Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 423/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37h ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 5, art. 37j ust. 1 pkt 4, art.37k ust. 1, art.37l ust. 1, art. 37m ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4, art.37n ust. 2 pkt 1, art. 37q
journal: Dz.U. 2017 poz 1057
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym
article: art. 233 § 1 pkt 1 i art. 21 § 1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2021r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w W. (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), na podstawie art. 233

§ 1 pkt 1 i art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") oraz art. 37h ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 5, art. 37j ust. 1 pkt 4, art.37k ust. 1, art.37l ust. 1, art. 37m ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4, art.37n ust. 2 pkt 1, art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 72 ze zm.; dalej: "ustawa o autostradach płatnych"), obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2018 (M.P. z 2017 r., poz. 1044), po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnik"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] lipca 2020 r. określającą zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty paliwowej za marzec 2018r.

w wysokości [...] zł.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Naczelnik US prowadził z urzędu postępowanie podatkowe wobec skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]"

w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2018r. oraz postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej za ten sam okres.

Postępowanie zostało wszczęte w związku z kontrolą przewozu towarów, przeprowadzoną w dniu 8 marca 2018r. przez[...] Urząd Celno-Skarbowy

w W. na drodze nr [...] w R., środka transportu o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez T. K.. Nadawcą towaru był skarżący. W wyniku kontroli poddano weryfikacji dokumenty pojazdu, kierowcy

i towaru oraz dokonano kontroli fizycznej przewożonego towaru, w tym pobrano próbkę towaru i przekazano do Wydziału Laboratorium Celnego Izby Administracji Skarbowej w B. P.. Z czynności sporządzono stosowny protokół

z 8 marca 2020 r.

Decyzją z [...] lipca 2020 r. Naczelnik US określił skarżącemu obowiązek zapłaty opłaty paliwowej za marzec 2018 r. w kwocie [...] zł. Wskazał, że materiał dowodowy wykazał, że paliwo pobrane z kontrolowanej autocysterny

o nr rejestracyjnym [...], nie spełniało wymagań jakościowych wynikających

z Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1680; dalej: "Rozporządzenie z dnia 9 października 2015 r.") ze względu na zawyżoną temperaturę oddestylowania 95% (V/V). Ponadto organ I instancji, porównując wynika badań laboratorium L. UCS w K.

i laboratorium [...], które wykazały różnice stwierdził, iż badane paliwo nie jest tym, które zostało zakupione przez podatnika od firmy [...] S.A. oraz, że jest to paliwo o nieudokumentowanym źródle pochodzenia, od którego nie został odprowadzony podatek akcyzowy. Organ I instancji wskazał, iż w dniu [...] lipca 2020r. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2018 r. w wysokości [...] zł. Powołując się na art. 37h ust. 1 i 2 ustawy o autostradach płatnych podniósł, iż obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym. W świetle przepisów tej ustawy oraz Obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia

14 listopada 2017 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2018 (M.P. z 2017 r., poz. 1044), organ I instancji określił skarżącemu wysokość opłaty paliwowej w wysokości [...] zł. Wskazał przy tym, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym, który powstaje z mocy prawa. Skoro strona jest podatnikiem podatku akcyzowego, jest ona również zobowiązana do zapłaty opłaty paliwowej. Wysokość tej opłaty określił przy tym, stosując treść art. 37l ust. 1, art. 37m ust. 1 – 3 ustawy o autostradach płatnych wg stawki przewidzianej w obwieszczeniu Ministra Infrastruktury

i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2018 (M. P. z 2017 r., poz. 1044; dalej: "obwieszczenie w sprawie stawki opłaty paliwowej"), tj. 162,27 zł za 1000 kg gazów i innych wyrobów, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 4 i 5 uoapkfd. Dodał nadto, że ze sprawozdania z badań laboratoryjnych L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. – P., Dział Laboratorium Celne, Terminal Samochodowy w K. z [...] kwietnia 2018 r. wynika, że gęstość oleju napędowego przewożonego w kontrolowanej autocysternie 8 marca 2018 r. wynosiła 832,9 kg/m3. Zgodnie z powyższym, wyliczając wysokość tej opłaty dokonał przeliczenia posiadanego przez podatnika paliwa w ilości 12.000 litrów wg proporcji: ilość oleju napędowego w tys. litrów x średnia gęstość oleju napędowego/ 1000 l, co daje wagę oleju napędowego w kilogramach i określił opłatę paliwową w kwocie [...] zł.

W odwołaniu od tej decyzji, skarżący postawił szereg zarzutów zasadniczo związanych z ustaleniem, wadliwych jego zdaniem okoliczności faktycznych sprawy oraz niewłaściwą ocenę dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego, tj. art. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez m.in. wadliwe przyjęcie, że nie udokumentował źródła pochodzenia paliwa, w sytuacji gdy zakupił je od [...], co nie pozwala przyjąć, że paliwo to jest z niewiadomego źródła, od którego nie zostały zapłacone należności publicznoprawne na wcześniejszym etapie obrotu. Za niewystraczające

do prawidłowego wydania decyzji uznał również poprzestanie przez organ I instancji wyłącznie na wynikach badania próbek paliwa bez przeprowadzenia innych dowodów w sprawie.

W konsekwencji powyższych naruszeń, zdaniem podatnika w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 37h, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37m ust. 1, art. 37n ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1 pkt 1

i art. 37q ustawy o autostradach płatnych poprzez bezpodstawne nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty opłaty paliwowej, w sytuacji gdy do uiszczenia tej opłaty zobowiązany był inny podmiot.

W toku postępowania odwoławczego skarżący, w piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2020 r. podniósł, że w realiach niniejszej sprawy istotne jest kompleksowe zbadanie kontrahenta strony, a w szczególności dokonywanych przez niego transakcji zakupu paliwa i sposobu ich fakturowania, w tym zweryfikowanie jego dokumentacji rozliczeniowo-finansowej, przesłuchanie osób zarządzających Spółką [...] oraz jej pracowników, jak również przesłuchanie strony i jej pracowników. Dopiero tak ukierunkowane postępowanie pozwoliłby na bezsporne ustalenie, od kogo skarżący nabył wyrób akcyzowy i czy od tego wyrobu został zapłacony podatek akcyzowy i opłata paliwowa na wcześniejszym etapie obrotu.

Dyrektor IAS decyzją z [...] lutego 2021 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną

w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika US. Na wstępie, przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wnioski i argumentację odwołania, jak również określił ramy prawne sprawy, w sporze dotyczącym zasadności nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty opłaty paliwowej w związku z przeprowadzoną 8 marca 2018r. kontrolą drogową przewozu paliwa, dokonaną przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W., stanowiącą podstawę ustaleń w przedmiocie opłaty paliwowej. Naczelnik US, decyzją z [...] lipca 2020 r. określił stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec

2018 r. w wysokości [...] zł, z tytułu posiadania przez podatnika 12.000 litrów oleju napędowego nie spełniającego wymagań jakościowych określonych

w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1680), od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Powyższa decyzja została następnie uchylona przez Dyrektora IAS, decyzją z [...] stycznia 2021 r., który orzekając co do istoty sprawy ostatecznie skorygował wymiar tego zobowiązania

i określił je w kwocie [...] zł, z uwagi na pominięcie przez organ I instancji normy prawnej zawartej w treści art. 89 ust. 1b ustawy o podatku akcyzowym

w brzmieniu obowiązującym w 2018 r. i zastosowanie nieprawidłowej stawki akcyzy dla pozostałych paliw silnikowych, tj. w wysokości 1.822,00 zł/1000 litrów, zamiast stawki akcyzy 1.797,00/1000 litrów, która obowiązywała w 2018 r., zgodnie

z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 21 listopada 2017 r. w sprawie stawek na paliwa, co spowodowało określenie przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego wyższego niż wynikałoby to z przepisu obowiązującego w 2018 r.

Organ odwoławczy przedstawił zasadnicze ustalenia kontroli przewozu towarów z dnia 8 marca 2018 r. (str. 7 - 10 decyzji organu odwoławczego), z których wynika, że skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]"

w dniu 8 marca 2018r. realizował przewóz drogowy towarów. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] na drodze nr [...] w R. zatrzymano do kontroli towaru cysternę marki Mercedes-Benz nr rejestracyjny [...]. Kierujący okazał List Przewozowy Nr [...]na 11994 litry oleju napędowego, wystawiony przez "[...]" D. S.. W wyniku kontroli ilości oleju napędowego stwierdzono, że komora nr 1 o pojemności 7000 litrów jest wypełniona w ilości 2900 litrów (wg wskazań listew pomiarowych), komora

nr 2 o pojemności 7500 litrów jest wypełniona w ilości 7000 litrów komora

nr 3 o pojemności 5000 litrów jest wypełniona w ilości 2100 litrów. W związku z tym ustalono, że 12.000 litrów oleju napędowego (wg wskazań listew pomiarowych) jest przewożone bez numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie

i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu,

o którym mowa w art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. W sprawie czynności wykonywanych w toku kontroli przepytano skarżącego na okoliczność zakupu oleju napędowego ujawnionego w zatrzymanej do kontroli cysternie. Skarżący oświadczył, że towar zakupił od firmy [...] S.A. w dniu 7 marca 2018 r. i okazał na tą okoliczność dowód wydania [...] i odpis ze świadectwa jakości o tym samym numerze. Z analizy przedłożonych przez podatnika dokumentów zakupu oleju napędowego, wynika, że olej ten posiadał orzeczenie laboratoryjne (świadectwo jakości) świadczące, że zakupiona partia oleju spełnia wymagania jakościowe zawarte

w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r., w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych. W trakcie kontroli kontrolujący pobrali reprezentatywną próbkę z 12000 litrów paliwa znajdującego się w autocysternie

w celu zbadania tożsamości oleju napędowego, którą przekazano do analizy do Izby Administracji Skarbowej w B. P., Wydziału Laboratorium Celnego, Terminal Samochodowy w K.. Ze znajdującego się w aktach sprawy sprawozdania z badań laboratoryjnych nr [...] z dnia

[...] kwietnia 2018 r. sporządzonego przez ww. laboratorium, dotyczącego próby oleju napędowego pobranego do badań w dniu 8 marca 2018 r. wynika, że przekazana próbka nie spełnia wymagań jakościowych przewidzianych dla paliw ciekłych

w zakresie składu frakcyjnego ponieważ 95% objętości destyluje do temperatury 369,8ºC, podczas gdy 95% objętości winno destylować do temperatury 360,0 ºC, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r.

w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1060).

Porównanie wyników zbadanych próbek z okazanymi przez skarżącego

z parametrami oleju napędowego przedstawionymi przez LOTOS wykazało, że olej napędowy w ilości 12000 litrów, stwierdzony w autocysternie w trakcie kontroli przeprowadzonej 8 marca 2018 r. nie jest tożsamy z olejem napędowym zakupionym przez podatnika od Spółki [...] S.A., z uwagi na inne parametry jakościowe,

w zakresie temperatury oddestylowania 95 % (V/V). Paliwo znajdujące się

w autocysternie nie odpowiadało parametrom wynikającym z przedłożonego kontrolującym świadectwa jakości. Zatem, w ocenie Dyrektora IAS wyniki poszczególnych parametrów wskazywały, że olej napędowy znajdujący się

u podatnika w dniu kontroli, którego próbkę pobrano do badań, nie był olejem napędowym, który został zakupiony przez podatnika od Spółki [...] świadczy

o tym temperatura oddestylowania 95 % (V/V), która przewyższa wielkość oznaczoną w przedstawionym świadectwie jakości. Ponadto, jak wynikało z badań laboratoryjnych pobranej próby paliwa stwierdzono domieszki oleju roślinnego i oleju ciężkiego. Tym samym uzasadniony jest wniosek, że przebadane paliwo

nie pochodziło z dostaw wskazanych przez podatnika. Również porównanie wyników dwóch badań laboratoryjnych odnoszących się wg strony do tej samej dostawy paliwa wskazuje, na znaczące rozbieżności pomiędzy poszczególnymi parametrami, które co prawda pozostają zgodne z wymaganiami jakościowymi dla paliw silnikowych. Niemniej, w ocenie organu odwoławczego uzasadnia to wniosek,

że podatnik odbierając to paliwo nie mógł być pewien jego prawidłowej jakości.

Po stronie skarżącego powstał zatem obowiązek w zakresie podatku akcyzowego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 14, z uwzględnieniem art. 89 ust. 1a i 1b ustawy o podatku akcyzowym oraz Obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów

z dnia 21 listopada 2017 r. w sprawie stawek akcyzy na paliwa silnikowe obowiązujących w roku 2018 (M.P. z 2018 r. poz. 1078), zgodnie z którym stawka akcyzy w roku 2018 na pozostałe paliwa silnikowe wynosi – 1.797,00 zł/1000 litrów.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego, 8 marca 2018 r. skarżący posiadał olej napędowy, który nie spełniał wymagań jakościowych, i którego pochodzenia w toku postępowania nie ustalono. Tym samym paliwo to, w ilości 12000 litrów, znajdujące się w zbiorniku autocysterny nr rej. [...], z której pobrano próbkę, będące w posiadaniu skarżącego i oferowane na sprzedaż, znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy stanowi przedmiot opodatkowania akcyzą.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej w realiach niniejszej sprawy stanowi konsekwencję istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Ustalono, że strona nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego i nie dokonała zapłaty tego podatku za marzec 2018 r. Wydanie decyzji wymiarowej w przedmiocie opłaty paliwowej było zatem konieczne i zdaniem Dyrektora IAS pozostawało w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U.

z 2020 r. poz. 72), tj. art. 37h ust. 1 – 2, ust. 4, art. 37j ust. 1, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37m ust. 1 – 2, ust. 4, które znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie. Wysokość opłaty paliwowej organ I instancji prawidłowo określił stosując stawkę tej opłaty na rok 2018, przewidzianą w treści obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2018 (M. P. z 2017 r., poz. 1044).

Zdaniem Dyrektora IAS, skoro zatem w decyzji Naczelnika US nr [...] z [...] lipca 2020 r. określono stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2018 r., na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia

6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (w brzmieniu obowiązującym na dzień powstania obowiązku podatkowego) to znaczy, że wystąpiły podstawy

do potraktowania strony jako zobowiązanej do zapłaty opłaty paliwowej. Dla określenia zobowiązania w opłacie paliwowej wystarczającym jest bowiem ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, oraz ilości paliwa, od którego podatnik zobowiązany był zapłacić podatek akcyzowy. Tym samym skarżący jest zobowiązany do uiszczenia opłaty paliwowej za okres, za który określono mu zobowiązanie w podatku akcyzowym, tj. marzec 2018 r., co wynika wprost z treści art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach płatnych. Dyrektor IAS uznał jednocześnie, że wpływu na powyższe nie miał przy tym fakt, że decyzja wymiarowa w podatku akcyzowym była nieostateczna w chwili wydawania decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie, gdyż ustawodawca nie uzależnił wydania decyzji określającej wysokość opłaty paliwowej od istnienia w obrocie prawnym decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za analogiczny okres. To tożsamość istotnych faktów mających znaczenie prawne w obydwu postępowaniach czyni uprawnionym przyjęcie za podstawę przez organ orzekający

w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej, ustaleń dowodowych poczynionych w postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Tym samym, uznanie podmiotu za podatnika podatku akcyzowego

w odniesieniu do tego samego wyrobu akcyzowego i tej samej jego ilości automatycznie oznacza, że jest on również podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej. Sposób wyliczenia tej opłaty skarżącemu z uwzględnieniem powołanych wyżej przepisów Dyrektor IAS przedstawił na str. 14 – 15 swojego rozstrzygnięcia.

Z tych przyczyn organ odwoławczy, wszystkie zarzuty odwołania uznał za nieuzasadnione (str. 15 - 21 zaskarżonej decyzji).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, występując o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika postawił zarzuty naruszenia przepisów zarówno prawa procesowego, jak i materialnego, tj.

- art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 Op, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż skarżący jest zobowiązany do zapłaty opłaty paliwowej z tytułu nabycia oleju napędowego, gdyż znajdujące się w jego posiadaniu paliwo pochodzi z nieudokumentowanego źródła, podczas gdy strona wskazała podmiot, od którego zakupiła paliwo oraz przedstawiła organowi wszelkie dokumenty związane z nabyciem tego towaru, zaś organ opierając się jedynie na badaniu próbki paliwa, nie przeprowadzając jakichkolwiek innych dowodów w niniejszym postępowaniu arbitralnie stwierdził, że paliwo to pochodzi z niewiadomego źródła i określił stronie wysokość opłaty paliwowej;

- art. 187 § 1, art. 191 Op poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie jego pobieżnej i dowolnej oceny, a także niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji błędne uznanie, że badane przez organ paliwo nie zostało zakupione od [...] S.A., a jest to paliwo o nieudokumentowanym źródle pochodzenia, od którego nie został odprowadzony podatek akcyzowy i opłata paliwowa;

- art. 37h ust. 1, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37o ust. 1 pkt 1 ustawy o autostradach płatnych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym obciążeniu strony obowiązkiem uiszczenia opłaty paliwowej za marzec 2018 r. z tytułu wprowadzenia na terytorium RP paliw płynnych nabytych od [...] S.A., pomimo że strona przedstawiła dowody potwierdzające tę transakcję, a ponadto w świetle powyższych przepisów prawa do uiszczenia opłaty paliwowej od ww. wyrobu akcyzowego zobowiązany był inny podmiot;

- art. 37h ust. 1, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37o ust. 1 pkt 1 ustawy o autostradach płatnych w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 8 ust. 6, art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 43, także jako: "ustawa o podatku akcyzowym"), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż strona podlega obowiązkowi zapłaty podatku akcyzowego i opłaty paliwowej, bowiem zdaniem organu przeprowadzone postępowanie wykazało, iż na wcześniejszej fazie obrotu tym towarem podatek akcyzowy oraz opłata paliwowa nie zostały uiszczone, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna doprowadzić do wniosku, iż nałożenie na nabywcę wyrobów akcyzowych obowiązku zapłaty akcyzy i opłaty paliwowej powinno następować w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie dostawcy wyrobów akcyzowych, gdy nabywca nie jest w stanie wskazać źródła pochodzenia wyrobów oraz podmiotu, od którego wyroby te nabył, co może być przesłanką do przypuszczenia, że w stosunku do nabytego wyrobu nie zostały dopełnione obowiązki wynikające z przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi. Zauważył, że zarzuty skargi zasadniczo pokrywają się z zarzutami odwołania, do których organ odwoławczy odniósł się w sposób wyczerpujący i podtrzymał swoje stanowisko w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie,

że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie

z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty opłaty paliwowej, w konsekwencji uznania skarżącego za podatnika podatku akcyzowego z tytułu posiadania oleju napędowego w ilości 12000 litrów, niespełniającego wymagań jakościowych, którego pochodzenia w toku postępowania nie ustalono.

Organy uznały bowiem, iż obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Dla określenia zobowiązania w opłacie paliwowej wystarczające jest ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz ilości paliwa, od którego podatnik jest zobowiązany zapłacić ten podatek.

W ocenie skarżącego uznanie istnienia po jego stronie obowiązku uiszczenia opłaty paliwowej jest wadliwe, albowiem błędnie uznano, że badane przez organ paliwo nie zostało zakupione od [...] S.A., a pochodzi z niewiadomego źródła,

w oparciu jedynie o badanie próbki paliwa, w szczególności, że nałożenie na nabywcę wyrobów akcyzowych obowiązku zapłaty akcyzy i opłaty paliwowej powinno następować w sytuacji gdy nie jest możliwe ustalenie dostawcy wyrobów akcyzowych, a nabywca nie jest w stanie wskazać źródła pochodzenia wyrobu

i podmiotu, od którego te wyroby nabył.

Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy,

że podstawę prawną w zakresie obowiązku zapłaty opłaty paliwowej stanowią przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz

o Krajowym Funduszu Drogowym (także jako: "ustawa o autostradach płatnych"). Zgodnie z art. 37h ust. 1 tej ustawy, wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową". Jak wynika z art. 37h ust. 2 tej ustawy - przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. W myśl art. 37 h ust. 4 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w sporny okresie, paliwami silnikowymi lub gazem, o których mowa w ust. 1, są następujące produkty:

benzyny silnikowe o kodach: CN 2710 11 45 lub CN 2710 11 49 oraz wyroby powstałe ze zmieszania tych benzyn z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach;

oleje napędowe o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyroby powstałe ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach;

biokomponenty stanowiące samoistne paliwa, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach, przeznaczone do napędu silników spalinowych, bez względu na kod CN;

gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe oraz gazowe węglowodory alifatyczne skroplone i w stanie gazowym, przeznaczone do napędu silników spalinowych, o kodach: CN 2711 i CN 2901;

wyroby inne niż określone w pkt 1-4, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, bez względu na kod CN.

Zgodnie z art. 37j ust. 1 ww. ustawy - obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na:

producencie paliw silnikowych lub gazu albo

importerze paliw silnikowych lub gazu, albo

podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo

innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.

W myśl art. 37k ust. 1 ww. ustawy - obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h.

Stosownie zaś do art. 37I ust. 1 tej ustawy - podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.

Stosownie do brzmienia art. 37m ust. 1 ustawy o autostradach płatnych

w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 lipca 2019 r., stawka opłaty paliwowej wynosi:

95,19 zł za 1000 l benzyn silnikowych, oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych benzyn z biokomponentami, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 1;

239,84 zł za 1000 l olejów napędowych, wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami oraz biokomponentów stanowiących samoistne paliwa, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 2 i 3;

- 122,82 zł za 1000 kg gazów i innych wyrobów, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 4 i 5.

Zgodnie z art. 37m ust. 2 ustawy o autostradach płatnych, stawki opłaty paliwowej, o których mowa w ust. 1, ulegają podwyższeniu na następny rok

w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego.

W myśl art. 37m ust. 4 ww. ustawy, minister właściwy do spraw transportu ogłasza w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczpospolitej Polskiej "Monitor Polski", stawki opłaty paliwowej obliczone z uwzględnieniem zasady,

o której mowa w ust. 2, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.

W wykonaniu powyższej delegacji ustawowej Minister Infrastruktury

i Budownictwa w obwieszczeniu z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2018 (M. P. z 2017 r. poz. 1044), ogłosił stawkę opłaty paliwowej na rok 2018 wynoszącą:

131,40 zł za 1000 l benzyn silnikowych oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych benzyn z biokomponentami, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 1 ustawy;

293,05 zł za 1000 l olejów napędowych, wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami oraz biokomponentów stanowiących samoistne paliwa, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 2 i 3 ustawy,

- 162,27 zł za 1000 kg gazów i innych wyrobów, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 4 i 5 ustawy.

Wskazania w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolita jest linia orzecznicza, zgodnie z którą silne powiązanie opłaty paliwowej z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym wyrobu akcyzowego ma tę konsekwencję, że poczynione w sprawie określenia podatku akcyzowego ustalenia faktyczne co do tego wyrobu, tj. jego ilości i przedmiotu opodatkowania, mają istotne znaczenie w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Zarówno

w pierwszym, jak i w drugim przypadku, przesłanką powstania obowiązku zapłaty akcyzy i opłaty paliwowej jest bowiem ustalenie, że dokonano czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Tak więc uzasadnione jest oparcie rozstrzygnięć w obydwu tych postępowaniach na tych samych ustaleniach faktycznych. Tym samym uznania danego podmiotu na gruncie podatku akcyzowego za podatnika podatku akcyzowego, a tym samym elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. podmiot, przedmiot czy moment powstania obowiązku, są determinowane przez tożsame elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego (por. np. wyroki NSA z 30 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 1097/16 oraz NSA z 21 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 825/17; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl").

Analizując powołane wyżej przepisy regulujące strukturę opłaty paliwowej, obowiązujące w spornym okresie zauważyć należy, że zakres postępowania, którego przedmiotem jest określenie wysokości tej daniny determinowany przez normy materialnoprawne zawarte w art. 37j ust. 1 i art. 37k ust. 1 i art. 37l ust. 1 ustawy

o autostradach płatnych i obejmuje dwie relewantne prawnie okoliczności faktyczne, to jest dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem jest wyrób akcyzowy oraz ustalenie ilości tego wyrobu, od której określony podmiot jest zobowiązany zapłacić opłatę paliwową. Elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. podmiot, przedmiot czy moment powstania obowiązku, są determinowane przez tożsame elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego. Obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie ustawy o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje

z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od jakich określony prawem podmiot jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 967/16).

Wskazane wyżej silne powiązanie opłaty paliwowej z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym wyrobu akcyzowego ma tę konsekwencję, że poczynione

w sprawie, której przedmiotem jest określenie podatku akcyzowego, ustalenia faktyczne co do tego wyrobu, tj. przedmiotu opodatkowania i jego ilości, mają istotne znaczenie w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Zarówno

w pierwszym, jak i w drugim przypadku, przesłanką powstania obowiązku zapłaty akcyzy i opłaty paliwowej jest bowiem ustalenie, że dokonano czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Tak więc uzasadnione jest oparcie rozstrzygnięć w obydwu tych postępowaniach na tych samych ustaleniach faktycznych. Nie ma zatem potrzeby ani też konieczności powielania tychże czynności na tożsame w obydwu tych postępowaniach istotne prawnie fakty i zbędne przedłużanie postępowania, o ile nie pojawią się wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Jest to tym bardziej uzasadnione w sytuacji wydania decyzji określającej wysokość podatku akcyzowego. Funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja w akcyzie potwierdza istnienie tego zobowiązania w konkretnej wysokości, a przesłanką takiego ustalenia jest stwierdzenie, że spełniona została jedna z przesłanek tego opodatkowania,

a mianowicie wymóg dokonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Skoro zaś ustawodawca za wprowadzenie paliw silnikowych oraz gazu na rynek krajowy uznaje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym (art. 37h ust. 2 ustawy o autostradach płatnych), to określenie

w odrębnej decyzji zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym potwierdza, że takie czynności, zidentyfikowane dla potrzeb postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, zostały przez dany podmiot dokonane.

A zatem uznanie podmiotu za podatnika podatku akcyzowego w odniesieniu do tego samego wyrobu akcyzowego i tej samej jego ilości automatycznie oznacza, iż jest on również podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej.

Zauważyć ponadto należy, że decyzja dotycząca podatku akcyzowego stanowi w sprawie dotyczącej opłaty paliwowej dowód o kluczowym znaczeniu. Decyzja taka jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Op. Zgodnie

z tym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokument urzędowy spełniający wymogi Ordynacji podatkowej uzyskał zwiększoną (szczególną) moc dowodową. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W konsekwencji organ podatkowy nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie art. 194 § 1 Op. Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Z kolei domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Dzięki temu domniemaniu dowód urzędowy skraca i upraszcza postępowanie dowodowe. Nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ podatkowy nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 Op.

Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że z niebudzących wątpliwości ustaleń organów podatkowych obu instancji wynika, iż podczas kontroli przewozu dokonanej w dniu 8 marca 2018 r. przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. na drodze nr [...] w R., którą objęta została autocysterna o numerze rejestracyjnym [...], a nadawcą znajdującego się w niej towaru był skarżący, została pobrana próbka oleju napędowego. Nie jest też sporne, że badania tej próbki oleju napędowego wykazały, że możliwe jest klasyfikowanie tego paliwa do grupy "olejów napędowych" w rozumieniu WTC do kodu CN 2710 2011 oraz, że paliwo to nie spełnia wymagań jakościowych. Badanie wykazało bowiem, iż 95% objętości badanego oleju napędowego destyluje do temperatury 369,8º C, podczas gdy zgodnie z Rozporządzeniem z 9 października 2015 r. 95% objętości winno destylować do temperatury 360,0º C. Jednocześnie jak wynika ze sprawozdania

z badań laboratorium L. Urzędu Celno-Skarbowego pomiary gęstości oleju napędowego, zawartości całkowitej siarki, destylacji składu frakcyjnego (także do temperatury 250º C i 350º C) oraz zawartości estrów metylowych kwasów tłuszczowych, dały odmienne wartości od widniejących w odpisie ze świadectw jakości, przedstawionego przez skarżącego celem wykazania, iż źródłem pochodzenia paliwa jest [...] S.A. Nie ulega zatem wątpliwości, że olej napędowy w ilości 12000 l, znajdujący się w autocysternie nie jest tożsamy z olejem napędowym zakupionym przez skarżącego od [...] S.A. z uwagi na inne parametry jakościowe w zakresie temperatury oddestylowania 95% (V/V). Ponadto paliwo znajdujące się w autocysternie nie spełnia wymagań jakościowych dla oleju napędowego zawartych w Rozporządzeniu z dnia 9 października 2015 r. Co równie istotne w okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji tego samego dnia,

tj. [...] lipca 2020 r. wydał wobec skarżącego decyzję określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2018r., przyjmując w świetle tożsamych ustaleń, iż skarżący jest podatnikiem podatku akcyzowego od paliwa kwalifikowanego jako pozostałe paliwa silnikowe w ilości 12000 l, które jest paliwem o nieudokumentowanym źródle pochodzenia, od którego nie został odprowadzony podatek akcyzowy, z uwagi na spełnienie przesłanki z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy

o podatku akcyzowym. Przepis ten wskazuje bowiem, że przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Dyrektor IAS decyzją z [...] stycznia 2021r. uchylił decyzję organu I instancji

z dnia [...] lipca 2020 r. określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec 2018 r. i orzekł co do istoty sprawy, określając zobowiązanie skarżącego w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł zamiast [...] zł. Przyczyną zmniejszenia wysokości tego zobowiązania było nie uwzględnienie przez organ

I instancji art. 89 ust. 1b ustawy o podatku akcyzowym i zastosowanie nieprawidłowej stawki akcyzy. Nie została jednocześnie zakwestionowana prawidłowość ustaleń faktycznych w sprawie co do ilości i rodzaju przedmiotu opodatkowania, jak

i zasadność określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym. Nie ulega zatem wątpliwości, że w marcu 2018r. skarżący posiadał wyrób akcyzowy (olej napędowy) w ilości 12000 litrów, który nie spełniał wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 9 października 2015 r., od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości (art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym), co w konsekwencji spowodowało określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, w trybie określonym w art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Z decyzji tej wynika zatem, iż organ ustalił ilości paliwa, od którego nie została odprowadzona akcyza. Ustalono bowiem, że skarżący posiadał olej napędowy o innych właściwościach destylacyjnych niż zakupiony na podstawie dokumentów okazanych przez niego w toku kontroli. Nie przedstawił przy tym dokumentów potwierdzających, że należna akcyza została zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu. Wskazać jednocześnie wypada, że jak Sądowi wiadomo z urzędu, decyzja ta (doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu

8 lutego 2021 r.) została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, a skarga wyrokiem tego Sądu z dnia 14 października 2021 r. wydanym w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 351/21 została oddalona. Wyrok ten jest nieprawomocny.

Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Koncentrują się one bowiem wokół okoliczności, iż bezpodstawnie organy przyjęły, że paliwo pochodzi z niewiadomego źródła i, że nie jest możliwe ustalenie dostawcy, oparły się przy tym jedynie na badaniu próbki paliwa. Tymczasem właśnie wynik badania próbki oleju napędowego bez wątpienia wskazuje, iż olej napędowy, którego próbkę pobrano w dniu 8 marca 2018 r. nie był tożsamy z paliwem, co do którego skarżący twierdził, iż zostało zakupione od [...] S.A., albowiem jego parametry różniły się od wynikających

z odpisu ze świadectw jakości przedstawionych przez skarżącego. Skoro skarżący nie wskazał innego podmiotu, jako tego, od którego nabył paliwo, zasadne jest stwierdzenie, iż nie jest możliwe ustalenie dostawcy tego paliwa. Brak jest podstaw do dopatrywania się naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Op. Przeprowadzone postępowanie doprowadziło bowiem do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w stopniu wystarczającym do wydania zgodnego

z prawem rozstrzygnięcia. Tym samym w ustalonym w sprawie stanie faktycznym wskazywane w skardze przepisy ustawy o autostradach płatnych (art. 37h ust. 1, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37o ust. 1), zostały zastosowane prawidłowo. W okolicznościach niniejszej sprawy zastosowano też prawidłową stawkę opłaty paliwowej, przewidzianą w punkcie 3 Obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2018 (M.P. z 2017 r., poz. 1044). Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w R., po bezskutecznym wezwaniu skarżącego do złożenia deklaracji dla podatku akcyzowego i informacji

w sprawie opłaty paliwowej za marzec 2018 r. oraz wpłaty należnego podatku i opłaty paliwowej, postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., w dniu [...] marca 2020 r. na podstawie art. 165 § 1, § 2, § 4 oraz art. 216 Op wszczął postępowanie podatkowe

w niniejszej sprawie. W sprawie nie miał zastosowania art. 165b § 1 Op, albowiem organ I instancji nie prowadził kontroli podatkowej wobec skarżącego, której przedmiotem byłaby prawidłowość rozliczeń będących przedmiotem niniejszej sprawy. Kontrola, która pozwoliła pozyskać dowody dające podstawy

do określenia skarżącemu zobowiązania w niniejszej sprawie była przeprowadzona przez inny organ i dotyczyła innego przedmiotu niż ten, który był przedmiotem postępowania podatkowego zakończonego zaskarżoną decyzją.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że przy rozpoznawaniu sprawy organy podatkowe nie dopuściły się naruszeń przepisów wymienionych

w skardze, postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy

co skutkowało prawidłową subsumpcją przepisów prawa materialnego do ustalonego z poszanowaniem reguł dowodowych wynikających z przepisów ordynacji podatkowej stanu faktycznego.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministarcyjnego w niniejszej sprawie i wniosek pełnomocnika skarżącego postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. wydanym na rozprawie oddalił. W ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia tego wniosku, opartego o art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Zgodnie z tym przepisem sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jako postępowanie, od którego wyniku zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie autor wniosku wskazał postępowanie w sprawie VIII SA/Wa 351/21 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zakończone przez tym Sądem wyrokiem z dnia 14 października 2021 r., od którego, jak wskazano strona zamierza złożyć skargę kasacyjną. Dokonując oceny zasadności tego wniosku, zdaniem Sądu należy zwrócić uwagę na fakultatywny charakter zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 ppsa. Istotne w tej mierze jest także, iż ustalenia dokonane w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie opłaty paliwowej nie budzą wątpliwości co do prawidłowości określenia wobec skarżącego zobowiązania w tym przedmiocie. Dla oceny zgodności z prawem wydanej decyzji w przedmiocie opłaty paliwowej nie było zatem niezbędne oczekiwanie na uprawomocnienie się wyroku w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 351/21.

W tych okolicznościach, nie dopatrując się podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd rozpoznając sprawę na rozprawie prowadzonej przy pomocy urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w trybie art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.