Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 193/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 130 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: § 8 ust. 3, 4 i 6
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.
article: art. 10 § 1, art. 76 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie SO del. Robert Hałabis,, WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie skierowania kierowcy na badanie psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., [...], L. Komendant Policji w L., po rozpatrzeniu odwołania J. C., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy:

Decyzją z dnia [...] z dnia [...] grudnia 2011r . Komendanta Powiatowego Policji w Ł. orzeczono o skierowaniu J. C. na badania psychologiczne ze względu na przekroczenie liczby 24 punktów karnych za wykroczenia w ruchu drogowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. C. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 9, 11 Kodeksu postępowania administracyjnego) poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, nienależyte i niewyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych będących przedmiotem postępowania oraz nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący zasadności przesłanek leżących u podstaw zaskarżonej decyzji. Wynikającego z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, prawa strony do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Ponadto, w uzasadnieniu odwołania, powołując się na rozstrzygnięcia zapadłe przed niektórymi wojewódzkimi sądami administracyjnymi w wybranych sprawach wskazał, że przepisy Prawa o ruchu drogowym nie zawierają ograniczenia prawa kierowcy do zmniejszenia liczby posiadanych punktów w związku z odbyciem szkolenia, również w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem szkolenia kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów wpisanych tymczasowo i ostatecznie przekroczyła 24 (ze względu na brak wymaganej delegacji ustawowej w tym zakresie).

Dodał przy tym, że w dniu 04 stycznia 2012 roku odbył szkolenie w ruchu drogowym. Dlatego też - w jego ocenie - liczba przypisanych mu punktów wina zostać zmniejszona o 6 (wynosić 19).

Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, organ odwoławczy przytoczył przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005, Nr 108, poz. 908, ze zm.), z których wynika, że przekroczenie 24 punktów w ruchu drogowym skutkuje skierowaniem kierowcy na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu orzeczenia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Odwołując się z kolei do treści przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998, ze zm.) organ wskazał, że rzeczywiście odbycie szkolenia powoduje zmniejszenie o 6 liczby posiadanych punktów. Jednakże jak wynika z § 8 ust. 6 rozporządzenia odbycie szkolenia nie powoduje wspomnianego skutku w przypadku osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Organ wskazał na jednoznaczne ustalenie w toku postępowania, że podstawę dokonania wpisów ostatecznych w ewidencji, skutkujących przekroczeniem przez skarżącego liczby 24 punktów w ruchu drogowym, stanowiły przyjęte przez niego (prawomocne) mandaty karne. Oznacza to, że kierowca miał pełną świadomość liczby punktów, jakie zostaną mu przypisane w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego

W ewidencji odnotowano odbyte przez skarżącego w dniu 4 stycznia 2012 roku szkolenie, o którym mowa wart. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Podkreślić należy, że przed datą tego szkolenia, w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego - na podstawie wpisów ostatecznych - przypisano skarżącemu łącznie 25 punktów. O powyższym skarżący został zawiadomiony pismem Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w L. z dnia 21 grudnia 2011 r., w którym szczegółowo wymieniono wszystkie naruszenia, jakich dopuścił się skarżący w okresie jednego roku z jednoczesnym, precyzyjnym wskazaniem liczby przypisanych za każde z tych naruszeń punktów.

L. Komendant Wojewódzki Policji nie podzielił argumentów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu a w szczególności niezasadny jest zarzut naruszenia zasady praworządności, udzielania informacji i wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi organy Policji winny kierować się przy załatwianiu sprawy w postępowaniu administracyjnym.

Podkreślił, że czynności podejmowane przez organ pierwszej instancji mieściły się w prawnie określonych ramach. Komendant Powiatowy Policji w Ł. w zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazał nie tylko podstawę faktyczną (przekroczenie limitu punktów w ruchu drogowym), ale również prawidłowo podał podstawę prawną jej wydania (art. 124 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym).

W uzasadnieniu klarownie wskazano, że przyczynę faktyczną wydania decyzji stanowiło przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. Prawa o ruchu drogowym.

Nie doszło również w ocenie organu drugiej instancji do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Analizie poddano całość materiałów istotnych w sprawie i mających wpływ na obowiązki i uprawnienia skarżącego. W niniejszym przypadku były to zapisy dokonane w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Odnośnie podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji, zasady wysłuchania stron ( art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) to organ odwoławczy powołał się na utrwaloną w tym zakresie linię orzeczniczą sądów administracyjnych, która jednoznacznie stanowi, iż zarzut naruszenia wspomnianej zasady, tj. niezawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (Wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 roku, II OSK 1098/10; Wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 roku, II OSK 881/10). W niniejszej sprawie, w ocenie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji, nic zachodzi żaden związek przyczynowy pomiędzy, jak wskazał skarżący, brakiem (ponownego) zawiadomienia go o stanie sprawy administracyjnej, a treścią wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji administracyjnej.

Ocena rzekomej, podnoszonej przez skarżącego, niezgodności przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z zakresem upoważnienia ustawowego wynikającego z dyspozycji art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie mieści się w ramach ustawowo określonych zadań i kompetencji L. Komendanta Policji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przepis § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego stanowi dopełnienie i rozwinięcie art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Rozstrzygnięcia, na które powołuje się skarżący, zapadły w konkretnych. indywidualnie oznaczonych sprawach i nie odzwierciedlają aktualnej linii orzeczniczej właściwej dla sądów administracyjnych w sprawach analogicznych do będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Stanowisko L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w pełni koresponduje z aktualnie wydawanymi orzeczeniami sądów administracyjnych, zgodnie z którymi właściwe odczytanie regulacji Prawa o ruchu drogowym, przy zastosowaniu wykładni funkcjonalnej i systemowej, prowadzi do wniosku, iż rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie tylko nie jest sprzeczne z delegacją ustawową, ale nie jest także sprzeczne z unormowaniami o randze ustawowej gdyż treść i cel powołanego rozporządzenia zdeterminowane są przez cel ustawy którą ma wykonywać, a zmniejszenie liczby punktów w wyniku szkolenia, o którym mowa wart. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym może nastąpić tylko wtedy, gdy przypisana liczba punktów nie przekroczyła 24 - co, jak wykazano wcześniej, w przypadku będącym przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego, nie może mieć zastosowania.

Ponieważ skarżący, w okresie jednego roku, zgromadził 25 punktów (a więc przekroczył dopuszczalny limit 24 punktów) i nie ulega to najmniejszej wątpliwości Komendant Powiatowy Policji w Ł. zobowiązany był do wydania w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2, lit. "b" Prawa o ruchu drogowym decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne.

W skardze do sądu administracyjnego J. C. wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji podnosząc zarzuty analogiczne jak w odwołaniu, tj, naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, 7, 8, 9, oraz 77 kodeksu postępowania administracyjnego, polegających na naruszeniu słusznego interesu strony poprzez nie wyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na prawdzie formalnej, nie przedstawienie w sposób wyczerpujący zasadności przesłanek leżących u podstaw zaskarżonej decyzji, prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, naruszenia art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na nie poinformowaniu strony o prawie do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym po zakończeniu postępowania a przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w niniejszej sprawie, naruszenia art. 76 § 1 kpa w zw. § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002, Nr 236, poz. 236) poprzez odmówienie mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu sporządzonemu w przepisanej prawem formie -. zaświadczeniu o odbyciu szkolenia, naruszenie § 6 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002r., Nr 236, poz. 1998) poprzez jego niezastosowanie, naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 7 kpa w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002, Nr 236, poz. 1998) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie polegające na zastosowaniu niekonstytucyjnych przepisów aktu wykonawczego, wydanych niezgodnie z delegacją ustawową oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003r., Nr 58, poz. 515) poprzez jego zastosowanie w sprawie skarżącego. Rozważania uzasadnienia skargi koncentrują się na tym ,iż w ocenie skarżącego § 8 ust. 6 rozporządzenia wykracza poza granice upoważnienia ustawowego wynikające z art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, ingerując w sferę praw i wolności stanowiącą materię ustawową. Upoważnienie ustawowe nie daje możliwości wprowadzania ograniczeń w zakresie możliwości redukcji punktów karnych przez odbycie szkolenia, tak jak czyni to rozporządzenie. Jedyne ograniczenie ustawowe w tym względzie, wynikające z art. 130 ust. 3 ustawy, dotyczy kierowców posiadających prawo jazdy krócej niż rok, którzy nie mogą skorzystać z możliwości redukcji punktów. Przepis ten z oczywistych względów nie dotyczy skarżącego, będącego wieloletnim kierowcą.

W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Komendant Policji w L.. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami prawnymi, które musiałby skutkować usunięciem jej z obrotu prawnego.

|Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym badaniu |

|psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega |

|kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów |

|otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego i ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających te przepisy, prowadzonej przez |

|policję (art. 130 ust. 1). Co do zasady wpisane do ewidencji punkty są usuwane po upływie roku od dnia naruszenia, chyba że przed |

|upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów |

|przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, którym w ciągu ostatniego roku wydano po raz pierwszy prawo jazdy - 20 punktów. |

|W badanej sprawie faktem niekwestionowanym przez skarżącego jest to, że za naruszenia przepisów ruchu drogowego, których dopuścił się w|

|dniach 4 stycznia 2011 r. i 16 grudnia 2011 r. przypisano mu łącznie 25 punktów karnych. |

|Spór prawny w badanej sprawie dotyczy instytucji zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego poprzez odbycie |

|szkolenia, którego warunki określa rozporządzenia wykonawcze (art. 130 ust. 3 i 4 ustawy). |

|W świetle § 8 ust. 4 wspomnianego wyżej rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego |

|odbycie szkolenia, potwierdzone przedstawieniem stosownego zaświadczenia, skutkuje redukcją o 6 liczby punktów karnych. Ustęp 6 |

|cytowanego przepisu wprowadza jednak kluczowe dla niniejszej sprawy ograniczenie, w świetle którego odbycie szkolenia nie powoduje |

|zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła |

|się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. |

|W świetle niespornych faktów, potwierdzonych dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy, skarżący odbył szkolenie, |

|celem redukcji punktów karnych w dniu 4 stycznia 2012 r., a zatem już po ostatnim z naruszeń przepisów ruchu drogowego, które |

|spowodowało przekroczenie dozwolonej liczby punktów. W ocenie organu stanowi to argumentu za zastosowaniem w sprawie wspomnianego |

|ograniczenia z § 8 ust. 6 rozporządzenia, w efekcie czego skarżący nie mógł już skorzystać z możliwości redukcji punktów. |

|Skarżący podważa ten argument stawiając tezę, iż wspomniany przepis rozporządzenia nie może być stosowany, jako wykraczający poza |

|granicę delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 ustawy. W jego ocenie ustawa dopuszcza expressis verbis tylko jedno ograniczenie |

|możliwości redukcji punktów karnych poprzez odbycie szkolenia – w odniesieniu do kierowców posiadających prawo jazdy krócej niż rok, co|

|w badanej sprawie nie ma zastosowania. |

|Skarżący opiera swoją argumentację na poglądzie wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2010 r. (sygn. akt. I |

|OSK 885/09) oraz wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 grudnia2010r.(sygn. akt II S.A./Ol 969/10), |

|Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2009r.( sygn. akt III S.A./Gd 475/08), Wojewódzkiego Sądu |

|Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2010 r.( sygn. akt VII S.A./Wa 1485/2010) gdzie rzeczywiście Sądy wyraziły |

|wątpliwości co do zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia z zakresem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym.|

|Należy jednak zauważyć, że ocena zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia z delegacją ustawową w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest |

|niejednolita. Można wskazać cały szereg orzeczeń, w których wyrażono pogląd przeciwny do zaprezentowanego wyżej, zgodnie z którym |

|właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych (Prawa o ruchu drogowym) przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi|

|do wniosku, iż wydany akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej |

|(por. m.in. wyroki NSA z 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10 i z 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, a także wyroki WSA w Kielcach z 15 |

|czerwca 2011 r., II SA/Ke 278/11 i z 28 lipca 2011 r., II SA/Ke 407/11 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 15 czerwca 2011 r., IV SA/Po |

|288/11,wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 września 2011r .,III SA/Lu 200/11 ). |

|Uzasadniając powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny, w przytoczonym wyroku z 16 grudnia 2010 r., powołując się na |

|orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazał, iż treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma wykonywać. |

|Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten |

|sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. Zdaniem Sądu, aby |

|prawidłowo ustalić relację pomiędzy ust. 3 i 4 art. 130 ustawy - Prawo o ruchu drogowym należy uwzględnić przepis art. 124 ust. 1 pkt 2|

|lit. b) tej ustawy. Wprowadza on obowiązek poddania badaniu psychologicznemu kierowcę, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych |

|na podstawie art. 130 ust. 1. Przekroczenie wskazanej liczby punktów wywołuje konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego w |

|celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Z analizy wyżej przytoczonych przepisów |

|wynika, iż zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas gdy przypisana kierowcy liczba punktów |

|nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest bowiem obowiązkowemu badaniu psychologicznemu i nie |

|może skorzystać z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt. |

|Sąd orzekający w badanej sprawie w pełni akceptuje powyższy pogląd o braku sprzeczności pomiędzy ograniczeniem możliwości redukcji |

|punktów za naruszenia w ruchu drogowym wynikającym z § 8 ust. 6 rozporządzenia, a przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym. |

|Kompleksowa analiza ustawy jednoznacznie wskazuje, że dopuszczenie możliwości redukcji punktów w przypadku kierowców, którzy |

|przekroczyli 24 punkty karne pozostawałoby w sprzeczności z treścią ustawy, która jednoznacznie nakazuje w takich przypadkach |

|skierowanie kierowcy na badania psychologiczne, ponadto byłoby też sprzeczne z ratio legis przyjętych w ustawie rozwiązań, których |

|celem jest dyscyplinowanie kierowców do przestrzegania przepisów ruchu drogowego. |

|W ocenie sądu podnoszone w skardze argumenty co do sprzeczności przepisów rozporządzenia z ustawą nie zasługują na uwzględnienie. W |

|efekcie – zastosowanie przez organy art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy było prawidłowe. |

|Wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania są chybione, skarżący w treści skargi w żadnym jej akapicie nie wskazuje |

|na czym naruszenie to miałoby polegać . Jedyna okoliczność która podlega ustaleniu i ocenie organu to sprawdzenie w ewidencji kierowców|

|naruszających przepisy ruchu drogowego czy wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które|

|tylko w odrębnym postępowaniu mogą zostać uchylone .Jak wynika z przeprowadzonego przez organy administracji postępowania , skarżący |

|przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj . od dnia 4stycznia 2011r. do 16 grudnia 2011r.) limit 24 punktów za naruszenie |

|przepisów ruchu drogowego , uzyskując łącznie 25 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego – wniosku o sprawdzenie |

|kwalifikacji wystawionego przez L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. Skarżący nie kwestionował faktu |

|popełnienia naruszeń w ruchu drogowym .W tym zakresie , relewantnym z punktu widzenia badania legalności zaskarżonej decyzji , żadnych |

|uchybień organ nie popełnił. Odnośnie zarzutu podniesionego w skardze naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia |

|się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji administracyjnej. Organ rzeczywiście |

|takiej możliwości skarżemu nie zapewnił. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest jednak pogląd, akceptowany przez skład |

|orzekający w niniejszej sprawie, iż nie każde naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej |

|kontroli sądu. Zarzut naruszenia powołanego przepisu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości |

|składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie |

|konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18 maja 2006r., II OSK 831/05; OSP 2007/3/26). Odnosząc powyższe stanowisko do stanu |

|zaistniałego w badanej sprawie należy stwierdzić, że uchybienie organu nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Stanowisko |

|strony w kwestii kluczowej(według niej) dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznej, jaką było odbycie szkolenia w Wojewódzkim |

|Ośrodku Szkolenia w L. było znane organowi drugoinstancyjnemu, gdyż zaświadczenie o jego odbyciu strona dołączyła do odwołania. |

|Szkolenie to J. C. odbył już po wydaniu decyzji przez organ pierwszoinstancyjny w związku z tym podlegało ocenie w postępowaniu |

|odwoławczym. Tak samo o ilości zgromadzonych punktów karny strona wiedziała z przyjętych mandatów karnych. Fakt iż organ nie dał |

|stronie możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji a po zgromadzeniu wszystkich |

|dowodów nie wpłynął na możliwość korzystania z uprawnień procesowych przez stronę, pozostał też bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w |

|sprawie. |

|Konkludując Sąd orzekający stwierdza, że pomimo pewnych niedociągnięć procesowych organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny |

|sprawy. Stwierdzone uchybienia nie są tak dużej wagi, aby mogły stanowić podstawę uchylenia decyzji, nie miały bowiem wpływu na treść |

|rozstrzygnięcia. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uchybienia proceduralne inne niż stanowiące podstawę wznowienia postępowania |

|administracyjnego mogą uzasadniać uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że mogły mieć istotny |

|wpływ na wynik sprawy. Takiego związku w przedmiotowej sprawie nie da się wykazać. |

|Również nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 76 § 1 kpa w zw. § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw |

|Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego) |

|poprzez odmówienie mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu sporządzonemu w przepisanej prawem formie -. zaświadczeniu o odbyciu szkolenia|

|odniósł się do złożonego .W obszernym uzasadnieniu L. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił dlaczego zaświadczenie o odbytym szkoleniu|

|w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L. nie doprowadziło do zmniejszenia posiadanych przez skarżącego punktów karnych. Sąd w całości|

|podziela argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji i podnosi , iż ta kwestia była przedmiotem rozważań Sądu w pierwszej części |

|uzasadnienia. |

|Zaskarżonej decyzji nie można przypisać również żadnych innych wad prawnych, które pozwoliłyby na uwzględnienie skargi. |

|Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed |

|sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). |