Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 814/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1, art. 70 par. 6, art. 70c
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik- Świetlicka Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] września 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił skarżącemu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące styczeń i luty 2010r.

2. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości powyższą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego.

3. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. po uzupełnieniu materiału

dowodowego i po ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym decyzją

z dnia [...] czerwca 2016r., określił skarżącemu wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za miesiące styczeń i luty 2010r.

4. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm. – dalej "O.p.") poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie prowadzonego postępowania podatkowego pomimo upływu 5 letniego terminu płatności podatku; art. 70c O.p. poprzez nierozważnie, iż zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2015r. wydane zostało przez nieuprawniony organ, tj. Urząd Skarbowy w I. w sytuacji, kiedy organem uprawnionym był wyłącznie Naczelnik Urzędu Skarbowego w I..

5. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ odwoławczy powołując się na przepis art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. wskazał, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło na skutek wszczęcia w dniu [...] grudnia 2015r. przez Urząd Skarbowy w I. postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2010r., tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Postępowanie o przestępstwo skarbowe nie zostało zakończone. O fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia rozliczeń podatkowych skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] grudnia 2015r. - doręczonym skarżącemu w dniu [...] grudnia 2015r.

Odnosząc się do zarzutu strony, że zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2015r. zostało wydane przez Urząd Skarbowy w I., a nie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że powyższe zawiadomienie zostało wydane przez organ właściwy w sprawie. Fakt użycia przez organ

podatkowy w nagłówku pisma "Urząd Skarbowy w I." zamiast "Naczelnik Urzędu Skarbowego w I.", nie przesądza o organie, który je wydał. Z treści pisma z dnia [...] grudnia 2015r. jasno wynika, iż zgodnie z podaną podstawą prawną - art. 70c O.p., organem, który zawiadamia jest właściwy organ podatkowy w sprawie

zobowiązania podatkowego. Nadto wskazany został rodzaj podatku, okres dotyczący

zobowiązania podatkowego, przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia oraz złożony podpis "Z up. Naczelnika - zastępca Naczelnika". Ponadto Dyrektor wyjaśnił, że powyższe pismo wskazuje podstawę prawną tj. art. 121, art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., podatek i okres zobowiązania, którego dotyczy tj. podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010r. oraz zawiera informację, iż zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpiło na skutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z niewykonaniem zobowiązania. Pismo zawiera również informację, iż zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 O.p., iż termin przedawnienia będzie biegł dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, jak również, że o dalszym biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżący zostanie poinformowany odrębnym zawiadomieniem.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji który na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia [...] marca 2004r. o podatku od towarów i usług – dalej "ustawa o VAT" -

zakwestionował dwie faktury VAT na łączną kwotę netto [...] zł, podatek VAT

[...] zł, - wystawione przez "[...], ul. [...], 87-100 T. oraz fakturę z dnia [...] lutego 2010r. na wartość netto [...] zł, podatek VAT

[...] zł, wystawioną przez Firmę Ogólnobudowlaną "[...]" M. L.,

ul. [...] [...] R. na rzecz firmy skarżacego, bowiem nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży.

Odnośnie pierwszej firmy organ podał, że Marcin [...] 'posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą w Urzędzie M. I. pod nazwą "[...]" w okresie od [...] marca 2009r. do [...] lipca 2010r., a decyzją Prezydenta M. I. z dnia [...] lipca 2010r. został wykreślony z urzędu z ewidencji działalności gospodarczej w związku z wykazaniem danych niezgodnych z rzeczywistym stanem w części obejmującej miejsce prowadzenia działalności w T. przy ul. [...].

Z materiału dowodowego wynika, że M. B. nie posiadał zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności, był posiadaczem samochodu ciężarowego marki MAN o dopuszczalnej ładowności do 2,5 t., który prowadził bez uprawnień do kierowania pojazdami. Nie zatrudniał żadnych pracowników.

Ponadto ze zgromadzonego materiału wynika, że umowa najmu placu z dnia [...] marca 2008r. pomiędzy E. S. a M. B. została sfałszowana.

Z adnotacji służbowych z dnia 11 i [...] września 2009r. wynika, że osoby mieszkające

pod adresem T., ul. [...] lub na posesjach przyległych jednoznacznie potwierdziły, iż pod tym adresem nigdy nie była prowadzona przez M. B. działalność gospodarcza. Powyższe fakty znalazły również potwierdzenie w zeznaniach M. B. złożonych do protokołu z przesłuchania strony w dniu [...] stycznia 2013r. w sprawie podatkowej prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B..

Dalej organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] maja 2016r., Naczelnik Urzędu

Skarbowego w I. włączył do akt sprawy m.in. protokoły przesłuchań M. B. w charakterze podejrzanego z Prokuratury Okręgowej w B.: z dnia

[...] lutego 2013r., [...] lutego 2013r., [...] marca 2013r., [...] marca 2013r., [...] września 2015r.

We wszystkich zeznaniach M. B. oświadczał że faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej, a jego działania polegały tylko na wystawianiu faktur na rzecz innych podmiotów gospodarczych, za które otrzymywał od osoby pośredniczącej w przekazywaniu faktur określone kwoty pieniężne. Ponadto organ wskazał, że w sprawie karnej Sąd Rejonowy w I. wyrokiem z dnia [...] marca 2013r., sygn. akt VI K2/13 uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 kk i inne. Działając w krótkich odstępach czasu, w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, skarżący wprowadził jako autentyczne do obrotu prawnego faktury VAT poświadczające nieprawdę co do nabycia oleju roślinnego i pojemników plastikowych wystawionych przez [...] M. B. na łączną kwotę

[...] zł, w tym netto [...] zł, VAT [...] zł, tj: fakturę VAT Nr [...] z dnia

[...] stycznia 2010r. na kwotę netto [...] zł VAT [...] zł oraz Nr [...] z dnia

[...] stycznia 2010r. na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł, podczas gdy transakcje

te w rzeczywistości nie miały miejsca, z czego uzyskał korzyść majątkową oraz w okresie

od 04 do [...] stycznia 2010r. celem użycia jako autentyczne uczestniczył w podrobieniu

dokumentów w postaci dowodów zapłaty KW za ww. faktury na rzecz firmy "[...]"

M. B..

Odnośnie drugiej firmy organ ustalił, że M. L. zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej od [...] września 2009r., w zakresie pozostałych instalacji budowlanych, a obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług od [...] stycznia 2010r. Złożył tylko jedną deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiąc marzec 2010r., w której nie wykazał jakichkolwiek dostaw ani nabyć. W trakcie oględzin pod wskazanym adresem ul. [...] w R. nie stwierdzono oznak

prowadzenia działalności gospodarczej, były to ruiny. Z dniem [...] lipca 2010r. Urząd Skarbowy w R. wykreślił M. L. z rejestru podatników VAT.

Organ wskazał, że zakwestionowana faktura z dnia 01/02/2010 z dnia [...] lutego 2010r. nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji gospodarczej co wynika, z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2010r.

wydanej dla M. L. za okres od stycznia do maja 2010 r., protokołów przesłuchania M. L. z dnia 23 i [...] sierpnia 2010r. włączonych do przedmiotowego postępowania postanowieniem z dnia [...] lutego 2016r., decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lutego 2012r. w której organ określił M. L. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa wart. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z wystawieniem faktur VAT dla [...] M. Ł., ul. [...], 88-100 I., Nr [...] z dnia [...] lutego 2010r. podatek do zapłaty [...] zł i Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r., podatek do zapłaty [...] zł.

Ponadto organ wskazał, że w toku przedmiotowego postępowania w dniu [...] września 2012r., w [...] w I., przesłuchano w charakterze świadka M. L., który potwierdził wystawienie na rzecz skarżącego zakwestionowanej faktury VAT, natomiast nie potwierdził dostawy oleju roślinnego, bo jak zeznał nie miał takiego sprzętu, którym mógłby taki olej przewozić. Ponadto M. L. zeznał, że nie zna skarżącego osobiście, kontaktował się ze skarżącym tylko telefonicznie. M. L. zeznał także, że dostarczył skarżącemu pojemniki, ale oleju nie. Ponadto

zeznał, że nie prowadził żadnej dokumentacji księgowej, sam się rozliczał i składał zerowe

deklaracje w Urzędzie Skarbowym w R..

Reasumując organ stwierdził, że skarżący dokonał bezpodstawnego odliczenia podatku naliczonego wykazanego w "pustych" fakturach VAT wystawionych przez: "[...]" M. B. na łączną kwotę netto [...] zł, podatek VAT

[...] zł oraz Firmę Ogólnobudowlaną "[...]" M. L. na kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, bowiem faktury te nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży towarów w nich wskazanych.

6. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: art. 70 § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie prowadzonego postępowania podatkowego, pomimo upływu 5 letniego terminu płatności podatku oraz art. 70c O.p. i nierozważenie, że zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2015r. było wadliwe, tj. niespełniające dla swej skuteczności wymogów określonych ustawą, a ponadto, że wydane zostało przez nieuprawniony organ, tj. Urząd Skarbowy w I. w sytuacji, kiedy organem uprawnionym był wyłącznie Naczelnik Urzędu Skarbowego w I..

7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a."). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje

na uwzględnienie.

10. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ był uprawniony do rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i luty 2010r. Zdaniem strony organ winien umorzyć postępowanie albowiem w sprawie upłynął 5 letni okres przedawnienia płatności podatku. Zdaniem organu bieg terminu przedawnienia został przerwany na skutek doręczenia podatnikowi w dniu [...] grudnia 2015r. pisma organu z dnia [...] grudnia 2015r. informującego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia rozliczeń podatkowych.

11. Na tle tak zarysowanego sporu rację należy przyznać organom podatkowym. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego, że zawiadomienie z dnia [...] grudnia 2015r. było wadliwe oraz zostało wydane przez organ nieuprawniony.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia może ulec przerwaniu lub zawieszeniu w przypadkach wskazanych w dalszych paragrafach art. 70 O.p. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy zobowiązanie w podatku od towarów i usług, przedawniłoby się w sytuacji braku przyczyn wpływających na bieg terminu przedawnienia z dniem 31 grudnia 2015r. Zasadnicze znaczenie dla prawidłowej oceny prawnej sporu ma istnienie przesłanki zawieszającej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o której jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W myśl tego przepisu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

W kontekście formułowanego przez skarżącego zarzutu przedawnienia istotną kwestią w sprawie pozostaje ocena czy nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zdaniem Sądu, ocena zaprezentowana w tym zakresie przez Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p.

Wskazać należy, że wyrokiem z 17 lipca 2012 r., P 30/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naruszenie tej zasady nie polega zaś na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, gdyż organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu pięcioletniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego, ponieważ zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią, przy czym realizacja celów postępowania podatkowego musi odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zarazem Trybunał zauważył, że sama potencjalna możliwość nadużycia kompetencji przez organ państwa przez wszczynanie postępowania karnego skarbowego tuż przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego jedynym celem jest zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania, nie jest wystarczającą podstawą uznania przepisu za niekonstytucyjny.

Z powyższych rozważań wynika, że bieg terminu przedawnienia zawiesza samo wszczęcie takiego postępowania, pod warunkiem jednak, że przed upływem terminu przedawnienia podatnik zostanie zawiadomiony o tym, iż jego zobowiązanie podatkowe z tej przyczyny nie przedawnia się.

Wykonując wskazania Trybunału Konstytucyjnego ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1149), która weszła w życie dnia 15 października 2013r., dodano do Ordynacji podatkowej art. 70c, który stanowi, że organ podatkowy, właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Odnosząc powyższe do oceny, czy doszło do zawiadomienia skarżącego jako podatnika przez właściwy organ podatkowy, Sąd uznaje, że orzekające w niniejszej sprawie organy, prawidłowo przyjęły, że do takiego zawiadomienia doszło. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015r. Urząd Skarbowy w I. wszczął dochodzenie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w złożonych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w I. przez M. Ł. deklaracji w podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2010r. tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Następnie po wszczęciu dochodzenia o przestępstwo skarbowe Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. na podstawie art. 121, art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zawiadomił skarżącego, że z dniem [...] grudnia 2015r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2010r. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpiło na skutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z niewykonaniem zobowiązania. Skarżący zawiadomienie odebrał w dniu [...] grudnia 2015r.

W ocenie Sądu, doręczenie informacji sporządzonej w takiej formie przed końcem 2015r. wypełnia przesłankę zawieszenia terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o jakiej jest mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Podkreślenia również wymaga, że o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p. nie decyduje wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnikowi, czy też jego przesłuchanie w charakterze podejrzanego lecz ustalenie, że podatnik wiedział, że toczy się postępowanie karno-skarbowe. Niewątpliwie, skarżący przez odebranie ww. informacji kierowanej do niego w trybie art. 70c O.p. przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dowiedział się o fakcie wszczęcia postępowania karno-skarbowego.

W treści pisma z dnia [...] grudnia 2015r. podano podstawą prawną - art. 70c O.p., rodzaj podatku, okres dotyczący zobowiązania podatkowego, przyczynę zawieszenia biegu terminu przedawnienia oraz informację, że zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 O.p., termin przedawnienia będzie biegł dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, jak również, że o dalszym biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżący zostanie poinformowany odrębnym zawiadomieniem.

Skarżący podnosi, że przedmiotowe pismo zostało wydane przez nieuprawniony organ tj. Urząd Skarbowy w I. a nie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I.. Odnosząc się do powyższego stwierdzenia podatnika wskazać należy, że zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 O.p., organem podatkowym jest naczelnik urzędu skarbowego. Stosownie do art. 5 ust. 7a ustawy z dnia [...] czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tj. Dz. U. z 2015r. poz. 578 ze zm.), naczelnik urzędu skarbowego wykonuje zadania przy pomocy urzędu skarbowego. Natomiast art. 5 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że do zakresu działania naczelnika urzędu skarbowego należy między innymi pobór podatków. Podkreślić należy, że urząd skarbowy to państwowa jednostka budżetowa obsługująca naczelnika urzędu skarbowego, który jest organem administracji niezespolonej w terenie podlegającym Ministrowi Finansów, a zarazem organem podatkowym pierwszej instancji. Przeprowadzenie postępowania podatkowego i wydanie orzeczenia przez organ niewłaściwy oznacza natomiast, że dokonał tego organ, który naruszył przepis art. 15 § 1 O.p., obligujący organy podatkowe do przestrzegania z urzędu swej właściwości. Organ niewłaściwy, to zatem taki organ, któremu prawo nie zezwala na prowadzenie danego postępowania i orzekania w danej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego sporne pismo z dnia [...] grudnia 2015r. wydane zostało, nie przez Urząd Skarbowy w I., lecz przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w I.. Ocena taka wynika z podanej podstawy prawnej oraz widniejącej pod nim pieczęci "Z up. Naczelnika J. K. Z. Naczelnika" oraz podpis. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż pismo sporządzone zostało na tzw. papierze firmowym, który w nagłówku zawiera wskazanie "Urząd Skarbowy w I." ze wskazaniem danych adresowych.

12. Również pozostałe ustalenia zawarte w treści zaskarżonej decyzji Sąd uznaje za prawidłowe. Podkreślenia wymaga, że sam skarżący w treści skargi nie kwestionuje ustaleń organów podatkowych, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Materialnoprawną podstawę pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego stanowił art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Z powołanego przepisu wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Wykładnia przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT prowadzi do wniosku, że prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności, sama faktura nie tworzy zaś prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego (zob.: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2012r., sygn. akt I SA/Bd 882/12; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Bk 338/09, LEX nr 536966 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2009r., sygn. akt I SA/Bk 346/09, LEX nr 536969). Prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z rzeczywistymi, a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi, co oznacza, że zasadnicze znaczenie ma nie tylko prawda formalna wynikająca z faktury, lecz także prawda materialna polegająca na tym, iż faktura musi odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, z prawdziwymi elementami nie tylko przedmiotowymi, ale i podmiotowymi (por.: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2009r., sygn. aktI SA/Sz 715/08, LEX nr 503216). Samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy (por.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2009r., sygn. akt I SA/Gd 493/09, LEX nr 525700). Przy czym pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy podatnik nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że transakcja wiązała się z oszustwem podatkowym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na uznanie, iż zakwestionowane podczas postępowania faktury nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, dlatego zaistniały w sprawie podstawy do zakwestionowania podatku naliczonego z faktur otrzymanych przez skarżącego, któremu nie można przypisać dobrej wiary.

Odnośnie pierwszego z kontrahentów skarżącego tj. M. B. – wystawcy dwóch zakwestionowanych faktur organy ustaliły, że nie posiadał on zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności, był posiadaczem samochodu ciężarowego marki MAN o dopuszczalnej ładowności do 2,5 t., który prowadził bez uprawnień do kierowania pojazdami. Nie zatrudniał żadnych pracowników. Ponadto ze zgromadzonego materiału wynika, że umowa najmu placu z dnia [...] marca 2008r. pomiędzy E. S. a M. B. została sfałszowana.

Również osoby mieszkające pod adresem T., ul. [...] i na posesjach oświadczyły, że pod tym adresem nigdy nie była prowadzona przez M. B. działalność gospodarcza. Powyższe fakty znalazły również potwierdzenie w zeznaniach M. B. złożonych do protokołu z przesłuchania strony w dniu [...] stycznia 2013r. w sprawie podatkowej prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. Z protokołów przesłuchań w charakterze podejrzanego, które M. B. złożył przed Prokuraturą Okręgową w B. wynika, że faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej, a jego działania polegały tylko na wystawianiu faktur na rzecz innych podmiotów gospodarczych, za które otrzymywał od osoby pośredniczącej w przekazywaniu faktur określone kwoty pieniężne.

Odnośnie M. L. wystawcy 1 zakwestionowanej faktury organy na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2010r., protokołów przesłuchania M. L. z dnia 23 i [...] sierpnia 2010r. włączonych do przedmiotowego postępowania postanowieniem z dnia [...] lutego 2016r., decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lutego 2012r. ustaliły, że faktura wystawiona przez ten podmiot nie dokumentowała rzeczywistej sprzedaży. Podkreślenia wymaga, że w toku przedmiotowego postępowania w dniu [...] września 2012r., w Areszcie Śledczym w I., przesłuchano w charakterze świadka M. L., który potwierdził wystawienie na rzecz skarżącego zakwestionowanej faktury VAT, natomiast nie potwierdził dostawy oleju roślinnego, bo jak zeznał nie miał takiego sprzętu, którym mógłby taki olej przewozić. Ponadto M. L. zeznał, że nie zna skarżącego osobiście, kontaktował się ze skarżącym tylko telefonicznie. M. L. zeznał także, że dostarczył skarżącemu pojemniki, ale oleju nie.

Reasumując podzielić zatem należy stanowisko organów, że skarżący dokonał bezpodstawnego odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach VAT wystawionych przez: "[...]" M. B. na łączną kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł oraz Firmę Ogólnobudowlaną "[...]" M. L. na kwotę netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, bowiem faktury te nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży towarów w nich wskazanych.

Końcowo wskazać należy, że organy ustalając stan faktyczny przedmiotowej sprawy były również uprawnione do wykorzystania materiału dowodowego zgromadzonego innych postępowaniach. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności: księgi podatkowe, deklaracje podatkowe, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W związku z powyższym, organ podatkowy może wykorzystać w prowadzonym postępowaniu dane zgromadzone również w innych postępowaniach, w tym zarówno podatkowych, jak też karnych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

[...]