Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1977/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie Pani L. S., obywatelka [...], w dniu 21 stycznia 2014 r. wystąpiła z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go okolicznością podjęcia pracy zawodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W chwili składania przedmiotowego wniosku Cudzoziemka przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. o udzieleniu jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do dnia [...] marca 2014 r. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011r. Nr 191,poz. 1133 z późn.zm.).

W wyniku rozpoznania w/w wniosku Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.). W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podniósł, że Cudzoziemka do dnia jej wydania nie przedłożyła zezwolenia na pracę, a zatem nie wykazała, że spełnia wymóg określony w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, albowiem brak zezwolenia na pracę uniemożliwia posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu, tj. dochodu pochodzącego z legalnego źródła. Wojewoda [...] podkreślił, że Cudzoziemka nie posiada zezwolenia na pracę, którego wymaga art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, ważnego w kolejnym okresie pobytu, a jednoczenie brak jest w jej przypadku jakichkolwiek podstaw do zwolnienia jej w oparciu o art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674) oraz w oparciu o § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.).

Od powyższej decyzji strona odwołała się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Decyzją z dnia [...] lipca 2014r. Nr [...] organ odwoławczy działając na podstawie art. 127 § 2 i 138 §1 pkt. 1 k.p.a utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, iż podtrzymuje stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji, w zakresie uznania, że nieprzedłożenie przez stronę zezwolenia na pracę oraz zaświadczenia ZUS o podleganiu ubezpieczeniu w okresie od 1 stycznia 2014r. - ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek uzasadniają zdaniem organu stwierdzenie, że strona nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu w rozumieniu art. 53 b ust. 2 w zw. z art. 53 b ust. 5 i 5a ustawy o cudzoziemcach uniemożliwia uznanie, iż spełnia ona przesłankę określoną w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ podniósł, że na podstawie uprzednio posiadanego zezwolenia (decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.) strona mogła wykonywać pracę na terytorium RP bez zezwolenia jedynie do [...] marca 2014r. Po tym dniu była zobligowana do udokumentowania posiadania stosownego pozwolenia.

W dniu 26 sierpnia 2014 r. Pani L. S. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, zarzucając jej:

1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] odmawiającej udzielenia Skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia w całości i w tym zakresie orzeczenia co do istoty w sprawy lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...];

2. naruszenie art. 57 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w z art. 12 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] odmawiającej udzielenia Skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w sytuacji, gdy Skarżąca składając wniosek w dniu 21 stycznia 2014 r. spełniała wszelkie przesłanki do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem i organ bezpodstawnie żądał przedstawienia przez Skarżącą zezwolenia na wykonywanie pracy, że Skarżąca nie była zobowiązana do posiadania zezwolenia na pracę oraz przedstawiła zawartą umowę o pracę, którą należało traktować jako przedstawienie pisemnego oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach;

3. naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 i w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach polegające na ograniczeniu się przez organy obu instancji do zbadania wystąpienia w sprawie obligatoryjnej przesłanki odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w postaci braku zezwolenia na pracę, podczas gdy organy powinny zbadać tę przesłankę w kontekście wszystkich wymogów, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach, tj. między innymi również tych, o których mowa w art. 53 ust. 5 i dokonać oceny, czy w przypadku Skarżącej istnieją inne niż określone w pkt 1 i ust. 1 okoliczności uzasadniające zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące;

4. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji zasadnie zażądał przedstawienia przez Skarżącą zezwolenia na pracę i na tej podstawie odmówił wydania zezwolenia zgodnego z wnioskiem Skarżącej, podczas gdy organ pierwszej instancji zażąda zezwolenia na pracę w dniu 30 stycznia 2014 r., a więc w czasie, kiedy Skarżąca nie była zobowiązana do przedstawienia zezwolenia na prace, będąc objęta ,,abolicją", zatem Skarżąca mogła zasadnie podejrzewać, że organ się pomylił i że ta pomyłka nie wywrze negatywnych skutków prawnych dla jej sprawy;

5. art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż spełnienie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu jest uzależnione od posiadania zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca w sytuacji, gdy praca została podjęta w okresie, kiedy Skarżąca nie miała obowiązku posiadania zezwolenia na pracę;

6. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 w z art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę, przejawiającą się w:

• nieuwzględnieniu dowodów znajdujących się w aktach sprawy przemawiających za tym, że Skarżąca w momencie składania wniosku spełniała wszelkie przesłanki do wydania zezwolenia zgodnie z jej wnioskiem;

• organ I instancji wbrew przepisom prawa wzywał Skarżącą do przedstawienia zezwolenia na pracę, gdyż w momencie jej wzywania przez organ była ona zwolniona na mocy bezwzględnych przepisów prawa z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę;

• organ I instancji bezpodstawnie nie uznał przedstawionej w toku postępowania umowy o pracę zawartą przez Skarżącą ze swym pracodawcą na czas oznaczony do końca 2014 r., jako pisemnego oświadczenia o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach;

• nieuwzględnieniu dowodów znajdujących się w aktach sprawy przemawiających za tym, że Skarżąca posiada stabilne i regularne źródło dochodu i uznanie, że brak zezwolenia na pracę uniemożliwia jej uzyskanie stabilnego i regularnego źródła dochodu;

• niezbadanie czy istnieją przesłanki do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazane w ustawie o cudzoziemcach, w tym przesłanki inne niż te wskazane przez Skarżącą we wniosku;

7. naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, na jakich dowodach oparł się organ uznając, że Skarżąca nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.), która co prawda z dniem 1 maja 2014 r. utraciła moc obowiązującą na podstawie art. 521 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650), jednak zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 2 tej ustawy do postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, wszczętych przed dniem 1 maja 2014 r. i nie zakończonych do tego dnia decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zasadnie zatem organy przyjęły, że niniejszą sprawę należy rozpoznać w oparciu o przepisy obowiązujące przed dniem 1 maja 2014 r. tj. w/w ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

Zgodnie zaś z art. 53 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Zgodnie z art. 53b ust. 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz wart. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b 14, jest obowiązany posiadać:

1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1.2,7.9. 13 i 14 oraz w art. 53 a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2. 3b i 4.

3) wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu w przypadkach, o których mowa wart. 53 ust. 1 pkt 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt lit. a.

Zgodnie z art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 1 lit, a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochodów nie przekracza kwoty 542 złotych, natomiast osobie w rodzinie - kwoty 456 złotych.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 450) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 maja 2014 r., z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec:

1) posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 10, 11, 13 i 15-18 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

2) będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust. 1 pkt 1- 6, posiadający zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego;

3) będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1-2 1 ust. I pkt 1-6, posiadający zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4) posiadający zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 lub 14 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

5) przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 61 ust. 3 lub art. 71a ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1-4

6) posiadający ważną Kartę Polaka;

7) ubiegający się o nadanie statusu uchodźcy lub będący małżonkiem, w imieniu którego został złożony wniosek o nadanie statusu uchodźcy, pod warunkiem posiadania zaświadczenia wydanego na podstawie art. 36 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695, z późn. zm.);

8) uprawniony do przebywania i wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej, który jest zatrudniony przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium tego państwa oraz czasowo delegowany przez tego pracodawcę w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9) w stosunku do którego umowy międzynarodowe lub odrębne przepisy dopuszczaj wykonywanie pracy bez konieczności posiadania zezwolenia.

Zgodnie z § 1 pkt 22 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2011 r. Nr 155, poz. 919 z późn. zm.) wykonywanie pracy przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców będących obywatelami Republiki Armenii, Republiki Białorusi, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, wykonującymi prace przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za prace, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Skarżąca ubiegając się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wskazała tylko jedną okoliczność, która miałaby uzasadniać jej dalsze zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. wykonywanie pracy zawodowej. Na tę okoliczność w toku postępowania została okazana umowa o pracę zawarta na czas określony od 1 stycznia 2014 do 31 grudnia 2014r. (pracodawca: Pani M. R. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...]). Jednocześnie należy podkreślić, że w toku przedmiotowego postępowania ani Skarżąca ani żaden z jej pełnomocników nie ujawnili wobec organów administracji innych okoliczności, z których należałoby wywieść inny jej cel pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle złożonego wniosku obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania w zakresie przede wszystkim ustalenia, czy żądanie skarżącej uprawnia ją do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP w okresie dłuższym niż 3 miesiące.

Prawidłowo zatem organ I instancji po złożeniu wniosku wezwał skarżącą pismem z dnia 30 stycznia 2014r. do przedłożenia szeregu dokumentów w tym m.in. zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium RP, umowy o pracę, zlecenie, dzieło lub inną podstawę pobierania wynagrodzenia, PIT -37 lub PIT -40 za 2012r., zaświadczenie z Urzędu Skarbowego, dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego. Podkreślić bowiem należy, że to na osobie która ubiega się o uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia w 13.06.2003r. o cudzoziemcach ciąży obowiązek dostarczenia dokumentów, które potwierdzą wskazane powyżej okoliczności. Powyższe nie godzi w zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 oraz z art. 77 § 1 k.p.a, bowiem jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądów administracyjnych- zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza, że strona może zachowywać się biernie w toku postępowania dowodowego. Ciężar dowodu spoczywa bowiem na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (zob. np. wyrok NSA z 10 grudnia 1992 r., II SA 2 119/92, LexPolonica nr 328938; wyrok NSA OZ we Wrocławiu z 22 listopada 1995 r., SA/Wr 488/95, LexPolonica nr 342174).

Podkreślić przy tym należy, że w sprawie nie ulega wątpliwości, iż w dacie wniesienia wniosku skarżąca przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. o udzieleniu jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do dnia [...] marca 2014 r. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011r. Nr 191,poz. 1133 z późn. zm.). Wbrew jednak zarzutom skargi złożenie wniosku przez skarżącą w dacie obowiązywania przedmiotowej decyzji spowodowało jedynie zachowanie terminu określonego w art. 61 ust. 1 ustawy, przez co zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy należało uznać pobyt skarżącej za legalny, jednak fakt złożenia wniosku nie skutkował uznaniem, że decyzja ta uprawnia skarżącą do uzyskania na jej podstawie żądanego zezwolenia. Decyzja ta obowiązywała do [...] marca 2014r. , a zatem tylko do tej daty skarżąca na jej podstawie mogła wykonywać pracę bez konieczności uzyskania stosownego zezwolenia. Tym samym nie można uznać, że na jej podstawie mogła ona żądać wydania jej zezwolenia o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przypomnieć należy, że w świetle tegoż przepisu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Tym samym chcą legalnie wykonywać pracę na podstawie przedłożonej umowy skarżąca, jak słusznie przyjęły organy, zobligowana była po upływie terminu określonego w w/w decyzji na dalszy okres obowiązywania umowy uzyskać zezwolenie na pracę. Po dniu [...] marca 2014r. skarżąca nie wykazała aby posiadała inny tytuł do przebywania na terytorium RP. Nie można zatem zgodzić sie z zarzutami skargi, iż organy nie miały podstaw do żądania od skarżącej zezwolenia na pracę w sytuacji gdy legitymowała się ona w/w decyzją i przedłożyła umowę o pracę. Podkreślić w tym miejscu należy, że składając wniosek w styczniu 2014r. skarżąca miała po pierwsze świadomość, iż jej uprawnienie do przebywania na terytorium RP i świadczenia pracy, wynikające z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. ekspirowało za mniej niż 2 miesiące, zaś warunkiem pozytywnego rozpoznania jej żądania w niniejszej sprawie było uzasadnienie chęci zamieszkania w Polsce w okresie dłuższym niż 3 miesiące. Skoro zatem żądanie organu skierowane do pełnomocnika strony w dniu 30 stycznia 2014r., a następnie w dniu [...] marca 2014r. (czyli już po upływie terminu obowiązywania decyzji) było jak twierdzi skarżąca niezrozumiałe w zakresie żądania zezwolenia na pracę, nic nie stało na przeszkodzie aby zwrócić się do organu o wyjaśnienie tej okoliczności, czego w sprawie nie uczyniono. Skoro więc w dacie orzekania przez organy skarżąca nie posiadała legalnego źródła dochodu (brak zezwolenia na pracę) to ocenia organu w zakresie braku wykazania przez nią wymogu z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy wbrew zarzutom skargi jest uzasadniona.

Odnosząc się z kolei do zarzutu niezbadania przez organ, czy istnieją inne przesłanki do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazane w ustawie o cudzoziemcach, w tym przesłanki nie wskazane przez Skarżącą we wniosku, należy wskazać, że z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że Skarżąca ubiegając się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wskazała tylko jedną okoliczność, która miałaby uzasadniać jej dalsze zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. wykonywanie pracy zawodowej. Na tę okoliczność w toku postępowania została okazana umowa o pracę zawarta na czas określony od 1 stycznia 2014 do 31 grudnia 2014r. (pracodawca: Pani M. R. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...]). Jednocześnie należy podkreślić, że w toku przedmiotowego postępowania ani sama Skarżąca ani żaden z jej pełnomocników nie ujawnił wobec organów administracji żadnych innych okoliczności, z których należałoby wywieść inny rodzajowo cel pobytu strony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zasadnie zatem organy uznały, że jedyną okolicznością ujawnioną w toku postępowania i znaną organom administracji w datach wydawania przez nie decyzji z której Skarżąca pragnęła wywieść uzasadnienie dla dalszego zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony było wykonywanie przez skarżącą pracy zawodowej tj. przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wobec powyższego zarzut, nieuwzględnienia przez organy innych przesłanek w świetle niniejszej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, iż zaskarżone rozstrzygniecie zasługuje na uwzględnienie. Orzekające w sprawie organy zgromadziły w niniejszym postępowaniu, na ile było to możliwe, cały niezbędny do prawidłowego rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy, a następnie poddały go całościowej ocenie, dokonując jej w sposób swobodny, a nie dowolny (art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a). Organ odwoławczy poddał też zgromadzony materiał dowodowy ponownej merytorycznej ocenie dlatego nie doszło w sprawie do naruszenia art. 15 k.p.a. W sprawie nie doszło też naruszenia art. 9 k.p.a, albowiem organ przez całe postępowanie informował stronę o przebiegu postępowania i o konieczności przedstawienia dodatkowych dokumentów. Przebieg przedmiotowego postępowania nie pozwala też uznać za uzasadnione naruszenie art. 11 i 107 § 3 k.p.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.