Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1160/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33   pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Bożena Pindel, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie stanowiska organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutu zobowiązanej J. W. (zwanej dalej zobowiązaną albo stroną) wniesionego w oparciu o art. 33 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 17, art. 18, art. 32, art. 33 i art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą egzekucyjną lub u.p.e.a.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano na wstępie, że w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego zobowiązana wskazała na naruszenie:

- art. 34 § 4 u.p.e.a poprzez wydanie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów bez uzyskania ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela,

- art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, iż niewyłożenie dowodu opłaty za przednią szybą pojazdu uprawnia do nałożenia przez właściwy organ opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie w płatnej strefie parkowania. Wobec tych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Odnośnie pierwszego zarzutu zobowiązana podniosła, że zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego powinno zostać wydane po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela, postanowienie takie nie zostało jej nigdy doręczone, gdyż – jak przypuszcza - nigdy nie zostało wydane.

Natomiast odnośnie drugiego zarzutu wskazała, że w okresie od dnia 1 września 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. była zatrudniona u pracodawcy, którego siedziba znajduje się w C. przy Al. [...] i codziennie parkowała swój samochód przy ul. [...]. Miejsce to znajduje się w strefie płatnego parkowania, w związku z powyższym uiszczała stosowną opłatę za parkowanie, wykupując miesięczny abonament za 100 zł. W dniu 2 marca 2010 r. po zakończeniu pracy znalazła za szybą samochodu wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój, w odpowiedzi na które przesłała do Miejskiego Zarządu Dróg w C. wniosek o umorzenie tej opłaty, załączając kartę postojową za ten okres. W konkluzji strona stwierdziła, że wykupując kartę abonamentową na okres od 8 lutego do 8 marca 2010 r. dopełniła obowiązku nałożonego przez ustawę oraz uchwałę Rady Miasta C. nr [...] z dnia 6 listopada 2008 r. Podkreśliła także, że żaden z zapisów tej uchwały nie stanowi, iż nieprawidłowe umieszczenie dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu traktowane jest jako nieuiszczenie opłaty w ogóle, podlegające ukaraniu opłatą dodatkową.

Rozważania prawne organ nadzoru rozpoczął od przytoczenia treści art. 33 pkt 1 – 10, art. 34 § 1 oraz art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Dalej zaakcentowano, że Prezydent Miasta C. w omawianej sprawie występuje jako wierzyciel i organ egzekucyjny co oznacza, że należało w sprawie wydać tylko jedno postanowienie w przedmiocie zarzutów, którego podstawę stanowi art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (o czym przesądziła uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06).

Dalej zauważono, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika bezpośrednio z przepisu prawa (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Wykonanie tych obowiązków podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 2 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Kontynuując Kolegium opisało wynikający z akt sprawy przebieg postępowania. W tym zakresie podano, że J. W. wezwaniem nr [...] z dnia 8 października 2009 r. oraz wezwaniem nr [...] z dnia 2 marca 2010 r. wezwana została do uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu VW Polo nr rej. [...] w wysokości po 50 zł, w związku z czym strona pismem z dnia 3 marca 2010 r. zwróciła się do Miejskiego Zarządu Dróg w C. o umorzenie kary dodatkowej podnosząc, że uiściła opłatę za postój w płatnej strefie parkowania, na dowód czego przedstawiła dowody uiszczenia ww. opłat za okres od 29 września 2009 r. do 29 października 2009 r. oraz od 8 lutego 2010 r. do 8 marca 2010 r.

Pismem z dnia 16 marca 2010 r. MZD w C. odpowiedział stronie, iż wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej otrzymała zasadnie. Organ podniósł, że z posiadanej dokumentacji wynika, że w samochodzie strony parkującym w obszarze płatnej strefy parkowania w C. przy ul. [...] nie były widoczne żadne karty ani abonament potwierdzające opłacenie postoju. Organ przytoczył następnie pkt 4 Załącznika nr 3 do Uchwały Nr [...] Rady Miasta C. z dnia 29 grudnia 2003 r., który stanowi, że karty postojowe, abonamenty i identyfikatory muszą być umieszczone za przednią szybą pojazdu tak, aby były w pełni widoczne i czytelne dla pracowników Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg. W świetle powyższego przepisu sam fakt posiadania abonamentów miesięcznych obejmujących te dni nie stanowi podstawy do umorzenia należności, gdyż dokumenty te nie były widoczne w pojeździe w czasie kontroli. W związku z kolejnym wnioskiem zobowiązanej z 20 lipca 2010 r. Zastępca Prezydenta Miasta C. pismem z 4 sierpnia 2010 r. poinformował stronę, że nie istnieją przesłanki przemawiające za umorzeniem należności.

Następnie upomnieniem Nr [...] z dnia 19 listopada 2010 r. wydanym w trybie art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej, Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. wezwał J. W. do uiszczenia opłaty za parkowanie samochodu w dniu 2 marca 2010 r. w strefie płatnego parkowania w C. przy ul. [...] bez uiszczenia stosownej opłaty, która (podobnie jak nałożona opłata dodatkowa) nie została uregulowana w odpowiednim terminie.

Zobowiązana nie uregulowała spornych zaległości, co stało się przyczyną wystawienia przez Prezydenta Miasta C. w dniu 27 października 2011 r. tytułu wykonawczego nr: [...]. Odpis powyższego tytułu został doręczony zobowiązanej w dniu 1 marca 2012r. wraz z zajęciem wierzytelności w Drugim Urzędzie Skarbowym w C. nr [...] z dnia 17 lutego 2012 r., tj. w trybie art. 26 § 5 pkt 1 ustawy egzekucyjnej.

Pismem z dnia 5 marca 2012 r. zobowiązana wniosła zarzuty wskazując na przesłankę z art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej, tj. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy egzekucyjnej. W uzasadnieniu zarzutu strona podniosła, że opłata dodatkowa została nałożona w związku z niewyłożeniem czy też nieprawidłowym wyłożeniem dowodu uiszczenia opłaty za szybą pojazdu, za które to zachowanie opłata dodatkowa nie może być nałożona.

W związku z powyższymi zarzutami zobowiązanej organ egzekucyjny zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. o wypowiedź w zakresie zasadności podniesionego zarzutu. W odpowiedzi Dyrektor MZDiT w C. pismami z dnia 7 maja 2012 r. oraz z dnia 6 czerwca 2012 r. przedstawił swoje stanowisko w sprawie zarzutów. W szczególności organ ten wskazał na art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 C. z dnia 29 grudnia 2003r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta C.. Stwierdził, że działając zgodnie z zapisami powyższych aktów prawnych pracownicy Cywilnej Służby Parkingowej MZDiT w C. kontrolujący w dniu 2 marca 2010 r. opłaty w strefie płatnego parkowania stwierdzili brak opłaconego postoju pojazdu marki VW Polo o nr rej. [...] , który zaparkowany był przy ul. [...] oraz że w powyższym pojeździe nie było widocznej karty postojowej czy też abonamentu, w związku z czym wystawione zostało wezwanie do uiszczenia dodatkowej opłaty za nieopłacony postój pojazdu, które umieszczone zostało za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Zgodnie z pkt 8 załącznika nr 3 ww. Uchwały Rady Miasta C., pracownicy służby parkingowej prowadzący kontrolę opłacenia postoju w strefie sprawdzają ważność identyfikatorów, abonamentów i ich widoczność, w przypadku stwierdzenia, że parkowanie nie jest opłacone kartą postojową, telefonem komórkowym, identyfikatorem lub abonamentem, wystawiają wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej, przy czym zgodnie z pkt 4 załącznika nr 3 ww. Uchwały karty postojowe, abonamenty i identyfikatory muszą być umieszczone za przednią szybą pojazdu tak, aby były w pełni widoczne i czytelne dla pracowników Cywilnej Służby Parkingowej MZDiT w C.. Odnośnie abonamentów miesięcznych podkreślono, że są to dokumenty na okaziciela i jedynym warunkiem korzystania z nich jest umieszczenie ich za przednią szybą pojazdu, tak by były widoczne. Niewyłożenie abonamentu za przednią szybą w sposób umożliwiający ich odczytanie z zewnątrz traktowane jest jako niewniesienie opłaty za parkowanie.

W związku z powyższymi ustaleniami organ egzekucyjny Gminy Miasta C. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uwzględnienia zarzutów zobowiązanej, a w konsekwencji odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej.

Rozpatrując zarzut wniesiony przez zobowiązaną organ II instancji wskazał, że art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej dotyczy sposobu opisania obowiązku podlegającego wykonaniu, który to opis powinien odpowiadać opisowi wynikającemu z przepisu prawa. Dalej stwierdził, że dane zawarte w tytule wykonawczym nr: [...] z dnia 27 października 2011 r. pozwalają przyjąć, że nie wystąpiły rozbieżności między treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz 115 z późn. zm.). W myśl wskazanego powyżej przepisu korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, a w myśl art. 13b ust. 1 tej ustawy, ww. opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i pkt 3). Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2).

Ponadto Kolegium wyjaśniło, że uchwały Rady Miasta C., wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktem prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są źródłem powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta C.. Przepisy tych uchwał dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania. Uchwałom tym przysługuje domniemanie zgodności z prawem, a ważna uchwała rady gminy - dopóki nie zostanie wyeliminowana w trybie przewidzianym przez prawo - stanowi na terenie jej działania obowiązujące przepisy prawa miejscowego. Kolegium jest zatem związane taką uchwałą i musi podejmować rozstrzygnięcia na jej podstawie.

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że zarzut zobowiązanej oparty o art. 33 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest całkowicie nieuzasadniony. Sporządzone przez pracowników służby parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg w C. zawiadomienie w razie stwierdzenia braku widoczności karty postojowej za przednią szybą pojazdu albo braku widoczności abonamentu, dokumentuje fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, co jednocześnie implikuje obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca podniosła zarzut naruszenia:

- art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż nie zachodzi rozbieżność pomiędzy przepisem prawa a treścią obowiązku określonego tytułem wykonawczym nr [...],

- przepisów uchwały Rady Miasta C. nr [...] określonych załącznikiem nr 3 poprzez uznanie, iż znajdują się w nim zapisy stanowiące o tym, iż niewyłożenie dowodu uiszczenia opłaty za szybą pojazdu jest tożsame z niedokonaniem opłaty w ogóle i uzasadnia nałożenie opłaty dodatkowej,

- art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, iż niewyłożenie dowodu opłaty za przednią szybą pojazdu uprawnia do nałożenia przez właściwy organ opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie w płatnej strefie parkowania,

- art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki dla wydania odrębnego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela,

- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona opisała na wstępie (a także w końcowych fragmentach skargi) dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie przytoczyła treść art. 13 ust. 1 i art. 13 b ust. 1 ustawy o drogach publicznych i powołała się na uchwałę Rady Miasta C. z dnia 29 grudnia 2003 r. nr [...], zmienioną uchwałą nr [...] z dnia 6 listopada 2008 r.

Dalej podkreśliła, że żaden z zapisów w/w uchwały nie stanowi, iż nieprawidłowe umieszczenie bądź nieumieszczenie dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie za szybą pojazdu traktowane jest jako nieuiszczenie opłaty w ogóle, co czyni zasadnym ukaranie opłatą dodatkową. Zdaniem skarżącej zapisy takie nie znajdują się w w/w uchwale, gdyż brak jest delegacji ustawowej dla takiego rozwiązania. Opłata dodatkowa może zostać nałożona wyłącznie w przypadku nieuiszczenia opłaty za parkowanie. Nieuiszczenie opłaty jest zaś instytucją zupełnie inną niż nieprawidłowe umieszczenie dowodu opłaty za szybą czy też posiadanie go, ale niewyłożenie w ogóle.

W ocenie strony twierdzenie Kolegium, że brak widoczności karty postojowej (abonamentu) za przednią szybą pojazdu dokumentuje fakt nieuiszczenia opłaty i implikuje obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej stanowi nadinterpretację przepisów ustawy o drogach publicznych oraz stosownej uchwały.

Z punktu 3 załącznika nr 3 do uchwały wynika bowiem obowiązek wykupienia np. abonamentu miesięcznego, a punkt 4 tego załącznika stanowi, że "karty postojowe, abonamenty i identyfikatory muszą być umieszczone za przednią szybą pojazdu tak, aby były w pełni widoczne i czytelne dla pracowników Cywilnej służby Parkingowej MZD".

Punkt 8 załącznika nr 3 określa natomiast, że Pracownicy Służby Parkingowej MZD prowadząc kontrolę opłacenia postoju w strefie sprawdzają widoczność kart postojowych za przednią szybą pojazdu, poprawność ich skasowania, ważność identyfikatorów, abonamentów i ich widoczność, opłacenie parkowania za pomocą telefonów komórkowych. W przypadku stwierdzenia, że parkowanie nie jest opłacone kartą postojową, telefonem komórkowym, identyfikatorem lub abonamentem wystawiają wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu.

Żaden z w/w zapisów nie stanowi zatem, iż niewyłożenie karty postojowej lub abonamentu za przednią szybą pojazdu jest traktowane jak nieopłacenie postoju. Żadna z tych regulacji nie przyznaje także pracownikom służby parkingowej MZD bądź innemu podmiotowi uprawnienia do uznania, iż niewyłożenie karty postojowej czy też abonamentu jest jednoznaczne z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie w ogóle.

Zdaniem strony, jako nieopłacony postój traktowany jest wyłącznie brak skasowania karty lub skasowanie jej niezgodnie z instrukcją. Punkt 4 załącznika nr 3 stanowi, co prawda, że karty postojowe, abonamenty i identyfikatory muszą być umieszczone za przednią szybą pojazdu tak, aby były w pełni widoczne i czytelne dla pracowników Cywilnej Służby Parkingowej MZD, jednakże nie przewiduje żadnej sankcji w przypadku, gdy karta lub abonament w chwili sprawdzania przez służby parkingowe nie będą widoczne.

W ocenie skarżącej możliwość nałożenia opłaty dodatkowej występuje wyłącznie w sytuacji, gdy pracownicy służby parkingowej zastaną osobę parkującą pojazd w pojeździe i nie będzie ona posiadała dowodu uiszczenia opłaty, a więc karty postojowej czy też abonamentu lub stwierdzą, iż karta znajduje się za szybą pojazdu, ale nie jest skasowana albo jest skasowana w sposób niezgodny z instrukcją. Jeżeli zaś karta postojowa nie jest w chwili sprawdzania przez służbę parkingową widoczna, to jej pracownicy nie mogą stwierdzić, czy postój został opłacony czy też nie, a więc nałożenie opłaty dodatkowej nie jest możliwe.Tym samym faktycznie nie jest możliwym nałożenie kary dodatkowej za nieopłacony postój.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała orzecznictwo sądowe dotyczące omawianej problematyki, w tym wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 88/09, w którym stwierdzono m.in., że ustawodawca zdefiniował obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej wiążąc go ze stanem faktycznym polegającym na nieuiszczeniu opłaty za parkowanie w strefie. Sąd ten nie podzielił poglądu, aby w tym zakresie obowiązywania ustawy mieściło się określenie dodatkowej formy obciążenia adresatów przepisów przedmiotowej uchwały przez ustanowienie opłaty dodatkowej z tytułu nieumieszczenia w sposób prawidłowy potwierdzenia uiszczenia opłaty. Wskazał jednocześnie na niedopuszczalność domniemania kompetencji prawodawczych rady gminy. Podobny pogląd wyraził także WSA w Lublinie z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt: III SA/Lu 353/2010. WSA w Łodzi natomiast wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 48/12, wydanym w związku ze skargą wniesioną przez Rzecznika Praw Obywatelskich stwierdził m.in. nieważność punktu regulaminu płatnego parkowania, w którym wskazano, że dowód wniesienia opłaty, w postaci ważnego biletu parkingowego, należy umieścić niezwłocznie po zaparkowaniu pojazdu, w widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu i określono, iż za uiszczenie opłaty za parkowanie w strefie uważa się łączne wykonanie obowiązku wniesienia z góry opłaty parkingowej oraz obowiązku umieszczenia dowodu wniesienia tej opłaty za przednią szybą pojazdu, w widocznym miejscu. Sąd ten uznał, iż organ uchwałodawczy wychodząc poza upoważnienie ustawowe, przyznał zarządcy drogi uprawnienie do traktowania osób, które uiściły opłatę, lecz nie umieściły za szybą pojazdu dowodu wniesienia opłaty, za parkujące bez uiszczenia opłaty za parkowanie. W konsekwencji powyższych zapisów osoba parkująca pojazd zobowiązana będzie do uiszczenia opłaty dodatkowej, mimo, że uregulowała stosowną opłatę za parkowanie pojazdu.

Skarżąca zwróciła także uwagę, że we wszystkich pismach, jakie otrzymywała w niniejszej sprawie jako wierzyciel wypowiadał się Miejski Zarząd Dróg w C.. Przyznał to także Prezydent Miasta C., który w swoim postanowieniu podał, iż jako organ egzekucyjny występował do wierzyciela w trybie art. 34 §1 ustawy egzekucyjnej, co przeczy twierdzeniu organu II instancji o tożsamości organu egzekucyjnego i wierzyciela.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 21 marca 2013 r. skarżąca podtrzymała skargę. Wskazała także, że wykupując abonament wielokrotnie bezskutecznie domagała się, by wpisano na nim numer rejestracyjny samochodu.

Przedstawiciel organu nadzoru, prawidłowo zawiadomionego o terminie posiedzenia nie był obecny na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami Sąd stwierdził, iż postanowienie to nie narusza prawa.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. odmawiające uwzględnienia zarzutu skarżącej wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Tytuł ten wystawiono w związku ze stwierdzonym w dniu 2 marca 2010 r. przez pracowników Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. kontrolujących uiszczenie opłat w strefie płatnego parkowania brakiem opłacenia postoju samochodu marki VW o nr rej. [...] zaparkowanego przy ul. [...] (stanowiącego współwłasność skarżącej). Kontrolujący stwierdzili bowiem i udokumentowali fotograficznie, że w powyższym pojeździe nie było widocznej karty postojowej ani abonamentu. Wystawiono zatem wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej i pozostawiono je za wycieraczką przedniej szyby pojazdu.

Analizowany w niniejszej sprawie zarzut (który wyznacza granice sprawy) strona wniosła w oparciu o art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej. Z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej wynika, że zarzut zgłoszony na podstawie wspomnianego art. 33 pkt 3 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W przypadku tożsamości wierzyciela i organu egzekucyjnego zasadne jest (jak stwierdzono w uchwale NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06, LEX nr 266785). Tożsamość taka wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. jest jednostką organizacyjną gminy C.. Występując zatem do tegoż Zarządu organ egzekucyjny de facto zasięgał jedynie informacji, a nie występował o stanowisko wierzyciela w trybie art. 34 ustawy egzekucyjnej. Korespondencja w tej sprawie, a także wywód zawarty w postanowieniu Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. bezpodstawnie sugerował zatem zobowiązanej brak tożsamości obu organów, w związku z czym strona miała uzasadnione powody, aby oczekiwać doręczenia pisma podmiotu traktowanego bezpodstawnie podmiot inny niż wierzyciel i organ egzekucyjny. Wspomniana nieprecyzyjność nie doprowadziła jednak do naruszenia przepisów ustawy egzekucyjnej dotyczących procedury rozpatrywania zarzutów.

Analizowany w niniejszej sprawie zarzut zobowiązana wniosła w oparciu o art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej zgodnie z którym przedmiotem zarzutu może być określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. Wspomniany art. 3 ustawy egzekucyjnej stanowi natomiast, że egzekucję administracyjną w zakresie administracji jednostek samorządu terytorialnego stosuje się m.in. do obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. "Podstawą do prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu wykonania obowiązku zapłaty kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych jest przepis art. 3 § 1 u.p.e.a. Źródło powstania obowiązku podlegającego egzekucji wynika bezpośrednio z przepisu prawa (ustawy i przepisu prawa miejscowego). Do jego powstania nie ma potrzeby skonkretyzowania tego obowiązku w drodze indywidualnego aktu prawnego" (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 168/10, LEX nr 672886).

Istotą weryfikacji zarzutu wniesionego w oparciu o art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej jest zatem ustalenie, czy egzekwowany obowiązek wynika z przepisu prawa, tj. w niniejszej sprawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 260) oraz uchwały Rady Miasta C. nr [...] z dnia 29 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta C., zmienionej (w nieistotnym dla niniejszej sprawy zakresie) uchwałą nr [...] z dnia 6 listopada 2008 r. W art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Art. 13 b (ust.1) tej ustawy stanowi natomiast, że wspomnianą opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Art. 13b ust. 4 uprawnia natomiast Radę Miasta do ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia wysokości stawek tej opłaty, wprowadzenia opłat abonamentowych lub zryczałtowanych oraz zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi oraz określenia sposobu pobierania opłaty. We wspomnianej wyżej uchwale z dnia 29 grudnia 2003 r. Rada Miasta C. określiła obszar strefy płatnego parkowania, który obejmuje (co jest bezsporne) ulicę [...] , godziny jej obowiązywania (poniedziałek – piątek 9-18), stawki opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej (załącznik nr 2 do uchwały), podmiot ją pobierający (Miejski Zarząd Dróg) oraz sposób pobierania opłaty (załącznik nr 3 do uchwały). W załączniku nr 3 wskazano, że opłaty za parkowanie można dokonać poprzez kartę postojową, abonament postojowy lub identyfikator mieszkańca strefy, których wykupienie jest obowiązkiem kierującego pojazdem, korzystającego z ogólnie dostępnych miejsc postojowych w płatnej strefie parkowania (pkt 3 załącznika nr 3). W pkt 4 omawianego załącznika zastrzeżono, że karty postojowe, abonamenty i identyfikatory muszą być umieszczone za przednią szybą pojazdu tak, aby były w pełni widoczne i czytelne dla pracowników Cywilnej Służby Parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg. W pkt 8 tegoż załącznika wskazano, że pracownicy służby parkingowej Miejskiego Zarządu Dróg prowadząc kontrolę opłacenia postoju w strefie sprawdzają:

- widoczność kart postojowych za przednią szybą pojazdu,

- poprawność ich skasowania,

- ważność identyfikatorów, abonamentów i ich widoczność

W przypadku stwierdzenia, że parkowanie nie jest opłacone kartą postojową, identyfikatorem lub abonamentem, wystawiają wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu. Wezwanie jest umieszczane za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Pkt 9 ustanawia natomiast obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej w ciągu 14 dni od daty otrzymania wezwania. W przypadku, kiedy w/w opłata nie jest uiszczona, do właściciela kierowane jest upomnienie o jej uregulowanie. Termin uiszczenia opłaty wskazanej w upomnieniu wynosi 7 dni od daty jego otrzymania. W przypadku dalszej zwłoki w uregulowaniu wymaganej opłaty dodatkowej, wobec właściciela pojazdu wszczyna się postępowanie egzekucyjne na mocy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z przytoczonych powyżej zapisów uchwały Rady Miasta C. z dnia 29 grudnia 2003 r. jednoznacznie wynika zatem, że opłata dodatkowa jest nakładana nie tylko na osobę, która nie wykupiła karty postojowej, abonamentu lub identyfikatora mieszkańca strefy, ale także na osobę, która pozostawiła pojazd w strefie płatnego parkowania nie zapewniając właściwej widoczności karty, abonamentu czy też identyfikatora. Wspomniana uchwała określa precyzyjnie warunki korzystania ze strefy płatnego parkowania, które wbrew twierdzeniom skarżącej, obejmują nie tylko poniesienie opłaty, zgłoszenie się w miejscu zakupu dowodu jej uiszczenia, skasowanie (w przypadku korzystania z karty), ale także umieszczenie karty, abonamentu czy identyfikatora w odpowiednim miejscu. Z punktu 8 załącznika nr 3 jednoznacznie wynika, że pracownicy służby parkingowej prowadząc kontrolę opłacenia postoju sprawdzają zarówno ważność, jak i widoczność (podkreślenie Sądu) abonamentu. Niewypełnienie któregoś ze wskazanych powyżej obowiązków skutkuje koniecznością poniesienia opłaty dodatkowej.

Wobec powyższego w pełni zasadne jest twierdzenie organów obu instancji, że egzekwowany od skarżącej (niewykonany dobrowolnie) obowiązek jest określony w przepisach obowiązującego w dacie powstania tego obowiązku prawa miejscowego (tj. stosownej uchwały). Inaczej rzecz ujmując, wskazana uchwała uprawniała do egzekwowania opłaty dodatkowej od osoby, która posiadała ważny abonament, ale nie pozostawiła go w samochodzie w miejscu widocznym dla kontrolujących. Konstatacja ta oznacza, że zarzut zobowiązanej wniesiony na podstawie art. 33 pkt 3 ustawy egzekucyjnej był niezasadny i nie mógł zostać uwzględniony. Zaznaczyć należy, że rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd weryfikował jedynie legalność rozstrzygnięcia, którym stwierdzono zgodność egzekwowanego obowiązku z treścią obowiązku wynikającego z ustawy o drogach publicznych oraz uchwały Rady Miasta C. nr [...] z dnia 29 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie Miasta C.. Nie był natomiast uprawniony do badania zgodności wspomnianej uchwały z prawem, co możliwe byłoby wyłącznie w razie zaskarżenia tej uchwały. W tym stanie rzeczy argumentacja skargi, w której strona powołuje się na wyroki sądów administracyjnych, kontrolujących legalność aktów prawa miejscowego dotyczących korzystania ze stref płatnego parkowania nie mogła być uwzględniona. Odnosząc się do niej można jedynie na marginesie przywołać wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1154/12, LEX nr 1225165, w którym stwierdzono, że "obowiązek dokonania opłaty za parkowanie pojazdu w określonej strefie jest funkcjonalnie związane z obowiązkiem udokumentowania wykonania obowiązku. Określenie uchwałą miejsca umieszczenia dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie nie stanowi naruszenia ustawowej delegacji. Przyjęcie rozwiązania, że stosowny dowód opłaty umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego w sposób widoczny, jest racjonalne zarówno z punktu widzenia wnoszącego opłatę, jak i pobierającego".

Wykazana powyżej legalność zaskarżonego postanowienia, w którym organ nadzoru zasadnie zaaprobował stanowisko Prezydenta Miasta C. o odmowie uwzględnienia zarzutu zobowiązanej na prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania opłaty dodatkowej za pozostawienie w strefie płatnego parkowania pojazdu, w którym nie był widoczny dla kontrolujących abonament nakazywała oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.