Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 738/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Asesor WSA Janusz Walawski Protokolant Grzegorz Walczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi B.O. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Dzielnicy W. z dnia [...] grudnia 2002r. - zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

[...] Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Dzielnicy W. z dnia [...] grudnia 2002 r., którą to decyzją, wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 9b ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.), uchylono akt nadania przez Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w W. B. O. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji podano m.in., iż stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy – Karta Nauczyciela, stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje.

Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w poszczególnych typach szkół i placówek określają przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. z 1991 r. Nr 98, poz. 433 ze zm.). Przepis § 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia stanowi, że kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole podstawowej posiada osoba mająca kwalifikacje określone w § 2 ust. 1, a zatem legitymująca się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku (specjalności) innym, niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć i przygotowaniem pedagogicznym, winna ponadto posiadać ukończone studia doktoranckie, podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkołę wyższą z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć.

Pani B. O. legitymuje się następującym poziomem wykształcenia:

─ wyższym magisterskim uzyskanym w wyniku ukończenia studiów na Wydziale [...] w Szkole [...]– Akademia Rolnicza w W. i posiada tytuł: Magistra Inżyniera Technologii Żywności,

─ przygotowaniem pedagogicznym uzyskanym w wyniku ukończenia w roku szkolnym [...] kursu kwalifikacyjnego dla nauczycieli nieposiadających kwalifikacji pedagogicznych zorganizowanego przez Niepubliczny Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli "[...]".

W wyniku ukończenia Studiów Podyplomowych w zakresie pedagogiki, zorganizowanych przez Instytut Badań Edukacyjnych MEN, uzyskała ona [...] stycznia 1998 r. przygotowanie pedagogiczne, jednakże nie zdobyła kwalifikacji w zakresie pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej i ich brak, w ocenie organu, nie pozwalał na nadanie nauczycielce stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B.O. zarzuciła powyższej decyzji obrazę prawa materialnego przez oparcie jej na przepisach nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia, które zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.) zachowywało moc przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie, tj. do dnia 7 października 2000 r.

Wskazując na powyższe, wnosiła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Dzielnicy W..

W przypadku nieuwzględnienia wniosku domagała się uchylenia tych decyzji, zarzucając im obrazę przepisów powołanego już rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia przez niezastosowanie jego § 3 pkt 3 a także naruszenie przepisu art. 80 i 107 § 3 kpa.

Zdaniem skarżącej, spełnia ona warunki do zajmowania stanowiska nauczyciela–wychowawcy w świetlicy szkoły podstawowej, zarówno z powołanego rozporządzenia, jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288 ze zm.).

[...] Kurator Oświaty, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko, podkreślając nieposiadanie przez skarżącą kwalifikacji wymaganych do zajmowania stanowiska nauczyciela–wychowawcy w świetlicy, na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego – [...] czerwca 2002 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Stąd, właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to w dacie jej wydania.

Natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, na wstępie należy zauważyć, iż załatwienie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji następuje przez wydanie decyzji stwierdzającej jej nieważność albo decyzji odmownej.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, wszczętej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela i po stwierdzeniu wystąpienia podstaw z art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia nieważności aktu, Burmistrz Dzielnicy W.– uchylił akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela.

Treść decyzji orzekającej o jego uchyleniu, a nie o stwierdzeniu nieważności można zatem określić jako przeciwstawiającą się przepisowi, na podstawie którego została ona wydana, gdyż art. 156 § 1 pkt 2 stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W konsekwencji uznać należało, że decyzja Burmistrza Dzielnicy W. z dnia [...] grudnia 2002 r. i utrzymująca ją w mocy decyzja [...]Kuratora Oświaty z dnia [...] stycznia 2003 r. dotknięte są wadliwością rażącego naruszenia prawa i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji.

O wstrzymaniu wykonania tych decyzji orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy.

Z uwagi na powyższe, zbędnym jest ustosunkowywanie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli mniemających wyższego wykształcenia (Dz. U. z 1991 r. Nr 98, poz. 433 ze zm.).