Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 620/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na wniosek Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowanie pojazdami postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu – J. P. reprezentowanemu przez adwokata P. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137) oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), Komendant [...] Policji zwrócił się do Prezydenta [...] o skierowanie J. P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowanie pojazdami.

Swój wniosek uzasadnił okolicznością, iż J. P. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, przez co przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na zasadzie ustawy Prawo o ruchu drogowym.

J. P. pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. wezwał Komendanta [...] Policji do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący wniósł skargę na ww. wniosek o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowanie pojazdami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zw. "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 ww. stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Kognicja sądów administracyjnych może być kreowana także przez przepisy szczególne, co znajduje potwierdzenie w treści art. 3 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Podsumowując tę część rozważań należy wskazać, że aby w ogóle mogła być mowa o kontroli sądowoadministracyjnej, to przedmiotem skargi musi być działalność w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 lub w przepisach szczególnych lub bezczynność, a działalność ta lub bezczynność musi być wykonywana przez organy administracji publicznej.

Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd uznał, iż skargę należało odrzucić.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jak wynika z akt sprawy, złożona przez J. P. skarga dotyczy wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r., adresowanego do Prezydenta [...] o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowanie pojazdami.

Wniosek taki komendant wojewódzki policji kieruje do właściwego starosty (prezydenta miasta) w oparciu o przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z przepisem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. tj. na podstawie danych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ww. ewidencję prowadzi policja.

Z powyższego przepisu wynika, że wniosek policji jest obligatoryjny w przypadku wystąpienia zdarzenia - przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W sytuacji zatem, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, organ policji jest zobligowany do wystąpienia do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego na ww. badania.

Powyższy wniosek, stanowiący przedmiot toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowo-administracyjnego jest zatem pismem skierowanym, przez organ policji do właściwego starosty informującym o określonym stanie faktycznym i jednocześnie wnioskującym o podjęcie przewidzianych prawem działań. Nie jest zatem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie jest on także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżony wniosek nie jest skierowany na zewnątrz organów administracji publicznej (jego adresatem jest organ administracji), nie wywołuje on skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 416/06; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 467/11, dostępne na http://www. nsa.gov.pl).

Dopiero na podstawie tego wniosku starosta wydaje decyzję administracyjną, o skierowaniu na badania kontrolne, która rodzi prawa czy obowiązki po stronie jej adresata. I dopiero decyzja o skierowaniu na badania kontrolne, przez właściwego starostę, po wyczerpaniu toku instancji, może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, a w takiej skardze można zawrzeć zarzuty odnośnie wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Sam wniosek nie może jednakże stanowić przedmiotu skargi.

Na koniec należy podnieść, że Sąd dostrzegł, iż skarżący pismem z dnia 21 kwietnia 2015 r. cofnął skargę, jednakże należy wskazać, że przesłanki odrzucenia skargi mają pierwszeństwo przed przesłankami umorzenia postępowania, stąd w niniejszej sprawie Sąd skargę odrzucił, a nie umorzył postępowanie sądowe.

W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.