Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 981/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 10 § 1 oraz art. 81, art. 138 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik SO (del.) Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi C.Sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu znakowania produkowanych mieszanek paszowych oraz opracowania i wdrożenia strategii kontroli środków transportu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. w W. kwotę 457 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 981/09

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nr [...] znak sprawy [...] z [...] października 2009 r., który po rozpoznaniu odwołania C. Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii nr [...] znak sprawy [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie.

Podstawa prawna decyzji wskazuje art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2007r. nr 121, poz. 842 ze zm.), art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 30 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 22 lipca 2006r.

o paszach (Dz. U. nr 144, poz. 1045), art. 4 ust. 1, art. 6, art. 7 rozporządzenia Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz, art. 10 ust. 2, art. 54 ust. 1

i ust. 2 pkt a i h rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE L 04.165.1 ze zm.), art. 18 rozporządzenia Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 02.31.1 ze zm.), § 2, § 7 ust. 1 i § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 maja 2007r. w sprawie oznakowania pasz (Dz. U. nr 102, poz. 703).

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii nakazał C. Sp. z o.o. znakowanie produkowanych mieszanek paszowych zgodnie z obowiązującymi przepisami (pkt 1) oraz opracowanie i wdrożenie strategii kontroli pozwalającej wykazać, że środki transportu najęte przez dostawców surowca nie stanowią zagrożenia dla jakości zdrowotnej transportowanego surowca. W rozstrzygnięciu tym organ nakazał równocześnie, by nakaz z pkt 1 wykonać w terminie 30 dni od otrzymania decyzji, natomiast z pkt 2 do dnia 31 grudnia 2009 r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniach 27 kwietnia oraz od 4 do 6 maja 2009 r. przeprowadzono w spółce C. kontrolę okresową, zakończoną sporządzeniem protokołu kontroli (Lista kontrolna [...] nr [...] znak:[...]) z wyszczególnionymi nieprawidłowościami, do którego to protokołu podmiot kontrolowany nie wniósł żadnych uwag. W dniu 12 maja 2009 r. wydane zostały zalecenia pokontrolne (znak:[...] ) z terminem wykonania do 15 czerwca 2009 r. W piśmie z dnia 25 maja 2009 r. sygnowanym przez Dyrektora Zakładu Produkcyjnego spółka C. zadeklarowała wykonanie zaleceń, zgłaszając jednocześnie uwagi odnośnie etykietowania mieszanek paszowych w zakresie podawania udziału procentowego materiałów paszowych, wskazując, iż w zakresie tym planowana jest zmiana regulacji prawnych.

W dniach od 18 do 19 czerwca 2009 r. przeprowadzona została kontrola sprawdzająca wykonanie zaleceń pokontrolnych wynikających z pierwszej kontroli. Udokumentowano ją protokołem rekontroli z dnia 19 czerwca 2009 r. znak: [...] wskazującym na brak usunięcia wszystkich stwierdzonych wcześniej uchybień.

Motywując swe rozstrzygnięcie w decyzji Powiatowy Lekarz Weterynarii zwrócił uwagę na niezastosowanie się przez kontrolowany podmiot do brzmienia § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 maja 2007 r. w sprawie oznakowania pasz, który w ust. 1 stanowi, że materiały paszowe wchodzące w skład mieszanki paszowej dla zwierząt gospodarskich wymienia się podając nazwę własną materiału paszowego, a obok zawartość procentową uporządkowaną od największej do najmniejszej. Natomiast stosownie do ust. 2 powołanego przepisu, w odniesieniu do udziału procentowego materiałów paszowych wchodzących w skład mieszanki paszowej dla zwierząt gospodarskich dopuszcza się odchylenie wynoszące 15 % deklarowanej ilości. Organ uznał za nieuzasadnione powoływanie się przez spółkę na planowane zmiany regulacji prawnych w powyższym zakresie, zaznaczając, iż obowiązany jest stosować obecnie obowiązujące prawo.

Powiatowy Lekarz Weterynarii wskazał także na nie wyeliminowanie przez Spółkę uchybień w zakresie sposobu przeprowadzania kontroli środków transportu materiałów paszowych. Podniósł, że wymogi określone w procedurach zakładowych opracowanych w ramach funkcjonowania systemu Analizy Zagrożeń i Krytycznych Punktów Kontroli (HAACP) obligują kierowców środków transportu do okazania dokumentu potwierdzającego przeprowadzenia dezynfekcji takiego środka wykonanej przez uprawnioną jednostkę, nie później niż 30 dni wstecz. Realizacja powyższego prowadzi, zdaniem organu, do przyjmowania na teren zakładu surowców paszowych narażonych w dużym stopniu na zanieczyszczenia mikrobiologiczne i chemiczne, wobec wcześniejszego dokonania transportu materiałów (często innych niż pasze), mogących szkodliwie wpływać na jakość zdrowotną pasz. Ryzyko takiego zanieczyszczenia stwarza fakt, iż środki transportu przystosowane są do przewożenia materiałów nieopakowanych. Zdaniem organu, posiadanie dokumentu potwierdzającego przeprowadzoną dezynfekcję raz w miesiącu nie gwarantuje bezpieczeństwa zdrowotnego dostarczanych surowców paszowych. Tym samym nie zostały spełnione zasady określone w art. 6 ust. 2 lit. a i lit. e rozporządzenia (WE) nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz.

W odwołaniu od wskazanej decyzji, podpisanej przez Dyrektora Zakładu Produkcyjnego w R. – W. W., C. Sp. z o.o. Oddział w R. zaznaczyła, iż nakaz z pkt 2 zostanie wykonany w wyznaczonym terminie tj. do dnia 31 grudnia 2009 r. Zakwestionowała natomiast pkt 1 decyzji, podnosząc, że sprawa etykietowania mieszanek paszowych z uwzględnieniem udziału procentowego wszystkich materiałów paszowych była przedmiotem ogólnoeuropejskich protestów kierowanych do instytucji unijnych oraz przez polskich producentów pasz do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W ocenie strony odwołującej się, obecnie obowiązujące unormowania w tym przedmiocie nie są umotywowane zdrowiem konsumentów, bowiem deklaracja procentowa nie wnosi nic do bezpieczeństwa produktu, które jest uzyskiwane przez właściwe standardy higieniczne i produkcyjne. Deklaracja procentowa łamie prawo własności, w tym własności intelektualnej, zmuszając do utraty osiągnięć w zakresie formułowania określonych receptur. Spółka podniosła, iż w niedługim czasie zostanie opublikowane rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zawierające odmienne regulacje w przedmiotowej kwestii. Organ odwoławczy wezwał o przedłożenie pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie do składania oświadczeń woli przez W. W., imieniem spółki C. Takie pełnomocnictwo z daty 25 września 2009 r. jako pełnomocnictwo szczególne, uprawniające do jednoosobowego reprezentowania odwołującej się spółki w postępowaniu prowadzonym przez Wojewódzki Inspektorat Weterynarii zostało złożone do akt sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2009r. wydaną po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Organ drugiej instancji wskazał na art. 30 ust. 1 ustawy o paszach stanowiący, iż do obrotu wprowadza się materiały paszowe i mieszanki paszowe oznakowane. Szczegółowy sposób tego znakowania określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 maja 2007 r. w sprawie oznakowania pasz, które w § 7 ust. 1 pkt 1 wskazuje, iż informacje obowiązkowe o mieszance paszowej zawierają wskazanie materiałów paszowych wchodzących w skład tej mieszanki. Natomiast według jego § 14 ust. 1 koniecznym jest podanie zawartości procentowej materiału paszowego uporządkowanej od największej do najmniejszej. Brak w przypadku mieszanek paszowych produkowanych przez spółkę C. informacji odnośnie procentowego udziału wszystkich zastosowanych materiałów paszowych stanowić ma niewątpliwie o naruszeniu wskazanej wyżej regulacji prawnej.

Odnosząc się do pkt 2 nakazu Powiatowego Lekarza Weterynarii organ odwoławczy podniósł, że C. Sp. z o.o. dokonuje zakupu materiałów paszowych od podmiotów przewożących je środkami transportu bez okazania dokumentów potwierdzających ich mycie i dezynfekcję, co stoi w sprzeczności z art. 6 i art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz. Te przyczyny legły u podstaw wydania decyzji w II instancji.

Skargę na decyzję Lekarza Weterynarii z dnia [...] października 2009 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie spółka. C., działając przez radcę prawnego F. P., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne ustalenie treści obowiązującej normy prawnej co do obowiązków skarżącego w zakresie treści informacji umieszczanych przy znakowaniu mieszanki paszowej. Składający skargę zarzucił również naruszenie przepisów postępowania poprzez nierozważenie zarzutów odwołującego się oraz zastosowanie normy prawnej, która w powołanym przez organ zakresie treściowym nie obowiązuje.

W bardzo obszernym uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że regulacje prawa wspólnotowego, w szczególności dyrektywy 79/373/EWG, dyrektywy 96/25/WE oraz rozporządzenia nr 1831/2003 są sprzeczne w zakresie kluczowego dla sprawy zagadnienia, a mianowicie nie pozwalają na jednoznaczną odpowiedź na pytanie, czy obowiązek podania na etykiecie mieszanki paszowej dotyczyć ma wszystkich składników stanowiących materiały paszowe oraz czy obowiązek ten przy każdym materiale paszowym obejmuje podanie współczynnika zawartości w mieszance. Artykuł 5c pierwszej w wymienionych dyrektyw nakazuje wymienianie wszystkich materiałów paszowych z zaznaczeniem ich zawartości procentowej w masie w porządku malejącym. Z kolei wedle pkt 12 i 14 drugiej ze wskazanych dyrektyw obowiązek etykietowania i podania ilości składników analitycznych odnosi się do składników mających bezpośredni wpływ na jakość materiału paszowego. Strona skarżąca zwróciła też uwagę na art. 16 uchylonej dyrektywy 70/524/EWG – utrzymany w mocy przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1831/2003 – wedle którego zakres szczegółowej informacji uzależniony jest od rodzaju dodatku, tj. w niektórych przypadkach wymagana jest tylko nazwa, natomiast w innym wypadku także poziom dodatku w produkcie. Spółka podniosła, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz oczekuje obecnie na wejście w życie. Jego unormowania powinny służyć prawidłowej wykładni wymienionych wyżej regulacji wspólnotowych. Wskazują na to pkt 4 i 35 jego preambuły stanowiąc, że celem niniejszej regulacji jest ujednolicenie i harmonizacja przepisów już obowiązujących. W świetle pkt 21 tej preambuły, obowiązek wynikający z art. 5c dyrektywy nr 79/373/EWG dotyczący podawania procentowego udziału wszystkich składników mieszanek paszowych przestał być dłużej konieczny w kontekście bezpieczeństwa i ochrony zdrowia publicznego. Powołany wyżej art. 5c dyrektywy nr 79/373/EWG naruszać ma zasadę proporcjonalności ustaloną w art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Nadto naruszać ma on także podstawowe swobody gospodarcze w zakresie przepływu towarów, jak też swobody przedsiębiorczości i wolnej konkurencji. Każdy podmiot Państwa Członkowskiego ma bowiem prawo do ochrony informacji stanowiących tajemnicę handlową przedsiębiorstwa w zakresie receptur wytwarzania produktów, know–how działalności gospodarczej. Obowiązek ujawnienia całości receptury jest naruszeniem praw autorskich i własności przemysłowej (prawa własności intelektualnej).

Reasumując, strona skarżąca podniosła, że skoro podany w dyrektywie 79/373/EWG zakres wymaganych informacji w znakowaniu pasz w tak szerokim zakresie nie jest uzasadniony ochroną zdrowia publicznego, a jednocześnie narusza prawa gwarantowane podmiotom Państw Członkowskich Traktatem Założycielskim o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, to art. 5c dyrektywy nr 79/373/EWG jako norma prawa wspólnotowego wtórnego jest sprzeczny z normami Traktatu jako prawa wspólnotowego pierwotnego oraz z Kartą Praw Podstawowych, a tym samym nie obowiązuje. Dlatego też, ustalając treść wytycznych delegacji ustawowej określonych w art. 30 ust. 8 ustawy o paszach w zakresie norm odnoszących się do ochrony interesów nabywców pasz, nie można uwzględniać treści art. 5c dyrektywy nr 79/373/EWG. W konsekwencji w ocenie strony skarżącej unormowania § 7 i § 14 rozporządzenia z 29 maja 2007 r. są niezgodne z normą wyższego rzędu tzn. ustanowioną w art. 30 ustawy o paszach, wykraczając poza ustaloną treść wytycznych wynikających z ustalonych norm prawa wspólnotowego. Nie mogą być więc uznane za obowiązujące w podawanej treści i stanowić podstawy obowiązków względem adresatów wynikającej z nich normy.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż

w podstawie prawnej decyzji powołano obowiązujące w dacie orzekania przepisy prawa, stosując ich językową wykładnię.

W toku rozprawy pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, wnosząc o pominięcie przez sąd orzekający przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania pasz, względnie o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o jego konstytucyjność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, wedle art. 10 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany zapewnić czynny udział w postępowaniu w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jeśli organ odstępuje od tej zasady w przypadkach ujętych w art. 10 § 2 k.p.a. winien sporządzić adnotację, wskazującą na przyczyny odstąpienia. Zgodnie z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kodeksu. Niesporne jest, że stroną postępowania administracyjnego była C. sp. z o.o., zatem osoba prawna. W myśl art. 30 § 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Strona mogła działać także przez pełnomocnika (art. 32 k.p.a.). Pisma doręcza się stronie, a gdy działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi, chyba że strona ustanowiła pełnomocnika, - wówczas pisma doręcza się pełnomocnikowi (por. art. 40 § 1 i 2 k.p.a.).

W realiach sprawy poddanej kontroli Sądu niesporne jest, że Powiatowy Lekarz Weterynarii prowadził postępowanie administracyjne bez zapewnienia prawa do czynnego udziału w każdym jego stadium spółce C. poprzez podejmowanie czynności faktycznych oraz prawnych z pominięciem jej prawnie ustanowionych przedstawicieli, nadto nie żądał od Dyrektora Zakładu Produkcyjnego w R. – W. W. – przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu spółki. W judykaturze zwrócono uwagę, że dokonywanie w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika – który nie przedłożył pełnomocnictwa – czynności, które podlegać będą rozpoznaniu po uzupełnieniu braku, odróżnić należy od tych czynności pełnomocnika, które nie mogą być wstecznie uznane za ważne. Do takich czynności należą właśnie czynności faktyczne czy oświadczenia wiedzy i za tego rodzaju czynność uznać należy obecność podczas kontroli, składanie wyjaśnień, udzielania informacji itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2007 r., II GSK 245/07, Lex nr 494070). W przywołanym orzeczeniu wskazano, że przepisy k.p.a. w przeciwieństwie chociażby do Ppsa, nie znają nawet konstrukcji tymczasowego dopuszczenia do podjęcia naglącej czynności procesowej. W tym aspekcie nabiera szczególnego znaczenia prawidłowość działania organu administracji publicznej, który wszczynając postępowanie administracyjne z udziałem osoby prawnej winien zdawać sobie sprawę z prawidłowej jej reprezentacji w tym postępowaniu.

Niesporne jest, że Dyrektor Zakładu Produkcyjnego w R. – W. W. – uzyskał pełnomocnictwo szczególne do reprezentowania spółki C. dopiero w dniu 25 września 2009 r., nie posiadał natomiast takiego pełnomocnictwa w trakcie całego postępowania przez Powiatowym Lekarzem Weterynarii. W konsekwencji wszystkie czynności dowodowe tego organu prowadzone były z naruszeniem art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a., decyzję organu I instancji doręczono także wadliwie osobie, która nie posiadała pełnomocnictwa do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym. Następstwem naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu jest możliwość jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jest przyczyna uwzględnienia skargi na decyzję przez sąd administracyjny w postaci jej uchylenia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa). W ocenie Sądu wskazana podstawa do uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi przesłankę do uwzględnienia skargi, abstrahując od tego, iż na gruncie postępowania administracyjnego, tylko pominięta strona może żądać wznowienia postępowania administracyjnego, a to z tego względu, jak to na wstępie wywiedziono, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Takie stanowisko prezentowane jest w judykaturze NSA, które to stanowisko Sąd orzekający w nieniejszej sprawie podziela (por. wyrok NSA z 27 marca 2009 r., II OSK 151/09, Lex nr 486351). Organ odwoławczy nie dostrzegając wskazanych powyżej uchybień organu I instancji dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję dotkniętą tymi wadliwościami procesowymi, a naruszenie to nie tylko mogło, ale miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).

Skoro dostrzeżone przez Sąd naruszenia dotyczą kwestii procesowych i wymagają ponowienia czynności dowodowych z udziałem prawidłowo działającego przedstawiciela bądź pełnomocnika strony, rozważanie kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego byłoby przedwczesne.

Z wyłożonych przyczyn Sąd uchylił decyzje organów obu instancji, opatrując wyrok klauzulą ochrony tymczasowej z art. 152 Ppsa, wniosek strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania uwzględniono na zasadzie art. 200 Ppsa (w ich poczet wchodzi uiszczony wpis, koszty zastępstwa procesowego oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa).