Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 345/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 164
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant M. S. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2007 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] , Urząd Patentowy RP – działając na podstawie przepisu art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. r. – Prawo własności przemysłowej (tj. Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. – dalej także p.w.p.) oraz art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985 r. Nr 5, poz. 17 ze zm. - dalej także u.z.t.) w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz na podstawie art. 98 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu sprawy z wniosku N. GmbH z siedzibą w [...] przeciwko "R. sp. jawna z siedzibą w K. (obecnie I. sp. z o.o. z siedzibą w Ż. – dalej także – skarżący, uprawniony z rejestracji) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy przestrzenny R-129459 - unieważnił prawo ochronne na w/w znak towarowy (pkt 1 decyzji) oraz przyznał wnioskodawcy od skarżącej spółki kwotę 1.800,- złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 decyzji).

Z akt sprawy wynika, iż R. K. i S. S. w dniu [...] października 1999 r. zgłosili do rejestracji w Urzędzie Patentowym RP znak towarowy przestrzenny o kształcie przeźroczystego słoika dla towarów w klasie 29, tj. śmietanka do kawy oraz w klasie 30, tj. kawa, herbata, kakao, namiastki kawy, kawa rozpuszczalna, herbata rozpuszczalna.

Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Urząd Patentowy RP udzielił prawa ochronnego na ten znak towarowy. Ostatecznie na skutek decyzji wydanej w dniu [...] kwietnia 2006 r. jako uprawnionego z rejestracji przedmiotowego znaku towarowego wpisano skarżącą spółkę I. sp. z o.o. z siedzibą w Ż.

W dniu [...] maja 2003 r. spółka N. GmbH, reprezentowana przez rzecznika patentowego, wniosła do Urzędu Patentowego RP wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy przestrzenny R-129459. Zdaniem wnioskodawcy prawo ochronne na kwestionowany znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Swój interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy wnioskodawca uzasadnił tym, iż prawo ochronne na znak towarowy przestrzenny R-129459 blokuje prowadzoną przez spółkę niemiecką działalność gospodarczą na terenie Polski polegającą na sprzedaży od wielu lat słoików według wzoru objętego ochroną ze spornego prawa. W uzasadnieniu wnioskodawca stwierdził, że dokonując zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego uprawniony działał w złej wierze. Według wnioskodawcy działanie uprawnionego stoi w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, albowiem z racji łączących strony kontaktów handlowych miał świadomość, że zawłaszcza wzór słoika stanowiącego dobro wnioskodawcy, blokując mu tym samym sprzedaż słoików według tego wzoru osobom trzecim. Wnioskodawca stwierdził ponadto, że wzór przedmiotowego słoika stanowi składnik jego majątku w rozumieniu art. 551 k.c.

Ustosunkowując się do zgłoszonego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy przestrzenny R-129459 uprawniony z prawa ochronnego na ten znak towarowy wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu uprawniony z rejestracji podniósł, że wnioskodawca nie wykazał swego interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na w/w znak towarowy. W ocenie uprawnionego wnioskodawca nie przedstawił również żadnych dowodów, które potwierdzałyby, że zgłoszenie spornego znaku towarowego miało charakter blokujący i zostało dokonane w złej wierze. Uprawniony stwierdził, iż nie naruszył praw majątkowych spółki niemieckiej, albowiem wnioskodawca nie posiada praw wyłącznych do słoika będącego przedmiotem ochrony ze spornego prawa. Ponadto dodał, że nawet gdyby spółka posiadała te prawa to i tak zostały one skonsumowane przez wnioskodawcę w wyniku sprzedaży słoików na rzecz uprawnionego z rejestracji. Zdaniem uprawnionego nietrafne jest także powoływanie się przez spółkę niemiecką na przepis art. 551 k.c.

W toku prowadzonego postępowania spornego wnioskodawca przy piśmie z dnia [...] maja 2006 r. przedłożył do akt sprawy materiały dowodowe na okoliczność posiadania autorskich praw majątkowych do wzoru słoika będącego przedmiotem ochrony z rejestracji spornego znaku towarowego przestrzennego R-129459, w tym m.in.: szkice i rysunki techniczne z 1974 r. oraz rysunki techniczne dotyczące form dla opracowanego słoika, a także dokumentację z 1988 r. i 1996 r. Ponadto na dowód łączących strony kontaktów handlowych, a także sprzedaży przedmiotowych słoików przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego wnioskodawca przedłożył do akt sprawy kopie rachunków z [...] marca 1999 r., z [...] kwietnia 1999 r., z [...] września 1997 r., z [...] sierpnia 1997 r. oraz z [...] marca 1998 r. wraz z katalogiem produktów, w którym pod numerem 4429 umieszczono słoik według wzoru objętego ochroną ze spornego prawa na znak towarowy R-129459.

W wyniku rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy RP, powołując się na przepis art. 8 pkt 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz na art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.w., decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] - unieważnił prawo ochronne na znak towarowy przestrzenny R-129459. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wnioskodawca – spółka N. GmbH posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Urząd Patentowy RP uznał, iż źródłem owego interesu jest zagwarantowana w art. 20 Konstytucji RP zasada wolności działalności gospodarczej, która obecnie znajduje swój wyraz w art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Organ wskazał, że skoro wnioskodawca – firma niemiecka, jest producentem słoików stanowiących przedmiot spornego prawa wyłącznego i te produkty były przez wnioskodawcę wprowadzane do obrotu w Polsce za pośrednictwem polskich podmiotów, to udzielenie ochrony na sporny znak towarowy na rzecz polskiej spółki wpływa bezpośrednio na sytuację prawną wnioskodawcy, ograniczając jego działalność gospodarczą na terenie Polski. Organ, powołując się na przepis art. 315 ust. 3 p.w.p. – uznał, że miarodajnymi przepisami w zakresie oceny ustawowych warunków wymaganych do udzielenia prawa wyłącznego na sporny znak towarowy (zgłoszony do ochrony w dniu 1 października 1999 r.) będą przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Urząd Patentowy RP stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uznania, że prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało udzielone wbrew przepisowi art. 8 pkt 2 u.z.t., albowiem nie można stwierdzić, iż wskutek rejestracji spornego znaku naruszone zostały prawa majątkowe firmy niemieckiej do słoika stanowiącego przedmiot ochrony, zaś materiały dowodowe nie wskazują jednoznacznie na uprawnienia wnioskodawcy do autorskich praw majątkowych wskazanego słoika. Urząd Patentowy RP uznał natomiast, iż w sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy z uwagi na jego udzielenie z naruszeniem art. 8 pkt 1 u.z.t. Urząd Patentowy RP wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zgłaszający sporny znak towarowy do ochrony miał świadomość, iż ubiega się o ochronę znaku przestrzennego firmy niemieckiej, będącej producentem słoików, blokując w ten sposób rynek zbytu dla towarów pochodzących od firmy niemieckiej. Zdaniem Urzędu Patentowego RP przedłożone w toku postępowania materiały dowodowe w postaci faktur wraz z katalogiem firmy niemieckiej, a także oświadczenia samej strony uprawnionej z rejestracji dowodnie wskazują, że zgłaszający sporny znak towarowy do ochrony zaopatrywał się u wnioskodawcy w słoiki stanowiące przedmiot spornej ochrony na znak towarowy przed zgłoszeniem tego znaku towarowego. Organ wskazał ponadto, iż – wbrew sugestiom uprawnionego z rejestracji spornego znaku - w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia koncepcji tzw. wyczerpania prawa, albowiem instytucja ta nie ma nic wspólnego i nie odnosi się do możliwości ubiegania się o ochronę na znak przestrzenny w postaci słoika tylko dlatego, że wyrób ten był raz wprowadzony do obrotu.

W skardze na w/w decyzję Urzędu Patentowego RP, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, I. sp. z o.o., reprezentowana przez rzecznika patentowego - zarzuciła organowi mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które w konsekwencji w istotny sposób wpłynęły na nieprawidłowe zastosowanie w sprawie normy prawa materialnego wyrażonej w art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu, że organ rozstrzygając wniosek spółki niemieckiej nie uwzględnił słusznego interesu uprawnionego z rejestracji przestrzennego znaku towarowego R-129459, a także nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności tej sprawy. Strona powołując się na przepis art. 256 ust. 1 p.w.p. stwierdziła, że organ wbrew nałożonym na niego obowiązkom nie przeprowadził dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), nie dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a.), a także nienależycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie (wbrew normie art. 107 § 3 k.p.a.). Zdaniem strony skarżącej organ nie dokonał dogłębnej analizy podobieństwa opakowania do produktów (towarów), dla których to opakowanie zostało zarejestrowane jako znak towarowy. Ponadto – według skarżącej spółki – Urząd Patentowy RP nie wykazał prawdziwości twierdzenia wnioskodawcy dotyczącego ograniczenia jego działalności gospodarczej na terenie Polski, uznając ten fakt za oczywisty. Zdaniem strony skarżącej organ nie przeprowadził również dowodu prawdziwości twierdzeń wnioskodawcy na okoliczność "prowadzonej od wielu lat sprzedaży słoików w Polsce osobom trzecim", a także nie udowodnił prowadzenia przez spółkę niemiecką sprzedaży słoików będących przedmiotem spornego prawa ochronnego osobom trzecim przed datą wystawionej przez wnioskodawcę na rzecz skarżącej spółki faktury z dnia [...] marca 1999 r. Skarżąca wskazała, iż była pierwszym polskim przedsiębiorcą, który wprowadził do obrotu kawę w opakowaniach zakupionych u wnioskodawcy. Zdaniem strony skarżącej Urząd Patentowy RP błędnie uznał, że zgłaszający miał świadomość, że ubiega się o ochronę znaku przestrzennego firmy niemieckiej – producenta słoików – blokując w ten sposób rynek zbytu dla towarów pochodzących od firmy niemieckiej. W ocenie strony twierdzenie organu nie jest poparte żadnym dowodem. Skarżąca spółka podniosła, iż nie ma pewności, czy wnioskodawca, wprowadzając do obrotu sporne opakowanie, nie skorzystał z podobnych wzorów istniejących na rynku od wielu lat. Według strony skarżącej firma niemiecka nie posiada i nie posiadała w dacie zgłoszenia przez skarżącą znaku R-129459 prawa do znaku przestrzennego będącego przedmiotem sporu. Firma ta nie posiadała też zbytu na swoje opakowania na rynku polskim przed datą [...] marca 1999 r., jako datą wystawienia faktury dla skarżącej. Zdaniem strony skarżącej wnioskodawca nie udowodnił, że był przed datą [...] marca 1999 r. obecny na polskim rynku ze swoimi produktami i że jest na tym rynku nadal. Skarżąca spółka, powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdziła ponadto, iż – wbrew interpretacji zaprezentowanej przez organ – prawidłowa wykładnia przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych prowadzi do wniosku, że przepis ten dotyczy wyłącznie sprzeczności z zasadami współżycia społecznego znaku jako takiego, a więc nie można na jego podstawie dokonywać oceny postawy podmiotu zgłaszającego dany znak do ochrony.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2007 r. uczestnik postępowania – spółka N. GmbH, reprezentowany przez rzecznika patentowego, wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając w uzasadnieniu, iż Urząd Patentowy RP słusznie uznał, że prawo ochronne R-129459 zostało udzielone z naruszeniem dyspozycji art. 8 pkt 1 u.z.t. W ocenie uczestnika z akt sprawy wynika jednoczenie, iż strona skarżąca świadomie zgłosiła do ochrony na swoją rzecz przestrzenny znak towarowy w postaci słoika o wyglądzie takim, jak słoiki zakupywane przez skarżącą u uczestnika przed datą zgłoszenia znaku towarowego. Zdaniem uczestnika postępowania zgłoszenie przez skarżącego spornego przestrzennego znaku towarowego R-129459 jest klasycznym przykładem świadomego zawłaszczenia cudzego oznaczenia celem wyeliminowania takiego przedsiębiorstwa w określonym zakresie z rynku. Według uczestnika skuteczne blokowanie przez stronę skarżącą sprzedaży słoików osobom trzecim do określonych celów (np. opakowań kawy) trudno zaliczyć do działań zgodnych z zasadami współżycia społecznego.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Warszawie w dniu 3 października 2007 r. pełnomocnik skarżącego, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko – wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP. Pełnomocnik strony skarżącej potwierdził, że znak towarowy przestrzenny zgłoszony w dniu [...] października 1999 r. odpowiada swoim wyglądem słoikowi nabywanemu od spółki N.

Obecny na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania, podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ocenie Sądu analizując pod tym kątem skargę spółki I. sp. z o.o. z siedzibą w Ż., należy przyjąć, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2006 r. nie narusza przepisów prawa, w tym w szczególności przepisu art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Na wstępie podnieść należy, iż ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. r. – Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 3 wyraża zasadę, w myśl której zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. W związku z tym należało uznać, iż przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności ochronnej znaku towarowego przestrzennego nr R-129459, będącego przedmiotem niniejszego postępowania - są przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Zgodnie z przepisem art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego.

Zdaniem Sądu uznać należy, iż – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – Urząd Patentowy RP, dokonując interpretacji postanowień art. 8 pkt 1 u.z.t., zasadnie uznał, że podstawą unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy w oparciu o wspomniany przepis mogą być nie tylko cechy znaku towarowego, ale również zachowanie się zgłaszającego. Zarówno w doktrynie, jak i w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że sprzeczność z zasadami współżycia społecznego obejmuje nie tylko samą postać znaku, ale również elementy podmiotowe (vide: R. Skubisz /w:/ Prawo znaków towarowych. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997 r., s. 71; patrz także m.in.: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 135/05, z dnia 26 sierpnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1112/04, z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2310/05, z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 871/06, czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II GSK 113/06).

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w tym m.in. z oświadczeń samej strony skarżącej, wynika jednoznacznie, że uprawniony z rejestracji spornego znaku towarowego przed datą zgłoszenia tego znaku do ochrony, tj. przed dniem [...] października 1999 r., zaopatrywał się u niemieckiej firmy N. GmbH w słoiki stanowiące przedmiot spornego znaku. Nie ulega zatem wątpliwości - jak słusznie przyjął organ, iż skarżąca zgłosiła do ochrony oznaczenie używane przez inny podmiot, z którym łączył ją szczególny stosunek zaufania.

W tej sytuacji Urząd Patentowy RP zasadnie – zdaniem Sądu – stwierdził, iż tego rodzaju działanie, stoi w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Należy przyjąć, iż bez znaczenia w takiej sytuacji jest to, czy oznaczenie używane przez dostawcę było zarejestrowane jako znak towarowy, czy też wzór przemysłowy i czy podlegało ochronie, lecz ważne jest przede wszystkim to, że było ono używane przez dostawcę uprawnionego z rejestracji, z którym łączył ją szczególny stosunek zaufania, przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego przestrzennego.

Działanie skarżącego Urząd Patentowy RP prawidłowo ocenił więc jako działanie w złej wierze, sprzeczne z zasadami współżycia społecznego - dobrymi obyczajami kupieckimi (handlowymi) i zasadnie uznał, że w dacie zgłoszenia wniosku, tj. [...] października 1999 r., istniała negatywna materialnoprawna przesłanka udzielenia ochrony, wskazana w przepisie art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Zachowanie to polegało na świadomym zgłoszeniu do ochrony cudzego znaku towarowego, używanego od lat przez kontrahenta (firmę niemiecką), bez wiedzy i zgody tego kontrahenta w sytuacji, kiedy między zgłaszającym a jego dostawcą istniał stosunek szczególnego zaufania.

W ocenie Sądu uznać należy ponadto, iż organ ocenił prawidłowo element istnienia złej wiary zgłaszającego. Złą wiarę potwierdziły późniejsze działania skarżącego wobec osób trzecich, podejmowane po uzyskaniu prawa ochronnego, czego przykładem może być sprawa sądowa przed Sądem Okręgowym w P., sygn. akt X GC 618/01/2, wytoczona z powództwa uprawnionego z rejestracji przeciwko właścicielom P. w P., zaopatrującego się w słoiki od niemieckiej spółki N. GmbH. Warto w tym miejscu podnieść, iż Sąd Okręgowy w P. w wyroku z dnia [...] maja 2004 r. oddalającym powództwo uprawnionego z rejestracji spornego znaku – stwierdził m.in., iż zarejestrowanie znaku towarowego R-129459 wobec wyraźnego sprzeciwu wyrażonego przez firmę niemiecką naruszyło jej prawa podmiotowe do swobodnego obrotu towarami na terenie Unii Europejskiej.

W tej sytuacji stwierdzić należy, iż organ zasadnie uznał, że działania uprawnionego z rejestracji spornego znaku towarowego zmierzały w konsekwencji do ograniczenia swobodnej działalności gospodarczej firmy niemieckiej poprzez zablokowanie jej możliwości zbytu słoików na rzecz innych podmiotów działających na terytorium Polski.

Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż Urząd Patentowy RP unieważniając prawo ochronne na sporny znak towarowy nie dopuścił się - mogących mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy - naruszeń przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Organ rozważył prawidłowo cały materiał dowodowy i dokonał wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, działając przy tym zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i stosowanego przez nie prawa, wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Organ wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2006 r. dokładnie ustalił stan faktyczny w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 k.p.a, a ponadto zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnił swoje rozstrzygnięcie z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Poprzez wyjaśnienie w sposób wszechstronny istotnych okoliczności sprawy, w tym przeprowadzenie prawidłowo całego postępowania dowodowego, organ w konsekwencji zasadnie zastosował w sprawie normę prawa materialnego wyrażoną w art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.