Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1161/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ogólnopolskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2362/12 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Towarzystwa [...]z siedzibą w M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2362/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Ogólnopolskiego Towarzystwa [...]z siedzibą w M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Jak wynika z akt sprawy, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Warszawie wnioskiem z dnia 25 lipca 2011 r. wystąpił do Wójta Gminy Chotcza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na ubezpieczeniu lewego brzegu rzeki Wisły w km 341-342 w m. Chotcza Dolna, gm. Chotcza, pow. lipski, woj. mazowieckie. W toku prowadzonego postępowania Wójt Gminy Chotcza ustalił, że nie jest organem właściwym rzeczowo do wydania powyższej decyzji, w związku z czym, pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], przekazał sprawę zgodnie z właściwością Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Warszawie.

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie, działając na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) zwana dalej u.o.o.ś., w zw. z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na ubezpieczeniu lewego brzegu rzeki Wisły w km 341-342 w m. Chotcza Dolna, gm. Chotcza, pow. lipski, woj. mazowieckie.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie, działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Ogólnopolskie Towarzystwo [...]. OT[...] na podstawie art. 142 k.p.a., zaskarżyło także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie postanowienia po przeprowadzeniu tylko pobieżnej analizy, niezgodnej z treścią art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Ogólnopolskiego Towarzystwa [...] od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie, dalej RDOS w Warszawie, z dnia 16 grudnia 2011 r., orzekł o: 1) utrzymaniu powyższej decyzji w mocy; 2) utrzymaniu w mocy postanowienie RDOŚ w Warszawie z dnia [...] października 2011 r., znak: [...].

W uzasadnieniu GDOŚ wskazał, iż organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo oznaczył stronę postępowania (wnioskodawcę), przez co wydał decyzję na rzecz RZGW w Warszawie Zarząd Zlewni Wisły lubelskiej i Bugu granicznego w Lublinie, zamiast na rzecz RZGW w Warszawie. Powyższe nie stanowi jednak podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, bowiem decyzja ta została faktycznie skierowana do właściwej strony, mimo że strona ta została określona w decyzji niewłaściwie poprzez jej jednostkę organizacyjną.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, RDOŚ w Warszawie zasadnie odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Planowane przedsięwzięcie obejmuje: odbudowę tamy podłużnej RI-341-342 o dł. 540,35 m od jej początku do połączenia z tamą poprzeczną 3/342; odbudowę poprzeczki la/342 o dł. 69,00 m; odbudowę poprzeczki 1/342 o dł. 185,5 m; odbudowę poprzeczki 3/342 o dł. 201,50 m; odbudowę przetamowania 1/343 o dł. 168,15 m; i będzie realizowane na terenie działek o nr. ewid. 2708/1, 2722/1 i 2722/2 położonych w miejscowości Chotcza Józefów oraz 1635/1 i powstałych w wyniku podziału działki 528/1 wskazanej w karcie informacyjnej przedsięwzięcia – 528/2, 528/3, 528/4 położonych w miejscowości Chotcza Dolna, gmina Chotcza. Powierzchnia terenu objętego wnioskiem wynosi 12 725,70 m2. Informację o podziale działki 528/1 inwestor przedłożył pismem z dnia 22 marca 2012 r.

Organ wskazał, iż przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397): "budowle przeciwpowodziowe, z wyłączeniem przebudowy wałów przeciwpowodziowych polegającej na doszczelnieniu korpusów wałów i ich podłoża, w celu ograniczenia możliwości ich rozmycia i przerwania w czasie przechodzenia wód powodziowych, a także regulacja wód lub ich kanalizacja rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające ich wykorzystanie do celów żeglugowych", do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

W ocenie organu odwoławczego analiza dokumentacji wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na rodzaj i charakterystykę, w tym skalę przedsięwzięcia oraz emisje i występowanie innych uciążliwości, a także usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania nie stwarza zagrożenia dla środowiska w stopniu uzasadniającym konieczność przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko. Organ stwierdził, że przedsięwzięcie planowane nie wpłynie negatywnie na obszary sieci Natura 2000, tj. w obszarze specjalnej ochrony ptaków "Małopolski Przełom Wisły" PLB140006 oraz obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty "Przełom Wisły w Małopolsce" PLH060045, a także na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Solec nad Wisłą". W ocenie organu odwoławczego powyższe przedsięwzięcie nie narusza także zakazów określonych w rozporządzeniu Nr 44 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobraz Solec nad Wisłą (Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 105, poz. 2951), bowiem – co wynika z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) – zakazy określone w art. 24 ust. 1 powyższej ustawy, możliwe do wprowadzenia na obszarze chronionego krajobrazu przez organ wyznaczający ten obszar, nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem organu odwoławczego realizacja planowanego przedsięwzięcia nie naruszy zakazów wyszczególnionych w § 7 powyższego rozporządzenia. Co prawda będzie stanowiła ona ingerencję w środowisko, jednakże ingerencja ta nie będzie miała rozmiaru powodującego niszczenie siedlisk i ostoi zwierząt. Należy tutaj również zauważyć, że inwestycja będzie realizowana na obszarze już nieznacznie przekształconym antropogenicznie – przedsięwzięcie obejmuje odbudowę budowli wodnych. Podczas realizacji inwestycji może jedynie dochodzić do płoszenia i niepokojenia zwierząt. Przepisy ustawy o ochronie przyrody dopuszczają możliwość odstępstw od powyższych zakazów. Odbywa się to na zasadach określonych w art. 56 powyższej ustawy, w drodze zezwolenia wydanego przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska lub regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Zezwolenie to zawiera m.in. opis czynności, na które wydaje się zezwolenie oraz określenie czasu i miejsca ich wykonania. Ponadto, co wynika z treści ust. 7a powyższego przepisu, organ wydający zezwolenie jest uprawniony do dokonywania kontroli spełnienia warunków określonych w zezwoleniu. Powyższe świadczy o tym, że – wbrew opinii skarżącego – w obowiązujących przepisach prawa zostały określone instrumenty, inne niż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, które umożliwiają związanie inwestora wskazanym terminem do wykonania określonych prac mogących powodować naruszenie zakazów określonych w § 7 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, jak również podjęcie kontroli ich przestrzegania.

Pismem z dnia 5 września Ogólnopolskie Towarzystwo [...]wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. IV SA/Wa 2362/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę OT[...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397): "budowle przeciwpowodziowe, z wyłączeniem przebudowy wałów przeciwpowodziowych polegającej na doszczelnieniu korpusów wałów i ich podłoża, w celu ograniczenia możliwości ich rozmycia i przerwania w czasie przechodzenia wód powodziowych, a także regulacja wód lub ich kanalizacja rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające ich wykorzystanie do celów żeglugowych", do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Sąd podkreślił, że przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje odbudowę zniszczonych przez powódź w 2010 r. konstrukcji wchodzących w skład istniejącego sytemu ubezpieczeniowego brzegu Wisły. Zgodnie z informacjami zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia odcinki tamy podłużnej, poprzeczek i przetasowania, w miejscach, gdzie zachowały się fundamenty pozwalające na uformowanie skarp i korony tych budowli, zostaną uzupełnione narzutem kamiennym. Natomiast w miejscach, gdzie budowle te uległy przerwaniu, wykonany zostanie fundament z materacy faszynowo-kamiennych, a następnie narzutem kamiennym zostaną uformowane skarpy i korona budowli. Nie jest to zatem wprowadzanie zupełnie nowych budowli na nieuregulowanym dotąd odcinku rzeki Wisły. Mimo iż przedsięwzięcie planowane jest do realizacji w obszarze sieci Natura 2000, tj. w obszarze specjalnej ochrony ptaków "Małopolski Przełom Wisły" PLB140006 oraz obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty "Przełom Wisły w Małopolsce" PLH060045, a także na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Solec nad Wisłą", w ocenie orzekających w sprawie organów z uwagi na skalę przedsięwzięcia oraz emisje i występowanie innych uciążliwości, a także usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania nie zachodzi ryzyko wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszary chronione Natura 2000.

W ocenie Sądu analizując wpływ planowanej inwestycji na obszary Natura 2000 "Małopolski Przełom Wisły" i "Przełom Wisły w Małopolsce" organy zasadnie wskazały, że jest to odbudowa urządzeń regulacyjnych, które funkcjonowały po utworzeniu na tym terenie wyżej wymienionych obszarów chronionych, nie zagrażając siedliskom przyrodniczym i gatunkom roślin i zwierząt, dla ochrony których wyznaczono te obszary. Odbudowane urządzenia nie będą generowały więc większego oddziaływania niż dotychczasowe. Jak wynika z akt sprawy w trakcie prowadzonego postępowania Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wziął pod uwagę wymagania siedliskowe gatunków zwierząt, dla ochrony których utworzono obszar Natura 2000 "Przełom Wisły w Małopolsce". Zważywszy na niewielką skalę inwestycji, fakt funkcjonowania na tym odcinku budowli regulacyjnych, które mają być tylko odbudowane, prowadzenia prac jedynie przy lewym brzegu rzeki oraz znaczną powierzchnię obszaru chronionego, która wynosi ponad 15 tys. ha, organ odwoławczy uznał, że uzupełnianie materiałami naturalnymi (narzutem kamiennym i faszyną) istniejących konstrukcji nie niesie za sobą ryzyka negatywnego wpływu na wspomniane gatunki fauny.

Dlatego zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należało zarzut nierozważenia przez organy możliwości wpływu omawianej inwestycji na obszary Natura 2000: "Małopolski Przełom Wisły" PLB140006, "Przełom Wisły w Małopolsce" PLH060045 oraz "Dolina Zwoleńki" PLH140006. W trakcie postępowania ustalono także, że powyższe przedsięwzięcie nie narusza także zakazów określonych w rozporządzeniu Nr 44 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Solec nad Wisłą (Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 105, poz. 2951).

W ocenie Sądu za bezzasadny uznać należało zarzut, iż karta informacyjna przedsięwzięcia sporządzona została niezgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. Zarzut ten podnoszony był na etapie postępowania odwoławczego i GDOŚ wyjaśnił, iż nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Przedłożona przez wnioskodawcę karta informacyjna, wraz z jej uzupełnieniem z dnia 27 września 2011 r., zawiera informacje wskazane w powyższym przepisie w zakresie wystarczającym do oceny omawianego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko, w tym obszary Natura 2000, w szczególności do rozważenia zasadności przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko. Do zarzutu tego szeroko ustosunkował się GDOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zakres dokumentacji uzupełnionej przez GDOŚ w jakimkolwiek stopniu nie wpłynął na rozstrzygnięcie przez organ sprawy co do jej istoty, tj. w kwestii obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego też zarzut naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. uznać należało więc za niezasadny tym bardziej iż GDOŚ pismem z dnia 23 lutego 2012 r., oraz z dnia 9 marca 2012 r. zawiadomił na podstawie art. 10 k.p.a. strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz złożenia ewentualnych uwag i wniosków. Zawiadomienie z dnia 23 lutego 2012 r. zostało również bezpośrednio skierowane do strony skarżącej, tj. OT[...]. Żadna ze stron, w tym OT[...], nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień.

Kolejny zarzut skargi, który był także podnoszony na etapie postępowania administracyjnego dotyczył naruszenia art. 49 k.p.a. poprzez umieszczanie obwieszczenia, w innych miejscach niż miejsca realizacji przedsięwzięcia Sąd uznał za niezasadny, ponieważ stosownie do treści art. 49 k.p.a. strony postępowania mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Jak wynika z akt sprawy z uwagi na fakt, że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na terenie gminy Chotcza oraz w bliskim sąsiedztwie gminy Wilków, a także fakt, że gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego, w trakcie prowadzonego postępowania GDOS przekazywał zawiadomienia o dokonywanych czynnościach m.in. do Urzędu Gminy w Chotczy oraz do Urzędu Gminy w Wilkowie, z prośbą o wywieszenie zawiadomień na tablicach ogłoszeń urzędów lub zawiadomienie stron w inny zwyczajowo przyjęty sposób.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Ogólnopolskie Towarzystwo [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisu:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2, 142 i art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim Sąd ten utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję GDOŚ w zakresie, w jakim GDOŚ w pkt 2 zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2012r. utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ w Warszawie z dnia [...] października 2011 r., pomimo że jakiekolwiek rozstrzygnięcia w zakresie postanowień które mogą zostać zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji odwoławczej a nie w jej części rozstrzygającej;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2, art. 142 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim Sąd ten utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję GDOŚ, utrzymującą w mocy postanowienie RDOŚ z dnia [...] października 2011 r. i w konsekwencji również decyzję RDOŚ, pomimo że postanowienie to oraz decyzja RDOŚ zostały wydane:

a) bez kompleksowego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności bez wyczerpującego przeanalizowania wpływu inwestycji w fazie jej funkcjonowania na poszczególne gatunki ptaków chronione w ramach obszaru Natura 2000 "Małopolski Przełom Wisły", których siedliskami są wyspy, odsypy (piaszczyste wyspy) i kępy z zadrzewieniami łęgowymi w tym te które utworzyły się po zniszczeniu urządzeń na skutek powodzi w 2010 r., a także na bobry, ryby i terofity namułkowe, chronione w ramach obszaru objętego ochroną siedliskową "Przełom Wisły w Małopolsce", co stanowi ponadto naruszenie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.,

b) bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w zakresie oddziaływań skumulowanych – oddziaływania inwestycji połączonego z uzyskaniem budulca do niej: kamieni i faszyny – co wobec braku informacji o pochodzeniu tych materiałów jest co najmniej prawdopodobne,

c) na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia sporządzonej w sposób nie spełniający wymogów wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś., w szczególności w zakresie w jakim: nie wskazywała ona pełnych nazw obszarów chronionych w ramach sieci Natura 2000, danych dotyczących pochodzenia budulca planowanego do wykorzystania w ramach inwestycji oraz danych dotyczących rzędnych budowli wodnych, zaś załączniki do wniosku ani wiedza własna organów I i II instancji w tym zakresie nie konwalidują wystąpienia tych braków, co stanowi ponadto naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 10 § 1 k.p.a., art. 7 ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. i w zw. z art. 49 k.p.a. w zakresie, w jakim Sąd utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, pomimo iż utrzymywała ona w mocy decyzję RDOŚ z dnia [...] grudnia 2011 r. a RDOŚ podczas procedowania przed jej wydaniem w sposób rażący naruszył przepisy art. 10 § 1, art. 49 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r., gdyż zaniechał ustalenia stron postępowania i nie dopełnił obowiązków dotyczących doręczeń, zaś naruszenia tego GDOS w żadnym razie nie był w stanie naprawić stosując ww. przepisy przy wydawaniu swojej decyzji;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art.64 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim Sąd utrzymał w mocy decyzję GDOS, utrzymującą w mocy decyzję RDOS, która de facto nie powinna zostać wydana – albowiem brak formalny polegający na nie umocowaniu osób działających w imieniu inwestora, nie uzupełniony w terminie wskazanym przez organ I instancji winien był skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zarzuty naruszenia wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów, nie zostały uzasadnione w dalszej jej części zgodnie z wymogami art. 176 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna faktycznie zawiera jeden podstawowy zarzut naruszenia zaskarżanym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. chociaż został on redakcyjnie zamieszczony w czterech punktach w powiązaniu z różnymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 10 § 1, art. 49, 64 § 2, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 138 § 2, art. 142 k.p.a.). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej jednak nie wynika dlaczego w jej petitum zostały wskazane ww. przepisy k.p.a. i w jaki sposób zostały naruszone.

W pkt 3 skargi kasacyjnej dwukrotnie powołuje się "art. 7 ust. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r.", jak domyślać się można chodzi tu o ustawę z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz.U. Nr 143, poz. 963), trudno jednak w drodze domysłów ustalić dlaczego został powołany art. 7 ust. 10.

Wbrew zapowiedzi zamieszczonej na stronie drugiej skargi kasacyjnej, że zarzuty zostały sporządzone "na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a." brak oznaczenia, które zarzuty dotyczą naruszenia prawa materialnego, a które naruszenia przepisów postępowania. Poza tym, naruszenie prawa materialnego może mieć miejsce przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, co powinien również określić autor skargi kasacyjnej. Natomiast naruszenie przepisów postępowania jako zarzut z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., powinno przynajmniej uprawdopodobnić, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wszystkich tych wymagań wynikających z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. nie spełnia omawiana skarga kasacyjna.

Analizując przedstawione akta w tym stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nieuzasadniony jest zarzut, że karta informacyjna nie spełnia wymagań wynikających z art. 3 pkt 5 u.o.o.ś.

Zarzut naruszenia przepisów art. 142 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez to, że organ odwoławczy w osnowie decyzji z dnia 31 lipca 2012 r., a nie w uzasadnieniu decyzji utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ z dnia [...] października 2011 r., jest również nieuzasadniony. W doktrynie i w orzecznictwie zazwyczaj przyjmuje się, że stanowisko organu odwoławczego w kwestii postanowienia, na które nie przysługiwało zażalenie, powinno być zamieszczone w uzasadnieniu decyzji. Jednak jeżeli organ zamieścił to w osnowie decyzji, nie można stwierdzić, że jest to naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Sprawa prawidłowego umocowania osób reprezentujących inwestora została wyjaśniona na stronie 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji i niczego nowego tej sprawie nie zamieszczono w skardze kasacyjnej.

Zarzuty zamieszczone w pkt 2a i b skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie na s. 4 są całkowicie pozbawiona konkretów, opierają się wyłącznie na bliżej niesprecyzowanych hipotezach. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował dokładnie, o jakie materiały dowodowe chodzi i w jaki sposób planowane przedsięwzięcie mogłoby zagrozić konkretnym gatunkom chronionym żyjącym w obszarach sieci Natura 2000. Ze skargi kasacyjnej nie wynika też, aby OT[...] miało jakieś przekonujące dowody, że planowane przedsięwzięcie będzie miało negatywny wpływ na środowisko a w szczególności na gatunki chronione w obszarach Natura 2000.

Zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. zamieszczony w pkt 2a skargi kasacyjnej jest całkowicie gołosłowny. Nie wiadomo na jakiej podstawie OT[...] w tym postępowaniu domaga się informacji o pochodzeniu kamieni i faszyny mających służyć realizacji inwestycji.

W niniejszej sprawie strona skarżąca zupełnie nie dostrzega, że zaskarżana decyzja dotyczy odbudowy budowli przeciwpowodzianych realizowanych na podstawie wcześniej powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2010 r.

W takim zaś przypadku przepisy ustawy o ochronie przyrody, przewidują liczne odstępstwa (zwolnienia) od nakazów i zakazów ustanowionych w parkach narodowych, obszarach chronionego krajobrazu, czy obszarach Natura 2000, wystarczy wskazać na przepisy: art. 15 ust. 2 pkt 3, art. 17 ust. 2 pkt 3 i 4, art. 24 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 34 ust. 2 pkt 1 i2, art. 36 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 2 pkt 2 i 4.

W niniejszej sprawie chodzi o odbudowę budowli służących bezpieczeństwu przeciwpowodziowemu.

Inwestycja ta, jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. "stanowi element wspomagający regulację rzeki Wisły, pozwalający udrożnić jej koryto, zwiększając przepływ wody średniej rocznej oraz brzegowej i jednocześnie zmniejszać prawdopodobieństwo zagrożenia przerwania wałów przeciwpowodziowych w trakcie powodzi. W przypadku nie podjęcia prac naprawczych, obszar zagrożony podtopieniem – przy założeniu przerwania wału ochronnego – wyniesie 1,5 km2 łącznie z miejscowością Chotcza Dolna".

Budowle przeciwpowodziowe są inwestycjami celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami a budowa, odbudowa i utrzymanie ich, są działaniami związanymi z bezpieczeństwem powszechnym – bezpieczeństwem obywateli (art. 5 Konstytucji RP).

Powyższych aspektów sprawy w skardze kasacyjnej w ogóle się nie dostrzega, chociaż bezpieczeństwo przeciwpowodziowe i podejmowanie działań z tym związanych, są tak samo ważne z uwagi na bezpieczeństwo ludzi, jak i gatunków zwierząt chronionych na obszarach Natura 2000.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.