Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 785/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 53 ust. 1 pkt 9, art. 61, art. 57 ust. 1, art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art. 105, art. 7
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Danuta Dopierała (spr.), Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... grudnia 2007 r. nr .... w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 5 lutego 2008 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. M. jest decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z ... grudnia 2007 r. nr ..., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody ... z ... października 2007 r. nr ... o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 22 sierpnia 2007 r. do ... Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek A. M. - obywatelki ... - o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 53a ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r., nr 234, 1694), dalej powoływanej jako: "ustawa o cudzoziemcach". Zainteresowana wskazała, że od kilku lat prowadzi w Polsce działalność gospodarczą - 2 stycznia 2007 r. założyła wraz z mężem – M. M. - spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "...", która została zarejestrowana w KRS w dniu ... stycznia 2007 r. Zaznaczyła, że jest członkiem zarządu spółki, na bieżąco zarządza sprawami firmy i nadzoruje jej działalność. Podniosła również, że w Polsce przebywa jej mąż i dwóch synów kontynuujących studia. Do wniosku zainteresowana załączyła m.in. kserokopie: paszportu, karty pobytu z datą ważności do ... czerwca 2005 r., paszportów synów, karty pobytu męża, umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z ... listopada 2006 r., odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców z dnia ... stycznia 2007 r., pełnomocnictwo do prowadzenia przedmiotowej sprawy.

W odpowiedzi na wezwanie organu z 6 września 2007 r. do uzupełnienia ww. wniosku o wymagane prawem dokumenty, przy piśmie z 5 października 2007 r. Zainteresowana złożyła do akt sprawy m.in. odpis umowy o pracę jej męża M. M., deklaracje rozliczeniowe ZUS, deklarację o wysokości osiągniętego dochodu Spółki "..." za okres luty – czerwiec 2007 r. Jednocześnie poinformowała, że nie jest już członkiem zarządu Spółki, nie posiada przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę i pozostaje na utrzymaniu męża. Ustosunkowując się do kwestii potwierdzenia legalnego pobytu na terytorium RP, Wnioskodawczyni zaznaczyła, że postępowanie w sprawie o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, wszczęte wnioskiem z 10 września 2005 r., zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1162/06. Zanim otrzymała odpis ww. wyroku z uzasadnieniem, złożyła nowy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie opierając go na innej podstawie prawnej. W tych okolicznościach nie można przyjąć, że jej pobyt w Polsce jest nielegalny.

W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, decyzją z .... października 2007 r. nr ... Wojewoda ..., działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 9, art. 62 ust. 1 ustawy cudzoziemcach oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", odmówił A. M. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdzając, że pobyt Zainteresowanej w Polsce jest nielegalny. Zaznaczył nadto, iż przedmiotowa decyzja, wydana na podstawie nie budzącego wątpliwości interpretacyjnych przepisu prawa, nie ma charakteru uznaniowego i organ orzekający nie ma możliwości pozytywnego załatwienia sprawy poprzez udzielenie Stronie wnioskowanego zezwolenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji Zainteresowana, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie i udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem Cudzoziemki, organ bezpodstawnie przyjął, że w dniu złożenia przedmiotowego w sprawie wniosku (14 sierpnia 2007 r. – data nadania w placówce pocztowej) jej pobyt na terytorium RP był nielegalny. W dacie tej nie zostało jeszcze zakończone postępowanie sądowoadministracyjne, gdyż wyrok NSA z 25 lipca 2007 r. został doręczony Cudzoziemce wraz z uzasadnieniem 4 września 2007 r. Nowy wniosek, oparty na innej podstawie prawnej, został zatem złożony do organu na długo przed doręczeniem wyroku NSA, a wykładnia systemowa art. 59 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach nie pozwala przyjąć, że pobyt w Polsce w okresie, w którym Wnioskodawczyni oczekiwała na zakończenie postępowania w sprawie wydania kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jest pobytem nielegalnym. Zdaniem Zainteresowanej, jej pobyt na terytorium RP uzasadnia zamieszkiwanie w Polsce jej męża i dzieci.

Na skutek rozpatrzenia odwołania, decyzją z ... grudnia 2007 r. nr DL-I-1265/07/UC/16, powołując w podstawie prawnej art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść art. 53 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach wskazując, iż A. M. przebywała ostatnio w Polsce legalnie na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego decyzją Wojewody ... z ... grudnia 2004 r. nr ..., z terminem ważności do 27 czerwca 2005 r. Kolejny wniosek o udzielenie w/w zezwolenia Strona złożyła 10 maja 2005 r., zachowując ustawowy termin do dokonania tej czynności, a decyzją z ... czerwca 2006 r. Nr ... Wojewoda ... odmówił Zainteresowanej udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy decyzją Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z ... września 2005 r. nr ... Na powyższe rozstrzygnięcie Cudzoziemka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 14 marca 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2907/05, oddalił skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1162/06, oddalił wniesioną przez Cudzoziemkę skargę kasacyjną.

Ponadto zauważył, iż w toku postępowania przed organem I instancji, pomimo pisemnego wezwania, Strona nie udokumentowała, że przebywa w Polsce legalnie. Do protokołu przesłuchania z ... października 2007 r. Cudzoziemka zeznała m.in.: "Nie mam wizy, nie mam legalnego pobytu (...). Jestem świadoma, że nie mogę zalegalizować pobytu będąc w Polsce nielegalnie".

Biorąc powyższe pod uwagę Szef Urzędu stwierdził, iż ostatnim dniem legalnego pobytu Strony w Polsce był 27 czerwca 2005 r., czyli ostatni dzień terminu ważności posiadanego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia został złożony przez Cudzoziemkę w ustawowym, 45-dniowym terminie przed upływem terminu ważności dotychczasowego zezwolenia, wobec czego, zgodnie z obowiązującym wówczas stanem prawnym, pobyt Strony był zalegalizowany na podstawie wizy pobytowej proceduralnej do czasu zakończenia postępowania przed organem I instancji. Natomiast w toku postępowania odwoławczego, Strona przebywała w Polsce nielegalnie. W ocenie organu odwoławczego, na legalizację pobytu Zainteresowanej w Polsce w żaden sposób nie miało wpływu wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Urzędu, a następnie wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne stanowią dwie odrębne procedury, przy czym decyzja organu II instancji w postępowaniu administracyjnym jest decyzją ostateczną w tym trybie i niezależnie od jej zaskarżenia do sądu administracyjnego wywołuje przewidziane w niej skutki prawne. Argumentacja Strony, iż okoliczność złożenia kolejnego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przed datą doręczenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozwala przyjąć, że Strona przebywa w Polsce nielegalnie, nie znajduje - w ocenie organu odwoławczego - oparcia w żadnej regulacji prawnej. Powołany w odwołaniu wyrok NSA z 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 82/06, dotyczy innego stanu faktycznego, a przedmiotowe postępowanie nie zakończyło się oddaleniem skargi na negatywną decyzję organu odwoławczego, lecz doprowadziło do jej kasacji.

Ustosunkowując się do zarzutu zaniechania rozpatrzenia niniejszej sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli organ podkreślił, iż zgodnie z literaturą przedmiotu i ugruntowaną linią orzeczniczą, zastosowanie zasady określonej w art. 7 k.p.a. nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zatem wobec wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia, określonej w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, rozpatrywanie powyższej kwestii nie znajduje prawnego uzasadnienia. Ponadto organ zauważył, iż przedmiotowa decyzja nie skutkuje zerwaniem więzi rodzinnych Strony, gdyż nie nakłada na cudzoziemkę obowiązku opuszczenia terytorium Polski, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w obecnym stanie faktycznym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, A. M. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody ... z ... października 2007 r., zarzucając naruszenie:

- art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez bezzasadne przyjęcie, że pobyt Skarżącej na terytorium RP jest nielegalny,

- art. 7 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż przepis ten w odniesieniu do Skarżącej nie ma zastosowania.

W motywach skargi wskazała, że wniosek z 10 maja 2005 r. został złożony z zachowaniem ustawowych terminów, a do chwili rozpoznania jej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny Skarżąca mogła liczyć na korzystne dla niej rozstrzygnięcie. Podniosła, iż wykładnia systemowa art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach nie pozwala przyjąć, że jej pobyt w Polsce w okresie, w którym oczekiwała na zakończenie postępowania w sprawie wydania kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, także w fazie postępowania sądowoadministracyjnego, jest pobytem nielegalnym. Skarżąca stwierdziła, że wprawdzie wyrok NSA z 23 czerwca 2006 r. wydany w sprawie o sygn. akt II OSK 82/06 dotyczy innego stanu faktycznego, ale wynika z niego, że istnieje możliwość innej, niż literalna - zaprezentowana przez organ orzekający, wykładni art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

Zaznaczyła również, że wniosek o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony z 14 sierpnia 2007 r. został złożony na podstawie art. 53a pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, a okolicznością, o której mowa w ww. przepisie, uzasadniającą jej pobyt na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące, jest zamieszkiwanie w Polsce - na podstawie stosownych zezwoleń - jej całej najbliższej rodziny - męża i dwóch synów. Skarżąca nie podzieliła także argumentacji organu, iż decyzja organu I instancji nie skutkuje rozdzieleniem jej z rodziną, ponieważ taką klauzulę zawiera decyzja Wojewody ... z ... czerwca 2005 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do § 2 wymienionego przepisu sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W takim przypadku sąd uwzględnia skargę, mimo że wydane orzeczenie pogorszy sytuację skarżącego.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji z ... grudnia 2007 r. wydanej przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami Kodeku postępowania administracyjnego, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie o cudzoziemcach, Sąd uznał, iż decyzja ta odpowiada prawu i dlatego też skargę - jako niezasadną - oddalił.

Sąd zważył, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 53 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Pobyt nielegalny oznacza pobyt cudzoziemca wbrew przepisom, które regulują pobyt cudzoziemców na terytorium RP, w tym powołanej wyżej ustawy o cudzoziemcach oraz ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. t.j. z 2006 r., nr 234, poz. 1695). Najczęściej będzie to pobyt bez wymaganej wizy (art. 13 ustawy o cudzoziemcach), po upływie terminu ważności wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemiec jest zobowiązany opuścić terytorium Polski przed upływem okresu oznaczonego w wizie oraz przed upływem okresu ważności wizy, chyba że uzyskał przedłużenie wizy albo zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich na terytorium Polski (art. 50 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). Z zastrzeżeniem art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, Cudzoziemiec zobowiązany jest także opuścić terytorium Polski przed upływem terminu ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, chyba że uzyskał kolejne zezwolenie, zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE (art. 59 ustawy o cudzoziemcach). Nielegalny pobyt nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, osoby posiadającej zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE (art. 57 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach) oraz cudzoziemcowi, który jest ofiarą handlu ludźmi i spełnia pozostałe warunki wymienione w art. 53 ust. 1 pkt 15 ustawy (art. 57 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach).

Jak wynika z akt sprawy, A. M. po raz pierwszy zalegalizowała pobyt na terytorium RP na podstawie decyzji Wojewody ..., który udzielił jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 154 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, w okresie od 28 grudnia 2003 r. do 27 grudnia 2004 r. Następnie, decyzją z ... grudnia 2004 r. Wojewoda ... udzielił Wnioskodawczyni kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do 27 czerwca 2005 r. Kolejny wniosek o udzielenie ww. zezwolenia Skarżąca złożyła 10 maja 2005 r., zachowując, zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, 45-dniowy termin do dokonania tej czynności. Decyzją z ... czerwca 2005 r. Wojewoda ... odmówił udzielenia Skarżącej wnioskowanego zezwolenia wobec nie wypełnienia przesłanek, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach i określił termin do opuszczenia terytorium Polski. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z ... września 2005 r. Wyrokiem z 14 marca 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2907/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na ww. decyzję ostateczną, a następnie wyrokiem z 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1162/06, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, wniesioną przez Cudzoziemkę, skargę kasacyjną. Podkreślić przy tym należy, iż we wniosku z 14 sierpnia 2007 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jako dokument stanowiący podstawę pobytu na terytorium RP, Skarżąca wskazała kartę pobytu wydaną 17 stycznia 2005 r. z terminem ważności do 27 czerwca 2005 r. Natomiast w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji, pomimo stosownego wezwania (k. 29 akt admin.) nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego legalny pobyt na terytorium Polski oświadczając, iż nie posiada wizy ani ważnej karty pobytu, a nadto, iż jest świadoma, że nie może zalegalizować pobytu przebywając w Polsce nielegalnie (k. 23 verte akt admin.).

Z powyższego wynika, że termin ważności ostatniego, udzielonego Skarżącej, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP upłynął 27 czerwca 2005 r. i wobec negatywnych decyzji organów orzekających wydanych w I i II instancji, a następnie rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną, brak jest, zdaniem sądu w składzie orzekającym, podstaw prawnych do uznania, że wobec Skarżącej nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje okoliczność, iż Skarżąca złożyła wniosek z 9 maja 2005 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z zachowaniem wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku organ I instancji wydał decyzję - negatywną - już w dniu ... czerwca 2005 r., która została doręczona Skarżącej 30 czerwca 2005 r. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ I instancji, wojewoda wydaje cudzoziemcowi wizę na okres pobytu na terytorium RP do czasu zakończenia postępowania w I instancji w przypadku, gdy wydanie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przed upływem okresu pobytu cudzoziemca na podstawie wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jest niemożliwe. Obowiązek wydania nowej wizy na okres pobytu do zakończenia postępowania przed organem I instancji służy niewątpliwie ochronie cudzoziemca przed skutkami opieszałego działania organów administracji (art. 35 k.p.a. w zw. z art. 7 ustawy o cudzoziemcach). Ochrona ta jednak w żaden sposób nie rozciąga się na skutki negatywnego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy - jak w sprawie niniejszej - decyzje organów administracji o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia poddane zostały kontroli sądowoadministracyjnej w toku której, nie zakwestionowano ich zgodności z prawem. Z tych względów pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA z 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 82/06, nie znajduje zastosowania w kontrolowanej sprawie. Wyrok ten został wydany w innym stanie faktycznym, w którym kwestią sporną pozostawała ocena spełnienia przesłanki nieprzerwanego legalnego pobytu cudzoziemca w Polsce (na podstawie wiz i zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony) bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP w trybie art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o cudzoziemcach, w sytuacji, gdy w toku postępowania o ponowne udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organy administracyjne obu instancji dwukrotnie, negatywnie dla skarżącego, rozpoznały sprawę, zaś ostatnia decyzja organu odwoławczego została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organ odwoławczy natomiast, ponownie rozpatrując sprawę, umorzył postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. wobec uprzedniego udzielenia cudzoziemcowi przez organ I instancji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 154 ustawy o cudzoziemcach. Orzekając następnie w sprawie z wniosku cudzoziemca o osiedlenie się na terytorium RP, uznał za nielegalny pobyt cudzoziemca w okresie, gdy oczekiwał on na zakończenie postępowania w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, co zostało zakwestionowane w toku kontroli sądowoadministracyjnej.

W świetle powyższego nieuprawnione jest stanowisko Skarżącej, zgodnie z którym okoliczność złożenia przedmiotowego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w dniu 14 sierpnia 2007 r. (data nadania w palcówce pocztowej – k. 25 akt admin.), a więc przed dniem 4 września 2007 r., w którym doręczono Skarżącej odpis wyroku NSA z 25 lipca 2007 r. wraz z uzasadnieniem (k. 25 akt admin.), czyni nieuzasadnioną odmowę udzielenia Cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach z powodu błędnej jego wykładni dokonanej przez organy orzekające. Jak słusznie bowiem wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści tego przepisu, a w sprawie nie stwierdzono wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 57 ust. 3 i 5 ustawy o cudzoziemcach - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. Innymi słowy, ustalenie w toku postępowania przesłanki wymienionej w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach skutkuje obligatoryjną odmową udzielenia wnioskowanego zezwolenia, niezależnie od prawnych i faktycznych motywów wniosku. Z tego względu, podniesione przez Skarżącą w uzasadnieniu wniosku - ekonomiczne i osobiste (rodzinne) - powody ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, które, w jej ocenie, wypełniają przesłankę z art. 53a ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, nie mogły stanowić podstawy do wydania pozytywnego dla Strony rozstrzygnięcia.

Oceniając natomiast zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia dyrektywy zawartej w art. 7 k.p.a., nakazującej organowi załatwienie sprawy w sposób zgodny z wnioskiem strony, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i leży to w zakresie możliwości organu administracji – należy podkreślić, iż zasada ta ma zastosowanie w odniesieniu do decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego. Zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie może natomiast powodować naruszenia przepisów prawa materialnego w sprawach, w których ustawodawca wprowadził instytucję decyzji związanej. Do tego rodzaju spraw, w których przepisy prawa materialnego determinują treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, należy kontrolowana sprawa (por. wyrok NSA z 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 297/06).

Ustosunkowując się do zarzutu skargi dotyczącego zaniechania rozpatrzenia sprawy w kontekście ochrony życia rodzinnego Skarżącej, podkreślić należy, że przedmiotem oceny Sądu w sprawie niniejszej jest decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, która nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie zobowiązania Skarżącej do opuszczenia terytorium RP w przepisanym terminie. Stąd, rozważania odnośnie sytuacji osobistej i rodzinnej Cudzoziemki, więzów łączących ją z krajem pochodzenia czy stopnia, w jakim jej życie rodzinne zostałoby przerwane na skutek ewentualnego opuszczenia terytorium RP uznać należałoby za przedwczesne. W sytuacji natomiast, gdy w decyzji orzeczono jednocześnie o obowiązku opuszczenia terytorium Polski, a w szczególności, w sprawach, których przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestia wydalenia cudzoziemca z terytorium RP, organy administracji mają obowiązek dokonać rzetelnej i wnikliwej oceny okoliczności sprawy z perspektywy przesłanek wskazanych w przepisach konwencji i umów międzynarodowych ratyfikowanych przez stronę polską, obejmujących ochronę praw obywatelskich, praw dziecka, rodziny i macierzyństwa (por. wyrok NSA z 12 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1706/06, niepubl.). Wprawdzie, jak słusznie zauważyła Skarżąca, w decyzji Wojewody ... z ... czerwca 2005 r. zobowiązano Skarżącą do opuszczenia terytorium Polski, jednak orzeczenie to, nie będące nota bene przedmiotem rozpatrzenia w sprawie niniejszej, zostało poddane kontroli sądowoadministracyjnej, w toku której nie stwierdzono nieprawidłowości.

Konkludując Sąd stwierdza, iż Szef Urzędu orzekając w sprawie, dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jak i prawidłowej wykładni przepisów prawa, a w konsekwencji zasadnie stwierdził, iż wobec treści art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, brak jest podstaw do udzielenia Cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.