Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 311/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1546/19 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji i uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1546/19, w ten sposób, że w miejsce rodzaju rozstrzygnięcia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji "postanowienie" wpisać "decyzję" 2. oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi E. W. na postanowienie (winno być: decyzję) Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że E. W. w piśmie z 27 lutego 2020 r. oświadczyła, iż cofa wniesioną skargę. Uznając cofnięcie za dopuszczalne, WSA w Warszawie umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), a o zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie E. W. wskazała, że skargę cofnęła jedynie we własnym imieniu, a T. S. nie wycofała skargi I SA/Wa 1546/19. Nadto zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w sprawie "postanowienia z [...] czerwca 2019 r.", które nie było przedmiotem skargi w tej sprawie. Wskazała również, że do tej pory nie rozpatrzono złożonego przez nią zażalenia z 12 stycznia 2020 r. w sprawie wyłączenia sędziego Iwony Kosińskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wniosła E. W. w imieniu własnym, co w sposób jednoznaczny wynika z jej treści. T. S. była natomiast uczestnikiem postępowania sądowego zainicjowanego ww skargą. W postępowaniu tym reprezentowana była przez E. W. na mocy pełnomocnictwa z dnia 17 czerwca 2019r. Dokument ten w oryginale wpłynął do Sądu I instancji w dniu 14 października 2019r. Ponieważ w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada dyspozycyjności, to skarżący jest podmiotem wyłącznie uprawnionym do cofnięcia skargi. Osoba, która w postępowaniu sądowym nie posiada statusu strony skarżącej, a jest jedynie uczestnikiem postępowania, nie może dysponować skargą złożoną przez inną osobę, stąd podnoszony przez E. W. brak oświadczenia T. S. o cofnięciu skargi nie miał żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 P.p.s.a.

Z pisma E. W. z dnia 27 lutego 2020r. w sposób nie budzący wątpliwości wynika zamiar zakończenia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie sprawie o sygnaturze I SA/Wa 1546/19.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie więc uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, które uniemożliwiałaby skuteczne cofnięcie skargi. Brak było jakichkolwiek okoliczności wskazujących, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa czy też, spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zatem, Sąd zasadnie na żądanie dysponenta skargi uwzględnił jej cofnięcie, które jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).

Odnosząc się do zarzutu wydania przez Sąd I instancji orzeczenia w sprawie "postanowienia z [...] czerwca 2019 r.", które nie było przedmiotem skargi, stwierdzić należy, że faktycznie WSA w Warszawie błędnie określił rodzaj zaskarżonego przez E. W. rozstrzygnięcia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Mając jednak na uwadze, że jednocześnie prawidłowo wskazał datę jego wydania oraz numer, uznać należy, że użycie określenia "postanowienie" zamiast "decyzja" jest oczywistą omyłką pisarską i nie może być przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zaistniały błąd, jako mający oczywisty charakter, wymagał natomiast sprostowania, i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 P.p.s.a.

W nawiązaniu zaś do podnoszonej w zażaleniu kwestii dotyczącej nierozpoznania zażalenia z dnia 12 stycznia 2020 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odmowie wyłączenia sędziego WSA Iwony Kosińskiej od orzekania w sprawie, wskazać należy, że zażalenie to zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt I OZ 310/21.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji.