Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1509/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 lipca 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r., T. S.A. z siedzibą w W. (nazywany dalej "skarżącą", "Spółką") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. [...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], którą cofnięto skarżącej zezwolenie z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] z późn. zm. na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, w części dotyczącej punktów przyjmowania zakładów wzajemnych wymienionych w pkt III ppkt 1 decyzji, w związku z rażącym naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zatwierdzonych regulaminach zakładów bukmacherskich oraz określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono zezwolenia.

Skarżąca, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, nazywanej dalej "p.p.s.a."), podała, że brak wstrzymania decyzji może wyrządzić stronie znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 182/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skarżąca wskazała, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki należy rozumieć sytuacje, w których powrót do stanu poprzedniego mógłby nastąpić po bardzo długim okresie czasu i przy użyciu wysokich środków, a także sytuacje, w których naprawienie wyrządzonej szkody nie będzie już możliwe.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, Spółka podkreśliła, że natychmiastowe wstrzymanie działalności w punktach przyjmowania zakładów objętych decyzjami Ministra Finansów skutkować będzie paraliżem działalności strony prowadzącej te punkty. Brak stałych przychodów związanych z prowadzeniem punktów przyjmowania zakładów, a z drugiej strony konieczność ponoszenia stałych wydatków takich jak wynagrodzenie pracowników, koszty utrzymania punktów, w tym koszty najmu, spowoduje duże straty finansowe po stronie Spółki, powodując równocześnie zmniejszenie lub utratę klientów tych punktów.

W przypadku cofnięcia zezwolenia Spółka będzie zmuszona, przynajmniej na pewien czas, zaprzestać prowadzonej przez siebie działalności w punktach objętych decyzją, wskutek czego poniesie niemożliwe do odrobienia straty. Skarżąca powołała się na informację zarządu Spółki z dnia [...] sierpnia 2012 r., z której wynikało, że wysokość szkody w postaci wartości utraconej średniej miesięcznej sprzedaży wyniosła około 353.000,00 złotych, a łączna kwota kosztów stałych, które skarżąca ponosi w celu utrzymania zamkniętych punktów to 35.407,00 złotych. Ponieważ punkty przyjmowania zakładów pozostają zamknięte prawie od dwóch miesięcy, łączne straty Spółki z tego tytułu sięgają kwoty 776.814,00 złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II FSK 1894/120).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Ministra Finansów w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, w części dotyczącej jednej z ogólnej liczby 69 punktów przyjmowania zakładów bukmacherskich (v. decyzja Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r.).

Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że wskutek wykonania decyzji ponosi konsekwencje finansowe w wysokości ok. 776.814,00 złotych polegające na utracie miesięcznych przychodów z prowadzonej do czasu wydania decyzji działalności w wysokości 353.000,00 złotych oraz konieczności ponoszenia bieżących kosztów utrzymania zamkniętych na dzień składania wniosku punktów w wysokości 35.407,00 złotych.

Należy podkreślić, że przedstawione powyżej argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób, ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego - sytuacji finansowej skarżącej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (np. zeznania podatkowego, kopii opłacanych rachunków itp.) wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi interesom majątkowym skarżącej. Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt II GZ 259/09 należy podkreślić, że skarżąca Spółka, prowadząca szeroko zakrojoną działalność, na co wskazuje chociażby przedmiot działalności określony, w załączonym do skargi, Krajowym Rejestrze Sądowym i posiadająca profesjonalną obsługę finansową powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska.

Dokonując oceny argumentów strony podniesionych we wniosku, Sąd oparł swoje stanowisko na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, w tym odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego oraz informacji wynikających z zaskarżonej decyzji, uwzględniając fakt, że skarżąca jest Spółką, której kapitał zakładowy wynosi 8.000.000,00 złotych, zaś przedmiot działalności strony nie ogranicza się jedynie do prowadzenia punktów z możliwością przyjmowania zakładów wzajemnych (v. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień 10 kwietnia 2012 r.). Stwierdzenie to jest istotne zważywszy, że strona powołała się na straty finansowe związane z cofnięciem zezwolenia na przyjmowanie zakładów wzajemnych. Przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął również pod uwagę fakt, że punkt, którego dotyczy cofnięcie zezwolenia, nie jest jedynym punktem, w którym prowadzona jest przez skarżącą rzeczona działalność. Opierając się jedynie na danych zawartych w decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. należy zauważyć, że Spółka posiada swoje punkty, w liczbie ponad 69, w różnych częściach całego kraju.

Strona nie wykazała, w jaki sposób szkoda w postaci wartości utraconej średniej miesięcznej sprzedaży (prowadzonej do czasu wydania kwestionowanej decyzji Ministra Finansów) w jednym punkcie wpłynie negatywnie na kondycję finansową skarżącej Spółki. Strona nie przedstawiła także, jaki jest rzeczywisty udział utraconych przychodów z tytułu prowadzonej działalności w zamkniętym punkcie w stosunku do ogólnych przychodów Spółki, zważywszy, że podane przez stronę dane liczbowe wskazujące wysokość ponoszonej straty – 776.814,00 złotych - dotyczą wielu punktów, wskazanych w różnych decyzjach Ministra Finansów. Skarżąca złożyła wnioski podobnej treści także w sprawach o sygn. akt VI SA/Wa 1510/12, VI SA/Wa 1511/12, VI SA/Wa 1512/12, VI SA/Wa 1513/12, powołując się we wszystkich na informacje zarządu Spółki z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Tym samym skarżąca Spółka nie wykazała, jakie określone konsekwencje finansowe poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed sądem.

W związku z tym, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.