Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2478/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2022 r. sprawy ze skargi W. W., B. W., D. K., P. C. i R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 sierpnia 2021 r. nr KOC 3881/Pd/17 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 19 sierpnia 2021 r., nr KOC 3881/Pd/17, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - po rozpatrzeniu wniosku W. W., B. W., D. K., R. W. i P. C. o stwierdzenie nieważności decyzji - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Warszawa [...] nr 109/96 z 26 września 1996 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości uregulowanej w KW [...] położnej w Gminie Warszawa [...] rej. urb. [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] - w części dotyczącej wydzielenia działki nr [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 9 marca 1995 r. W. W. i B. W. wystąpili do Urzędu Gminy Warszawa [...] o dokonanie podziału należącej do nich nieruchomości KW [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] położonej w Warszawie, gmina [...], przy ul. [...] w sposób przedstawiony na wstępnym projekcie podziału sporządzonym przez geodetę uprawnionego mgr inż. W. T..

Burmistrz Gminy Warszawa [...] decyzją nr [...] z 26 września 1996 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w KW 41761 położnej w Gminie Warszawa [...] rej. urb. [...] przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...].

W wyniku podziału nieruchomości doszło do wydzielenia:

- działki nr [...]3 o pow. 1000 m2

- działki nr [...]4 o pow. 1000m2

- działki nr [...]5 o pow. 1170 m2

- działki nr [...]6 o pow. 1580 m2

- działki nr [...]7 o pow. 1000m2

- działki nr [...]9 o pow. 1460m2

- działki nr [...]10 o pow. 1300 m2

- działki nr [...]11 o pow. 1100 m2

- działki nr [...]15 o pow. 1000 m2

- działki nr [...]16 o pow. 1000 m2

przeznaczone pod funkcje mieszkaniowo-usługowe

- działki nr [...]2 o pow. 310 m2

pod istniejącą - Trasę [...]

- działki nr [...]8 o pow. 675 m2

- działki nr [...]17 o pow. 275 m2

przeznaczone pod ul. [...]

- działki nr [...]12 o pow. 342 m2

- działki nr [...]13 o pow. 109 m2

- działki nr [...]14 o pow. 205 m2

przeznaczone pod ul. [...]

- działki nr [...]14 o pow. 205 m2

przeznaczoną pod drogę wewnętrzną.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z zatwierdzonymi uchwałą nr XXXV/199/92 Rady m.st. Warszawy z 28 września 1992 r. zmianami do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy z 1982 r. teren na którym znajduje się nieruchomość KW [...] przeznaczony jest pod funkcje mieszkaniowo-usługowe. Również uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] Wieś przewiduje ten teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Wskazał też, iż projektowane działki nr [...]17 i [...]8 przeznaczone są pod budowę ulicy. Projektowane działki nr [...]10 i [...]11 znajdują się w strefie uciążliwości od projektowanych linii energetycznych 110 kV i 220 kV o szerokości pasa odpowiednio 38,0 m i 70,0 m.

Natomiast działki nr [...]8 o pow. 675 m2 i nr [...]17 o pow. 275 m2 wydzielone pod budowę ul. [...] oraz działki nr [...]12 o pow. 342 m2 i nr [...]13 o pow. 109 m2 , wydzielone pod budowę ul. [...], przechodzą na własność Gminy Warszawa Białołęka z dniem, w którym decyzja ta stanie się ostateczna.

Organ zaznaczył także, że w decyzji nie orzeczono o odszkodowaniu - z uwagi na zrzeczenie się dokonane przez właścicieli tej nieruchomości.

Następnie wnioskiem z 8 czerwca 2017 r. W. W., B. W., D. K., R. W. i P. C. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza Gminy Warszawa [...] nr [...] z 26 września 1996 r. - w części dotyczącej wydzielenia działki nr [...]14 o pow. 205 m2 i przeznaczenia jej pod drogę wewnętrzną.

W uzasadnieniu wniosku wskazali, że w wyniku zrealizowanego podziału powstała m.in. działka nr [...]14 o pow. 205 m2. Jednakże organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tj. art. 8 § 1 k.p.a. polegającego na umieszczeniu w sentencji decyzji zapisów: "dz. nr [...]14 o pow. 205 m kw. przeznaczona pod ul. [...] oraz dz. nr [...]14 o pow. 205 m kw. przeznaczona pod drogę wewnętrzną" - co spowodowało, iż przedmiotowa decyzja jest niewykonalna w zaskarżonej części.

Wnioskodawcy podnieśli, że wobec powyższego pozostają w niepewności co do przeznaczenia działki nr [...]14, która w decyzji została przeznaczona zarówno pod drogę publiczną, jak i drogę wewnętrzną.

Po rozpatrzeniu tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją nr KOC 3881/Pd/17 z 19 sierpnia 2021 r., odmówiło stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji Burmistrza Gminy Warszawa [...] z 26 września 1996 r. w części dotyczącej wydzielenia działki nr [...]14.

W uzasadnieniu decyzji wskazało, że kwestionowana decyzja Burmistrza Gminy Warszawa [...] z 26 września 1996 r. zatwierdza projekt podziału nieruchomości KW 41761 położnej w Gminie [...] rej. urb. [...] przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]1 z obrębu [...]. Decyzja zatwierdzająca projekt podziału przedmiotowej nieruchomości została wydana na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) - zgodnie z którym, podział nieruchomości następował na podstawie decyzji rejonowego organu rządowej administracji ogólnej zatwierdzającej projekt podziału. Właściwość ta wynikała również z art. 5 pkt 21 lit. b) ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198). W obecnym stanie prawnym, kompetencje w zakresie wydawania decyzji podziałowych należą, zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) do właściwości wójta, burmistrza lub prezydenta miasta (powołany przepis wszedł w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.).

Z brzmienia art. 10 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji) wynika, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego determinowały możliwość dokonania podziału nieruchomości, albowiem warunkiem jego przeprowadzenia była zgodność projektu podziału z ustaleniami planu.

Kolegium zwróciło uwagę, że w doktrynie i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazywano ma interpretację przepisu art. 10 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym w przypadku braku sprzeczności projektu podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rejonowy organ miał obowiązek zatwierdzić powyższy projekt. Celem podziału dokonywanego w trybie art. 10 ust. 1 ww. ustawy było zapewnienie zgodności podziału nieruchomości z planem zagospodarowania przestrzennego. Podział ten był tylko podziałem geodezyjnym i miał jedynie znaczenie "pozwolenia" na podział prawny polegający na utworzeniu (w drodze dalszych czynności prawnych) z dotychczasowej nieruchomości, nowych nieruchomości.

Następnie podniosło, że stosownie do art. 10 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji) podział nieruchomości był możliwy, jeżeli był zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (poza wyjątkami określonymi w ust. 2 art. 10 tej ustawy). Decyzja wydana na podstawie powołanego powyżej przepisu będzie zatem obaczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - o ile postępowanie nadzorcze wykaże, iż została ona wydana wbrew treści art. 10 tej ustawy, a więc podział nieruchomości został przeprowadzony niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazało również, że w dacie wydania decyzji podziałowej zgodnie z zatwierdzonymi uchwałą nr XXXV/199/92 z 28 września 1992 r. zmianami do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, określonymi w uproszczonym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] (Uchwala nr XXVlI/346/92 Rady Gminy [...]) teren przeznaczony był pod zabudowę jednorodzinną z usługami w strefie uciążliwości [...] (G8-Mn/U/Zl), zabudowę jednorodzinną z usługami wzdłuż [...] (G11-Mn/U) oraz tereny komunikacji dor. odcinka ul. [...] (G33a-K). Taki podział odpowiada w zakresie funkcji i sposobu korzystania z nieruchomości przytoczonym powyżej ustaleniom planu, obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

W kwestionowanej decyzji działkę nr [...]14 oznaczono dwukrotnie, tj. jako przeznaczoną pod ul. [...] oraz pod drogę wewnętrzną. Jednakże - jak ewidentnie wynika z treści decyzji (uzasadnienia) oraz ustaleń planu - wyłącznie działka nr [...]12 oraz działka nr [...]13 zostały przeznaczone pod ul. [...], a zatem w postępowaniu podziałowym doszło do wydzielenia gruntu pod budowę drogi wewnętrznej - działka nr [...]14, nie zaś - jak błędnie wskazano w decyzji Burmistrza Gminy Warszawa [...] z 26 września 1996 r. - pod ul. [...].

W ocenie Kolegium, dwukrotne umieszczenie w rozstrzygnięciu decyzji podziałowej tej samej działki nr [...]14, tj. jako przeznaczonej pod ul. [...] oraz pod drogę wewnętrzną - stanowi uchybienie, jednakże nie ma ono charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z treści decyzji, całości aktu administracyjnego, obejmującego rozstrzygnięcie i jej uzasadnienia wynika, iż w wyniku zatwierdzenia podziału doszło do wydzielenia gruntu - działki nr [...]12 oraz nr [...]13 pod drogę publiczną - ul. [...].

Uznało również, że istotnym elementem decyzji podziałowej jest jej treść, a w szczególności określenie przeznaczenia nowopowstałych działek.

Podsumowując Kolegium stwierdziło, iż wadliwość decyzji Burmistrza Gminy [...] nie ma charakteru rażącego, skoro doszło do określenia przeznaczenia nowopowstałych działek w kontekście ustaleń, obowiązującego w dacie jej wydania, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec powyższego - nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Dzielnicy [...] nr 109/96 z 26 września 1996 r.

Odnosząc się zaś do zarzutów wnioskodawców wskazało, że dwukrotne umieszczenie w rozstrzygnięciu decyzji podziałowej tej samej działki nr [...]14, tj. jako przeznaczonej pod ul. [...] oraz pod drogę wewnętrzną, stanowi uchybienie, jednakże nie ma ono charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Natomiast w zakresie zarzutu obarczenia kwestionowanej decyzji wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - Kolegium wskazało, iż niewykonalność musi mieć charakter obiektywny.

Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Natomiast konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji.

W ocenie Kolegium, istniejąca wadliwość w przedmiotowej decyzji Burmistrza Gminy Warszawa [...] jest obarczona wadą (powinno być nie jest obarczona wadą) wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem możliwe jest jej wykonanie poprzez wydzielenie gruntu pod drogę wewnętrzną.

Na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli W. W., B. W., D. K., R. W. i P. C. - zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do jego zastosowania,

2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że decyzja zawierająca wewnętrzne sprzeczności w sentencji i niezawierająca uzasadnienia, które by je wyjaśniało może być rozpatrywana poprzez dowolną interpretację pozostałych zapisów decyzji,

3) art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego w sprawie, w szczególności decyzji Burmistrza Gminy Warszawa – [...] z 26 września 1996 r. nr 109/96, poprzez wyciągnięcie z przedmiotowej treści decyzji wniosków z niej niepłynących polegających na uznaniu, że brak wskazania w uzasadnieniu decyzji wprost, że działka nr [...]14 miałaby być przeznaczona pod ul. [...] stanowi uzasadnienie przyjęcia, że sentencja decyzji jest prawidłowa w zakresie przyjęcia, że działka stanowi drogę wewnętrzną.

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności

w części decyzji Burmistrza Gminy Warszawa – [...] z 26 września 1996 r., nr 109/96 zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] w zakresie podziału dotyczącego działki nr [...]14 o pow. 205 m2 i przeznaczenia jej pod drogę wewnętrzną, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a., stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia - a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, lecz ma obowiązek rozpatrzyć sprawę

w granicach określonych przez ten przepis. Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia - odmawia stwierdzenia nieważności decyzji.

Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. - ustawodawca wskazał także "rażące naruszenie prawa" (pkt 2 ww. § 1). W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że naruszenie może być uznane za rażące, gdy jest ono oczywiste i koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W wyniku tego naruszenia powstają zatem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować.

Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, iż doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji

i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego.

Reasumując, z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, iż niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jakby gdyby od początku nie została wydana.

W postępowaniu nieważnościowym organ ogranicza się do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, poczynionych w toku i na gruncie zwykłego postępowania. Oznacza to badanie ostatecznie zakończonej sprawy, na gruncie wyłącznie zgromadzonego tam materiału dowodowego, pod kątem naruszenia norm materialnych oraz procedury uregulowanej w k.p.a., a także przepisów o charakterze procesowym zawartych w regulacjach obejmujących prawo materialne.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 19 sierpnia 2021 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Warszawa [...] z 26 września 1996 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]1 - w części dotyczącej wydzielenia działki nr [...]14.

Materialnoprawną podstawą kwestionowanej decyzji podziałowej z 1996 r. był art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30 poz. 127), dalej jako ustawa.

Zgodnie art. 10 ust. 1, 3 i 5 ustawy podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). Niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podział nieruchomości może nastąpić w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej dwoma lub więcej domami jednorodzinnymi bądź innymi domami mieszkalnymi albo domami mieszkalnymi wraz z budynkami gospodarczymi związanymi z indywidualnym gospodarstwem rolnym, jeżeli podział ten ma polegać na wydzieleniu poszczególnym współwłaścicielom domów wraz z gruntem niezbędnym do prawidłowego korzystania z tych domów, 2) wydzielenia gruntu niezbędnego do prawidłowego korzystania z domu lub budynku wzniesionego przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze, 3) wydzielenia gruntu nabytego w drodze zasiedzenia

(ust. 2). Podział nieruchomości następuje na podstawie decyzji rejonowego organu rządowej administracji ogólnej, zatwierdzającej projekt podziału (ust. 3). Grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (ust. 5).

Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż warunkiem podziału nieruchomości jest jego zgodność z obowiązującym dla danego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych organ miał obowiązek zatwierdzenia podziału według propozycji przedstawionej na mapie podziału przez osoby wnioskujące o podział, jeżeli podział ten nie naruszał postanowień obowiązujących planów miejscowych (por. wyrok NSA z 5 lutego 1998 r., sygn. akt I SA 1112/97). Podział dokonywany w trybie art. 10 ust. 1 ustawy miał do spełnienia tylko jeden cel, tj. zapewnienie zgodności podziału nieruchomości z planem zagospodarowania przestrzennego. Podział ten był tylko podziałem geodezyjnym i miał jedynie znaczenie "pozwolenia" na podział prawny polegający na utworzeniu (w drodze dalszych czynności prawnych) z dotychczasowej nieruchomości, nowych nieruchomości (wyrok WSA w Warszawie z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 227/08).

Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że podział pierwotnej nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...]1 z obrębu [...], z której w wyniku podziału wydzielono między innymi sporną działkę nr [...]14, nastąpił na skutek złożonego przez W. W.

i B. W. wniosku z 9 marca 1995 r. i był zgodny z treścią ówcześnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na dzień wydawania decyzji podziałowej dla danego terenu obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy z 1982 r. Zgodnie z zatwierdzonymi zmianami do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy z 1982 r., teren przy ul. [...] w Warszawie, na którym znajduje się nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] z obrębu [...], przeznaczony został pod funkcje mieszkaniowo-usługowe (uchwała nr XXXV/199/92 Rady m.st. Warszawy z 28 września 1992 r.). Natomiast według uproszczonego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] - dla tego terenu przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Zatem w niniejszej sprawie bezsporne jest, że zatwierdzony decyzją podziałową z 1996 r. podział nieruchomości nie naruszał postanowień obowiązującego wówczas planu miejscowego dla danego terenu. Poza tym decyzja podziałowa wydana została przez organ właściwy, tj. Burmistrza Gminy Warszawa [...].

Z analizy decyzji podziałowej z 1996 r. oraz całokształtu materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w sprawie jasno wynika, że działki nr [...]12, nr [...]13 i nr [...]14 zostały przeznaczone pod drogi. Przy czym działki nr [...]12 i nr [...]13 pod drogę publiczną - ul [...], zaś działka nr [...]14 została przeznaczona pod ul. [...] i drugi raz jako przeznaczona pod drogę wewnętrzną.

Jednakże w uzasadnieniu decyzji podziałowej zostało wyraźnie stwierdzone, iż działki nr [...]12 i nr [...]13 zostały wydzielone pod budowę ul. [...]. Natomiast nie zostało wskazane, że również działka nr [...]14 została wydzielona pod budowę ul. [...]. Wynika zatem z tego, iż działka nr [...]14 została przeznaczona pod drogę wewnętrzną.

Podkreślenia również wymaga, że decyzja podziałowa była zgodna z żądaniem wnioskodawców – W. W. i B. W. i nie została przez nich zaskarżona, a nadto wnioskodawcy oświadczeniem z 26 września 1996 r. zrzekli się przysługującej im prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji podziałowej. Jak wynika zaś z treści decyzji podziałowej - nie orzeczono o odszkodowaniu z uwagi na jego zrzeczenie się przez wnioskodawców. Przy czym z treści oświadczenia z 3 września 1996 r. wyraźnie wynika, że wnioskodawcy dobrowolnie rezygnują z odszkodowania za grunt stanowiący działki nr [..]8, nr [...]17, nr [...]12 i nr [...]13 - w związku z przejęciem tego gruntu na własność przez Gminę Warszawa [...] pod budowę ulicy. Zatem działka nr [...]14 nie została przejęta przez Gminę pod budowę ulicy i pozostała ich własnością - jako przeznaczona pod drogę wewnętrzną. Brak jest bowiem logicznego wytłumaczenia, dlaczego wnioskodawcy zrzekli się odszkodowania za cztery działki przejęte na własność Gminy, natomiast nie zrzekli się odszkodowania za działkę nr [...]14, nie skarżyli też decyzji podziałowej za brak rozstrzygnięcia w tym zakresie - odszkodowania za działkę nr [...]14 - natomiast dopiero po upływie ponad 20 lat od jej wydania wystąpili o stwierdzenie jej nieważności.

W tych okolicznościach Sąd zgodził ze stanowiskiem Kolegium, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja podziałowa z 1996 r. nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem dwukrotne oznaczenie w rozstrzygnięciu decyzji podziałowej z 1996 r. przeznaczenia spornej działki nr [...]14 raz - jako przeznaczonej pod ul. [...], drugi raz - jako przeznaczonej pod drogę wewnętrzną, nie poddaje się zakwalifikowaniu jako rażące naruszenie prawa.

Tym samym brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji w części dotyczącej działki nr [...]14, albowiem dwukrotne oznaczenie w decyzji podziałowej różnego przeznaczenia działki nr [...]14 - stanowi wprawdzie uchybienie organu, ale jednak nie ma ono charakteru rażącego naruszenia prawa.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom wnioskodawców, decyzja podziałowa

w części dotyczącej działki nr [...]14 przeznaczonej pod drogę wewnętrzną, nie jest niewykonalna - albowiem nie zachodzą żadne przeszkody prawne i faktyczne do wydzielenia ww. działki pod drogę wewnętrzną. Tym samym nie zachodzi kwalifikowana wada prawna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji (wyroki NSA z 20 grudnia 1984 r., sygn. akt I SA 80/408, z 12 lutego 1985 r., sygn. akt SA/Kr 1260/84 i z 13 lutego 1986 r., sygn. akt III SA/Wa 1146/85).

Jak wskazał też Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 1239/97 - decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. tylko wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie (obiektywnie) niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Nie uzasadnia natomiast twierdzenia o niewykonalności decyzji jej wysoki koszt lub nieopłacalność ekonomiczna.

Wobec powyższego, podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, należy uznać za całkowicie nieuprawnione.

Podsumowując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a organ nadzoru wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pod kątem zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu. Uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko w sposób spełniający wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. - zyskując całkowitą aprobatę Sądu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Na marginesie Sąd pragnie zwrócić uwagę na fakt, że nastąpiła zmiana ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021. 1491), która od 16 września 2021 r. wprowadziła następujące zmiany:

1) w art. 156 § 2 otrzymuje brzmienie:"§ 2. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne."