Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1628/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 186 poz 1 art. 46 ust. 1-3, art. 7 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji  wywozowych do produktów rolnych (wersja przekształcona).
article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 231 poz 1702
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych - tekst jednolity.
article: art. 3, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 963
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi S. S.A. Oddział w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty refundacji wywozowej Oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego – stosownie do treści art. 11 ust. 1 pkt 5 lit. d), art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 231, poz. 1702 ze zm.) w zw. z art. 3 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. Nr 97, poz. 963 ze zm.), art. 7 ust. 1, art. 17 i 46 ust. 2 oraz 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. Urz. WEL 186 z dnia 17 lipca 2009 r. str. 1) – odmówił "S." SA w S. refundacji wywozowej do wniosku WPR 1 o numerze [...] z dnia [...] czerwca 2010 r.

W motywach wskazano, że "S." SA dysponowała pozwoleniem na wywóz towaru o kodzie ERN 1602 42 10 9110 w ilości 21500 kg i w związku z tym dnia [...] lipca 2010 r. wpłynął wniosek o wypłatę refundacji WPR 1 dotyczący wywozu tego towaru w ilości 21490 kg,

Zgodnie z art. 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 wypłata refundacji jest uzależniona od przedstawienia dowodu, że produkty które obejmuje przyjęte zgłoszenie wywozowe, opuściły obszar celny Wspólnoty w stanie niezmienionym w przeciągu sześćdziesięciu dni od zgłoszenia wywozowego. Nadto – w myśl art. 46 ust. 2 rozporządzenia - dokumenty dotyczące wypłaty refundacji, a co za tym idzie karta kontrolna T5, z wyjątkiem działania siły wyższej, winny być złożone w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.

W związku z powyższym "S.’ S.A. została w dniu [...] marca 011 r. poinformowana, że nie wpłynęła do ARR karta kontrolna T5 dotycząca powyższej wysyłki.

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. przedsiębiorca zwrócił się do ARR z prośbą o przyjęcie alternatywnego do karty kontrolnej T5 sposobu potwierdzenia wywozu wyjaśniając, że potwierdzona karta kontrolna T5 zaginęła. Do powyższego wniosku załączone zostało zaświadczenie wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego w G., w którym podane zostało, że towar w postaci łopatek ze świń domowych opuścił obszar celny Wspólnoty w dniu [...] czerwca 2010 r.

Uwzględniając powyższe organ dostrzegł, że zgodnie z art. 46 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 jednym z warunków uznania innych dokumentów za równoważne karcie kontrolnej T5, jest stwierdzenie, że przyczyny nie złożenia karty kontrolnej T5 są niezależne od przedsiębiorcy. W myśl tego przepisu warunkiem uznania przez agencję płatniczą dokumentów równoważnych do karty kontrolnej T5 jest przedstawienie uzasadnionego wniosku, w którym podane zostaną okoliczności niezależnie od eksportera uniemożliwiające przekazanie prawidłowo opisanej i opieczętowanej karty T5 wraz z dokumentami wykazującymi, że produkty będące przedmiotem zgłoszenia wywozowego opuściły obszar Wspólnoty.

Zgodnie z kolejnym wyjaśnieniem z dnia [...] listopada 2011 r. karta kontrolna T5 dotycząca zgłoszenia celnego o nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nie została przedstawiona w urzędzie wyprowadzenia z winy przewoźnika. Brak przedstawienia przez firmę transportową oryginału karty kontrolnej T5 uniemożliwiło przeprowadzenie przez funkcjonariuszy celnych czynności kontrolnych zgodnie z zapisami art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/2002 z dnia 26 listopada 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji, których wyniki mogły wskazać, czy obszar celny Wspólnoty opuścił towar tożsamy pod względem jakości i ilości z zadeklarowanym we wniosku o refundację WPR 1.

W myśl art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 działania jakiejkolwiek strony trzeciej mającej bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji, łącznie z działaniami spółek wyspecjalizowanych w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru przepisywane są beneficjentowi zgodnie z art. 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Eksporter jako osoba, która jest uprawniona do refundacji pozostaje stroną posiadającą zobowiązania wynikające z uczestnictwa w mechanizmie naliczania i wypłaty refundacji wywozowych.

Dodatkowo organ dostrzegł, że dowody importu towaru do USA, dołączone do wniosku pełnomocnika z dnia 7 listopada 2011 r. nie zostały przedstawione zgodnie z zapisami art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009, tj. w kopii lub fotokopii poświadczonej przez podmioty do tego upoważnione w wymaganych przez rozporządzenie, w art. 16 ust. 1 oraz art. 47 ust. 2, terminach. Zdaniem Prezesa ARR przedstawione dokumenty importowe nie spełniają wymogów nałożonych przez powyższe zapisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 i tym samym nie mogą zostać pozytywnie rozpatrzone jako alternatywne dokumenty potwierdzające wywóz towarów.

A zatem działając na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 5 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych w związku z art. 46 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009, podjęto rozstrzygnięcie jak w sentencji decyzji.

2. W efekcie wniesionego odwołania – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 7 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ARR i organizacji niektórych rynków rolnych, art. 7, ust. 1, art. 46 ust. 2, art. 47 ust. 2 cyt. rozp. Komisji (WE) nr 612/2009 – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach podzielono ustalenia poczynione przez organ I instancji, jak również zaakceptowano zastosowane w sprawie normy prawne.

3. Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik "S. S.A. żądając alternatywnie uchylenia decyzji organu II instancji i:

1/ przekazania sprawy do ponownego rozpoznania prezesowi ARR lub

2/ uchylenia również decyzji organu I instancji i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, a także zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.

a. art. 46 ust. 3 cyt. rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 poprzez uznanie, iż strona nie złożyła dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu, a tym samym nie spełniła wymogów wystarczających do wypłaty refundacji wywozowej, wobec czego organ I i II instancji w oparciu o ten przepis wydały niesprawiedliwe decyzje;

b. art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 poprzez nieuprawnione uznanie, iż wskazana w tym przepisie dyspozycja odnosi się do skarżącego, podczas gdy przepis ten nie znajdzie zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym;

2) przepisów postępowania, tj;

a) art. 7 w zw. z art. 8 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji na podstawie wadliwie zebranego materiału dowodowego oraz swobodne uznanie, iż skarżący nie spełnił wymogów uprawniających do uzyskania refundacji wywozowej;

b) art. 8 kpa poprzez działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, w szczególności poprzez brak wezwania organu do przedłożenia oryginału dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu (zaświadczenie, że produkt został przedstawiony w urzędzie celnym kraju trzeciego), w sytuacji, gdy organ uznał, iż dokument ten musi spełniać konkretnie określone wymogi, dla uznania go w ogóle za dokument jako taki;

c) art. 57 § 4 kpa poprzez uznanie, że termin do złożenia przez skarżącego dokumentów upływał w dniu 12 listopada 2011 r. podczas gdy data 12 listopada 2011 r. wypadała w sobotę, a tym samym powinna być traktowana jako dzień wolny od pracy, co w konsekwencji powinno prowadzić do uznania, iż ostatecznym dniem złożenia dokumentów był 14 listopada 2011 r.;

d) art. 11 kpa oraz 107 § 1 i 3 kpa poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji, w szczególności polegające na niewyjaśnieni przez organ, czy wniosek o uznanie innych dokumentów za równoważne dokumentowi T5 został złożony po terminie, czy też nie został uwzględniony z innych przyczyn.

Ad) 1a Zarzut naruszenia przepisu 46 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 uzasadniono tym, iż nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem, iż podstawowym dokumentem potwierdzającym dokonanie wywozu produktów rolnych poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej jest dokument celny T5, albowiem Rozporządzenie przewiduje szereg sytuacji, w których dokument ten może zostać zastąpiony przez inne, równoważne dokumenty.

Jest to konsekwencją założenia, stanowiącego podstawę systemu refundacji wywozowych, iż w interesie Wspólnoty Europejskiej, jako organizmu gospodarczego, jest promowanie eksportu, w szczególności produktów rolnych, poza jej granice. Zarówno preambuła rozporządzenia, jak i jego treść jednoznacznie wskazuje, iż refundacje wywozowe uzależnione są jedynie od faktycznego wyprowadzenia towarów poza terytorium Wspólnot Europejskich. Kwestie związane z dokumentem T5 mają jedynie za zadanie ujednolicenie na obszarze całej unii celnej, sposobu dokumentowania dokonania takiego wywozu.

Powyższe prowadzi do wniosku, iż wykładnia przepisów dotyczących przedkładania dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu powinna być liberalna, tak aby nie zakłócać konkurencji pomiędzy eksporterami z różnych krajów członkowskich WE.

Odnosząc się do meritum sprawy skarżący podkreślił, iż organ odwoławczy błędnie uznał, iż nie złożono dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej. We wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. skarżący, z uwagi na brak dokumentu T5, zwrócił się o uznanie innych dokumentów za równoważne. Do przedmiotowego wniosku zostało dołączone szereg dokumentów dotyczących wywozu zakonserwowanej wieprzowiny, o numerze wniosku [...] ([...] z dnia [...] czerwca 2010 r.) – którego dotyczy niniejsze postępowanie oraz dwóch pozostałych [...] ([...] z dnia [...] maja 2010 r.) i [...] ([...]) [...] z dnia [...] maja 2010 r.).

W przedmiotowym wniosku skarżący przedstawił przyczyny, dla których nie ponosi odpowiedzialności za brak dokumentu T5 oraz jednocześnie przedstawił szereg dokumentów, określonych przez Rozporządzenie Komisji (WE) nr 612/2009, które powinny zostać uznane przez organy orzekające w niniejszej sprawie jako równoważne dokumentowi T5.

W odniesieniu do wywozu nr wniosku [...] ([...] z dnia [...] czerwca 2010 r.) transportowanego w kontenerze nr [...], będącego przedmiotem niniejszego postępowania, były to:

a) dokumenty przewozowe – konosament nr [...];

b) dokumenty zaświadczające przedstawienie w kraju przeznaczenia nr [...], wystawiony przez U.S. D., B. od C.;

Wskazane powyżej dane zostały potwierdzone również przez spółkę S. Fakt zaś wywiezienia towarów objętych wskazanymi powyżej zgłoszeniami celnymi poza terytorium Wspólnoty Europejskiej został potwierdzony przez Urząd Celny Wywozu oraz Wyjścia, dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy.

Mając na uwadze powyższe – zdaniem skarżącego – nie można zgodzić się z organem II instancji, iż nie przedstawiono dokumentów umożliwiających uznanie, iż spełnione zostały przesłanki do wypłaty refundacji wywozowej.

Podkreślenia wymaga, iż stosownie do treści art. 46 ust. 3 zdanie 2 rozporządzenia, dokumenty, które należy przedstawić razem z wnioskiem to:

- kopia lub fotokopia dokumentu przewozowego, oraz

- dokument, który zaświadcza, że produkt został przedstawiony w urzędzie celnym kraju trzeciego lub jeden lub kilka dokumentów określonych w art. 17 ust. 1, 2 i 4.

Odniesienie do zasad logiki prawniczej każe stwierdzić, iż przepis ten zobowiązuje do przedłożenia kopii dokumentu przewozowego oraz umożliwia beneficjentowi załączenie dokumentu, który zaświadcza, że produkt został przedstawiony w urzędzie celnym kraju trzeciego lub jeden lub kilka dokumentów określonych w art. 17 ust. 1,2 i 4.

W tym zakresie należy koniecznie podkreślić, iż w sposób nieuzasadniony uznano, iż przedłożone przez skarżącego dokumenty nie spełniają wymogów, pozwalających na uznanie ich za równoważne T5.

W szczególności organ II instancji wskazał, iż przedstawiony przez skarżącego dokument zaświadczający, że produkt został przedstawiony w urzędzie celnym kraju trzeciego, nie spełnia wymogów pozwalających za uznanie za dokument. W tym zakresie organ II instancji wskazał, iż jego zdaniem jest to kserokopia, która za dokument nie może zostać w ogóle uznana.

Zdaniem skarżącego wbrew stanowisku organu II instancji, dla uznania, iż dane pismo spełnia określone wymogi dla uznania za konkretny dokument, konieczne jest odniesienie się do przepisów określających formę dokumentu w kraju jego pochodzenia – w przedmiotowym przypadku w S. Organ II instancji całkowicie pominął fakt, iż przedłożone dokumenty są wydrukami ich formy elektronicznej. Jedynie wniosek o wydanie takiego dokumentu jest podpisywany przed złożeniem do właściwego urzędu celnego, natomiast samo potwierdzenie przedstawienia towarów w urzędzie celnym jest dokumentem elektronicznym, wystawianym przez udostępniony przez służby celne kraju trzeciego system komputerowy. Wydruk tego dokumentu jest możliwy jedynie do celów wewnętrznych wnioskodawcy – i jest tylko przez takiego wnioskodawcę (agenta celnego) podpisywany. Potwierdza to jednoznacznie adnotacja na dokumencie "paperless".

Jednocześnie skarżący wskazał, iż zawarte w treści art. 46 ust. 3 cytowanego rozporządzenia stwierdzenie, że dokument przewozowy może zostać przedstawiony w kopii lub fotokopii, wynika z faktu, iż na podstawie przepisów dotyczących dokonywania przewozów, w tym w szczególności międzynarodowych oraz morskich, dokument przewozowy ma formę materialną – wystawionego i podpisanego przez zainteresowane strony dokumentu, który może stanowić papier wartościowy (konosament) lub być podstawą dochodzenia określonych roszczeń.

Reasumując powyższe skarżący wskazał, iż organ II instancji w sposób całkowicie dowolny uznał, iż nie złożono dokumentów uprawniających do otrzymania refundacji wywozowej w szczególności w sytuacji, gdy nie ulega wątpliwości, iż wywóz wskazanych produktów rolnych poza terytorium Wspólnoty Europejskiej miał faktycznie miejsce.

Odnosząc się do kwestii zaginięcia dokumentu T5 wskutek okoliczności niezależnych od skarżącego, stwierdzono, iż transport wieprzowiny, którego dotyczy postępowania, był zlecony przez nabywcę eksportowanych produktów. Skarżący, jako sprzedający i jednocześnie eksporter produktów rolnych, dopełnił wszelkich formalności związanych z procedurami celnymi oraz fitosanitarnymi, związanymi z przygotowaniem produktów w postaci zakonserwowanej wieprzowiny do eksportu do Stanów Zjednoczonych, a mianowicie dopełnił wszelkich formalności wynikających ze wskazanego powyżej Rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r., m.in. przygotowując dokument celny T5 oraz wniosek o refundację WRP1. Skarżący nie miał prawnych, ani faktycznych możliwości wyegzekwowania, zachowania polegającego na prawidłowym przedstawieniu egzemplarza kontrolnego dokumentu T5 w Urzędzie Wyprowadzenia towarów poza obszar celny Unii Europejskiej. Tak więc brak egzemplarza kontrolnego T5, był niezależny od eksportera bowiem skarżący wykonał wszystkie możliwe czynności związane z przygotowaniem i wystawieniem dokumentu T5, mające na celu otrzymanie refundacji wywozowej. W tym zakresie nie powinno ulegać wątpliwości, iż przedmiotowy brak egzemplarza kontrolnego dokumentu celnego T5 ma charakter niezależny oraz niezawiniony przez skarżącego.

W ocenie skarżącego bezpodstawne jest twierdzenie organu odwoławczego, że w sprawie nie doszło do skutecznego przedstawienia przez skarżącego dokumentów równoważnych dokumentowi T5, które w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż produkty skarżącego opuściły obszar celny Wspólnot Europejskich.

Ad. 1 b) Zarzut naruszenia przepisu 49 ust. 4 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 uzasadniono tym, iż całkowicie chybiona jest argumentacja organu, jakoby przedstawione przez stronę uzasadnienie braku dokumentu T5, było sprzeczne z art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009, albowiem skarżący w trakcie całego postępowania w sprawie wypłaty refundacji podnosił, iż brak w postaci dokumentu kontrolnego T5 był niezależny od jego woli. Powoływanie się przez organy orzekające w niniejszej sprawie na treść art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 jest o tyle nietrafione, iż wskazana tam dyspozycja dotycząca działań stron trzecich w zakresie formalności koniecznych do wypłaty refundacji beneficjentowi dotyczy sytuacji szczególnych związanych z nakładaniem kar i zwrotem kwot nienależnie wypłaconych. Świadczy o tym w szczególności nazwa rozdziału, w którym ten przepis został umiejscowiony ("Kary i zwrot kwot nienależnie wypłaconych") oraz fakt, iż przepis art. 49 ust. 4 rozporządzenia odnosi się do okoliczności, w których nie można nakładać na eksportera obowiązku zwrotu refundacji, o którym mowa w ust. 1. Tylko w przypadku nałożenia obowiązku zwrotu refundacji, eksporter może wykazywać, iż wypłata refundacji okazała się nienależna w wyniku działania beneficjenta, podjętego w dobrej wierze. Tylko w tym zakresie beneficjent może również podnosić, iż działanie w dobrej wierze odnosiło się do innych osób trzecich, których działania mogą być beneficjentowi, w tym szczególnym przypadku przypisane. W innej sytuacji wskazany zapis znalazłby się bezpośrednio w art. 46 rozporządzenia.

Przedstawiona przez organ interpretacja tego przepisu, jak również subsumcja treści normy prawnej do istniejącego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego, jest dowolna i nie ma oparcia w podstawowych dyrektywach wykładni przepisów i wnioskowania.

Zdaniem skarżącego, iż nie może odnieść się do argumentów organów obu instancji, odnośnie rzekomej wykładni Komisji Europejskiej dotyczącej tej kwestii, z uwagi na brak jakiegokolwiek odesłania w tym zakresie do jakichkolwiek źródeł. Argumentację w tym zakresie należy uznać za gołosłowną.

Ad. 2) Zarzuty naruszenia przepisów postępowania uzasadniono stwierdzeniem, że organ wydał decyzję na podstawie wadliwie zebranego materiału dowodowego. Dodatkowo organ II instancji w sposób swobodny uznał, iż skarżący nie spełnił wymogów uprawniających do uzyskania refundacji wywozowej, podczas gdy wszelkie wymogi w tym zakresie zostały spełnione.

Dodatkowo organ II instancji, wbrew zasadom wyrażonym w k.p.a pomimo, iż miał wątpliwości odnośnie złożonego przez skarżącego dokumentu (zaświadczenie, że produkt został przedstawiony w urzędzie celnym kraju trzeciego), nie wezwał go do przedłożenia jego oryginału, bądź innej formy uznanej za zadowalającą. Wbrew postulatowi pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, organ arbitralnie uznał, iż przedłożone dokumenty nie są dokumentami, które w jego przekonaniu powinny zostać złożone przez skarżącego, pomijając przy tym całkowicie stanowisko skarżącego wyrażone w trakcie postępowania.

Z uwagi na okoliczność, iż w uzasadnieniu swojej decyzji, organ II instancji wskazał, iż wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r. o uznanie innych dokumentów za równoważne dokumentowi T5, został złożony po terminie, skarżący zaznaczył, iż wbrew twierdzeniom organu, w sposób terminowy wniósł on przedmiotowy wniosek. Pismo to zostało doręczone Agencji Rynku Rolnego w dniu 14 listopada 2011 r. Jednocześnie termin do jego wniesienia upływał w dniu 12 listopada 2011 r. Z uwagi na fakt, iż ten dzień był sobotą i powinien być traktowany jako dzień wolny od pracy, zatem należy stwierdzić, że termin do złożenia przedmiotowego pisma upływał w dniu 14 listopada 2011 r. (pierwszy dzień roboczy), a w konsekwencji wskazane pismo zostało wniesione w terminie.

Zdaniem skarżącego organ II instancji nie uzasadnił w sposób całkowicie prawidłowy swojego stanowiska wyrażonego w decyzji. W szczególności zaś brak jest określenia, czy wniosek o uznanie innych dokumentów za równoważne dokumentowi T5 złożony przez skarżącego został nieuwzględniony oraz na jakiej podstawie zapadło takie rozstrzygnięcie. Skarżący może się jedynie domyślać, iż wniosek został nieuwzględniony z powodu rzekomego przekroczenia terminu do jego wniesienia. Jednocześnie jednak pozostaje możliwość nieuwzględnienia wniosku, z powodu uznania przez organ, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające brak dokumentu T5, za które skarżący nie ponosi odpowiedzialności, bądź też same dokumenty dołączone do tego wniosku nie zostały uznane za spełniające wymagania określone w art. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 r.

Brak jednoznacznego wskazania tych okoliczności poważnie utrudnia właściwe sformułowanie zarzutów stronie skarżącej, jednocześnie czyniąc stanowisko organu II instancji nieczytelnym.

4. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zachowanych aktów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.

II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.).

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.

Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.

III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a, lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

IV. Ustosunkowując się do skargi należy podkreślić, że decyzje – Prezesa Agencji Rynku Rolnego i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dotyczą rozliczenia zobowiązań warunkujących nabycie uprawnienia do refundacji wywozowej, zgodnie z wymogami obowiązującego w tym zakresie prawa wspólnotowego. Tak więc mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 dnia 7 lipca 2009 r., ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych. W tym rozporządzeniu Komisji (WE) określone są prawa i obowiązki eksportera ubiegającego się o refundacje wywozowe, które musi przestrzegać również organ administracji kraju członkowskiego właściwy do rozstrzygania spraw w zakresie refundacji. Przy czym inne przepisy dotyczą praw i obowiązków eksportera związanych z dokonaniem wywozu towaru z terytorium Wspólnoty, a inne określają jego prawa i obowiązki dotyczące dostarczenia organowi dowodu, że towar opuścił obszar celny Wspólnoty.

V. W związku z dokonanym wywozem skarżący, na podstawie art. 46 ust. 1 tego rozporządzenia złożył wniosek o refundację WPR 1 o nr [...] (nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. i był zobowiązany do przedstawienia w agencji płatniczej (APR) wniosku o wypłatę refundacji WPR 1 wraz z m.in. kartą kontrolną T5 potwierdzającą wyprowadzenie towaru poza obszar celny Wspólnoty. Wynika to z treści art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 – wypłata refundacji jest uzależniona od przedstawienia dowodu, że produkty, które obejmuje przyjęte zgłoszenie wywozowe, opuściły obszar celny Wspólnoty w niezmienionym stanie w ciągu sześćdziesięciu dni od przyjęcia zgłoszenia. Dowód ten przedstawia się poprzez okazanie należycie potwierdzonego oryginału karty kontrolnej T5. Przedłożenie karty kontrolnej T5 w urzędzie celnym wyprowadzenia jest obowiązkiem przedsiębiorcy.

VI. Należy podkreślić, że oryginał karty kontrolnej T5 nie służy tylko i wyłącznie potwierdzeniu terminu wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty, ale także zawiera informacje dotyczące kontroli podmiany towarów uprzednio objętych procedurą celną wywozu przeprowadzonej przez urząd celny wyprowadzenia. Na podstawie art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2090/2002 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 386/90 w sprawie kontroli bezpośrednich przy wywozie produktów rolnych kwalifikujących się do refundacji (Dz. Urz. WE L 322 z 27 listopada 2002 r., str. 4 ze zm.) Służby Celne przeprowadzają kontrolę, czy obszar celny Wspólnoty opuścił rzeczywiście produkt tożsamy pod względem rodzaju i ilości z zadeklarowanym przez przedsiębiorcę w dokumentach celnych towarzyszących przesyłce wywozowej od urzędu celnego wywozu do urzędu celnego wyprowadzenia.

Kontroli podlegają na ogólnych zasadach wszystkie towary rolne objęte refundacjami wywożone poza obszar celny Wspólnoty. Zatem w takim przypadku należy co najmniej: przeprowadzić kontrolę dokumentów, dokonać oględzin zamknięć celnych i porównać symbole na nich umieszczone z danymi zawartymi w dokumentach, a także dokonać oględzin środka transportu i zabezpieczeń towaru przed dostępem.

W przypadku nie przedłożenia kart kontrolnych T5 organowi celnemu niemożliwe jest dokonanie niezbędnych działań kontrolnych wywożonego towaru przez funkcjonariuszy celnych, zgodnie z wymogami powyższego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 wypłata refundacji uzależniona jest od przedstawienia dowodu, że produkty, które obejmuje przyjęte zgłoszenie wywozowe, opuściły obszar celny Wspólnoty w niezmienionym stanie w ciągu sześćdziesięciu dni od przyjęcia zgłoszenia.

VII. W myśl art. 46 ust. 2 ww. rozporządzenia dokumenty dotyczące wypłaty refundacji – w tym przypadku również karta kontrolna T5 potwierdzająca, że towar opuścił obszar celny Wspólnoty w wymaganym czasie – muszą być złożone w Agencji Rynku Rolnego w terminie dwunastu miesięcy od dnia przyjęcia zgłoszenia wywozowego, z wyjątkiem przypadku siły wyższej. Termin złożenia wymaganych dokumentów dla zgłoszenia celnego z dnia [...] czerwca 2010 r. upłynął w dniu [...] czerwca 2011 r.

Jednakże dodatkowo w myśl art. 47 ust. 2 przedsiębiorca może ubiegać się o zredukowaną kwotę refundacji w wysokości 85%, jeżeli wykaże, że wszystkie wymagania ustanowione w rozporządzeniach Wspólnoty zostały spełnione, dostarczy dowód w ciągu kolejnych 6 miesięcy. Dla tego zgłoszenia celnego ostateczny termin na dostarczenie wymaganych dokumentów upłynął w dniu [...] grudnia 2011 r. Do tego czasu do Agencji Rynku Rolnego nie został dostarczony dokument kontrolny T5 wraz z wymaganymi pieczęciami urzędu celnego wyprowadzenia lub dokument równoważny.

VIII.W sprawie karty kontrolnej T5 (jak twierdzi skarżący nie została ona przedstawione w urzędzie celnym wyprowadzenia z winy kierowcy wynajmowanego przez odbiorcę towaru) nie można było zastosować art. 46 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009, który stanowi, iż momencie gdy dokument T5 nie został zwrócony do urzędu celnego wyprowadzenia lub do organu celnego w terminie trzech miesięcy od dnia jego wystawienia wskutek okoliczności nienależnych od eksportera, ten ostatni może złożyć do właściwego organu uzasadniony wniosek o uznanie innych dokumentów za równoznaczne.

Oceniając tak sformułowany zarzut należy podkreślić, że warunkiem uznania przez agencję płatniczą dokumentów równoważnych do karty kontrolnej T5 jest przedstawienie przez przedsiębiorcę uzasadnionego wniosku, w którym przedstawione zostaną okoliczności niezależne od eksportera uniemożliwiające przedłożenie prawidłowo opisanej i opieczętowanej karty T5. Nie można uznać w przedmiotowej sprawie, braku potwierdzenia kart kontrolnych T5 przez funkcjonariuszy celnych za okoliczność niezależną od eksportera, albowiem na podstawie art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 działania jakiekolwiek strony trzeciej mającej bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji, łącznie z działaniami spółek nadzoru, przypisywane są beneficjentowi. W myśl tych przepisów eksporter wspólnotowy ponosi pełną odpowiedzialność za przedłożenie wymaganych prawem dokumentów w celu otrzymania refundacji wywozowej. Ponosi zatem odpowiedzialność za działania kierowcy, który w oczywisty sposób ma związek z formalnościami celnymi i dokumentami przedkładanymi organom celnym, które to dokumenty są konieczne, zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 do wypłaty refundacji.

Zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Komisję Europejską nawet w sytuacji gdy utrata karty kontrolnej T5 wynikała z działań dokonującego wysyłki spedytora, pomimo że był on wcześniej właściwie poinformowany przez przedsiębiorcę, to w odniesieniu do art. 2 ust. 1 lit. i rozporządzenia Komisji (WE) 612/2009, eksporter jako osoba, która jest uprawniona do refundacji pozostaje stroną posiadającą zobowiązania wynikające z uczestnictwa w mechanizmie refundacji wywozowych. Stanowisko dotyczące przypisywania beneficjentowi działań innych stron mających bezpośredni lub pośredni związek z formalnościami koniecznymi do wypłaty refundacji, zostało potwierdzone wyrokami sądów administracyjnych zarówno w odniesieniu do aktualnie obowiązującego przepisu art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 jak również do poprzedniej regulacji w tym zakresie tj. art. 52 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. Urz. WE Nr L 102 z 17 kwietnia 199 r., s. 11 ze zm.) np. wyrok z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 448/10.

IX. Nie można zgodzić się również ze stanowiskiem Strony, że nie miała ona żadnego wpływu na fakt nieprzedłożenia dokumentu T5 w urzędzie celnym wyprowadzenia w związku z tym, że transport towaru zapewniał nabywca-importer. Należy zauważyć, iż przepisy dotyczące refundacji wywozowej nie narzucają wyboru konkretnego partnera handlowego. To eksporter działający na własne ryzyko w obrocie towarowym może wiązać się z kontrahentami za pomocą stosownych umów oraz może obligować te podmioty do konkretnych działań. Powinien zatem w ten sposób prowadzić działalność, by być w stanie realizować nałożone przepisami obowiązki.

X. Znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] potwierdzające, że towar objęty zgłoszeniem celnym o nr [...] opuścił obszar celny Wspólnoty Europejskiej w dniu [...] czerwca 2010 r. nie jest dokumentem pozwalającym na wypłacenie refundacji wywozowej. Należy bowiem wskazać, że zaświadczenie to mimo wskazania faktu wyprowadzenia towaru poza obszar celny UE nie potwierdza, że egzemplarz kontrolny T5 został należycie przedstawiony w urzędzie celnym wyprowadzenia. Jest to warunkiem koniecznym do wypłaty refundacji wywozowej do przedmiotowego wniosku.

XI. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 3 pkt a) wymienionego rozporządzenia do wniosku o uznanie innych dokumentów za równoważne należy dołączyć kopię lub fotokopię dokumentu przewozowego oraz dokument, który zaświadcza, że produkt został przedstawiony w urzędzie celnym kraju trzeciego lub jeden lub kilka dokumentów określonych w art. 17 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia. Przepis powyższy expressis verbis dopuszcza możliwość przedstawienia kopii lub fotokopii jedynie w odniesieniu do dokumentu przewozowego. Jeżeli chodzi o "dokument, który zaświadcza, że produkt został przedstawiony w urzędzie celnym kraju trzeciego" to przedstawione przez Stronę kserokopie nie spełniają tego wymogu albowiem kserokopia nie może być w ogóle uznana za dokument zaś cytowany przepis nie zezwala na przedstawienie kopii lub fotokopii takich dokumentów (jak to ma miejsce w przypadku dokumentu przewozowego). Kopie te nie mogą być również uznane za dokumenty określone w art. 17 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009, gdyż nie zostały poświadczone w sposób wskazany w tych przepisach.

XII. Skarżący podniósł również, iż nie zgadza się z powoływaniem się w stanowisku organu na treść art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009. W ocenie Strony wskazana tam dyspozycja dotycząca przypisywania działań stron trzecich w zakresie formalności koniecznych do wypłaty refundacji beneficjentowi dotyczy sytuacji szczególnych, związanych z nakładaniem kar i zwrotem kwot nienależnie wypłaconych. Świadczy o tym, w ocenie Strony, nazwa rozdziału, w którym ten przepis został umiejscowiony ("Kary i zwrot kwot nienależnie wypłaconych")

W ocenie Sądu umiejscowienie przepisu dotyczącego przypisywania działań stron trzecich w zakresie formalności koniecznych do wypłaty refundacji beneficjentowi w rozdziale "Kary i zwrot kwot nienależnie wypłaconych" nie przesądza stosowania dyspozycji dotyczącej przypisywania działań stron trzecich eksporterowi wyłącznie do postępowań związanych z nakładaniem kar i zwrotem kwot refundacji nienależnie wypłaconych. Tym bardziej, że przepis tego nie rozróżnia ogólnie wskazując na "formalności konieczne do wypłaty refundacji". Eksporter jest zatem odpowiedzialny za działania stron trzecich nie tylko na etapie postępowań związanych z nakładaniem kar i zwrotem kwot refundacji nienależnie wypłaconych, ale również przed ewentualnym uzyskaniem refundacji. Gdyby zastosowana została interpretacja Strony, prowadziłoby to do absurdalnej sytuacji, w której Agencja np. po złożeniu przez eksportera wniosku o refundację oraz po uzyskaniu dowodów, że refundacja jest nienależna w związku z działaniami spedytora czy importera nie mogłaby odmówić eksporterowi wypłaty refundacji, a dopiero po wypłaceniu refundacji mogłaby wszcząć postępowanie w sprawie zwrotu kwot nienależnie wypłaconych lub nałożenia kary.

XIII. Skarga zawiera również zarzuty naruszenia przepisów prawa postępowania w tym art. 8, art. 11, art. 57 § 4 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zarzuty te związane są z wnioskiem Strony z dnia [...] listopada 2011 r. o uznanie innych dokumentów za równoważne dokumentowi T5. Strona uzasadniając zarzut naruszenia art. 57 § 4 kpa wskazuje, że w uzasadnieniu swojej decyzji, organ II instancji wskazał, iż wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r. o uznanie innych dokumentów za równoważne dokumentowi T5, został złożony po terminie co skutkowało jego negatywnym rozpatrzeniem.

W dalszej części uzasadnienia skargi wskazano jednak odmiennie, że organ II instancji nie uzasadnił w sposób całkowicie prawidłowy swojego stanowiska wyrażonego w decyzji dotyczącego kwestii rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2011 r., a Skarżący jedynie domyśla się, iż wniosek został nieuwzględniony z powodu przekroczenia terminu do jego wniesienia nie wykluczając jednocześnie możliwości nieuwzględnienia wniosku z innych przyczyn. W ocenie Strony uzasadnia to zarzut naruszenia art. 11 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego.

Strona podniosła również, że decyzja została wydana na podstawie wadliwie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności organ II instancji nie wezwał do uzupełnienia wymienionego wniosku o oryginały dokumentów. Stanowi to zdaniem Strony naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a.

W odniesieniu do powyższych zarzutów należy zaznaczyć, że na żadnym etapie postępowania ani też w uzasadnieniu decyzji organ II instancji nie wskazywał, że wniosek z dnia [...] listopada 2011 r. został złożony po wymaganym terminie. Również organ I instancji nie wskazywał, że wniosek nie został rozpatrzony pozytywnie z uwagi na przekroczenie terminu. Jak zostało wskazane zarówno w piśmie ARR z dnia [...] grudnia 2011 r., jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji warunkiem koniecznym do pozytywnego rozpatrzenia wniosku było wskazanie i uzasadnienie, że przyczyny niezłożeni karty kontrolnej T5 były niezależne od przedsiębiorcy. We wniosku nie wskazano na jakiekolwiek zdarzenia mające wpływ na fakt niezłożenia karty kontrolnej T5, które byłyby niezależne od eksportera. To na eksporterze ciążył obowiązek spełnienia wszelkich wymaganych prawem obowiązków, koniecznych do wypłaty refundacji wywozowych.

W przedmiotowej sprawie eksporter nie dołożył należytej staranności w celu zobligowania wykonujących transport wywożonego towaru do przedłożenia organom celnym kart kontrolnych T5, co spowodowało utratę prawa do wypłaty refundacji.

Jednocześnie należy wskazać, że organ działając wnikliwie nie tylko wskazał na przyczynę nie uznania innych dokumentów za alternatywne karcie kontrolnej T5, ale odniósł się szczegółowo do całego wniosku oraz załączonych do wniosku dokumentów. Przedsiębiorca został poinformowany o prawach i obowiązkach obowiązujących przy realizowanym przez ARR mechanizmie wypłaty refundacji wywozowych jak również o wynikających z tych przepisów terminach na dostarczenie dokumentów w odniesieniu do towaru, którego wniosek dotyczył.

Jednocześnie należy zauważyć, że ewentualne wezwanie do uzupełnienia wymienionego wniosku o oryginały dokumentów, których kopie do wniosku załączono pozostaje bez wpływu na wypełnienie warunku koniecznego do pozytywnego rozpatrzenia wniosku w trybie art. 46 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 o uznanie innych dokumentów za równoważne dokumentowi T5 tj. stwierdzenie, że przyczyny niezłożeni karty kontrolnej T5 są niezależne od przedsiębiorcy.

Wbrew twierdzeniu Skarżącego należy stwierdzić, że działania Agencji Rynku Rolnego oraz organu II instancji podejmowane w toku postępowania zmierzały do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z przepisami obowiązującego prawa materialnego.

Zarzut naruszenia art. 107 kpa należy również uznać za bezpodstawny. Wydana decyzja jest poprawna pod względem formalnoprawnym i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym także uzasadnienie faktyczne oraz prawne.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działając jako organ II instancji w postępowaniu administracyjnym wnikliwie rozpatrzył sprawę merytorycznie wyznaczoną treścią zaskarżonej decyzji Prezesa ARR. W wyniku rzetelnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, działając na podstawie przepisów prawa prawidłowo nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezesa ARR.

W uzasadnieniu decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyczerpująco wyjaśniono przesłanki rozstrzygnięcia podjętego przez organ II instancji.

XIV. W odniesieniu do naruszenia przepisów prawa postępowania, zarzuca się również naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji na podstawie wadliwie zebranego materiału dowodowego oraz swobodne uznanie, iż skarżący nie spełnił wymogów uprawniających do uzyskania refundacji wywozowej.

W tej kwestii należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie organ administracji zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy i na tej podstawie ocenił całokształt sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazane zostały fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. Organ wydając zaskarżoną decyzję przestrzegał zasad postępowania administracyjnego, działając na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie możliwe kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a co za tym idzie postępowanie prowadzone było w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa.

Zatem również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 8 Konstytucji RP są bezzasadne.

XV Końcowo należy również zaznaczyć, że w trosce o poszanowanie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, Sąd wydał – w identycznym stanie faktycznym – takie samo rozstrzygnięcie jak w sprawie V SA/Wa 473/11, w której kierowca również nie przedstawił przekazanej mu okoliczności we właściwym urzędzie celnym (nieprawomocny wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny pod adresem www.nsa.gov.pl).

XVI. Brak jest też do czasu znowelizowania p.p.s.a możliwości wydania przez Sąd wyroku reformatoryjnego, tj. postulowanego przez skarżącego "wydania merytorycznego rozstrzygnięcia".

XVII. Mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.