Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 655/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 1 ust. 1, 3 ust. 1 pkt 1, 13 ust. 1 i ust. 2, 14 ust. 1, 16 ust. 1, 21
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. art. 31 ust. 3, 61 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M.P. na bezczynność Krajowej Rady Polskiej I. I. B. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r., o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] czerwca 2019 r. Pan M.P. (dalej: wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: Krajowa Rada PIIB, organ), za pośrednictwem platformy ePUAP, o udostępnienie informacji o kosztach jakie Krajowa Rada PIIB poniosła w związku obsługą prawną

w sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi (oznaczonych sygn. akt II GZ 454/18, VI SO/Wa 7/18, II SO/Wa 42/18, VI SO/Wa 2/18, II GZ 287/18), poprzez przekazanie kopii faktur za świadczone usługi prawne na rzecz organu

w formie zeskanowanych dokumentów zapisanych w formacie PDF i przesłanie ich na skrzynkę ePUAP.

Pismem z [...] czerwca 2019 r. organ wezwał wnioskodawcę do wskazania interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.

Organ poinformował wnioskodawcę, że wniosek zostanie rozpatrzony

w terminie 14 dni od dnia uzupełnienia wniosku.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca nie ustosunkował się do ww. wezwania organu.

Pismem z [...] sierpnia 2019 r. skarżący sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Krajowej Rady PIIB

w zakresie rozpoznania wspomnianego na wstępie wniosku.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1

w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej u.d.i.p.). Wniósł o zobowiązanie Krajowej Rady PIIB do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, ukaranie organu grzywną, zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, żądane przez niego informacje nie stanowią informacji przetworzonej a działanie organu jest jedynie przejawem złej woli oraz wykorzystywaniem uprzywilejowanej pozycji.

Skarżący wyjaśnił jak jego zdaniem należy rozumieć informację publiczną przetworzoną, przytaczając szeroką argumentcję.

Skarżący stanął na stanowisku, że obowiązek organu co do wezwania wnioskodawcy do wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego (po zaklasyfikowaniu informacji jako informacji publicznej przetworzonej) nie pociąga za sobą jednocześnie obowiązku uzasadnienia tejże przesłanki przez zainteresowanego. Wnioskodawca może bowiem ustosunkować się do takiego pisma, ale może również pozostawić je bez odpowiedzi (narażając się tym samym

na ryzyko wydania rozstrzygnięcia administracyjnego). Niezależnie od powyższego, na gruncie postępowania o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany nie ma możliwości pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący wskazał, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017 poz. 1257 ze zm., dalej Kpa.) stosuje się w trybie dostępu do informacji publicznej jedynie do wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Oznacza to, w ocenie skarżącego, że organ, do którego wpływa wniosek

o udostępnienie informacji publicznej ma obowiązek jego rozpoznania,

tj. udostępnienia informacji, w określonych przypadkach przekazania pisma

do wnioskodawcy bądź odmowy udostępnienia informacji publicznej, poprzez wydanie rozstrzygnięcia administracyjnego. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania skutkuje powstaniem stanu bezczynności po stronie podmiotu zobowiązanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Uznał, że wniosek skarżącego był niekompletny, ponieważ informacje przez niego żądane mają charakter informacji przetworzonych, a we wniosku tym nie wskazano na interes publiczny w ich uzyskaniu. Jak podał organ, aby uniknąć zarzutu pozostawania w bezczynności, podmiot zobowiązany, informując wnioskodawcę

o przetworzonym charakterze informacji winien ponadto wezwać go do wykazania istnienia interesu publicznego, co organ uczynił.

Organ wyjaśnił, że do udostępniania informacji publicznej przetworzonej

po stronie podmiotu zobowiązanego podjęte muszą być pewne dodatkowe czynności, które w szczególności polegają na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, w tym wypadku z całego okresu prowadzenia postępowań zakończonych postanowieniami sądów administracyjnych wymienionych we wniosku, w celu przeanalizowania jakie koszt dotyczą tych postępowań.

Krajowa Rada PIIB podkreśliła, że z tytułu obsługi prawnej nie są wystawiane faktury za poszczególne czynności, ale faktury zbiorcze za okresy miesięczne.

W związku z powyższym nie ma faktur dotyczących wyłącznie przedmiotowych spraw.

W ocenie organu, ustalenie w której fakturze i jaka kwota dotyczy przedmiotowych spraw sądowych i poprzedzających je postępowań w organie wymaga analizy dokumentów źródłowych w archiwum organu i ich odpowiednie

do przedmiotu zapytania przetworzenie. W związku z tym udostępnienie informacji objętych wnioskiem wymagałoby kwerendy archiwalnej i związane byłoby z istotnym zaangażowaniem pracowników organu, które w konsekwencji mogłoby wpłynąć negatywnie na bieżące wykonywanie zadań przez organ.

Krajowa Rada PIIB wskazała, że rozpatrzenie wniosku wiąże się

z oddelegowaniem pracowników i przeprowadzeniem przez nich czynności analitycznych, które z faktur i w jakim zakresie dotyczą zakresu objętego wnioskiem – w tym w zakresie anonimizacji danych osobowych i tajemnicy przedsiębiorstwa, których Krajowa Rada jako administrator nie jest uprawniona udostępniać, czynnościami organizacyjnymi oraz zeskanowaniem przetworzonych dokumentów.

Jak podała Krajowa Rada PIIB, czynności obsługi prawnej objęte wnioskiem mogą dotyczyć całego okresu od złożenia wniosku inicjującego postępowania administracyjne do wydania objętych żądaniem rozstrzygnięć sądów administracyjnych, w tym opinie prawne, udział w posiedzeniach organu, konsultacje prawne, udział w rozprawach, przygotowanie pism procesowych i koszty zastępstwa procesowego. Wskazała przy tym, że na przykład udział w posiedzeniach organu lub konsultacje mogły dotyczyć różnych spraw a nie wyłącznie objętych żądaniem skarżącego, co dodatkowo komplikuje proces specyfikowania informacji przetworzonej.

W konsekwencji Krajowa Rada PIIB stwierdziła, że skoro wniosek skarżącego zawierał żądanie udostępnienia informacji o charakterze przetworzonym, a skarżący mimo otrzymania wezwania nie uzupełnił braków tego wniosku, to jego skarga powinna zostać oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.),

a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest

w granicach sprawy.

Spór pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego sprowadzał się do tego, czy organ administracyjny pozostawał w bezczynności

w zakresie udzielenia skarżącemu informacji odnośnie do kosztów postępowania oraz kosztów jakie poniosła Krajowa Rada PIIB w związku z obsługą prawną

w sprawach sądowoadministracyjnych oznaczonych następującym sygnaturami,

a mianowicie, sygn. II GZ 454/18, VI SO/Wa 7/18, II SO/Wa 42/18, VI SO/Wa 2/18,

II GZ 287/18.

W ocenie Krajowej Rady PIIB, wskazane informacje – ujęte we wniosku

z 2 czerwca 2019 r. – mają charakter przetworzony, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Stąd zasadne było wezwanie skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu tych informacji.

Natomiast skarżący stanął na stanowisku, że odmowa udostępnienia wskazanych informacji jest równoznaczna z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż informacje, o które wnioskował, bez zbędnej analizy nie stanowią informacji przetworzonej.

W niniejszej sprawie rolą Sądu było dokonanie oceny, czy Krajowa Rada PIIB pozostawała w bezczynności w zakresie wniosku skarżącego z 2 czerwca 2019 r.

W ocenie Sądu organ w niniejszej sprawie w bezczynności nie pozostawał.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje zatem m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8

w zw. z § 3 p.p.s.a.)

Najogólniej rzecz ujmując, z bezczynnością organu administracji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy

z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie

w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność,

z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się

z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki

do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności.

Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi

na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem strony skarżącej informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy organ rzeczywiście nie podjął działań, nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również

w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa

w art. 1 ust. 1 u.d.i.p i czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 592/10 oraz z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1510/11 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia

na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania

z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało ponaglenie w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa.). W postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej przepisy Kpa. mają zastosowanie w bardzo ograniczonym zakresie, gdyż stosuje się je wyłącznie do decyzji wydawanych

w trybie art. 16 u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki

i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2. u.d.i.p.).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób

i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych. Uwzględniając powyższe można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii

i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego bezsprzecznie Krajowa Rada PIIB należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udostępnienia na żądanie informacji publicznej znajdującej się w jej posiadaniu.

Na gruncie niniejszej sprawy skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kosztów postępowania oraz kosztów jakie poniosła Krajowa Rada PIIB w związku z obsługą prawną w sprawach sądowoadministracyjnych o podanych we wniosku sygnaturach akt.

Krajowa Rada PIIB uznała powyższe informacje za informacje przetworzone, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p..

Należy wskazać, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej, ustanowione w art. 61 Konstytucji RP, nie ma charakteru absolutnego (zob. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13; z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1948/14; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z ograniczeń

w dostępie do informacji publicznej jest regulacja z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która warunkuje dostęp do informacji publicznej przetworzonej od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – w zakresie, w jakim uzależnia uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej od wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego – za zgodny z art. 61 ust. 1 i 2

w związku z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał wskazał,

iż udostępnienie informacji przetworzonej jest poprzedzone procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji

i zadań. Wobec tego zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej powinien mieć jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.

Pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez informację przetworzoną należy rozumieć jakościowo nową informację, która nie istnieje

w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się

w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Przetworzenie informacji wymaga zazwyczaj dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Stworzenie informacji przetworzonej wiąże się z czynnościami, które wykraczają poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Dlatego nawet zbiór informacji prostych może być uznany za informację przetworzoną w sytuacji, gdy ich udostępnienie wiąże się z koniecznością wyboru, odnalezienia i anonimizacji, co wpłynie niewątpliwie na bieżące wykonywanie ustawowych zadań przez organ zobowiązany do udostępnienia. Jeśli utworzenie zbioru informacji prostych wymagałoby takiego nakładu środków i zaangażowania sił podmiotu zobowiązanego, które negatywnie wpływałoby na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego, a w szczególności, gdy wymaga

to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych żądanych przez wnioskodawcę, bądź wymaga odnalezienia i posegregowania wielu informacji prostych, to jest to informacja przetworzona (zob. wyroki NSA: z dnia

5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt

I OSK 977/11, publ.: jw.).

Dostęp do "prostej" informacji publicznej ma właściwie nieograniczony charakter – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., według których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Natomiast udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p..

Występowanie kwalifikowanego istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji nie wynikało z treści wniosku z [...] czerwca 2019 r. Wobec powyższego zasadne było wezwanie przez organ pismem z [...] czerwca 2019 r.

do wykazania, że uzyskanie wskazanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie zakreślono skarżącemu termin 14 dni

na uzupełnienie ww. wniosku, wskazując, że jego upływ spowoduje rozpatrzenie wniosku. Skarżący pozostawił tak sformułowane wezwanie organu bez odpowiedzi

i pismem z 14 sierpnia 2019 r. złożył skargę na bezczynność Krajowej Rady PIIB.

W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga fakt, że w przywołanym wyżej wyroku

z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ciężar w postaci wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego nałożony na obywatela nie jest nadmiernie dolegliwy. Z całą pewnością ograniczenie to nie prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu organ podejmował działania w terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, natomiast skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu, dlatego też należy przyjąć, że organ nie pozostawał w bezczynności.

Przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne uzasadniają, w ocenie Sądu, uznanie bezzasadności skargi.

Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu uznania wnioskowanych przez niego informacji za informacje przetworzone, Sąd wskazuje, że ocena charakteru informacji (prosta /przetworzona) winna być dokonana w piśmie udzielającym informacji lub w decyzji odmownej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie

w pełni podziela, że na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej (zob. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12 oraz z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, publ. jw.).

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie

art. 151 p.p.s.a.