Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1529/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2016 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt G. C. decyzją z dnia 3 lutego 2016r. ustalił K. G. (dalej: Skarżący) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 na kwotę 233,00 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto:

- w podatku rolnym powierzchnię użytków rolnych o pow. 1,2380 ha (z 4,4000 ha fiz.) przy stawce 125,00 zł;

- w podatku leśnym powierzchnię 1,8400 ha lasu przy stawce 42,1894 zł.

W decyzji wskazano też nieużytki o powierzchni 2.300 m2, od których nie wymierzono podatku, oraz budynki mieszkalne o powierzchni 50 m2 i pozostałe budynki o powierzchni 30 m - jako zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji z powodu niezgodności w powierzchni gruntu stanowiącego wg niego jego własność. W odwołaniu przedstawił prawidłowe jego zdaniem powierzchnie gruntów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazało, iż zaskarżona decyzja została wydana w niezmienionym w stosunku do roku poprzedniego stanie faktycznym. Ustalenia wysokości podatku rolnego na 2016r. dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów. Z danych ewidencji gruntów wg stanu na 25 kwietnia 2014r. aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynika, iż Skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, w tym sklasyfikowanych jako: R IVa o powierzchni 0,38 ha, R IVb o powierzchni 1,06 ha, R V o powierzchni 0,95 ha, R VI o powierzchni 1,12 ha, Ł V o powierzchni 0,13 ha, Ps IV o powierzchni 0,09 ha, PS V o powierzchni 0,26 ha, PS VI o powierzchni 0,23 ha, PS Z VI o powierzchni 0,07 ha, Ls o powierzchni IV 0,56 ha, Ls V o powierzchni 1,26 ha, Ls VI o powierzchni 0,02 ha, N o powierzchni 0,23 ha oraz R-B VI o powierzchni 0,11 ha. Organ zaznaczył, iż stan ewidencji w zakresie tych gruntów nie uległ zmianie w stosunku do roku poprzedniego.

Wobec powyższego, w ocenie Kolegium w wydanej decyzji w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazano stanowiące własność Podatnika użytki rolne 4,40 ha fiz., za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha przeliczeniowego i prawidłowo wskazano grunty o powierzchni 0,23 ha fiz. (= 2.300 m2), z uwagi na to, że sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako nieużytki, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty te wykazano w decyzji w części "podatek od nieruchomości" jako zwolnione z tego podatku na mocy art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Suma powierzchni użytków rolnych i nieużytków stanowi powierzchnię 4,63 ha fiz. (4,40 ha fiz. + 0,23 ha fiz.).

Podatek rolny od użytków rolnych obliczony przy zastosowaniu obowiązującej na 2016r. stawki - 125,00 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 155,00 zł. Ponadto, w 2016r. opodatkowaniu podlegały stanowiące własność Skarżącego lasy o łącznej powierzchni 1,84 ha, od których podatek leśny obliczony wg stawki 42,1894 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 78,00 zł. W związku z powyższym Organ stwierdził iż łączne zobowiązanie pieniężne na 2016r, wynosi zatem 233,00 zł.

SKO wyjaśniło, iż w przypadku opodatkowania gruntów podatkiem rolnym, od

nieruchomości i leśnym nie sumuje się powierzchni gruntów stanowiącej podstawę opodatkowania różnymi podatkami. W świetle definicji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Natomiast zgodnie z art. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Grunty sklasyfikowane w ewidencji jako nieużytki i lasy nie są gospodarstwem rolnym w rozumieniu tej ustawy.

Organ zauważył, iż w zaskarżonej decyzji Wójt G. C. wskazał jako podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budynki wg organu o powierzchni 50 m2 i budynki pozostałe o powierzchni 30,00 m2, zgodnie ze złożoną przez podatnika informacją w sprawie podatku od nieruchomości. Podane przez Podatnika w odwołaniu powierzchnie budynków to powierzchnia zabudowy z ewidencji budynków. Kolegium wyjaśniło, iż podstawę opodatkowania budynków stanowi powierzchnia użytkowa, a nie powierzchnia zabudowy.

Organ uznał, iż zarzut dotyczący nieprawidłowej powierzchni gruntów wskazywanej jako podstawa opodatkowania podatkiem rolnym nie może być uwzględniony. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3206/12 wydany ze skargi Skarżącego na decyzję tutejszego Kolegium w przedmiocie ustalenia Podatnikowi wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2012r.

Organ zauważył, iż Skarżący od lat ubiega się o dokonanie zmian w ewidencji gruntów, jednak zmiany te nie zostały wprowadzone. Zaznaczył, iż w dotychczasowym postępowaniu podatnik nie przedstawił dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę dokonania zmian w ewidencji.

W skardze z 13 kwietnia 2016 r. na powyższą decyzję Skarżący oskarżył SKO w S. "o Matactwo i Sitwę". Wymienił powierzchnie gruntów stanowiących jego własność i wyliczył, że z lasem jest właścicielem 6,47 ha z 9,62 ha. Stwierdził, iż jego odwołanie jest słuszne i nie budzi żadnych wątpliwości. Wszystkie działki użytkuje i jest ich właścicielem. Na podstawie umowy dzierżawy dzierżawi je sąsiadowi. Do skargi dołączył wniosek o kontrolę ksiąg wieczystych, wydruki z ksiąg wieczystych, decyzję o podjęciu wypłaty emerytury H. G., dokument "Zadania w zakresie gospodarki leśnej na okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2022 r.", kopię decyzji przyznającej emeryturę H. G. oraz kopię zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd poddał zaskarżoną decyzję wszechstronnej kontroli i nie stwierdził uchybień, które stanowiłyby podstawę do jej uchylenia.

1 . Pan K. G. nie godzi się z podstawą opodatkowania przyjmowaną przez organ dla celów wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że przedmiotem zaskarżenia stają się już od lat kolejne decyzje wymierzające Skarżącemu podatek.

W decyzji dotyczącej roku 2016 r. Zdaniem Sądu organ przyjął dla celów wymiaru podatku prawidłową powierzchnię gruntów i budynków.

2. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Powoływanie się przez Skarżącego w postępowaniu podatkowym, iż posiadany grunt ma inną wielkość lub inne przeznaczenie, niż wynika z ewidencji nie może mieć wpływu na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są bowiem tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Nie jest rolą organów podatkowych badanie prawidłowości prowadzonej przez Starostę ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w powyższej ewidencji. Organy podatkowe są związane danymi zawartymi w urzędowym wykazie nieruchomości.

Żądania Skarżącego adresowane do organów podatkowych, co do zmiany danych w ewidencji, są niecelowe.

Organy podatkowe wykonują wyłącznie zadanie zmierzające do określenia wysokości podatku od nieruchomości uwidocznionych w ewidencji. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu będącego własnością podatnika. Organy podatkowe nie rozstrzygają (i nie mogą rozstrzygać) kwestii własności nieruchomości, nie jest to bowiem celem prowadzonego przezeń postępowania. Sąd podkreśla, iż postępowanie podatkowe nie może rozstrzygać kwestii własności spornej nieruchomości, jeśli jest ona sporna.

Orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że organ podatkowy powinien uwzględnić dane inne, niż wynika to z ewidencji w sytuacji, kiedy z aktu notarialnego wynika, iż inna osoba niż aktualny właściciel jest wpisana jako właściciel nieruchomości w ewidencji. Jak wskazał Sąd ścisłe trzymanie się takich danych mogłoby prowadzić do wymierzenia podatku osobie, która nieruchomość sprzedała (tak wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1685/93 – Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67). Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca.

3. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że Pan K. G. ubiegał się o dokonanie zmian w ewidencji gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1885/05 oddalił skargę Podatnika na decyzję w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów. Z akt sprawy nie wynika, aby od tamtej pory wystąpiły okoliczności mające wpływ na zmianę danych wynikających z ewidencji gruntów.

4. Z danych ewidencji gruntów aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynika, iż Pan K. G. jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, w tym sklasyfikowanych jako: R IVa o powierzchni 0,38 ha, R IVb o powierzchni 1,06 ha, R V o powierzchni 0,95 ha, R VI o powierzchni 1,12 ha, Ł V o powierzchni 0,13 ha, Ps IV o powierzchni 0,09 ha, PS V o powierzchni 0,26 ha, PS VI o powierzchni 0,23 ha, PS Z VI o powierzchni 0,07 ha, Ls o powierzchni IV 0,56 ha, Ls V o powierzchni 1,26 ha, Ls VI o powierzchni 0,02 ha, N o powierzchni 0,23 ha oraz R-B VI o powierzchni 0,11 ha. Nadmienić należy, iż stan ewidencji w zakresie tych gruntów nie uległ zmianie w stosunku do roku poprzedniego.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu zarówno Wójt, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazano stanowiące własność Podatnika użytki rolne 4,40 ha fiz., za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha przeliczeniowego, i prawidłowo wskazano grunty o powierzchni 0,23 ha fiz. (= 2.300 m2), z uwagi na to, że sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako nieużytki, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty te wykazano w decyzji w części "podatek od nieruchomości" jako zwolnione z tego podatku na mocy art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Suma powierzchni użytków rolnych i nieużytków stanowi powierzchnię 4,63 ha fiz. (4,40 ha fiz. + 0,23 ha fiz.). Podatek rolny od użytków rolnych obliczony przy zastosowaniu obowiązującej na 2016r. stawki - 125,00 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 155,00 zł.

Ponadto, w 2016r. opodatkowaniu podlegały stanowiące własność Pana K. G. lasy o łącznej powierzchni 1,84 ha, od których podatek leśny obliczony wg stawki 42,1894 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 78,00 zł.

Od budynków podatku nie wymierzono.

Łączne zobowiązanie pieniężne na 2016r. stanowiące sumę kwot podatku rolnego i leśnego prawidłowo zostało zatem ustalone w kwocie 233,00 zł.

5. Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko organu, że w przypadku opodatkowania gruntów podatkiem rolnym, od nieruchomości i leśnym nie sumuje się powierzchni gruntów stanowiącej podstawę opodatkowania różnymi podatkami. W świetle definicji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Natomiast zgodnie z art. 1 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Grunty sklasyfikowane w ewidencji jako nieużytki nie są częścią gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy o podatku rolnym. Ani nieużytki, ani lasy nie mogą być doliczone do powierzchni gospodarstwa rolnego dla celów wymierzenia podatku.

6. Od budynków Skarżącemu nie wymierzono podatku. Kwestia powierzchni budynków nie była też przedmiotem zarzutów skargi.

W tej sytuacji skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.