Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1145/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 13, art. 24 ust. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1173/14 w sprawie ze skargi Z. C. na uchwałę Rady Gminy M. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1173/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. C. na uchwałę Gminy M. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa oraz zasądził od Gminy M. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Rada Gminy M. na podstawie art. 24 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.), na wniosek A. Spółki z o.o. w U., zaskarżoną uchwałą z dnia [...] listopada 2012 r. zatwierdziła taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w następujących wysokościach:

1) za dostarczanie wody:

a) taryfa W1 – obowiązująca od 01.01 – 30.06.2013 r. i 01.09 – 31.12.2013 r. dla wszystkich odbiorców oraz w okresie od 01.07 – 31.08.2013 r. dla odbiorców, którzy w okresie od 01.07 – 31.08.2013 r. nie przekroczyli średniomiesięcznego zużycia z okresu od 01.01 – 30.06.2013 r. – 4,14 zł/ m3 brutto,

b) taryfa W2 – obowiązująca w okresie od 01.07 – 31.08.2013 r. – 8,28 zł/ m3 brutto,

2) za odprowadzanie ścieków:

a) taryfa S1 – dostawcy ścieków bytowych - 4,50 zł/ m3 brutto,

b) taryfa S2 – dostawcy ścieków komunalno – przemysłowych - 15,39 zł/ m3

Taryfy zostały zatwierdzone na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. w Urzędzie Gminy w M. złożono pismo wzywające "Radę Gminy M. o uchylenie uchwał Rady Gminy" nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.

Rada Gminy M. nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi Z. C., wskazał, że jej przedmiotem jest uchwała o zatwierdzeniu taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Sąd przytoczył przepis art. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i z jego brzmienia wywiódł, że korzystanie ze wskazanych usług powinno być ogólnie dostępne, a dostęp do nich nie może opierać się na dowolnych zasadach. Z tego względu organy gminy zostały wyposażone w instrumenty prawa mające zapobiegać podejmowaniu przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne działań skierowanych na osiągnięcie zysku, a to poprzez weryfikację przez wójta (burmistrza, prezydenta) a następnie radę gminy przedstawionej taryfy co do jej zgodności z przepisami ustawy i celowości ich ponoszenia (art. 24 ust. 4 ustawy).

WSA podzielił stanowisko skarżącego, że przepis art. 2 pkt 10 i 11 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie zawiera pojęcia ścieków komunalno-przemysłowych. Co więcej, takim pojęciem nie operuje także wniosek A. sp. o.o. w U. o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na ternie gminy M. z dnia [...] października 2012 r. We wniosku tym A. określił taryfowe grupy odbiorców: S1 - "dostawcy ścieków bytowych" oraz S2 – "dostawcy ścieków komunalnych i przemysłowych". Ingerując zatem w treść taryf, zdaniem WSA, Rada przekroczyła kompetencje wynikające z art. 24 ust. 1 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, jako że przepisy te upoważniają radę gminy jedynie do zatwierdzenia lub do odmowy zatwierdzenia taryfy przedłożonej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, nie zaś do modyfikowania przedstawionej przez przedsiębiorstwo do zatwierdzenia taryfy.

Takie działanie Sąd pierwszej instancji uznał za działanie bez podstawy prawnej uzasadniające stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.

Niezależnie od powyższego WSA wskazał, że art. 24 ust. 5 ww. ustawy, przyznając radzie gminy kompetencję do zatwierdzenia taryf umożliwia jej jednocześnie realną kontrolę wysokości stosowanych cen i opłat za usługi świadczone przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Rada gminy jako wzorzec kontroli winna przyjąć zasady uchwalone w Konstytucji, przepisy ustawy normujące materię ustalenia taryf i ich zatwierdzania, zasady rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, oraz warunki i sposób tych rozliczeń. Taryfy powinny być sporządzone w sposób uwzględniający odnoszące się do nich regulacje prawne zawarte w ustawie oraz innych aktach będących źródłem prawa i nie mogą być z tymi regulacjami sprzeczne.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała tych wymogów nie spełnia. Z treści wniosku wynika bowiem, że prognozowana ilość wody pobranej ze Stacji Uzdatniania Wody w L. i [...] w okresie sezonu to 75.000 m3 a poza sezonem 207.200 m3, natomiast prognozowana ilość zakupionej wody w okresie sezonu to 340.081 m3, zaś poza sezonem 239.919 m3.

Mając na uwadze powyższe dane, Sąd za bezpodstawny uznał argument organu, że ujęcie wody w L. pozwala na zbiorowe zaopatrzenie w wodę stałych – 5.000 mieszkańców - oraz ośrodków wypoczynkowych funkcjonujących przez cały rok kalendarzowy, natomiast nie wystarcza na zaopatrzenie w wodę przybywających w sezonie letnim turystów i sezonowych przedsiębiorców wobec czego w sezonie letnim A. Spółka z o.o. w U. jest zmuszona uruchamiać dodatkowo magistralę wodociągową z K. do M., którą transportowana jest woda kupowana po dużo wyższej cenie niż własna od B. Spółka z o.o. w K. Powyższe dane wskazują bowiem, że woda z B. w K. odbierana jest zarówno w sezonie jak i poza sezonem. Przyjmując za organem, że cena tej wody jest znacznie wyższa niż cena wody z ujęć własnych, należałoby przyjąć, że środkami uzyskanymi ze sprzedaży wody w taryfie W2 finansowana musi być woda w taryfie W1 (skoro także obejmuje droższą wodę z B. w K. a jednak jest znacznie niższa od taryfy W2).

Zdaniem Sądu należy też zgodzić się ze skarżącym, że doszło w tym wypadku do naruszenia art. 2 pkt 13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, zgodnie z którym taryfowa grupa odbiorców usług – to grupa odbiorców wyodrębnionych na podstawie charakterystyki zużycia wody lub odprowadzanych ścieków, warunków zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a także na podstawie sposobu rozliczeń za świadczone usługi. Rada Gminy zatwierdzając taryfy za wodę zaakceptowała jednocześnie zróżnicowanie odbiorców wody według cechy – charakterystyki zużycia wody, odnosząc to kryterium do relacji zużytej wody w lipcu i sierpniu do średniomiesięcznego zużycia wody w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca. Ilość zużytej wody nie mieści się jednak w pojęciu charakterystyki zużycia wody.

WSA podkreślił, że w odpowiedzi na skargę organ zawarł argument dotyczący charakteru taryfy za wodę całkowicie sprzeczny z treścią wniosku A. Sp. z o.o. Organ wskazał bowiem, że taryfa za wodę ma charakter jednolitej i jednoczłonowej, z pewnością nie ma charakteru progresywnego jak też sezonowego. Tymczasem z zapisów zawartych we wspomnianym wniosku wynika, że "zarząd Spółki zdecydował się na przyjęcie taryfy sezonowej" (k. 17 wniosku).

O ile we wniosku zawarto (choć - w ocenie WSA - nietrafne) dane i argumenty mające potwierdzać wyższe koszty a zatem i wyższą cenę wody w taryfie W2, o tyle brak jest danych dla wykazania stosowania taryfy S2 – dotyczącej dostawców ścieków komunalnych i przemysłowych – w wysokości prawie trzy i półkrotnie wyższej od taryfy S1. Nie wiadomo też z jakich względów ścieki z pensjonatów choć nie różnią się od ścieków bytowych mają być zaliczane do ścieków komunalnych.

Biorąc pod uwagę powyższe względy oraz fakt, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego a od czasu jej podjęcia upłynął już rok, Sąd I instancji - na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej: usg) - stwierdził, że została ona podjęta z naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Gminy M., zaskarżając go w części dotyczącej naruszenia przepisu art. 2 pkt 13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w związku z wydzieleniem w taryfie za wodę taryfowej grupy odbiorców usług W-1 według cechy charakterystyka zużycia wody, oraz w związku z zaliczeniem ścieków pochodzących z pensjonatów na terenie Gminy M. do ścieków komunalnych mimo, że według sądu ścieki te są ściekami bytowymi co powoduje, że nie powinny być pensjonaty zaliczone do grupy taryfowej S-2 w taryfie za ścieki na rok 2013. Rada Gminy wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi w tym zakresie, bądź uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa:

1) materialnego:

a) art. 2 pkt 13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez błędną wykładnię oraz niezastosowanie art. 20 ust. 2 i 3 tej ustawy w zakresie w jakim sąd orzekł, że wydzielenie w taryfie za wodę i ścieki na rok 2013 taryfowej grupy odbiorców wody W-1 i zatwierdzonej zaskarżoną uchwałą nastąpiło w oparciu o ilość zużytej wody,

b) art. 2 pkt 9 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez sąd, że nie wiadomo z jakich względów ścieki z pensjonatów choć nie różnią się od ścieków bytowych, mają być zaliczane do ścieków komunalnych,

2) procesowego:

a) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) przez błędną ocenę materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, a w szczególności danych do kalkulacji taryfy za wodę zawartych we wniosku taryfowym, polegającą na przyjęciu przez sąd, że grupa taryfowa odbiorców wody W-1 jest subsydiowana skrośnie przez grupę taryfową odbiorców wody W-2,

b) art. 133 § 1 ppsa przez błędną ocenę materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy a w szczególności danych zawartych we wniosku taryfowym, polegającą na przyjęciu przez sąd, że we wniosku taryfowym brak jest danych dla wykazania stosowania taryfy S2 - dotyczącej dostawców ścieków komunalnych i przemysłowych - w wysokości prawie trzy i pół krotnie wyższej od taryfy S1,

co mogło mieć istotny wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu.

Jak wynika z uzasadnienie zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji - stwierdzając, że kontrolowana uchwała została wydana z naruszeniem prawa - uznał, że Rada Gminy M., ingerowała w treść uchwały i tym samym uchybiła art. 24 ust. 1 i 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Sąd ustalił bowiem, że wniosek A. nie dotyczył ścieków komunalno-przemysłowych a nadto powołana ustawa, w szczególności w art. 2 pkt 10 i 11, nie zna tego typu ścieków.

Powyższego stanowiska skarga kasacyjna nie podważa. W jej podstawach w szczególności nie wskazano na naruszenie art. 24 ust. 1 i 5 ani też art. 2 pkt 10 i 11 ustawy. Tym samym stwierdzone przez Sąd naruszenie wskazanych przepisów jest wiążące.

Już z tych względów zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Należy bowiem mieć na względzie, że co do zasady zgodnie z art. 147 § 1 ppsa, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z kolei w myśl art. 24 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf wskazanych we wniosku albo o odmowie ich zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami.

W świetle powołanych przepisów nie ma zatem podstaw do orzekania o części uchwały. Stwierdzenie przez sąd, że zatwierdzając taryfę organ wadliwie nie dopatrzył się choćby w ograniczonym zakresie niezgodności z przepisami skutkuje koniecznością stosownego orzeczenia o całości uchwały.

Odnosząc się do wiążących podstaw, na których skargę kasacyjną oparto (art. 183 § 1 ppsa) należy wskazać, że w kwestii taryf za odprowadzanie ścieków skarga kasacyjna formułuje jedynie zarzut naruszenia art. 2 pkt 9 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz art. 133 § 1 ppsa.

Żaden z tych zarzutów nie podważa jednak w sposób skuteczny stanowiska prezentowanego w tym zakresie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji.

Art. 2 ust. 9 ustawy definiuje bowiem jedynie ścieki bytowe i zarzutem błędnej - jak twierdzi strona - wykładni tego przepisu nie można zasadnie kwestionować wywodzonego z art. 24 i art. 2 pkt 10 i 11 poglądu o zakazie "modyfikowania" przez radę gminy treści wnioskowanej taryfy oraz wprowadzenia nieznanej ustawie kategorii ścieków komunalno-przemysłowych.

Z kolei objęty podstawami skargi kasacyjnej art. 133 § 1 ppsa wskazuje, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Z treści przywołanej regulacji zasadnie wywodzi się, że sąd orzekając musi dysponować kompletem akt sprawy, a obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach, co wiąże się z zakazem czynienia przez sąd własnych ustaleń i oznaczałoby przekroczenie kompetencji ograniczonej do kontroli administracji publicznej. Za trafne uznać należy też stwierdzenia, że jeżeli zamiarem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest kwestionowanie poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych to samoistny zarzut naruszenia art. 133 § 1 nie może być skuteczny, ustalenia faktyczne mogą być bowiem podważane zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (por. np. wyrok z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I GSK 1377/13, z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 601/13, z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2231/11).

W tym stanie rzeczy - podzielając dominujące w orzecznictwie poglądy - skład orzekający uznał, że w omówionym zakresie zarzut naruszenia art. 133 § 1 ppsa nie mógł wywołać oczekiwanego skutku.

Jak wskazano skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona już z tego względu, że skutecznie nie zostało podważone stanowisko Sądu co do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa odnośnie zatwierdzenia taryf za odprowadzanie ścieków.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy jednak wskazać, że skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego za częściowo zasady uznał zarzut naruszenia art. 2 pkt 13 ustawy przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji przez wadliwe zakwestionowanie wyodrębnienia taryfowych grup odbiorców wody W-1 i W-2.

Art. 2 w pkt. 13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków stanowi, że użyte w ustawie określenie - taryfowa grupa odbiorców usług - oznacza odbiorców wyodrębnionych na podstawie charakterystyki zużycia wody lub odprowadzanych ścieków, warunków zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a także na podstawie sposobu rozliczeń za świadczone usługi.

Przepis wskazuje zatem kryteria wyodrębnienia taryfowych grup odbiorców usług. Odnośnie zbiorowego zaopatrzenia w wodę ustawowe kryteria te, to: 1/ charakterystyka zużycia wody, 2/ warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę, 3/ sposób rozliczeń za usługę.

Zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, że każde z tych kryteriów może stanowić odrębną podstawę wyodrębnienia taryfowych grup odbiorców usług. Dla wyodrębnienia tych grup nie jest zatem wymagane spełnienie wszystkich trzech przesłanek łącznie. W świetle uzasadnienia wyroku brak jednak podstaw by twierdzić, że Sąd I instancji prezentował w tym względzie odmienne stanowisko.

Niewątpliwie kryteria wyodrębnienia taryfowych grup odbiorców wody nie zostały doprecyzowane. Zwroty takie jak "charakterystyka zużycia wody" czy "warunki zaopatrzenia w wodę" w istocie uznać należy za nieostre. Generalnie ratio umieszczenia takich zwrotów w treści przepisu stanowi to, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia tylko ad casum. Ukonkretnienie znaczenia normy zawierającej takie zwroty następuje więc przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto. Dekodowanie takiej normy przez odniesienie się do konkretnego stanu faktycznego sprowadza się tym samym do stosowania prawa (por. "Interpretacja a subsumcja zwrotów niedookreślonych i nieostrych" E. Łętowska; Państwo i Prawo, 7-8/2011).

W świetle powyższego, odnosząc się do okoliczności rozpoznawanej sprawy, trzeba przypomnieć, że w ocenie WSA, wyodrębnienia grup taryfowych W-1 i W-2 dokonano według kryterium charakterystyki zużycia wody - odnosząc to kryterium do relacji zużytej wody w lipcu i sierpniu w stosunku do średniomiesięcznego zużycia wody przed sezonem letnim, przy czym, według Sądu I instancji, ilość wody nie mieści się w pojęciu charakterystyki jej zużycia.

Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można się z tym zgodzić.

Przede wszystkim, potocznie pod pojęciem charakterystyki rozumie się podstawowe dane o czymś, cechy czegoś. W tym stanie rzeczy nie ma przeszkód by, co do zasady, ilość zużytej wody uznać za charakterystykę jej zużycia. Podkreślenia wymaga też, że rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886) w § 13 ust. 2 pkt 2 stanowi, że taryfowe ceny i stawki opłat powinny zapewniać motywowanie odbiorców usług do racjonalnego korzystania z wody, co - dość jednoznacznie - wskazuje na związek cen taryfowych wody z ilością jej zużywania.

W rozpatrywanym przypadku zasadne jest jednak przyjęcie, że o charakterystyce zużycia wody decyduje nie tyle jej ilość, co "systematyczność" jej zużywania, choć systematyczność ta z kolei oceniana jest na podstawie ilości jej zużywania. Taki podział odbiorców wody, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie pozostaje w sprzeczności z przepisami powoływanej ustawy, w szczególności z jej art. 2 pkt 13. Zwiększenie zużycia wody w sezonie w stosunku do zużycia sprzed tego okresu - pozostające w związku z charakterem miejscowości i znacznym zwiększeniem ludności w sezonie letnim - to nic innego jak dane dotyczące tego zużycia i jego cecha.

Takie kryterium przynależności do odpowiedniej grupy taryfowej nie oznacza więc, że wyodrębnienie grup taryfowych odbiorców W-1 i W-2 nastąpiło z naruszeniem przepisów ustawy. Z treści art. 2 pkt 3 nie można bowiem wywieść, że ustawodawca omawiane kryterium (systematyczności w zużyciu wody) wyeliminował jako przesłankę podziału na grupy.

Należy też uznać, że co do zasady proponowany w taryfie podział odbiorców wody (W-1 i W-2) – zgodnie z wymogiem z § 13 ust. 2 pkt 3 prowadziłby do eliminacji subsydiowania skrośnego podmiotów mających zwiększone zapotrzebowanie na wodę w sezonie letnim przez tych, którzy korzystają z usług w ciągu roku na stałym poziomie i nie generują dodatkowych kosztów związanych z urządzeniami wodociągowymi. Kwestia prawidłowości ustaleń w tym zakresie przyjętych przez Sąd I instancji przy orzekaniu podważana jest jedynie zarzutem naruszenia art. 133 § 1 ppsa, tymczasem - z przyczyn będących już przedmiotem rozważań - oparcie skargi kasacyjnej na tej podstawie nie ma usprawiedliwienia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela nadto poglądu wyrażanego w skardze kasacyjnej, że wyodrębnienie grup taryfowych W1 i W2 było uzasadnione w oparciu o kryterium warunków zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Wprawdzie także pojęcie warunku, podobnie jak pojęcie charakterystyki, można wiązać z cechą czegoś. Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy wykazywana konieczność uruchomienia dodatkowej magistrali wodociągowej z K. do M. i związanych z tym urządzeń z uwagi na zwiększenie zapotrzebowania na wodę w sezonie letnim nie skutkuje tym, że odbiorcy zaliczani do grupy W1 i W2 są zaopatrywani w wodę na odmiennych warunkach (w szczególności z innych sieci).

Systematyczność co do ilości zużywanej wody i wyodrębnienie grup (w zależności od zwiększenia poboru w sezonie letnim) wyraźnie wskazuje natomiast na kryterium zużycia nie zaś warunków zaopatrywania.

Brak też podstaw by uznać, że wykładnia art. 2 pkt 13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wymaga uwzględnienia art. 20 ust. 3 tej ustawy.

Art. 20 - jak wynika z jego ust. 1 - przewiduje jedynie określenie taryfy przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (na 1 rok). Ustęp 3 wskazuje zaś, że ceny i stawki opłat określone w taryfie są różnicowane dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców usług na podstawie udokumentowanych różnic kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Przytoczona regulacja w żadnej mierze nie określa zatem zasad (kryteriów) wyodrębniania taryfowych grup odbiorców usług, choć nie ulega kwestii, że wyodrębnienie tych grup byłoby niecelowe jeżeli nie można byłoby przypisać im zróżnicowanych cen i stawek.

Sam fakt różnic w kosztach zbiorowego zaopatrzenia w wodę czy zbiorowego odprowadzania ścieków - w rozumieniu art. 20 ust. 3 ustawy - nie pozwala na wyodrębnienie poszczególnych grup taryfowych odbiorców usług i nie stanowi dodatkowego kryterium wyodrębnienia tych grup odbiorców usług. Kryteria te ustawodawca wskazał jedynie w art. 2 pkt 13.

Z tych wszystkich względów, mając na uwadze całokształt rozważań skarga kasacyjna, z braku dostatecznie usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.