Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 665/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 33, 34
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dagmara Dominik- Ogińska, Sędziowie sędzia WSA del. Małgorzata Dziemianowicz, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi W.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzenia postepowania egzekucyjnego za niezasadne oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. B. (dalej: skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: Dyrektor IAS, organ nadzoru) z 19 października 2020 r. nr 0201-IEE1.711.305.2020.2.WM utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Miliczu (dalej: organ egzekucyjny) z dnia 21 września 2020 r. nr 0214-SEE.711.200.2020-P w przedmiocie nie uznania zgłoszonych pismem z dnia 4 marca 2020 r. zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Wójta Gminy K. (dalej Wójt) z dnia 17 grudnia 2019 r. nr [...] obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości.

Z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ egzekucyjny przyjął do realizacji tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony przez Wójta względem skarżącego - jako zobowiązanego do zapłaty III raty podatku od nieruchomości w kwocie 186 zł. Odpis tego tytułu został doręczony skarżącemu w dniu 2 marca 2020 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w T. (ZUS) świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, do pobierania których skarżący był uprawniony. Skarżący w dniu 5 marca 2020 r. zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku i wniósł o wstrzymanie egzekucji. W dniu 6 marca 2020 r. organ egzekucyjny wstrzymał realizację zajęcia w ZUS-ie, zaś postanowieniem z 7 kwietnia 2020 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 17 § 1 i art. 35 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Następnie pismem z 7 kwietnia 2020 r. na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. zwrócił się do Wójta jako wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zrzutów zgłoszonych przez skarżącego. Postanowieniem z 15 kwietnia 2020 r. nr RF.3162.55.2020 Wójt odmówił uznania zarzutów skarżącego za uzasadnione. W uzasadnieniu wierzyciel wskazał, że z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że brat Skarżącego i Skarżący na dzień 1 stycznia 2019 r. byli i są nadal współwłaścicielami działki gruntu nr [...] w K. (o powierzchni [...]ha fiz.) zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkami niemieszkalnymi. Podobnie, z księgi wieczystej nr [...] wynika, że działka ta jest w posiadaniu również skarżącego. Podatek rolny i podatek od nieruchomości za 2019 r. został ustalony decyzją z dnia 18 lutego 2019 r. nr RF.3127.424.2019.W, która została doręczona w dniu 26 lutego 2019 r. Wskazał, że na podstawie art. 3 § 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.- dalej u.p.o.l.) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości. Następnie Wierzyciel wskazał, że zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.) podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntu. Zatem organ uznał, że niesłuszny jest zarzut stawiany przez Skarżącego o nieistnieniu obowiązku podatkowego, albowiem z powyższego wynika, że zarówno na dzień wydania decyzji, terminu płatności III raty, jak i w chwili obecnej Skarżąćy jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, a co z tego wynika i podatnikiem podatku rolnego i od nieruchomości. W związku z tym zobowiązanie istnieje a przedawnienie nie nastąpiło. Organ egzekucyjny ustalił, że postanowienie to stało się przedmiotem zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu i jest ostateczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu postanowieniem z dnia 23 lipca 2020 r. nr SKO E 4011/306/20 utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 21 września 2020 r. nr 0214-SEE.711.200.2020-P organ egzekucyjny nie uznał zgłoszonych przez skarżącego zarzutów za uzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ww. postanowieniu Wójta z 15 kwietnia 2020 r. a który uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 u.p.e.a. pkt 1 u.p.e.a.) są nieuzasadnione. Skarżący złożył zażalenie od tego postanowienia wskazując na nieistnienie obowiązku podatku od nieruchomości, albowiem za budowę domu nie ma prawa Urząd Gminy naliczać podatku. Skarżący wskazał, że w związku z przebywaniem w areszcie śledczym w okresie od 21 listopada 2014 r. do 18 grudnia 2015 r. nie ponosi za ten czas żadnej odpowiedzialności, za działanie podejmowane przez brata Skarżąćego i Wójta Gminy, wskazując, że cała winę ponosi Urząd Gminy K.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że stanowisko wierzyciela jest ostateczne i wiąże organ egzekucyjny oraz organ nadzoru w sprawie, w uzasadnieniu postanowienia przytaczając wypowiedź Samorządowego Kolegium Odwoławczego .

W skardze na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, a także - o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że skarżący użytkował nieruchomość przez okres, za który naliczony został podatek oraz poprzez uznanie, że przedmiotowa nieruchomość jest nieruchomością zabudowaną, kiedy to budynek na nim posadowiony nie został dokończony i prawnie odebrany. Zarzucił również błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez naliczenie podatku od nieruchomości z uwzględnieniem domu, który nie został odebrany oraz pomimo że dokumentacja podpisywana była przez brata skarżącego. W uzasadnieniu wskazał, że sporna nieruchomość nie jest nieruchomością zabudowaną, gdyż znajdujący się na jej terenie budynek nadal pozostaje w stanie budowy – nie został odebrany ani wykończony. Skarżący nie odpowiada za działania brata, który w okresie od 21 listopada 2014 r. do 18 grudnia 2015 r. przebywał na tej nieruchomości i opiekowała się matką, z uwagi na przebywanie przez niego oraz jego brata w Areszcie Śledczym. Nie ponosi tez odpowiedzialności za podpisywane i odbierane przez brata Skarżącego– dokumenty, które były adresowane do Skarżącego. Wyjaśnił, że brat w imieniu skarżącego i podczas nieobecności skarżącego załatwiał wszelkie sprawy związane z przedmiotową nieruchomością, czego skarżący sobie nie życzył oraz do czego skarżący nigdy go nie upoważnił.

W odpowiedzi Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie może być uwzględniona.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.) ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - z zastrzeżeniem art. 57a, który w tej sprawie nie ma zastosowania.

Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Istotą sporu jest zasadność zgłoszonych przez skarżącego w związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem egzekucyjnym zarzutów, tj. nieistnienia obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanego.

Zdaniem skarżącego, organ nadzoru błędnie uznał, że w sprawie nie zachodzi sytuacja nieistnienia obowiązku. Nieruchomość opodatkowana podatkiem od nieruchomości nie jest bowiem zabudowana, ponieważ budynek na nim posadowiony nie został wykończony ani odebrany. Ponadto wszelkie dokumenty związane z tą nieruchomością, kierowane do skarżącego, były odbierane przez brata Skarżącego, który również występował w imieniu skarżącego, choć podczas nieobecności skarżącego nie był do tego upoważniony.

Wedle organu zaś zarzuty głoszone w postępowaniu egzekucyjnym nie są uzasadnione z powodu nieuznania ich przez wierzyciela. Stanowiskiem wierzyciela organ egzekucyjny i organ nadzoru są związani na mocy art. 34 § 1 u.p.e.a. Wskazał przy tym, że zarzut nieistnienia obowiązku nie jest zasadny. Obowiązek ten został ustalony decyzją ostateczną w zakresie podatku od nieruchomości na 2019 r. a wynikająca z niej rata podatku od nieruchomości nie została zapłacona. DIAS wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że wierzyciel ostatecznym postanowieniem z dnia 23 lipca 2020 r. nr SKO E 011/306/20 wskazał, że złożony przez skarżącego zarzut jest bezzasadny, gdyż jak wynika z przepisu art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, jeżeli grunty, o których mowa w art. 1 stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej osób, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Podstawą do obciążenia podatnika podatkiem od nieruchomości były przepisy u.p.o.l. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i pk 2 u.p.o.l. przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m.in. grunty oraz budynki i ich części. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów oraz obiektów budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w przypadku gdy przedmiot opodatkowania stanowi współwłasność kilku podmiotów obowiązek podatkowy ciąży na nich solidarnie. Wierzyciel wskazał, również, że zgodnie z art. 6c ust. 2 ustawy o podatku rolnym, łączne zobowiązanie pieniężne ustala się w odrębnej decyzji – nakazie płatniczym, jeżeli jest ono należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych. Nakaz płatniczy wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli. W sprawie nakaz płatniczy został wystawiony na brata skarżącego, ale Strona jako współwłaściciel odpowiada także za zapłatę podatku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano ponadto na fakt wydania ostatecznej decyzji w sprawie z dnia 18 lutego 2019 r. nr RF.3127.424.2019 Wójta Gminy K. Organ wskazał ponadto, że postępowania egzekucyjne nie jest postępowaniem przewidzianym dla weryfikacji obowiązków wynikających z decyzji ostatecznych, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na uwadze DIAS utrzymał w mocy postanowienie w sprawie uznania zarzutów za nieuzasadnione.

Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia doszedł do przekonania, że odpowiada ono prawu, zaś zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione.

Sąd wskazuje, że z dniem 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ora z niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070). Na mocy art. 13 ust. 1 tej ustawy do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 18 u.p.e.a. stanowi, że w sprawach nieuregulowanych przez te ustawę stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postepowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutów jest m.in. zarzut nieistnienia obowiązku. W postępowaniu egzekucyjnym organ zobligowany jest do stosowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, doręczenie tytułu wykonawczego zobowiązanemu, czyli podmiotowi, który nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym lub o charakterze pieniężnym – art. 1a pkt 20 u.p.e.a. - otwiera siedmiodniowy termin do wniesienia przez niego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 u.p.e.a.). Podstawy wniesienia zarzutu są wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a., a zawarty w nim katalog przesłanek jest katalogiem zamkniętym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2218/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Przesłankami tymi są m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Zasadność zgłoszonego zarzutu powoduje umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Niedopuszczalność egzekucji, nieistnienie obowiązku oraz niewymagalność obowiązku stanowią także bezwzględną przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a.

Zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W przypadku zgłoszenia zarzutu opartego na treści art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zobowiązany zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji. Z tytułu wykonawczego wynika bowiem domniemanie istnienia obowiązku. Z tej przyczyny zobowiązany w ramach tego zarzutu powinien wykazać, że obowiązek już nie istnieje (wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie obowiązku) lub że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku), albo że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny..

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów i tym w zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela co do zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Legalność postanowień wierzyciela w sprawie zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega kontroli sądu administracyjnego. Pomimo tego, że obecne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi bezpośredni związek, czy wręcz zależność polegająca na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Zatem dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 p.p.s.a., Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowienia wierzyciela i postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wierzyciela uznających za niezasadne zarzuty skarżącego, które stanowiły podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, wyrok NSA z dnia4 lutego 2011 r., II GSK 216/10; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r.; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08; z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13– wszystkie dostępne w CBOSA).

W kontrolowanej przez Sąd sprawie organ egzekucyjny - po zgłoszeniu zarzutu nieistnienia obowiązku prawidłowo, tj. zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska. W postanowieniu z 15 kwietnia 2020 r. wierzyciela wskazał, że zarzuty są niezasadne. Obowiązek ujęty w tytule wykonawczym nr [...] wynika z ostatecznej decyzji Wójta nr RF.3127.424.2019.W, która została doręczona w dniu 26 lutego 2019 r. Ustalone nią zobowiązanie podatkowe na 2019 r. m.in. w podatku od nieruchomości nie zostało zapłacone w części dotyczącej III raty. Skarżący – jako współwłaściciel nieruchomości, której dotyczyła ww. decyzja (zabudowana działka gruntu w K.) – jest solidarnie zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości. Jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy postanowienie wierzyciela obowiązek ten reguluje art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Z księgi wieczystej nr [...] wynika, że skarżący jest współwłaścicielem przedmiotowej działki gruntu.

W ocenie Sądu zarówno postanowienia wierzycielskie co do stanowiska w sprawie zarzutów, jak będące ich następstwem postanowienia organu egzekucyjnego oraz organu nadzoru – są poprawne. Właściwie dokonano ustaleń w zakresie istnienia obowiązku oraz w zakresie osoby zobowiązanego. W tym stanie rzeczy zarzuty te nie są uzasadnione.

Sformułowane zaś w skardze zarzuty przeciwko postanowieniu Dyrektora IAS nie dotyczą w istocie postępowania egzekucyjnego. Ani Wójt, ani organ egzekucyjny (i dalej – organ nadzoru) nie mogą w ramach postępowania egzekucyjnego dokonywać ustaleń faktycznych i ich oceny podatkowej wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2019 r. Zatem zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pk1 i pkt 2 u.p.o.l. nie mógł odnieść skutku procesowego w sprawie zgodnie z żądaniem skarżącego. Wykracza to bowiem poza zakres kontrolowanej sprawy. Skarżący natomiast nie wykazał, by obowiązek podlegający egzekucji nie istniał – natomiast wierzyciel wykazał, że obowiązek ten wynika z ostatecznej decyzji podatkowej, której skarżący nie zaskarżył. Z kolei wskazana w skardze okoliczność, że dokumentacja w sprawie podatku od nieruchomości podpisywana była przez brata skarżącego nie ma wpływu na niniejszą sprawę i powinna była być przedmiotem weryfikacji w postepowaniu podatkowym dotyczącym podatku od nieruchomości.

W tym stanie rzeczy, skarga nie jest uzasadniona, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś stanowisko wierzyciela jest prawidłowe, a organ egzekucyjny i organ nadzoru (Dyrektor IAS) są nim związani na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Sąd stwierdził, że wierzyciel dokonał wszechstronnej oceny okoliczności zgłoszonych przez skarżącego, a stanowiących podstawę zarzutu, i na podstawie dokonanej analizy materiału dowodowego wyraził stanowisko w postanowieniu oraz uzasadnił je w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.