Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 115/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi I. D. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w rozpoznaniu wniosku o uchylenie decyzji I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku skarżącej I. D. z dnia "[...]" w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi; II. orzeka, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącej I. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 11 lipca 2013r. Burmistrz Miasta i Gminy A po przeprowadzeniu postępowania na wniosek A. Z. wydał decyzje zezwalające jej na sprzedaż, w lokalu położonym w A, przy ul. A napojów alkoholowych zawierających do 4,5%, powyżej 4,5% do 18% oraz powyżej 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży.

W dniu 15 lipca 2013r. do Urzędu Miasta i Gminy A wpłynęło pismo I. D., w którym wniosła ona o uchylenie ww. decyzji ze względu na niespełnienie przez sklep A. Z. wymogów określonych uchwałami Rady Miejskiej w A.

W piśmie z dnia 31 lipca 2013r. Burmistrz A poinformował wnioskodawczynię, że rzeczone decyzje są ostateczne, w związku z tym mając na uwadze art. 155 kpa, organ, który je wydał, nie może samodzielnie ich uchylić.

Następnie pismem z dnia 19 sierpnia 2013r. I. D. wniosła zażalenie na bezczynność Burmistrza A w sprawie jej wniosku o uchylenie decyzji z dnia "[...]" w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Natomiast postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ww. zażalenie za nieuzasadnione. Organ wskazał, że w dacie wydania postanowienia przez organ II instancji, organ I instancji przedłożył mu akta i sprawa zostanie rozpatrzona przez skład orzekający na posiedzeniu niejawnym, po otrzymaniu informacji od I. D. z czego wywodzi swój interes jako strony w postępowaniu o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych A. Z.

Następnie pismem z dnia 25 października I. D. wywiodła skargę na bezczynność Burmistrza A polegającą na niezałatwieniu sprawy na skutek wniosku skarżącej z dnia 15 lipca 2013r. Strona skarżąca zwróciła się o zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy A do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

W piśmie zaś z dnia 29 października 2013r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona skarżąca poinformowała, że jej pismo z 15 lipca 2013r. nie było odwołaniem, ale słusznie zostało potraktowane przez Burmistrza A jako wniosek o uchylenie decyzji w trybie art. 155 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zarzut skarżącej jest nieuzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), Ppsa skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 i 3 cytowanej ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy), a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a).

W przypadku skargi na bezczynność kontrola Sądu sprowadza się do stwierdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Przy czym zasadnym jest wyjaśnić, iż w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dniu orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 3, Warszawa 2008, s.329). Jednocześnie należy podkreślić, że w takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 - 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 j.t.), bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji.

Na gruncie niniejszej sprawy w dniu 15 lipca 2013r. do Urzędu Miasta i Gminy A wpłynęło pismo I. D., w którym wniosła ona o uchylenie decyzji z dnia "[...]" Burmistrza A zezwalających A. Z. na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu położonym w A. Swój wniosek strona uzasadniła tym, że sklep A. Z. nie spełnia wymogów określonych uchwałami Rady Miejskiej w A. Pismem zaś z dnia 19 sierpnia 2013r. I. D. wniosła zażalenie na bezczynność Burmistrza A w sprawie jej wniosku o uchylenie decyzji z dnia "[...]" w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Analiza korespondencji skarżącej prowadzonej z organami wraz z jej wnioskiem o zmianę decyzji Burmistrza A z dnia "[...]" pozwala z całą pewnością stwierdzić, że przywołane pismo z dnia 15 lipca 2013r. należy traktować jako wniosek o uchylenie decyzji w trybie art. 155 kpa. Potwierdziła to zresztą skarżąca w piśmie z dnia 29 października 2013r. Ponadto, co bardzo istotne, Burmistrz A już w piśmie z dnia 31 lipca 2013r. poinformował wnioskodawczynię, że rzeczone decyzje są ostateczne. W związku z tym uznał, wskazując na art. 155 kpa, że jako organ, który je wydał, nie może samodzielnie ich uchylić. Wydaje się zatem, że organ I instancji zakwalifikował to pismo jako wniosek o uchylenie decyzji, a nie odwołanie od niej.

Z art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, kpa (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) wynika obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu jednego miesiąca, natomiast w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej czas ten nie może przekroczyć dwóch miesięcy. Do wyżej wskazanych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania i okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, czy wreszcie powstałych z przyczyn niezależnych od organu - art. 35 § 5 kpa.

Natomiast stosownie do art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Warto wskazać, że w orzecznictwie przyjmuje się, że tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne. Rozstrzygnięcie zaś odmawiające uchylenia decyzji powinno mieć formę decyzji.

Bez wątpienia Burmistrz A nie rozpoznał wniosku strony skarżącej z dnia 15 lipca 2013r. w przewidzianych do tego przywołanymi przepisami terminach. Niewątpliwie też na dzień rozpoznawania sprawy taka bezczynność organu nie ustała.

Dla zasadności zaś skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012r., II SAB/Kr 130/10).

Ponadto przepis art. 149 Ppsa. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego.

W ocenie Sądu przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zaniechania organu nie cechowała bowiem złośliwość, a raczej pewne zagubienie i problemy z kwalifikacją prawną wniosku strony. Wydaje się, że organ nie był świadomy tego, że zobligowany jest do rozpoznania przedmiotowego wniosku strony.

Podkreślić należy również, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu Sąd nie mógł odnosić się do kwestii mogących wpłynąć na merytoryczną treść przyszłego rozstrzygnięcia, lecz jedynie ocenił, czy organ administracji wykonał przewidziane prawem obowiązki, polegające na podejmowaniu czynności zmierzających do załatwienia sprawy (por. wyroki NSA z: 9 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 673/09, 2 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1176/09, 17 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1249/09 - niepubl.).

W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądzając merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy uznał, że Burmistrz A pozostaje w bezczynności i z tego względu na podstawie art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, wyznaczając organowi 14 dniowy termin – od dnia zwrotu akt administracyjnych organowi przez sąd, do rozpoznania wniosku skarżącej I. D. z dnia 15 lipca 2013r..

W przedstawionych wyżej okolicznościach faktycznych sprawy, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono w pkt III na podstawie art. 200 Ppsa.