Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 652/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 listopada 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1792/11 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w S. na informację Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz P. Spółki z o.o. w S. 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 21 listopada

2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1792/11 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S., dalej zwana także jako - Skarżąca, na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddalił skargę.

Powyższe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: Oddziału) w G. wpłynął w dniu 9 lipca 2010 r. wniosek Skarżącej o dofinansowanie w zakresie środka 2.5 "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013". Wniosek otrzymał numer [...] i dotyczył projektu pn "Budowa oraz wyposażenie zakładu przetwórstwa ryb w S.".

W piśmie WW-1/250 z 19 lipca 2010 r. organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków poprzez dostarczenie do wniosku wszystkich załączników dotyczących wnioskodawcy a nie zbywcy nieruchomości. Organ wskazał, że załączone do wniosku dokumenty (m.in. kosztorysy inwestorskie, pozwolenie na budowę) za wyjątkiem wniosku, odpisu z KRS, pełnomocnictwa, umowy przedwstępnej warunkującej zakup nieruchomości i realizację operacji od uzyskania dofinansowania dotyczą zbywcy, czyli M. Sp. z o.o., a nie wnioskodawcy. Organ wskazał, że zgromadzona dokumentacja nie daje podstaw do rozpatrywania załączników. Wezwanie to zostało odebrane 26 lipca 2009 r.

W dniu 11 sierpnia 2010 r. wpłynęły do Oddziału: pismo wyjaśniające, uaktualniony wniosek o dofinansowanie, decyzja [...] z [...] lipca 2010 r. o przeniesieniu w całości decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] listopada 2006 r. o pozwoleniu na budowę wydanej na rzecz M. Sp. z o.o. obejmującą swym zakresem zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na rzecz P. Sp. z o.o., kosztorysy inwestorskie spółki.

W wyniku weryfikacji dokumentacji organ stwierdził, że nie zostały skorygowane powyższe błędy i złożone wszystkie wymagane uzupełnienia.

W dniu 29 grudnia 2010 r. organ wystosował drugie pismo, w którym w 60. punktach zawarł szczegółowe uwagi oraz zastrzeżenia odnośnie przedłożonego wniosku i dokumentacji, a także wezwał do usunięcia związanych z tym braków.

Ponadto organ wezwał do przedstawienia w formie pisemnej ofert na zakup wszystkich powyższych nakładów oraz do skorygowania wszystkich powyższych wskaźników.

Pismem [...] z [...] lutego 2011 r. znak [...] poinformowano stronę skarżącą o odmowie przyznania pomocy finansowej w żądanym zakresie. Organ stwierdził, że wnioskującemu nie może zostać przyznana pomoc finansowa, z uwagi na fakt, że stwierdzono określone uchybienia i braki w dokumentacji, uniemożliwiające prawidłową ocenę wniosku o dofinansowanie oraz ustalenie wysokości kwoty dofinansowania.

Ponadto agencja uznała na podstawie definicji przedsiębiorstwa powiązanego wyrażonego w artykule 3 ust 3 lit. c) załącznika do Zalecenia KE z 06.05.2003 r. nr 2003/361/WE oraz definicji Spółki dominującej, wyrażonej w art. 4 § 1 pkt 4 lit. a i lit. f) Kodeksu spółek handlowych, dalej "ksh", że spółka P. nie jest przedsiębiorstwem niezależnym. Planowana inwestycja będzie realizowana de facto na rzecz nienazwanej, a wymienionej we wniosku "spółki-matki" gdyż wnioskodawca nie wnosi nic do inwestycji (ani kapitału, ani zdolności kredytowej, ani kadry, ani projektu, ani doświadczenia na rynku, ani technologii, ani jakiegokolwiek know-how) oprócz firmy, pod którą działa.

Zdaniem Agencji zależność ta przejawiała się w następujących formach:

a) Działalność gospodarcza, w tym przeprowadzenie wnioskowanej inwestycji jest całkowicie zależna od finansowania poprzez pożyczki od [...] Sp. z o.o., na którą przedstawiono "promesę". Ponadto zgodnie z zapisem na s. 6 biznes planu, działa w porozumieniu z pozostałymi spółkami finansującymi przedsięwzięcie tj. E. oraz B. "Promesa" udzielenia pożyczki przewiduje możliwość zabezpieczenia jej spłaty, w szczególności w formie zastawu na udziałach wnioskodawcy. Powyższe uwarunkowania wyczerpują znamiona dominacji określone w art. 4 § 1 pkt. 4 lit. a oraz lit. f. ksh. Zależność ta została zresztą podkreślona poprzez użycie sformułowania spółka-matka dla podmiotu finansującego inwestycję. Wyżej wymienione spółki powiązane są kapitałowo i osobowo z grupą M.

b) Inwestycja całościowo zlecana jest spółce E.-I., która ma być "inżynierem projektu" oraz dostawcą wszystkich maszyn i urządzeń (oprócz środków transportu). Jest to spółka powiązana osobowo i kapitałowo z grupą M.

c) Wszystkie spółki występujące w kontekście tego wniosku:

- M. Sp. z o.o. - dotychczasowy właściciel nieruchomości i całościowego projektu inwestycji;

- E.-I. Sp. z o.o. - generalny dostawca maszyn i urządzeń oraz "inżynier projektu";

- [...] Sp. z o.o. – pożyczkodawca;

- B. Ltd. - ewentualny współfinansujący inwestycję;

- E. S.A. - ewentualny współfinansujący inwestycję i zapewniający marketing i osoby:

- Pan L. K. - pełnomocnik wnioskodawcy, uprawniony do występowania w imieniu wnioskodawcy;

- Pani J. K. - właścicielka E.-I., M., udziałowiec (pośrednio poprzez swoją spółkę) [...] Sp. z o.o. i M. S.A.;

- Pani E. E. - reprezentująca M. Sp. z o.o.;

- Pani N. M. - współwłaściciel [...] Sp. z o.o.;

- Pan J. M. - współwłaściciel (poprzez spółki zależne) M. S.A., B. Ltd.,

są powiązane funkcjonalnie, rodzinnie, kapitałowo i na zasadzie zawartych umów z grupą M., która ze względu na swą wielkość nie może być beneficjentem pomocy w ramach "PO RYBY 2007-2013".

Skarżąca pismem z 24 maja 2011 r. wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa.

Prezes ARiMR pismem z [...] sierpnia 2011 r. znak [...] poinformował stronę skarżącą o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia prawa.

W skardze na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Prezesa ARiMR z [...] lutego 2011 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu, o przyznanie skarżącej pomocy finansowej na podstawie art. 146 § 2 P.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Rozstrzygnięciu organu zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest:

a) art. 35 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006 w zw. z art. 3 tego rozporządzenia w zw. z art. 6 ust. 2 załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE z 6 maja 2003 r. poprzez błędną interpretację i zastosowanie pojęcia mikroprzedsiębiorstwa, prowadzące w konsekwencji do nieprawidłowego uznania przez organ, że skarżąca nie spełnia kryterium bycia mikroprzedsiębiorstwem, uprawniającego do uzyskania wnioskowanego dofinansowania;

b) § 32 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową, 2- Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (dalej: rozporządzenie krajowe) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, prowadzące do uznania, że realizacja przez spółkę planowanej inwestycji nie powoduje powstania trwałych korzyści gospodarczych;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisów:

a) § 43 rozporządzenia krajowego oraz § 41 ust. 3 tego rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie, tj. nie wezwanie skarżącej do złożenia wyjaśnień lub usunięcia braków w następujących kwestiach:

• nie wezwanie spółki do uzupełnienia biznesplanu o dane finansowe za lata 2009-2010;

• nie wezwanie spółki do uzupełnienia braku w postaci pominięcia pozycji rachunku zysków i strat analizy finansowej w biznesplanie w postaci pozycji "wartość sprzedanych składników majątku trwałego", "innych kosztów operacyjnych" oraz "odsetki";

• nie wezwanie po raz ponowny spółki do złożenia wyjaśnień w zakresie uzasadnienia przyjętych parametrów i ilości planowanych do zakupu maszyn i urządzeń w odniesieniu do wydajności i wielkości produkcji, dotyczące krajalnic, urządzeń do pakowania MAP VAC z osprzętem, wózków wędzarniczych i in., wymienionych w zestawieniu rzeczowo-finansowym;

• nie wezwanie spółki po raz ponowny do złożenia wyjaśnień w zakresie parametrów planowanych do zakupu maszyn i urządzeń, pozwalających na ich jednoznaczną identyfikację, wymienionych w zestawieniu rzeczowo-finansowym;

• nie wezwanie spółki do wyjaśnienia lub uzupełnienia braku wniosku w zakresie pozycji 116 zestawienia rzeczowo-finansowego, dotyczącej zakupu dwóch samochodów ciężarowych;

• nie wezwanie do złożenia wyjaśnień ani uzupełnienia braku dotyczącego kwestii zawyżenia kosztu kwalifikowanego w postaci kosztu zakupu samochodu ciężarowego do przewozu kontenerów;

• nie wezwanie spółki do wyjaśnienia lub uzupełnienia braku dotyczącego pozycji 121 zestawienia rzeczowo-finansowego wniosku dotyczącej wyposażenia laboratorium;

• nie wezwanie spółki do złożenia wyjaśnień w zakresie cen na urządzenia zakupione od E.-I. sp. z o.o.;

• nie wezwanie spółki do ponownego złożenia wyjaśnień w zakresie istnienia środków własnych na finansowanie operacji, wskazanych w biznesplanie;

• nie wezwanie spółki ponownie do usunięcia z kosztów kwalifikowanych kosztu wyposażenia pomieszczeń niespełniających warunków pomieszczeń socjalnych;

• nie wezwanie spółki do złożenia wyjaśnień w zakresie istnienia powiązań pomiędzy skarżącą a spółkami grupy M., E.-I. Sp. z o.o., B. Ltd, E. S. A., M. Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o.;

• oraz poprzez odmówienie dofinansowania, pomimo że wymagane załączniki, w tym decyzja powiatowego lekarza weterynarii zatwierdzająca projekt technologiczny dla spółki zostały złożone.

b) Art. 14 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego poprzez naruszenie zasady praworządności w trakcie postępowania wyrażające się w dowolnym i nieuzasadnionym poczynieniu przez Prezesa ustaleń w zakresie istnienia faktycznych i prawnych powiązań pomiędzy skarżącą a spółkami wymienionymi powyżej oraz co do zawyżenia cen planowanych do zakupu od E.-I. Sp. z o.o. urządzeń.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że zasady przyznawania pomocy finansowej na operację "Budowa oraz wyposażenie zakładu przetwórstwa ryb w S." w zakresie Środka 2.5 "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu" reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Zgodnie z § 41 ust. 1 rozporządzenia krajowego przyznanie pomocy następuje na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej z Agencją. Ust. 2 tegoż przepisu stanowi, że wniosek o dofinansowanie w przypadku środków, o których mowa w § 1, zawiera w szczególności: 1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy; 2) imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania i adres osoby upoważnionej do reprezentowania wnioskodawcy - jeżeli pełnomocnictwo zostało udzielone; 3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy; 4) informacje o formie prawnej wnioskodawcy; 5) charakterystykę prowadzonej działalności; 6) opis planowanej operacji, w tym określenie miejsca jej realizacji, celów, zakresu i kosztów; 7) zestawienie rzeczowo-finansowe operacji; 8) oświadczenia lub zobowiązania wnioskodawcy związane z pomocą; 9) informację o załącznikach dołączonych do wniosku. Ust. 3 stanowi, że do wniosku o dofinansowanie dołącza się dokumenty potwierdzające dane zawarte we wniosku o dofinansowanie, które są określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Zgodnie z przepisem § 43 ust. 2 rozporządzenia krajowego, jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 41 ust. 3, wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z ust. 3 art. 43 wynika, że jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2 nie usunął braków lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie, Agencja wzywa ponownie wnioskodawcę do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania; z § 4 zaś wynika, że jeżeli wnioskodawca pomimo ponownego wezwania, o którym mowa w ust. 3, do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, nie dokonał ich w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy.

Nadto, aby uzyskać pomoc, należy wykazać – zgodnie z § 32 rozporządzenia krajowego - powstanie trwałych korzyści gospodarczych. Pkt 3 tego paragrafu stanowi, że "Trwałe korzyści gospodarcze powstaną, gdy proponowany przez wnioskodawcę sposób finansowania i realizacji operacji nie spowoduje utraty płynności finansowej tego wnioskodawcy w okresie 3 lat, licząc od roku, w którym wniosek o dofinansowanie został zaakceptowany oraz przyczyni się do wzrostu dochodów beneficjenta lub wzrostu opłacalności prowadzenia działalności, której dotyczy planowana operacja".

Powyższe rozporządzenie zostało wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie o art. 19 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619, z póżn. zm.), dalej: "ustawa".

Zgodnie z przepisem art. 9 ustawy, pomoc jest przyznawana na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz przepisach wydanych na podstawie art. 19.

W myśl art. 10 ust. 3 ustawy, wniosek o dofinansowanie jest oceniany w zakresie: a) poprawności sporządzenia i złożenia, b) zgodności planowanej operacji z celami środka, w ramach którego ma być realizowana operacja, c) celowości udzielania pomocy na realizację planowanej operacji – w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 19 oraz zgodnie z kryteriami wyboru operacji przyjętymi przez komitet monitorujący. Ust. 4 tego przepisu wskazuje, że oceny wniosku o dofinansowanie dokonuje się w terminie niezbędnym do należytego wyjaśnienia sprawy.

Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że ogólne ramy wspierania zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem środków finansowych pochodzących z Europejskiego Funduszu Rybackiego zostały określone w Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE L z 15 sierpnia 2006 r.), dalej: "Rozporządzenie Rady" oraz Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego ( Dz. Urz. UE L 120 z 10 maja 2007 r., s.1). Zgodnie z art. 35 ust. 3 Rozporządzenia Rady pomoc inwestycyjna ograniczona jest do: a) mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw; b) przedsiębiorstw nieobjętych definicją zawartą w art. 3 lit. f), które zatrudniają mniej niż 750 pracowników lub posiadają obrót niższy niż 200 mln euro.

Sąd I instancji odniósł się także do zalecenia Komisji z 6 maja 2003 r. (2003/361/WE) oraz jego załącznika, w którym zawarte zostały definicje mikro, małych i średnich przedsiębiorstw. W art. 3 ust. 3 zalecenia Komisji zdefiniowano pojęcie "przedsiębiorstw powiązanych". "Powiązane przedsiębiorstwa" to przedsiębiorstwa, które mają którekolwiek z następujących relacji ze sobą nawzajem: - pkt c) przedsiębiorstwo ma prawo wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo na mocy umowy zawartej z tym przedsiębiorstwem lub postanowień w akcie założycielskim spółki. Z art. 6 tegoż załącznika - Ustalanie danych przedsiębiorstwa - z pkt. 2 wynika, że dane przedsiębiorstwa, w tym liczba zatrudnionych osób, mającego przedsiębiorstwa partnerskie lub przedsiębiorstwa powiązane, ustala się na podstawie sprawozdań finansowych i innych danych przedsiębiorstwa lub, w przypadku ich występowania, skonsolidowanych sprawozdań finansowych przedsiębiorstwa lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych, w których przedsiębiorstwo jest uwzględnione przez konsolidację.

Zdaniem Sądu I instancji dla oceny, czy mamy do czynienia ze spółką dominującą, należy odwołać się do regulacji przepisu art. 4 § 1 pkt. 4 lit. a) Kodeksu spółek handlowych, który określa, iż spółka dominująca oznacza – spółkę handlową w przypadku, gdy dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej spółki kapitałowej (spółki zależnej), także na podstawie porozumień z innymi osobami i lit. f) spółka dominująca wywiera decydujący wpływ na działalność spółki kapitałowej zależnej albo spółdzielni zależnej, w szczególności na podstawie umów określonych w art. 7.

Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji wskazał, że wniosek o przyznanie pomocy finansowej P. Sp. z o.o. z siedzibą w S., złożyła 9 lipca 2010 r. Spółka została dwukrotnie wezwana przez organ do usunięcia braków i złożenia wyjaśnień. Pierwsze wezwanie z 19 lipca 2010 r. było prawidłowe, zważywszy, że złożone przez aplikującą do przyznania pomocy załączniki, tj. kosztorysy inwestorskie, pozwolenie na budowę, dziennik budowy, decyzja zatwierdzająca projekt technologiczny zakładu wydany przez powiatowego lekarza weterynarii w S., decyzja zatwierdzająca raport środowiskowy, raport oddziaływania na środowisko, operat szacunkowy nie dotyczyły P. sp.z o.o., a M. Sp.z o.o. W tej sytuacji zasadne było stanowisko Agencji, iż aktualnie zgromadzona dokumentacja nie daje podstaw do rozpatrywania załączników i udzielenie 14 dniowego terminu, od dnia doręczenia wezwania, na usuniecie braków.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wnioskująca o dofinansowanie złożyła pismo z 9 sierpnia 2010 r. z załącznikami (k. 60 - 71 akt. adm.). Ponieważ nie zostały usunięte wszystkie braki, organ ponownie – pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. wezwał do ich uzupełnienia, szczegółowo opisując, co należy złożyć bądź wyjaśnić w 60 punktach. W wyniku drugiego wezwania, spółka przy piśmie z 15 stycznia 2011 r.,

(data wpływu do Agencji - 17 stycznia 2011 r.), złożyła szereg dokumentów – (k. 94 – 399 akt. adm.) jednakże nie uzupełniając wniosku w wymaganym zakresie, pozwalającym na przyznanie pomocy finansowej.

Sąd I instancji uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącej, iż powinna być jeszcze raz wezwana do uzupełnienia braków formalnych lub złożenia wyjaśnień, gdyż zgodnie z § 43 ust. 3 rozporządzenia krajowego – została ponownie wezwana do tego już pismem z 29 grudnia 2010 r. i nie było podstaw prawnych, aby wzywać spółkę po raz trzeci. Sąd I instancji stwierdził, że dominującą zasadą jest równe traktowanie wszystkich podmiotów składających wnioski o dofinansowanie.

Sąd I instancji uznał ponadto za słuszne stanowisko organu co do tego, że tabela rachunku zysków i strat "Analizy finansowej w biznes planie" jest niezgodna z wzorem zamieszczonym na stronach internetowych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz ARiMR. Fakt ten przyznała sama skarżąca, oświadczając, że jest to omyłka osoby robiącej analizę, a same dane są bez znaczenia, gdyż mają tylko charakter informacyjny. Z takim twierdzeniem zdaniem Sądu I instancji nie można się zgodzić, a konsekwencje pomyłek osób zaangażowanych przez skarżącą ponosi ona, jako ubiegająca się o pomoc finansową i podmiot składający wniosek. Strona skarżąca, na co zwrócił uwagę Sąd, nie złożyła także danych finansowych za lata 2009 – 2010, wobec tego analiza finansowa operacji w biznes planie przedstawiona przez skarżącą została sporządzona niezgodnie z obowiązującym wzorem, gdyż nie objęła ona pełnego roku przed złożeniem przedmiotowego wniosku. Z racji, że spółka, jak wynika to z treści skargi, nie prowadziła w latach 2009 - 2010 działalności gospodarczej i nie osiągała przychodów, wątpliwym stał się fakt, zdaniem Sądu I instancji, udziału środków własnych spółki w finansowaniu wnioskowanej operacji.

Sąd I instancji przyznał rację Agencji, że nie można zweryfikować źródeł sfinansowania operacji przedstawionej w biznes planie, w której założono środki własne w kwocie 81.679.400 zł, gdyż z zapisu znajdującego się w nim ("na sfinansowanie wkładu własnego wnioskodawcy zostanie zaciągnięta pożyczka długoterminowa od spółki-matki w wysokości niezbędnej do realizacji inwestycji w kolejnych latach. Spłata kredytu nastąpi po zakończeniu realizacji inwestycji wraz ze wzrostem zdolności finansowych wnioskodawcy") należy wysnuć wniosek, że całość inwestycji realizowana będzie ze środków obcych. Z powyższym koresponduje prawidłowe ustalenie organu, że spółka P. nie jest przedsiębiorstwem niezależnym, a inwestycja faktycznie jest realizowana na rzecz spółki-matki, a nie wnioskodawczyni, albowiem skarżąca nie wnosi do inwestycji ani kapitału, ani zdolności kredytowej, ani kadry, ani projektu, ani doświadczenia na rynku, ani technologii, ani know-how. Wniosek organu o zależności P. jak podkreślił Sąd I instancji stał się jak najbardziej zasadny, zważywszy na definicję przedsiębiorstwa powiązanego zawartą w art. 3 ust. 3 lit. c) załącznika do zalecenia Komisji oraz definicję spółki dominującej w art. 4 § 1 pkt. 4 lit. a) i lit. f) k.s.h.), co zostało poparte zgromadzonym materiałem dowodowym. Zależność P. sp. z o.o. polegała m.in. na tym, że:

- działalność gospodarcza była całkowicie zależna od finansowania poprzez pożyczki od [...] Sp. z o.o. Z biznes planu wynikało, że skarżąca działa w porozumieniu z innymi spółkami finansującymi przedsięwzięcie, tj. E. i B. Promesa udzielenia pożyczki przewidywała możliwość zabezpieczenia jej spłaty, w szczególności w formie zastawu na udziałach skarżącej. Ponadto wymienione spółki były powiązane osobowo i kapitałowo z grupą M. Spółka E.-I. miała być "inżynierem projektu" i dostawcą maszyn i urządzeń. Ponadto powiązana była z grupą M. M. Sp. z o.o. (dotychczasowy właściciel nieruchomości), [...] Sp. z o.o. (pożyczkodawca), B. Ltd (ewentualnie współfinansujący inwestycję), E. S.A. (ewentualny współfinansujący inwestycję)

I osoby Pan L. K. – pełnomocnik wnioskodawcy, Pani J. K. – właścicielka E.-I., M., udziałowiec [...] Sp. z o.o. i M. S.A., Pani E. E., reprezentująca M. Sp. z o.o., Pani N. M. – współwłaścicielka [...] Sp. z o.o., Pan J. M. – współwłaściciel M. S.A., B. Ltd. Wymienione osoby były powiązane funkcjonalnie, rodzinnie i kapitałowo z grupą M.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż w zestawieniu rzeczowo-finansowym wniosku nie wpisano parametrów pozwalających na jednoznaczną identyfikację planowanych do zakupu maszyn i urządzeń oraz że wartość kosztu kwalifikowanego nie odpowiada wybranej ofercie zakupu dwóch samochodów ciężarowych. Sąd podkreślił, że za błędy we wniosku oraz brak staranności przy jego wypełnianiu wszelkie konsekwencje także te negatywne ponosi wnioskodawca. Ponadto decyzja powiatowego lekarza weterynarii zatwierdzająca projekt technologiczny dla firmy P. Sp. z o.o. faktycznie wpłynęła do Agencji 23 maja 2011 r. Dokument ten był wpisany pod pozycją 15 na liście załączników do pisma spółki z 15 stycznia 2011 r. wśród innych załączników w łącznej liczbie 56 dokumentów. Za wiarygodne Sąd przyjął ustalenie, iż faktycznie, na skutek przeoczenia, nie został o w tym dniu złożony w Agencji.

Na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd I instancji doszedł do przekonania, że skarżąca, składając wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach PO "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 - 2013", nie była do tego przygotowana i dopiero na etapie aplikowania o przedmiotową pomoc tworzyła warunki do jej otrzymania. Zdaniem Sądu świadczą o tym m.in. złożone dokumenty, wytworzone po dniu złożenia wniosku (9 lipca 2010 r.) a nawet po drugim wezwaniu do usunięcia braków (29 grudnia 2010 r.), np. akt. notarialny z 11 stycznia 2011 r. (k. 118 akt. adm.), promesa udzielenia pożyczki z 5 stycznia 2011 r. (k. 128), list intencyjny z 10 stycznia 2011 r. (k 133, 140, 143), pismo z 12 stycznia 2011 r. (k. 165). Sąd I instancji podkreślił, że jest to działanie skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego i narusza przepis art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE EURATOM) nr 2988 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312 z dnia 23 grudnia 1995 r.)

Sąd I instancji uznał, że organ w toku postępowania w sprawie wniosku P. Sp. z o.o. nie naruszył przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z [...] lutego

2011 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca – P.

sp. z o.o. z siedzibą w S., zarzucając mu:

a) naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. polegające na:

1. naruszeniu przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w związku z art. 35 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego w związku z art. 3 tego rozporządzenia w związku z art. 6 ust. 2 załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu i zastosowaniu pojęcia mikroprzedsiębiorstwa oraz w związku z art. 4 § 1 pkt 4 lit. a) i lit. f) ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie prowadzące w konsekwencji do nieprawidłowego uznania, że Skarżąca nie spełnia kryterium bycia mikroprzedsiębiorstwem, uprawniającego do uzyskania wnioskowanego dofinansowania w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013";

2. naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w związku z § 32 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w PO Ryby 2007-2013, zwane dalej: "rozporządzeniem krajowym" poprzez błędne zastosowanie tego przepisu prowadzące do uznania, że realizacja przez Skarżącą planowanej inwestycji nie spowoduje powstania trwałych korzyści gospodarczych;

3. naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w związku z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE EURATOM) nr 2988 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez błędną jego interpretację polegającą na uznaniu, że Skarżąca składając wniosek o dofinansowanie działała w sposób sprzeczny z celami finansowymi prawa wspólnotowego,

b) naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z § 43 oraz § 41 ust. 3 rozporządzenia krajowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostrzeżeniu i nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez Prezesa ARiMR przepisów postępowania, tj. § 43 oraz § 41 ust. 3 Rozporządzenia Krajowego poprzez niewyczerpanie przez ten organ procedury usuwania braków wniosku o dofinansowanie przewidzianej rozporządzeniem krajowym, skutkującego nieuchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezesa ARiMR pomimo że rozstrzygnięcie to zostało wydane wskutek naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na jego treść;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że Prezes ARiMR nie naruszył zasady praworządności w trakcie postępowania pomimo dowolnego i nieuzasadnionego poczynienia przez ten organ ustaleń w zakresie istnienia faktycznych i prawnych powiązań pomiędzy Skarżącą a grupa M. oraz co do zawyżenia cen urządzeń planowanych do zakupu od E.-I.

Sp. z o.o.;

3. art. 141 § 4 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak wyjaśnienia w treści uzasadnienia wyroku z 21 listopada 2011 r. podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wadliwego przedstawienia w nim stanu faktycznego sprawy to jest całkowitego pominięcia okoliczności związanych z treścią odpowiedzi wnioskodawcy na wezwania organu do usunięcia braków złożonego wniosku.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca wskazała, że Sąd I instancji uznał, iż wniosek o pomoc de facto nie pochodzi od podmiotu uprawnionego (mikroprzedsiębiorstwa). Skarżąca podniosła, iż w ramach PO "RYBY 2007-2013" ocena każdego wniosku o dofinansowanie przebiega co do zasady dwuetapowo. Pierwszy etap dotyczy wymogów formalnych wniosku, zaś drugi etap dotyczy warstwy merytorycznej tzn. czy prezentowane przedsięwzięcie zasługuje na wsparcie ze środków publicznych. Skarżąca podniosła, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie został odrzucony przez organ z przyczyn formalnych. Wobec tego organ nie mógł badać kwestii merytorycznych wniosku, a za taką kwestię zdaniem Skarżącej uznać należało m. in. to, czy może być uznany za uprawniony do pomocy podmiot jako średnie przedsiębiorstwo i czy jest kontrolowany przez inny podmiot, co wyklucza go ze wsparcia.

Skarżąca stwierdziła, że sposób ustalenia istnienia powiązań pomiędzy przedsiębiorstwami został precyzyjnie i kompleksowo unormowany w art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 oraz w zaleceniu Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. Skarżąca zarzuciła błędną interpretację przywołanych przepisów oraz błędne ich zastosowanie. Podobnie zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu niewłaściwe i nieuprawnione posłużenie się definicją spółki dominującej zawartą w kodeksie spółek handlowych dla zdefiniowania przedsiębiorstw powiązanych. Skarżąca podkreśliła, że definicja mikroprzedsiębiorstwa jest ustalana wyłącznie na podstawie kryteriów wskazanych w zaleceniu Komisji Europejskiej a uzupełnianie jej postanowieniami prawa krajowego przeczyłoby zasadzie jednolitości prawa wspólnotowego i jego jednolitej wykładni we wszystkich państwach członkowskich.

Skarżąca stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do tego, na jakiej podstawie uznał istnienie wskazanych przez siebie powiązań i dlaczego jego zdaniem świadczą one o powiązaniu w rozumieniu przywołanej definicji mikroprzedsiębiorcy. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 3 ust. 3 załącznika do zalecenia Komisji istnieje domniemanie niewystępowania dominującego wpływu, jeżeli inwestorzy wymienieni w ust. 2 nie angażują się bezpośrednio ani pośrednio w zarządzanie danym przedsiębiorstwem (zdaniem Skarżącej takie zaangażowanie nie zostało stwierdzone w przedmiotowej sprawie).

Zdaniem Skarżącej Prezes ARiMR odmówił przyznania dofinansowania z powodu nieuzupełnienia braków wniosku (po drugim wezwaniu), zatem uczynił to z przyczyn formalnych. Na tym etapie organ nie mógł więc dokonywać ocen merytorycznych, a taką jest stwierdzenie co do tego, iż projekt Skarżącej nie przyczyni się do powstania trwałych korzyści gospodarczych.

Według Skarżącej brak w analizie finansowej danych finansowych za lata 2009-2010 nie uniemożliwiał Prezesowi ARiMR i Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oceny inwestycji pod kątem tego, czy proponowany przez Skarżącą sposób finansowania i realizacji operacji nie spowoduje utraty jej płynności finansowej w okresie 3 lat, licząc od roku, w którym wniosek o dofinansowanie został zaakceptowany oraz przyczyni się do wzrostu dochodów beneficjenta lub wzrostu opłacalności prowadzenia działalności, której dotyczy planowana operacja. W konsekwencji, brak wskazanych danych nie mógł stanowić podstawy dla Prezesa ARiMR do odmowy udzielenia dofinansowania.

Skarżąca wskazała, że Prezes ARiMR, a za nim Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonali dowolnej oceny zaprezentowanych przez Skarżącą w biznes planie i zestawieniu rzeczowo-finansowym danych, bez uwzględnienia wytycznych, jakie daje im w tym zakresie § 32 rozporządzenia krajowego, co doprowadziło do błędnej konkluzji, że projekt Skarżącej nie spełnia kryterium powstania trwałych korzyści gospodarczych. Konkludując, w ocenie Skarżącej Prezes ARiMR naruszył przepisy § 32 ust. 3 rozporządzenia krajowego, a nieprawidłowość ta została zlekceważona przez WSA, który rozpatrywał m.in. ten konkretny zarzut Skarżącej, naruszając tym samym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ stanowiło jedną z podstaw oddalenia skargi.

Skarżąca podniosła, że treść uzasadnienia wyroku wydanego przez Sąd I instancji nie wyjaśnia, dlaczego Sąd ten uznał, iż korzystanie przez Skarżącą z procedury uzupełniania braków wniosku przewidzianej przepisami rozporządzenia krajowego miało stanowić działania sprzeczne z celami prawa wspólnotowego i sztucznie tworzyło warunki do uzyskania finansowania.

W dalszej kolejności wskazano, że lakoniczna ocena zarzutu dotyczącego naruszenia przez Prezesa ARiMR § 43 oraz § 41 ust. 3 rozporządzenia krajowego przeprowadzona przez Sąd I instancji odwołująca się do zasady równego traktowanie wszystkich podmiotów składających wnioski o dofinansowanie, zdaniem Skarżącej narusza zasadę wyjaśnienia przez sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie pozwala Skarżącej zorientować się, z jakiego powodu uznano, że dwukrotnie skierowane do niej wezwanie do usunięcia braków wniosku o dofinansowanie, wyczerpało wymogi z § 43 oraz § 41 ust. 3 rozporządzenia krajowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w mniemaniu Skarżącej nie odniósł się do jej argumentacji dotyczącej prawidłowej interpretacji przywołanych norm Rozporządzenia Krajowego. Lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia zdaniem Skarżącej naruszyło prawo. Skarżąca podkreśliła, że organ w trakcie prowadzonego postępowania w odniesieniu do szeregu kwestii nie wzywał Skarżącej do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień w ramach dwukrotnego wezwania przewidzianego rozporządzeniem krajowym, pomimo, że do takiego działania był zobligowany. Działaniem tym organ naruszył uprawnienie Skarżącej do uzupełnienia wniosku i złożenia wyjaśnień, a uchybienie to końcowo wywołało skutek w postaci odmowy Skarżącej udzielenia wnioskowanego dofinansowania. Sąd I Instancji w pełni zaakceptował takie działanie organu. Skarżąca podkreśliła, że na podstawie § 43 rozporządzenia krajowego organ jeżeli stwierdzi braki we wniosku o dofinansowanie wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, a jeśli pomimo wezwania, nie usuwa on braków lub nie składa wyjaśnień w wyznaczonym terminie, Agencja ponownie wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień. Dopiero, gdy pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień nie dokonał ich w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy.

Skarżąca wskazała, że nietrafne jest stwierdzenie Sądu I instancji, iż domagała się ona wzywania do uzupełnienia braków wniosku po raz trzeci, albowiem do stwierdzonych w postępowaniu administracyjnym braków, Prezes ARiMR nie zastosował wymaganej procedury dwukrotnego wezwania. Skarżąca podkreśliła ponadto, że organ odmówił jej udzielenia pomocy, powołując się na brak decyzji powiatowego lekarza weterynarii zatwierdzającej projekt technologiczny dla P. Sp. z o.o. w dokumentach złożonych przez Skarżącą w toku postępowania, podczas gdy dokument ten został faktycznie przedłożony. Z nieznanych Skarżącej powodów Sąd I instancji uznał, że wskazana decyzja została przedłożona do Prezesa ARiMR dopiero 23 maja 2011 r. podczas gdy Skarżąca przedstawiła dowód na to, że decyzja ta była załącznikiem do pisma z 15 stycznia 2011 r., którego przyjęcie z kompletem załączników potwierdził pracownik Agencji. Skarżąca podkreśliła fakt, że pracownik Agencji nie odnotował braku któregokolwiek z dokumentów wymienionych jako załączniki do pisma.

Konkludując Skarżąca wyraziła pogląd, że przez to, iż organ nie wezwał jej do usunięcia braków, którymi dotknięty był wniosek o udzielenie pomocy finansowej naruszył przepisy § 43 oraz § 41 ust. 3 rozporządzenia krajowego. Nieprawidłowość organu została następnie zaakceptowana przez Sąd I instancji, który tym samym naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ było jedną z podstaw oddalenia skargi Skarżącej.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ poczynił w trakcie postępowania szereg nieprawdziwych ustaleń, opartych na nieznanych Skarżącej dowodach i źródłach, na podstawie których odmówił Skarżącej spółce dofinansowania, czym naruszył zasadę praworządności oraz nakaz rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie uznanie przez Sąd I instancji takiego postępowania Prezesa ARiMR za naruszenie przepisów postępowania zdaniem Skarżącej stanowiło naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego. Jako niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym Skarżąca podała: zawyżenie cen urządzeń planowanych do zakupu od "E.-I." Sp. z o.o. w stosunku do innych ofert. Zdaniem Skarżącej brak jest w aktach sprawy dokumentacji do jakich ofert Prezes ARiMR porównał oferty urządzeń planowanych do zakupu przez Skarżącą oraz istnienie powiązań pomiędzy Skarżącą, a M. S.A.

Skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nie wyjaśnił należycie podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, czym naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. Zdaniem Skarżącej na podstawie analizy treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie sposób ustalić, w oparciu o jakie dowody zostało ustalone, że Skarżąca jest powiązana z grupą M. S.A., jakie konkretnie wątpliwości WSA powziął co do udziału środków własnych Spółki w finansowaniu inwestycji i dlaczego wyjaśnienia, jakich Skarżąca udzieliła w wezwaniu do usunięcia naruszeń i w skardze do Sądu nie zostały uwzględnione.

Skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera zachwiane proporcje jeżeli chodzi o relacjonowanie działań podjętych przez organ, a działań podjętych przez Skarżącą. Zdaniem Skarżącej, Sąd I instancji przyjął do uzasadnienia całość twierdzeń organu, zaś w zakresie wezwań do usunięcia braków Skarżąca wskazała na fakt ich przepisania. Sąd I instancji jednocześnie w ogóle nie przytoczył, jak na wezwania organu odpowiedziała Skarżąca. Te działania zdaniem Skarżącej świadczą o ewidentnym i istotnym naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. art. 141 § 4 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się usprawiedliwione.

Zgodnie z postanowieniami art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w środku prawnym podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna została w sprawie oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności uzasadnione jest odniesienie się do zarzutu naruszenia procedury, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z § 43 oraz § 41 ust. 3 rozporządzenia krajowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na niedostrzeżeniu i nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez Prezesa ARiMR przepisów postępowania, tj. § 43 oraz § 41 ust. 3 rozporządzenia krajowego poprzez niewyczerpanie przez ten organ procedury usuwania braków wniosku o dofinansowanie przewidzianej rozporządzeniem krajowym, skutkującego nieuchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezesa ARiMR pomimo że rozstrzygnięcie to zostało wydane wskutek naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na jego treść.

Wskazany zarzut zasługuje na uwzględnienie.

Procedurę usuwania braków wniosku o dofinansowanie regulują przepisy § 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. które stanowią, że jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 41 ust. 3, wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania nie usunął braków wniosku lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie Agencja ponownie wzywa go do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, a jeżeli wnioskodawca pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień nie dokona ich w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy.

Podkreślenia wymaga to, że wzywanie wnioskodawcy zgodnie z ww. regulacjami następuje z wykorzystaniem standardów przewidzianych w rozdziale 9 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 50 – 56), a dotyczących wezwania. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. Nr 72, poz. 619 ze zm.) do postępowania w sprawach przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków.

Zgodnie z art. 54 § 1 K.p.a. w wezwaniu należy wskazać :1) nazwę i adres organu wzywającego, 2) imię i nazwisko wzywanego, 3) w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze i w jakim celu zostaje wezwany, 4) czy wezwany powinien się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie.

W literaturze wskazuje się że prawidłowo zredagowane i wyczerpujące wezwanie należy do istotnych elementów każdego postępowania przed organami administracji publicznej (zob. Z. Janowicz, Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1999, s. 176). Mając dodatkowo na uwadze wskazane wyżej postanowienia odnoszące się do procedury usuwania braków wniosku o dofinansowanie (§ 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia) należy dojść do wniosku, że w wezwaniu organ administracyjny powinien dokładnie i szczegółowo określić do jakich pozycji wniosku lub jakich załączonych (lub niezałączonych) do wniosku dokumentów odnosi się wezwanie i czego konkretnie dotyczy. Z wezwania ponadto powinno wyraźnie wynikać, czy organ wzywa do usunięcia braków czy też żąda od wnioskodawcy złożenia wyjaśnień.

Analiza pisma [...] z 19 lipca 2010 r., w którym organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków, pozwala na stwierdzenie, że dokument ten nie spełnia przedstawionych wyżej wymogów, wynikających z postanowień § 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia oraz z art. 54 § 1 K.p.a. Wezwanie zostało bowiem sporządzone w sposób ogólnikowy.

Z pisma tego wynika mianowicie, że organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków poprzez dostarczenie do wniosku wszystkich załączników dotyczących wnioskodawcy a nie zbywcy nieruchomości. Organ wskazał, że załączone do wniosku dokumenty (m.in. kosztorysy inwestorskie, pozwolenie na budowę) za wyjątkiem wniosku, odpisu z KRS, pełnomocnictwa, umowy przedwstępnej warunkującej zakup nieruchomości i realizację operacji od uzyskania dofinansowania dotyczą zbywcy, czyli M. Sp. z o.o., a nie wnioskodawcy. Organ wskazał, że zgromadzona dokumentacja nie daje podstaw do rozpatrywania załączników.

W konsekwencji należy odmówić skuteczności temu wezwaniu. Skoro zatem pierwsze wezwanie nie było skuteczne, oznacza to, że organ administracyjny wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku tylko raz, a mianowicie pismem z dnia 29 grudnia 2010 r., naruszając jednocześnie wynikającą z postanowień § 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia regułę podwójnego wzywania do usunięcia braków.

W dalszej kolejności odnosząc się do spornej kwestii wykładni postanowień § 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia krajowego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na to, że z przedstawionego w tych przepisach wzorca wynika, iż Agencja ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków. Ponowne wezwanie do usunięcia braków, dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi. W postępowaniu dotyczącym usunięcia braków istotne jest zatem prawidłowe powiązanie wezwania do usunięcia braków z udzieloną odpowiedzią, co ma na celu ustalenie, czy w wyniku udzielonej odpowiedzi ujawnił się nowy brak, czy też jest on związany z poprzednio ujawnionym, do którego usunięcia strona została już wezwana (por. wyroki NSA: z 23 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/11, oraz z 6 lutego 2013 r., sygn. akty II GSK 2156/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Jeżeli zatem pewne braki zostaną przez Agencję stwierdzone w późniejszym okresie, już po uprzednim wezwaniu do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, wówczas mając na uwadze stworzony w rozporządzeniu wzorzec, organ ten ma obowiązek dwukrotnego wezwania do ich usunięcia.

Ze względu na to, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie już z tej, jakże istotnej przyczyny, niewyczerpania procedury usuwania braków wniosku, nie jest zasadne odnoszenie się do kolejnych zarzutów skargi o charakterze procesowym.

Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów materialnoprawnych wskazać należy na zasadność zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w związku z art. 35 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego w związku z art. 3 tego rozporządzenia w związku z art. 6 ust. 2 załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu i zastosowaniu pojęcia mikroprzedsiębiorstwa oraz w związku z art. 4 § 1 pkt 4 lit. a) i lit. f) ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.). Przy czym zasadność tego zarzutu wiąże się z tym, że organ administracyjny odmówił przyznania dofinansowania z powodu nieuzupełnienia braków wniosku (po drugim wezwaniu), a zatem uczynił to z przyczyn formalnych. W związku z powyższym organ ten nie mógł na tym etapie dokonywać ocen merytorycznych, a taką jest stwierdzenie, czy wnioskodawca spełnia (nie spełnia) kryterium bycia mikroprzedsiębiorcą, uprawniającego do uzyskania wnioskowanego dofinansowania.

Z przedstawionych wyżej powodów na uwzględnienie zasługują również kolejne zarzuty naruszenia prawa materialnego, określone w punktach a) 2 i a) 3. Ze względu na odmowę dofinansowania z przyczyn formalnych bezprzedmiotowe były rozważania organu administracji oraz Sądu I instancji w zakresie oceny, czy realizowana przez wnioskodawcę planowana inwestycja nie spowoduje powstania trwałych korzyści gospodarczych oraz, tego, ze składając wniosek o dofinansowanie wnioskodawca działał w sposób sprzeczny z celami finansowymi prawa wspólnotowego.

Ze względu na to, że przedstawiona powyżej ocena wniosku, z perspektywy powołanych wyżej regulacji prawa materialnego, dokonana przez organ administracyjny i zaakceptowana przez Sąd I instancji była przedwczesna, Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie z tego powodu uwzględnił zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględni dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię § 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia regulującą zasadę podwójnego wzywania wnioskodawcy do usunięcia braków, a także ocenę prawną w zakresie wadliwości postępowania przez organ pierwszej instancji w związku z wezwaniem wnioskodawcy w dniu 19 lipca 2010 r. do usunięcia braków.

Z tych też względów na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 138 ze zm.).