wspólną grupę gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, podczas gdy w § 14 rozporządzenia

w sprawie warunków technicznych (...) mowa jest o zupełnie innej kategorii,

tj. działkach budowlanych oraz budynkach i urządzeniach z nimi związanych, którym należy zapewnić odpowiednie dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej (wg ust. 2 § 14, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów).

Przedmiotem swej uwagi Kolegium uczyni również związaną z tym rozbieżność między sentencją decyzji organu I instancji a jej uzasadnieniem

i zawartym w nim na podstawie § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) wskazaniem co do wymogu szerokości dojazdu nie mniejszej niż

5 m. Zgodnie z wyrokiem NSA w Gdańsku z dnia 30 grudnia 1987 r. SA/Gd 1045/87, decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.

Nie jest zatem dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji w znaczeniu formalnoprawnym, nie stanowi jednakże części rozstrzygnięcia decyzji, bowiem tylko w osnowie decyzji zawarte jest rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Wg stanowiska wyrażonego w wyroku NSA w Warszawie

z dnia 15 sierpnia 1985 r. III SA 730/85, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie.

O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. decyzja uwzględniająca żądanie strony), to nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia. Z tego też względu, w razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjąć treść rozstrzygnięcia. W razie więc, gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji należy przyjąć, że

w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ

I instancji. Zgodnie z innym wyrokiem tego Sądu (z dnia 18 października 1983 r. I SA 768/83), strona jest związana treścią rozstrzygnięcia, a nie jego uzasadnieniem.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ II instancji, nie rozpoznając należycie sprawy i sporządzając nieprawidłowe uzasadnienie swej decyzji, naruszył przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I sentencji wyroku). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost

z przedstawionych rozważań Sądu.

O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Składają się na nie uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) oraz zwrot równowartości uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.