Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1816/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

﻿Sygn. akt III SA/Wa 1816/12 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca) Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant starszy referent Iwona Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta L. decyzją z [...] marca 2011 r. ustalił Skarżącej – A. S. wysokość zobowiązania podatkowego na rok 2011 z tytułu podatku od nieruchomości za działkę o nr ewid. [...] położoną w obrębie ewid. [...] w L. przy ulicy A. [...], w oparciu o złożoną informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych IPN-1 oraz zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 20 stycznia 2011 r. wydanym przez Starostwo Powiatowe w L. na kwotę 497 zł.

W uzasadnieniu organ powołał się na art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej “u.p.o.l." i wskazał, że zgodnie z przepisami tej ustawy podstawowym kryterium rozstrzygającym o sposobie opodatkowania gruntów są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów i budynków nieruchomość stanowiąca własność Skarżącej położona w L. przy ul. A. o pow. 1500 m² posiada oznaczenie B - tereny mieszkaniowe i zabudowana jest budynkiem mieszkalnym (dwukondygnacyjnym) o pow. zabudowy 86 m² oraz budynkiem o funkcji "zbiorniki, silosy i budynki magazynowe" o pow. zabudowy 23 m².

W związku z pismem Skarżącej z 7 marca 2011 r. odnośnie niezgodności wypisu z rejestru gruntów z 20 stycznia 2011 r. sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w L. z obowiązującymi przepisami prawa, organ podatkowy 7 marca 2011 r. uzupełnił braki formalne w/w wypisu (podpis osoby sporządzającej, datę złożenia podpisu).

W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o uznanie jej za nieważną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazało, że w pierwszej kolejności dokonało oceny prawidłowości prowadzonego postępowania podatkowego przez organ pierwszej instancji. Wyjaśnił, że Skarżąca jest właścicielką nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkiem o innym przeznaczeniu nie jest kwestionowane. Nie są również kwestionowane parametry powierzchni działki jak i budynków oraz oznaczenie ewidencyjne nieruchomości, jej położenie (obręb ewidencyjny) oraz adres. Błędne podanie numeru księgi wieczystej w ewidencji gruntów i budynków nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Bowiem ustalenia przedmiotu opodatkowania jak i podatnika są prawidłowe zgodne ze stanem faktycznym, a ich podstawą nie były dane ujawnione w Księdze Wieczystej, ale w przywołanych powyżej dokumentach. Zatem skarżona decyzja została skierowana do właściwej osoby, która jest właścicielką nieruchomości, będącej przedmiotem opodatkowania. Również sam wymiar podatku został ustalony prawidłowo.

Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że nawet istotne wady ewidencji gruntów i budynków, takie które mają wpływ na ustalenie wymiaru podatkowego, nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej do czasu kiedy nie zostaną skorygowane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków. Podstawą dla ustalenia danych w ewidencji podatkowej są zapisy z ewidencji gruntów i budynków. Co wynika wprost z przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym". Ustalenia rejestru gruntów i budynków, które prowadzone są przez organy administracji samorządowej jakim jest Starosta, nie mogą być kwestionowane w postępowaniu podatkowym, które prowadzi wójt, burmistrz czy prezydent miasta jako organ podatkowy pierwszej instancji. Jeżeli podatnik kwestionuje dane utrwalone w rejestrze gruntów i budynków to o dokonanie jego zmian musi wystąpić odrębnie do organu który taki rejestr prowadzi. Dopiero w przypadku kiedy jego zastrzeżenia zostaną uwzględnione, może wnosić o wzruszenie decyzji podatkowych.

Organ odwoławczy podniósł także, że w kontrolowanej sprawie błędnie podany numer KW w wypisie z ewidencji gruntów i budynków nie miał żadnego znaczenia dla dokonanych ustaleń. Co zostało potwierdzone w piśmie Skarżącej z dnia 4 lipca 2011 r. skierowanym do Wojewody M., które zostało przesłane do wiadomości Samorządowego Kolegium Odwoławczego 6 lipca 2011 r.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej “K.p.a." art. 120 i 122 w związku z art. 187 par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.), dalej "O.p.", art. 210 § 4 O.p., art. 2 ust. 1 u.p.o.l.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że Starosta poświadczył, że jest właścicielką nieruchomości położonej przy A. [...], o nr księgi wieczystej [...], pomimo, że od 10 lat jest właścicielką nieruchomości posiadającej nr KW [...]. Nieruchomość o nr KW [...] istnieje ale ma innego właściciela. Nie mając żadnych praw do nieruchomości [...] Skarżąca nie może być adresatem decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia numeru księgi wieczystej, podanego w wypisie ewidencji gruntów. Organy podatkowe dokonały wymiaru podatku od nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkiem o innym przeznaczeniu na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej przez Skarżącą w dniu 27 kwietnia 2004 r. oraz wypisu z ewidencji gruntów z dnia 20 stycznia 2011 r. W ocenie organów błędne podanie numeru księgi w ewidencji gruntów nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie, skoro ustalenia w zakresie przedmiotu opodatkowania, jak i podatnika zgodne są ze stanem faktycznym. Stanowisko to zakwestionowała Skarżąca, podnosząc, że nie może być adresatem decyzji, gdyż nie jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr KW [...].

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów. Artykuł 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowi, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w K. z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09, /dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Nadto stwierdzić należy, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów.

Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 Nr 38 poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 tej ustawy, ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli więc strona kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów, to powinna wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków.

Analiza akt sprawy wskazuje, że ustalenia dotyczące przedmiotu opodatkowania, jak i samego podatnika są prawidłowe. Skarżąca jest właścicielką działki gruntu o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w L. przy A. [...], o powierzchni 1500 m², z usytuowanym budynkiem mieszkalnym o powierzchni 62 m² oraz innym budynkiem o powierzchni 19 m². Dane te nie były kwestionowane na etapie postępowania podatkowego, jak również w postępowaniu sądowym. W tej sytuacji błędnie wskazany numer KW pozostawał bez wpływu na wymiar podatku od nieruchomości.

Skarżąca podnosi, że nieruchomość oznaczona numerem KW [...] ma innego właściciela, zatem decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości na 2011 r. nie powinna być skierowana do niej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. W praktyce osoba podatnika podatku od nieruchomości jest ustalana przez organ podatkowy na podstawie informacji o nieruchomości składanych przez osoby fizyczne. Dopiero w sytuacji gdy nie ma tych dokumentów, organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wymierza podatek na podstawie posiadanych i uzyskanych w wyniku postępowania informacji. Przy opodatkowaniu gruntów wymiar podatku odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie danych zawartych w ewidencji, co należy podkreślić, ustalany jest tylko właściciel lub władający gruntem. Natomiast określenie podatnika następuje na podstawie wskazanego artykułu u.p.o.l. Dane tych podmiotów zamieszczone w ewidencji nie korzystają oczywiście, na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 15 listopada 1994 r. (SA/Ka 2592/93, Monitor Podatkowy 1995, nr 6, s. 179) z domniemania prawdziwości (jak odpowiednie wpisy w księdze wieczystej) ani też rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych). Jeżeli istnieją niezgodności między informacjami zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem faktycznym lub prawnym, powinny być podjęte przez organ prowadzący ewidencję, z urzędu lub na wniosek właściciela (władającego), działania zmierzające do wprowadzenia stosownych zmian. Jednakże w sprawach oczywistych, kiedy podatnik uprawdopodobni, przedkładając stosowne dokumenty, że nie jest (bądź też jest) właścicielem nieruchomości, organy podatkowe powinny ten fakt uwzględnić.

Sytuacja taka nie występuje w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika, że w dniu 27 lipca 2004 r. Skarżąca złożyła w Urzędzie Miasta L. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych (INP-1). W informacji tej wskazała, że jest właścicielką nieruchomości gruntowej o powierzchni 1500 m² oraz położonego na niej budynku mieszkalnego (62 m² ) i innego budynku (19m²). Przedmiotowa działka zlokalizowana jest w L. pod nr ewidencyjnym [...] w obrębie nr [...].

Dane określone przez samą Skarżącą tak do osoby podatnika i przedmiotu opodatkowania zgodne są z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, którą posłużył się organ, wydając zaskarżoną decyzję. A zatem żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji tylko dlatego, że w wypisie z ewidencji gruntów podano nieprawidłowy numer księgi wieczystej nie zasługuje na uwzględnienie. Tym bardziej, że błąd ten nie miał wpływu co do ustalenia osoby podatnika, przedmiotu opodatkowania oraz wymiaru samego podatku od nieruchomości.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.