Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1215/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Anna Znamiec po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika B. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2006 r. – sygn. akt I SA/Kr 1215/06 postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]nr [...]w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został skierowany do pełnomocnika skarżącego – doradcy podatkowego S.K. – na adres podany w skardze, tj. ul. M.[...], T. Adres ten nie uległ zmianie w trakcie postępowania sądowego i został powtórzony we wniosku o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku (k. akt sądowych nr 28, nagłówek pisma oraz pieczątka). Przesyłka skierowana na powyższy adres została podwójnie awizowana przez pocztę dnia 6 i 14 lutego 2007 r., ponieważ adresata nie zastano, a następnie jako nieodebrana w terminie została zwrócona przez Urząd Pocztowy w T. dnia 22 lutego (k. akt sądowych nr 42). Sąd uznał więc, że została doręczona z dniem 21 lutego, tj. z upływem 7 dnia roboczego po powtórnym awizowaniu dnia 14 lutego, na zasadzie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd stwierdził prawomocność wyroku z dniem 24 marca 2007 r., a zatem z pierwszym dniem po upływie 30 dni terminu na złożenie skargi kasacyjnej.

W dniu 15 czerwca 2007 r. pełnomocnik B. M. – S.K.– złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazując, iż w jego przekonaniu sumiennie śledził zawiadomienia o przesyłce, a zaniepokojony brakiem wyroku udał się w dniu 14 czerwca 2007 r. do WSA w Krakowie w celu zapoznania się z aktami sprawy. Tam stwierdził ze zdumieniem, że w aktach sprawy znajduje się zwrotka informująca o nieodebraniu przesyłki w pierwszych dniach lutego 2007 r. Powyższa okoliczność była dla niego zaskoczeniem, ponieważ przez cały ten okres przebywał w T., raz w tygodniu odbierał przesyłki na poczcie i zawsze prosił pracowników urzędu, aby sprawdzili, czy nie ma innej przesyłki, do której nie ma awiza. Stwierdził, iż "nie ma żadnego racjonalnego podejścia, by wyjaśnić powód nieodebrania przesyłki poza wyżej wymienionymi." Do wniosku dołączył skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Kr 1215/06) WSA w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, nie dając wiary wyjaśnieniom pełnomocnika skarżącego co do braku winy w uchybieniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podnosząc argumenty jak we wniosku. Ponadto powołano się na orzecznictwo, zgodnie z którym zastosowany w sprawie sposób doręczenia to tylko domniemanie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego granice w ocenie wyjaśnienia przyczyn nieodebrania przesyłki zostały przekroczone. Jego zdaniem przesłanki z art. 86 § 1 p.p.s.a. nie mają charakteru uznaniowego, a w przypadku ich zaistnienia sąd jest zobowiązany wydać orzeczenie pozytywne dla strony. Nie można bowiem kompetencjom uznaniowym nadawać charakteru prawa łaski.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 marca 2008 r. (sygn. akt II FZ 28/08) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania. Zdaniem składu orzekającego kwestią kluczową było ustalenie, czy strona skarżąca dochowała należytej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym. Z uzasadnienia wynika, iż twierdzenia pełnomocnika, iż nie został on zawiadomiony przez pracownika poczty o przesyłce sądowej należałoby uznać – za Sądem I instancji – za gołosłowne. Zauważono jednak, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika jednoznacznie, w jakim miejscu pozostawiono zawiadomienie, co uniemożliwia jednoznaczne określenie miejsca, w którym umieszczono awizo. Tymczasem skuteczność doręczenia przez awizo warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób nie budzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma sądowego oraz miejsca, w którym może je odebrać. Zdaniem NSA okoliczność ta powinna zostać wyjaśniona.

Wykonując zalecenia wynikające z uzasadnienia powyższego orzeczenia WSA w Krakowie zwrócił się właściwego miejscowo dla doręczeń poczty na wskazany dla pełnomocnika adres (M.[...], T.) Urzędu Pocztowego o wyjaśnienie sposobu doręczenia przesyłki [...](k. akt sądowych nr 42), a w szczególności o podanie miejsca, w którym pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu w/w przesyłki w Urzędzie Pocztowym z uwagi na nieobecność adresata.

W odpowiedzi na to zapytanie Dyrektor Centrum Poczty – Oddział Rejonowy w T. – pismem z dnia 2 czerwca 2008 r. (nr[...]) zawiadomił, że w/w przesyłka została skierowana do doręczenia dnia 6 lutego 2007 r., a powodu nieobecności adresata sporządzone zostało zawiadomienie o możliwości jej odbioru w UP T. 7 i doręczone za pośrednictwem oddawczej skrzynki pocztowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a czynność sądowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w świetle postanowień art. 86 i 87 p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki : 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku złożenie skargi kasacyjnej); 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu; 5) powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.

W ocenie tut. Sądu pełnomocnik skarżącego spełnił cztery spośród pięciu w/w przesłanek. Wystąpił bowiem z wnioskiem o przywrócenie terminu, nadanym w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, jak również jednocześnie dopełnił czynności, dla której określony był termin, tj. złożył skargę kasacyjną. Skarżący nie uwiarygodnił w sposób wystarczający, iż miały miejsce okoliczności, które uniemożliwiły mu nadanie pisma w ustawowym terminie. Co prawda określenie ustawowe, iż okoliczności te należy "uprawdopodobnić" nie oznacza jednoznacznego ich dowiedzenia, jednak nie może polegać ono na samym oświadczeniu wnioskodawcy, iż sprawdza regularnie pocztę i pyta pracownice właściwego miejscowo urzędu pocztowego, czy nie ma dla niego przesyłek bez awiza. Odmienna interpretacja przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a. prowadziłaby do bezprzedmiotowości instytucji doręczenia zastępczego. Podobne stanowisko zajął NSA w wiążącym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 12 marca 2008 r. (sygn. akt II FZ 28/08), stwierdzając, iż argumenty pełnomocnika skarżącego należałoby uznać za "gołosłowne", gdyby nie niewyjaśniona okoliczność miejsca pozostawienia awiza.

Zgodnie z art. 73 p.p.s.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, to na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń (...). Na podstawie pisma Dyrektora Centrum Poczty – Oddział Rejonowy w T. – z dnia 2 czerwca 2008 r. wyjaśniono tą okoliczność. Sposób doręczenia zawiadomienia spełnia zatem przesłanki niezbędne do uznania doręczenia zastępczego za skuteczne.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.