Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 977/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 205  par. 1,  art. 210  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

l SA/Go 977/07 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu 23 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku wydanego w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

l SA/Go 977/07

Uzasadnienie

Dnia 19 września 2007r. E.M. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lipca 2007r. nr [...]. W punkcie 7) skargi zawarła wniosek o "zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przypisanych w zakresie niezbędnym do celowego dochodzenia praw, w tym wpisu stałego od skargi [...]" (pisownia oryginalna). Postanowieniem z 6 czerwca 2008r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. Dnia 4 września 2008 r. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję odstępując od zasądzenia kosztów postępowania od strony przeciwnej z uwagi na zwolnienie skarżącej od tej części kosztów sądowych, którą zobowiązana była ponieść.

Pismem z 11 września 2008r. skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie w/w wyroku poprzez "orzeczenie co do zwrotu kosztów postępowania i zasądzenie tychże od organu, który wydał skarżoną decyzję na rzecz skarżącej według norm przypisanych w zakresie niezbędnym do celowego dochodzenia praw." We wniosku skarżąca zawarła zestawienie poniesionych kosztów w zakresie niezbędnym do celowego dochodzenia praw. W jego skład weszły: koszty doręczeń, koszty przejazdu od miejsca zamieszkania do siedziby sądu oraz "należności z tytułu diety, w związku z podróżą trwającą powyżej 8 godzin".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei art. 210 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.

l SA/Go 977/07

Stosowne pouczenie znalazło się w zawiadomieniu o terminie rozprawy, odebranym przez stroną 12 sierpnia 2008r.

Wniosek o przyznanie należnych kosztów może mieć postać spisu kosztów lub żądania przyznania kosztów według norm przepisanych (J. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 3, s. 529). Zauważyć należy, że ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera wspomnianych pojęć. Sformułowania takie pojawiają się jedynie w art. 109 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, póz. 296 ze zm.) i traktowane sąjako odrębne formy wniosku o zwrot kosztów postępowania. Zdaniem sądu spis kosztów obejmuje wszystkie pozycje składające się zdaniem strony na ogólną sumę kosztów, natomiast wniosek o przyznanie kosztów według norm przepisanych oznacza koszty zawarte w obowiązujących przepisach, bez oznaczenia cyfrowego żądanej kwoty pieniężnej.

Art. 205 § 1 p.p.s.a. zawiera zamkniętą listę kosztów, które mogą być zaliczone do "niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście". W jej skład wchodzą;

- poniesione przez stronę koszty sądowe;

- koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika;

- równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że jedynie pierwszy rodzaj wymienionych kosztów może zostać zgłoszony w postaci żądania przyznania kosztów według norm przepisanych. W skład kosztów sądowych (art. 211 p.p.s.a) wchodzą opłaty sądowe (wpis i opłata kancelaryjna - art. 212 p.p.s.a.} oraz zwrot wydatków (należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie, koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym - art. 213 p.p.s.a.). Ich wysokość jest regulowana w:

- rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami (Dz. U. Nr 221, póz. 193);

l SA/Go 977/07

- rozporządzeniu Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych ( Dz. U. Nr 221 póz. 2193);

- rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r.w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 15, póz. 131 ze zm.);

- rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27, póz. 197 ze zm.);

- rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, póz. 1990zezm.);

- rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, póz. 1991 zezm.);

- rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, póz. 271 ze zm.). Wymienione przepisy umożliwiają Sądowi ustalenie tej części niezbędnych kosztów postępowania na podstawie akt sprawy (w tym dokumentów przedłożonych przez osoby wykonujące czynności sądowe poza budynkiem sądu), bez konieczności uzyskiwania dodatkowych informacji od stron postępowania.

Pozostałe dwie grupy kosztów, tj. koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, muszą mieć postać spisu kosztów z uwagi na obowiązek ich zasądzenia w wysokości faktycznego poniesienia, ograniczonej górną granicą wskazaną w:

l SA/Go 977/07

- dekrecie Rady Ministrów z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, póz. 445);

- rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie

wysokości należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr

36, póz. 159zezm.}.

Informacje o wydatkach związanych z przejazdem, o fakcie utraty zarobku oraz jego równowartości pozostają w dyspozycji strony i dopiero ich przedstawienie Sądowi w postaci spisu, umożliwia wyliczenie i zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania w całości.

Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że złożenie wraz ze skargą wniosku o zasądzenie kosztów postępowania nie jest wystarczającą formą dochodzenia zwrotu kosztów przejazdów do sądu strony oraz równowartości zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Złożenie wniosku o zasądzenie wszystkich należnych kosztów, lub kosztów według norm przepisanych jest wystarczające jedynie do zasądzenie tylko tej ich części, którą sąd może wyliczyć na podstawie obowiązujących przepisów.

Zwrot wydatków związanych z przejazdem do sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego przez nią wskutek stawiennictwa w sądzie, może zostać przyznany jedynie w razie złożenia spisu tej części kosztów, ze wskazaniem dokładnych kwot wydatków i to najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. W wypadku nie spełnienia tych warunków, Sąd jest pozbawiony informacji niezbędnych dla zawarcia w swoim orzeczeniu rozstrzygnięcia dotyczącego wszystkich kosztów wymienionych wart. 205 §1 p.p.s.a.

Jedynie na marginesie należy zaznaczyć, że wspomniany artykuł nie wymienia wskazanych we przez stronę kosztów doręczeń pism kierowanych do Sądu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd postanowił wniosek skarżącej oddalić.