Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 616/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt.1
journal: Dz.U. 2007 nr 89 poz 589
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy
article: art. 214 par.2
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 30, par.44
journal: Dz.U. 2003 nr 169 poz 1650
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i  higieny pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości układowej w L. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy [...] z dnia 18 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy punkt 6 nakazu Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Oddział [...] z dnia 16 sierpnia 2010 r. nr rej [...], 2. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy [...] na rzecz skarżącego "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości układowej w L. 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach od 3 do 10 marca 2010 r. przez Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] w "A" Sp. z o.o. w upadłości układowej z siedzibą przy ul. [...] w [...], w Tartaku w [...], w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, nakazem z dnia 16 sierpnia 2010 r. nr rej.[...] wydanym na podstawie art. 33 ust.1 pkt. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy ( Dz. U. Nr 89, poz.589 ze zm.), Inspektor Pracy nałożył na kontrolowanego, między innymi, obowiązek:

- zapewnienia na stanowiskach pracy w hali kapowni temperaturę powietrza nie niższą niż 14º C w terminie wykonania do 31.12.2010 r. (pkt 6).

Jako podstawę prawną wydanego nakazu wskazano przepisy art.11 pkt. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (. Dz. U. Nr 89, poz.589 ze zm. oraz z 2009 r. Nr 6, poz.33) i art. 214 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz.94 ze zm.)

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie wskazanego punktu nakazu podnosząc, że na przeszkodzie jego realizacji stoją w szczególności względy technologiczne. Obrabiany (zimą) w pomieszczeniach tzw. kapowni surowiec tartaczny jest w 90% mokry i hale nie mogą być ogrzewane, gdyż tarcica mogłaby ulec zasinieniu. Poza tym w hali odbywa się ruch ciągły przy pomocy wózków widłowych transportujących materiał drzewny do- i na zewnątrz i hale kapowni muszą być obiektami otwartymi, a są to hale o dużych gabarytach. Dlatego też z założenia wyklucza się ich ogrzewanie.

Odwołujący się podniósł jednocześnie, że zgodnie z art. 30 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (j. t. Dz. U. Nr 169 z 2003 r., poz.1650) obowiązany może w tym przypadku odstąpić od wymogu utrzymywania temperatury na poziomie co najmniej 14º C w przedmiotowym pomieszczeniu (zwłaszcza w okresie zimowym), gdyż przemawiają za tym względy technologiczne; powołano stanowisko wyrażone w wyroku NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 20 września 2001 r., sygn. akt SA/Bk 75/2001.

Dodano, ze w okresie zimowym pracownicy przebywający w hali kapowni są wyposażeni w ocieplaną odzież roboczą oraz otrzymują gorące posiłki, co zapewnia utrzymanie właściwej temperatury ciała.

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 października 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz.589 ze zm.), Okręgowy Inspektor Pracy w [...]: utrzymał w mocy pkt. 6 nakazu organu I instancji z dnia 16 sierpnia 2010 r.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazano, między innymi, co następuje: zasadność rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 6 nakazu organu I instancji ma na względzie dobro pracowników tj. ich prawo do higienicznych, a przede wszystkim bezpiecznych warunków pracy. Nakaz wydany został po kontroli przeprowadzonej u pracodawcy w dniach od 3 do 10 marca 2010r., po wypadku przy pracy, odnośnie którego sporządzono protokół, w którym zaznaczono, że "...zespół powypadkowy.. ..nie uwzględnił... bardzo niskiej temperatury pomieszczeniu pracy...".

Inspektor pracy w wyniku kontroli ustalił, że w okresie zimowym temperatura w hali produkcyjnej (kapowni) jest tylko o kilka stopni wyższa od temperatury zewnętrznej. Bardzo niska temperatura w hali była jedną z przyczyn ciężkiego wypadku przy pracy w styczniu 2010 r., jakiemu uległa pracownica zakładu. Fakt ten w ocenie organu II instancji świadczy o tym, że zapewnienie odpowiedniej temperatury w hali kapowni jest nie tylko kwestią komfortu pracy pracowników, ale wpływa na ich życie i zdrowie.

Dalej organ wskazał na inne możliwości technologiczne zabezpieczenia drewna przed zasinieniem (niż utrzymywanie niskiej temperatury w hali obróbki), a na koniec napisał, że brak przytoczenia w decyzji organu I instancji pełnej podstawy prawnej ( tj. § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz.1650) nie stanowi wady, powodującej potrzebę uchylenia nakazu organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Sp. z o. o. w upadłości układowej w [...] Tartak w [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy nakaz Inspektora Pracy z dnia 16 sierpnia 2010 r. w pkt 6 i zaskarżonego punktu decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie:

- art. 6 kpa poprzez niezastosowanie tego przepisu przez Okręgowego Inspektora Pracy w [...] , co narusza zasadę legalizmu,

- art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i 77 § 1 oraz art. 11 kpa poprzez ich niezastosowanie, co narusza zasadę prawdy obiektywnej oraz obowiązki organu w zakresie konieczności wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i interes społeczny oraz słuszny interes strony,

- art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącej wzięcie czynnego udziału w postępowaniu,

- art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie przez organ dowodów, na których się oparł oraz brak właściwego uzasadnienia prawnego,

- § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz.1650). poprzez jego błędną wykładnię i uznanie w sposób bezpodstawny i nie poparty żadnymi dowodami, że opisywany proces technologiczny umożliwia zapewnienie w pomieszczeniu temperatury +14º C ,

- art. 214 § 2 kodeksu pracy, poprzez błędne uznanie, że pracodawca utrzymuje obiekty budowlane w stanie nie zapewniającym bezpiecznych i higienicznych warunków pracy,

- art. 8 kpa poprzez naruszenie zaufania skarżącego do organów Państwa ze względu na sposób, w jaki prowadzono postępowanie.

Zarzuty i wnioski skargi szeroko uzasadniono; w uzasadnieniu skarżąca podniosła, między innymi, iż w punkcie 6 nakazu organ I instancji nie przytacza przepisu prawa, na którym oparto zobowiązanie pracodawcy do utrzymywania w hali kapowni temperatury co najmniej + 14º C ( czego nie zmienia przytoczenia tego przepisu w uzasadnieniu do decyzji organu II instancji), a ponadto – zarówno względy techniczne jak i względy technologiczne uniemożliwiają skarżącej utrzymywanie zimą w hali kapowni wskazywanej temperatury, czego organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, a w szczególności – nie powołały dowodów na potwierdzenie okoliczności, że taka temperatura w hali może być utrzymywana. Skoro przepis § 30 Rozporządzenia BHP stanowi, że "w pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy (metod pracy i wysiłku fizycznego niezbędnego do jej wykonania) nie niższą niż 14 °C (287 K), chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają, w pomieszczeniach pracy, w których jest wykonywana lekka praca fizyczna, i w pomieszczeniach biurowych temperatura nie może być niższa niż 18 °C (291 K)", to należy uznać, że ustawodawca dopuszcza możliwość utrzymywania w danym pomieszczeniu temperatury niższej niż + 14°C w sytuacji, gdy jest to uzasadnione względami technologicznymi.

Podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie i tak w wyroku NSA OZ w Białymstoku z dnia 20 września 2001 r. sygn. akt SA/Bk 75/2001 Sąd napisał, że "Odstąpienie przez pracodawcę od wykonania obowiązku zapewnienia pracownikom odpowiedniej temperatury w pomieszczeniach pracy może być usprawiedliwione względami technologicznymi, a nie jego sytuacją ekonomiczną".

Skarżący podkreślał już na etapie postępowania administracyjnego, iż w hali kapowni należącego do niego przedsiębiorstwa nie ma możliwości utrzymywania temperatury nie niższej niż + 14°C, gdyż na przeszkodzie stoją względy technologiczne. Ogrzewanie tego pomieszczenia jest niemożliwe ze względu na jego dużą kubaturę – tak wielkich przestrzeni po prostu nie ogrzewa się; hala jest obiektem otwartym gdyż w celu zapewnienia ciągłości pracy zakładu przez drzwi kapowni odbywa się ciągły ruch w celu dostarczania i odbierania materiału drzewnego. Normatywna szerokość otworów drzwiowych w tym przypadku musi być nie mniejsza niż 5,5 m. Tak wielki otwór drzwiowy, który na potrzeby ciągłego transportu tarcicy musi być stale otwarty nie pozwala na zachowanie wysokiej temperatury wewnątrz hali.

W odwołaniu strona skarżąca wskazywała również na technologiczne wymogi obróbki drewna, które stoją na przeszkodzie utrzymywania – w warunkach zimowych – wysokiej temperatury wewnątrz hali kapowni. Przenoszenie obrabianego surowca o dużej wilgotności z miejsc o niskiej temperaturze do ogrzewanej hali grozi zasinieniem materiału drzewnego. Organ II instancji przyjmując prawdziwość tego twierdzenia wskazał, że sinieniu tarcicy można zapobiec poprzez kąpiel świeżo przetartej tarcicy w roztworach aseptycznych lub przez suszenie tarcicy w suszarniach. Taki sposób postępowania nie jest jednak, zdaniem strony skarżącej, możliwy w konkretnych warunkach produkcji, bowiem , z różnych względów, nie zawsze można kąpać surowca drzewnego w chemikaliach (impregnować).

Twierdzenie organu, że możliwe jest utrzymywanie wysokiej temperatury w hali produkcyjnej strony skarżącej, wymaga poparcia specjalistyczną wiedzą, której organ nie posiada, zatem twierdzenie takie musiałoby zostać poparte specjalistycznym dowodem – dokumentacją techniczną lub opinią biegłego rzeczoznawcy. Wymogi procesu technologicznego obróbki drewna nie są to bowiem faktami powszechnie znanymi lub znanymi organowi z urzędu.

Strona skarżąca nie zgadza się również z innymi poglądami prezentowanymi w zaskarżonej decyzji, w tym – również i z tym, że brak przytoczenia w decyzji organu I instancji podstawy prawnej nie stanowi wady dyskwalifikującej prawidłowość nakazu, jak również i z poglądem, ze strona skarżąca nie dochowuje należytej staranności w zapewnieniu pracownikom zakładu bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Pracownicy przebywający w hali kapowni wyposażeni są w ocieplaną odzież roboczą, otrzymują gorące posiłki, a także mają dostęp do ogrzewania, dzięki czemu zapewnia się im utrzymywanie właściwej temperatury ciała, zgodnie z wymogami zawartymi w § 44 rozdziału 9 (załącznika nr 3 ) do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz.1650). Brak zatem podstaw do stwierdzenia, ze strona skarżąca, jako pracodawca, dopuściła się naruszenia warunków bhp.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, między innymi, że to nie organ, lecz pracodawca powinien udowodnić, iż proces obróbki drewna wykonywany w temperaturze powyżej + 14°C powoduje powstawania sinicy i nie ma innych metod przeciwdziałania temu zjawisku, czym potwierdza się stosowanie odstępstwa od zasady zapewnienia pracownikom temperatury odpowiedniej do rodzaju wykonywanej pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w punkcie 6 naruszają przepisy postępowania i prawo materialne w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W art. 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. Ur. Nr 89, poz.589 ze zm.), określone zostały uprawnienia właściwych organów Państwowej Inspekcji Pracy w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy, które, najogólniej rzecz ujmując, ustawodawca określił jako "nakazanie" podjęcia lub zaniechania wskazanych czynności "zgłoszenie sprzeciwu" i skierowanie wystąpienia

Jako podstawę prawną kwestionowanego nakazu organu I instancji wskazano art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy. Powołany przepis stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy (....) właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do: nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy; oraz – art. 214 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21 poz.94 ze zm.), który stanowi, że: "pracodawca jest obowiązany utrzymywać obiekty budowlane i znajdujące się w nich pomieszczenia pracy, a także tereny i urządzenia z nimi związane w stanie zapewniającym bezpieczne i higieniczne warunki pracy."

Zauważyć należy, że § 1. cytowanego artykułu określa, że "pracodawca jest obowiązany zapewniać pomieszczenia pracy odpowiednie do rodzaju wykonywanych prac i liczby zatrudnionych pracowników".

W świetle przywoływanych przepisów uzasadniony jest zarzut strony skarżącej, iż organ I instancji nakazując Spółce zapewnienie w hali tzw. "kapowni" utrzymanie temperatury nie niższej niż + 14°C ( w warunkach zimowych) nie wskazał podstawy prawnej nakazu, nie wskazał bowiem, dlaczego w okolicznościach sprawy znajduje zastosowanie właśnie § 30 cyt. Rozporządzenia bhp.

Faktu tego nie zmienia przywołanie – jako podstawy prawnej nakazu - § 30 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169 poz.1650 ze zm.) w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, gdyż po pierwsze przepis ten wskazuje, że "w pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy (metod pracy i wysiłku fizycznego niezbędnego do jej wykonania) nie niższą niż 14 °C (287 K), chyba że względy technologiczne na to nie pozwalają." ( a więc – przewiduje możliwość odstąpienia od utrzymywania tej temperatury ad casum), a po wtóre – zarówno cytowany wyżej przepis art.214 § 1 Kp jak i § 44 ust. 1 załącznika nr 3 do cyt. Rozporządzenia, o brzmieniu: "przy pracach wykonywanych na otwartej przestrzeni lub w nieogrzewanych pomieszczeniach należy zapewnić pracownikom w pobliżu miejsc pracy /...../ wskazują, że wymóg utrzymywania w pomieszczeniach pracy temperatury nie niższej niż 14 °C nie jest wymogiem bezwzględnym.

Stosowanie w okolicznościach faktycznych sprawy § 30 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r. winno być poprzedzone analizą treści zacytowanych wyżej przepisów celem odczytania wynikającej z nich normy oraz uzasadnione przez inspektora pracy na tle praktykowanej w zakładzie technologii obróbki drewna (tarcicy).

W sytuacji, gdy strona skarżąca konsekwentnie twierdzi, że ze względu na wielkość pomieszczenia "kapowni" i rodzaju wykonywanych tam prac, wymagających ciągłego ruchu wózków widłowych na zewnątrz i unikania zmiany temperatury w okresie zimowym, nie jest możliwe zapewnienie w pomieszczeniu temperatury nie niższej niż 14 °C (287 K) inspektor pracy winien wykazać, że w stanie faktycznym sprawy ma zastosowanie norma nakazująca utrzymywanie w hali kapowni temperatury +14 °C w warunkach zimowych.

Ponieważ z akt sprawy wynika, że omawiane pomieszczenie nie ma zamontowanego ogrzewania, czyli – należy do przewidywanych również pomieszczeń nieogrzewanych (patrz § 44 ust. 1 załącznika do rozporządzenia ), to inspektor pracy winien wyjaśnić treść obowiązujących w danych warunkach, przepisów prawa odnośnie wymaganej temperatury. Tego elementu w zaskarżonych decyzjach brak.

Rację ma również skarżący podnosząc, że w sytuacji, gdy wskazuje, iż "względy technologiczne" nie pozwalają na utrzymywanie dużych różnic temperatury w czasie procesu produkcji w hali w warunkach zimowych, a organ przyznaje, że ze względu na możliwość zasinienia tarcicy jest tak istotnie, to organ winien wyjaśnić, dlaczego inspektor pracy uważa, że jedynym możliwym, w ocenie organu, rozwiązaniem sytuacji jest zmiana procesu technologicznego (czyli: np. kąpanie drewna w antyseptykach, suszenie itp.), do czego przecież wzięte za podstawę nakazu przepisy prawa pracodawcy nie zobowiązują. Zobowiązują one do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, przewidując możliwość stworzenia takowych również przy pracy w pomieszczeniach nieogrzewanych.

Za nieuzasadnione Sąd uznał te zarzuty, które dotyczyły rażącego naruszenia przez wydające decyzje organy, przepisów i zasad kodeksu postępowania administracyjnego.

Wziąwszy pod uwagę, że postępowanie kontrolne prowadzone przez organy Państwowej Inspekcji Pracy jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego, zarzut aż rażącego naruszenia przepisów kpa nie jest uzasadniony.

Odesłanie do stosowania w zakresie nieuregulowanym w postępowaniach kontrolnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie daje podstaw do nadania im charakteru prawnego postępowania administracyjnego.(por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2010 r. I OSK 315/10, cyt.:"Skoro postępowanie kontrolne nie stanowi postępowania administracyjnego sensu stricto, wydane w jego toku postanowienie /..../ nie jest postanowieniem wydanym w toku postępowania administracyjnego" i dalej:.

" w doktrynie zwraca się uwagę na odrębność postępowania kontrolnego oraz postępowań, w których następuje stosowanie powyższych władczych instrumentów prawnych. Stosowanie tych środków dokonywane jest bowiem poza ramami postępowania kontrolnego, według właściwych, odrębnych od tego postępowania trybów. I tak, wydawanie decyzji administracyjnych podlega rygorom kodeksu postępowania administracyjnego, zaś wniesienie powództwa czy wniosku do sądu - kodeksu postępowania cywilnego. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie kontrolne oraz postępowanie administracyjne pozostają ze sobą w ścisłym związku m.in. poprzez powiązanie podmiotem je prowadzącym, tj. organem inspekcji pracy. Co więcej, w postępowaniu kontrolnym, na mocy art. 12 ustawy o PIP pomocniczo zastosowanie znajdują również przepisy k.p.a. Oznacza to, że czynności dokumentujące ustalenia faktyczne, podejmowane przez organ kontrolujący muszą spełniać wymagania stawiane przez k.p.a. środkom dowodowym, z których mogą korzystać podmioty postępowania administracyjnego. /.../ Korzystanie w postępowaniu kontrolnym z środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. nie oznacza, że postępowanie kontrolne można uznać za toczące się według reguł określonych w całości przez k.p.a. Mimo pewnych cech wspólnych, postępowanie kontrolne nie stanowi formalnej części postępowania administracyjnego, a postępowania te rozdziela zamknięcie procesu kontroli ustaleniem jej wyników (vide: M. Gersdorf, J. Jagielski, K. Rączka, Komentarz do ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, LexisNexis Warszawa 2008, s. 82-83) ‘

Zgodzić się jednak należy ze skarżącą, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w punkcie 6 naruszają przepisy postępowania i prawo materialne w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w tym zakresie nie uwzględniły obowiązku przestrzegania reguł określonych w art. 6 i 11 kpa, reguł dotyczących postępowania dowodowego, do których należy m.in. wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) oraz unikanie dowolności w ocenie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Wydany nakaz nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej jego wydania, przez co narusza obowiązki organu określone w przepisach ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 214 Kodeksu pracy i § 30 oraz § 44 załącznika - Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26.09.1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy .

Wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego nakazu wymaga szerszej analizy, dlaczego organ uważa, ze danym stanie faktycznym hali tzw. "kapowni" nie można zaliczyć do pomieszczeń nieogrzewanych, z zastosowaniem odnośnych przepisów bhp.

Tym samym przy wydaniu nakazy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem sądu, opisane wyżej uchybienia prowadzą do wniosku, iż organy I i II instancji nie zebrały materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczną ocenę stanu faktycznego w zakresie przestrzegania przez skarżącego przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz – wbrew przepisowi art. 21 cyt. ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - nienależycie udokumentowały dokonane ustalenia.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji jeszcze raz wnikliwie przeanalizują przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach k.p.a., czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wydanie nakazu na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, w części kwestionowanej przez stronę skarżąca.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a rozstrzygnięcie o kosztach - pkt. 2 sentencji, – na podstawie art. 200 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.