Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 970/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 72 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Monika Sawa (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Minister Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Minister Rozwoju (dalej: Minister/organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...], stwierdzającej nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę K., prawa własności nieruchomości, położonej w jednostce ewidencyjnej K. - [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, zajętej pod ul. [...] w K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda [...], działając w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...], stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę K., prawa własności nieruchomości, położonej w jednostce ewidencyjnej K. - [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, zajętej pod ul. [...] w K. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., wniosła J. L., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem. Po rozpatrzeniu odwołania Minister wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Minister podniósł, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki:

- nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

- nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

- nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Minister podał, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość :

- nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, a z akt sprawy wynika, że właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (wydzielonej z działki nr [...], która została utworzona z działki nr [...]), w dniu 31 grudnia 1998 r. była A. S.;

-aktualnie właścicielem przedmiotowej nieruchomości, na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] czerwca 2016 r.. Rep. [...] nr [...], po zmarłej w dniu [...] maja 2016 r. A. S. jest J. L.;

- dla przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Organ wskazał także, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, co ustalono na podstawie:

- uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia [...] maja 1986 r., w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Województwa [...] z 1986 r., nr [...] poz. [...]), na mocy której ul. [...] w K. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich;

- art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, drogi lokalne miejskie w dniu 1 stycznia 1999 r. stały się drogami gminnymi;

- mapy z projektem podziału nieruchomości, włączona do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] maja 2016 r. pod numerem [...], wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych, z której wynika zajęcie ww. nieruchomości pod drogę publiczną. Ponadto, znajduje się na niej adnotacja, iż przedstawia stan na dzień 31 grudnia 1998 r.

Organ podał także, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy:

- oświadczenie Zastępcy Dyrektora ds. Obsługi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia [...] czerwca 2016 r., z którego wynika, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. ul. [...] w K. pozostawała w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg;

- metryka ul. [...] sporządzonej w październiku 1990 r. Z informacji w niej zawartych wynika, iż ulica, na dzień sporządzenia metryki, była oświetlona, posiadała kanalizację ogólnospławną, kanalizację deszczową i wodociąg. Ponadto, według stanu na dzień 31 grudnia 1989 r., ul. [...] posiadała nawierzchnię twardą nieulepszoną tłuczniową oraz ulepszoną bitumiczną. Znajdowało się również [...] znaków drogowych.

Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r, poz. 506), również w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1998 r., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i utylizacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną (a od 1 stycznia 1999 r. również w gaz), należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że wykonując te zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wszelkie czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ul. [...] sieci i urządzeń elektrycznych musiały być zlecane przez Gminę lub z nią konsultowane. Z powyższego wynika, że czynności zarządcze w stosunku do ul. [...] wykonywane były przez podmiot publicznoprawny zarówno przed dniem 31 grudnia 1998 r. jak i po tej dacie (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 145/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 833/15 oraz z dnia 22 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 2059/09). Organ uznał w konsekwencji biorąc pod uwagę powyższe, że przesłanki określone w ww. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. zostały spełnione.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. L. (dalej: skarżąca) zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zmian.) w zw. z art. 4 pkt 1 i 2 oraz art, 34 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zmian.) poprzez błędne uznanie, że nieruchomość obejmująca działkę nr [...], o pow. [...] ha, objęta księgą wieczystą nr [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną i pozostawała we władaniu publicznym, podczas gdy przedmiotowa działka nie była zajęta w tym dniu i nadal nie jest zajęta pod drogę publiczną, lecz pozostawała w dniu 31 grudnia 1998 r. i nadal pozostaje we władaniu osoby fizycznej;

2. przepisów prawa materialnego - art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. ustawy o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zmian.) poprzez błędne uznanie, że skoro do zadań własnych gminy należą sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, jak i wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz, to oznacza to, iż wykonując te zadania jednostka samorządu musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością obejmującą działkę nr [...], o pow. [...] ha, objętą księgą wieczystą nr [...];

3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 8, art. 77 §1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zmian.) poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewywiązanie się przez Ministra Rozwoju, jak i przez Wojewodę [...], z obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - co doprowadziło do błędnego uznania, iż nieruchomość obejmująca działkę nr [...], o pow. [...] ha, objęta księgą wieczystą nr [...], w dniu [...] grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną i pozostawała we władaniu publicznym, podczas gdy przedmiotowa działka nie była zajęta w tym dniu i nadal nie jest zajęta pod drogę publiczną, lecz pozostawała w dniu 31 grudnia 1998 r. i nadal pozostaje we władaniu osoby fizycznej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., a także o zasądzenie od Ministra Rozwoju na rzecz skarżącej J. L. zwrotu kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 45).

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje wymienionym przepisom prawa nie uchybiły.

Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.).

Zgodnie z jego treścią nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Powołany przepis określa zatem normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Przesłanki te to: władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne - niestanowiącymi ich własności i faktyczne zajęcie tych gruntów pod drogi, istniejące w tej dacie.

Przepis art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej w związku z tym wyjaśnienia tego pojęcia należy szukać w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) Zgodnie z art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki: po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By droga zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego z niej korzystania.

Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00).

W niniejszej sprawie niesporne jest, że Uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z [...] maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]), ulica [...] w K. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, pod numerem [...] dla dzielnicy [...] w załączniku nr [...] do tej uchwały. Natomiast na mocy art. 103 ust. 2 powoływanej powyżej ustawy, dotychczasowe drogi gminne i lokalne drogi miejskie stały się 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Zatem ul. [...] stała się z tym dniem drogą gminną. Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] z [...] października 2005 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze K., miasta będącego na prawach powiatu w Województwie [...], ulicy [...] w K. nadano nowy numer drogi [...].

Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przestrzenny zasięg działania powołanego przepisu art. 73 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dacie 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej (wyrok WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1191/15). Droga to nie tylko jezdnia, ale także wszystko to co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki przeznaczone do powszechnego korzystania (wyrok NSA z 2 października 2918 r. sygn.. akt I OSK 2839/16).

W niniejszej sprawie organ wskazał, że jak wynika z oświadczenia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. powołanego Uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z [...] lipca 2008 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej K. Zarząd Komunalny w K., zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz.U. Województwa [...], nr [...], poz. [...]) z [...] czerwca 2016 r. oraz z projektu podziału działki nr [...], przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Urzędu Miasta K. [...] maja 2016 r. pod klauzulą [...] nr [...] i odbitki z mapy zasadniczej sekcja [...] w skali 1:500 z naniesioną działką stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania działka ta nr. [...] stanowiła część pasa drogowego ulicy [...] w K. według stanu na 31 grudnia 1998 r. W ocenie Sądu przedmiotowa mapa w kształcie w jakim znajduje się w aktach administracyjnych pozwala zatem na jednoznaczne stwierdzenie, że działka nr [...] znajdowała się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Na mapie znajduje się wyraźne oznaczenie pasa drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r. z wyraźnym oznaczeniem nieruchomości. Z akt administracyjnych wynika także, na co zwróciły uwagę organy obu instancji, że operat podziału nieruchomości wykonano w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, co poświadcza zamieszczona uwaga na mapie podziału w skali 1:1000. Organ słusznie zwrócił uwagę, że sporządzenie projektu podziału nieruchomości dla tego postępowania administracyjnego w trybie art. 73 oznacza wydzielenie w granicach użytkowania pasa drogowego według stanu na 31 grudnia 1998 r. Powyższe dokumenty potwierdzają fakt zajętości nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r.

O fakcie władania tą nieruchomością świadczy natomiast metryka ulicy [...] miasta K. p. ks. inwent. [...] z października 1990 r., na podstawie której organ ustalił, że jest to ulica lokalna ogólnodostępna o długości [...] metrów biegnąca od ul. [...] do ul. [...]. Metryka zawiera m. in. wpis o wykonanych ocenach nawierzchni jezdni w 1989 roku. Z załączonego szkicu ulicy [...] wynika ponadto, że ulica ta posiadała przed dniem 31 grudnia 1998 r. nawierzchnie bitumiczną bez chodników. Ulica ta w dniu sporządzenia metryki była oświetlona, posiadała również kanalizację ogólnospławną opadową oraz wodociąg. Ponadto w oświadczenia z [...] czerwca 2016 r. zarządcy drogi wynika, że nieruchomość ta pozostawała 31 grudnia 1998 r. w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg - prawnego poprzednika obecnego zarządcy drogi. W dniu zaliczenia drogi gminnej nr [...] - ul. [...] w K. do kategorii drogi gminnej ww. uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta z [...] maja 1986 r. ustawowym zarządcą drogi stał się Prezydent Miasta K. Zgodnie z art. 19 ustawy o drogach publicznych z 21 marca 1985 r. do jego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, a więc czynności związane z władztwem publicznoprawnym. Jak zasadnie wskazały organy obu instancji istotny jest sam fakt wykonywania tego władztwa. Dla wywołania zaś skutku rzeczowego względem gminy w dniu 1 stycznia 1999 r. znaczenie posiada jedynie fakt zaliczenia drogi do kategorii drogi publicznej. Droga gminna nr [...] - ul. [...] w K. od [...] maja 1986 r. do chwili obecnej stanowi drogę publiczną w zarządzie Prezydenta Miasta K.

Sąd podziela także przywołane przez organy stanowisko wyrażone w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie min. w wyroku z 27 lutego 2008 r. sygn. akt: I SA/Wa 1785/07, że "(...) Z istoty zarządu sprawowanego na podstawie przepisów art. 19 - 22 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), a wykonywanego wobec drogi publicznej przez jej zarządcę, wynikają określone czynności, jakie ten zarządca musi wykonywać wobec zarządzanej przez siebie drogi, które to czynności świadczą w sposób niebudzący wątpliwości o władaniu nieruchomością, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ". Także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 listopada 2012 sygn. akt. I SA/Wa 791/12 wskazano, że: "władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem , uznać, że istnieje możliwość wskazania dokonywania czynności administrowania w formach określonych w ustawie o drogach publicznych, tylko na konkretnych działkach. Ponadto istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo. Zauważyć jedynie należy, że domniemanie wykonywania władztwa przez zarządcę drogi odnosi się do obszaru gruntu zajętego pod drogę, a więc najpierw należy wskazać zakres zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną."

Tym samym w ocenie Sądu zarzuty skargi są nieuzasadnione bowiem organy dokonały wszechstronnej oceny dowodów i w konsekwencji prawidłowo przyjęły na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że zostały spełnione wszystkie przesłanki art. 73 ustawy, w tym został wykazany zarówno element zajętości jak i władania przedmiotową nieruchomością na dzień 31 grudnia 1998 r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).