Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 243/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233  par. 1  pkt 1 w zw. z art. 220 par.2, art. 239, art. 217, art. 76  par. 1 w zw. z art. 76a  par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2012 roku sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 stycznia 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 13 lipca 2011 r. wydane w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych K.D.

Zaskarżone rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r., nr [...]wydanym wobec K.D., Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku działając na podstawie art. 76 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako O.p.) zaliczył nadpłatę z PIT – 36 za 2010 r. w kwocie 2.904 zł na "zryczałtowany podatek dochodowy przychodów z innych źródeł - należ. główna za okres 4/2004 w kwocie 2 608, 79 zł oraz "na "zryczałtowany podatek dochodowy przychodów z innych źródeł - odsetki, za okres 4/2004 w kwocie 286, 41 zł.

W złożonym w dniu 4 sierpnia 2011 r. zażaleniu K. D. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie podnosząc zarzuty naruszenia art. 62 § 1, § 4, art. 55 w zw. Z art. 76 i art. 76 a § 1 O.p. poprzez zaliczenie nadpłaty na poczet wskazanych w postanowieniu zobowiązań, podczas gdy nadpłata powinna zostać zwrócona zgodnie z wnioskiem podatnika zawartym w PIT – 36 za 2010 r. W zażaleniu podniesiono także zarzut naruszenia art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez sporządzenie nieprawidłowego rozstrzygnięcia i brak jego uzasadnienia. W ocenie podatnika postanowienie nie określało dokładnie zobowiązania podatkowego na poczet którego dokonano zaliczenia, nie wskazując żadnego oznaczania deklaracji podatkowej czy decyzji, z którego to zobowiązanie miałoby wynikać. Określenie samego zobowiązania jako "PPR zryczałtowany podatek dochodowy przychodów z innych źródeł za m-c 4/2004" było w ocenie podatnika niezrozumiałe i niekompletne. W tym zakresie K.D. podkreśliła, że nie posiada żadnych zaległości w PPR za kwiecień 2004 r., a jednocześnie nie ma obowiązku domyślać się na poczet jakiego zobowiązania dokonano zaliczenia, gdyż powinno to jasno wynikać z treści postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty.

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2011 r., nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku dokonał uchylenia zaskarżonego postanowienia, uwzględniając w trybie autokontroli podniesiony przez podatnika zarzut, co do błędnie podanego okresu zobowiązania na poczet którego zaliczono nadpłatę, które faktycznie dotyczyło całości 2004 r., a nie jak błędnie podano kwietnia 2004 r. W uzasadnieniu podkreślono, że pozostałe zarzuty strony nie zostały uwzględnione.

Równolegle wydanym postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2011 r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku działając na podstawie art. 76 a O.p. zaliczył nadpłatę z tytułu PIT – 36 za okres 2010 r. w kwocie 2904 zł na poczet zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za okres 2004 r. w wysokości 2608,79 zł na poczet należności głównej i 286, 41 zł na poczet odsetek za zwlokę od należności głównej.

Oba postanowienia zostały zaskarżone przez podatnika. W zażaleniu na postanowienie nr RP [...] K.D. wskazała, że z uwagi na fakt, iż organ uwzględnił jedynie część zarzutów nie był uprawniony do uchylenia zaskarżonego postanowienia w ramach autokontroli. W zażaleniu na postanowienie nr [...] wskazała z kolei, że jego wadliwość jest konsekwencją opisanej wyżej wady postanowienia nr [...], które rażąco narusza prawo i nie może się ostać w obrocie prawnym.

W konsekwencji wniesionych zażaleń, oba wskazane postanowienia zostały uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] i umorzył postepowanie w sprawie. W postanowieniu tym przesądzono, że organ I instancji wobec nieuwzględnienia całości zarzutów sprawy nie mógł zastosować trybu przewidzianego w art. 226 O.p. i był zobowiązany przesłać zażalenie organowi podatkowemu drugiej instancji. W konsekwencji, postanowieniem z dnia 15 listopada 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości także postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty i umorzył postępowanie w sprawie.

Wobec uchylenia powyższych postanowień, w obrocie prawnym pozostało jedynie wydane w przedmiocie zaliczenia nadpłaty postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 lipca 2011 r. nr [...] oraz zaktualizowała się konieczność rozpoznania wniesionego od tego postanowienia w dniu 4 sierpnia 2011 r. przez K.D. zażalenia.

Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2012 r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 lipca nr [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty z tytułu PIT-36 za 2010 r. w kwocie 2 904 zł na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 4/2004 r. w kwocie 2 608,79 zł (należność główna oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 286, 41 zł.

Organ podkreślił, że respektując nakaz wynikający z art. 76 O.p. organ zasadnie nie dokonał zwrotu nadpłaty, lecz jej zaliczenia na poczet zaległości podatkowych. W chwili wydania postanowienia na koncie podatnika z jednej strony istniała bowiem nadpłata w wysokości 2 904 zł, wynikająca ze złożonego w dniu 28 kwietnia 2011 r. zeznania K.D. (PIT-36) o wysokości osiągniętego w 2010 r. dochodu (poniesionej straty), a z drugiej widniała zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2004 r. w wysokości 19 720 zł, wynikająca z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2009 r. nr [...] utrzymanej w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 lipca 2010 r. nr [...]. Organ stwierdził, że zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy. Błąd co do wskazania miesiąca kwietnia 2004 r. zamiast tylko roku 2004 r. oraz mała czytelność postanowienia zostały uznane za uchybienia nie mające bezpośredniego wpływu na wynik sprawy. Organ przyznał, że w sytuacji, gdy podatek od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie jest płacony w okresach miesięcznych i jak wynika z wydanych wobec K.D. decyzji został ustalony za 2004 r. niezrozumiałe jest wpisanie przez organ podatkowy w rubryce "okres" 4/2004 r. Wpis taki nie może być jednak traktowany jako podstawa do uchylenia postanowienia, które w istocie stanowi tylko i wyłącznie odzwierciedlenie dokonanej czynności księgowej.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gdańsku skardze K.D. wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 stycznia 2012 r. podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji pomimo, iż w sprawie istniały przesłanki jego uchylenia na co organ ten sam zwrócił uwagę w wycofanym z obrotu prawnego postanowieniu z dnia 13 lipca 2011 r. nr [...],

- art. 145 § 2 w zw. z art. 123 i art. 137 § 3 O.p. - poprzez odręczenie postanowień obu instancji bezpośrednio na adres podatnika, z pominięciem adresu doradcy podatkowego R. J., uprawnionego do reprezentowania K.D. na mocy pełnomocnictwa z dnia 29 maja 2008 r., sprostowanego pismem z dnia 2 czerwca 2008 r., znajdującego się w aktach sprawy dotyczącej zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z nieujawnionych źródeł za 2004 r.

-art. 62 § 1 i § 4, art. 55 par. § w zw. z art. 76 i art. 76 a § 1 O.p. poprzez brak zwrotu nadpłaty zgodnie z wnioskiem podatnika i zaliczenie jej na poczet trudnego do zidentyfikowania zobowiązania podatkowego, w szczególności, że skarżąca nie posiada jakichkolwiek zaległości z tytułu PPR za kwiecień 2004 r.

-art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 i art. 219 O.p.- gdyż postanowienia organów obydwu instancji nie zawierają prawidłowych rozstrzygnięć ani prawidłowych uzasadnień faktycznych i prawnych

Skarżąca podkreśliła w szczególności, że rozstrzygniecie i uzasadnienie postanowienia z dnia 13 lipca 2011r. nie mają żadnego waloru informacyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał okres przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości z tytułu PPR za "4/2004", ale brak w nim wyjaśnienia, co to za zaległość podatkowa, z jakiej decyzji bądź deklaracji wynika, i z jakiego powodu nastąpiła przerwa w naliczaniu odsetek. Organ odwoławczy z kolei podał, co prawda oznaczenie zobowiązania na poczet którego dokonano zaliczenia, ale nie przedstawił już sposobu naliczenia odsetek ze wskazaniem okresów ich naliczania i stawek.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), - dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy ustalenia czy powstała w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 r. nadpłata powinna być bezpośrednio zwrócona podatnikowi, czy też zaliczona na poczet zaległości podatkowych.

Wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze dla uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 2 w zw. z art. 123 i art. 137 § 3 O.p., przedmiotowa sprawa nie dotyczy zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z nieujawnionych źródeł za 2004 r. Sąd podkreśla, że postępowanie w sprawie zaliczenia nadpłaty jest odrębnym postępowaniem podatkowym. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu nie podlega prawidłowość wydanej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku w dnia 16 kwietnia 2009 r. decyzji nr [...] ustalającej wobec K.D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2004 r. w wysokości 19.720 zł, ani też utrzymująca to rozstrzygnięcie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 lipca 2010 r. nr [...]. W związku z wniesioną skargą, kontroli Sądu podlegają tylko pozostające w obrocie prawnym rozstrzygnięcia wydane w ramach postępowania toczącego się w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. Z powyższych względów należy uznać, że postanowienia te zostały prawidłowo doręczone bezpośrednio na adres skarżącej, skoro w ramach postępowania toczącego się w przedmiocie zaliczenia nadpłaty, działała ona samodzielnie, a nie przez pełnomocnika w osobie R. J. Poza skargą do Sądu, gdzie wyraźnie zaznaczono, iż strona działa przez pełnomocnika w osobie R. J. (pełnomocnictwo nie dotyczy reprezentacji strony przed organami podatkowymi, a jedynie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym) wszystkie inne pochodzące od strony skarżącej pisma procesowe kwestionujące zaliczenie nadpłaty na poczet jej zaległości podatkowych (kolejno wnoszone zażalenia) były osobiście podpisywane przez K.D., nie zawierały wzmianki o reprezentacji, nigdy nie były do nich załączone jakiekolwiek pełnomocnictwa. Nie można wymagać od organów podatkowych, aby fakt reprezentowania strony przez pełnomocnika domniemywały na podstawie pełnomocnictw złożonych w toczących się w innych sprawach odrębnych postępowaniach. Z przepisu art. 137 § 1 O.p. wynika, że pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie bądź też zgłoszone ustnie do protokołu. Powyższy zapis nie pozostawia wątpliwości, że pełnomocnictwo, określające zakres działania powinno być dołączone do akt konkretnej sprawy. Tak też w przedmiotowej sprawie organ nie miał obowiązku podejmowania poszukiwań i sprawdzania czy ewentualnie innym organom nie zostało przedłożone pełnomocnictwo strony. Jeżeli pełnomocnictwo było udzielone, a nie było przedłożone, co nie wynika jednak z akt przedmiotowej sprawy, powyższa okoliczność nie powoduje konieczności uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż jak wskazano wyżej, organy podatkowe nie mogą domniemywać zakresu danego pełnomocnictwa, a jednocześnie z podejmowanych przez stronę wobec organów działań nie wynikało aby jej zamiarem było działanie przez ustanowionego pełnomocnika. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 145 § 2 w zw. z art. 123 i art. 137 § 3 O.p. za nieuzasadnione.

Główny zarzut skargi (zarzut naruszenia art. 62 § 1 i § 4, art. 55 § 2 w zw. z art. 76 i art. 76 a § 1 O.p.) dotyczący nieuprawnionego w ocenie strony skarżącej zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, także nie zasługuje na uwzględnienie na co jednoznacznie wskazuje zaistniały w sprawie stan faktyczny podlegający regulacji zawartej w art. 76 § 1 O.p.

Zgodnie z art. 76 § 1 O.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że kwota nadpłaty podlega bezpośredniemu zwrotowi na rzecz podatnika tylko wtedy, gdy na jego koncie nie występują zaległości podatkowe. W sytuacji ustalenia, że zaległość występuje, treść wniosku podatnika domagającego się bezpośredniego zwrotu nadpłaty nie może być respektowana, jako stojąca w sprzeczności z przepisem prawa. Strona skarżąca podnosi, że nie posiada "żadnych zaległości z tytułu PPR za kwiecień 2004 r." Z akt sprawy jednoznacznie wynika jednak, czego nie kwestionuje także strona skarżąca (m.in. poprzez wskazanie, że pełnomocnictwo dla R. J. powinno znajdować się w aktach sprawy dotyczącej zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł za 2004 r.), że wobec K.D. toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł za 2004 r. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 lipca 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w dnia 16 kwietnia 2009 r. nr WA [...] ustalającą wobec K.D. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2004 r. w wysokości 19 720 zł. W związku z sytuacją, w której na koncie podatnika widniała zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2004 r. a jednocześnie nadpłata z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 2.904 zł, organ podatkowy pierwszej instancji musiał dokonać zaliczenia nadpłaty na poczet stwierdzonej zaległości podatkowej zgodnie z brzmieniem art. 76 § 1 O.p.

Strona skarżącą ma rację, że treść postanowienia organu pierwszej instancji zawierała błąd, co do okresu zobowiązania na poczet zaległości w którym dokonano zaliczenia nadpłaty. W postanowieniu tym w błędny sposób wskazano, że nadpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za miesiąc kwiecień 2004 r., podczas gdy wydane wobec skarżącej w tym przedmiocie decyzje dotyczyły całości roku 2004 r. Wskazany błąd został zauważony przez organ odwoławczy. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej tego rodzaju nieścisłość (omyłka pisarska) nie dawała postaw do uchylenia postanowienia. Sąd podziela stanowisko, że skoro jest oczywiste, że wskazany podatek nigdy nie jest naliczany miesięcznie, ale zawsze ustalany za okres roku, to błędowi w tym z zakresie nie można przypisać charakteru istotnego uchybienia. Sąd stwierdza, że opisane uchybienie nie miało wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zawarte w postanowieniu organu I instancji niezręczne określenie podatku, w którym stwierdzono zaległość na poczet której zaliczana była nadpłata, nie zmienia faktu, iż zaległość ta istniała, a więc pozostaje bez wpływu na to co w przedmiotowej sprawie było najistotniejsze dla prawidłowego zastosowania art. 76 § 1 O.p. Wskazana przez stronę skarżącą okoliczność, iż w ocenie organu I instancji popełniony przez niego błąd powinien skutkować uchyleniem postanowienia pozostaje bez znacznie dla przedmiotowej sprawy. Jak wskazano wyżej, przedmiotem kontroli Sądu są istniejące w obrocie prawnym postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 lipca 2011 r. nr [...] oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 stycznia 2012 r. nr [...] Powołany przez stronę skarżącą pogląd został natomiast wyrażony w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego, które w konsekwencji złożonego przez stronę skarżącą zażalenia zostało wycofane z obrotu prawnego i nie podlega ocenie Sądu. Sąd stwierdza, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że w sprawie nie zastały powody dla uchylenia postanowienia organu I instancji wobec czego nie naruszył wskazanych przez stronę skarżącą art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 O.p. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że postępowanie w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych jest w pewnym stopniu odformalizowanym postępowaniem podatkowym, a postanowienie wydawane w tej sprawie stanowi proste odzwierciedlenie dokonanej czynności księgowej. Wobec stwierdzonego istnienia nadpłaty i zaległości, dokonana czynność księgowa była natomiast niewątpliwie prawidłowa.

W ocenie Sądu wydane w sprawie postanowienia zawierają prawidłowe rozstrzygniecie, gdyż dokonują zaliczenia stwierdzonej nadpłaty na poczet istniejących zaległości podatkowych zgodnie z wiążącą organy treścią art. 76 O.p. W sprawie nie został także naruszony art. 217 § 2 O.p., gdyż postanowienie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, takie jak oznaczenie organu podatkowego, datę wystawienia, oznaczenie strony , powołanie podstawy prawnej, pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia, popis osoby upoważnionej, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne. W ocenie Sądu jest jednocześnie zrozumiałe, że zawarte w postanowieniu organu I instancji uzasadnienie nie jest rozbudowane z uwagi na sam charakter postępowania, w ramach którego zostało wydane (odformalizowanie, oparcie rozstrzygnięcia na czynności księgowej). Szczegółowo przestawiony przez organ I instancji sposób naliczania odsetek ze wskazaniem okresów ich naliczania i stawek, został omówiony i zaaprobowany przez organ odwoławczy. Twierdzenia skargi, iż organ odwoławczy w ogóle nie przedstawił sposobu naliczania odsetek nie znajduje zatem potwierdzenia w treści zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.