Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 744/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2, art. 29 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi E. P. i W. P. na decyzję Wojewody z dnia 7 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 sierpnia 2012 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie E. P. dotyczące zamiaru budowy ścieżki przyrodniczej na działkach nr [...] obręb T. oraz trzech placyków wypoczynkowych wraz z trzema wiatami drewnianymi i trzema altanami drewnianymi na działce nr [...] w obrębie T.

Oceniając przedłożone dokumenty Starosta postanowieniem z 6 września 2012 r. wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia do 20 września 2012 r. dokumentacji o wskazanie do jakiego istniejącego na działce na [...] budynku zgłaszane wiaty i altany będą pełniły funkcję uzupełniającą oraz określenie dokładnych wymiarów projektowanych obiektów.

Żądane dokumenty wpłynęły 21 września 2012 r. W odpowiedzi na wezwanie organu inwestorka wskazała wymiary obiektów i stwierdziła, że planowana ścieżka ma stanowić ciąg komunikacyjny umożliwiający swobodne przejście i przejazd drobnym sprzętem rolniczym wokół zbiorników wodnych. Natomiast placyki wypoczynkowe mają w istocie stanowić miejsca postojowe dla sprzętu rolniczego w czasie akcji żniwnych, a także miejsca wypoczynku osób zatrudnionych w gospodarstwie rolnym. Wiaty i altany miałyby służyć jako schronienie przed deszczem i słońcem, a także jako miejsca do przechowywania narzędzi i drobnego sprzętu rolniczego oraz innych środków wykorzystywanych do produkcji rolnej, a także jako miejsca postoju koni, których hodowlą planuje się zajmować.

Starosta wniósł sprzeciw decyzją z 24 września 2012 r. uznając, że nie uzupełniono braków w zakreślonym terminie

Od powyższego rozstrzygnięcia E. P. złożyła odwołanie zarzucając, że decyzja została wydana po upływie trzydziestodniowego terminu przewidzianego na wniesienie sprzeciwu, a organ błędnie przyjął, że wezwanie do uzupełnienia braków zostało zrealizowane z opóźnieniem.

Decyzją z 7 listopada 2012 r. Wojewoda utrzymał rozstrzygnięcie o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia E. P. w mocy.

Rozpatrując sprawę Wojewoda zauważył, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jednakże przepis art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakłada obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy takich obiektów. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego).

Projekt zagospodarowania terenu przedstawiony razem ze zgłoszeniem został opracowany dla "ścieżki przyrodniczej i małej architektury dla wędkarzy i miłośników przyrody". W odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia braków inwestorka stwierdziła, że planowana ścieżka ma stanowić ciąg komunikacyjny umożliwiający swobodne przejście i przejazd drobnym sprzętem rolniczym wokół zbiorników wodnych. Natomiast placyki wypoczynkowe mają w istocie stanowić miejsca postojowe dla sprzętu rolniczego w czasie akcji żniwnych, a także miejsca dla wypoczynku osób zatrudnionych w gospodarstwie rolnym. Wiaty i altany miałyby służyć jako schronienie przed deszczem i słońcem, a także jako miejsca do przechowywania narzędzi i drobnego sprzętu rolniczego oraz innych środków wykorzystywanych do produkcji rolnej, a także jako miejsca postoju koni, których hodowlą planuje się zajmować.

Porównując inwestycję opisaną w zgłoszeniu i w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków Wojewoda stwierdził, że są one kompletnie różne.

Organ odwoławczy przyznał rację skarżącej co do zarzutu błędnego stwierdzenie przez Starostę przekroczenia terminu do uzupełnienia braków. Do odwołania zostało dołączone potwierdzenie nadania przesyłki na adres organu I instancji, z którego wynika, że została ona złożona w urzędzie pocztowym w dniu 20 września 2012 r., czyli w ostatnim możliwym dniu do uzupełnienia żądanej dokumentacji. Zgodnie bowiem z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem pismo zostało złożone w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, a tak się stało w omawianej sprawie.

Podkreślił Wojewoda, że inwestorka w piśmie uzupełniającym braki zgłoszenia przedstawiła w istocie zupełnie inny zamiar budowlany. Tym samym nie uzupełniła dokumentacji zgodnie z treścią pkt 1 postanowienia, nie wskazała bowiem do jakiego istniejącego na działce nr 346/1 budynku zgłaszane obiekty będą pełniły funkcję uzupełniającą. Stwierdziła, że nie jest to konieczne ponieważ inwestycja ma być przeprowadzona w gospodarstwie rolnym. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jak słusznie stwierdził Starosta dotyczy zabudowy działek budowlanych. O robotach budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, a planowanych w gospodarstwie rolnym mówi natomiast przepis art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego.

Wojewoda uznał, ze w tej sytuacji zasadne jest wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych, zaś skarżąca po skonkretyzowaniu swoich zamiarów będzie mogła ponownie wystąpić ze zgłoszeniem.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego przekroczenia trzydziestodniowego terminu przewidzianego na wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia Wojewoda stwierdził, że jest niezasadny. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie przed upływem tego terminu albo decyzji zawierającej sprzeciw, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. W sytuacji, gdy – zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy - organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to fakt ten powoduje przerwanie trzydziestodniowego terminu do zgłoszenia sprzeciwu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 września 2010r., sygn. akt II SA/Łd 644/10).

Skargę na powyższą decyzje wnieśli E. i W. P., przywołując zarzuty podniesione w odwołaniu i domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Skarżący wskazali, że podstawą sprzeciwu Starosty było nieuzupełnienie zgłoszenia o dodatkowe dokumenty. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, stąd w ocenie skarżących Wojewoda winien uznać za bezpodstawny także sprzeciw. Dokonana przez Wojewodę ocena przedstawionych dokumentów nie może, w ocenia skarżących, stanowić podstawy do utrzymania w mocy decyzji o sprzeciwie zwłaszcza, że ta ocena jest dowolna i chybiona. Zdaniem skarżących w formularzu zgłoszenia inwestycji miejsce przeznaczone na opis inwestycji jest niewielkie co wymusza hasłowy i lakoniczny opis. W treści uzupełnienia zgłoszenia możliwe było rozwiniecie opisu inwestycji i przedstawienie jego równoległego znaczenia dla gospodarstwa rolnego. Nie oznacza to, że wykorzystanie inwestycji nie mogłoby służyć zarówno celom przyrodniczym wskazanym w zgłoszeniu i praktycznym celom rolnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę decyzji administracyjnych pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący kwestionując stanowisko prezentowane w niniejszej sprawie przez organy obu instancji w odniesieniu do zgłoszenia robót budowlanych polegających budowie ścieżek przyrodniczych na posiadanych przez nich gruntach rolnych w oparciu o przepisy Prawa budowlanego całkowicie pomijają istotne w sprawie kwestie.

Organ I instancji wywnioskował z treści zgłoszenia, ze dotyczy ono sytuacji opisanej w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, kwalifikując zamiar skarżącej jako budowę wolnostojacych obiektów budowlanych, takich jak wiaty i altany. W piśmie stanowiącym uzupełnienie zgłoszenia E. P. wskazała, że planowana budowa jest związana z prowadzonym przez nią gospodarstwem rolnym, w związku z czym placyk wypoczynkowy będzie stanowił miejsce postojowe dla maszyn rolniczych, a ścieżki ciągi komunikacyjne. Natomiast wiaty i altany służyć będą jako schronienie dla pracowników i do przechowywania narzędzi i drobnego sprzętu rolniczego. Takiej sytuacji dotyczy natomiast art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Treść pierwotnie złożonego zgłoszenia determinowała przedmiot postępowania i w odniesieniu do zgłoszenia o tej treści organy podjęły rozstrzygnięcie. Dokładne określenie rodzaju zabudowy determinuje natomiast orzekanie w oparciu o właściwy przepis prawa materialnego. .

Zasadnie zatem żądano uzupełnienia podania o podanie wymiarów planowanej budowy oraz wskazania charakteru zamierzonego przedsięwzięcia. Ma to istotne znaczenie z uwagi na regulacje zawarte w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zezwalającego na realizację bez pozwolenia na budowę wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Brak istotnych informacji w pierwotnie złożonym zgłoszeniu uprawniał organ do wydania decyzji o sprzeciwie w oparciu o art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

Z powyższych względów Sąd na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.