Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 536/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 28 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 32
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B., A. J. i M. J. oraz M. P. M. na uchwałę Rady Gminy z dnia 12 lutego 2016 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. odrzuca skargę A. J. i M. J., 2. oddala skargi Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B. oraz M. P. M.


UZASADNIENIE

Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B., D. B., M.P. M., A. J. i M. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia 12 lutego 2016 r. nr XV.189.2016, którą zatwierdzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla realizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji 110/15 KV GPZ [..] oraz budowy napowietrznej dwutorowej linii 110 Kv.

Skarżący Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B., D. B. zaskarżyli przedmiotową uchwałę w części dotyczącej ustaleń planu dla nieruchomości oznaczonych nr: [..]-[..], stanowiących ich własność oraz działki nr [..], położonych w obrębie C., gmina U., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie stwierdzenia jej niezgodności z prawem, w szczególności w zaskarżonej części.

W ocenie skarżących zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem:

- art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez niewypełnienie obowiązku objęcia kompleksowymi działaniami planistycznymi wyznaczonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy obszarów oraz sprzeczność rysunku oraz części tekstowej planu z ustaleniami rzeczonego Studium;

- zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ustalenia parametrów drogi w części opisowej uchwały zgodnie z wymogami § 4 pkt 9 lit a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ustalenia dotyczące ograniczeń w zagospodarowaniu terenów stosownie do wymogów § 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- zasad sporządzania planu, stosownie do wymogów § 8 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez sporządzenie nieczytelnego rysunku planu na kopii mapy nie spełniającej wymogów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z uwagi na brak numeracji i jednoznacznego określenia przebiegu granic działek;

- nadużycia przez Gminę władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie oznaczonych działek: [..]-[..], położonych w obrębie C., w znaczących ich częściach pod budowę napowietrznej dwutorowej linii 110 kV (4EE), a w części jako użytek rolniczy (4R), wraz z 20 m strefą ochronną, pozbawiając możliwości ich zabudowy, wbrew ustaleniom Studium, a nadto ograniczenie przez Gminę swojego władztwa planistycznego na korzyść inwestora poprzez niejednoznaczne przyjęte ustalenia w uchwale, pozbawiające ochrony wyznaczonych w Studium obszarów oraz możliwości dalszego ich przekształcenia zgodnie ze Studium.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazali, że:

Przedmiotowa uchwała narusza ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy (Uchwała nr XXXVEI.338.2013 z dnia 24 maja 2013 roku w sprawie aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy) dla terenu działek o numerach: [..]-[..] położonych w C., stanowiących własność skarżących, zarówno w zakresie obowiązku objęcia kompleksowymi działaniami planistycznymi wyznaczonych w tym Studium obszarów, w ramach którego - jednego z nich zawierają się powyższe działki, jak i sprzeczność rysunku i części tekstowej planu z ustaleniami Studium, w zakresie przyjętych w tym Studium ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu rzeczonych działek.

Z rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że inwestycja nim objęta ma charakter liniowy, przebiegający przez fragmentaryczne części działek, w tym przez część obszarów działek o numerach [..]-[..], których znaczące części oznaczone w planie symbolem (4EE) wraz z 20 m strefą ochronną, przeznaczone są pod budowę napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, a w części oznaczone symbolem (4R) stanowią tereny rolnicze także z wyznaczoną 20 m strefą ochronną - podczas gdy w Studium niemalże wszystkie tereny powyższych działek, zlokalizowane są w ramach strefy ochrony ekspozycji zabytkowego układu ruralistycznego (6.1.2) oraz w ramach wyznaczonego obszaru przewidzianego dla rozwoju zabudowy mieszkaniowej i usługowej z ustalonym priorytetem wykonania pełnej infrastruktury na koszt gminy, z obowiązkiem objęcia tego obszaru kompleksowymi działaniami planistycznymi.

Ponadto w punkcie 10 Studium DZIAŁANIA PLANISTYCZNE PRZEWIDZIANE W STUDIUM wskazano, iż w celu zrealizowania polityki przestrzennej gminy zawartej w Studium wyznaczono obszary, które obejmuje się kompleksowymi działaniami planistycznymi ze względu na ilość wniosków o zmianę przeznaczenia gruntów oraz nagromadzenie konfliktów przestrzennych na obszarze (miejscowości o dynamicznym rozwoju wynikającym z ilości decyzji o warunkach zabudowy), przez które w części zaplanowano przebieg napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, a miedzy innymi dla terenów wsi C. (P1), w ramach których zlokalizowane są działki stanowiące własność skarżących, oznaczone numerami [..]-[..], a dla tych obszarów w Studium wskazano, że jako wiodącą należy przyjąć funkcję mieszkalną i usługową lub mieszkalną z dopuszczeniem usług w parterze. Celem prac planistycznych powinna być rewitalizacja przestrzeni i wytworzenie centrum miejscowości, należy przede wszystkim zaprojektować tereny publiczne w postaci placu, parku i terenów spacerowych oraz rozwiązania komunikacyjne dróg, zaleca się zastosowanie rozwiązań mających na celu optymalizację wykorzystania terenu oraz opracowanie wzorników zabudowy nawiązujących do zasobów środowiska kulturowego, czemu bez wątpienia przeczy przebieg dwutorowej linii 110 kV na wysokich konstrukcjach wsporczych, z podwieszonymi na nich przewodami, z przeznaczeniem terenów w części pod budowę tej linii, a w części do pozostawienia jako rolniczy, co w konsekwencji ogranicza skarżącym korzystanie oraz możliwość dalszego przekształcenia ich nieruchomości, a tym samym z jednej strony prowadzi do zmniejszenia przysługujących im odszkodowań, a drugiej strony osiągnięcia znacznego przyrostu wartości tych nieruchomości.

Nadto w punkcie 7 Studium KIERUNKI ROZWOJU ZABUDOWY wyznaczono obszary wymagające rehabilitacji (7.4), wynikające z oceny stopnia degradacji przestrzeni i historycznej zabudowy. Przyjęto 4 stopnie działań rehabilitacyjnych: od działań mających na celu estetyzację i uporządkowanie przestrzeni, w tym obszary oznaczone na rysunku Studium symbolem R1 - rewaloryzacja istniejących wartościowych obszarów i estetyzacja przestrzeni miejscowości - miejscowości o wysokich walorach krajobrazowo-kulturowych z dostatecznie zachowaną substancją zabudowy, zdeformowane obcymi formami przestrzennymi oraz zaniedbanymi lub zdegradowanymi, w ramach których zawiera się obszar działek skarżących, przez który zaplanowano przebieg dwutorowej napowietrznej linii 110 kV.

W Studium dla powyższych obszarów (R1) określono zasady działań rehabilitacyjnych (Tabela 3), w tym ich charakterystykę pod względem jakości przestrzeni oraz rodzaj wskazanych i dopuszczalnych przekształceń przestrzennych, charakteryzując je jako miejscowości:

- o wysokich walorach krajobrazowo-kulturowych z dostatecznie zachowaną substancją zabudowy;

- z deformacją zabudowy tradycyjnej obiektami lub zespołami obiektów obcych formą oraz obszarami zaniedbanymi lub zdegradowanymi, tj. sklepy i punkty obsługowe w tym usługi uciążliwe i rzemiosło, obiekty przemysłowe, transformatory, oczyszczalnie ścieków itp.);

- ulegające powolnej degradacji przez wyludnianie się społeczności i brak opieki nad obiektami i zielenią,

- powstałe w wyniku samorodnych procesów osadniczych o wysokich walorach poszczególnych elementów (zagród, zespołów itp).

Natomiast jako działania rehabilitacyjne wskazano dla:

1) istniejącej zabudowy:

- przywrócenie dawnych walorów miejscowości w postaci przebudowy i modernizacji lub wyburzenia istniejących deformujących obiektów w celu ujednolicenia form zabudowy;

- uporządkowanie i estetyzacja przestrzeni publicznych w postaci poprawy nawierzchni i małej architektury, ochrona i pielęgnacja terenów o wysokich wartościach kulturowych, tj: założenia dworsko-parkowe, obiekty sakralne, historyczne sieci drożne, układy tradycyjnych zagród itp.,

- zachowanie i rekompozycja istniejących układów zielem w postaci parków, cmentarzy, skwerów, zieleni przydrożnej itp.

2) zabudowy nowej:

- wysoki reżim zagospodarowania przestrzennego polegający na przyjęciu zasady kontekstualności (odniesienie się do sąsiedztwa w projektowaniu układu i wielkości działek, zabudowy, wnętrz ruralistycznych przylegających do lokowanej inwestycji),

- dopuszczenie uzupełnienia zabudowy w ramach istniejących granic miejscowości na warunkach kontekstualności,

- dopuszczenie rozwoju zabudowy w ściśle określonych kierunkach zgodnych z uwarunkowaniami wynikającymi z historycznej genezy osadniczej danej jednostki, a przebieg planowanej dwutorowej linii 110 kV, na wysokich konstrukcjach wsporczych (słupach) i podwieszonych na nich przewodami, jest sprzeczny z powyższymi wskazanymi działaniami w ramach rzeczonych obszarów.

Faktem jest, że w Studium przewidziano budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV na odcinku od istniejącego słupa nr [..] w linii [..] w kierunku m. R. (do projektowanego GPZ zlokalizowanego w m. O.), jednakże na rysunku Studium pt. "Kierunki rozwoju przestrzennego gminy U." nie wskazano przebiegu projektowanej linii, ze względu na fakt, iż w dacie jego sporządzenia istniały 3 koncepcje przebiegu trasy tej linii i żadna z nich nie została jeszcze formalnie uzgodniona i zaakceptowana, co nie oznacza, aby obecnie zaplanowano jej przebieg zgodnie z ustaleniami Studium.

Odnośnie zarzutu naruszenia zasad sporządzania planu określonych w art 15 ust 2 u.p.z.p. poprzez brak ustalenia parametrów drogi w części opisowej uchwały zgodnie z wymogami § 4 pkt 9 lit a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że brak ustalenia parametru drogi w części opisowej uchwały, oznaczonej symbolem 3KDD stanowi istotne naruszenia prawa. Tymczasem uchwała w części tekstowej, w § 34 stanowi, że "Ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem 1KDD, 2KDD, 3KDD, 4KDD, 5KDD, 6KDD, 7KDD, 8KDD, 9KDD, 10KDD, JJKDD, J2KDD, ISKDD, 14KDD", odnosi się do dróg publicznych klasy dojazdowej, w pasach drogowych zgodnie z obowiązującymi podziałami geodezyjnymi.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono linie rozgraniczające publicznych dróg dojazdowych w dotychczasowych granicach działek drogowych, w tym oznaczonej na rysunku planu symbolem 3 KDD (działka numer [..]) o szerokości około 6,2 m, co pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.

Zgodnie z treścią § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz.430), przez linie rozgraniczające drogę rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy § 6 i 7 rozporządzenia określają zasady określania szerokości dróg i ich minimalne szerokości, w tym dla publicznej drogi klasy dojazdowej (D) nie mniejszej niż 10 m. Rozporządzenie dopuszcza w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, przyjęcie mniejszych szerokości ulic, pod warunkiem spełnienia wymagań, o których mowa w § 6, jednakże przyjęcie mniejszej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających wymaga przeprowadzenia szczegółowej analizy. W omawianym przypadku nie występują przesłanki dla przyjęcia mniejszej szerokości dróg klasy dojazdowej niż 10 m.

Odnośnie zarzutu naruszenia zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe ustalenia dotyczące ograniczeń w zagospodarowaniu terenów stosownie do wymogów § 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że w § 17 Uchwały określono szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, poprzez ustalenie, że:

1) na obszarze planu, zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu, ustala się lokalizację strefy ochronnej linii 110 W;

2) w granicach strefy ochronnej linii 110 kV:

a) strefa ochronna służy realizacji linii elektroenergetycznej 110 kV,

b) budowę, przebudowę, rozbudowę dróg, linii kolejowych oraz obiektów infrastruktury technicznej nie związanej z linią 110 kV, należy realizować zgodnie z przepisami odrębnymi, ustala się zakaz budowy innych niż wymienione w lit b i c obiektów budowlanych, chyba że ustalenia szczegółowe planu dopuszczają taką budowę.

W powyższej uchwale nie określono jednak w sposób precyzyjny szerokości tej strefy ani sposobu ustalenia odległości od każdego z przewodów planowanej napowietrznej linii dwutorowej, w którym zakaz zabudowy już nie obowiązuje. Z pomiaru dokonanego na rysunku planu wynika, że całkowita szerokość strefy ochronnej wynosi 20 m. Tymczasem stosownie do ukształtowanego orzecznictwa, uwzględniającego przepis art. 55 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 6 lutego 2003 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. Nr 47, poz. 401), nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż (...) 15 m - dla linii napięciu znamionowym powyżej 30 kV, lecz nie przekraczającym 110 Kv.

Formalnie oznacza to, że strefa uciążliwości planowanej linii dwutorowej dla możliwej zabudowy jest większa niż przyjęto w planie miejscowym, bowiem wynosić będzie po 15 m od każdego z przewodów linii, co będzie miało zasadniczy wpływ na ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, w tym na określanie wartości służebności i odszkodowań z tym związanych.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia zasad sporządzania planu, stosownie do wymogów § 8 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sporządzenie nieczytelnego rysunku planu na kopii mapy nie spełniającej wymogów określonych w art 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z uwagi na brak numeracji i jednoznacznego określenia przebiegu granic działek wskazano, że sporządzenie rysunku planu w nieczytelnej technice graficznej, na kopii mapy nie spełniającej wymogów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi istotne naruszenie prawa.

Rysunek planu nie zawiera numeracji i jednoznacznego określenia przebiegu granic działek, a ich dalszą nieczytelność powodują wykazane na rysunku planu kontury klas i użytków w tej samej kolorystyce oraz takimi samymi grubościami linii, co granice tych działek wykazane w szczątkowych ich fragmentach. Pozbawiało to właścicieli nieruchomości możliwości jednoznacznego ustalenia ich lokalizacji podczas wyłożenia planu do publicznego wglądu, tym bardziej, iż przedmiot planu ma charakter liniowy o długości kilkunastu kilometrów, przebiegającym przez 6 miejscowości, a w żadnym dokumencie planistycznym oraz w procedurze przystąpienia do sporządzenia projektu planu, jego uzgadniania i wykładania publicznego wglądu, w ogóle nie powoływano się na jakiekolwiek oznaczenia nieruchomości, stosownie do przyjętych w przepisach o ewidencji gruntów i budynków, tym oznaczenia obrębów ewidencyjnych, jako wyodrębnionych jednostek powierzchniowych kraju.

Ponadto kopia mapy, na której sporządzono rysunek planu, przedstawia nieaktualne granice działek i bez ich oznaczeń, zlokalizowanych także w sąsiedztwie rzeczonych działek o numerach [..]-[..], co tym bardziej utrudniałoby ich lokalizację przez skarżących na rysunku tegoż planu.

Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, bądź w skali 1:5000, w przypadku planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy.

Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne, ilekroć mowa o mapie zasadniczej - rozumie się przez to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu: punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów.

Stosownie do § 28 ust 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 542), treść mapy ewidencyjnej stanowią (co najmniej) następujące elementy:

- kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia;

- kontury klas bonitacyjnych, ustalone w wyniku gleboznawczej klasyfikacji gruntów, zwane dalej "konturami klasyfikacyjnymi" i ich oznaczenia,

- kontury budynków;

- numery działek ewidencyjnych;

- numery porządkowe i ewidencyjne budynków.

Natomiast zgodnie z § 28 ust. 4 rozporządzenia, do opracowania mapy ewidencyjnej stosuje się odpowiednie standardy techniczne dla mapy zasadniczej, ustalone odrębnymi przepisami.

Zgodnie z § 14. 1. rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 383), znaki kartograficzne zdefiniowane zostały w formularzu, którego wzór zamieszczony został w tabeli nr 2, w tym dla mapy w skali 1:2000, w jakiej sporządzono rysunek planu miejscowego, między innymi wykazano, że:

- kodem kartograficznym PRGG04, określono elementy dotyczące oznaczenia gminy, której granice przedstawia się linią przerywaną, o długości elementu linii 2,1 mm i odstępu między elementami linii 1,4 mm z kropką pośrodku, o grubości linii 0,25 mm; z nazwą gminy (np. gm. U.), której tekst umieszcza się nad linią granicy gminy, o wysokości liter 2,5 mm; w kolorze czarnym linii i tekstu.

- kodem kartograficznym EGBO02, określono elementy dotyczące oznaczenia obrębu ewidencyjnego, którego granice przedstawia się linią przerywaną, o długości elementu linii 2,1 mm i odstępu między elementami linii 1,4 mm, o grubości linii 0,25 mm; z numerem obrębu (np. [..]), z tekstem umieszczonym nad linią granicy obrębu o wysokości liter 2,5 mm; w kolorze zielonym linii i tekstu; z dopuszczeniem koloru czarnego przy edycji mapy ewidencyjnej i mapy do celów prawnych. Tymczasem na rysunku planu granice obrębów (geodezyjnych) oznaczono kolorem czarnym, o grubości linii 0,35 mm, z liniami jak dla granicy gmin, jednakże z innymi odstępami niż w w/w wzorze,

- kodem kartograficznym EGBD03, określono elementy dotyczące oznaczenia działki ewidencyjnej, której granice przedstawia się linią ciągłą, o grubości linii 0,13 mm; z numerem działki (np. [..]), z tekstem umieszczonym w środku działki, o wysokości liter 1,8 mm; w kolorze zielonym linii i tekstu; z dopuszczeniem koloru czarnego przy edycji mapy ewidencyjnej i mapy do celów prawnych.

Tymczasem na rysunku planu granice działek zostały przedstawione fragmentarycznie w kolorze zielonym, liniami o grubości 0,25 mm, bez oznaczenia numeracji działek, takimi samymi fragmentarycznymi zielonymi liniami zostały przedstawione również obrysy użytków i konturów klasyfikacyjnych, także bez ich oznaczeń tekstowych, co spowodowało zupełną nieczytelność mapy, uniemożliwiającą poszczególnym właścicielom dokonanie lokalizacji swoich nieruchomości objętych rysunkiem planu;

- kodem kartograficznym EGBP0402, określono elementy dotyczące oznaczenia punktu granicznego stabilizowanego trwale, którego symbol stanowi okrąg o grubości linii 0,13 mm i średnicy okręgu 0,8 mm, bezpośrednio od którego wykreśla się dobiegające linie granicy działki; z numerem punktu granicznego (np. 1225), z tekstem numeru z prawej strony pod symbolem punktu, w kolorze zielonym symbolu punktu i tekstu; z dopuszczeniem koloru czarnego przy edycji mapy ewidencyjnej i mapy do celów prawnych; nie umieszczając numeru punktu przy edycji mapy zasadniczej.

Tymczasem na rysunku planu, żadne z załamań wyżej przedstawionych kolorem zielonym linii, nie zawiera takiego symbolu, co tym bardziej uniemożliwiło ich identyfikację, a w szczególności granic działek;

- kodem kartograficznym EGBP0403, określono elementy dotyczące oznaczenia niestabilizowanego punktu granicznego, którego symbol stanowi kropka o średnicy 0,2 mą od którego w odstępie 0,5 mm wykreśla się dobiegające linie granicy działki; z numerem punktu granicznego (np. [..]), z tekstem numeru z prawej strony pod symbolem punktu, w kolorze zielonym symbolu punktu i tekstu; z dopuszczeniem koloru czarnego przy edycji mapy ewidencyjnej i mapy do celów prawnych; nie umieszczając numeru punktu przy edycji mapy zasadniczej.

Tymczasem na rysunku planu żadne z załamań wyżej przedstawionych kolorem zielonym linii, nie zawiera takiego symbolu, co tym bardziej uniemożliwiło ich identyfikację, a w szczególności granic działek;

- kodem kartograficznym EGBB01, określono elementy dotyczące oznaczenia budynku, którego obrys wykreśla się linią ciągłą koloru czarnego, o grubości linii 0,35 mm, z opisem numeru porządkowego budynku (np. 4) umieszczonym nad linią najbliższą ulicy, przy której jest zlokalizowany budynek oraz z jego funkcją wraz z numerem kondygnacji umieszczonym w środku obrysu budynku, o wysokości tekstu liter i cyfr 0,18 mm.

Tymczasem na rysunku planu, z uwagi na zupełną nieczytelność mapy w tym zakresie, nie sposób zidentyfikować jednoznacznie jakikolwiek budynku, co tym bardziej uniemożliwia brak numeracji działek oraz oznaczeń użytków i konturów klasyfikacyjnych, których granice zostały przedstawione takimi samymi liniami,

- kodem kartograficznym EGBU01, określono elementy dotyczące oznaczenia użytku gruntowego, którego obrys przedstawia się linią przerywaną koloru zielonego o grubości linii 0,13 mm, długości elementu linii 0,7 mm i przerwy między elementami 0,7 mm; z oznaczeniem tekstu użytku (np. Ps ) o wysokości liter 1,8 mm.

Tymczasem na rysunku planu, z uwagi na ich przedstawienie w tej samej grafice, co granice działek, kontury klasyfikacyjne, nie można jednoznacznie rozróżnić powyższych poszczególnych elementów mapy, tym bardziej, że mapa nie zawiera ich oznaczeń,

- kodem kartograficznym EGBK02, określono elementy dotyczące oznaczenia konturu klasyfikacyjnego, którego obrys przedstawia się linią przerywaną koloru zielonego o grubości linii 0,13 mm, długości elementu linii 2,1 mm i odstępu między elementami 0,7 mm; z oznaczeniem tekstu konturu (np. PsV ) o wysokości liter 1,8 mm.

Tymczasem na rysunku planu, sytuacja tego elementu mapy, jest podobna jak w powyższych przypadkach, dotyczących przedstawienia granic działek oraz użytków gruntowych.

Stosownie do przepisu § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość jego wyłożenia do publicznego wglądu, sporządzania jego kopii, a także ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. Natomiast zgodnie § 10 wyżej przywołanego rozporządzenia, materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia; zaś materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu 8 miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu.

Zgodnie z § 7 pkt 4 rozporządzenia, projekt rysunku planu powinien zawierać granice obszaru objętego planem miejscowym, natomiast stosownie do § 12 rozporządzenia, dotyczącego wykonania czynności, o których mowa w art. 17 ustawy, dokumentuje się je poprzez sporządzenie dokumentacji prac planistycznych, składającej się między innymi: z ogłoszenia prasowego i obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, których wzór określa załącznik nr 2 do rozporządzenia, ogłoszenia prasowego i obwieszczenia o wyłożeniu projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu, których wzór określa załącznik nr 7 do rozporządzenia.

Wzory obu wyżej przywołanych dokumentów jednoznacznie wykazują, iż w treści ogłoszeń winien być wskazany obszar objęty planem wraz z opisem granic obszaru objętego uchwałą, a w omawianym przypadku powyższe obwieszczenia nie zawierały takich ustaleń, co zupełnie już pozbawiało zainteresowanych możliwości ustalenia, jakich terenów kwestionowany plan dotyczył.

Skarżący o sporządzeniu planu dowiedzieli się po jego zatwierdzeniu, kiedy inwestor wystąpił indywidualnie do każdego z nich z propozycją ustalenia służebności przesyłu oraz wysokości odszkodowań, oczywiście z przyjętymi funkcjami terenu ich działek w planie, obniżającymi wartość nieruchomości, z uwagi na przyjęcie tych funkcji niezgodnie z ustaleniami Studium, co było dla skarżących dużym zaskoczeniem.

Odnośnie zarzutu dotyczącego nadużycia przez Gminę władztwa planistycznego wskazano, że Rada przekroczyła swoje uprawnienia w decydowaniu o przeznaczeniu terenu, poprzez danie prymatu interesowi publicznemu nad interesem indywidualnym, naruszając tym samym zasadę proporcjonalności, zasadę równości, prawo własności i przekraczając jednocześnie granice władztwa planistycznego.

W omawianym przypadku organ nie rozważył, czy ingerencja w sferę prawa i wolności nie jest nadmierna w stosunku do chronionej wartości. Uczynił to nadając a priori pierwszeństwo interesowi publicznemu nad interesem prywatnym, co skutkuje ograniczeniem, czy wręcz odjęciem chronionego przez Konstytucję prawa własności.

Kosztem właścicieli nieruchomości zaprojektowano takie przeznaczenie terenu, które w sposób nadmierny ich obciąża, pozbawiając ich jednocześnie możliwości żądania ekwiwalentnej rekompensaty. W ocenie skarżących zapewne chodziło o interes inwestora realizującego i eksploatującego w przyszłości powyższą inwestycję energetyczną, w celu niczym nieuzasadnionej minimalizacji jego kosztów, z ewidentnym pokrzywdzeniem skarżących, dopuszczając się rażącego naruszenia obowiązujących przepisów.

Skarżący wskazali, iż zgodnie § 14 pkt 6 kwestionowanej uchwały w sprawie przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza się realizację odcinków linii 110 kV jako kablowej, co winno być jednoznacznie wskazane w tej uchwale, szczególnie dla powyższych obszarów. Natomiast A. nie godzi się na takie rozwiązania, pomimo wcześniejszego z jego strony zapewnienia złożonego Gminie.

Reasumując, skarżący mają świadomość potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji, jednakże pod warunkiem, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie uwzględniał ustalenia zawarte w Studium, zwłaszcza w zakresie obowiązku kompleksowego ujęcia działaniami planistycznymi wskazanych w nim obszarów, w tym chronionych i objętych działaniami rewitalizacyjnymi, zgodnie z przyjętymi dla nich funkcjami oraz jednoznacznymi ustaleniami, także co do konieczności skablowania linii w ramach tych obszarów.

Uzasadniając swój interes prawny we wniesieniu przedmiotowej skargi skarżący wskazali, że planowana inwestycja, której podstawę stanowi zaskarżona uchwała, będzie bezpośrednio oddziaływała na sferę wykonywania prawa własności nieruchomości przysługującego skarżącym na podstawie art. 140 k.c. Wynika to wprost z treści uzasadnienia wyżej przedstawionych zarzutów zaskarżonej części uchwały.

Skargę na powyższą uchwałę wniosła także M. P. M., zaskarżając ją w części dotyczącej ustaleń dla stanowiącej jej własność nieruchomości nr [..] oraz działek nr [..] i [..], położonych w obrębie O., gmina U., domagając się stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, ewentualnie stwierdzenia jej niezgodności z prawem.

Skarżąca podniosła zarzuty tożsame z zarzutami skargi Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B. i przedstawiła na ich poparcie tożsamą argumentację.

Skarżący A. J. i M. J. zaskarżyli przedmiotową uchwałę w części dotyczącej inwestycji liniowej, która ma być prowadzona w C., w sąsiedztwie należących do nich działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [..] i [..] i bezpośrednio na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [..], stanowiącej ich współwłasność z innymi osobami, domagając się stwierdzenia nieważności uchwały w tej części.

W ocenie skarżących uchwała wydana został z naruszeniem:

- art. 1 ust. 2 pkt. 7, art. 6 ust. 1 oraz ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i umocowania ustawowego Rady Gminy w zakresie możliwości wpłynięcia na prawo własności skarżących do nieruchomości położonych w C., stanowiących działki nr [..]-[..], co spowodowało:

a) narzucenie skarżącym konieczności znoszenia inwestycji celu publicznego w postaci linii energetycznej 110 kV w technologii napowietrznej, co w konsekwencji powoduje nieposzanowanie własności prywatnej przez organ gminy;

b) ograniczenie możliwości inwestycyjnych skarżących, jak i konieczność zmiany dotychczasowego wykorzystywania rzeczonych nieruchomości (ograniczenie możliwości dalszego inwestowania w nieruchomości gruntowe, wznoszenia nowych budynków, sprzedaży nieruchomości na cele budowlane, składowania materiałów);

c) narzucenie skarżącym przez organ gminy sposobu wykorzystania ich nieruchomości, pomimo zainwestowania przez skarżących znacznych środków finansowych, zabezpieczonych hipoteką banku na kwotę 952.140,00 zł,

d) okoliczność, że zaskarżona uchwała stała się podstawą roszczeń podmiotów trzecich w postępowaniu wywłaszczeniowym, zainicjowanym z wniosku A. - Oddział w K.;

- § 77 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i § 55 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych - poprzez zdefiniowanie strefy ochronnej linii 110 kV z pominięciem przepisów wykonawczych, przez co:

a) wytyczona strefa ochronna linii 110 kV znajduje się zbyt blisko nieruchomości skarżących, czego organ gminy mógł uniknąć poprzez skorygowanie przebiegu przedmiotowej strefy (w następstwie uwzględnienia wezwania skarżących),

b) przepisy rozporządzeń powinny być podstawą prac nad definicją strefy ochronnej linii 110 kV, co pozwalałoby na wyeliminowanie nadużyć ze strony inwestora i posadowienie słupów energetycznych, które będą formalnie (fizycznie) mieścić się w strefie ochronnej, jednakże będą oddziaływać w zakresie szerszym niż strefa ochronna linii 110 kV (oddziaływanie prawne powodujące zakazy wynikające z naruszonych przepisów wykonawczych),

c) zaskarżona uchwała nie zawiera jednoznacznej informacji dla adresatów norm odnośnie rzeczywistego zakresu obciążenia nieruchomości, na które będzie oddziaływać inwestycja, co wprowadza zagrożenie, że właściciele nieruchomości i inne osoby posiadające tytuł prawny do nieruchomości będą nieświadomie naruszać normy bezpieczeństwa i higieny pracy, kierując się wyłącznie definicją strefy ochronnej linii 110 kV,

- art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności skarżących do ich nieruchomości wskutek uchwalenia zaskarżonej uchwały, w której:

a) błędnie określono rzeczywisty zakres oddziaływania inwestycji celu publicznego na nieruchomości skarżących, a który swoim zakresem nie odpowiada strefie ochronnej linii 110 kV (oddziaływanie występuje na większej powierzchni niż założona przez organ gminy strefa ochronna linii 110 kV),

b) przedłożenie interesu ekonomicznego inwestora i Gminy ponad interes prawny skarżących, co przejawia się poprzez nieracjonalne zawężanie strefy ochronnej linii 110 kV celem minimalizacji odpowiedzialności inwestora i Gminy U., wytyczenia inwestycji w niewielkiej odległości od zabudowanych nieruchomości, zastosowania technologii napowietrznej linii, która minimalizuje koszty inwestora, a wpływa na nieruchomości skarżących w większym zakresie niż w przypadku linii kablowej (jako zasadę przyjęto linię napowietrzną),

c) przedłożono interes publiczny ponad interesy prywatne skarżących, z jednoczesnym pominięciem większości istotnych zastrzeżeń formalnych, zawartych w opinii Powiatowej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej z dnia 10 marca 2015 roku (opinia wskazuje na szereg uchybień proceduralnych i merytorycznych),

- art. 15 ust. 3 pkt. 4b ustawy o PZP - poprzez przyjęcie przez organ gminy w zaskarżonej uchwale granic terenów inwestycji celu publicznego w oparciu o określone strefy ochronne linii 110 kV, z którymi związane są ograniczenia prawne, w tym w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, podczas gdy:

a) zostały błędnie określone szerokości strefy ochronnej linii 110 kV i przyjęto definicję uchybiającą przepisom wykonawczym, jak i parametrom technicznym linii, co się wyraziło poprzez § 5 ust. 1 pkt. 5 zaskarżonej uchwały, którym stref ochronna została określona jako obszar o szerokości 20 metrów, liczony 10 metrów po obu stronach osi linii 110 kV (z jednoczesnym pominięcie przewidywanych, standardowych parametrów słupów elektrycznych i odległości między skrajnymi przewodami roboczymi linii napowietrznej, jak również bez rozpoznania technicznego tego typu inwestycji),

b) zostało pominięte przez organ gminy, że wyznaczona strefa ochronna linii 110 kV (o łącznej, stałej szerokości 20 metrów), uniemożliwia lokalizację napowietrznej linii 110 kV, która wymaga pasa ochronnego w granicach ok. 40 metrów (2 x 15metrów od skrajnych przewodów plus odległość między skrajnymi przewodami),

c) nie zostały wskazane podstawy faktyczne i prawne ustaleń strefy ochronnej linii 110 kV w dokumentacji postępowania, czy też w zaskarżonej uchwale, jak również nie wskazano przyczyn, z powodu których organ gminy nie uwzględnił norm wynikających z § 77 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i § 55 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych,

- art. 16 ust. 1 ustawy o u.p.z.p.- poprzez niewskazanie przez organ gminy, czy wykorzystywał urzędowe kopie map zasadniczych, ewentualnie mapy katastralne, gromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, co powoduje w ocenie skarżących, że organ gminy mógł nie uwzględnić powyższych map, ewentualnie mógł uwzględnić mapy z nieaktualnym stanem prawnym,

- art. 19 ust. 1 ustawy o u.p.z.p. - poprzez brak stwierdzenia przez organ gminy uchybień w projekcie planu miejscowego, podczas gdy z treści projektu wynikało, że:

a) strefa ochronna linii 110 kV została ustanowiona arbitralnie, bez uprzedniego rozpoznania technicznego inwestycji (standardowych, czy też przeciętnych parametrów linii 110 kV, w tym parametrów słupów elektrycznych),

b) linia 110 kV ma mieć charakter napowietrzny, podczas gdy mniej uciążliwym dla skarżących i innych właścicieli nieruchomości zabudowanych byłoby wykonanie inwestycji w postaci kablowej (mniejszy zakres ograniczeń prawa własności i węższa strefa ochronna linii 110 kV, co przemawia za tym, że zaskarżona uchwała powinna przyjmować jako zasadę inwestycję w postaci kablowej),

c) nieuwzględnienie ograniczeń wynikających z § 77 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i § 55 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, co powoduje, że skarżący, jak również pozostali adresaci aktu prawa miejscowego muszą odnosić się do przepisów odrębnych, aby ustalić rzeczywisty zakres ograniczeń prawa własności do nieruchomościami;

- art. 5 ustawy o u.p.z.p. - poprzez nieustalenie (nieudokumentowanie) przez organ gminy czy osobami sporządzającymi projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego były osoby uprawnione, w szczególności przez:

a) zaniechanie utrwalenia w dokumentacji postępowania dokumentów potwierdzających spełnienie przez projektantów minimalnych wymogów ustawowych do prowadzenia prac nad projektem zaskarżonej uchwały, w tym załącznikiem graficznym;

b) brak podpisów osób uprawnionych do sporządzania projektów planów w dokumentacji postępowania związanego z uchwaleniem zaskarżonej uchwały, w szczególności rysunkach planu miejscowego, co potwierdzają fotokopie skarżących, jak i zastrzeżenia zawarte w opinii Powiatowej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej z dnia 10 marca 2015 r.;

c) niewskazanie autorów rysunków stanowiących załączniki do zaskarżonej uchwały (brak tabeli autorskiej wskazującej na osoby sporządzające rzeczone rysunki, jak również brak podpisów tychże osób), co uniemożliwia przypisanie autorstwa i odpowiedzialności konkretnym osobom, które zaprojektowały rzeczone rysunki.

Uzasadniając skargę wskazali, że posiadają interes prawny w jej wniesieniu, gdyż przedmiotowa uchwala narusza ich interes prawny. Organ gminy naruszył ich prawo współwłasności działek położonych w C. o nr [..]-[..] poprzez nieprawidłowe ustalenia co do strefy ochronnej linii 110 kV, wpływu strefy ochronnej na ustalenia planu, nieuwzględnienie parametrów technicznych słupów energetycznych, jak również poprzez nieuwzględnienie zasadnych zastrzeżeń Powiatowej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej.

Przeprowadzenie inwestycji na którejkolwiek z tych nieruchomości albo w ich bliskim sąsiedztwie spowoduje prawne i faktyczne wyłączenie możliwości dalszej zabudowy, a co więcej także pozbawi możliwości prowadzenia prac, składowania materiałów, umiejscowienia stanowisk pracy na terenie działki nr [..], co stoi w sprzeczności z uprawnieniami właściciela nieruchomości, określonymi w art. 140 Kodeksu cywilnego, jak również z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności, zawartą w art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski. Niewątpliwie naruszenia doznaje także art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski.

Błędne określenie wpływu inwestycji na nieruchomości położone w bliskim sąsiedztwie inwestycji spowodowało, że zaskarżona uchwała nie odzwierciedla rzeczywistych ograniczeń wywołanych posadowieniem słupów energetycznych, jak również związanych z przesyłem energii elektrycznej za pośrednictwem przewodów roboczych (napowietrznych). Inwestycja celu publicznego ma być realizowana co do zasady jako napowietrzna, co skłania inwestora do minimalizacji kosztów i dążenia do tego, aby na nieruchomości skarżących i w jej pobliżu, zrealizować linię napowietrzną (tańsza inwestycja, lecz bardziej uciążliwa dla właścicieli nieruchomości).

Organ gminy przyjął arbitralnie szerokość strefy ochronnej linii 110 kV, nie wskazując podstaw tychże ustaleń. Nie można więc domniemać, że granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym zostały prawidłowo ustalone, skoro organ nie wskazał podstaw swoich założeń. Co istotne, inne gminy przyjmują pola (pasy) dla linii 110 kV o dwukrotnie większej szerokości niż przyjmuje to Rada Gminy.

Skarżący zarzucili, że organ poprzez błędne ustalenie strefy ochronnej linii 110 kV nie uwzględnił, że działki nr [..], [..] znajdują się w polu faktycznego i prawnego oddziaływania inwestycji. Prawo własności skarżących doznaje istotnych ograniczeń, pomimo iż uchwała Rada Gminy - teoretycznie - nie odnosi się do działek o numerze [..] i [..].

Skarżący nabyli działki o numerze [..] i [..], aby realizować swoje plany budowlane, co przełożyło się bezpośrednio na konieczność uzyskania kredytu hipotecznego, którym sfinansowali budowę domu. Działka numer [..] została istotnie ograniczona w możliwości wykorzystania na cele budowlane, nie jest już atrakcyjna dla osób trzecich z uwagi na powstałe ograniczenia, jak również nie może stanowić miejsca składowania materiałów, sytuowania stanowisk pracy i prowadzenia prac z użyciem maszyn i urządzeń budowlanych.

Dodatkowo należy wskazać, że przedmiotowa uchwala wprowadza w § 5 ust. 1 pkt. 8 definicję zieleni wysokiej, zgodnie z którą: "zieleni wysokiej - roślinności przekraczającej wysokość 2,0 m od poziomu terenu." Niewątpliwie strefa ochronna i jej lokalizacja wpływa nie tylko na zakaz zabudowy, ale również związana jest z zakazem nasadzeń zieleni wysokiej, czyli roślinności przekraczającej wysokość 2,0 m od poziomu terenu. Co istotne na działce skarżących o numerze [..] występuje zieleń wysoka, stąd też rozszerzenie pola ochronnego inwestycji, zgodnie z rzeczywistym oddziaływaniem, spowoduje konieczność usunięcia istniejących już nasadzeń.

W przekonaniu skarżących istotne jest, że akta postępowania związanego z projektowaniem, jak i uchwaleniem uchwały, nie zawierają wskazań co do źródeł użytego podkładu (materiałów geodezyjnych). Nie jest przesądzone czy plan zagospodarowania przestrzennego jest zgodny z zasobem geodezyjnym, a także to na jakim stanie prawnym nieruchomości bazował organ sporządzający projekt i uchwalający plan. W ocenie skarżących nie został spełniony wymóg z art. 16 ust. 1 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargi wniesione przez Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B. a także M. P. M. Rada Gminy wniosła o ich odrzucenie lub oddalenie wskazując, że Wojewoda badając skarżoną uchwałę pod względem jej legalności nie stwierdził istotnego naruszenia obowiązujących przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskutek czego uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 18 marca 2016 roku, pod pozycją 1145.

Organ potwierdził, że w dniu 21 czerwca 2016 r. skarżący wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Nr XV.189.2016 Rady Gminy z dnia 12 lutego 2016 roku lub ewentualnego stwierdzenia jej niezgodności z prawem.

Rada Gminy pismami z dnia 29 czerwca 2016, roku poinformowała skarżących o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniesionego wezwania do dnia 31 sierpnia 2016 roku.

W dniu 26 sierpnia 2016 r. uchwałą Nr XXI.272.2016 Rada Gminy odmówiła uwzględnienia żądań skarżących. Uchwała wraz z uzasadnieniem w przekazana została skarżącym pismami z dnia 29 sierpnia 2016 roku.

Przed datą podjęcia uchwały o odmowie uwzględnienia wezwania, w dniu 24 sierpnia 2016 roku do Rady Gminy wpłynęła skarga Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B. na uchwałę zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z daty na stemplu pocztowym wynika, że nadana ona została w dniu 20 sierpnia 2016 roku, co pozwala stwierdzić, iż termin do wniesienia zaskarżenia został zachowany.

Skarżący swojego interesu prawnego upatrują w ograniczeniu wykonywania prawa własności przysługującego im na podstawie art. 140 Kodeksu cywilnego. Odnosząc się do argumentacji skarżących organ zwrócił uwagę, iż poczynione w skardze zarzuty nie konkretyzują, jakiego naruszenia wynikającego z normy prawa materialnego dopuścił się organ podejmując skarżoną uchwałę.

W myśl art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, podstawą zaskarżenia musi być niezgodność skarżonej uchwały z prawem z jednoczesnym naruszeniem przez tę uchwałę konkretnie rozumianego interesu lub uprawnienia podmiotu. Według oceny organu skarżącym nie przysługuje w niniejszej sprawie legitymacja skargowa, co w myśl art. 58 §1 pkt 5a p.p.s.a powinno stanowić podstawę odrzucenia wniesionej skargi. Gdyby jednak skarga nie została z jakichkolwiek przyczyn odrzucona, powinna ona zostać oddalona, ponieważ nie zasługuje na uwzględnienie.

Za nietrafne Gmina uznała zarzuty naruszenia:

1. Art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy ". Zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Rada Gminy uchwalając plan stwierdza, że nie narusza on ustaleń studium. W przekonaniu organu określone w skarżonym planie przeznaczenie należących do skarżących działek nie narusza ustaleń Studium. Plan realizuje określoną w nim inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zaś pozostałe grunty utrzymuje w dotychczasowym zagospodarowaniu. Fakt ustalenia w Studium dla działek "wiodącej funkcji mieszkalnej" nie stanowi tutaj konfliktu, bowiem skarżony plan miejscowy utrzymuje je w dotychczasowym przeznaczeniu.

Wprowadzenie do planu inwestycji celu publicznego było działaniem niezbędnym. Celowość planu podkreśla obszar objęty opracowaniem - wąski pas umożliwiający lokalizację strefy ochronnej linii, wraz z niewielkim buforem sąsiednich terenów. Realizacja ustalonego w Studium kierunku zagospodarowania przestrzennego jest nadal możliwa, wymagałaby jednak, zgodnie z zapisami studium, podjęcia kompleksowych działań planistycznych, a więc objęcia obszarem opracowania terenów umożliwiających zaprojektowanie przyszłej zabudowy mieszkalnej i usługowej.

2. Zasad sporządzenia planu, określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ustalenia parametrów dróg w części opisowej uchwały zgodnie z wymogami § 4 pkt 9 lit. a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że ze względu na liniową charakterystykę inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa linii elektroenergetycznej, granice opracowania planu obejmują jedynie niewielkie fragmenty (ok 30-40 m) przebiegu dróg. W związku z tym ustalenie poszerzenia pasów drogowych nie znalazło uzasadnienia.

3. Zasad sporządzania planu określonych art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ustalenia dotyczące ograniczeń w zagospodarowaniu terenów stosownie do wymogów § 4 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przebieg oraz sposób wyznaczenia strefy ochronnej linii określono precyzyjnie w § 5 ust. 1 pkt 5 skarżonej uchwały, a jej granice wrysowano na załączniku nr 1 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jej wyznaczenie nie odnosi się do rozstawu przewodów linii, jak wskazano w skardze. Cytowana Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, nie ma związku z ograniczeniami nałożonymi na obszar objęty strefą ochronną przyjętą w planie. Plan określa zasady zabudowy i zagospodarowania terenu i w ramach tego zagadnienia określono stosowne ograniczenia w strefie ochronnej. Wójt Gminy sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz Rada Gminy uchwalając dokument, nie posiadają delegacji do regulacji czy wykluczania obowiązywania przepisów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Nie jest to bowiem zagadnienie związane z planowaniem przestrzennym i jako takie nie może być regulowane przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

4. Zasad sporządzania planu, stosownie do wymogów § 8 ust. 1 i § 101 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sporządzenie nieczytelnego rysunku planu na kopii mapy niespełniającej wymogów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tymi z uwagi na brak numeracji i jednoznacznego określenia przebiegu granic działek.

Organ wskazał, że projekt planu wykonano z wykorzystaniem wersji elektronicznej mapy do celów planistycznych, która w myśl obowiązujących przepisów sporządzona została z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych i katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Mapa do celów planistycznych sporządzona była przez uprawnionego geodetę i podlegała określonej kontroli ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Skoro mapa ta uzyskała wszelki pieczęcie i klauzule - uznać należy ja za opracowanie wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zarówno projektant planu, jak również organ wykonawczy gminy nie posiadają prawnych możliwości ingerencji w jej treść, czy jej "uczytelniania".

Ponadto Urząd Gminy pozostawał do dyspozycji mieszkańców przez cały okres projektowania dokumentu. W trakcie wyłożenia planu do publicznego wglądu zgodnie z wymogami przepisów zorganizowano dyskusję publiczną, na której każdy z uczestników spotkania mógł liczyć na wsparcie ze strony projektanta planu oraz pracowników Urzędu Gminy przy odczycie rysunku planu. Całą procedurę sporządzenia planu (wraz z wymaganymi prawem ogłoszeniami i zawiadomieniami) wykonano prawidłowo - czego potwierdzeniem jest brak negatywnego rozstrzygnięcia Wojewody w ramach oceny zgodności uchwały zatwierdzającej skażony plan z przepisami prawa.

Organ wskazał także, że na działki nr [..]-[..] stanowiące własność skarżących nie zostały wydane warunki zabudowy na jakąkolwiek zabudowę. Decyzja taka wydana została natomiast na działki nr [..] i [..], położone w obrębie geodezyjnym C., które następnie zostały podzielone m.in. na działki [..]-[..]. Ustawodawca w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, iż w przypadku, gdy ustalenia wydanej decyzji o warunkach zabudowy są inne niż ustalenia poczynione w uchwalonym planie miejscowym - wójt zobligowany jest stwierdzić wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższego wynika, iż niezgodność kwestionowanego planu miejscowego z wydaną decyzją jest jak najbardziej dozwolone i nie może stanowić naruszenia prawa.

5. Nadużycia przez Gminę władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie nieruchomości stanowiących własność skarżących pod budowę inwestycji celu publicznego lub na cele rolne wraz z 20 m strefą ochronną oraz ograniczenie władztwa planistycznego na korzyść inwestora.

Rada Gminy skorzystała ze swoich praw w ramach władztwa planistycznego określając granice opracowania planu dla inwestycji celu publicznego zobowiązując tym samym Wójta Gminy do sporządzenia projektu planu W omawianej sytuacji władztwo planistyczne polega miedzy innymi na konieczności wyważenia interesu ogółu i interesu prywatnego i mieści się w konstytucyjnie ustalonej dopuszczalności ograniczania prawa własności. Budowa stacji 110/15 kV GPZ oraz budowa napowietrznej dwutorowej linii 110 kV stanowią zasadniczy element polityki przestrzennej gminy wyrażonej w Studium. Infrastruktura jest podstawowym elementem zagospodarowania terenu, która to dopiero stanowi o możliwości realizacji innej zabudowy. Inwestycja określona planem stanowi inwestycję celu publicznego, której celem jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego gminy i jej mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę A. J. i M. J. organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przedmiotowy plan nie obejmuje swym zakresem nieruchomości stanowiących własność skarżących, oznaczonych numerami [..] i [..], a zaledwie w niewielkiej części ustala przeznaczenie dla działki nr [..] będącej drogą wewnętrzną stanowiącą ich współwłasność.

Granice opracowania kwestionowanego planu zlokalizowane są w odległości około 3 metrów w najbliższym punkcie do granicy działki oznaczonej numerem [..] oraz około 10 metrów w najdalszym punkcie od tej granicy. W odniesieniu do granicy działki oznaczonej numerem [..] parametry te kształtują się na poziomie około 30 i 37 metrów od granic opracowania.

Dla fragmentu działki będącej drogą wewnętrzną zlokalizowaną na działce [..] skarżony plan ustanowił przeznaczenie KDW - teren dróg wewnętrznych.

Z powyższego wynika, iż uchwalony plan miejscowy nie zmienił przeznaczenia nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżących (działka nr [..] - KDW), bądź też nie ustalił żadnego przeznaczenia z uwagi na położenie nieruchomości poza granicami obowiązującego planu (działki nr [..] i [..]).

Ponadto w myśl obowiązujących przepisów nie ma podstaw do określania strefy ochronnej linii 110 kV według rozstawu jej skrajnych przewodów roboczych. Przyjęta w planie zasada jest jednoznaczna i niezależna od parametrów linii. Plan miejscowy określa zasady zagospodarowania terenu, zaś projekt budowlany musi być z nim zgodny. Linia napowietrzna musi być zaprojektowana w taki sposób, aby uciążliwości wynikające chociażby z ograniczenia zabudowy, a występujące w związku z funkcjonowaniem tej sieci, mieściły się w wyznaczonej strefie. Odwrócenie tej kolejności doprowadziłoby do kuriozalnej sytuacji, w której plan miejscowy sporządzano by na podstawie konkretnego projektu budowlanego dla realizowanej inwestycji.

Natomiast wskazane przez skarżących przepisy Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r, w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych nie mają związku z ograniczeniami nałożonymi na obszar objęty strefą ochronną w planie. Plan określa zasady zabudowy i zagospodarowania terenu i w ramach tego zagadnienia określono stosowne ograniczenia w strefie ochronnej. Zarówno organ wykonawczy sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak również organ stanowiący uchwalając dokument, nie posiadają delegacji do regulacji, czy wykluczania obowiązywania przepisów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności skarżących do ich nieruchomości wskutek uchwalenia zaskarżonej uchwały, organ przypomniał, że Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wskazywał, że choć prawo własności stanowi najpełniejsze z praw majątkowych, nie może być traktowane jako prawo absolutne (ius infinitum), stąd też może podlegać ograniczeniom, podobnie jak ochrona tego prawa. Dopuszczalność ograniczeń prawa własności winna być oceniana na podstawie norm wypływających z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. "Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw".

Organ wskazał, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania w środowisko podlegały opiniowaniu i uzgadnianiu przez wyznaczone przepisami ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym instytucje i organy, w tym między innymi Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Inspektora Sanitarnego, jak również Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Zarząd Województwa. Żaden z wymienionych organów nie zakwestionował prawidłowości poczynionych w projekcie planu ustaleń, w tym również w zakresie wyznaczenia strefy ochronnej dla linii 110 kV, czy niezgodności obowiązującymi przepisami rozporządzeń, na które powołują się skarżący.

Natomiast mapa do celów planistycznych stanowiąca podstawą opracowania rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzona została zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych i katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonano z wykorzystaniem wersji elektronicznej mapy do celów i planistycznych, stąd brak pieczęci potwierdzającej przyjęcie mapy do zasobu, gdyż są one przystawiane jedynie na wydruku mapy.

Warto zaznaczyć, że mapa do celów planistycznych sporządzona była przez uprawnionego geodetę i podlegała określonej kontroli ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Prace geodezyjne w tym zakresie oraz sama mapa zostały zarejestrowane w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod numerem [..]. Skoro zatem mapa uzyskała wszelki pieczęcie i klauzule na wersji "papierowej" - uznać należy, że wykonana została z obowiązującymi przepisami prawa.

Także zarzut, że Rada Gminy naruszyła art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak stwierdzenia przez organ gminy uchybień w projekcie planu miejscowego z uwagi na nieuwzględnienie przepisów § 77 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 roku w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i § 55 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.

Skarżący mylnie interpretują przepisy przywołanych przez siebie rozporządzeń, które dotyczą sytuowania stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 15 m dla linii o napięciu znamionowym powyżej 30 kV, lecz nieprzekracząjącym 110 kV, nie zaś ustanowionej planem miejscowym strefy ochronnej.

Gdyby nawet przyjąć argumenty skarżących za słuszne - odległość od osi projektowanej linii do granic opracowania planu w kierunku granicy działki [..] wynosi około 20 m, a zatem w przypadku skarżących nie będzie występowała uciążliwość w postaci braku możliwości lokalizowania stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych. Dodatkowo - przepisy §55 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych zezwalają na przeprowadzanie robót budowlanych pod linią wysokiego napięcia, jednak dopiero po uzgodnieniu bezpiecznych warunków pracy z jej użytkownikiem.

Strefa ochronna linii 110 kV ustalona została na podstawie rozpoznania technicznego inwestycji, która wskazana została w Prognozie oddziaływania na środowisko. Ponadto ustalenia planu zawarte w § 14 pkt 6 uchwały wyraźnie wskazują na możliwość realizacji odcinków linii 110 kV jako linii kablowej, zatem zarzut narzucenia przez plan realizowania inwestycji w systemie napowietrznym nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym.

Brak jest także konieczności "wskazywania autorów rysunków stanowiących załączniki do zaskarżonej uchwały (brak tabeli autorskiej wskazującej na osoby sporządzające rzeczone rysunki, jak również brak podpisów tychże osób), co uniemożliwia przypisanie autorstwa i odpowiedzialności konkretnym osobom, które zaprojektowały rzeczone rysunki", co zarzucają skarżący.

W piśmie procesowym z dnia 5 maja 2017 r. D. D., w odpowiedzi na argumenty zawarte w uchwale Rady Gminy w sprawie wezwania Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa wskazał, że nie podziela zawartego tam stanowiska.

Wskazał, że wbrew argumentacji Rady Gminy, zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem, jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest przestrzeganie zgodności ich treści ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że rada gminy uchwalając określonej treści studium sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art 9 ust 4 u.p.z.p. Skoro w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust 2 pkt 1 u.p.z,p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako naruszenie zasad sporządzania planu, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., IIOSK 412/11).

Także prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art 6 ust 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z treści art. 6 ust 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Wprawdzie przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 u.p.z.p. przewiduje, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesu publicznego, lecz nakazuje także uwzględniać prawo własności - art 1 ust 2 pkt 7.

Skarżący nie podziela stanowiska Rady Gminy o nienaruszeniu ustaleń planu w zakresie terenów oznaczonych na jego rysunku symbolami: 4EE, 4R, 11EE, 12R, 20EE, 22R, 22EE, 23EE, 25R, 26R, 27R, 28R, 29R, 30R. Obszar działek wszystkich skarżących został w zaskarżonej części planu przeznaczony we fragmentach tych dziełek pod przebieg napowietrznej linii dwutorowej 110kV wraz z 20 m strefą ochronną z ustaloną dla nich funkcją rolną (R), a w części pod budowę urządzeń linii elektroenergetycznej 110 kV (EE) wraz z 20 m strefą ochronną, z tym, że przebieg wyżej rzeczonej linii i posadowienia urządzeń został tak usytuowany, że w zasadniczy sposób pozbawia możliwość wykorzystania w przyszłości powyższych działek na inne cele wskazane w planie.

W przekonaniu skarżącego już tylko z samych opisów funkcji jakie przyjęto dla przedmiotowych terenów wynika, że przeznaczenie to w Studium i w planie jest diametralnie różne. Plan jako podstawowe przeznaczenie wskazuje tereny urządzeń linii elektroenergetycznej 110 kV (EE), a w części napowietrznego jej przebiegu jako tereny przeznaczone pod funkcję rolną (R) z zakazem zabudowy i nasadzeń zieleni wysokiej w granicach wyznaczonej w planie strefy ochronnej (§ 17 pkt 2b,c), a poza tą strefą, dopuszcza jedynie lokalizację budynków służących prowadzeniu gospodarki rolnej (§ 26 pkt 4).

W załącznikach graficznych do Studium zawierających kierunki zagospodarowania wyodrębnionych kategorii terenów wskazano, osobnymi kolorami tereny zabudowane (a nie działki) i zainwestowane, tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania, tereny zieleni publicznej, w tym otwarte rolne wyłączone z zabudowy. Jak wynika z tych załączników, części terenów powyższych działek objętych planem wskazane zostały w Studium pod zabudowę mieszkaniową i usługową, z koniecznością jej projektowania z zapewnieniem zachowania wysokich walorów krajobrazowo - kulturowych miejscowości.

Wszystkie części terenów działek skarżących objęte planem, nie znajdują się w obszarze umożliwiającym realizację inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii 110kV i jej urządzeniami naziemnymi, a co więcej lokalizowanymi w poprzek granic działek skarżących, co dodatkowo ogranicza możliwość ich zagospodarowania w przyszłości zgodnie z funkcjami przyjętymi w Studium.

Faktem jest, że w Studium przewidziano budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV na odcinku od istniejącego słupa nr [..] w linii [..] w kierunku m. R. (do projektowanego GPZ [..] -zlokalizowanego w m. O.), jednakże na rysunku studium "Kierunki rozwoju przestrzennego gminy U." nie wskazano przebiegu projektowanej linii, ze względu na fakt, iż w dacie jego sporządzenia istniały 3 koncepcje przebiegu trasy tej linii i żadna z nich nie została jeszcze formalnie uzgodniona i zaakceptowana, co nie oznacza, aby obecnie w planie miejscowym, dla w/w działek przyjęto jej przebieg niezgodnie z ustaleniami studium, a co więcej w sprzeczności z przyjętymi w studium reżimami zagospodarowania terenów wyznaczonych pod nową zabudowę mieszkalną usługową, jednocześnie stanowiące tereny wymagające rehabilitacji i przekształceń (Rl), w kierunku zachowania wysokich walorów krajobrazowo - kulturowych miejscowości, wymagających kompleksowych działań planistycznych, czemu niewątpliwie przeczy przebieg zaplanowanej dwutorowej linii 110 kV na wysokich konstrukcjach wsporczych (słupach) i podwieszonych na nich przewodami, ustalony w sposób nazbyt nieracjonalny w części dziełek skarżących, a po jej wybudowaniu deformujących krajobraz, obecnie o wysokich walorach.

Z analizy dokumentów planistycznych można wysnuć przypuszczenie, dlaczego przebieg linii, a tym samym granice planu przyjęto w tak nieracjonalny sposób w stosunku do granic działek skarżących, wbrew konstytucyjnej zasadzie, z nadmiernym nieposzanowaniem prawa własności. Niewątpliwie wynikało to z faktu, że przyjmując ten wariant przebiegu linii, nie brano pod uwagę powyższej zasady, bowiem rzeczony załącznik w ogóle nie zawierał granic nieruchomości oraz obrębów geodezyjnych, w ramach który te nieruchomości są położone.

Skarżący wskazał, że jeżeli Rada Gminy zamierzała zakazać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zabudowy terenów należących do skarżących i przeznaczyć je pod budowę linii 110 kV, powinna była tereny te w Studium jednoznacznie określić jako wyłączone spod zabudowy (art. 10 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.) z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (art. 27 u.p.z.p.). Inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w Studium należy zakwalifikować jako naruszenie zasady sporządzania planu wskazanej w art 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza wówczas, gdy to "inne przeznaczenie terenu" w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium.

Skarżący nie zgodził się także z argumentem, jakoby nie było uzasadnienia dla poszerzenia pasów drogowych (istniejących dróg gruntowych), z uwagi na charakter inwestycji. Powyższej argumentacji przeczą twierdzenia w uzasadnieniu rzeczonej uchwały, iż realizacja ustalonej w studium zabudowy mieszkalnej i usługowej jest nadal możliwa, co wymagałoby zgodnie z zapisami studium, podjęcia kompleksowych działań planistycznych — a więc objęcia obszarem opracowania terenów umożliwiających zaprojektowanie przyszłej zabudowy mieszkalnej i usługowej; dla której zgodnie z przywołanymi przepisami przez skarżących, przyjęte w planie kategorie i klasy dróg, winny przewidywać określone dla nich w tych przepisach parametry.

Skarżący w pełni podtrzymał zarzut naruszenia zasad sporządzania planu, stosownie do wymogów § 8 ust 1 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sporządzenie nieczytelnego rysunku planu na kopii mapy nie spełniającej wymogów określonych w art. 16 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z uwagi na brak numeracji i jednoznacznego określenia przebiegu granic działek. Brak na rysunku planu jednoznacznej numeracji działek i granic ich przebiegu, w tej samej kolorystyce i grubości linii jak oznaczono kontury klasyfikacyjne, w całym jego długoliniowym i w wąskim pasie uniemożliwiało komukolwiek jednoznaczną identyfikację przebiegu linii 110kV przez konkretne działki, a zatem możliwość zakwestionowania ustaleń tego planu podczas jego wyłożenia do publicznego wglądu. Czytelność tego planu winna być zapewniona w każdym czasie, także po jego uchwaleniu i publikacji. Co więcej obecnie wydawane przez Gminę wyrysy z tego planu również nie umożliwiają ustalenia jednoznacznego przebiegu linii przez konkretne nieruchomości (działki).

Podobne argumenty zawarte zostały także w piśmie skarżącego Z. Z. z 10 maja 2017 r i M. P. M. z 13 maja 2017 r.

W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2017 r., zawierającym ostateczne stanowisko organu, Rada Gminy wskazała, że przy wyborze przebiegu linii napowietrznej 110 kV na terenie Gminy kierowano się zasadami uwzględniającymi istniejący stan zagospodarowania w terenie w zakresie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych, ominięcie istniejących kompleksów leśnych, ominięcie istniejącego cennego przyrodniczo drzewostanu, ominięcie cennych użytków ekologicznych oraz uwzględnienie wstępnych opinii z urzędów oraz nadleśnictwa.

Trasa linii 110 kV na odcinku od działki [..] obr. C., została poprowadzona równolegle do ściany istniejącego kompleksu leśnego w takiej odległości, aby nie było konieczności dokonywania wycinki lasu, następnie oś linii przebiega nad niezabudowanymi działkami w obrębie C. nr [..]-[..]. Na działce nr [..] obr. C. zlokalizowano słup załomowy zmieniający kierunek przebiegu linii tak, aby można było poprowadzić linię elektroenergetyczną pomiędzy istniejącą zabudową mieszkaniową zlokalizowaną na działkach nr [..], [..] (odległość osi linii od zabudowań mieszkalnych wynosi około 43m) oraz na działce nr [..] (odległość osi linii od zabudowań mieszkalnych wynosi "około 51 m"). Przejście linii w tym miejscu jest rozwiązaniem najbardziej optymalnym ze względu na rozproszoną zabudowę mieszkaniową w tej okolicy, jak również istnienie znaczących kompleksów leśnych z drugiej strony.

Dla ominięcia tych działek prowadzenie linii elektroenergetycznej 110 kV od strony zachodniej z ominięciem kompleksu leśnego w kierunku północnym nie jest możliwe z uwagi na gęstą zabudowę mieszkaniową w rejonie miejscowości Z. Natomiast na wschód od trasy linii w miejscowości C. występują istniejąca gęsta zabudowa która uniemożliwia bezkolizyjne poprowadzenie linii 110 kV.

Zaproponowany i zatwierdzony skarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przebieg trasy inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci napowietrznej 110 kV, jest zatem przebiegiem optymalnym z uwagi na jej zlokalizowanie głównie na terenach rolnych, leśnych oraz niezabudowanych.

Planując przebieg trasy należało dokonać analizy nie tylko stanu zagospodarowania istniejącego w terenie, ale również warunków środowiskowych oddziaływania linii (poza pasem nie są przekroczone dopuszczone przepisami natężenia pola elektrycznego, magnetycznego oraz poziom hałasu) oraz oceny możliwości realizacji tej inwestycji na podstawie zapisów skarżonego planu (obiekty kolizyjne i skrzyżowania, oddziaływanie na środowisko, stan formalnoprawny, trudności techniczne budowy linii i jej późniejszej eksploatacji, czynniki ekonomiczne oraz straty przesyłu energii).

Dokonując takiego ustalenia przebiegu, Gmina korzystała z przysługującego jej władztwa planistycznego, które w ocenie organu nie zostało przekroczone.

Odnosząc się do samej strefy oddziaływania inwestycji (strefy ochronnej), organ wskazał, iż zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska oraz obowiązującymi rozporządzeniami: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów i Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dla linii elektroenergetycznych w miejscach, gdzie mogą nie być dotrzymane standardy jakości środowiska, tworzy się obszary ograniczonego użytkowania poprzez określenie ich granic oraz sposobu korzystania z terenu.

Wpływ na szerokość tej strefy mają wartość natężenia pola elektrycznego, wartość natężenia pola magnetyczne oraz poziom hałasu. Dopuszczalna wartość natężenia pola elektrycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi nie powinna przekraczać 10 kV/m, a natężenia pola magnetycznego wartości 60A/m.

Dodatkowo dla terenów, na których stale mogą przebywać ludzie (tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową) maksymalna wartość natężenia pola elektrycznego wynosi lkV. Wartości dopuszczalne równoważnego poziomu dźwięku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenów zabudowy zagrodowej wynoszą: LAeq D= 50 dB - w porze dziennej, LAeq N= 45 dB - w porze nocnej.

Wskazane wartości pola elektrycznego i pola magnetyczne oraz hałasu nie powinny wykraczać poza granice wyznaczonego obszaru. Z przeprowadzonych obliczeń wynika, iż maksymalna wartość natężenia pola elektrycznego pod linią nie przekroczy 3 kV/m, a natężenia pola magnetycznego 17 A/m. Emisja hałasu z linii elektroenergetycznej związana jest ze zjawiskiem ulotu, które nasila się w przypadku niekorzystnych warunków pogodowych: mżawki, dużej wilgotności oraz zabrudzenia i uszkodzenia przewodów. Zgodnie z przeprowadzonymi obliczeniami hałasu dla przedmiotowej linii zatwierdzonej skarżonym planem maksymalny hałas emitowany przez nowo wybudowaną linię nie przekroczy wartości 30 dB nawet bezpośrednio pod przewodami linii oraz podczas złej pogody.

Poza wyznaczonym obszarem o szerokości 20 m (po 10 m od osi linii 110 kV w obydwie strony) nie będą przekroczone wymagane prawem dopuszczalne wartości określone dIa stałego pobytu ludzi.

Projektant planu przeanalizował opinię Komisji Urbanistycznej i odniósł się do każdej ze wskazanych uwag. Jednakże opinia komisji, jako organu doradczego, nie musi być uwzględniana. Jak wskazuje doktryna: Gminna "lub inna właściwa komisja urbanistyczno-architektoniczna", w rozumieniu art. 8 ZagospPrzestrzU, jest organem doradczym wójta, burmistrza (prezydenta miasta), powołanym w danej gminie w innej, na podstawie porozumienia (zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 ust. 4 ; ZagospPrzestrzU), Wystąpienie o opinią komisji jest obligatoryjnym elementem procedury planu. Nieprzedstawienie opinii w terminie przez komisją urbanistyczno-architektoniczna należy uznać za "równoznaczne z zaopiniowaniem projektu" w trybie art. 25 ust } ZagospPrzestrzU. Mimo obowiązku wystąpienia o opinię komisji, wójt, burmistrz (prezydent miasta) nie jest związany treścią opinii swego organu doradczego ".

W myśl obowiązujących przepisów, tj. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rysunek planu winien zostać sporządzony z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Jak słusznie zauważył w swym wyroku z dnia 16 września 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt. II OSK 2023/14): " Wykorzystanie - w rozumieniu art 16 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) - do sporządzenia planu miejscowego urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie oznacza obowiązku sporządzenia części graficznej panu miejscowego na urzędowych kopiach map. Wymóg ustawowy z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest spełniony, jeśli rysunek planu miejscowego został sporządzony na dokumentach odpowiadających w swej treści urzędowym kopiom tych map, w tym sporządzonym z wykorzystaniem technik komputerowych oraz urzędowych kopii tych map nadesłanych organom gminy w formie elektronicznej ".

W niniejszej sprawie istotnym jest, iż działająca na zlecenie inwestora jednostka wykonawstwa geodezyjnego, dokonała w dniu 14 listopada 2013 roku zgłoszenia pracy geodezyjnej, w której wniosła m.in. o wydanie numerycznych wersji mapy ewidencji gruntów i budynków oraz mapy zasadniczej, a w przypadku braku wersji numerycznej - o skany matryc mapy zasadniczej.

Sporządzona w ten sposób mapa oraz związane z nią prace geodezyjne przeszły pozytywną weryfikację zbiorów danych oraz innych materiałów przekazywanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, na co sporządzony stosowny protokół z dnia 27 listopada 2014 roku.

Należy podkreślić, że każda praca geodezyjna podlega zgłoszeniu do odpowiedniego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Jednostka geodezyjna zgłaszająca taką pracę uzyskuje wszelkie niezbędne materiały do przeprowadzenia prac, w tym mapy zasadnicze i katastralne obejmujące obszar objęty pracami geodezyjnymi. Materiały te stanowią podstawę wykonania wersji numerycznej (cyfrowej) mapy, która zawiera w sobie treść zarówno map pozyskanych z terenu, jak również pomiarów geodezyjnych wykonanych w terenie. Z przeprowadzonych prac geodezyjnych, jednostka geodezyjna ma obowiązek sporządzenia operatu technicznego, a wyniki pomiarów ujawniane są na mapach zasadniczych będących w zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Złożona dokumentacja oraz wynik pracy geodezyjnej w postaci mapy (stanowiącej podstawę sporządzenia rysunku planu), każdorazowo poddawane są kontroli.

Zarządzeniami z dnia 14 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B. (sygn. akt II SA/Gd 536/16), A. J. i M. J. (sygn. akt II SA/Gd 546/16) i M.P. M. (sygn. akt II SA/Gd 537/16) zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Gd 536/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola legalności w niniejszej sprawie obejmuje uchwałę Rady Gminy z dnia 12 lutego 2016 r., nr XV.189.2016, którą zatwierdzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie realizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji 110/15 KV GPZ oraz budowy stacji napowietrznej dwutorowej linii 110 Kv.

Kontrola ta zainicjowana została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 446), zwanej dalej u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W dniu 21 czerwca 2016 r. skarżący Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B. wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Nr XV.l 89.2016 Rady Gminy z dnia 12 lutego 2016 roku lub ewentualnie stwierdzenia jej niezgodności z prawem. Analogiczne wezwanie w dniu 28 czerwca 2017 r. skierowali do Rady skarżący A. J. i M. J., a dnia 13 lipca (pismem datowanym na 21 czerwca 2017 r.) M. P.M.

Rada Gminy pismami z dnia 29 czerwca 2016, roku poinformowała skarżących o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniesionego wezwania do dnia 31 sierpnia 2016 roku.

W dniu 26 sierpnia 2016 r. uchwałą Nr XXI.272.2016 Rada Gminy odmówiła uwzględnienia żądań skarżących wskazanych w wezwaniach do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała wraz z uzasadnieniem przekazana została skarżącym pismami z dnia 29 sierpnia 2016 roku.

Przed datą podjęcia uchwały o odmowie uwzględnienia wezwania, w dniu 24 sierpnia 2016 roku do Rady Gminy wpłynęła skarga Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B.na uchwałę zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z daty na stemplu pocztowym wynika, że nadana ona została w dniu 20 sierpnia 2016 roku, co pozwala stwierdzić, iż termin do wniesienia zaskarżenia został zachowany. W dniu 30 sierpnia 2017 r. do Rady Gminy wpłynęła skarga A. J. i M. J., a dnia 19 września 2017 r. skarga M. P. M. Także i w tych przypadkach skargi zostały złożone w ustawowym terminie.

Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy. W przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem.

Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany.

Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (wyrok NSA z 20 stycznia 201 r., I OSK 1016/09, LEX nr 594835, wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2008 r., II SA/Gd 492/08 LEX nr 499841, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 września 2010 r. II SA/Go 476/10 LEX nr 706654).

Skargi w przedmiotowej sprawie wniesione zostały przez Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B., M. P. M., A. J. i M.J., właścicieli nieruchomości położonych na terenie miejscowości C. i O., przez które przebiega planowana linia elektroenergetyczna.

D. D. jest właścicielem działek [..] i [..] w obr. C., D. B. działki [..] obr. C. M. i S. B.współwłaścicielami działki [..] obr. C., Z. Z.działek [..] i [..] obr. C., M. J. działki [..] obr. C., M. P. M. działki [..] obr. O., zaś A. i M. J. są współwłaścicielami działek [..] i [..] obr. C. Działka [..] stanowi działkę drogową, stanowiącą współwłasność między innymi Z. Z. i A. i M. J.

Należy także wskazać, że przez wszystkie wyżej wymienione działki, za wyjątkiem działek [..] i [..] obr. C., stanowiących współwłasność A. i M. J., przebiega przewidziana kontrolowaną uchwałą linia elektroenergetyczna. Z rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika bowiem, że inwestycja nim objęta ma charakter liniowy, przebiega przez fragmentaryczne części działek, w tym przez część obszarów działek o numerach [..]-[..], które w części oznaczonej w planie symbolem (4EE) wraz z 20 m strefą ochronną, przeznaczone są pod budowę napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, a w częściach oznaczonych symbolem (4R) stanowią tereny rolnicze.

Objęcie powyższych działek postanowieniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje treść uprawnień właścicielskich (m.in. w zakresie prawa do zabudowy i jego uwarunkowań) uzasadnia legitymację do wniesienia skargi. W okolicznościach przedmiotowej sprawy istnieje bowiem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącego, a zaskarżoną uchwałą.

Uwzględniając powyższe ustalenia należy zatem przyjąć, że legitymacja do skutecznego kwestionowania uchwały Rady Gminy z dnia 12 lutego 2016 r., nr XV.189.2016, którą zatwierdzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie realizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji 110/15 KV GPZ oraz budowy stacji napowietrznej dwutorowej linii 110 Kv przysługuje skarżącym Z.Z., M. J., D.D., M.B., S. B., D. B.i M. P. M.

Odmienna sytuacja występuje w przypadku działek [..] i [..] obr. C., stanowiących współwłasność i A. i M. J. Skarżący wywodzą swoja legitymację do kwestionowania przedmiotowej uchwały z ograniczenia prawa własności przedmiotowych działek poprzez nieprawidłowe ustalenia strefy ochronnej linii 110 kV, bez zbadania wpływu strefy ochronnej na ustalenia planu, nieuwzględnienie parametrów technicznych słupów energetycznych, jak również poprzez nieuwzględnienie zasadnych zastrzeżeń Powiatowej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej.

W przekonaniu skarżących przeprowadzenie planowanej inwestycji liniowej w bliskim sąsiedztwie należących do nich działek spowoduje prawne i faktyczne wyłączenie możliwości dalszej ich zabudowy, a także pozbawi skarżących możliwości prowadzenia prac, składowania materiałów, umiejscowienia stanowisk pracy na terenie działki nr [..], co stoi w sprzeczności z uprawnieniami właściciela nieruchomości, określonymi w art. 140 Kodeksu cywilnego, jak również z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności, zawartą w art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski. Skarżący wskazali także, że błędne określenie wpływu inwestycji na nieruchomości położone w jej bliskim sąsiedztwie spowodowało, że zaskarżona uchwała nie odzwierciedla rzeczywistych ograniczeń wywołanych posadowieniem słupów energetycznych, jak również związanych z przesyłem energii elektrycznej za pośrednictwem przewodów napowietrznych.

Wyżej wskazane okoliczności nie dają skarżącym, w przekonaniu Sądu, uprawnienia do skutecznego kwestionowania kontrolowanej uchwały. Nie ulega wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy Nr XV.189.2016 z dnia 12 lutego 2016 roku nie obejmuje swym zasięgiem nieruchomości stanowiących własność skarżących, oznaczonych numerami [..] i [..], a zaledwie w niewielkiej części ustala przeznaczenie dla działki nr [..], będącej drogą wewnętrzną stanowiącą ich współwłasność.

Granice opracowania przedmiotowego planu zlokalizowane są w odległości około 3 metrów w najbliższym punkcie do granicy działki oznaczonej numerem [..] oraz około 10 metrów w najdalszym punkcie od tej granicy. W odniesieniu do granicy działki oznaczonej numerem [..] parametry te kształtują się na poziomie około 30 i 37 metrów od granic opracowania.

Z powyższych ustaleń wynika, iż plan miejscowy nie ustalił żadnego przeznaczenia należących do skarżących działek, z uwagi na położenie tych nieruchomości poza granicami kontrolowanego planu (działki nr [..] i [..]). Natomiast co do działki [..], stanowiącej drogę dojazdową, będącej współwłasnością między innymi Z.Z. i A. i M. J., w przekonaniu Sądu, kwestionowany plan w żaden sposób nie narusza prawa własności tej nieruchomości, ponieważ planowana linia elektroenergetyczna jedynie w minimalnym zakresie przebiega nad przedmiotową działką drogową, nie powodując żadnych ograniczeń w możliwości jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Ponadto należy wskazać, że w treści decyzji Wójta Gminy z dnia 13 stycznia 2011 r., zatwierdzającej podział nieruchomości – działki nr [..], działka [..] została określona jako wydzielona na dojazd do podzielonych działek droga wewnętrzna. Część tej działki objęta kwestionowanym planem oznaczona została jako 1 KDW – teren drogi wewnętrznej, nie zmieniając jej przeznaczenia wynikającego z powyższej decyzji.

Powyższe oznacza, że przedmiotowa uchwała nie narusza rzeczywiście istniejącego w dacie podejmowania uchwały interesu prawnego skarżących. W związku z powyższym, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę A.i M.J.

Uznając natomiast materialnoprawną legitymację pozostałych skarżących do skutecznego kwestionowania przedmiotowej uchwały wskazać należy, że w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest jedynie w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., II OSK 1973/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku rozpatrywania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wojewódzki sąd administracyjny, kontrolując zaskarżony akt w zakresie zasad jego sporządzenia, czyni to więc zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego. Pogląd ten utrwalił się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i jest konsekwentnie przez sądy administracyjne prezentowany (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r. II OSK 1087/08, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r. II OSK 1883/07, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14). Podziela go w pełni Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Do wniesienia skargi z żądaniem stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnego podmiotu (z wyjątkiem organu nadzoru tj. wojewody, który swoje nieograniczone w zakresie zaskarżania wywodzi z art. 93 ust. 1 u.s.g.) nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w przekonaniu Sądu brak możliwości uwzględnienia zawartych zarówno w skardze M. P. M. jak też skardze Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B.zarzutów dotyczących naruszenia zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak ustalenia prawidłowych parametrów dróg w części opisowej zaskarżonej uchwały zgodnie z wymogami § 4 pkt 9 lit a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze M. P.M. zarzut ten dotyczy działek drogowych o nr [..] i [..] położonych w obrębie O., natomiast w skardze Z. Z., M. J., D. D., M. B., S. B. i D. B.działki [..] położonej w obrębie C. W obu przypadkach wskazane działki nie stanowią własności skarżących. Działka [..] stanowiąca teren zalesiony (GEOMAP) i znajduje się w znacznej odległości od wszystkich należących do skarżących działek. Natomiast działki drogowe o nr [..] i [..] położone w obrębie O. graniczą z należąca do M. P. M. działką [..]. Skarżący uzasadniając przedstawione w skargach zarzuty w żaden sposób nie wskazali, w jaki sposób przeznaczenie w planie nienależącego do nich terenu leśnego na potrzeby planowanej linii elektroenergetycznej (działka [..]) lub oznaczenie istniejących dróg jako 12 KDD i 3 KDZ (działki [..] i [..]) ogranicza ich uprawnienia wynikające z prawa własności wskazanych w skardze nieruchomości.

Zatem zarzuty dotyczące braku ustalenia prawidłowych parametrów dróg w części opisowej zaskarżonej uchwały podlegają oddaleniu jako bezzasadne.

Przechodząc do merytorycznej weryfikacji postanowień zaskarżonej uchwały należy wskazać, że następuje ona w świetle przesłanek art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Oznacza to, że zarówno istotne naruszenie "zasad sporządzania", jak i "trybu sporządzania" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na stwierdzenie nieważności takiej uchwały w całości lub części.

Przedmiotowe skargi zawierają zarzuty dotyczące naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.

Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń a także standardów dokumentacji planistycznej.

Zasadniczym zarzutem jest sprzeczność przedmiotowej uchwały z treścią obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy (Uchwała nr XXXVEI.338.2013 z dnia 24 maja 2013 roku w sprawie aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy).

Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że z przepisów art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika narzucony przez ustawodawcę organom planistycznym obowiązek zachowania zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Ostatecznie do zgodności planu miejscowego ze studium odnosi się w finalnym procesie procedury planistycznej art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. wprowadzając regulację, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

Naruszenie przez plan miejscowy ustaleń studium skutkuje naruszeniem zasad sporządzenia planu miejscowego. Plan miejscowy niezgodny ze studium pozostaje bowiem w wyraźnej sprzeczności z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i nie powinien zostać uchwalony przez organ gminy z uwagi na treść art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja braku zgodności, lub nawet sprzeczności pomiędzy planem miejscowym a ustaleniami studium, uzasadnia unieważnienie części lub całości planu miejscowego. Organy gminy działając w ramach władztwa planistycznego nie mają niejako "wolnej ręki" przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i są związane ustaleniami studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić bowiem uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę kierunków zagospodarowania objętych studium. Zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym, jeżeli nie była przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane. Skorelowany został z tym obowiązek nakładany na rady gmin, aby przynajmniej raz na 4 - lata (raz w kadencji) stwierdziły aktualność obowiązującego studium (art. 32 u.p.z.p.).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w przedmiotowym Studium przewidziano budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV na odcinku od istniejącego słupa nr [..] w linii [..] w kierunku m. R. do projektowanego GPZ R. zlokalizowanego w m. O., jednakże na rysunku Studium pt. "Kierunki rozwoju przestrzennego gminy U." nie wskazano przebiegu projektowanej linii, ze względu na fakt, iż w dacie jego sporządzenia istniały 3 koncepcje przebiegu trasy tej linii i żadna z nich nie została jeszcze formalnie uzgodniona i zaakceptowana.

Zatem objęta kontrolowanym planem inwestycja, co do zasady, jest zgodna z ustaleniami przedmiotowego Studium, które przewiduje jej realizację.

Skarżący sprzeczności uchwały ze Studium upatrują w niewypełnieniu przez Radę Gminy obowiązku objęcia kompleksowymi działaniami planistycznymi wyznaczonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy obszarów oraz sprzeczności rysunku oraz części tekstowej planu z ustaleniami rzeczonego Studium.

W uzasadnieniu obu skarg wskazano, że niemalże wszystkie należące do skarżących działki zlokalizowane są w ramach strefy ochrony ekspozycji zabytkowego układu ruralistycznego wsi C. (6.1.2) oraz w ramach wyznaczonego obszaru przewidzianego dla rozwoju zabudowy mieszkaniowej i usługowej z ustalonym priorytetem wykonania pełnej infrastruktury na koszt gminy, z obowiązkiem objęcia tego obszaru kompleksowymi działaniami planistycznymi. Podobnie dla wsi O. – skarżąca M. P. M. zarzuciła, że teren stanowiącej jej własność działki [..] znajduje się w Studium w ramach obszaru przewidzianego dla rozwoju zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Skarżący zarzucili, że przeprowadzenie przez teren przedmiotowych działek napowietrznej linii energetycznej przeczy planom rozwoju na tym terenie takiego rodzaju zabudowy.

Analiza postanowień obowiązującego Studium oraz ich konfrontacja z kwestionowanymi zapisami planu miejscowego prowadzi do wniosku, że zarzuty obu skarg dotyczące niezgodności postanowień kontrolowanego planu zobowiązującym Studium są niezasadne.

Przedmiotowy plan został sporządzony dla ustalenia przebiegu planowanej inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 2 pkt. 5 u.p.z.p. i obejmuje wyłącznie teren realizacji tej inwestycji na jej przebiegu od stacji 110/15 KV GPZ R. do miejscowości O. Z tej racji planem objęte zostały jedynie grunty przeznaczone pod przedmiotową inwestycję, na cele planowanej infrastruktury. Zamierzeniem planistycznym Rady Gminy nie było zatem objęcie kompleksowymi działaniami planistycznymi sześciu miejscowości, przez które przeprowadzono linię, w tym C. i O. W przekonaniu Sądu przeprowadzenie planowanej inwestycji przez miejscowości, w których znajdują się działki skarżących, nie uniemożliwia uchwalenia w przyszłości planów miejscowych obejmujących całe powyższe miejscowości zgodnie z ustaleniami Studium. Ponadto stanowiące własność skarżących działki są niezabudowane, zlokalizowane poza zwartym centrum obu miejscowości, gdy tymczasem zgodnie ze Studium ochronie podlega jedynie zabytkowy układu ruralistyczny wsi C. oraz poszczególne, wskazane w Studium obiekty.

Następny zarzut dotyczy błędnie określonej strefy ochronnej planowanej linii elektroenergetycznej, co w przekonaniu skarżących skutkuje naruszeniem zasad sporządzania planu określonych art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ustalenia dotyczące ograniczeń w zagospodarowaniu terenów stosownie do wymogów § 4 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r, w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano także na naruszenie przepisów § 77 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i § 55 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych.

Należy wskazać, że przebieg oraz sposób wyznaczenia strefy ochronnej linii określono w § 5 ust. 1 pkt 5 skarżonej uchwały, a jej granice wrysowano na załączniku nr 1 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rada Gminy w odpowiedzi na skargę zasadnie wskazała, że plan określa zasady zabudowy i zagospodarowania terenu i w tych ramach określono stosowne ograniczenia w strefie ochronnej. Plan miejscowy określa zasady zagospodarowania terenu, zaś projekt budowlany przewidzianej nim linii elektroenergetycznej musi być z nim zgodny. Odnosząc się do samej strefy oddziaływania inwestycji (strefy ochronnej), organ wskazał, iż zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska oraz obowiązującymi rozporządzeniami Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów i Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dla linii elektroenergetycznych w miejscach, gdzie mogą nie być dotrzymane standardy jakości środowiska, tworzy się obszary ograniczonego użytkowania poprzez określenie ich granic oraz sposobu korzystania z terenu.

Wpływ na szerokość tej strefy mają wartość natężenia pola elektrycznego, wartość natężenia pola magnetycznego oraz poziom hałasu. Dopuszczalna wartość natężenia pola elektrycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi nie powinna przekraczać 10 kV/m, a natężenia pola magnetycznego wartości 60A/m.

Dodatkowo dla terenów, na których stale mogą przebywać ludzie (tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową) maksymalna wartość natężenia pola elektrycznego wynosi lkV. Wartości dopuszczalne równoważnego poziomu dźwięku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenów zabudowy zagrodowej wynoszą: LAeq D= 50 dB - w porze dziennej, LAeq N= 45 dB - w porze nocnej.

Wskazane wartości pola elektrycznego i pola magnetyczne oraz hałasu nie powinny wykraczać poza granice wyznaczonego obszaru. Z przeprowadzonych obliczeń wynika, iż maksymalna wartość natężenia pola elektrycznego pod linią nie przekroczy 3 kV/m, a natężenia pola magnetycznego 17 A/m. Zgodnie z przeprowadzonymi obliczeniami hałasu dla przedmiotowej linii zatwierdzonej skarżonym planem maksymalny hałas emitowany przez nowo wybudowaną linię nie przekroczy wartości 30 dB nawet bezpośrednio pod przewodami linii oraz podczas złej pogody.

Natomiast linia napowietrzna musi być zaprojektowana w taki sposób, aby uciążliwości wynikające chociażby z ograniczenia dla zabudowy, a występujące w związku z funkcjonowaniem tej sieci, mieściły się w wyznaczonej strefie.

Ponadto należy wskazać, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania w środowisko podlegały opiniowaniu i uzgadnianiu przez wyznaczone przepisami ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym instytucje i organy, w tym między innymi Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Inspektora Sanitarnego, jak również Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Zarząd Województwa. Żaden z wymienionych organów nie zakwestionował prawidłowości poczynionych w projekcie planu ustaleń, w tym również w zakresie wyznaczenia strefy ochronnej dla linii 110 kV, czy niezgodności obowiązującymi przepisami rozporządzeń, na które powołują się skarżący.

Ponadto, w przekonaniu Sądu, wskazane w skargach przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych nie mają zastosowania w procesie planistycznym. Zatem powyższy zarzut należy uznać za niezasadny.

Następny zarzut dotyczy naruszenia zasad sporządzania planu, stosownie do wymogów § 8 ust. 1 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sporządzenie nieczytelnego rysunku planu na kopii mapy nie spełniającej wymogów określonych w art 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z uwagi na brak numeracji i jednoznacznego określenia przebiegu granic działek.

W obu skargach wskazano, że sporządzenie rysunku planu w nieczytelnej technice graficznej, na kopii mapy nie spełniającej wymogów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi istotne naruszenie prawa. Skarżący zarzucili, że rysunek planu nie zawiera numeracji i jednoznacznego określenia przebiegu granic działek, a ich dalszą nieczytelność powodują wykazane na rysunku planu kontury klas i użytków w tej samej kolorystyce oraz takimi samymi grubościami linii, co granice tych działek wykazane w szczątkowych ich fragmentach.

Natomiast organ wskazał, że projekt planu wykonano z wykorzystaniem wersji elektronicznej mapy do celów planistycznych, która w myśl obowiązujących przepisów sporządzona została z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych i katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Mapa do celów planistycznych sporządzona była przez uprawnionego geodetę i podlegała określonej kontroli ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Mapa ta uzyskała wszelki pieczęcie i klauzule - uznać należy ja za opracowanie wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W przekonaniu Sądu stanowisko zajęte przez organ jest uzasadnione. Ograniczona czytelność przedmiotowych map wynika z faktu, że opracowaniem zostały objęte jedynie działki przez które przebiega planowana inwestycja liniowa. Jedynie dla tych działek zaznaczone są numery, w skali, w której ich odczytanie jest trudne, jednak możliwe. Okoliczność ta nie może jednak przesadzać o stwierdzeniu istotnego naruszenia zasad sporządzania planu.

Zarzuty dotyczące nieprawidłowego sporzadzenia załącznika graficznego do kontrolowanej uchwały są zatem niezasadne.

Oceniając natomiast prawidłowość skorzystania przez gminę w niniejszym przypadku z przysługującej jej samodzielności planistycznej wskazać należy, że w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. ustawodawca powierzył kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, gminom i zaliczył te działania do zadań własnych gminy. Przepis ten statuuje generalną zasadę władztwa planistycznego gminy, która ma obowiązek ustawowy kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie. Przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. określa, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Z powyższego wynika, że ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Przy czym władztwo planistyczne gminy nie jest absolutne i podlega ograniczeniom wynikającym niekiedy wprost z u.p.z.p. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. w sprawie K 27/00 (sygn. akt OTK 2001/2/29, LEX nr 46367), wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 ww. ustawy nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 144/10, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w poprzednim stanie prawnym, regulowanym przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) zachowuje aktualność również na gruncie u.p.z.p.

Oczywistym jest, że w przypadku, gdy dochodzi do uchwalania planu miejscowego może powstać konflikt interesów indywidualnych z interesem publicznym, który jest jednym z najistotniejszych elementów leżących u podstaw kształtowania ładu przestrzennego. W każdym wypadku, przy podejmowaniu inicjatywy planistycznej, organ planistyczny musi to brać pod uwagę, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której doszłoby do ponadustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia tego prawa. Konieczne jest więc w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Granice ingerencji prawodawczej w prawo własności wyznacza przede wszystkim art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi m.in., że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerencja w sferę własności musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1708/09, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W istotę władztwa planistycznego gminy wpisane jest uprawnienie, polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. W ramach realizacji tego uprawnienia gmina w naturalny sposób zobowiązana jest do kierowania się interesem publicznym oraz odpowiednim jego wyważeniem w odniesieniu do interesu prywatnego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady proporcjonalności i racjonalnego postępowania w perspektywie oddziaływania na prawo własności.

Analiza postanowień przedmiotowej uchwały w kontekście zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że organ planistyczny należycie wyważył interes publiczny z interesem prywatnym. Dokumenty planistyczne potwierdzają bowiem, że uchwalenie zaskarżonego planu spowodowane było koniecznością określenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, której realizacja ma stanowić o bezpieczeństwie energetycznym gminy U. i możliwościach rozwoju jej wschodniej części. Gmina uznała budowę powyższej linii za inwestycję celu publicznego o znaczeniu strategicznym, która ma zapewnić ciągłość dostaw energii oraz stworzyć połączenia z elektrowniami i siecią elektroenergetyczną.

Wskazane wyżej przyczyny w pełni uzasadniają przyjęte przez organ uchwałodawczy rozwiązanie planistyczne, które, w przypadku skarżących D. D. (działki [..] i [..]) i M. i S. B. (działka [..]) i M. J. (działka [..]) tylko w nieznaczny sposób wpłynęło na zmianę sposobu wykonywania prawa własności przez skarżących, torując jednocześnie drogę do realizacji inwestycji o znaczeniu strategicznym dla interesu publicznego, interesu ogółu obywateli. Przyjęty w planie przebieg linii elektroenergetycznej w stosunkowo niewielkim zakresie ogranicza skarżących w wykorzystywaniu przysługującego im prawa zgodnie z jego przeznaczeniem, nie pozbawiając ich przy tym żadnego z jego atrybutów. Skarżący bowiem nie zostali pozbawieni możliwości dotychczasowego rolniczego wykorzystywania gruntów, z możliwością ich zabudowy związanej z rolnictwem.

Z części opisowej planu, potwierdzonej załącznikiem graficznym wynika bowiem, że jedynie działka D. D. o nr [..] i M. P. M. o nr [..] objęta jest dwoma jednostkami planistycznymi o symbolach 4R oraz 4EE. Działka M. i S. B. o nr [..] oraz działka M. J. o nr [..] znajdują się jedynie w zasięgu strefy 4R. Także dla działek [..] (własność D. B.), [..] i [..] (własność Z. Z.) przewidziano strefę 4R.

Treść § 18 planu wskazuje, że symbolem 4EE oznaczono w planie tereny infrastruktury elektroenergetycznej, tereny realizacji dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, której zasady budowy określają przepisy odrębne. W § 26 planu tereny rolnicze oznaczono m.in. symbolem 4R (przeznaczenie teren rolniczy, gdzie nie wykluczono lokalizacji budynków służących prowadzeniu gospodarki rolnej). Na terenach tych oznaczony jest, zgodnie z § 17 uchwały obszar obejmujący ograniczenia w użytkowaniu, poprzez ustalenie, że:

1) na obszarze planu, zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu, ustala się lokalizację strefy ochronnej linii 110 W;

2) w granicach strefy ochronnej linii 110 kV:

a) strefa ochronna służy realizacji linii elektroenergetycznej 110 kV,

b) budowę, przebudowę, rozbudowę dróg, linii kolejowych oraz obiektów infrastruktury technicznej nie związanej z linią 110 kV, należy realizować zgodnie z przepisami odrębnymi,

c) ustala się zakaz budowy innych niż wymienione w lit b i c obiektów budowlanych, chyba że ustalenia szczegółowe planu dopuszczają taką budowę

d) ustala się zakaz nasadzeń zieleni wysokiej..

Z wyjaśnień organu potwierdzonych dokumentacją planistyczną wynika, że pozostające we własności skarżących grunty miały i mają przeznaczenie rolne i ten kierunek rolniczego ich wykorzystania nie został przez kwestionowane postanowienia uchwały zmieniony.

Ponadto konfrontując powierzchnie działek [..]-[..] z szerokością pasa technicznego planowanej linii napowietrznej wynoszącą 20 m, który według planu przebiega wzdłuż linii wskazać należy, że obszar każdej z działek skarżących wskutek zajęcia ich pod ten pas nie dozna takiego uszczerbku w zakresie powierzchni, który zdaniem Sądu pozbawiłby je dotychczasowej przydatności rolniczej. W ten sposób przysługujące skarżącym rzeczowe uprawnienie do nieruchomości stanowiących ich własność nie dozna takiego ograniczenia, które spowodowałoby niemożność korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Uprawnienia skarżących odnośnie dotychczasowego rolniczego wykorzystania gruntu nie zostały zaskarżoną uchwałą naruszone.

Odnośnie działek [..]-[..] skarżący zasadnie wskazali, że pozbawieni zostali możliwości ich zabudowy. Jednakże sytuację taka przewiduje przepis art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie którego możliwe jest uzyskanie, w odrębnym postępowaniu, odszkodowania za obniżenie wartości działek objętych planem miejscowym spowodowanej uchwaleniem tego planu.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że przy wyborze przebiegu linii napowietrznej 110 kV na terenie Gminy kierowano się zasadami uwzględniającymi istniejący stan zagospodarowania w terenie w zakresie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych, ominięcie istniejących kompleksów leśnych, ominięcie istniejącego cennego przyrodniczo drzewostanu, ominięcie cennych użytków ekologicznych oraz uwzględnienie wstępnych opinii z urzędów oraz nadleśnictwa.

Trasa linii 110 kV na odcinku od działki [..] obr. C., została poprowadzona równolegle do ściany istniejącego kompleksu leśnego w takiej odległości, aby nie było konieczności dokonywania wycinki lasu, następnie oś linii przebiega nad niezabudowanymi działkami w obrębie C. nr [..]-[..]. Na działce nr [..] obr. C. zlokalizowano słup załomowy zmieniający kierunek przebiegu linii tak, aby można było poprowadzić linię elektroenergetyczną pomiędzy istniejącą zabudową mieszkaniową zlokalizowaną na działkach nr [..], [..] (odległość osi linii od zabudowań mieszkalnych wynosi około 43 m) oraz na działce nr [..] (odległość osi linii od zabudowań mieszkalnych wynosi "około 51 m"). W przekonaniu Rady gminy U. przejście linii w tym miejscu jest rozwiązaniem najbardziej optymalnym ze względu na rozproszoną zabudowę mieszkaniową w tej okolicy, jak również istnienie znaczących kompleksów leśnych z drugiej strony.

Rada wskazała także, że dla ominięcia należących do skarżących Z.Z. (działka [..] i [..]) D. B. (działka [..]) działek prowadzenie linii elektroenergetycznej 110 kV od strony zachodniej z ominięciem kompleksu leśnego w kierunku północnym nie jest możliwe z uwagi na gęstą zabudowę mieszkaniową w rejonie miejscowości Z. Natomiast na wschód od trasy linii w miejscowości C. występuje istniejąca gęsta zabudowa, która uniemożliwia bezkolizyjne poprowadzenie linii 110 kV.

Zaproponowany i zatwierdzony kontrolowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przebieg trasy inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci napowietrznej 110 kV, jest zatem przebiegiem optymalnym z uwagi na jej zlokalizowanie głównie na terenach rolnych, leśnych oraz niezabudowanych.

Planując przebieg trasy należało dokonać analizy nie tylko stanu zagospodarowania istniejącego w terenie, ale również warunków środowiskowych oddziaływania linii (poza pasem nie są przekroczone dopuszczone przepisami natężenia pola elektrycznego, magnetycznego oraz poziom hałasu) oraz oceny możliwości realizacji tej inwestycji na podstawie zapisów planu (obiekty kolizyjne i skrzyżowania, oddziaływanie na środowisko, stan formalnoprawny, trudności techniczne budowy linii i jej późniejszej eksploatacji, czynniki ekonomiczne oraz straty przesyłu energii).

Jednocześnie, co należy podkreślić, zgodnie § 14 pkt 6 kwestionowanej uchwały sprawie przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza się realizację odcinków linii 110 kV jako kablowej.

Z art. 1 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego prymatu interesu publicznego nad prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów.

Przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązania planistyczne doprowadziły Sąd do wniosku, że Rada Gminy uchwalając zaskarżony plan w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżących nie przekroczyła granic władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu w stopniu, który w ocenie Sądu należało zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Organ uchwałodawczy dokonał prawidłowego wyważenia interesu publicznego i interesów indywidualnych skarżących, co determinuje oddalenie skargi na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.