Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1772/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 15
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2007r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania .


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz, U, z 2000 r. Nr 98, poz, 1071 ze zm.) oraz art, 18 ust, 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 18 ust 5 pkt. 3 w związku z art. 26 ustawy z dnia 21 maja 1999 r, o broni i amunicji (Dz, U, z 2004 r. Nr 52, poz, 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pana W. S. – skarżącego - od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2007 r., cofającej pozwolenie na broń palną gazową utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję

Ustalono, że we wrześniu 2006 r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną gazową. Podstawą wszczęcia tego postępowania było nie przedłożenie przez niego organowi Policji orzeczeń wydanych przez lekarza i psychologa potwierdzających, że nie ma przeciwwskazań medycznych i psychologicznych do posiadania i posługiwania się przez niego bronią. Organ I instancji wskazał, że termin wykonania badań upłynął w dniu 21 marca 2005 r.

Skarżący przesłał organowi pozytywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] 10.2006 r. stwierdzające, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Poinformował także, iż od negatywnego orzeczenia lekarskiego z dnia 22 października 2006 r, stwierdzającego, że nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią odwołał się do Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Na wyznaczone badanie w trybie odwoławczym w terminie 13 grudnia 2006 r. skarżący nie stawił się, o czym powiadomił organ I instancji Instytut Medycyny Pracy w [...].

Komendant Wojewódzki Policji w P. uznał, iż wiążące jest negatywne orzeczenie lekarskie wydane skarżącemu w I instancji, którego - nie stawiając się na badania w wyznaczonym terminie - skutecznie on nie podważył.

Wskazując na powyższe cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń, wskazując na przepis art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Jako drugą przesłankę cofnięcia pozwolenia organ uznał okoliczność, iż skarżący naruszył obowiązek pisemnego zawiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, do czego zobowiązuje posiadaczy broni art 26 ustawy o broni i amunicji.

Od tej decyzji odwołał się skarżący wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, iż powołany jako podstawa prawna decyzji przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji zastosowano niewłaściwie, gdyż zebrany materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, iż skarżący, u którego stwierdzono jedynie nadciśnienie oraz wadę wzroku, jest osobą, którą należy w oparciu o te jednostki chorobowe zaliczyć do osób wymienionych w drugim przywołanym przepisie. Innym rażącym naruszeniem przepisów w szczególności art. 107 § 3 kpa, jest brak wyjaśnienia podstawy prawnej skarżonej decyzji. Podkreślono, że skarżący nie kwestionuje wyników przeprowadzonego badania, a jedynie nie zgadza się ze stanowiskiem lekarza, iż wykryte u niego choroby uzasadniają wydanie negatywnego orzeczenia lekarskiego. Poinformował też, że pismem z dnia [...] lutego 2007 r. Instytut Medycyny Pracy odmówił p, [...] wydania orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym, w związku z czym złożył on skargę na bezczynność tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Wskazał, że uchybienie polegające na nie poinformowaniu organu Policji o zmianie stałego miejsca zamieszkania jest przeoczeniem, które zostało niezwłocznie naprawione po jego ujawnieniu.

Komendant Główny Policji, wskazał, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy pkt 2-4, co wprost wynika z treści wzoru orzeczenia lekarskiego określonego w załączniku nr 1 część A do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dn 6 maja 2002 r. Podniesiono, że zgodnie z wzorem orzeczenia lekarz upoważniony na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) stwierdza, że dana osoba nie należy do osób wymienionych wart., 15 ust 1 pkt. 2-4 ustawy z dnia 21, 05, 1999 r, obroni i amunicji.

Zdaniem organu skarżący otrzymał orzeczenie lekarskie stwierdzające, iż nie ma zdolności fizycznej i psychicznej do posługiwania się bronią. Organ I instancji słusznie zatem cofnął mu pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Podniesiono, że organ nie miał uprawnień do zakwalifikowania jej w oparciu o orzeczenie do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 2 , ponieważ nie upoważniała go do tego treść otrzymanego orzeczenia, ogólnie stwierdzającego, iż w myśl art. 15 ustawy skarżący nie ma zdolności do posługiwania się bronią. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, który organ II instancji uznał za słuszny.

Wskazano, że badania lekarskie i psychologiczne osób posiadających pozwolenia na. broń przeprowadzają lekarze i psycholodzy upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898, ze zm.). Rozporządzenie to w § 8 stanowi, że od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje tak stronie jak i właściwemu organowi Policji odwołanie. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w tym trybie jest ostateczne (§ 8 pkt 9).

Skarżący skorzystał z prawa do złożenia odwołania od negatywnego orzeczenia lekarskiego w związku z czym organ odwoławczy - Instytut Medycyny Pracy w [...] -wyznaczył mu termin badania lekarskiego uznając, iż tylko w tym trybie może je załatwić (kwestie tę reguluje § 8 ust 6 rozporządzenia). Strona odmówiła jednak poddania się ponownym badaniom lekarskim w trybie odwoławczym i zażądała zmiany orzeczenia na podstawie badań przeprowadzonych w I instancji, które w jej ocenie nie dawały podstaw do wydania jej negatywnego orzeczenia. Żądaniu temu - jak wynika z odwołania strony od decyzji organu Policji, Instytut Medycyny Pracy odmówił. Organ ten poinformował, iż skarżący na badania się nie stawił zatem orzeczenie w II instancji nie zostało mu wydane.

Organy Policji uznały, iż wiąże je negatywne orzeczenie lekarskie wydane w I instancji.

Wskazano, że skarżący od roku 1995 wielokrotnie zmienił miejsce pobytu - ostatnio w 2003 r. a więc był zobowiązany do poinformowania organów policji zgodnie z przepisem art. 26 ustawy o broni i amunicji Ustawodawca nie przewidział przy tym ani możliwości zwolnienia się od niego, ani nie wskazał okoliczności usprawiedliwiających jego zaniechanie.

Organ wskazał, że nie ma podstaw do umorzenia postępowania, o co wnoszono w odwołaniu. Wskazano, że zgodnie z dyspozycją art, 105 § 1 organ administracji publicznej umarza postępowanie, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń nie jest zdaniem organu bezprzedmiotowe, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy. Podniesiono, że wnioskowane rozstrzygnięcie nie jest też możliwe w myśl dyspozycji 105 § 2 kpa, bowiem sformułowano w nim kilka warunków pozwalających umorzyć postępowanie administracyjne - muszą one być spełnione łącznie. Jednym z tych wymogów jest, aby wszczęcie postępowania administracyjnego zainicjowała jego strona. Postępowanie w sprawie niniejszej wszczęte natomiast zostało z urzędu (przez organ administracji).

Skargę na w/w decyzję wniósł skarżący wskazując na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 21 marca 1999 r. o broni palnej i amunicji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, skutkujące cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń, w sytuacji, gdy uchybienie obowiązkowi, o którym mowa w art. 26 cytowanej ustawy powstało na skutek przeoczenia skarżącego, nie nosząc znamion celowego uchylania się od jego spełnienia, a przepis pozwala organom policji na odstąpienie od stosowania przewidzianej w nim sankcji.

Nadto podniósł rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: art. 16 k.p.a. w zw. z art. 269 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu przez Komendanta Głównego Policji, że orzeczenie lekarskie nr [...] wydanie przez lekarza orzecznika w I instancji, jest decyzją prawomocną i ostateczną, mimo skutecznego zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia przez wniesienie w terminie odwołania od powyższej decyzji oraz mimo braku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia w trybie odwoławczym,

Podniósł naruszenie art. 97 ust. 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, skutkujące brakiem zawieszenia toczącego się w sprawie postępowania, mimo istnienia ustawowej przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania, tj. konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, polegającego na wyjaśnieniu następującej kwestii przez uprawniony do tego organ - Zakład Medycyny pracy [...] : czy skarżący jest osobą posiadającą zdolność psychiczną i fizyczną do dysponowania bronią, stosownie do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 2-4 cytowanej ustawy o broni palnej i amunicji.

Biorąc pod uwagę powyższe wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2007 r., oraz o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wskazał, że skarżący - po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu w stosunku do jego osoby postępowania w sprawie wycofania pozwolenia na posiadanie broni gazowej, wykonał stosowne badania lekarskie. Jednakże, w orzeczeniu lekarskim nr [...] lekarz orzecznik stwierdził, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 2-4 ustawy z dnia 21 marca 1999 r. o broni palnej i amunicji i nie może dysponować bronią. Orzeczenie o powyższej treści zostało wydane w oparciu o stwierdzone u skarżącego następujące stany chorobowe: nadciśnienie oraz wadę wzroku.

Podniósł, że od powyższego orzeczenia odwołał się w ustawowym terminie do Instytutu Medycyny Pracy [...] oraz nie kwestionował wyników przeprowadzonego badania lekarskiego, lecz jedynie nie zgadzał się ze stanowiskiem lekarza, iż wykryte u skarżącego choroby, uzasadniają wydanie orzeczenia lekarskiego o przytoczonej treści. Jednakże Instytut Medycyny Pracy odmówił skarżącemu wydania orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym w niniejszej sprawie, pozbawiając go tym samym możliwości dochodzenia swoich praw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i zamykając mu drogę do weryfikacji jego uprawnień przez bezstronny i niezależny sąd powszechny.

Jego zdaniem nie może budzić wątpliwości fakt, że decyzja lekarza orzecznika wydana w I instancji, nie może żadną miarą zostać uznana za decyzję prawomocną.

Podniósł, że wnosząc odwołanie od decyzji nr [...] wydanej przez lekarza orzecznika do Instytutu Medycyny Pracy [...] dokonał tej czynności w przepisanym 30-dniowym terminie, o którym mowa w § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

Uznał, że na obecnym etapie sprawy - nie można w ogóle rozważać kwestii, o której mowa w § 8 ust. 9 cytowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia, z uwagi na wspomnianą wyżej okoliczność, iż organ wyższego stopnia - Instytut Medycyny Pracy - nie wydał orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym.

Uznał, że zarówno decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, jak i zaskarżona niniejszą skargą decyzja są przedwczesne, albowiem skarżący na chwilę obecną nie dysponuje prawomocnym orzeczeniem lekarskim, które mógłby przedstawić organom Policji.

Jego zdaniem decyzja lekarza orzecznika wydana w I instancji nie może zostać uznana za decyzję ostateczną z uwagi na to, że skarżący skutecznie się od niej odwołał, wykorzystując przysługujące mu prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

Wskazał, że winno to stać się podstawą do zastosowania przez organ przepisu art. 97 ust. 4 k.p.av statuującego ustawową obligatoryjną przesłankę zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Uznał, że decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. zarzucić trzeba naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 21 marca 1999 r. o broni palnej i amunicji. Podniósł, że przepis ten stanowi, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia organu Policji o zmianie stałego miejsca pobytu, o którym mowa w art. 26 cytowanej ustawy. Jego zdaniem uchybienie, którego się dopuścił powstało na skutek przeoczenia, nie zaś złej woli. Podkreślił, że niezwłocznie poinformował stosowny organ Policji o swoim aktualnym adresie, jak tylko powziął informację, iż nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 26 ustawy o broni palnej i amunicji.

Podniósł, że obowiązek, o którym mowa w art. 26 ustawy o broni palnej i amunicji ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesu społecznego, jednakże, uchybienie powyższemu obowiązkowi zostało obwarowane przez ustawodawcę fakultatywną sankcją w postaci cofnięcia pozwolenia na broń. Jego zdaniem pozwala to przyjąć założenie, że intencją ustawodawcy było stosowanie powyższej - niezwykle surowej sankcji - w odniesieniu do najpoważniejszych uchybień, charakteryzujących się umyślnością i szczególnym natężeniem złej woli posiadacza broni.

Wskazał, że takie postępowanie organu wykracza poza konstytucyjne ramy zasady proporcjonalności, w myśl której, jeżeli dany cel jest możliwy do osiągnięcia przy zastosowaniu innego środka, nakładającego mniejsze ograniczenia na prawa i wolności, to zastosowanie przez organy władzy publicznej środka bardziej uciążliwego wykracza poza to, co jest konieczne. Skoro zatem możliwa była realizacja obowiązku w postaci informowania organów Policji o aktualnym miejscu pobytu, poprzez skierowanie do skarżącego stosownego wezwania do wypełnienia ustawowego obowiązku, który - jak pokazuje przykład niniejszej sprawy - zostałby niezwłocznie spełniony, to stosowanie środka ostatecznego i najbardziej surowego jest nieuprawnione.

Z tego też względu, stosowanie tak dotkliwej sankcji w stosunku do skarżącego, który jedynie na skutek przeoczenia nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, a jego zachowaniu trudno przypisać umyślność, nie jest uzasadnione w świetle przepisu art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 21 marca 1999 r. o broni palnej i amunicji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Obowiązkiem organu jest także decyzję uzasadnić. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i winno odpowiadać wymogom przewidzianym art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Obowiązek ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy w jej kształcie oznacza, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem sprawy decyzją organu I instancji.

Jak wynika z powyższych wywodów organ II instancji uchybił powyższej zasadzie. Brak ustosunkowania się organu II instancji do argumentów skarżącego czyni kontrolę zaskarżonej decyzji niemożliwą.

Podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną gazową było nie przedłożenie przez niego organowi Policji orzeczeń wydanych przez lekarza i psychologa potwierdzających, że nie ma przeciwwskazań medycznych i psychologicznych do posiadania i posługiwania się przez niego bronią. Organ I instancji wskazał, że termin wykonania badań upłynął w dniu 21 marca 2005 r. Nadto podniesiono, że skarżący od roku 1995 wielokrotnie zmienił miejsce pobytu - ostatnio w 2003 r. a więc był zobowiązany do poinformowania organów policji zgodnie z przepisem art. 26 ustawy o broni i amunicji

Badania lekarskie i psychologiczne osób posiadających pozwolenia na broń przeprowadzają lekarze i psycholodzy upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898, ze zm.). Rozporządzenie to w § 8 stanowi, że od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje tak stronie jak i właściwemu organowi Policji odwołanie. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w tym trybie jest ostateczne (§ 8 pkt 9).

Skarżący przesłał organowi pozytywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] października 2006r. stwierdzające, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Poinformował także, iż od negatywnego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] października 2006 r, stwierdzającego, że nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią odwołał się do Instytutu Medycyny Pracy [...]. Na wyznaczone badanie w trybie odwoławczym w terminie [...] grudnia 2006 r. skarżący nie stawił się, o czym powiadomił organ I instancji Instytut Medycyny Pracy [...].

Skarżący, podniósł, że w dokumentacji orzeczenia lekarskiego z dnia [...] października 2006r. stwierdzono u niego jedynie nadciśnienie oraz wadę wzroku, a więc jego zdaniem na podstawie w/w wad trudno wskazać, że jest osobą, którą należy w oparciu o te jednostki chorobowe zaliczyć do osób nie mogących dysponować bronią a badania lekarskie w trybie odwoławczym mogą być przeprowadzone bez osobistego stawiennictwa na co też wskazywał w odwołaniu.

Skarżący wskazał, że uchybienie polegające na nie poinformowaniu organu Policji o zmianie stałego miejsca zamieszkania jest przeoczeniem, które zostało niezwłocznie naprawione po jego ujawnieniu.

Organ nie uznał tych argumentów i wskazał, że pozwolenie należy cofnąć w oparciu o przepis art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Jako drugą przesłankę cofnięcia pozwolenia uznano, iż skarżący naruszył obowiązek pisemnego zawiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, do czego zobowiązuje posiadaczy broni art. 26 ustawy o broni i amunicji.

Należy zauważyć, że słuszne jest stanowisko organów policji, że ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Organy Policji związane są więc takimi ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie art. 8 cytowanego rozporządzenia.

Przepis § 8 cytowanego rozporządzenia w pkt.5 stanowi, że lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem wnoszone jest odwołanie, przekazuje je, wraz z dokumentacją badań, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z pkt.6 rozporządzenia powtórne badanie przeprowadza lekarz jednostki badawczo-rozwojowej lub psycholog, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, w terminie nie dłuższym niż 30 dni - licząc od dnia otrzymania odwołania przez podmiot odwoławczy. Z tego też powodu w tym stanie faktycznym i przy takich ustaleniach medycznych bezzasadne jest stanowisko organu odwoławczego Instytutu Medycyny Pracy [...], iż w związku z niegłoszeniem się skarżącego na badania nie można wydać odpowiedniego zaświadczenia. Zasadą badań lekarskich jest przeprowadzenie badania konkretnej osoby bez względu na ustalenia opisane w orzeczeniu I instancji. Jednocześnie brak jest środków umożliwiających wyegzekwowanie stawienia się takiej osoby na badania. Badanie więc takie tj. "zaoczne" czy też w oparciu o analizę dokumentacji medycznej przeprowadzone będzie na ryzyko skarżącego. Kwestia kosztów tego badania jest poza tą skargą. W ocenie Sądu decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, jak i decyzja zaskarżona są przedwczesne, albowiem skarżący na chwilę obecną nie dysponuje prawomocnym orzeczeniem lekarskim, które mógłby przedstawić organom Policji, bowiem jak wskazano wyżej nie wydano odpowiedniego zaświadczenia. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie.

Decyzja lekarza orzecznika wydana w I instancji nie może zostać uznana za decyzję ostateczną z uwagi na to, że skarżący skutecznie się od niej odwołał, wykorzystując przysługujące mu prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc nie jest zasadne uznanie przez Komendanta Głównego Policji, iż orzeczenie lekarskie nr [...] wydanie przez lekarza orzecznika w I instancji, jest prawomocne i ostateczne. W świetle przytoczonych rozwiązań nie można przyjąć, że element podmiotowy sprawy nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy, a wprost przeciwnie, przepisy prawne przywiązują szczególne znaczenie właśnie do stanowiska medycznego.

Skarżący podnosi, że taki stan sprawy winien być podstawą do, rozważenia i ewentualne zastosowania przez organ przepisu art. 97 ust. 4 k.p.a będącego podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego w świetle złożenia skargi na bezczynność organu odwoławczego Instytutu Medycyny Pracy [...]. Organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Należy zauważyć, że z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Szerokie ujęcie przesłanki zawieszenia postępowania, określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wiąże rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego nie tylko wydanie decyzji, jak art. 177 pkt 1 k.p.c., ale także samo «rozpatrzenie» sprawy - a więc dokonywanie ustaleń prawnych i faktycznych oraz ocenę materiałów dowodowych poprzedzających wydanie decyzji.

Obowiązek, o którym mowa w art. 26 ustawy o broni palnej i amunicji ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesu społecznego, jednakże, uchybienie powyższemu obowiązkowi zostało obwarowane przez ustawodawcę fakultatywną sankcją w postaci cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego powodu organ winien tę przesłankę dokładnie opisać i wyjaśnić. Stosowanie niezwykle surowej sankcji winno być poprzedzone przeprowadzaniem odpowiedniego postępowania a nie tylko stwierdzeniem tego faktu.

Kontrolując zaskarżoną decyzję należy także podkreślić, że kodeksowa zasada swobodnej oceny dowodów przez organy administracyjne, wynikająca z art. 80 k.p.a., wyłącza zasadniczo możliwość odmiennej oceny przez sąd administracyjny wiarygodności i mocy dowodowej zebranego w sprawie materiału, chyba że ustalenia zawarte w decyzji mają charakter dowolnych (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 5203'98; LEX nr 44809). Sąd administracyjny nie jest bowiem organem III instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór, w ramach realizacji zasady swobodnej (a nie dowolnej) oceny dowodów, jest słuszny, gdyż Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 1998 r., sygn. akt l SA/Kr 36/97; LKX nr 34108). Innymi słowy, jeżeli postępowanie dowodowo- wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to nie narusza prawa wybór przez organ administracji publicznej jednej z dwóch wchodzących w grę możliwości. Wówczas Sąd, w ramach kontroli orzeczniczej organu administracji publicznej, nie może zakwestionować takiego rozstrzygnięcia, gdyż, jak to wyżej wskazano, sprawuje on kontrolę tylko pod kątem legalności orzeczenia, nie zaś jego słuszności. Sąd generalnie podziela argumentację prawną przedstawioną w tym zakresie przez organy niemniej jednak wobec wątpliwości co do stanu faktycznego nie można uznać, iż ta argumentacja jest zasadna w tym konkretnym przypadku. Posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni jej posiadanie poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tym zakresie jest to decyzja uznaniowa i organ miał obowiązek wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego oraz dokonania ustaleń faktycznych czego nie uczynił co miało wpływ na wynik postępowania.

Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania sądu organ dokona ponownych prawidłowych ustaleń.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 o ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.