Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 677/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 129  ust. 1 i  art. 48 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 34 ust. 1  pkt 7
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej W. udzielił Sp. z o.o. "A" decyzją nr [...] z dnia [...] r. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier automatach o niskich wygranych w 198 punktach gier na terenie województwa d. Na podstawie pkt VI decyzji spółkę zobowiązano do uruchomienia do dnia [...] r. wszystkich punktów gier na automatach wymienionych w pkt III decyzji. Z uwagi na to, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej z (Dz.U. Nr 168, poz. 1323) przeniosła dotychczasowe zadania organów podatkowych z ustawy o grach i zakładach wzajemnych na organy celne, akta sprawy dotyczące zezwolenia zostały przekazane do Izby Celnej we W.

Na wniosek strony, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej we W. zmienił zezwolenie w zakresie terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier, przedłużając go o 6 miesięcy, do dnia [...] r. Pismem datowanym przez spółkę na [...] r., które wpłynęło do organu dnia [...] r., co wynika z prezentaty Izby Celnej na tym piśmie, spółka zwróciła się ponownie do organu o zmianę przedłużonego terminu, z dnia [...] r. na dzień [...] r. Spółka poinformowała, iż dotychczas w ramach udzielonego zezwolenia uruchomiła 56 punktów gier na automatach o niskich wygranych. Niedotrzymanie pierwotnego terminu spowodowane było pogarszającą się sytuacją automatów o niskich wygranych na rynku hazardowym w tym - niewykonywaniem badań automatów do gier przez jednostki badające, brakiem współpracy z dysponentami lokali, przekształceniami prowadzonej działalności w niektórych punktach w sposób uniemożliwiający uruchomienie w nich automatów. Utrudnieniem były zatrzymania i kontrole automatów wykonywane przez Służbę Celną.

Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił wnioskowanej zmiany decyzji z dnia [...] r., polegającej przedłużeniu określonego w pkt VI zezwolenia terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier na automatach o niskich wygranych z dnia [...] r. na dzień [...] r.

Organ stwierdził, że w dniu [...] r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540), która zastąpiła ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakład wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 ze zm.). W ustawie uregulowano inaczej niż dotychczas szereg kwestii prowadzenia gier hazardowych, w tym wprowadzono możliwość jednorazowego przedłużenia o 6 miesięcy terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu.

Od tej decyzji pełnomocnik spółki złożył odwołanie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Spółka wniosła od decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając:

1) naruszenie przepisów procedury, polegające w szczególności na wydaniu orzeczenia w oparciu o akt prawny, który na tle prawa Unii Europejskiej powinien zostać uznany przez organ za nieobowiązujący, co powinno skutkować odmową jego zastosowania, przede wszystkim z uwagi na doniosłe uchybienie w procedurze prawotwórczej, brak notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, wynikającego w szczególności z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34,

2) naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwany "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. nr 203 poz. 1569), tj. przepisów:

• art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - poprzednio art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską - dalej TWE,

• art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 TWE),

• art. 56 TFUE (poprzednio art. 49 TWE),

3) naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, w której mieszczą następujące zasady:

• art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady ochrony praw nabytych oraz zasady przyzwoitej legislacji,

• art. 31 ust. 3 w związku z art. 22 Konstytucji RP, tj. zasady proporcjonalności,

• art. 2 i art. 61 Konstytucji RP tj. zasady zaufania obywateli do państwa prawa i obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej,

• art. 7 w związku z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP, tj. zasady legalizmu,

• art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady przyzwoitej legislacji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powołał się na art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, według którego podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Z art. 48 ust. 2 wynika, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności.

Stosownie do art. 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, to znaczy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, to znaczy koncesji i zezwoleń na prowadzenie: kasyna gry, salonu gry bingo pieniężne oraz zakładów wzajemnych, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio.

Dyrektor Izby Celnej we W. wydając zaskarżoną decyzję, wskazał na to, że już raz zmienił podstawie art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych udzielone stronie zezwolenie w zakresie terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier. Ustalił go decyzją z dnia [...] r. na dzień [...] r. W związku z tym - zgodnie z powołaną regulacją ustawową - nie było możliwe dokonanie kolejnej zmiany (wyrażenie zgody na przedłużenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier). Z art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, że termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W tej sytuacji organ był zobowiązany do odmownego rozpatrzenia wniosku.

Co do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasady bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności przepisów prawa unijnego, organ podkreślił, że od 1 maja 2004 r., od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego, na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej, Polska podlega normom prawa wspólnotowego bez potrzeby ich inkorporacji. Oznacza to, że na terytorium Polski obowiązuje prawo wspólnotowe. Prawo to stanowi część krajowego porządku prawnego i w przypadku kolizji norm wspólnotowej i krajowej regulujących ten sam przedmiot, zgodnie z zasadami: bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności - regulacje prawne prawa wspólnotowego mają pierwszeństwo przed normami krajowymi. Wynika to z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Polska oraz pozostałe państwa członkowskie mają obowiązek stosowania prawa wspólnotowego. Rozciąga się to na wszystkie władze państwowe, w tym na organy administracji rządowej i samorządowej. Dla uniknięcia niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, organy administracji publicznej mają obowiązek stosowania prawa wspólnotowego oraz interpretowania prawa krajowego.

Żeby stwierdzić bezpośrednią skuteczność stosowania i obowiązywania prawa wspólnotowego, powinny być spełnione przesłanki precyzyjności, bezwarunkowości i bezpośredniego wskazania praw jednostki, wynikających np. z dyrektyw. Musi się to jednak wiązać z brakiem normy krajowej implementującej normy prawa wspólnotowego. Organ stosuje więc prawo wspólnotowe, gdy stosowna norma nie istnieje w prawie krajowym. Aby można było stwierdzić bezpośrednią skuteczność, stosowanie czy obowiązywanie normy dyrektywy, a więc że prawo wspólnotowe może przyznawać prawa podmiotowi indywidualnemu bez konieczności transponowania jego postanowień do prawnego porządku krajowego, powinny być spełnione przesłanki precyzyjności, bezwarunkowości i bezpośredniego wskazania praw jednostki.

Bezpośrednia skuteczność wspólnotowego porządku prawnego we wszystkich państwach członkowskich oparta jest na zasadzie nadrzędności prawa wspólnotowego nad prawem krajowym. Ma ona zastosowanie, jeżeli w zakresie interpretacji na tle jakiejś dziedziny prawa objętej prawem wspólnotowym, pojawia się w praktyce polskiej rozbieżność z interpretacją stosowaną w ramach Wspólnot Europejskich. W przypadku braku wyraźnie odmiennej wskazówki interpretacyjnej, rozbieżność ta powinna skutkować przyjęciem interpretacji właściwej w ramach prawa wspólnotowego.

Organ podkreślił, że zasada nadrzędności prawa wspólnotowego miałaby zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, gdyby prawo krajowe nie regulowało tego zagadnienia lub gdyby zaistniała niezgodność prawa krajowego z prawem wspólnotowym. Wynika to z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym "umowa międzynarodowa (...) ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową". W rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca. Od dnia 1 stycznia 2010 r. weszła bowiem w życie ustawa o grach hazardowych, która uregulowała zagadnienie gier w przepisach krajowych, które organ jest zobligowany stosować.

Organ podkreślił, że ustawa o grach hazardowych nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych. Ze względu na obowiązek notyfikowania norm i przepisów technicznych stosownie do wymogów dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22.06.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r. ze zm.) przepisy dotyczące tych zagadnień wyłączono do odrębnego projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, który został przyjęty przez Radę Ministrów dnia 19 stycznia 2010 r. Umożliwiło to przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych, niepodlegających obowiązkowi notyfikacji (przepisy tej ustawy nie zawierają bowiem specyfikacji technicznych i innych wymagań wobec automatów do gry).

Organ podkreślił, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości wypowiadał się już pozytywnie w kwestii wprowadzania przez niektóre państwa UE ograniczeń w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych. W wyroku z dnia 8 września 2009 r. (sygn. akt C 42/07|) w sprawie zakładów bukmacherskich przyjmowanych w Portugalii stwierdził, że uregulowania prawne gier liczbowych stanowią część dziedziny, w której pomiędzy państwami członkowskimi istnieją znaczne rozbieżności dotyczące wartości moralnych, religijnych i kulturowych. Przy braku harmonizacji wspólnotowej tego zakresu, do każdego państwa członkowskiego należy ocena w tych dziedzinach według własnej skali ocen i wartości. W związku z tym państwa Unii mogą ograniczyć swobodę świadczenia usług w dziedzinie hazardu, jeśli przemawia za tym interes publiczny. Mając to na uwadze organ stwierdził bezzasadność zarzutu naruszenia przepisów prawnych UE.

Organ podkreślił, że w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności przepisów prawnych, gdy Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o ich sprzeczności z Konstytucją. W przedmiotowej sprawie brak jest orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego co do przepisów prawnych, na podstawie których wydano kwestionowaną decyzję. Organ nie podziela zarzutu, że przepisy te są niezgodne z Konstytucją, co wyrażono także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Organ zaznaczył, że art. 2 Konstytucji zawiera deklarację sposobu działa instytucji publicznych. Nie stanowi natomiast normy derogującej względem przepisów, które ich nie spełniają. Normy takiej nie można również z treści przepisu domniemywać. Przyjęcie stanowiska, iż art. 2 Konstytucji uchyla wszelkie przepisy pozostające w niezgodzie z jego treścią, jest nieuprawnioną interpretacją rozszerzającą, jak i wkraczaniem w kompetencje Trybunału Konstytucyjnego. Wiązałoby się to bowiem z koniecznością oceny zgodności przepisów prawnych z Konstytucją. W świetle art. 188 Konstytucji, jest to wyłączna kompetencja Trybunału Konstytucyjnego. Rozstrzygnięcie o zgodności danych przepisów z Konstytucją RP nie leży w zakresie właściwości organów celnych, organów podatkowych czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok SN z 16.04.2004 r., sygn. ICK 291/03). Zgodnie z art. 188 Konstytucji należy to wyłącznie do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone tylko wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Związanie organu podatkowego ustawą obowiązuje zatem dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca.

Organ powołał art. 8 Konstytucji stanowiący, że Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej. Stanowi również, iż przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Konstytucja zobowiązuje organy władzy publicznej do działania podstawie i w granicach prawa. Tym prawem jest między innymi art. 48 ustawy o grach hazardowych, obowiązujący w dacie wydania decyzji. Jest to ustawowy przepis powszechnie obowiązujący, nakładający na stronę, zgodnie z Konstytucją RP, określone prawa i obowiązki. Obiektywny charakter tego przepisu oznacza, że obowiązuje on niezależnie od woli podmiotów, do których jest kierowany. Działania organów w rozpatrywanej sprawie należy zatem uznać za zgodne z prawem. Są one oparte o powszechnie obowiązujące przepisy prawne, do których oceny pod względem zgodności z Konstytucją RP organy te nie były uprawnione i do których przestrzegania zobowiązane są strony oraz organy władzy publicznej.

Takie stanowisko wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2002 r. (sygn. P. 7/2000), stwierdzając: "Obowiązek poszanowania i przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego ciąży na obywatelach tak długo, jak długo prawo to nie utraciło mocy obowiązującej z punktu widzenia kształtowania ich indywidualnych i konkretnych praw i obowiązków. Nie mogą oni zatem odmówić jego przestrzegania (np. zapłaty podatków w terminie lub ich wymagalności) tylko ze względu na powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności przepisu. Odpowiednio także i organy władzy publicznej nie mogą odmawiać stosowania i egzekwowania przepisów podatkowych, przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego orzekającego o ich niekonstytucyjności. Oznaczałoby to bowiem podważenie obowiązywania porządku prawnego w państwie".

Organ stwierdził więc, że działanie organów musi być oparte na powszechnie obowiązujących przepisach prawa, do których przestrzegania tak długo, jak długo zachowują one swoją moc prawną, zobowiązani są zarówno podatnicy, jak i organy władzy publicznej. W art. 120 Ordynacji podatkowej określono zasadę praworządności, która jest konsekwencją normy konstytucyjnej, skierowanej do organów władzy publicznej, które mają obowiązek działać na podstaw i w granicach prawa. W tym stanie rzeczy nie powinno budzić wątpliwości, że organ administracji publicznej nie może odmówić stosowania przepisu, uznając go za niekonstytucyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W zakresie tak określonej właściwości, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka na mocy decyzji z dnia [...] r. nr [...] uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 198 punktach gier na terenie województwa d. W pkt VI decyzji spółkę zobowiązano do uruchomienia do dnia [...] r. wszystkich punktów gier na automatach wymienionych w pkt III decyzji. Termin ten przedłużono o 6 miesięcy, do dnia [...] r., decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Skarżąca w dniu [...] r. złożyła drugi wniosek o przedłużenie terminu, wskazując jako podstawę żądania pogarszającą się sytuację automatów o niskich wygranych na rynku hazardowym, niewykonywanie badań automatów do gier przez jednostki badające, brak współpracy z dysponentami lokali, przekształcenia prowadzonej działalności w niektórych punktach w sposób uniemożliwiający uruchomienie w nich automatów, a także zatrzymania i kontrole automatów wykonywane przez Służbę Celną.

Obydwa wnioski złożono w okresie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. Wnioski dotyczyły zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we W. nr [...] z dnia [...] r., wydanej w okresie obowiązywania ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych z 1992 r. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia przepisów, które miały zastosowanie w postępowaniu wszczętym badanym wnioskiem. Spór dotyczy bowiem możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności gospodarczej, dla prowadzenia której zezwolenie wydano pod rządami uchylonej ustawy, podczas gdy wnioski o przedłużenie tego terminu złożono pod rządami ustawy o grach hazardowych.

Organ odmówił zmiany decyzji, na mocy której udzielono skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, która miała polegać na przedłużeniu o 12 miesięcy terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier. Organ powołał się w podstawie prawnej na art. 129 ust. 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz.1540 ze zm., zwan dalej "ustawą" ). Zastosowano zatem ustawę nową, obowiązującą w dacie złożenia wniosków. Takie działanie Sąd uznał za prawidłowe.

Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. z 2004 r. Dz.U. Nr 4, poz.27 ze zm.) stanowiła w art. 34 ust. 1 pkt 7, że "zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych obejmuje nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności". Artykuł 36 ust. 5 tej ustawy stanowił, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych, zezwolenia na urządzenie loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej oraz loterii audioteksowej wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

Powołane przepisy dowodzą, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które wydano na rzecz skarżącej, wygasają w przypadku niepodjęcia działalności objętej zezwoleniem w terminie roku od dnia udzielenia. Takie decyzje nie mogły być więc zmieniane w zakresie ostatecznego terminu rozpoczęcia działalności, gdyż stał temu na przeszkodzie art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. jako przepis szczególny.

Przepisy ustawy o grach hazardowych są zatem korzystniejsze dla osób, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przed jej wejściem w życie. Przewidują bowiem, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu, zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której nie podjęto działalności (art. 48 ust. 2). Dają także możliwość przedłużenia określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy (art. 48 ust. 1). Skarżąca skorzystała już z możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu. W tym stanie rzeczy odmowa dokonania kolejnej zmiany zezwolenia w zakresie zmiany terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier była zasadna.

Wobec oczywistej dyspozycji art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, na podstawie i zgodnie z którą wydano zaskarżoną decyzję, skarżąca podejmuje próbę zakwestionowania zaskarżonej decyzji poprzez podważenie zgodności z prawem unijnym oraz konstytucyjności ustawy o grach hazardowych.

Odnosząc się do wywodów skarżącej o niedochowaniu procedury notyfikacyjnej w procedurze prawodawczej ustawy o grach hazardowych Sąd przyjmuje pogląd, że projekt tej ustawy nie wymagał notyfikacji. Ustawa ta nie zawiera bowiem przepisów technicznych. Takim przepisem nie jest również art. 48 ust. 1 ustawy.

Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 34, 49, 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Przedmiot niniejszego postępowania nie jest bowiem objęty zakresem regulacji tych przepisów. Co do zarzutów o naruszeniu przez ustawę o grach hazardowych przepisów Konstytucji, Sąd nie dopatrzył się żadnego z podnoszonych naruszeń zasady demokratycznego państwa prawnego, w której mieszczą zdaniem skarżącej zasady: ochrony praw nabytych oraz zasady przyzwoitej legislacji (art. 2), proporcjonalności (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22), zasady zaufania obywateli do państwa prawa i obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej (art. 2 i art. 61), legalizmu (art. 7 w związku z art. 123 ust. 1), zasady przyzwoitej legislacji (zasady przyzwoitej legislacji).

Sąd zwraca skarżącej uwagę, podzielając stanowisko strony przeciwnej wsparte bogatym orzecznictwem sądowym, że badanie konstytucyjności ustaw mieści się w zakresie właściwości Trybunału Konstytucyjnego, a nie sądu administracyjnego. Ustawa o grach hazardowych nie została zakwestionowana w tym trybie, a zatem korzysta z domniemania konstytucyjności. Jako kuriozalne prawniczo Sąd ocenia zatem żądanie przez stronę skarżącą, aby w postępowaniu podatkowym organ administracji publicznej badał konstytucyjność czy zgodność tej ustawy z prawem unijnym.

W konkluzji Sąd podkreśla, że Dyrektor Izby Celnej w decyzji z dnia [...] r. oraz w decyzji z dnia [...] r. powołał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i wyjaśnił, dlaczego przepis ten ma zastosowanie w sprawie.

Mając to na uwadze Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.