Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 801/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 14 b
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Gmina (zwana dalej "Gminą") w dniu 31 grudnia 2013 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku, obowiązującej do wewnątrzwspólnotowego nabycia podnośnika pożarniczego oraz specjalistycznego i uzupełniającego wyposażenia technicznego.

Opisując zdarzenie przyszłe Gmina wskazała, że będąc zarejestrowanym podatnikiem VAT, planuje zakup podnośnika pożarniczego. Zakup ten będzie dokonany w trybie przepisów o zamówieniach publicznych. Zamawiającym będzie Gmina, ona też będzie zawierać umowę, w ramach której zakupi przedmiotowy składnik majątku. Planuje zakupić (również w trybie zamówień publicznych) pewne towary stanowiące specjalistyczne wyposażenie techniczne, w tym: radiostację bazową - 1 szt., radiostacje przewoźne - 9 szt., piły spalinowe do drewna - 2 szt., piły spalinowe do betonu - 2 szt., agregaty prądotwórcze - 3 szt., trójnogi z bloczkiem i windą - 3 zestawy, kamerę termowizyjną - 1 szt., amfibię z przyczepą - 1 szt., łódź motorową aluminiową - płaskodenną aluminiową z wyposażeniem - 1 szt., system obserwacji i narzędzi wspomagających monitoring i ocenę stanu środowiska -1 szt. Gmina planuje zakupić (również w trybie zamówień publicznych) pewne towary stanowiące wyposażenie uzupełniające w tym: maski z pyłopochłaniaczem - 70 szt., syreny elektroniczne - 3 szt., namioty - 2 szt., maszty oświetleniowe - 6 szt., zestawy medycznie - 3 szt., latarki -10 szt., mapy cyfrowe i warstwowe - 1 komplet, łóżka polowe L1 - 130 szt., krzesła 30 szt., stoły -10 szt., koce - 260 szt., poduszki -130 szt., spodniowodery - 40 szt., kurtki przeciwdeszczowe - 40 szt., kombinezony przeciw owadom - 4 szt.

Gmina wskazała, iż nie jest wykluczone, że do przetargu staną również oferenci z innych państw członkowskich, którzy zaoferują korzystną cenę. Po stronie Gminy może mieć miejsce wówczas wewnątrzwspólnotowe nabycie tego sprzętu. Gmina będzie podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku należnego z tego tytułu. Powyższy sprzęt w części mieści się w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jako sprzęt przeznaczony na cele ochrony przeciwpożarowej, jednakże Gmina nie będzie dokonywała tego zakupu - który może skutkować wewnątrzwspólnotówym nabyciem - dla jednostki ochrony przeciwpożarowej. Właścicielem nabytego sprzętu będzie pozostawać Gmina. Możliwe jest, że część tego sprzętu (w szczególności podnośnik pożarniczy) będzie wykorzystywana przez Ochotniczą Straż Pożarną, jednakże ta jednostka organizacyjna nie uzyska własności tego sprzętu. Towary te będą jej jedynie wypożyczane (nieodpłatnie udostępniane) przez Gminę.

Na tle wyżej przedstawionego zdarzenia przyszłego, Gmina zadała pytanie, czy powyższy sprzęt nabywany przez Gminę (jednostkę samorządu terytorialnego) - jest objęty podstawową stawką podatku od towarów i usług, w związku z czym, jeśli dojdzie do jego wewnątrzwspólnotowego nabycia - będzie musiała zastosować podstawową stawkę podatku od towarów i usług?

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Gmina wskazała, iż zasadą jest, że jeśli przepisy szczególne nie przewidują w sposób wyraźny zastosowania innej stawki podatku albo zwolnienia podatkowego, to stosowana jest stawka podstawowa VAT (aktualnie, na mocy przepisów przejściowych, wynosząca 23%). Zasada powyższa wynika z brzmienia art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.) - zwanej dalej "u.p.t.u.". Powołując następnie treść art. 41 ust. 10 u.p.t.u. i wskazując na załącznik nr 3 do ustawy, Gmina wskazała, że część towarów zakupionych jako wyposażenie techniczne oraz wyposażenie uzupełniające, mogłoby zostać objęte stawką obniżoną.

Zdaniem Gminy, wprowadza się jednak dwa warunki zastosowania stawki obniżonej. Po pierwsze, dostawa musi być dokonana dla jednostek ochrony przeciwpożarowej. Po drugie, towary będące przedmiotem dostawy muszą być przeznaczone na cele ochrony przeciwpożarowej. W opisywanej sytuacji są wątpliwości co do spełnienia każdego z tych warunków. Po pierwsze, w ocenie Gminy wątpliwe jest, czy podnośnik, o którym mowa, służyć będzie celom ochrony przeciwpożarowej. Zakup podnośnika sfinansowany zostanie ze środków "Infrastruktura ochrony środowiska", Działanie 4.5 "Ochrona przyrody i zapobieganie zagrożeniom", Poddziałanie 4.5.2 "Zapobieganie zagrożeniom". Nie ma więc wyraźnego przeznaczenia powyższego towaru do celów ochrony przeciwpożarowej. Podobnie zakup towarów stanowiących wyposażenie techniczne i wyposażenie uzupełniające. Nie są one przeznaczone na cele ochrony przeciwpożarowej, lecz generalnie służyć mają ochronie przed skutkami różnego rodzaju klęsk żywiołowych (nie tylko pożarów, ale również powodzi, wichur i tym podobnych).

Po drugie, zdaniem Gminy, istnieją także wątpliwości, czy wystąpi "dostawa (...) towarów (...), dla jednostek ochrony przeciwpożarowej". Przede wszystkim należy się zastanowić, czy dla jednostek ochrony przeciwpożarowej mają być "towary" czy też "dostawy towarów". Ma to pewne znaczenie, gdyż w tym pierwszym przypadku znaczenie miałoby to, kto otrzymuje towary, zaś w tym drugim przypadku, większe znaczenie ma to, kto jest odbiorcą samej czynności dostawy.

Analizując powyższe zagadnienie Gmina zauważyła, że przed określeniem "dla jednostek ochrony przeciwpożarowej" znajduje się przecinek. Powyższe wskazuje, że określenia "dla jednostek ochrony przeciwpożarowej" dotyczy sformułowanie "dostawa towarów". To więc dla jednostek ochrony przeciwpożarowej powinna być wykonana dostawa towarów, a nie tylko same towary (powinny być dla tych jednostek).

W ocenie Gminy, wykładnia językowa przemawia zatem za interpretacją, zgodnie z którą - dla zastosowania stawki obniżonej - nabywcą powinna być jednostka ochrony przeciwpożarowej (czyli jednostka organizacyjna straży pożarnej, bądź innej jednostki ochrony przeciwpożarowej). Nie chodzi zatem o faktyczne dostarczenie sprzętu, tylko o wykonanie czynności opodatkowanej (dostawy). Ona zaś jest wykonywana "dla" konkretnego nabywcy (podmiotu widniejącego na fakturze).

Gmina stanęła zatem na stanowisku, że powyższy sprzęt -nabywany przez nią jako jednostkę samorządu terytorialnego będzie objęty podstawową stawką podatku od towarów i usług, w związku z czym, jeśli dojdzie do jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, będzie musiała zastosować podstawową stawkę podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w dniu 26 marca 2014 r. wydał interpretację indywidualną , w której stwierdził, że stanowisko Gminy jest nieprawidłowe.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ interpretacyjny powołał treść obowiązujących przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wskazując, co podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co należy rozumieć przez terytorium kraju oraz towary, co rozumie się przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów oraz ile wynosi stawka podatku dla towarów i usług.

Następnie organ interpretacyjny wskazał, że w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, w części dotyczącej towarów przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej, w poz. 129-134, wymieniono enumeratywnie towary, których dostawa korzysta z obniżonej stawki podatku w wysokości 8%.Stosowanie obniżonej, 8% stawki podatku dla dostawy towarów na cele ochrony przeciwpożarowej, jest uzależnione od spełnienia łącznie następujących warunków:

1) towar będący przedmiotem dostawy musi być wymieniony w poz. 129-134 załącznika nr 3 do ustawy,

2) dostawa jest dokonana na terytorium kraju dla jednostek ochrony przeciwpożarowej,

3) towary będące przedmiotem, dostawy są przeznaczone na cele ochrony przeciwpożarowej.

Organ interpretacyjny wskazał następnie, że wykładni art. 41 ust. 2 i ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług nie można dokonywać z pominięciem przepisów art. 29 pkt 2 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej ( Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 ze zm.). Z art. 29 pkt 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej wynika, że koszty funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej pokrywane są z budżetów jednostek samorządu terytorialnego, natomiast art. 32 ust. 2 tej ustawy stanowi, że koszty wyposażenia, utrzymania, wyszkolenia i zapewnienia gotowości bojowej ochotniczej straży pożarnej ponosi Gmina. Skoro zatem na Gminę (czy też inną jednostkę samorządu terytorialnego tworzącą jednostkę ochrony przeciwpożarowej) został nałożony ustawowy obowiązek finansowania kosztów funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej, jak również kosztów wyposażenia, utrzymania i zapewnienia gotowości bojowej ochotniczej straży pożarnej, a sama Gmina (czy też inna jednostka samorządu terytorialnego) nie jest jednostką ochrony przeciwpożarowej, to mimo, że formalnym nabywcą sprzętu przeciwpożarowego jest jednostka samorządu terytorialnego, faktycznie dostawa tego sprzętu następuje na rzecz jednostek ochrony przeciwpożarowej, z przeznaczeniem na cele ochrony przeciwpożarowej.

Zdaniem organu interpretacyjnego, analiza okoliczności faktycznych sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa pozwala stwierdzić, że w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia tych towarów, które wymienione są w poz. 129-134 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, i które wykorzystywane będą przez Ochotniczą Straż Pożarną (gaszenie pożarów, ochrona przed skutkami różnego rodzaju klęsk żywiołowych - powodzi, wichur i tym podobnych), niezależnie od faktu, że ich formalnym nabywcą i właścicielem będzie Gmina, wbrew stanowisku wyrażonemu we wniosku, zostaną spełnione warunki określone w art. 41 ust. 2 w związku z ust. 10 u.p.t.u., w powiązaniu z art. 146 a pkt 2 ustawy. Tym samym Gmina dokonując ich wewnątrzwspólnotowego nabycia uprawniona będzie do zastosowania preferencyjnej, 8% stawki podatku.

Natomiast w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które nie zostały wymienione w poz. 129-134 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz takich, które jakkolwiek zostały w nich wymienione, ale nie będą wykorzystywane przez Ochotniczą Straż Pożarną - zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 w związku z art. 146 a pkt 1 u.p.t.u. -zastosowanie znajdzie 23% stawka podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na wezwanie Gminy do usunięcia naruszenia prawa, organ interpretacyjny stwierdził brak podstaw do zmiany udzielonej indywidualnej interpretacji podatkowej.

Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą interpretację indywidualną, wnosząc o jej zmianę w całości zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w zapytaniu z dnia 27 grudnia 2013 r., złożonym w tej sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej interpretacji zarzuciła rażące naruszenie przepisów art. 41 ust. 1 i ust. 10 u.p.t.u. przez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące wydaniem błędnej interpretacji.

W uzasadnieniu skargi, Gmina przedstawiając stan sprawy wskazała, że nie jest możliwe tolerowanie stanu rzeczy, w którym ten sam organ w sprawach prawie identycznych pod względem stanu faktycznego i prawnego, zajmuje skrajnie odmienne stanowisko, tym bardziej, że jeden z ewentualnych dostawców posiada własną interpretację indywidualną, z której wynika, że musiałby on w sytuacji opisanej w zapytaniu, wystawić Gminie fakturę VAT ze stawką VAT podstawową.

Gmina ponownie wskazała, że za podstawową stawką podatku przemawia to, że zasadą jest, iż jeśli przepisy szczególne nie przewidują w sposób wyraźny zastosowania innej stawki podatku albo zwolnienia podatkowego, to wówczas stosowana jest stawka podstawowa VAT (art. 41 ust. 1 u.p.t.u.). Uzasadniając powyższe, powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Nadto, zdaniem Gminy unijna dyrektywa nie zezwala Polsce na stosowanie obniżonej stawki VAT w odniesieniu do towarów przeznaczonych na cele bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Do dostaw sprzętu przeciwpożarowego, który nie jest zapisany w załączniku 3 do dyrektywy określającym towary i usługi, wobec których można stosować obniżoną stawkę VAT, nie można stosować - zgodnie z przepisami unijnymi - stawki obniżonej dla tego rodzaju towarów. Gmina powołała się przy tym na inne interpretację indywidualne w których organy interpretacyjne orzekły o braku możliwości zastosowania preferencyjnej stawki podatku w tego rodzaju przypadkach.

Końcowo Gmina podniosła, że ten sam organ, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, zmienił swoje dotychczasowe stanowisko, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W wyniku kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej co do jej zgodności z prawem, przeprowadzonej na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd uznał, że skarga jest niezasadna.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy rozdziału 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - zwanej "O.p.". Zgodnie z treścią zamieszczonego w tym rozdziale przepisu art. 14b § 1 O.p. Minister Finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Przy czym Sąd podkreśla, że udzielając interpretacji indywidualnej organ podatkowy nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nie staje się ona zatem aktem stosowania prawa, rozstrzygającym o prawach lub obowiązkach podmiotu w konkretnej sprawie podatkowej. Interpretacja jest jedynie poglądem na temat rozumienia treści przepisów prawa (por. wyrok WSA z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Bk 178/05).

Spór pomiędzy skarżącą Gminą a organem wydającym interpretację sprowadza się do wykładni art. 41 ust. 10 u.p.t.u., w myśl którego obniżoną stawkę podatku (8%) stosuje się do dostaw na terytorium kraju towarów wymienionych w poz. 129 – 134 załącznika nr 3 do tej ustawy, dla jednostek ochrony przeciwpożarowej, przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej.

Z treści tego przepisu wynika, że dostawa towarów przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej korzysta z obniżonej stawki VAT w sytuacji, gdy zaistnieją łącznie następujące przesłanki:

1) dotyczy towarów wymienionych w poz. 129 - 134 załącznika nr 3 do ustawy podatkowej,

2) dostawa odbywa się na terytorium kraju,

3) towary przeznaczone są dla jednostek ochrony przeciwpożarowej,

4) wykorzystane mają być na cele ochrony przeciwpożarowej

Z kolei z treści art. 15 ustawy o ochronie przeciwpożarowej ( Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380) wynika, że jednostkami ochrony przeciwpożarowej są: jednostki organizacyjne Państwowej Straży Pożarnej, jednostki organizacyjne wojskowej ochrony przeciwpożarowej, zakładowa straż pożarna, gminna zawodowa straż pożarna, powiatowa (miejska) straż pożarna, terenowa służba ratownicza, ochotnicza straż pożarna, związek ochotniczych straży pożarnych, inne jednostki ratownicze.

W myśl zaś art. 29 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, koszty funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej pokrywane są z: budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, dochodów instytucji ubezpieczeniowych, ubezpieczających osoby prawne i fizyczne, środków własnych podmiotów, o których mowa w art. 17, które uzyskały zgodę ministra właściwego do spraw wewnętrznych na utworzenie jednostki ochrony przeciwpożarowej.

Nadto, zgodnie z art. 32. ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o ochronie przeciwpożarowej, koszty wyposażenia, utrzymania, wyszkolenia i zapewnienia gotowości bojowej jednostek ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, ponoszą podmioty tworzące te jednostki. Koszty wyposażenia, utrzymania, wyszkolenia i zapewnienia gotowości bojowej ochotniczej straży pożarnej ponosi gmina, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1.

Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Gmina będąc zarejestrowanym podatnikiem VAT, planuje zakup sprzętu w części mieszczącego się w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług (u.p.t.u.), jako sprzętu przeznaczonego na cele ochrony przeciwpożarowej. Właścicielem nabytego sprzętu będzie pozostawać Gmina. Możliwe jest, że część tego sprzętu będzie wykorzystywana przez Ochotniczą Straż Pożarną, jednakże ta jednostka organizacyjna nie uzyska własności tego sprzętu. Towary te będą jej jedynie wypożyczane przez Gminę.

W ocenie Sądu, trafnie organ interpretacyjny prawidłowo dokonał wykładni art.41 ust. 10 u.p.t.u. w związku z art.15 ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz art. 29 i art. 32 tej ustawy. Skoro z ustawy o ochronie przeciwpożarowej wynika, jakie jednostki organizacyjne są jednostkami ochrony przeciwpożarowej i kto ponosi koszty funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej, nie można, jak to czyni Gmina, dokonywać wykładni przepisu art. 41 ust. 10 u.p.t.u. jedynie w oparciu o wykładnię językową i niepełną wykładnię systemową.

Podkreślić należy, że nie sprzeciwia się przedstawionej przez organ interpretacyjny wykładni art. 41 ust. 10 u.p.t.u. fakt, że jednostka samorządu terytorialnego nie jest jednostką ochrony przeciwpożarowej, o której mowa w art. 15 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Rzeczą organu podatkowego jest natomiast każdorazowe ustalenie, czy dostawa ma miejsce dla jednostki ochrony przeciwpożarowej, i czy dostarczane towary przeznaczone są na cele ochrony przeciwpożarowej.

Na gruncie stanu niniejszej sprawy, kierując się wykładnią celowościową art. 41 ust. 10 u.p.t.u., rozumieć należy w ten sposób, że obniżoną stawkę podatkową należy stosować bez względu na to, kto nabywa towary wymienione w pozycjach 129 – 134 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług pod warunkiem, że są one przeznaczone dla jednostek ochrony przeciwpożarowej oraz na cele ochrony przeciwpożarowej.

Tym samym Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, popiera stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Stanowisko to znajduje również oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 06 lipca 2012 r., III SA/Wa 2979/11; wyrok WSA w Gliwicach z 9 maja 2007 r., III SA/Gl 568/07; wyrok WSA we Wrocławiu z 18 sierpnia 2011 r., I SA/Wr 867/11; wyrok NSA z 28 października 2008 r., I FSK 1322/07; wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r., I FSK 1082/09; wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., I FSK 1139/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sumując stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonej interpretacji prowadzi do wniosku, że organ wydał zaskarżoną interpretację na podstawie przepisów prawa, a z przedstawionego uzasadnienia wynika, jakimi przesłankami się kierował. O uchybieniu obowiązujących norm prawnych nie przesądza fakt, że ocena prawna stanowiska pytającego jest odmienna od oceny stanowisk innych podmiotów będących w podobnej sytuacji prawnopodatkowej. Istota interpretacji indywidualnej sprowadza się bowiem do oceny zasadności stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o jej wydanie, a nie do polemiki z wnioskodawcą co do zasadności interpretacji lub orzeczeń wydanych w oparciu o indywidualnie formułowane stany faktyczne lub prognozowane zdarzenia przyszłe. Podkreślić należy, że organ podatkowy nie jest ani uprawniony, ani tym bardziej obowiązany do wyrażania oceny w przedmiocie zasadności orzeczeń sądowych wydanych w innych sprawach. Wyznacznikiem działań organu podatkowego są obowiązujące przepisy prawa w ustalonym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym), a nie poszczególne interpretacje stanu faktycznego, nawet w sytuacji, gdy zastosowanie danego przepisu wzbudza kontrowersje i wiąże się z dokonywaniem różnorodnej wykładni, zarówno przez organy podatkowe, jak i sądy administracyjne. Okoliczność, iż Skarżąca nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Skarżąca ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności Jej stanowiska, przekonanie to nie musi mieć jednak odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa i ich wykładni. Zatem, wbrew twierdzeniom Skarżącej, rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji indywidualnej znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, które zacytowano i szczegółowo omówiono.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem prawa, a zatem wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi, Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.