Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 934/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 13 pkt 9, art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 70 § 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA del. Paweł Dąbek (sprawozdawca), protokolant Ilona Makaruk, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 380/16 w sprawie ze skargi T.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 29 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 29 marca 2016 r., nr [...] w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz T.J. kwotę 13.017,00 (słownie: trzynaście tysięcy siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016r., sygn. akt I SA/Lu 380/16, oddalił skargę T.J. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor lub organ odwoławczy) z dnia 29 marca 2016r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynika, że powyższą decyzją Dyrektor po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie z dnia 29 października 2015r. określającej mu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r., uchylił zaskarżoną decyzję w części i określił wysokość tego zobowiązania w innej wysokości, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podał, że powodem wydana decyzji określającej, były ustalenia, z których wynika, że uzyskane przez Skarżącego z tytułu udziału w spółce jawnej, a wynikające z wykonania umowy o zarządzanie przychody, winny być zakwalifikowane jako przychody z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (w stanie obowiązującym w tej sprawie: Dz.U. z 2002r., Nr 14, poz. 176, dalej – u.p.d.o.f.), a nie jako przychody z działalności gospodarczej. Uznanie, że wszystkie przychody wykazane w księgach spółki jawnej związane były z wykonaniem umowy o zarządzanie zawartej między tą spółką jawną a spółką akcyjną, skutkowało uznaniem, że wszystkie też wydatki spółki jawnej były z nim bezpośrednio związane. Ponieważ spółka nie osiągnęła innych przychodów – w świetle art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie było podstaw do uwzględnienia wykazanych w księgach wydatków jako kosztów uzyskania przychodów.

Dyrektor rozpatrując odwołanie stwierdził, że w sprawie nie doszło do przedawnienia postępowania, ponieważ bieg terminu przedawnienia został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.). Postanowieniem z dnia 8 września 2014r. wszczęto postępowanie karne skarbowe w zakresie podania za 2008r. nieprawdziwych danych co do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i uszczuplenie należności Skarbu Państwa z tego tytułu. Pismem z dnia 17 września 2014 r., doręczonym w dniu 2 października 2014r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Chełmie zawiadomił Skarżącego o wszczęciu tego postępowania i zawieszeniu biegu terminu przedawnienia.

Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zarzucił jej naruszenie:

1. Przepisów prawa materialnego:

1) art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c i art. 145 § 2 O.p. poprzez uwzględnienie zawieszenia biegu terminu przedawnienia w stosunku do należności podatkowych objętych zaskarżoną decyzją na skutek doręczenia podatnikowi w dniu 2 października 2014r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania karno-skarbowego w zakresie podania za 2008 nieprawdziwych danych co do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i uszczuplenia należności Skarbu Państwa z tego tytułu w kwocie 167.975,00 zł w sytuacji, gdy zawiadomienie to zostało doręczone bezpośrednio podatnikowi, a nie jego ustanowionemu pełnomocnikowi, a zatem jako doręczenie dokonane wbrew gwarancjom wynikającym z art. 145 § 2 O.p., nie mogło spowodować skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

2) art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 i 2 u.k.s. poprzez niepodjęcie działań niezbędnych w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego (w tym m.in. poprzez błędną interpretację złożonych w toku postępowania wyjaśnień podatnika) co skutkowało dokonaniem przedwczesnego nietrafnego rozstrzygnięcia, polegającego na przyjęciu, że podatnik w ramach umowy pn. "Umowa o zarządzanie" (dalej zwana również "umową") świadczył usługi związane tylko z zarządzaniem,

3) naruszenie zasady in dubio pro tributario - która wprowadza nakaz rozstrzygania na korzyść podatnika, albo przynajmniej zakaz rozstrzygania na jego niekorzyść wszelkich wątpliwości faktycznych oraz prawnych zaistniałych w trakcie postępowania dowodowego, poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść podatnika wątpliwości jakie powziął organ w zakresie nałożenia się na siebie czynności wykonywanych przez podatnika w ramach funkcji w zarządzie "S" S.A. oraz czynności wynikających z umowy i niemożliwości rozdzielenia tych czynności wykonywanych przez jedną osobę, a także wskazanie w decyzji okoliczności, że podatnik po poznaniu konsekwencji podatkowych wynikających ze świadczenia usług zarządzania zaprzeczył, że świadczył tego rodzaju usługi, jako wpływającej na brak wiarygodności wyjaśnień i zeznań podatnika,

4) art. 10 pkt 9 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że przychody jakie otrzymywał podatnik z tytułu bycia wspólnikiem spółki jawnej D. i wspólnicy spółka jawna (dalej: spółka jawna) należy zakwalifikować jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, ze względu na to, iż spółka jawna w kontrolowanym okresie nie osiągała innych przychodów poza tymi wynikającymi z umowy.

5) art. 9a ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w związku z uznaniem, że usługi świadczone w ramach przedmiotowej umowy nie mogą zostać zakwalifikowane do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza lecz do działalności wykonywanej osobiście,

2. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit a) O.p. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy na skutek naruszenia normy określonej przepisem art. 70c i art. 145 § 2 O.p., pełnomocnik Skarżącego na etapie wydawania decyzji w pierwszej instancji oraz na etapie sporządzania odwołania od tej decyzji, nie posiadał wiedzy o doręczeniu Skarżącemu w dniu 2 października 2014 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania karno-skarbowego w zakresie podania za 2008r. nieprawdziwych danych co do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i uszczuplenia należności Skarbu Państwa z tego tytułu w kwocie 167.975,00 zł, a zatem nie mógł w żaden sposób odnieść się do tej kwestii zarówno na etapie postępowania dowodowego w pierwszej instancji, jak i na etapie odwołania, co doprowadziło do naruszenia prawa podatnika do zgłaszania wniosków dowodowych, twierdzeń, oraz w szczególności zarzutów zgodnie z treścią art. 222 O.p. co prowadzi do wniosku, że postępowanie przed organami prowadzone było z naruszeniem zasad wynikających z przepisów art. 121 i art. 123 O.p.

2) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez zebranie przez organ niekompletnego materiału dowodowego, w szczególności na skutek zaniechania przeprowadzenia przez organ czynności dowodowych mających na celu ustalenie rzeczywistego zakresu usług świadczonych w ramach umowy zlecenia i w konsekwencji ustalenie charakteru czynności wykonywanych na podstawie umowy wyłącznie w oparciu o jej treść, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego,

3) art. 188 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosków dowodowych Skarżącego zawartych w piśmie z dnia 24 marca 2014 r. zmierzających do przesłuchania świadków w celu ustalenia rzeczywistego zakresu wykonywania umowy, w sytuacji gdy organ nie był w stanie uzyskać dodatkowych dowodów z innych źródeł, w szczególności od następcy prawnego firmy S. S.A. oraz Syndyka masy upadłości firmy S. Sp. z o.o. D. K.A., a zatem środki dowodowe wskazane przez Skarżącego dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których nie można było ustalić na podstawie innych dowodów,

4) art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez nieustalenie w sprawie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych tj. nieustalenie istoty, charakteru świadczonych przez stronę usług, a następnie w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, w tym m.in. protokołu z przesłuchania strony z dnia 9 lutego 2015r.,

5) art. 191 O.p. w zw. z art. 199 O.p. poprzez bezpodstawną odmowę przyznania waloru wiarygodności zeznaniom i wyjaśnieniom Skarżącego składanym wielokrotnie w toku postępowania wyłącznie z tego powodu, że Skarżący nie pamiętał wszystkich szczegółów związanych z wykonywaniem umowy, w sytuacji gdy od momentu wykonywania tych usług minął znaczny okres czasu, co w pełni uzasadnia udzielanie ogólnikowych odpowiedzi i wskazywania na niepamięć przez Skarżącego, w szczególności gdy następnie pisemnie, po sprawdzeniu posiadanej dokumentacji, Skarżący uzupełnił przekazane organom informacje o istotne szczegóły,

6) art. 190 O.p. w zw. z art. 193 O.p. poprzez uznanie za wadliwe i nierzetelne ksiąg podatkowych spółki D. spółka jawna w sytuacji gdy nie ma żadnych podstaw do przyjęcia nierzetelności tych ksiąg.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Oddalając skargę WSA w Lublinie w pierwszej kolejności stwierdził, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż Skarżącemu zostało doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania karno-skarbowego, związanego z przedmiotowym zobowiązaniem. Skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zaistniał, pomimo że zawiadomienia tego nie doręczono reprezentującemu Skarżącego pełnomocnikowi. Dla zagwarantowania praw podatnika, wystarczająca jest jego wiedza o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, co w sprawie miało miejsce.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe prowadząc postępowanie dowodowe, nie naruszyły ogólnych zasad tego postępowania. Z prawidłowo ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynika, że Skarżący w 2008r. uzyskał dochody z działalność wykonywanej osobiście, a nie z przychodów uzyskanych z tytułu udziału w spółce jawnej. Na kompletność zebranych dowodów, koniecznych do ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, nie miała wpływu odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów. Postanowienie w tym przedmiocie jest zgodne z prawem. Organy podatkowe do tak ustalonego stanu faktycznego, właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego.

We wniesionej skardze kasacyjnej, Skarżący zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie:

1/ przepisów prawa materialnego, tj.:

a/ art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że przychody uzyskane przez Skarżącego z udziału w spółce D. Sp.j. wynikające z wynagrodzenia z tytułu wykonywania umowy o zarządzanie z dnia 27 grudnia 2007r. zawartej pomiędzy spółkami S. S.A. w Rzeszowie a D. Sp.j. (dalej jako: Umowa) powinny zostać zakwalifikowane jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, a nie jako źródło przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (tj. zgodnie z art. 9a ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.of.);

b/ art. 13 pkt 9 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwą ocenę charakteru czynności wykonywanych w ramach zawartej Umowy i uznanie ich za czynności o charakterze zarządczym, podczas gdy czynności te stanowiły innego rodzaju usługi.

2/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłową realizację funkcji kontrolnej w stosunku do organów, w sytuacji gdy Sąd zaakceptował dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego dokonaną przez Dyrektora decyzją z dnia 29 marca 2016r. oraz organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2015r. z naruszeniem przepisów art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że rzeczywiste wykonywanie Umowy polegało na zarządzaniu przedsiębiorstwem S. S.A.;

b/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Dyrektora z dnia 29 marca 2016r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2015r. w sytuacji gdy doszło do zebrania przez organy niekompletnego materiału dowodowego, w szczególności na skutek zaniechania przeprowadzenia przez organy czynności dowodowych mających na celu ustalenie rzeczywistego zakresu usług świadczonych w ramach Umowy i w konsekwencji ustalenie charakteru czynności wykonywanych na podstawie Umowy przede wszystkim w oparciu o jej treść, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego;

c/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Dyrektora z dnia 29 marca 2016r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2015r. w sytuacji gdy na skutek naruszenia normy określonej przepisem art. 70c i art. 145 § 1 i 2 O.p., pełnomocnik Skarżącego na etapie wydawania decyzji w pierwszej instancji oraz na etapie sporządzania odwołania od tej decyzji, nie posiadał wiedzy o doręczeniu Skarżącemu w dniu 2 października 2014r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania karno-skarbowego w zakresie podania za 2008r. nieprawdziwych danych co do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i uszczupleniu należności Skarbu Państwa, a zatem nie mógł w żaden sposób odnieść się do tej kwestii zarówno na etapie postępowania dowodowego w pierwszej instancji, jak i na etapie odwołania, co doprowadziło do naruszenia prawa podatnika do zgłaszania wniosków dowodowych, twierdzeń oraz w szczególności zarzutów zgodnie z treścią art. 222 O.p. co skutkuje uznaniem, że postępowanie przed organami prowadzone było z naruszeniem zasad wynikających z przepisów art. 121 i art. 123 O.p.;

d/ art. 145 § 1 pkt 11 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 188 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez i zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Dyrektora z dnia 29 marca 2016r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2015r. w sytuacji gdy w postępowaniu doszło do nieuzasadnionego oddalenia wniosków dowodowych Skarżącego zmierzających do przesłuchania świadków w celu ustalenia rzeczywistego zakresu wykonywania Umowy, ponieważ organ nie był w stanie uzyskać dodatkowych dowodów z innych źródeł, w szczególności od następcy prawnego firmy S. S.A. oraz Syndyka masy upadłości firmy S. Sp. z o.o. D. K.A., a zatem środki dowodowe wskazane przez Skarżącego dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których nie można było ustalić na podstawie innych dowodów;

e/ art. 145 § 1 pkt 11 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 199 O.p. poprzez i zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Dyrektora z dnia 29 marca 2016r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 29 października 2015r. w sytuacji gdy organy bezpodstawnie odmówiły przyznania waloru wiarygodności zeznaniom i wyjaśnieniom Skarżącego składanym wielokrotnie w toku postępowania w szczególności gdy następnie pisemnie, po sprawdzeniu posiadanej dokumentacji, Skarżący uzupełnił przekazane organom informacje potwierdzające jego stanowisko.

W oparciu o tak postawione zarzuty, które zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie ze względu na trafność zarzutu opisanego w punkcie 2c jej petitum, dotyczącego przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tej kwestii kluczowe znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2019r., sygn. akt I FPS 3/18 - orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA, w której stwierdzono, że: "1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej."

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały wyróżnił dwa stany faktyczne. Pierwszy to taki, gdy zachodzi tożsamość pomiędzy organem właściwym do dokonania zawiadomienia przewidzianego w art. 70c O.p. i organem prowadzącym postępowanie, drugi - gdy wspomniana tożsamość podmiotowa nie zachodzi. Jednak doszedł do konkluzji wspólnej dla obu stanów, która zawiera się w powyżej przytoczonych tezach.

Podkreślono przede wszystkim w powyższej uchwale, że przepisy dotyczące doręczeń mają m. in. funkcje gwarancyjne dla strony. Tak je należy postrzegać. Strona po to ustanawia pełnomocnika, aby ten prowadził jej sprawę. Jest to wyraz staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. To pełnomocnik procesowy ma w sposób profesjonalny pilnować w toku postępowania interesów podatnika. Strona może nie mieć świadomości, a przede wszystkim wiedzy w zakresie skutków prawnych otrzymanej informacji, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy. Stąd też wszelkie pisma kierowane przez organ podatkowy powinny być kierowane do pełnomocnika. Doręczenie wprawdzie jest czynnością materialno-techniczną, regulowaną przez przepisy procesowe. Wywołuje jednak daleko idące skutki materialnoprawne. W przypadku bowiem doręczenia zawiadomienia o prawidłowej treści, które spełnia przesłanki formalne oraz przesłanki materialnoprawne, co do rzeczywistego przebiegu zdarzeń, przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dochodzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W żaden sposób zatem nie można uchybienia w zakresie naruszenia art. 145 § 2 O.p. oceniać w charakterze wpływu na wynik sprawy. Brak prawidłowego doręczenia zawsze w sposób istotny rzutuje na rozstrzygnięcie. Przyjęcie zaś odmiennej tezy, że naruszenie tego przepisu w określonym stanie faktycznym może nie mieć wpływu na wynik sprawy, niweczyłoby funkcje gwarancyjne art. 145 § 2 O.p.

Celem wyjaśnienia wskazać należy, iż mocą art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Owa ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których zastosowanie ma przepis interpretowany w uchwale (por. wyroki NSA z dnia 18 czerwca 2010r., sygn. akt I FSK 994/09, z dnia 8 czerwca 2017r., sygn. akt I FSK 1285/15 – CBOSA). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w cytowanej uchwale NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. I FPS 3/18.

Ponieważ w rozpoznanej sprawie zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c O.p. zostało doręczone bezpośrednio Skarżącemu, mimo iż był on w prowadzonym postępowaniu reprezentowany przez pełnomocnika, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji i Dyrektora nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Uwzględnienie omawianego zarzutu, czyni zasadną wniesioną skargę kasacyjną. W tej sytuacji bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie pozostałych zarzutów.

Wobec uznania za zasadne zarzutów skargi kasacyjnej w omawianej części, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, zaś uznając jednocześnie, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zaskarżoną do WSA w Lublinie decyzję. Dyrektor ponownie rozpoznając sprawę, uwzględni stanowisko, że w sprawie Skarżącego nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie umorzył na podstawie art. 145 § 3 postępowania podatkowego, gdyż w sprawie nie jest wiadomym, czy nie wystąpiły inne przesłanki zawieszenia bądź przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego stanowił art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.