Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 867/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: § 14
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 867/11

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r., Nr [...] i jednocześnie nakazał S. P zam. [...] rozbiórkę części budynku gospodarczego, o wymiarach zewnętrznych: 5,9m x 5,65m, posiadającego konstrukcję słupowo – ryglową, drewniano – stalową obitą deskami, z dachem jednospadowym, samowolnie dobudowanego do murowanego budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ewid. 127/2 położonej w miejscowości Z.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 ze zm./ w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623/.

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że na skutek zawiadomienia S. B., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu [...] grudnia 2005r. czynności kontrolne na działce 127/2 własności S. P., w sprawie sprawdzenia legalności budowy budynku gospodarczego na ww. nieruchomości w miejscowości Z.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. L.dz. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie administracyjne w wyżej wskazanej sprawie. Uznał, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 1971-1973 i do rozstrzygnięcia sprawy nie mają zastosowania zarówno przepisu Prawa budowlanego z 1974r., jak i przepisy ustawy Prawo budowlane z 7 lipca1994r. Decyzja ta stała się ostateczna.

Następnie na skutek wniosku S. B., decyzją z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] WINB stwierdził nieważność ww. decyzji PINB z dnia [...] stycznia 2006r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009r., Nr [...].

Po przeprowadzeniu postępowania, w tym rozprawy administracyjnej w terenie w dniu [...] sierpnia 2009r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009r., nr [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 24.10.1974r., nakazał S. P. rozbiórkę drewnianej części budynku gospodarczego położonego na działce nr 127/2 w miejscowości Z., rozbudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Na skutek odwołań złożonych przez S. P., S. B. WINB decyzją z dnia [...] marca 2010r., Nr [...] uchylił ww. decyzję organu I instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

W toku ponownie prowadzonego postępowania PINB przesłuchał świadków, a postanowieniem z dnia [...] września 2010r., znak: [...] zobowiązał S. P., w terminie do 30 października 2010r. do przedłożenia ekspertyzy technicznej w sprawie zabezpieczenia przeciwpożarowego elementów budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr 127/2 w miejscowości Z., sporządzonej przez specjalistę do spraw ochrony przeciwpożarowej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r., nr [...] WINB utrzymał w mocy ww. postanowienie.

W dniu [...] października 2010r. S. P. przedłożył ekspertyzę techniczną opracowaną przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011r., nr [...], działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane i mając na względzie wskazany w ekspertyzie sposób zabezpieczenia przeciwpożarowego, nakazał S. P., w terminie do dnia 30 czerwca 2011r. w celu doprowadzenia budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr 127/2 w miejscowości Z. do stanu zgodnego z prawem wykonanie następujących robót budowlanych:

- wykonanie wschodniej ściany rozbudowanej części obiektu (obecnie drewnianej obitej blachą) od strony granicy z działką 127/4 na całej wysokości łącznie z połączeniem z dachem jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana ta może być wykonana z cegły pełnej, cementowej lub bloczków gazobetonowych jako murowana na pełne spoiny, grubości 1/2 cegły lub z betonu zwykłego o grubości ściany 12cm. Ściana ta będąc elementem budynku może być wykonana zamiast istniejącej obecnie tj. w tym samym miejscu lub zlicowana do murowanej części budynku.

Organ wskazał, że będący przedmiotem postępowania obiekt, nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla ludzi czy mienia, ani pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych, ale nie spełnia wymagań przepisów ochrony przeciwpożarowej. Zatem koniecznym jest nałożenie, na podstawie art. art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane wskazanych decyzją obowiązków. Od ich wykonania, uzależniona jest możliwość ewentualnego zalegalizowania i wydania decyzji o użytkowaniu obiektu, zgodnie z art. 42 ww. ustawy z 1974r.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. B. wniósł o jej uchylenie nakazanie S. P. rozbiórki całego budynku gospodarczego (drewnianego i murowanego) posadowionego na działce nr 127/2 w miejscowości Z. Podał, że murowany budynek gospodarczy na ww. działce został wybudowany w 1975r., a następnie w 1988r. dobudowana została część drewniana. Okoliczność tę potwierdzają zeznania świadków: L. P., M. H., S. O., M. B., A. S. W dalszej części odwołujący zakwestionował wiarygodność zeznań S. P. Wybudowanie budynku gospodarczegow 1975r. oznacza, że pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 1969r. straciło ważność, a wzniesione pomieszczenie gospodarcze winno zostać rozebrane. Nadto budynek gospodarczy znajduje się w nieprawidłowej odległości od granicy z działka 127/4, na co wskazuje rzeczoznawca w sporządzonej ekspertyzie.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2011r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r., Nr [...] i jednocześnie nakazał S. P. zam. [...] rozbiórkę części budynku gospodarczego, o wymiarach zewnętrznych: 5,9m x 5,65m, posiadającego konstrukcję słupowo – ryglową, drewniano – stalową obitą deskami, z dachem jednospadowym, samowolnie dobudowanego do murowanego budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ewid. 127/2 położonej w miejscowości Z.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na działce nr ewid. 127/2

w miejscowości Z. usytuowany jest budynek gospodarczy, parterowy, z dachem jednospadowym, pokrytym blachą ze spadkiem połaci w kierunku działki własnej. Część budynku wykonana jest w tradycyjnej technologii murowanej, a część jest konstrukcją słupowo – ryglowa drewnianą. Z materiału dowodowego wynika, że ww. części budynku powstały w różnych okresach czasu. W 1975r. został wybudowany murowany budynek gospodarczy, a ok. 1988r. dobudowano do niego część drewnianą. Obecnie obie części tworzą całość techniczno – użytkową. Budynek gospodarczy, murowany usytuowany jest w odległości 1,83m od ogrodzenia z działką sąsiednią nr 127/4, a część drewniana w odległości 1,12m. Na sąsiedniej działce 127/4, na wysokości budynku murowanego usytuowany jest również budynek gospodarczy, murowany, ze ścianą pełną (bez otworów okiennych i drzwiowych). Odległość pomiędzy budynkami wynosi 4,23m. Budynki gospodarcze, murowane na działce nr 127/2 i 127/4 usytuowane są naprzeciwko siebie. Z oświadczenia złożonego przez S. B. wynika, że budynek gospodarczy na działce nr 127/4 wybudowany został w latach 1973-1974. W aktach sprawy zalega również pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2009r., znak [...], z którego wynika, że w rejestrze wydanych pozwoleń na budowę z 1969r. pod poz. 907 znajduje się adnotacja o wydanym pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego dla S. P. (decyzja o zezwoleniu na budowę z dnia [...].11.1969r., znak [...]).

WINB uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że murowany budynek gospodarczy usytuowany na działce nr 127/2 w miejscowości Z. nie został wybudowany samowolnie. Zarzucana przez odwołującego okoliczność, że murowany budynek został wybudowany po utracie ważności pozwolenia na budowę, nie jest aktualnie możliwa do wyjaśnienia i ustalenia przez organu nadzoru budowlanego, z uwagi na upływ ponad 30 lat od daty wybudowania obiektu. Natomiast, że część drewniana budynku została wybudowana ok. 1988r. bez pozwolenia na budowę i jest samowolą budowlaną (potwierdzają to zeznania świadków oraz dokumenty, w tym związane z budową gazociągu niskoprężnego przebiegającego przez przedmiotowe działki). W tym okresie obowiązywało Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U z 1980r. Nr 17, poz. 62 ze zm./.

W przedmiotowej sprawie tj. do samowolnej budowy budynku, którego budowę zakończono przed dniem 1.01.1995r., zastosowanie mają przepisy art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że usytuowanie drewnianej części budynku gospodarczego, powoduje niebezpieczeństwo i niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Spełniona zatem została przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. Przedmiotowy obiekt (drewniana dobudowa) nie posiada ścian z materiałów niepalnych, natomiast jego cechy i przeznaczenie wskazują, że jest to obiekt budowlany, o którym mowa w § 14 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Budynek gospodarczy na działce nr 127/4 zlokalizowany jest w odległości 2,40 m od granicy działki i nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony z działką nr 127/2. Zgodnie z tabelą przepisu § 14 rozporządzenia w/w odległość pomiędzy budynkiem gospodarczym o ścianach z materiałów palnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych, względem budynku o ścianach z materiałów niepalnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych, niezabezpieczonego ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, winna wynosić 10 m. Taka odległość pomiędzy samowolnie wybudowaną drewnianą dobudową na działce nr 127/2 a murowanym budynkiem gospodarczym na działce nr 127/4 nie jest zachowana i wynosi ok. 3,58 m. Zatem takie usytuowanie drewnianego budynku gospodarczego, dobudowanego do murowanego budynku gospodarczego, powoduje niebezpieczeństwo dla mienia (niebezpieczeństwo pożarowe) i niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia (ograniczenie w zabudowie działki sąsiedniej nr 127/4). Tym samym występuje przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. przesądzająca o wydaniu nakazu przymusowej rozbiórki samowolnie wybudowanej w 1988 r. drewnianej dobudowy gospodarczej na działce nr 127/2 w miejscowości Z.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. P. wniósł o uchylenie w całości opisanej decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów sądowych wg. norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, co miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności poprzez przyjęcie, że budynek nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki nr 127/2. Nadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy istnieją podstawy do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności (wykonania ścian oddzielenia przeciwpożarowego); art. 40 ustawy w/w poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy istnieje możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący podnosił, że organ błędnie ustalił, wbrew oświadczeniom stron i części świadków, że drewniana dobudówka została wykonana w latach 80-tych, a nie w latach 70-tych. Nie wykazał też, że obiekt nie posiada ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji obiekt taką ścianę posiadał, wykonaną zgodnie z ekspertyzą biegłego, o czym organ był zawiadomiony. Na poparcie tego twierdzenia skarżący dołączył dokumentację fotograficzną, jego zdaniem organ winien zastosować w sprawie § 13 rozporządzenia cyt. wyżej. Końcowo skarżący zadeklarował gotowość "przywrócenia obiektu do jego pierwotnego charakteru" (wiata na samochód konstrukcji słupowej).

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i również powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 12 października 2011 r. uczestnik S. B. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że nie znajduje ona uzasadnienia w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym. Akcentował też, że samowola realnie zagrażająca ludziom i ich mieniu nie może pozostać w gęstej zabudowie miejscowości Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych, stosownie do treści art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy, sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 cyt. ustawy). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.

Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organ odwoławczy naruszył przepisy o postępowaniu administracyjnym, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Trzeba w związku z tym wyjaśnić, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję – jak wspomniano na wstępie – tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne". Wyd. Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów procesowych w takim stopniu, iżby to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sformułowany w petitum skargi zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności przez przyjęcie, iż budynek nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki nr 127/2 (wydaje się, że powinno być działki nr 127/4, skoro drewniana dobudówka znajduje się na działce nr 127/2) nie znajduje wsparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Został on, w ocenie Sądu, ustalony zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 k.p.a. i oceniony zgodnie z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w konsekwencji dając organowi odwoławczemu podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W rozważaniach tego organu nie została też pominięta kwestia wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w przedmiotowej dobudowie, uwzględniono jednocześnie warunki lokalizacji budynku gospodarczego na sąsiedniej działce nr 127/4.

Chybione jest także stanowisko skarżącego, że organ odwoławczy zastosował wobec niego "najdalej idącą sankcję wynikającą z prawa budowlanego", pomimo niepewności, jak sam jakoby organ przyznaje, co do tego, czy drewniana dobudówka została wykonana w latach 80-tych, a nie w latach 70-tych. Otóż, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy – odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu S. B. i żądania przez niego nakazania rozbiórki całego budynku gospodarczego, tj. części drewnianej i murowanej na działce nr 127/2 stwierdził jedynie, że po upływie ponad 30 lat nie jest możliwa do wyjaśnienia i ustalenia przez organy nadzoru budowlanego okoliczność wybudowania murowanego budynku gospodarczego na działce nr 127/2 po utracie ważności pozwolenia na budowę z dnia 27 listopada 1969 r. (na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego dla S. P.); organ ten w związku z tym przyjął, że murowany budynek gospodarczy nie został wybudowany samowolnie.

Przepisem prawa materialnego, który został zastosowany wobec skarżącego był art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, znajdującej w sprawie niniejszej zastosowanie stosownie do treści art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że podlega przymusowej rozbiórce wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy obiekt budowlany (lub jego część), jeżeli powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dla zastosowania więc tego przepisu niezbędne jest wykazanie, że spełnione zostały równocześnie dwie przesłanki: 1) naruszenie prawa obowiązującego w czasie budowy, 2) powstanie jako skutku budowy niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, przy czym dla uznania wystąpienia drugiej przesłanki wystarczy stwierdzenie jednego z czterech wymienionych stanów. W rozpatrywanej sprawie wykazane i umotywowane zostały zarówno okoliczności dotyczące naruszenia prawa, jak i ziszczenie się przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej w postaci niebezpieczeństwa dla mienia (niebezpieczeństwo pożarowe) i niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia (ograniczenie w zabudowie sąsiedniej działki nr 127/4).

Niesporne jest, że drewniana dobudowa do murowanego budynku gospodarczego na działce nr 127/2 (skarżącego) została zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę, czyli z naruszeniem prawa obowiązującego w czasie budowy. Sąd in extenso podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która przemawia za przyjętym przez organ odwoławczy czasem realizacji tej budowy, tj. 1988 r. Ustalenia co do realizacji dobudowy drewnianej w innym okresie czasu, czyli później niż budowa murowanego budynku gospodarczego znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków wnioskowanych przez odwołującego się S. B., złożonych w postępowaniu w pierwszej instancji (świadkowie powołani przez skarżącego wskazują datę realizacji przedmiotowej dobudowy na rok 1981, co dla oceny prawnej zeznań świadków obu stron nie ma istotnego znaczenia), a przy tym organ odwoławczy posiłkował się też dokumentami dotyczącymi budowy w 1980 r. sieci gazowej niskoprężnej w Z. (k. 14 z zał. akt I instancji). Z lektury tych dokumentów wynika, że na etapie budowy sieci gazowej zachowana była minimalna odległość bezpieczna wynosząca 1,50 m pomiędzy istniejącym budynkiem gospodarczym na działce nr 127/2 a wybudowanym gazociągiem niskoprężnym DN 80 mm, natomiast w wyniku rozbudowy powyższego budynku po odebraniu gazociągu do eksploatacji powstała kolizja w stosunku do tegoż gazociągu, w świetle regulacji rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. Nr 21, poz. 94), wspomniana wyżej minimalna odległość bezpieczna zmniejszyła się do 0,5 m.

W świetle materiału zebranego w sprawie słusznie też organ odwoławczy uznał, że skutkiem zrealizowania dobudowy drewnianej powstało niebezpieczeństwo dla mienia (niebezpieczeństwo pożarowe) i niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia (ograniczenie w zabudowie sąsiedniej działki nr 127/4). Kwalifikując bowiem przedmiotową dobudowę jako obiekt budowlany wymieniony w § 14 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), jednocześnie zostało wykazane, że odległość między tą dobudową a murowanym budynkiem gospodarczym na działce nr 127/4 wynosi 3,58 m, przy czym budynek ten znajduje się w odległości 2,40 m od granicy działki i od strony działki nr 127/2 nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Wspomniana odległość 3,58 m nie zachowuje normatywnej odległości, bowiem zgodnie z tabelą § 14 powołanego wyżej rozporządzenia odległość budynku gospodarczego o ścianach z materiałów palnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych do budynku o ścianach z materiałów niepalnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych, niezabezpieczonego ścianą oddzielenia przeciwpożarowego winna wynosić 10 m.

W takiej więc sytuacji nakazanie rozbiórki drewnianego budynku gospodarczego, dobudowanego do murowanego budynku gospodarczego na działce nr 127/2 uznać należy jako prawidłowe i odpowiadające prawu.

Zadeklarowana dopiero w skardze gotowość przywrócenia przedmiotowego obiektu "do jego pierwotnego charakteru" (wiata konstrukcji słupowej) nie może przesądzać, że powinna być wydana decyzja z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., ani też nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- skarga została oddalona.