Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3049/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 3 lit. a), art. 92c ust. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Marta Wertelecka po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 903/16 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r., oddalił skargę R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku przeprowadzonej w dniu 3 lutego 2016 r., na drodze krajowej nr 94 w miejscowości G., kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego, ustalono, że wykonywanie transportu drogowego odbywało się bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Ustalenia te stały się podstawą decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Kielcach z [...] kwietnia 2016r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, objęta skargą decyzją, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach organ odwoławczy wskazał, że z analizy faktur VAT nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., wynikało, iż podmiotem dokonującym przewóz była skarżąca. Z treści faktur wynikało również, że przewóz nie miał charakteru niehandlowego gdyż odbiorcą zakupionego towaru i podmiotem wykonującym przewóz była skarżąca zaś w opisie faktury zawarto informację: "bieżące potrzeby inwestycyjne/Rzeszów". Organ ponadto wskazał na okoliczności wynikające z zeznań kierowcy poddanego kontroli pojazdu, który wskazał, że dostał wyraźne polecenie przewiezienia ładunku - kostki brukowej od S. B. (męża skarżącej prowadzącego wspólnie z nią firmę) i to od niego otrzymał zamówienie na przewożony ładunek. Celem przewozu była zaś przepompownia gazu w miejscowości Z. gdzie, kostka ta miała zostać ułożona. Okoliczność ta została potwierdzona przez przedsiębiorstwo G.-S. S.A.

W ocenie organu, wobec powyższego, przewóz ten nie był przewozem na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej: u.t.d.), albowiem przewóz taki musi być wykonywany osobiście przez przedsiębiorcę lub przez jego pracownika, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Kierowca G. P. nie był pracownikiem R. B.. Strona posiadała tytuł prawny do kontrolowanego pojazdu, gdyż jak wynika z jego dowodu rejestracyjnego, była jego właścicielem. Wobec tego zasadnym było nałożenie na stronę karę w wysokości 8.000,00 zł za to naruszenie.

Organ stwierdził również, że w toku kontroli ustalono, iż ostatnie badanie okresowe tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe miało miejsce w dniu 1 marca 2007 r. Kierowca zaś nie okazał innego dokumentu potwierdzającego, że przedmiotowy tachograf posiadał ważne badania okresowe, a zatem zasadnie nałożono na skarżącą karę w wysokości 1.000 zł za przedmiotowe naruszenie.

W zakresie stwierdzonego naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, organ odwoławczy wskazał, że analiza wykresówki znajdującej się w tachografie w chwili zatrzymania pojazdu do kontroli wykazała, iż ta była nieczytelna i musiała znajdować się w tachografie przez długi okres czasu, gdyż była wielokrotnie zapisana. Ponadto na wykresówce nie znajdowały się wymagane dane, tj. miejsce i data rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia pojazdu, oraz dane kierowcy i pojazdu. Próba drogowa z użyciem niezapisanej wykresówki wykazała natomiast, że przedmiotowy tachograf nie rejestrował żadnych aktywności. Zasadnym było zatem nałożenie karę w wysokości 5.000 zł za stwierdzone naruszenie.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, że skarżąca nie kwestionowała ustaleń poczynionych przez organy, w tym ustaleń na podstawie, których stwierdzono przewóz towaru przez kierowcę, który nie był zatrudniony przez skarżącą, faktu, że nie posiadała zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji oraz okoliczności, że kontrolowany pojazd był wyposażony w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, zaś na wykresówce lub karcie kierowcy nie były rejestrowane za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego wskazania w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Sąd wskazał równie, że skarżąca nie zakwestionowała tego, że przewóz nie stanowił niezarobkowego przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 4 u.t.d. Nie było także wątpliwości, w ocenie Sądu, co do tego, że pojazd nie był prowadzony ani przez przedsiębiorcę, ani przez jego pracownika. Wobec tego wykluczeniu podlegała możliwość przyjęcia w sprawie dyspozycji art. 4 pkt 4 u.t.d., w konsekwencji czego zasadnie nałożono na stronę karę określoną w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do stanowiska strony, iż wykonywany przez nią przewóz wyłączony został spod regulacji rozporządzenia Rady (EWG) nr 3281/85 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z uwagi na treści art. 3 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L Nr 102, str. 1), Sąd I instancji wskazał, że ustalenia wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – zeznaniach kierowcy dokonującego przewóz, treści faktury dotyczącej przewożonego ładunku (zawartych w niej informacji) oraz informacji uzyskanych od firmy G.-S. S.A. Oddział w T., przemawiały za prawidłowością ustaleń organu, że przedmiotowy przewóz miał bezpośredni związek z działalnością gospodarczą wykonywaną przez skarżącą - był to przewóz wykonywany pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, stanowił on także transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d., a zarazem nie był przewozem niehandlowym w rozumieniu art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

R. B., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

I. prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 – 6 w zw. z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 3 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że realizowany w dniu kontroli przewóz stanowił transport drogowy, do którego wykonywania niezbędne jest uzyskanie licencji lub zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego w sytuacji, gdy w rzeczywistości był to przewóz jednorazowy, incydentalny i niezwiązany z działalnością gospodarczą i stanowił jedynie tzw. "niehandlowy przewóz";

II. przepisów postępowania:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego, który organy ustaliły z pominięciem przepisu art. 80 k.p.a., tj. z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny całkowicie dowolnej, wyrażającej się w przyjęciu, że realizowany w dniu kontroli przewóz stanowił transport drogowy, do którego wykonywania niezbędne jest uzyskanie licencji lub zezwolenia na wykonywanie przewoźnika drogowego w sytuacji, gdy realizowany wówczas przewóz stanowił tzw. "niehandlowy przewóz", co w konsekwencji miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało oddaleniem skargi i tym samym utrzymaniem w mocy decyzji merytorycznie wadliwej;

2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organ nie podjął wszystkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. W szczególności zaniechał bowiem wyjaśnienia, czy zakres prowadzonej przez skarżącą działalności obejmuje także transport drogowy rzeczy, jak również ustalenia, czy mąż skarżącej był osobą upoważnioną do działania w jej imieniu.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach. Strona wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wywiedziona w sprawie skarga kasacyjna podlega oddaleniu albowiem podniesione w niej zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw.

Pomieszczone w petitum skargi kasacyjnej zarzuty, tak naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, z uwagi na charakter naruszenia, jakiego dotyczą oraz ustaleń faktycznych sprawy, rozpoznane zostaną łącznie. W swojej istocie zmierzają one bowiem do zakwestionowania przez stronę ustaleń poczynionych przez organy i zaakceptowanych przez Sąd I instancji na podstawie których stwierdzono, iż skarżąca w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej wykonywała transport drogowy z naruszeniem wymogu posiadania licencji lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, za co została na nią nałożona kara w kwocie 8.000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując kontroli decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r., w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, za prawidłowe uznał stwierdzenie, że skarżąca w dniu 3 lutego 2016 r. wykonywała przewóz mający bezpośredni związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą (pomocniczy w stosunku do wykonywanej działalności gospodarczej), który stanowił transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, przy czym nie był to przewóz "niehandlowy" w rozumieniu art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006.

Skarżąca kasacyjnie wywodzi natomiast, że przewóz ten nie był związany z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, spełniał przesłanki "niehandlowego przewozu rzeczy", nie mógł być uznany za transport drogowy w rozumieniu przepisów ustawy krajowej, w konsekwencji czego nie było podstaw do nałożenia na nią kary za naruszenie określone w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze okoliczności sprawy wynikające z ustaleń poczynionych w toku kontroli oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, za prawidłową uznaje kontrolę i ocenę objętej skargą decyzji, jakiej dokonał Sąd I instancji.

Jak stanowi art. 4 pkt 3 u.t.d., transportem drogowym - krajowym transportem drogowym lub międzynarodowym transportem drogowym – jest każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej nie spełniający warunków, o których mowa w pkt 4, a więc niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne.

Zauważyć należy, że Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie wykluczeniu podlegała możliwość przyjęcia dyspozycji z art. 4 pkt 4 u.t.d., co nie było kwestionowane przez skarżącą, a wręcz takie stanowisko Sądu zostało przez nią zaaprobowane.

Na kanwie przytoczonego art. 4 pkt 3 u.t.d., przyjęło się w orzecznictwie, że transportem drogowym jest każdy (faktyczny) przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej niepolegającej na wykonywaniu transportu drogowego, o ile nie stanowi przewozu na potrzeby własne (por. postanowienie NSA z 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1058/10). Przesądzenie zaś, że przejazd nie stanowi przejazdu na potrzeby własne oznacza, że transport drogowy wykonywany był w rozumieniu art. 4 pkt 3 lit. a) o transporcie drogowym (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2287/17).

Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy stwierdzić należy, że organ dokonał prawidłowej oceny okoliczności wynikających z ustaleń faktycznych sprawy zasadnie uznając, że strona wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia lub licencji, w konsekwencji czego nałożył na stronę karę za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, a co zasadnie zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, w toku dokonanej przez niego kontroli zaskarżonej decyzji.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał, wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, podstaw do uznania, że skontrolowany przejazd miał charakter incydentalny i nie związany z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą.

Podkreślenia wymaga, że przyjęcie, iż sporny przejazd był związany i miał bezpośredni związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą wynikał przede wszystkim z dowodów zgromadzonych w dniu przeprowadzonej kontroli. Kluczowym dowodem były zeznania świadka – kierowcy prowadzącego pojazd, którym przewożony był ładunek w postaci kostki brukowej. Kierowca zeznał bowiem, że "To on (S. B., mąż skarżącej – przypis Sądu) dał mi zamówienie na podstawie którego odebrałem ładunek i wiozę go do Zarzecza gdzie mamy układać kostkę brukową na przepompowni gazu w Zarzeczu". Istotnym jest w świetle tego zeznania, że wskazana w nim okoliczność przewozu ładunku w konkretne miejsce, nie związane potrzebami własnym strony skarżącej, a wiążąca się z rodzajem prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej - roboty budowlanej związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, została potwierdzona innym dowodem pozyskanym przez organ w toku prowadzonego postępowania. Chodzi o pismo spółki G. S. z dnia 21 marca 2016 r., w którym potwierdzono, że były prowadzonej na stacji redukcyjno-pomiarowej w Z. prace budowlane, w tym związane z zabudową kostki brukowej, które to prace wykonywała firma zewnętrzna.

Już zatem samo zestawienie okoliczność faktycznych wynikających z powołanych dowodów, wskazuje w sposób niesprzeczny, że skontrolowany przewóz kostki brukowej nie miał charakteru "niehandlowego", a był związany pomocniczo (transport materiałów budowlanych do miejsca prowadzenia prac) z działalnością przedsiębiorstwa strony skarżącej i wykonywanymi pracami budowlanymi na terenie stacji redukcyjno-pomiarowej w Z..

Również trafnie oceniony został dowód w postaci ujawnionej podczas kontroli faktury VAT nr [...] zakupu kostki brukowej, choć dowód ten miał charakter posiłkowy w stosunku do ustaleń wynikających z przywołanych zeznań świadka i pisma spółki G. S..

Informacje wynikające z treści tejże faktury korespondują z zeznaniami świadka, który wskazał, że w dniu kontroli otrzymał polecenie wyjazdu po kostkę brukową do miejscowości K.. To właśnie w tej miejscowości siedzibę ma spółka B.-B., u której skarżąca kasacyjnie dokonała zakupu wymienionego towaru i który został wydany w dniu kontroli, tj. 3 lutego 2016 r., przy czym opis dokumentu wskazywał, że towar przeznaczony był na bieżące potrzeby inwestycyjne.

Nie znajduje również uzasadnienia dla podnoszonego twierdzenia strony o niehandlowym charakterze przewozu, powoływana faktura VAT nr [...] z dnia 26 lutego 2016 r. i wynikające z niej informacje. Wskazania w tym miejscu wymaga, że powołany dokument, pomimo, iż stanowił część materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, bo został załączony przez stronę do pisma 23 lutego 2016 r., nie korespondował z wywodami skarżącej podnoszonymi w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego. Strona bowiem konsekwentnie wskazywała na fakturę z dnia 18 lutego 2016 r. o numerze [...], która nie stanowi części materiału dowodowego przedmiotowej sprawy. Nie została przez stronę złożona na żadnym etapie sprawy.

Odnosząc się zaś do wymienionej w motywach skargi kasacyjnej, i znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, faktury [...], stwierdzić należy, iż nie dawała ona podstaw do uznania, że strona przewozu zakupionego towaru dokonała na potrzeby własne. Jakkolwiek data wykonania wynikającej z niej usługi pokrywała się z datą kontroli, to brak było w niej informacji, odmiennie od danych zawartych na fakturze [...], odnośnie opisu dokumentu wskazującego na cel objętego nią towaru (pozycja: "Opis Dokumentu" faktury VAT). Brak jest również jakiegokolwiek innego dowodu mogącego poświadczyć, iż to właśnie ta faktura dotyczyła towaru przewożonego w dniu kontroli zaś sam towar przeznaczony był na potrzeby własne strony. Dokument ten nie mógł zatem stanowić skutecznego przeciwdowodu na okoliczność wynikającą z zeznań świadka i przedstawionej przez niego w trakcie kontroli faktury odnoszącej się do przewożonego towaru.

Reasumując tą cześć wywodu, uznać należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do uznania, że skarżąca wykonywała transport drogowy nie posiadając przy tym wymaganej licencji lub zezwolenia.

Brak jest zatem podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia powołanych w punkcie I petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego, jak również przepisów procedury administracyjnej, określony w punkcie II.1 petitum.

Sąd I instancji nie miał wobec tego podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji wobec niestwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie jest również zasadna ta cześć zarzut z punktu II.1 petitum skargi kasacyjnej, w której jako naruszony podaje się art. 141 § 4 p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że tak sam zarzut jak i motywy skargi kasacyjnej nie wskazują, które z wymogów stawianych powołanym przepisem zostały przez Sąd I instancji naruszone bądź których z nich nie spełnia uzasadnienie zaskarżonego kasacyjnie wyroku.

Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej, pomieszczonego w punkcie II.2 jej petitum, stwierdzić należy, że również ten zarzut nie jest zasadny.

Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, w spawie nie miały znaczenia ustalenia w zakresie uprawnień męża skarżącej S. B., gdyż okoliczność taka nie ma istotnego znaczenia dla oceny zaistnienia przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Sama strona w ramach tego zarzutu nie przedstawiła żadnej szerszej argumentacji, mogącej wskazywać na pominięcie przez Sąd lub organ okoliczności związanych z mężem skarżącej, a które poddawałyby pod ocenę możliwość wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie, wskazujących, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Również nie jest zasadna ta cześć zarzutu, w której kasator podnosi zaniechanie wyjaśnienia spawy w zakresie ustalenia, czy działalność prowadzona przez skarżącą obejmowała także transport drogowy.

Jak już wskazano, dla stwierdzenia czy wykonywany przejazd był transportem drogowym istotnym było ustalenie, czy przejazd drogowy wykonywany był przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej. Ustalenia faktyczne, o których była już mowa, wskazywały, że przejazd wykonywany w dniu kontroli posiłkowo związany był z działalnością przedsiębiorstwa strony skarżącej. Nie miały zatem znaczenia dla sprawy dalsze lub nawet ewentualne ustalenia, czy strona w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, za jej przedmiot miała również wykonywanie transportu drogowego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pakt 1 lit. a) oraz w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).