Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 94/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1, art. 101a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1, art. 14, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 05 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. i J. K. na bezczynność Rady Gminy G. w przedmiocie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; postanawia odrzucić skargę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. B. K. i J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na działania Wójta Gminy G. w zakresie naruszenia procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz skargę na bezczynność Rady Gminy G. w przedmiocie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pierwszą z wymienionych skarg zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Po 853/13. Skarga na bezczynność Rady Gminy G. otrzymała sygnaturę II SAB/Po 94/13 i stanowi przedmiot niniejszego rozstrzygnięcia.

Podnosząc zarzut bezczynności skarżący zarzucili Radzie Gminy G. zaniechanie procedowania nad projektem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod tereny zabudowy mieszkaniowej usługowej we wsi G. dz. nr [...], w brzmieniu wyłożonym do publicznego wglądu w dniach [...].11 - [...].12.2012 r. Skarżący wskazali, że procedura planistyczna trwała w tym przypadku cztery lata, nie zgłoszono żadnych wniosków, a następnie uwag do planu, zatem nie było podstaw do dokonywania jakichkolwiek zmian w projekcie planu i powtarzania procedury planistycznej. Tymczasem w planie sesji w dniu [...] maja 2012 r. ujęty został projekt planu w zmienionym brzmieniu, uwzględniającym wnioski, które wpłynęły po terminie. Obowiązkiem Wójta, zdaniem skarżących, było przedłożenie Radzie Gminy projektu planu wraz z załącznikami w brzmieniu wyłożonym do publicznego wglądu w dniach [...].11 - [...].12.2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p. p. s. a. skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie bezczynności w wydaniu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p. p. s. a.

Skarżący zarzucili Radzie Gminy G. bezczynność polegającą na zaniechaniu procedowania nad projektem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu wyłożonym do publicznego wglądu w dniach [...].11-[...].12.2012 r. Zarzut bezczynności dotyczy zatem nie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezczynność Rady Gminy G. w dokonaniu powyższej czynności nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ czynność ta nie należy do katalogu czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p. p. s. a.

Skarga z tak postawionym zarzutem bezczynności nie może również zostać wniesiona w oparciu o powołany przez skarżących przepis art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101 a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. Dz.U. 2013 poz. 594). Zgodnie z art. 101a ust. 1 tej ustawy, przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (ust. 2).

Na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Z kolei, stosownie do art. 14 ust. 8 tej ww. ustawy, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, który uchwala rada gminy - zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (art. 14 ust. 2 ww. ustawy). W świetle tych regulacji prawnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma co do zasady charakter fakultatywny. Z powyższych przepisów, określających zadania oraz obowiązki gminy, nie wynika prawo żądania mieszkańców gminy do podjęcia czynności mających na celu uchwalenie lub zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa uchwałodawcza przysługuje wyłącznie określonym w ustawie organom i osobom, a nie każdemu mieszkańcowi z osobna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1968/08 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 59/13 – dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Plan, którego uchwalenia skarżący oczekiwali, dotyczył terenów zabudowy mieszkaniowej i usługowej we wsi G. dz. nr [...]. Z akt sprawy oraz tekstu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G. (uchwała Nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r.) dostępnym na stronach internetowych BIP Gminy G. nie wynika, aby obszar tej działki objęty był obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne, lub gdy obowiązek taki wynika z postanowień gminnego studium.

Wskazać należy, iż w aktualnym stanie prawnym zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegałaby wyłącznie uchwała rady gminy podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] we wsi G. Kontrolując prawidłowość takiej uchwały sąd administracyjny oceni, czy zachowane zostały wymogi proceduralne wymagane dla procesowania nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a określone przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tych okolicznościach skargę na bezczynność uznać należało za niedopuszczalną.

W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę na bezczynność, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p. p. s. a.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak