Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 126/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 15, art. 133
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata P.M. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększonej o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej.


UZASADNIENIE

Wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], Burmistrz Miasta, powołując się na art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., nr 71, poz. 734 ze zm.), przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie przeprowadzania wywiadu środowiskowego ( Dz. U. z 2001r., Nr 156, poz. 1817) oraz art. 104 Kpa ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267), odmówił przyznania I.K. dodatku mieszkaniowego ze względu na fakt, że faktyczna liczba osób wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji o dochodach.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż 15 marca 2013 r. I.K. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego i deklarację o dochodach. We wniosku wskazała, że gospodarstwo domowe składa się z trzech osób tj. wraz z nią w lokalu przy ul. [...] zamieszkuje syn K.K. i córka K.K.. Powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu wynosi 58,46 m2. Wydatki miesięczne za ten lokal wynoszą 442,96 zł. W deklaracji o dochodach za okres grudzień 2012 r. - luty 2013 r. wnioskodawczyni wykazała, że na dochód jej gospodarstwa domowego składa się zasiłek z Powiatowego Urzędu Pracy w wysokości 1.870,80 zł oraz zasiłek stały z Ośrodka Pomocy Społecznej w łącznej wysokości 1.729,83 zł. Ponadto do akt sprawy I.K. dołączyła oświadczenie córki K.K., że od grudnia 2012 r. do lutego 2013 r. łącznie mieszkała przy ul. [...] około 6 miesięcy, zaś obecnie przebywa za granicą z powodu poszukiwania pracy. W oświadczeniu strona podała, że ze względu na ustawę o ochronie danych osobowych nie może przedłożyć dochodów córki K.K.. Obecnie córka nie mieszka przy ul. [...] – wyjechała z kraju. Razem dochody tego gospodarstwa domowego za trzy miesiące wynoszą 3.600,63 zł, co miesięcznie na jedną osobę stanowi 400,07 zł.

Dalej organ wskazał, że przyznanie żądanego świadczenia uwarunkowane jest również wielkością zajmowanego mieszkania w stosunku do ilości osób (członków gospodarstwa domowego) zamieszkujących w danym lokalu mieszkalnym. Organ podkreślił, że w myśl art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Natomiast przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty.

Burmistrz wskazał, że przy składaniu wniosku I.K. w deklaracji przedstawiała dwuosobowe gospodarstwo domowe. Ponieważ powierzchnia zajmowanego lokalu wynosi 58,46 m2 i dla dwóch osób jest za duża, aby przyznać dodatek mieszkaniowy, pracownik przyjmujący wniosek poinformował o tym fakcie wnioskodawczynię. Spowodowało to zmianę liczby osób na deklaracji poprzez dopisanie córki K.K. do składu rodziny, przy jednoczesnym dołączeniu do akt sprawy oświadczenia córki o jej przebywaniu za granicą.

Organ wywiódł, iż [...] kwietnia 2013r., w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego, I.K. została poproszona o złożenie wraz z pełnoletnimi członkami gospodarstwa domowego oświadczeń o stanie majątkowym. Oświadczenie złożyła wnioskodawczyni w swoim imieniu oraz imieniu pełnoletniego syna, którego jest - zgodnie z przedłożonym zaświadczeniem z Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2012 r. - opiekunem prawnym. Nieobecna w miejscu zamieszkania była córka K.K. wykazana w deklaracji. I.K. w trakcie wywiadu środowiskowego zeznała, że córka wyjechała [...] grudnia 2012 r. za granicę, a w lutym 2013 r. przyjechała jedynie pozałatwiać swoje sprawy. W trakcie wywiadu pozostawiono stronie wezwanie dla córki, celem złożenia oświadczenia majątkowego. Ponieważ córka K.K. nie zgłosiła się do Urzędu, po raz kolejny pismem poinformowano I.K. o konieczności wypełnienia ww. oświadczenia. Ponadto wnioskodawczyni zeznała, że córka jest zameldowana pod wskazanym adresem, ale nie ponosi żadnych kosztów utrzymania mieszkania, nie prowadzi z wnioskodawcą wspólnego gospodarstwa domowego. Organ wskazał, iż wobec powyższego w dniu [...] kwietnia 2013 r. przesłuchana została wnioskodawczyni, która zeznała, że córka od [...] grudnia 2012 r. przebywa za granica, tam poszukuje pracy, nie przysyła żadnych pieniędzy na opłaty, na wyjazd zapożyczyła się w banku, jest na utrzymaniu mężczyzny, nie prowadzi z wnioskodawczynią gospodarstwa domowego, zamierza wrócić do Polski wówczas, kiedy zarobi pieniądze na spłacenie długów i podróż.

Dalej organ I instancji podał, że warunkiem uprawniającym do otrzymania dodatku mieszkaniowego jest faktyczne zamieszkiwanie wnioskodawcy i prowadzenie przez niego gospodarstwa domowego w lokalu, do którego przysługuje mu tytuł prawny, co wynika z art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. O tym, czy ma się do czynienia z "gospodarstwem domowym" w rozumieniu tego przepisu, decydować będzie, zdaniem organu, konkretny stan faktyczny, a pomocne dla tej oceny mogą być przepisy Kodeksu cywilnego o miejscu zamieszkania, a w szczególności art. 25 K.c., stanowiący, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Stałe zamieszkanie powiązane jest tzw. centrum życiowym wnioskodawcy. Centrum życiowe oznacza więc miejsce, w którym dana osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu, gdzie ześrodkowane są wszystkie jej podstawowe sprawy życiowe, gdzie zgromadziła swoje podstawowe przedmioty potrzebne do egzystencji, upraszczając, to miejsce w którym przebywa, śpi, gotuje, pierze, czyli tam gdzie załatwia swoje podstawowe potrzeby bytowe. W ocenie organu nie można również pomijać unormowania zawartego w art. 28 k.c., według którego można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. W efekcie o miejscu pobytu osoby fizycznej, a w konsekwencji o jej pozostawaniu w konkretnym gospodarstwie domowym, decyduje faktyczne jej tam przebywanie. Kryteria ustawowe, od których uzależnione jest przyznanie dodatku mieszkaniowego są bezwzględne i nie pozwalają na uznaniowe rozstrzygnięcie sprawy. Nie można również osoby, która wyjechała poza granicę państwa za pracą, traktować jak studenta, który przebywa poza miejscem stałego zamieszkiwania, ponieważ student obciąża budżet domowy - pozostaje na utrzymaniu rodziny, przyjeżdża do domu, jego fakt nieprzebywania poza miejscem zamieszkania spowodowany jest zdobywaniem wiedzy i podnoszeniem kwalifikacji, a nie celem zarobkowym.

Zdaniem organu I instancji, określenie miejsca prowadzenia gospodarstwa domowego przez osoby stale razem zamieszkujące mogą też ułatwić - lecz nie przesądzić - przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, która w art. 5 ust. 1 nakazuje obywatelowi polskiemu, przebywającemu stale na terytorium Polski, zameldować się w miejscu stałego pobytu, przez które rozumie się (art. 6 ust. 1 powołanej ustawy) zamieszkanie w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego przebywania. Jednak miejsce zameldowania nie zawsze stanowi dowód, że osoba prowadzi gospodarstwo domowe w tym lokalu, w którym jest zameldowana. Organ stwierdził, że jeżeli by uznać, że córka K.K. nie opuściła na stałe lokalu przy ul. [...], w którym jest zameldowana, to na podstawie zgromadzonych dokumentów tj. oświadczeń córki, nie można uznać, że prowadzi z matką wspólne gospodarstwo domowe, ponieważ córka nie przedstawia rzeczywistych swoich dochodów. Do złożonego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego na kolejny okres I.K. dołączyła oświadczenie córki, z którego wynika, że nadal przebywa ona za granicą i utrzymuje się tam z pracy dorywczej, a po odliczeniu kosztów utrzymania - lokal, żywność, media i dojazdy do pracy - przekazała I.K. 160 zł na opłatę czynszu. Powyższe jednak może świadczyć o pomocy finansowej dla matki oraz tym, że centrum życiowe prowadzone jest poza granicami państwa. Podsumowując Burmistrz uznał, że K.K. nie przebywa przy ul. [...], nie zgłosiła się do organu celem złożenia oświadczenia majątkowego, ponadto fakt ten wielokrotnie potwierdziła strona. Z oświadczeń składanych przez I.K. wynika, że nie prowadzi z córką gospodarstwa domowego, nie dokłada się ona do opłat i kosztów utrzymania mieszkania, jest za granicą na utrzymaniu mężczyzny. Ponadto zameldowane w tym lokalu są niepełnoletnie dzieci K.K., które mieszkają pod innym adresem, co może wskazywać na planowaną dłuższą nieobecność w miejscu zameldowania. Syn K.K. został oddany pod opiekę ojca, córka zaś umieszczona w pogotowiu opiekuńczym w [...]. Pomimo, że I.K. w swoim lokalu ma zameldowanych oboje dzieci córki K.K. i ponosi koszty z tym związane w Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, nie podaje ich w deklaracji oraz oświadcza, że nie prowadzi z nimi gospodarstwa domowego. Z kolei fakt, iż córka K.K. po okresie deklarowanym dokonała pewnych wpłat finansowych na rzecz gospodarstwa I.K., jak również pokrywała niektóre wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, nie świadczy jeszcze o wspólnym prowadzeniu gospodarstwa domowego z wnioskodawczynią i bratem. Może to co najwyżej prowadzić do wniosku, że córka K.K. "wspierała" w ten sposób gospodarstwo domowe prowadzone przez matkę i brata. Nie można bowiem wspólnie prowadzić gospodarstwa domowego z matką w Polsce, jednocześnie przebywając za granicą i będąc tam na utrzymaniu innych osób.

Wobec dokonanych ustaleń, Burmistrz Miasta uznał, iż brak jest podstaw do przyznania I.K. dodatku mieszkaniowego.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła I.K., wywodząc, iż od [...] lipca 2012 r. ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, natomiast jej syn taki sam stopień ma od [...] grudnia 2011 r. z powodu późno zdiagnozowanej depresji. Wskazała też, że złożone wraz z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego dokumenty odzwierciedlają osiągany dochód z OPS w formie zasiłku stałego oraz celowego. Odwołująca się zaznaczyła, że nie informowała organu o dochodzie z PUP. Oświadczyła też, że nie otrzymuje kwot pieniężnych od córki, aby poprawić swój byt materialny. Zaprzeczała aby córka wyjechała na stałe za granicę. Jej wyjazd był konieczny z powodu bezrobocia w kraju i długów u wierzycieli. Mimo trudnej sytuacji córka z pierwszej pensji przekazała kwotę 50 euro na pokrycie opłat czynszowych, spełniając swój obowiązek lokatorski. Zarzucała, iż organ zinterpretował fakty w sprawie pod przyjęte z góry założenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnoszące się do konieczności odmownego załatwienia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalone zostanie, że faktyczna liczba osób wspólnie zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w deklaracji. Kolegium dokonało ustaleń i wywodów analogicznych jak organ I instancji. Wskazało, iż na podstawie dokonanych ustaleń można jednoznacznie stwierdzić, że córka wnioskodawczyni nie przebywa w tym samym co ona mieszkaniu. Nie wyklucza to jej zamiaru powrotu, ale terminu tego powrotu nie da się ustalić. Nie jest również wykluczone, że córka strony nie powróci do miejsca dotychczasowego zamieszkania.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy zwrócił uwagę na art. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że ustawa reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach. Tak więc ustawa ustala warunki uzyskania tegoż dodatku, przy uwzględnieniu dochodów wnioskodawcy, powierzchni lokalu, ilości osób zamieszkałych w danym okresie czasu, tytułu prawnego do lokalu. Nie mają znaczenia w przypadku dodatku mieszkaniowego sprawy związane np. z niepełnosprawnością, czy stanem ogólnie określonego "niedostatku". Tego rodzaju warunki życia osób i ich rodzin stanowią przedmiot zainteresowania ustawy o pomocy społecznej. Organ podkreślił, że celem ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest wsparcie osób, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z zajmowanym mieszkaniem. Ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku mieszkaniowego dokonywana jest w momencie jego przyznawania na dany okres sześciomiesięczny. Jeżeli wiec zmienia się sytuacja rodzinna lub dochodowa strony w następnym okresie może być dodatek przyznany. Może strona być w następnym sześciomiesięcznym okresie także pozbawiona możliwości jego pobierania. W przedmiotowej sprawie, jeżeli sytuacja dochodowa lub rodzinna zmieni się strona może świadczenie uzyskać.

Skargę na decyzję SKO wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. I.K., zarzucając, że organ błędnie zinterpretował przesłankę miejsca pobytu osoby fizycznej. Podniosła, że miejscem zamieszkania córki K. jest mieszkanie skarżącej. Córka jedynie czasowo przebywała za granicą, obecnie znowu jest w Polsce.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. ustanowiony w ramach prawa pomocy profesjonalny pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, zarzucając naruszenie przepisów art. 7,8, 77 § 1 Kpa oraz art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i akcentując wadliwe ustalenie w zakresie centrum życiowego córki skarżącej.

Pełnomocnik organu wywodził jak w odpowiedzi na skargę wskazując iż wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały ustalone i ocenione prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skargę należało uwzględnić, jednakże z przyczyn zasadniczo innych niż w niej podniesione.

Zważyć należy, iż sąd administracyjny kontroluje zakwestionowany skargą akt administracyjny ( np. decyzję ) w oparciu o kryterium jego zgodności z obowiązującym prawem tj. przepisami prawa materialnego, procesowego, ustrojowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia ich przez organ administracyjny w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej ( treść decyzji ) sąd administracyjny eliminuje z obrotu prawnego zaskarżony akt tj. uchyla go lub, w przypadku stwierdzenia najcięższych wad, stwierdza jego nieważność ( art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej jako: ppsa ). Sąd administracyjny orzeka w granicach sprawy administracyjnej. Przy orzekaniu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 ppsa ). Podstawą orzekania sądu administracyjnego są, zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ppsa, akta sprawy administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej pozostawała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2013 r. o odmowie przyznania skarżącej I.K. dodatku mieszkaniowego ze względu na fakt, że faktyczna liczba osób wspólnie zamieszkujących i gospodarujących wraz wnioskodawczynią jest mniejsza niż wykazana w deklaracji o dochodach.

Zgodnie z przepisem art. 15 Kpa postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym. W przypadku złożenia przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, tej samej którą rozpoznał organ I instancji. Ponownego rozpoznania sprawy organ II instancji dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy przekazanych mu przez organ I instancji wraz z odwołaniem strony ( art. 133 Kpa ). Materiał ten może podlegać uzupełnieniu w przypadku zgłoszenia przez stronę nowych dowodów na etapie postępowania odwoławczego lub w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 136 Kpa. Zgodnie z nim organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym organ odwoławczy ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną. Dodatkowo ma obowiązek odnieść się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przekazując do sądu skargę I.K. na jego decyzję dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2013 r. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, przesłało wraz z nią akta administracyjne sprawy - za pismem przewodnim z dnia [...] lutego 2014 r.

Analizując przesłane ( data wpływu - 6 lutego 2014 r. ) akta administracyjne Sąd stwierdził, iż w zakresie postępowania przed organem I instancji zawierają one jedynie: skierowane do strony pismo organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. informujące o zakończeniu postępowania w sprawie jej wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o dodatek mieszkaniowy z pouczeniem o prawach wynikających z art. 10 Kpa, decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2013 r. o odmowie przyznania skarżącej I.K. dodatku mieszkaniowego wraz dowodem jej doręczenia w dniu 21 października 2013 r., nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię oświadczenia K.K. ( bez daty ) wraz kserokopią dowodu wpłaty przez nią kwoty 160 zł z tytułu czynszu za 3 miesiące na rzecz WAM, pismo SKO z dnia [...] listopada 2013 r. przekazujące Burmistrzowi odwołanie skarżącej od decyzji z dnia [...] października celem wypowiedzenia się w trybie art. 132 Kpa i przekazania go ponownie wraz z aktami administracyjnymi sprawy, oryginał odwołania wraz z załącznikami w postaci orzeczeń o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności strony i jej syna oraz skierowane do SKO pismo Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2013 r. informujące o przekazaniu temu organowi akt administracyjnych w związku ze skargą I.K. oraz zwrotne potwierdzenia doręczenia akt SKO w dniu 30 września 2013 r.

W zakresie obejmującym postępowanie przed organem II instancji Sąd stwierdził, iż akta zawierają jedynie pismo Burmistrza z dnia [...] listopada 2013 r. w trybie art. 133 Kpa, oraz kopię pisma SKO z dnia [...] października 2013 r. skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przekazujące skargę I.K. na decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2013 r. znak [...] wraz z aktami administracyjnymi sprawy.

Wobec stwierdzonej zawartości akt administracyjnych, w wyniku zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia [...] lutego 2014 r., SKO wezwane zostało do nadesłania w terminie 5 dni kompletnych akt administracyjnych sprawy, które stanowiły podstawę wydania decyzji o odmowie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Odpis zarządzenia został doręczony SKO w dniu 5 marca 2013 r. ( k – 31 akt sąd. ). Mimo upływu zakreślonego terminu SKO nie nadesłało akt ani nie udzieliło wyjaśnień. Tym samym Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie dysponował aktami administracyjnymi w których brak materiału dowodowego na jaki powołuje się organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji.

W zaistniałym stanie rzeczy wskazać należy na wiedzę jaką Sąd dysponuje w związku ze sprawą II SA/Go 940/13. Zawartość tych akt sądowych ( z których dowód przeprowadzono na rozprawie w na podstawie przepisu art. 106 § 3 ppsa ) wskazuje, iż akta sprawy administracyjnej wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia 15 marca 2013 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego w dniu 28 października 2013 r. wpłynęły do Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. do wskazanej sprawy II SA/Go 940/13. Przekazane zostały przez SKO pismem przewodnim z dnia [...] października 2013 r. wraz ze skargą na decyzję kasacyjną SKO z dnia [...] czerwca 2006 r. ( znak [...]). Pozostawały one w dyspozycji tutejszego Sądu do dnia 22 stycznia 2014 r., kiedy to wykonane zostało zarządzenie sędziego sprawozdawcy o zwrocie ich organowi. Zwrócone akta wpłynęły do SKO w dniu 24 stycznia 2014 r., co potwierdza data uwidoczniona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W omawianych aktach sądowych brak jest jakichkolwiek pism SKO o udostępnienie akt administracyjnych w celu rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2013 r.

Przytoczone okoliczności wskazują, iż SKO - rozpoznając w dniu [...] grudnia 2013 r. odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia organu I instancji - nie dysponowało aktami administracyjnymi sprawy w których zgromadzony został materiał dowodowy na jaki powoływał się Burmistrz w uzasadnieniu decyzji. Akta te bowiem w okresie od 22 października 2013 r. do 24 stycznia 2014 r. znajdowały się w wyłącznej dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Nadto opisana już uprzednio zawartość akt administracyjnych, przekazanych Sądowi w związku ze skargą I.K. na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz niewykonanie przez SKO zobowiązania, otrzymanego w dniu 5 marca 2014 r. jak też brak jakichkolwiek wyjaśnień organu uprawniają do stwierdzenia, iż rozpoznając odwołanie skarżącej nie dysponował on również, sporządzonymi w tym celu, skopiowanymi aktami organu I instancji. Gdyby bowiem skopiowanie akt administracyjnych na potrzeby rozpoznania przez SKO odwołania strony faktycznie nastąpiło, to znajdować się one powinny w aktach SKO, następnie przekazanych WSA w Gorzowie Wlkp. wraz ze skargą strony na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 r.

W konsekwencji poczynionych wywodów uznać należy, iż organ II instancji mimo podjęcia decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej. Podjęte bez analizy i oceny materiały dowodowego rozstrzygnięcie jest orzeczeniem całkowicie dowolnym, stwarzającym jedynie pozór rozpoznania merytorycznego sprawy i jako takie nie może podlegać kontroli sądowej. Nie został bowiem, mimo jego wydania, zrealizowany cel postępowania odwoławczego, a tym samym złamana została fundamentalna zasada ustrojowa i zasada procedury administracyjnej jaką jest dwuinstancyjność postępowania. Oznacza to też naruszenie prawa strony do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia jej sprawy administracyjnej.

Z powołanych przyczyn zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu ( art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ppsa ). Stosownie do przepisu art. 152 ppsa stwierdzono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Ponownie rozstrzygając sprawę SKO rozpozna odwołanie strony w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych przez organ I instancji, odnosząc się też do dokumentów załączonych przez stronę do odwołania oraz innych dowodów jakie zostaną ewentualnie zgromadzone w sprawie ( art. 136 Kpa ).

W przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu sąd rozstrzygnął na podstawie przepisu art. 250 ppsa oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ).