Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 612/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 1 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 123/11 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 123/11 odrzucającego skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie wypłaty należności finansowych wynikających z decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 123/11 odmówił sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 123/11 odrzucającego skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie wypłaty należności finansowych wynikających z decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. K. J. zwrócił się do Sądu o sprostowanie niedokładności i innych oczywistych omyłek w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2011 r., bowiem treść uzasadnienia nie odpowiada stanowi faktycznemu istniejącemu w sprawie, a ponadto zawiera treści sugerujące organom Policji, możliwość orzekania bez podstawy prawa materialnego w przedmiocie sporu, jakim jest prawo do równoważnika pieniężnego. Jednocześnie skarżący stwierdził, że rozstrzygnięcie sądu jest słuszne, ale z innych względów niż określił to Sąd. Wskazał, że błędnie wezwał organ do podjęcia czynności zmierzających do wypłaty świadczenia, bowiem sprawa dotyczy bezczynności KPP w Krakowie, który zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu wykonania decyzji administracyjnej nr [...]. Tym samym skarga jest niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie drogi odwoławczej i niewłaściwe określenie wezwania do podjęcia czynności administracyjnych. W dalszej części uzasadnienia skarżący podniósł, że Sąd postanowieniem z 5 kwietnia 2011 r. określił skutki procesowe postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08, jak również dokonał wykładni tego wyroku niezgodnie z przepisami określonymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu, z powyższego postanowienia usunąć należy dokonaną wykładnię i wyjaśnienie wątpliwości wyroku II SA/Wa 1032/08 jako zamieszczone na skutek błędu i niewłaściwego zastosowania art. 158 P.p.s.a. Ponadto Sąd błędnie wskazał, że możliwość wypłaty należności finansowych wraz z odsetkami musi wynikać wprost z decyzji administracyjnej. Przedmiotem sporu jest bowiem czynność egzekucyjna, sprowadzająca się do wszczęcia takiego postępowania przez organ, którego decyzja ma być przez zobowiązanego wykonana. Czynności takie w postępowaniu egzekucyjnym nie sprowadzają się wyłącznie do wyegzekwowania wprost określonej w decyzji należności, lecz przeprowadzeniem czynności procesowych zmierzających do wykonania czynności materialno-techniczej polegającej na comiesięcznym wypłacaniu równoważnika pieniężnego.

Odmawiając sprostowania postanowienia z dnia 5 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że orzeczenie to nie zawiera określonych w art. 156 P.p.s.a. niedokładności, błędów pisarskich, ani innych oczywistych omyłek. Ponadto skarżący na takie niedokładności i omyłki nie wskazał. Argumentacja wniosku skarżącego w tym zakresie stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia. Jeżeli strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu, ma możliwość kwestionowania tego orzeczenia w trybie skargi kasacyjnej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie K. J. podniósł, że nie jest jego zamiarem modyfikacja samego rozstrzygnięcia, lecz wyeliminowanie z orzeczenia elementów nie mających wpływu na wynik sprawy, jak również elementów zamieszczonych wbrew orzecznictwu sądów administracyjnych wykazujących uznaniowość działania sądu i organów w tego typu sprawach administracyjnych, jak również zamieszczonych w uzasadnieniu wskazań co do innych postępowań.

Zdaniem skarżącego uzasadnienie postanowienia winno zostać zmodyfikowane do formy zgodnej z przepisami prawa materialnego, istniejącymi w sprawie okolicznościami faktycznymi, jak i zapadłym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 1032/08), który był już przedmiotem rozważań przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 18 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1363/08) jaki i zapadłym w jego następstwie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 195/10). W postanowieniu doszło do oczywistych pomyłek i błędów, jak i "przeinaczenia" przez organy Policji żądania strony, a przez Sąd "przedziennikowania". Zasadnym jest zatem wyeliminowanie z wyroku błędnych zapisów, które uznać należy za niedopuszczalne, w sytuacji gdy sąd w tym zakresie nie orzekał.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Ustalenie bowiem dotyczące prawidłowości przeprowadzenia przez organ w niniejszej sprawie postępowania było wynikiem przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji procesu ustalenia stanu faktycznego, nie zaś niedokładnością, błędem pisarskim albo rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, która mogłaby być sanowana w procedurze sprostowania orzeczenia.

Należy więc uznać, iż w niniejszej sprawie skarżący domaga się wprost sprostowania uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji poprzez zawarcie w nim faktów, które w jego ocenie miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Należy uznać jednakże, iż są to okoliczności wykraczające poza stan faktyczny, jaki przyjął Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę. Tym samym zmiany, których domaga się skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale miałyby dotyczyć merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1976 r. sygn. akt II CZ 11/76, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1995 r. sygn. akt III CZP 43/95 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1999 r. sygn. akt III RN 24/99).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.