Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 758/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-12-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części obejmującej ustanowienie radcy prawnego
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: ART. 239 PKT 1 LIT. A, ART. 246 PAR. 1 PKT 2, ART. 175 PAR. 2, ART. 178
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu R. J. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego Sygn. akt II SA/Sz 758/13 POSTANOWIENIE Dnia 31 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 758/13 oddalającego skargę R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 758/13 oddalił skargę R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie zasiłku celowego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 24 października 2013 r.

W dniu 23 listopada 2013 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna skarżącego, w której R.J. zgłosił jednocześnie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu.

Na wezwanie Sądu skarżący uzupełnił przedmiotowy wniosek składając go na urzędowym formularzu PPF. We wniosku skarżący podał, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, otrzymuje zasiłek w wysokości [...] zł. Nadto skarżący oświadczył, że jest osobą samotnie gospodarującą, nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

R.J. złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Wyjaśnić należy, że z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy dotyczący pomocy społecznej, skarżący, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., jest zwolniony od obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych w tej sprawie.

W konsekwencji powyższego uregulowania, wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych okazał się bezprzedmiotowy, gdyż takie zwolnienie zostało skarżącemu przyznane na mocy ustawy.

Dlatego też Sąd rozpoznał wniosek skarżącego wyłącznie w zakresie żądania przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.

W tej sytuacji należało ustalić, czy w sprawie została spełniona przesłanka przyznania stronie prawa pomocy w zakresie częściowym, określona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Sąd dokonał analizy sytuacji materialnej, życiowej i ekonomicznej wnioskodawcy na podstawie oświadczeń i informacji zawartych we wniosku o prawo pomocy, a także w oparciu o akta sprawy i ogólną wiedzę oraz doświadczenie życiowe.

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją sądową przewidzianą dla osób ubogich, tzn. bez dochodów lub z niewielkim dochodem, bez oszczędności i majątku, znajdujących się naprawdę w trudnej sytuacji finansowej, ekonomicznej, bytowej.

Jak wynika z akt skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, korzystając z pomocy państwa w formie zasiłków z pomocy społecznej. Nie posiada oszczędności pieniężnych, ani żadnego innego majątku. Ponadto, skarżący jest dotknięty niepełnosprawnością, co z niewątpliwie utrudnia pozyskanie środków utrzymania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a także miesięczne koszty wyżywienia i ubrania dorosłego człowieka, koszty zakupu niezbędnych artykułów przemysłowych, środków czystości oraz wydatki na utrzymanie mieszkania, należało uznać, że skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków na zatrudnienie z wyboru profesjonalnego pełnomocnika.

W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że R.J. spełnia przesłankę przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i na tej podstawie prawnej orzekł jak w sentencji.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 758/13 oddalił skargę R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie zasiłku celowego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 24 października 2013 r.

W dniu 23 listopada 2013 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna od ww. wyroku sporządzona i podpisana osobiście przez skarżącego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych i ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Przedmiotem rozpoznania stała się skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 września 2013 r., sporządzona i podpisana osobiście przez skarżącego R.J.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Stosownie do art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżący osobiście sporządził skargę kasacyjną, a nie wykazał, iż zalicza się do grona osób, o których jest mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Okoliczność ta powoduje, że skarga ta jest niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przewidzianej prawem formy. Podkreślić przy tym należy, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 320/11, LEX 795309 oraz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2010r., sygn. akt II OZ 571/10, Lex 643665). Z tego też względu Sąd nie był uprawniony do korygowania przedmiotowego braku skargi kasacyjnej poprzez zobowiązanie skarżącego o dopełnienie tzw. wymogu przymusu radcowsko-adwokackiego.

Stosownie do treści art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 178 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak na wstępie.