Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 2432/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004 r. sprawy ze skargi Z. H. na z dnia [...] sierpnia 2003 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], odmawiającą Z. H., zwanemu dalej "skarżącym", wydania pozwolenia na broń palną sportową. Decyzja została wydana na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 tej ustawy właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosownie zaś do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy pozwolenia na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. W myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej.

Według Komendanta Głównego Policji przynależność skarżącego do klubu strzeleckiego, na co powoływał się skarżący, sama przez się nie uzasadnia jeszcze wniosku o wydanie pozwolenia na broń. skoro skarżący nie wykazał rzeczywistej potrzeby posiadania broni, na przykład z uwagi na osiąganie ponad przeciętnych wyników w strzelectwie. Natomiast zawsze istnieje możliwość skorzystania przez klub sportowy skarżącego z możliwości uzyskania broni w trybie cytowanej ustawy, z której mogliby korzystać członkowie klubu.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzuca naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy i polemizuje ze stanowiskiem jakoby nie spełniał przesłanek dla uzyskania pozwolenia na broń w świetle powołanego wyżej przepisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:

* ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana

p.s.a.,

* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające

ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafii drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane powołaną ustawą o broni i amunicji. Decyzja wydana na podstawie przepisów art. 10 ust. 1 i 3 cytowanej ustawy, co zresztą skarżący przyznał, nie jest decyzją wydaną w ramach uznania administracyjnego, co mogłoby wówczas rodzić obowiązek załatwienia takiej sprawy przez organ administracji publicznej, kierując się interesem społecznym i słusznym interesem obywateli (por. art. 7 k.p.a). Natomiast jest tzw. decyzja związana, wymagająca wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadniających ku temu okoliczności (artr 10 ust. 1 ustawy). Ten ustawowy wymóg, co wymaga podkreślenia, odnosi się również do przykładowego wymienienia stanów mogących uzasadniać uzyskanie pozwolenia na broń, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy. Innymi słowy, również członek klubu strzeleckiego powinien wykazać okoliczności uzasadniające wniosek o wydanie pozwolenia na broń sportową (art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy). Zatem, sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego nie jest tutaj przesłanką wystarczającą.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w ustaleniu dokonanym w zaskarżonej decyzji, iż okoliczności powołane przez skarżącego dla ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń sportową nie uzasadniają uwzględnienia tego wniosku w świetle powołanych wyżej przepisów. I tak, skarżący nie wykazał się ponad przeciętnymi wynikami sportowymi w strzelectwie, co mogłoby uzasadniałoby celowość częstego, a nie tylko rekreacyjnego, korzystania z broni, a więc posiadanie pozwolenia na broń sportową. Nie wykazał on również, aby wspomniana broń była mu potrzebna dla innych uzasadnionych celów, przykładowo z racji bycia instruktorem strzelectwa sportowego.

Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 151 p.s.a.