Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 131/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta~Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 5 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S.A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt IV SAB/Gl 93/18 w sprawie ze skargi T.K. na bezczynność Prezesa Zarządu M. S.A. w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. S.A. w B. na rzecz T.K. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 20 września 2018 r. sygn. akt IV SAB/Gl 93/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezesa Zarządu [...] S.A. w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: 1) stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności; 2) stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony skarżącej z [...] stycznia 2018 r. w terminie 14 dni; 4) oddalił skargę w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny; 5) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

T. K. w piśmie z [...] stycznia 2018 r. zwrócił się do Prezesa Zarządu [...] S. A. w B. z prośbą o udostępnienie informacji:

1) podanie kto personalnie (imiona i nazwiska) lub też kolektywnie (nazwa oraz skład organu) decydował o rozdziale karnetów VIP na mecze siatkarskiej męskiej drużyny seniorów grających w [...] Lidze w sezonie 2017/2018;

2) ile kart VIP i o jakiej wartości (jednostkowej i łącznej) zostało wydanych;

3) jakie warunki formalne należało spełnić, aby zostać posiadaczem takiej karty (czy też może przydział kart odbywał się na zasadzie uznaniowej);

4) czy wydane karty VIP są imienne, czy też obowiązują w przypadku osób towarzyszących posiadaczowi karty VIP (jeśli tak to w jakiej liczbie osób);

5) podanie powodów nieuwzględnienia wnioskodawcy jako Radnego Rady Miejskiej w B. w podziale kart VIP na mecze [...] w sezonie 2017/2018.

Jako podstawę prawną wniosku został wskazany art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330), powoływanej dalej jako "u.d.i.p.".

Prezes Zarządu [...] S. A. w piśmie z [...] stycznia 2018 r. poinformował skarżącego, że jego wniosek dotyczy szczegółowych danych dotyczących działań Spółki o charakterze promocyjno-marketingowym, zaś informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. poz. 153 ze zm.). W związku z powyższym dane zawarte we wniosku nie stanowią informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Równocześnie w piśmie zacytowany został art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

T. K. w piśmie z [...] lutego 2018 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezesa Zarządu [...] S. A. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudzielenie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa - na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. poz. 173) w związku z art 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, obecnie Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wymierzenie organowi grzywny na postawie w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu [...] S. A. wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powołanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę. Sąd wskazał, że z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że jedynym akcjonariuszem [...] Spółka Akcyjna jest Gmina B. [...], wykonujący zadania publiczne, którego jedynym akcjonariuszem jest Gmina B., korzystający ze środków publicznych, jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia posiadanych informacji publicznych w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

[...] Spółka Akcyjna w B. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 oraz 14 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 4 oraz art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pismo informujące skierowane przez organ do wnioskodawcy nie może zawierać zarówno informacji co do braku obowiązku organu do udzielenia informacji, gdyż jest podmiotem, od którego w żądanym zakresie żądać jej nie można, jak i informacji, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do konstatacji, że przesłane przez [...] S.A. pismo z [...] stycznia 2018 r. nie było informacją skierowaną do wnioskodawcy, co kolejno doprowadziło do uznania bezczynności organu, podczas gdy u.d.i.p. nie precyzuje jakie elementy zawierać ma pismo informujące wnioskodawcę, co jednocześnie powoduje brak możliwości stwierdzenia bezczynności, kiedy w istocie pismo informacyjne zostało w przepisanym czasie skierowane do wnioskodawcy.

Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 P.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie spółka zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.

T. K. w piśmie z [...] grudnia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie przesłanki te zaistniały.

Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię. Oznacza to, że przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy – jako niezakwestionowany w skardze kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek uznać jako ustalony prawidłowo. W odniesieniu do stanu faktycznego przyjąć zatem należało, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do Prezesa Zarządu [...] S.A. w B. i dotyczył podania zasad dystrybucji karnetów VIP na mecze siatkarskiej męskiej drużyny seniorów grających w [...] Lidze w sezonie 2017/2018. Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że jedynym akcjonariuszem [...] Spółka Akcyjna jest Gmina B. W piśmie z [...] stycznia 2018 r. Prezes Zarządu [...] S.A. w B. poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i w związku z tym nie stanowią informacji publicznej oraz przytoczył treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Wskazać jeszcze trzeba, że uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.

Skarżący kasacyjnie organ kwestionuje zarówno kwalifikację podmiotową, jak i przedmiotową żądanych informacji, jako informacji o sprawach publicznych w rozumieniu u.d.i.p. i podlegających udostępnieniu na zasadach określonych w tej ustawie.

Jeśli chodzi o kwalifikację podmiotową, to skarżący kasacyjnie zarzuca błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., podczas gdy Sąd I instancji uznał, że [...] Spółka Akcyjna jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Z uzasadnienie skargi kasacyjnej wynika jednak, że obowiązek informacyjny [...] S.A. w B. jest rozważany także w kontekście wykonywania zadań publicznych oraz dysponowania majątkiem publicznym w sytuacji pozostawania wszystkich akcji [...] we własności Gminy B.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. W myśl zaś art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązek ten spoczywa na podmiotach reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osobach prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obejmuje więc podobnie opisane podmioty jak w art. 4 ust. 1 pkt 4, jedynie częściowo powiązane stosunkami właścicielskimi ze Skarbem Państwa lub samorządem terytorialnym. Jak wskazuje się w doktrynie powyżej wskazane grupy podmiotów są w praktyce zdominowane przez organizacyjno-prawne formy zarządu mieniem publicznym celem prowadzenia działalności gospodarczej. Z powodu ogólnego sformułowania ustawodawcy określona forma organizacyjna osób prawnych lub jednostek organizacyjnych wydaje się nie mieć znaczenia. Jedyny element ograniczający wprost przynależność do tej grupy, to stosunki własnościowe wiążące owe podmioty ze sferą publiczną (M. Bernaczyk, Obowiązek bezwnioskowego udostępniania informacji publicznej, System Informacji Prawnej LEX).

Mając na uwadze powyższe oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do badania zasadności powyżej wskazanego zarzutu naruszenia prawa materialnego i uznał, że zarzut błędnej wykładni jest całkowicie bezzasadny.

Nie ulega wątpliwości, że [...] Spółka Akcyjna w B. powstała w celu realizacji zadań ustawowych spoczywających na jednostkach samorządu terytorialnego, będących jej udziałowcami, co znajduje podstawę prawną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.). Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1263 ze zm.), tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 27 ust. 2 cytowanej ustawy, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. Według zaś art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, który działa jako osoba prawna. To zaś oznacza, że [...] Spółka Akcyjna w B. jest podmiotem wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. I tego faktu nie zmienia okoliczność, że częściowo zadania te są wykonywane w formach charakterystycznych dla spółek prawa handlowego, a więc odpłatnie i z nastawieniem na zysk. Z cytowanego powyżej przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Oznacza to, że skarżąca kasacyjnie Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej również na podstawie tego przepisu, ponieważ nie ulega najmniejszej wątpliwości, że dysponuje ona majątkiem publicznym. Z tego też powodu mieści się ona w katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, zawartym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Kolejno zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczył art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl zaś art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2).

Z powyższych przepisów wynika, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 u.d.i.p.). Jednakże, jeśli organ odmawia udostępnienia informacji, to obowiązany jest tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z tych form działania, zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności.

Takiej też wykładni powyższych przepisów dokonał Sąd I instancji. Skarżąca kasacyjnie Spółka nie podjęła nawet próby wykazania, że cytowane przepisy powinny być rozumiane w inny sposób. Skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu tego zarzutu utrzymuje w istocie, że prawidłowa wykładnia tych przepisów w okolicznościach sprawy powinna prowadzić do ustalenia, że informacje żądane we wniosku nie stanowią informacji publicznej. Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenia, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej i z tej przyczyny organ nie miał obowiązku ich udostępnienia, nie mogły stanowić uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1, art. 14 ani art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy. W jakikolwiek sposób nie podważają bowiem dokonanej przez Sąd I instancji wykładni zasad udostępniania informacji publicznych. Prawidłowość oceny Sądu I instancji co do tego, czy żądane informacje stanowią informację publiczną, może być zaś skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia przepisów regulujących, np. zakres stosowania u.d.i.p. (art. 1), czy przedmiot informacji publicznej (art. 6). Istota sformułowanych przez skarżącą kasacyjnie Spółkę zarzutów i ich uzasadnienie wskazują natomiast, że kwestią wątpliwą w uznaniu Spółki pozostaje fakt przyjęcia przez Sąd I instancji, że wniosek z [...] stycznia 2018 r. o podanie informacji o zasadach rozdziału karnetów VIP na mecze siatkarskiej męskiej drużyny seniorów grających w [...] Lidze w sezonie 2017/2018, dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy w istocie nieprawidłowej – jak utrzymuje skarżąca kasacyjnie Spółka – oceny Sądu I instancji treści wniosku z [...] stycznia 2018 r. jako nie dotyczącej spraw publicznych. Zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczy tym samym błędnej wykładni powołanych przepisów i wykluczenia informacji objętej wnioskiem spod uregulowanego w u.d.i.p. obowiązku informacyjnego organu, ani nawet nie dotyczy błędnego zastosowania przepisów, lecz zmierza do zakwestionowania przyjętego przez Sąd stanowiska o bezczynności organu w zakresie udostepnienia informacji publicznej pomimo wystosowania pisma z [...] stycznia 2018 r. informującego o braku możliwości spełnienia żądania wniosku, uzasadnionego nieposiadaniem waloru informacji publicznych, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie organ dopełnił stosownego obowiązku wynikającego z u.d.i.p. przez skierowanie do skarżącego pisma informującego. W rzeczywistości zatem zarzut ten zmierza do zakwestionowania prawidłowości oceny stanu faktycznego sprawy.

W związku z tym należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12 i 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, www.orzczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych). Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Kwestionując ocenę stanu faktycznego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyroki NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12 i 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyroki NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11 i 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy czyniąc to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, 11 października 2012 r., I FSK 1972/11 i 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono, w konsekwencji podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły osiągnąć skutku.

Należy wskazać, że z treści pisma z [...] stycznia 2018 r. wynika, że organ nie dokonał żadnej z czynności, które stanowiłyby wykonanie obowiązków organu w związku ze złożeniem przez stronę wniosku w trybie u.d.i.p. Rację ma Sąd I instancji, że zawarte w tym piśmie informacje wzajemnie wykluczają się. Skoro organ stwierdził, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, to był zobowiązany do wskazania podstaw takiej oceny. Jeśli zaś uznał, że w stanie faktycznym sprawy znajduje zastosowanie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to musiał wcześniej uznać, że żądane informacje stanowią informacje udostępniane w trybie i na zasadach u.d.i.p., ale udostępnienie ich podlega ograniczeniu ze względu na chronione prawem tajemnice. W takiej sytuacji nie jest wystarczające poinformowanie skarżącego w formie pisma, z powołaniem się na art. 5 u.d.i.p., że wniosek dotyczy danych dotyczących działań Spółki o charakterze promocyjno-marketingowym i informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Przypomnieć trzeba, że odmowa udostępnienia informacji publicznej – zgodnie z art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. – następuje w drodze decyzji, do której – na podstawie art. 16 ust. 2 tej ustawy – stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowo więc Sąd I instancji uznał, że stwierdzenia zawarte w piśmie z [...] stycznia 2018 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek nie stanowią wykonania obowiązków organu wynikających z u.d.i.p., a zatem organ dopuścił się bezczynności.

Wobec tego, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).