Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 904/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1509
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...]zł, zamiast wykazanego

w korekcie zeznania w kwocie [...]zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w roku 2012 Skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę [...]zł w wyniku ujęcia w rachunku podatkowym:

- zawyżonych o łączną kwotę [...]zł wynagrodzeń pracowników, co stanowiło naruszenie art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 55 u.p.d.o.f.,

- kosztów w łącznej kwocie netto [...] zł (podatek VAT [...] zł) wynikających

z 22 faktur VAT wystawionych przez F. Sp. z o. o. w B., które

w ocenie organu pierwszej instancji dokumentowały transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Przedmiotowe faktury miały dotyczyć usług montażu, demontażu, napraw oraz renowacji sprzętu i mebli stanowiących wyposażenie ogródków piwnych, co narusza art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji

i wniosła o jej zmianę i określenie straty podatkowej z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2012 w kwocie [...]zł albo o uchylenie decyzji

i przekazanie jej do organu pierwszej instancji, do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej O.p., poprzez pogwałcenie w toku postępowania zasady prawdy obiektywnej i wyciągnięcie z przeprowadzonych dowodów wniosków z nich nie wynikających i dostosowanie ich do z góry założonej, opartej na decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] października 2015 r., tezy, iż F. Sp. z o. o. z siedzibą w B. nie świadczyła w 2012 roku usług na rzecz Skarżącej, co skutkowało niemożliwością zaliczenia wydatkowanych kwot na nabyte usługi do kosztów uzyskania przychodów.

Skarżąca podniosła ponadto, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że koszty nabycia usług od F. Sp. z o. o. z siedzibą w B. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] czerwca 2018 r.

W uzasadnieniu podniósł, że jak wynika z akt sprawy, w roku 2012 Skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo - Handlowe L. E. M. S., której podstawowym przedmiotem był transport drogowy. W okresie objętym zaskarżoną decyzją, Skarżąca świadczyła usługi m.in na rzecz C. [...] Sp. z o. o. w zakresie magazynowania, transportu, montażu, demontażu oraz renowacji sprzętu ogródkowego, witryn chłodniczych oraz innego wyposażenia. Zgodnie z tym, co wynika z treści spornych faktur, część tych usług Skarżąca zlecała do wykonania podwykonawcy, tj. firmie F. Sp. z o. o. w B.. W 2012 roku Skarżąca zewidencjonowała 22 faktury o łącznej wartości netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, na których jako wystawca figuruje F. C Sp. z o. o. w B.. Zapłata za wszystkie opisane faktury miała nastąpić w gotówce, czego dowodem miały być dowody KP, na których w rubryce "Kwotę powyższą otrzymałem" widniała pieczątka F. oraz nieczytelny podpis.

W toku kontroli i postępowania podatkowego ustalono, iż rzekomy kontrahent Skarżącej, tj. F. Sp. z o. o. z siedzibą w B., nie prowadził działalności gospodarczej w badanym okresie. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. w dniu [...] października 2015 r. wydał decyzję wobec F. Sp. z o. o. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. Z akt sprawy wynika, że W. K., pełniący zgodnie z wpisem w KRS funkcję Prezesa Zarządu zbył swoje udziały w lipcu 2010 r., został odwołany z funkcji Prezesa i nie interesował się działalnością spółki. Nie miał świadomości, że nadal formalnie pełni funkcję Prezesa Zarządu. Podobnie W. J., pełniący formalnie funkcję prokurenta w F. Sp. z o. o., który w dniu [...] października 2013 r. podczas przesłuchania zeznał, że na początku 2010 r. wyjechał za granicę, a po powrocie złożył rezygnację z prokury. Mniej więcej od lutego 2010 r. nie pracował już dla F. Sp. z o. o. Organ zauważył, że treść tych zeznań koresponduje z wypowiedzią W. K., współwłaścicielki nieruchomości położonej przy ul. [...], w której mieściła się siedziba F. Sp. z o. o., która zeznała, że umowa najmu z F. Sp. z o. o. obowiązywała do sierpnia lub września 2010 r. Natomiast D. J. podczas przesłuchania z dnia [...] lutego 2014 r. zeznał, że był zatrudniony w F. Sp. z o. o. do pierwszej połowy 2010 r. Wykonywał pracę biurową, nie kojarzył podmiotu "L." E. S.. Dyrektor wyjaśnił, że powołane przesłuchania miały miejsce w toku kontroli prowadzonej przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B., lecz zostały włączone do akt sprawy prowadzonej wobec Skarżącej.

Organ podał, że poza wskazanymi przesłuchaniami W. J. został przesłuchany jeszcze dwukrotnie, za każdym razem zeznając odmiennie, D. J. zeznawał jeszcze raz, również zeznając odmiennie, natomiast W. K. nie udało się przesłuchać w toku postępowania. Oprócz tego przesłuchano wielu świadków wskazywanych przez Skarżącą. Świadkowie zeznający zgodnie z linią Skarżącej twierdzili, że w latach 2011-2012 pracownicy F. Sp. z o. o. wykonywali renowację mebli i sprzętów ogródkowych w miejscu prowadzenia działalności Skarżącej (tj. w T. przy ul. [...]) oraz usługi montażu

i demontażu sprzętu, które wykonywane były w terenie. Pracę na rzecz podmiotu Skarżącej w imieniu F. Sp. z o. o. z siedzibą w B. miało wykonywać od czterech do ośmiu osób - czterech pracowników z B. (przy czym przesłuchiwani potrafili wymienić z imienia i nazwiska jedynie D. J.

i T. B.) i czterech obcokrajowców narodowości bułgarskiej, którzy zgłosili się do pracy w F. Sp. z o. o. na terenie T.. Pracownicy bułgarscy mieli nawiązać współpracę z F. Sp. z o. o. poprzez osobę W. J., który sam w T. nie pracował. Materiały i narzędzia służące do pracy miały pochodzić od Skarżącej, co więcej pracownicy Skarżącej mieli przeszkolić pracowników F. Sp. z o. o.

Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ podatkowy nie miał wątpliwości, co do braku wiarygodności zeznań świadków przeprowadzonych na wniosek lub z inicjatywy Skarżącej.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, zaskarżona decyzja nie narusza powołanego przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż usługi wynikające z faktur zakupu usług opiewających na łączną kwotę netto [...] zł (podatek VAT [...] zł) wystawionych w 2012 r. przez F. Sp. z o. o., nie zostały wykonane. Z tego względu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kwoty z nich wynikające nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu w roku 2012.

Za bezzasadny Dyrektor uznał również zarzut naruszenia art. 122 O.p., gdyż w jego ocenie, organ I instancji wyciągnął prawidłowe wnioski na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Reasumując, organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., że F. Sp. z o.o. w rzeczywistości w 2012r. nie prowadziła działalności gospodarczej, a jedynie wprowadzała do obrotu puste faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji.

W skardze do tut. Sądu zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że koszty nabycia usług od F. Sp. z o. o.

z siedzibą w B. nie stanowią kosztów uzyskania przychodów,

- przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 O.p., poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie i naruszenie

w ten sposób podstawowych zasad postępowania podatkowego, takich jak: działanie niezgodne z przepisami prawa, w sposób naruszający zaufanie podatnika do organów podatkowych, niepodejmowanie wszelkich niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego; niewyjaśnienie dostateczne i przekonywujące przesłanek działania organu, które spowodowałyby, że podatnik bez przymusu wykona decyzję.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu oraz odniosła się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczącej w szczególności przedmiotu działalności Spółki F. , niewypełniania przez ten podmiot obowiązków nałożonych przepisami prawa, świadków narodowości innej niż polska i dowodów z przesłuchania świadków.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi.

W rozpoznawanej sprawie, oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów za 2012r. Skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą PHU L. E. M. S. przy ul. [...] w T. (głownie transport drogowy towarów i magazynowanie towarów), kwot wymienionych w 22 fakturach VAT wystawionych przez F. spółka z o.o., ul. [...] w B., a mających dokumentować nabycie przez Skarżącą usług renowacji sprzętu ogródkowego i mebli na łączną kwotę netto [...] zł (podatek VAT [...] zł). Organy podatkowe uznały, że wystawca faktur nie dokonał usług wskazanych w zakwestionowanych fakturach, a skoro Strona wprowadziła je do ewidencji to tym samym naruszyła art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skarżąca nie godząc się z takim rozstrzygnięciem organu, wniosła skargę do tut. sądu. Uznała, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne i procesowe. Jej linia obrony skupiła się przede wszystkim na zarzucie dotyczącym naruszeń procedury, co w konsekwencji zdaniem Strony doprowadziło organ do błędnego uznania, że zakwestionowanych usług w wykonaniu F. na rzecz Strony nie było.

Zdaniem Skarżącej naruszono art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 O.p., poprzez brak zastosowania wskazanych zasad postępowania podatkowego, takich jak: działanie niezgodne z przepisami prawa, w sposób naruszający zaufanie podatnika do organów podatkowych, niepodejmowanie wszelkich niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego; niewyjaśnienie dostateczne i przekonywujące przesłanek działania organu, które spowodowałyby, że podatnik bez przymusu wykona decyzję.

Zdaniem strony to organy podatkowe, odmawiając uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu kwot wykazanych w zakwestionowanych fakturach naruszyły art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pomimo tego, że usługi te zostały przez F. na jej rzecz wykonane. Potwierdzeniem stanowiska Strony są ww. faktury oraz zeznania świadków.

Przystępując do rozstrzygnięcia niniejszego sporu należy wskazać, że skoro strona w skardze zgłasza zarówno zarzuty procesowe jak i materialne, to obowiązkiem sądu jest najpierw rozstrzygnięcie zarzutów procesowych, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny może być podstawą prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego. Powyższy pogląd jest już ugruntowany w orzecznictwie i w literaturze (por. w szczególności J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 433 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120 i z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 397/07 - wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl").

Odnosząc się do zarzutów procesowych należy stwierdzić, że nie znajdują oparcia w zebranym materiale dowodowym. W opinii sądu wbrew stanowisku Skarżącej nie doszło do naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 O.p. Organy podatkowe zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej podjęły wszelkie niezbędne działania (art. 122 Op.) po to, aby stan faktyczny prawidłowo ustalić. Nie można tym działaniom organów zarzucić niezgodności z prawem. Wbrew stanowisku Strony nie doszło do naruszenia zasady, wynikającej z obowiązywania art. 187 § 1 Op. tj. zasady prawdy materialnej, gdyż organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy zebrany w sprawie, który w opinii sądu był zupełny i wystarczający do rozstrzygnięcia. Organy zgodnie z wnioskami strony przeprowadziły dowody z zeznań świadków, wskazanych przez Stronę. Wszystkie zebrane dowody zostały przez organy ocenione pod względem istotności i wiarygodności a w uzasadnieniu organ wyraźnie wskazał, które fakty uznał za udowodnione, którym dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności, podając przy tym powody takiego uznania. Materiał dowodowy został zatem oceniony prawidłowo a wyprowadzone wnioski są zgodnie z wiedzą organu, doświadczeniem życiowym i logicznym rozumowaniem. To, że Strona w odmienny sposób ocenia materiał dowodowy nie oznacza, że ustalenia organów są nieuprawnione.

Działalność F. podlegała szczegółowej analizie organów podatkowych. Stwierdzono, że F. Sp. z o.o. z siedzibą w B. przy ul. [...] zajmowała się branżą drukarską, graficzną i reklamową oraz branżami pokrewnymi.

W zakresie działalności nie uwzględniono renowacji mebli i sprzętu ogródkowego. Ustalono, że firma ta działała tylko do września 2010 r. co zostało potwierdzone zeznaniami współwłaścicielki nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] p. W. K., jak również zeznaniami Prezesa Zarządu firmy W. K., który zeznał, że nie sprawował tej funkcji już od lipca 2010 r. po zbyciu udziałów w firmie. Ponadto z zeznań W. K. wynika, że Spółka wynajmowała zupełnie inne pomieszczenia przy ul. [...] w B. niż to wskazywał w trakcie oględzin W. J.. Nadto niektóre osoby, które miały wykonywać prace znane były wyłącznie z imienia i w takiej sytuacji nie można wymagać od organów, aby poszukiwały tych osób w celu identyfikacji.

Zdaniem Sądu, to Podatnik obowiązany jest wskazać dane personalne czy adresowe świadków, a nie przerzucać na organy ciężar ustalenia danych identyfikacyjnych/adresowych osób, które mają potwierdzić okoliczności podnoszone przez stronę i mające obalić ustalenia organów.

Na uwagę zasługuje fakt, że spółka przez cały czas postępowania nie przekazała organom żadnych dokumentów księgowych, związanych z działalnością gospodarczą, takich jak : faktury VAT potwierdzające : poniesienie kosztów, uzyskania przychodów, rachunku zysku i strat, bilansu, czy uchwał zatwierdzających sprawozdania finansowe za lata 2010 – 2011, ewidencji środków trwałych i wyposażenia, tabeli amortyzacyjnej, zakładowego planu kont "4", "7" oraz jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że firma zatrudniała pracowników. Prowadząca obsługę księgową firmy w latach 2005 – 2010 J. W. zeznała, że nie posiada żadnych dokumentów księgowych firmy, gdyż dane po rozwiązaniu umowy na obsługę są kasowane, a wydruki przekazywane firmie.

Organ I instancji wydając decyzję w dniu [...] października 2015 r. dotyczącą roku 2011 uznał, że firma ta już od 2011 roku nie prowadziła działalności gospodarczej. Przedmiotowa sprawa dotyczy roku 2012 r. tj. okresu, gdy nie było już siedziby w B. przy ul. [...], a całe wyposażenie przejęła jak ustalono Sp. z o.o. E. , sąsiadująca z F. przy ul. [...].

Organy uznały, że zeznania prokurenta W. J. z dnia [...] marca 2013 r. i z [...] października 2015 r. oraz z dnia [...] lutego 2014r. są ze sobą sprzeczne bo najpierw zeznawał, że pracował w firmie tylko do lutego 2010 roku, a zeznając [...] lutego 2014 zeznał, że: "sobie wszystko poukładał w głowie" i przypomniał sobie, że były zawarte długoterminowe umowy z klientami. Część tych umów sam obsługiwał,

a część prezes zarządu W. K.. Przypomniał sobie nawet, że w latach 2010 – 2012 F. miała obsługiwać dwie firmy z T., ale nazw ich nie pamięta.

W kolejnym zeznaniu z dnia [...] października 2016 r. zeznał, ze do połowy 2010 roku jego głównym zajęciem było pozyskiwanie klientów. Zeznał, że później w latach 2011 i 2012 wykonywał polecenia prezesa W.. K.. Wystawiał faktury i reprezentował firmę a pod jego nieobecność funkcje te pełnił D. J.. Podał, że w tym czasie nie zatrudniano pracowników a prace wykonywali podwykonawcy: wspomniany wyżej D. J. i T. B. oraz dwaj panowie z B. Ł. i W. oraz pracownicy z [...]. Podał, że zapłata za usługi była realizowana w gotówce za wystawieniem dowodu KP. Zeznający T. B., który miał być podwykonawcą F. nie potwierdził, że podpisywał faktury z nazwą wystawcy F. . Przyznał, że wykonywał prace w budynkach należących do p. F. S. w T. jak również w terenie.

Zeznający D. J. w dniu [...] stycznia 2017 r. zeznał, że był zatrudniony w F. w latach 2011 – 2012 jako asystent zarządu. Wskazał, że zajmował się logistyką, wykonywał prace montażowe i demontażowe renowacją mebli i wystawiał też dokumenty księgowe. Pracował w B. przy ul. [...], ale również w terenie na terenie północnych województw. Organ zauważył, że zeznania te różnią się w sposób zasadniczy od tych, które przesłuchiwany złożył pierwotnie w dniu [...] lutego 2014r.

Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że zeznania ww. świadków są niewiarygodne. Na uwagę zasługuje fakt, że zeznający doskonale pamiętają narzędzia którymi rzekomo wykonywali prace zlecone przez Skarżącą, ale wszyscy zgodnie nie pamiętają nazwisk dwóch panów M. i W.. Ma rację organ stwierdzając, iż zeznania te są zmanipulowane. Zatem argumentacja organu w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń.

Przechodząc do zarzutu merytorycznego odnośnie naruszenia art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy wskazać, że również i ten zarzut strony jest nietrafiony. Zgodnie bowiem z brzmieniem ww. przepisy kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródeł przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. Skoro kwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wskazanymi na kwestionowanych fakturach VAT, to brak jest podstaw do zaliczenia wydatków z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć określone towary czy usługi na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, aby wydatek ten można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA: z dnia 14 lipca 2015 r., II FSK 1435/13, z dnia 25 czerwca 2015 r., II FSK 1272/1, z dnia 12 lutego 2014 r., II FSK 1864/12, z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 958/04, z dnia 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06, z dnia 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06, z dnia 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07, z dnia 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09, z dnia 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11). W konsekwencji, udokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt uzyskania przychodu nie może ograniczać się jedynie do posiadania przez podatnika i zaewidencjonowania faktury. Faktura musi bowiem odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy ta w rzeczywistości nie odpowiada zdarzeniu gospodarczemu, które dokumentuje, w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi.

Podkreślenia wymaga, że rzetelność transakcji jest warunkiem sine qua non uznania wydatku za potrącalny koszt podatkowy, a organy podatkowe muszą dysponować środkami dowodowymi, aby w każdej chwili mogły zweryfikować wydatki z uwzględnieniem przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2015 r., II FSK 1435/13). To podatnik, który przecież najlepiej wie komu i za co płaci powinien wiarygodnie wykazać, że określone czynności faktycznie zaistniały i wiążą się z nimi poniesione, ściśle określone wydatki. Tym samym, wbrew stanowisku zawartemu w skardze, do przyjęcia określonej kwoty jako kosztu uzyskania przychodu nie wystarczy stwierdzenie, że skarżący prowadząc działalność musiał nabywać określone towary i poniósł wydatki związane z ich nabyciem.

W realiach rozpatrywanej sprawy akceptacja stanowiska skarżącej prowadziłaby do rozliczenia podatkowego opartego na nierzeczywistym obrocie towarowym.

Skarżąca na dowód wykonania usług przez F. okazuje jedynie wystawione przez ten podmiot faktury. W tym miejscu należy podkreślić, że obowiązkiem organów podatkowych jest weryfikacja faktury zarówno pod względem przedmiotowym ale również pod względem podmiotowym. Faktura jest dokumentem, który winien być rzetelny pod każdym względem. To oznacza, że ocenia się taką fakturę nie tylko w zakresie poprawności jej wystawienia ale kontroli podlegają przede wszystkim zapisy w niej zawarte, co do wykonawcy i odbiorcy usług. Jeżeli postępowanie podatkowe organów ujawni, że faktura dokumentuje transakcje, których pomiędzy stronami nie było, to organ ma prawo taką fakturę uznać za nierzetelną i wykazane w niej kwoty, jako koszty uzyskania przychodu wyłączyć. Jak wykazano w postępowaniu wystawca faktur nie wykonał przedmiotowych usług. Zatem skoro stwierdzono, że zakwestionowane faktury nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych to kwoty z tych faktur wynikające nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu.

Reasumując należy stwierdzić, że również i w tej sprawie fikcyjność wystawionych faktur przez F. za ten okres była już oceniana przez tut. sąd, który wyrokiem z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 166/18 oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie rozliczenia podatku VAT za styczeń 2012, luty 2012 oraz za poszczególne miesiące od maja 2012 r. do lipca 2012 r. i od września 2012 r. do listopada 2012 r.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.