Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 744/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 i 4, art. 92a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Jak wynika z przedłożonego materiału dowodowego pismem z dnia [...] r. Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w C., J. B., zwróciła się do prowadzonej przez M. D. Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" w C. z prośbą o wynajem autokaru w celu przewozu 7 osób do C. w dniu [...] r. Na jednym z dołączonych do akt administracyjnych egzemplarzy pisma widnieje adnotacja (jak następnie potwierdził M. D. jego autorstwa) cyt. "P. Faktura za 1 km 1 zł 20 gr + 7% Vat oraz postój 10 zł za 1 godz."

Z kolei pismem z dnia [...] r. M. D., z uwagi na awarię posiadanego autokaru, zwrócił się do syna, P. D. ([...] s.c.) o użyczenie mikrobusu zaznaczając, iż kierowcę cyt. "daje własnego na umowę o dzieło".

W dniu [...] r. w C.na ul. [...] przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Kierowcą kontrolowanego pojazdu był J. C. wykonujący transport drogowy osób na rzecz przedsiębiorcy M. D. W trakcie kontroli kierowca pojazdu nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób.

W trakcie wszczętego postępowania administracyjnego, o którym Komendant Powiatowy Policji w C. powiadomił M. D., przesłuchano w charakterze świadka kierowcę pojazdu J. C., który wyjaśnił, że w trakcie wykonywania przewozu nie był zatrudniony przez a dokument w postaci umowy zlecenia na wykonanie usługi przewozu osób w dniu [...] r. otrzymał dopiero po dniu [...] r. z datą wsteczną. Wyjaśnił także, że przed wyjazdem w dniu kontroli nie otrzymał od M. D. dokumentu w postaci wypisu z licencji, a także że przewóz dzieci odbywał się samochodem należącym do P. D. z uwagi na to, że pojazd M. D. uległ awarii.

W trakcie postępowania przesłuchano także w charakterze świadka Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w C., J. B., która podała, że zwróciła się do FHU "[...]" z prośbą o wynajem autokaru celem przewiezienia w dniu [...] r. dzieci z C. do C., oraz że przed wyjazdem do firmy FHU "[...]" przesłano formularz umowy najmu autokaru, który to formularz został odesłany z powrotem do Szkoły z wypełnioną rubryką dotyczącą wysokości stawki za jeden kilometr oraz zapłaty za czas postoju. Odesłana do Szkoły umowa najmu autokaru, podpisana przez firmę FHU "[...]", została następnie podpisana przez Dyrektora Szkoły i przekazana wraz z całą dokumentacją J. H., która była osobą odpowiedzialną za organizację wyjazdu. Dokumenty te zostały jednak przez nią zagubione toteż Szkoła zwróciła się, już w trakcie trwania postępowania administracyjnego, do M. D. o nadesłanie swojego egzemplarza umowy. M. D. egzemplarz ten, wskazujący należne opłaty i opatrzony podpisem i pieczątką firmy, przesłał faksem i właśnie ten egzemplarz znajduje się w aktach sprawy. J. B. oświadczyła także, że nigdy nie były prowadzone rozmowy z firma FHU "[...]" dotyczące nieodpłatnego wykonania usługi, oraz że po interwencji sekretarza szkoły w firmie "[...]" w dniu [...] r. otrzymała telefoniczną informacje, iż firma ta rezygnuje z wystawienia faktury i otrzymania płatności za wykonaną usługę.

Przesłuchana została także H. O. główna księgowa w Szkole Podstawowej nr [...] w C., która wyjaśniła m.in., że firma FHU "[...]" kilkakrotnie wykonywała już usługi polegające na przewozie dzieci, usługi te zawsze były odpłatne a firma wystawiała faktury za wykonywana usługę.

Z kolei przesłuchany w charakterze strony M. D., prowadzący działalność gospodarczą w formie FHU "[...]", oświadczył, że formularz umowy w części dotyczącej stawki za kilometr oraz stawki za kilometr postoju wypełnił dopiero po powrocie mikrobusu z trasy. Podpisał go wprawdzie i ostemplował jednak w rzeczywistości odłożył go do akt i nie wysłał do Szkoły. Przesłał go na żądanie Szkoły dopiero faksem w dniu [...] gdy syn poinformował go o toczącym się postępowaniu w sprawie nieprawidłowości przewozu. Wskazał też, iż nie wystawił faktury za usługę albowiem po jej wykonaniu ustalił z synem i kierowcą, że usługa będzie nieodpłatna. Okazał nadto posiadaną licencję [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, wskazującą jako pojazd objęty licencją autobus.

W tej części przedłożone Sądowi akta administracyjne zawierają nadto zawartą z kierowcą J. C. noszącą datę [...] r. umowę o dzieło przewidującą za przewóz 7 dzieci z C. do C. i powrotem wynagrodzenie w kwocie [...] zł na godzinę. W aktach widnieje także wspomniany sporządzony przez Szkołę druk umowy najmu autokaru na przewóz, o którym mowa powyżej. Formularz ten, wskazujący w części nagłówkowej, iż umowa zawarta jest pomiędzy Dyrektorem Szkoły a FHU "[...]" w części dotyczącej zapłaty za wynajem został wypełniony przez M. D. wskazując, iż stawka wynosi cyt."1 zł 20 gr za 1 km + 7% Vat + 15 zł za 1 godz. postoju". Formularz opatrzony jest podpisem M. D. i pieczątką FHU "[...]".

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w C. nałożył na M. D. FHU "[...]" karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Decyzja ta, w wyniku rozpoznania odwołania M. D. podnoszącego, iż przewóz miał charakter prywatny a nie zarobkowy, została jednak uchylona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na błędne ustalenia odnośnie posiadanej przez przedsiębiorcę licencji. Organ II instancji nie podzielił natomiast twierdzeń M. D. odnośnie charakteru dokonanego przewozu.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w C., działając na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. 2007, Nr 125, poz. 874 z późn. zm) nałożył na M. D. FHU "[...]" karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji oraz w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – łącznie w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż z uwagi na to, że przedmiotowy transport osób wykonywany był samochodem osobowym o liczbie miejsc 9, w związku z art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym rozważono czy umowa najmu autokaru w formie ustalonej w toku postępowania i wykonanie czynności z niej wynikających, przy jednoczesnym nie przedstawieniu faktury za wykonaną usługę, mogą świadczyć o tym, że wykonanie czynności przewozu osób było przewozem zarobkowym w ramach wykonywanej działalności gospodarczej. Zdaniem organu wykonany w dniu [...] r. przewóz był przewozem zarobkowym i tym samym podlegał przepisom ustawy o transporcie drogowym. Przesłuchany w charakterze strony M. D., stwierdził bowiem wprawdzie, iż usługa została wykonana nieodpłatnie jednak w trakcie przesłuchania wyjaśnił jednocześnie, że odręczny zapis na przedstawionym przez siebie dokumencie - tj. kopii wniosku Szkoły Podstawowej nr [...] w C. o wynajem autokaru - dotyczył kosztów wynajmu pojazdu i wystawienia faktury za wykonaną usługę. Z kolei w dniu [...] r. w trakcie przesłuchania w charakterze strony oraz zapoznania z materiałami postępowania, przed wydaniem nowej decyzji, M. D. oświadczył że zgłoszony do licencji nr [...] autobus o numerze rejestracyjnym [...] - o którym mowa w piśmie Ministerstwa Infrastruktury Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...] r. nr [...] został przez niego sprzedany w [...] r. i od tej pory nie zgłaszał do licencji żadnego innego pojazdu. Tym samym, zdaniem organu, potwierdził więc fakt, że pojazd m-ki [...] nr rej. [...], którym w dniu [...] r. wykonywany był transport dzieci, był pojazdem nie zgłoszonym do licencji. Przewoźnik drogowy zobowiązany jest bowiem zgłaszać na piśmie organowi, który wydał licencję wszelkie zmiany, między innymi zmianę pojazdu, którym przewoźnik wykonuje transport drogowy, w terminie do 14 dni, od powstania tych zmian, a prowadzone postępowanie wykazało że przewoźnik nie zgłosił zmian w terminie określonym w art. 14 ust 1 ustawy. Organ I instancji podkreślił też, iż kierujący pojazdem J. C. nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 87 ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z licencji.

Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł M. D. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu ponownie wskazał, iż przedmiotowy przewóz z C. do C. siedmiorga dzieci nie był przewozem zarobkowym. Zdaniem M. D. nie została bowiem zawarta jakakolwiek umowa z przedstawicielem Szkoły na odpłatny przewóz, a jedynie wykazał on dobrą wolę oraz chęć pomocy, zlecając dokonanie prywatnego darmowego przewozu tych dzieci do C.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu obszernie scharakteryzował okoliczności faktyczne sprawy a następnie wskazał, iż po zapoznaniu się z materiałami zebranymi w przedmiotowej sprawie nie podziela argumentów stawianych przez stronę w odwołaniu oraz nie dostrzega przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Zgodnie z art. 93 ust. 7 UoTD, organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Materiał dowodowy wskazuje jednak, że podmiot wykonujący w dniu [...] r. przewóz drogowy na rzecz Szkoły Podstawowej nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi im. [...] w C. nie tylko mógł, ale był zobowiązany przewidzieć konsekwencje prawne wykonywania przewozu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji oraz naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Zebrane w toku postępowania dowody wskazują bowiem, że przewóz wykonywany przez firmę "[...] " nie był przewozem wyłączonym z rygorów tej ustawy, pomimo że był wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Przewóz ten nie był przewozem niekomercyjnym - prywatnym. W aktach sprawy znajduje się bowiem kserokopia "umowy najmu autokaru" zawarta pomiędzy Szkołą Podstawowej nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi im. [...] w C., reprezentowaną przez mgr J. B. (wynajmującym), a Firmą Handlowo Usługową "[...] " (najemcą). Umowa ta określa termin wyjazdu oraz stawkę w złotych polskich za kilometr przejazdu i każdą godzinę postoju. W toku przesłuchania w charakterze świadka Dyrektor Szkoły potwierdziła fakt zawarcia przedmiotowej umowy. Z zeznań tych wynika również, że do dnia kontroli drogowej nie prowadzono rozmów zmierzających do wykonania przedmiotowego przejazdu nieodpłatnie (propozycji takiej nie złożyło najmujące samochód przedsiębiorstwo i nie zwracała się o to Szkoła), a załącznik do wniosku o przyznanie dofinansowania z dnia [...] r. skierowany do Urzędu Miasta w C. wskazuje, że wcześniejsze przewozy realizowana przez FHU "[...] " realizowane były odpłatnie. Przewóz ten był dokonany zgodnie z zakresem prowadzonej przez M. D. działalności gospodarczej i był wykonywany w jej ramach. Jednocześnie przewóz osób nie odbywał się z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a przewożone osoby nie były pracownikami przedsiębiorstwa "[...] " lub członkami ich rodzin. Z kolei J. C. potwierdził, że polecenie wyjazdu i wykonanie przewozu osób otrzymał w dniu [...] r. od M. D. jak również, że nie otrzymał wypisu z licencji. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, decyzja wydana w I instancji nie narusza obowiązujących przepisów prawa procesowego i materialnego.

Pismem z dnia [...] r. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania prowadzonego przed organem I instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, podobnie jak uczynił to w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, iż przewóz, o którym mowa, był przewozem prywatnym, dokonanym ze względów społecznych. Wskazał nadto, iż zawarty w aktach sprawy druk umowy zawiera jedynie jego podpis i tym samym ma charakter tylko notatki, umowa wymaga bowiem podpisania przez dwie strony. Tym samym druk ten winien być odrzucony jako dowód w sprawie. W konsekwencji brak jest dowodu, iż przewóz dzieci w tym konkretnym wypadku dokonany był zarobkowo.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornym bowiem w sprawie jest, iż w dniu [...] r. kierowca J. C. na zlecenie przedsiębiorcy M. D. przewoził dzieci nie zgłoszonym do licencji pojazdem marki [...]. Przewóz ten odbywał się w wyniku złożonego przez Szkołę Podstawową nr [...] w C. a opisanego już powyżej wniosku o wynajem autokaru celem zawiezienia dzieci z C. do C.. Bezspornym jest także, iż przedsiębiorca nie wyposażył kierowcy w wymagany wypis z licencji. Fakty te, ustalone przez orzekające w sprawie organy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, potwierdził nadto sam skarżący w trakcie przesłuchania w dniu [...] r. oświadczając do protokołu, iż autobus objęty licencją został przez niego sprzedany w roku [...] i nigdy nie zgłosił do posiadanej licencji innego pojazdu, a także iż nie zgłasza żadnych uwag do przedstawionych materiałów dowodowych. Protokół, o którym mowa opatrzony został podpisem strony.

Wskazać zatem w tym miejscu należy, iż w myśl art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego zawierać winien, wśród szeregu innych danych, także rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Stosownie do ust. 3 pkt 8 tegoż artykułu do wniosku dołączyć należy m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. W myśl z kolei art. 14 ust. 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Niewątpliwym jest zatem, w świetle oświadczeń skarżącego, iż wymogu, o którym mowa, nie dopełnił, a tym samym w dacie zamierzonego i dokonanego przewozu nie dysponował pojazdem objętym licencją. Wskazać w konsekwencji należy, iż w myśl art. 92 ust. 1, 2 i 4 ustawy wykonywanie przewozu drogowego w sposób naruszający obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć, w przypadku kontroli drogowej, kwoty 15.000 złotych, a wykaz naruszeń oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W myśl punktu 1.2 tegoż załącznika wykonywanie transportu pojazdem nie zgłoszonym do licencji podlega karze wynoszącej 8.000 zł, stosownie natomiast do pkt 1.7 wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (ten punkt dotyczy także wykonywania przewozu na potrzeby własne) podlega karze w wysokości 500,00 zł. Podane kwoty nie mają charakteru uznaniowego, a wymierzenie kar w takiej właśnie wysokości jest z zastrzeżeniem art. 92a ust. 4 obowiązkiem wymierzającego karę organu.

Przedmiotem kontrowersji pomiędzy skarżącym a orzekającymi w sprawie organami jest jednakowoż charakter dokonanego przewozu dzieci, zdaniem M. D. przewóz ten nie miał bowiem charakteru odpłatnego, podczas gdy właściwe organy wymierzyły karę w oparciu o normy przewidujące możliwość taką jedynie w przypadku przewozu zarobkowego. Podkreślenia wymaga bowiem, iż stosownie do art. 3 ust. 1pkt 1 ustawy jej przepisów nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób.

Oceniając wypowiedzi skarżącego o niezarobkowym charakterze dokonanego przewozu zdaniem Sądu nie można dać im wiary, zarówno z uwagi na ich niespójność i zmiany podawanych okoliczności, jak też z uwagi na ich sprzeczność z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżący w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 5 grudnia 2008 r. przyznał bowiem, iż przewóz dzieci miał w intencji mieć charakter zarobkowy jednak z zamiaru owego wycofał się gdy okazało się, że należący do niego autobus uległ awarii (jak wynika z akt sprawy przewóz w istocie prowadzony był pojazdem wypożyczonym przez skarżącego od syna P. D.). Potwierdził on tym samym, iż od początku zamierzał dokonać niezgodnego z prawem zarobkowego przewozu albowiem jak to wskazano powyżej nie posiadał on żadnego pojazdu, którym stosownie do posiadanej licencji mógł był przewozić dzieci, posiadany autobus, który uległ awarii, także nie spełniał bowiem takich wymogów. Jednocześnie jego twierdzenie o rezygnacji z zamiaru zarobkowego przewiezienia dzieci stoi w sprzeczności z naniesioną przezeń na wniosku Szkoły przytoczoną wyżej adnotacją "P. Faktura za 1 km 1 zł 20 gr + 7% Vat oraz postój 10 zł za 1 godz." Nadto w aktach sprawy widnieje podpisany przez skarżącego i opatrzony pieczątką jego firmy sporządzony przez Szkołę formularz umowy najmu autokaru precyzyjnie ustalający warunki płatności (cyt."1 zł 20 gr za 1 km + 7% Vat + 15 zł za 1 godz. postoju"). Faktem jest, co podnosi zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżący, iż formularz został opatrzony jedynie jego podpisem i firmową pieczątką, nie został natomiast opatrzony podpisem Dyrektora Szkoły. Zdaniem skarżącego dowodzi to, iż umowa nie została zawarta, a formularz stanowi jedynie druk z jego adnotacjami (tezę tę kwestionuje Dyrektor Szkoły twierdząc, że w istocie odesłany jej przez FHU "[...]" wypełniony egzemplarz umowy podpisała jednak zaginął on u osoby prowadzącej dokumentację stąd zwróciła się do skarżącego o przesłanie jej faksem posiadanej przez niego kopii doręczonego mu uprzednio druku). Niezależnie jednak od kwestii podpisania bądź nie podpisania druku przez Szkołę niewątpliwym jest, co wskazuje także sam skarżący, przesłanie przez niego faksem własnego egzemplarza formularza widniejącego w aktach administracyjnych już po wykonaniu usługi, w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Także wtedy skarżący, nie nanosząc żadnych poprawek, potwierdził zatem szczegóły ustalonej przezeń zapłaty za dokonany przewóz dzieci. Jak nadto wynika z akt sprawy w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej skarżący już wielokrotnie dokonywał na rzecz Szkoły przewozów dzieci i zawsze czynił to odpłatnie. Okoliczności tej skarżący nie zaprzeczył ani w trakcie postępowania administracyjnego, ani sądowego. To zaś, że ostatecznie w trakcie trwającego postępowania nie przedłożył faktury i do tej pory nie zażądał uiszczenia umówionej kwoty nie niweczy zarobkowego charakteru zamierzonego i dokonanego przewozu w dacie jego realizacji. Wskazać zresztą w tym miejscu należy, odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego argumentów, iż umowa zlecenia w świetle przepisów kodeksu cywilnego w ogóle nie musi przybrać formy pisemnej co oznacza, iż fakt braku podpisu drugiej strony nie może być uznany za dowód jej nieistnienia. Formularz wypełniony i podpisany przez skarżącego niewątpliwie stanowi natomiast złożone przez niego oświadczenie woli a brak innych zawartych pomiędzy stronami ustaleń co do warunków przewozu jednoznacznie przesądza o zawarciu umowy na warunkach określonych przez skarżącego i w zarobkowym charakterze przewozu w dacie jego wykonania. Notabene w sposób niezbity potwierdził to w trakcie postępowania administracyjnego sam skarżący kiedy to w trakcie przesłuchania w dniu [...] r. na pytanie specjalisty z Sekcji Ruchu Drogowego KPP w C. czy za wykonany przewóz wystawił Szkole fakturę oświadczył cyt. "Po wykonaniu usługi w porozumieniu z synem i kierowcą postanowiliśmy, że ta usługa wykonana zostanie nieodpłatnie. O tych ustaleniach nie informowałem Dyrekcji Szkoły Podstawowej nr [...]". Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż przytoczone oświadczenie, wskazujące jednoznacznie, iż zamiarem skarżącego było dokonanie przewozu odpłatnego, a od zamiaru owego odstąpił dopiero po wykonaniu przewozu, w trakcie prowadzonego przeciwko niemu postępowania administracyjnego, czyni niewiarygodnym późniejsze, zawarte w skardze tezy skarżącego, iż przewozu podjął się ze względów społecznych, w celu udzielenia dzieciom pomocy. Notabene sprzeczności w składanych przez skarżącego oświadczeniach można doszukać się więcej. O ile bowiem w skardze wskazał, że wpisana przez niego na druku umowy najmu stawka za kilometr i za czas postoju stanowiła jedynie notatkę, a w trakcie rozprawy przed tut. Sądem, że w istocie była to adnotacja, którą podpisał jednak nie przesłał Szkole gdy dowiedział się poprzedniego dnia przed datą przewozu, że autobus należący do niego uległ awarii, o tyle w trakcie przywołanego wyżej przesłuchania przez organ I instancji w dniu [...] r. oświadczył, iż druk ów wypełnił i podpisał dopiero po powrocie mikrobusu z trasy.

Tym samym, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, w zgodzie z prawem wymierzając M. D. wyszczególnione w rozstrzygnięciach kary. Także wysokość kar odpowiada obowiązującym normom, zgodna jest bowiem z kwotami wskazanymi w załączniku do ustawy o transporcie drogowym.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.