Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 76/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 658
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.R. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2012r. K.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o umorzenie sprawy dotyczącej zatrudnienia przez Urząd Miasta [...] pełnomocnika, w związku z niewydaniem w terminie decyzji o umorzeniu sprawy dotyczącej zatrudnienia przez Urząd Miasta [...] pełnomocnika na koszt skarżącej w sprawie [...], sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w sprawie niniejszej nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, a jedynie postępowanie przed sądem powszechnym, w którym skarżony organ jest stroną postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.").

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (do 31 grudnia 2003r.) w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 961/99 – w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w kpa, lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola Sądu Administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. (LEX nr 78938).

W przedmiotowej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o umorzenie sprawy dotyczącej zatrudnienia przez Urząd Miasta [...] pełnomocnika, w związku z niewydaniem w terminie decyzji o umorzeniu sprawy dotyczącej zatrudnienia przez Urząd Miasta [...] pełnomocnika na koszt skarżącej w sprawie [...], sygn. akt [...].

Biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, jak również dołączone do niej załączniki, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż ewentualna bezczynność, zniesienia której domaga się skarżąca, nie występuje w prowadzonej przez skarżony organ sprawie administracyjnej, lecz w sprawie cywilnej, prowadzonej przed sadem powszechnym, w której organ ten występuje jako strona postępowania sądowego. Zatem, skarga wniesiona w niniejszej sprawie obejmuje bezczynność, której – zdaniem skarżącej – organ dopuścił się w ramach prowadzonego z jego udziałem postępowania przed sądem powszechnym (Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, I Wydział Cywilny). Sprawa ta nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej i jako taka nie może zostać rozpoznana przez sąd administracyjny, właściwy w przedmiotowej sprawie jest bowiem sąd powszechny. Rozdzielenie sądownictwa powszechnego od sądownictwa administracyjnego jest zasadą konstytucyjną i wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych sprawy należące do sądów powszechnych.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.