Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1786/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika i odmówiono w zakresie zwolnienia od kosztów

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy- Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 października 2017r. po rozpoznaniu wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. przyznać J. M. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz ze skargą wniesioną na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017r., znak: [...] wpłynął wniosek J. M. uzupełniony na formularzu PPF w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz.1369), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych

i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a).

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy.

Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe z mężem. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 2401 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta wnioskodawczyni w wysokości 854,00 złotych i emerytura małżonka w wysokości

w wysokości 1547 złotych. Posiada mieszkanie o pow. 58 m² oraz udział ¼

w gospodarstwie rolnym. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności zgromadzonych na rachunku bankowym oraz w gotówce, papierów wartościowych, wierzytelności, przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 5000 złotych.

Biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych dochodów przez wnioskodawczynię i jej małżonka uznano, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Oceniono, że poniesienie tego wydatku wykracza poza jej możliwości finansowe. Z tego względu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni jest na tyle osobą ubogą, iż jej rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają jej wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego.

Stwierdzono, że wnioskodawczyni, która z małżonkiem uzyskuje stałe dochody we wskazanej wyżej wysokości jest w stanie wygospodarować środki finansowe na pokrycie kosztów związanych z zainicjowanym postępowaniem sądowym. Oceniono, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie w całości przez wnioskodawczynię nie spowoduje utraty jej płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Zauważyć trzeba, że wysokość wpisu sądowego od skargi wynosi jedynie 200 zł. Inne koszty sądowe, o ile w ogóle się pojawią (ewentualna opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku - w przypadku oddalenia skargi – 100 zł, ewentualny wpis od skargi kasacyjnej - 100 zł) byłyby rozłożone w czasie. Pozwala to na przyjęcie, iż wnioskodawczyni będzie w stanie zgromadzić środki na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.