Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 171/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 2,  art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...]r. nr [...] poprzez zmianę odpłatności za pobyt R.G. w Domu Pomocy Społecznej w okresie od 1 października 2015 r. do 29 lutego 2016 r. oraz w okresie od 1 marca 2016 r.

Według części wstępnej decyzji, została ona wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w składzie: R.P. – Przewodniczący składu oraz P.M. i H.G. – członkowie składu. Decyzja zawiera podpisy R.P. i M.K. wraz z ich pieczątkami imiennymi oraz nieczytelny podpis innego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W piśmie z dnia 7 lutego 2017 r. skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 3, art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nierozliczeniu dochodu skarżącego z tytułu wyrównania renty za okres od dnia 1 grudnia 2011 r., jako dochodu za miesiące, za które świadczenie to było należne, tj. za rok 2012, 2013, 2014 i następne ale poprzez doliczenie go do dochodu za miesiące następujące po przyznaniu wyrównania. Zarzucił również naruszenie przez organ art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez ustalenie odpłatności w wysokości znacznie przekraczającej 70% dochodu skarżącego.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...]r. zmieniającej decyzję organu z dnia [...]r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...]r. nr [...] poprzez zmianę odpłatności za pobyt R.G. w Domu Pomocy Społecznej w okresie od 1 października 2015 r. do 29 lutego 2016 r. oraz w okresie od 1 marca 2016 r.

Jak już była o tym mowa wyżej - według części wstępnej decyzji, została ona wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w składzie: R.P. – Przewodniczący składu oraz P.M. i H.G. – członkowie składu.

Natomiast decyzja ta zawiera podpisy R.P. i M.K. wraz z ich pieczątkami imiennymi oraz nieczytelny podpis innego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wynika z powyższego, że decyzja została podpisana przez osobę, która nie brała udziału w jej wydaniu, tj. przez M.K.

Ponadto co do trzeciego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którego nieczytelny podpis znajduje się pod decyzją – nie sposób stwierdzić, czy uczestniczył w wydaniu rozstrzygnięcia, gdyż w tym przypadku brakuje pieczątki imiennej przy jego podpisie.

Zgodnie zaś z art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – obok spełnienia innych warunków określonych w tym przepisie - decyzja powinna zawierać – podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Z przepisu tego wynika zatem przede wszystkim, że decyzja powinna być podpisana przez te osoby, które brały udział przy jej wydaniu, a w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że została podpisana przynajmniej przez jedną osobę, która nie należała do składu wydającego zaskarżone rozstrzygnięcie. Stanowiło to rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W podsumowaniu wskazać więc należało, że według art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję sąd stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Wobec zaistnienia przesłanki w postaci rażącego naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. – stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.