Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1486/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B.S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/ Wa 670/07 na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej 1. oddala skargę o wznowienie postępowania; 2. zasądza ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. P.H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) .


UZASADNIENIE

B. S. w dniu 11 czerwca 2010 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., IV SA/Wa 670/07. W skardze podniosła, że dopiero teraz zdobyła dowody, że ARiMR wybiórczo dostarcza dokumenty w sprawie celem zafałszowania prawdy. Na dowód powyższego wskazała na brak w aktach sprawy załącznika do pisma z dnia [...] lutego 2007 r. i drugiego protokołu z wizytacji oraz odmowę wydania mężowi skarżącej dokumentacji pomimo posiadania przez niego pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r., V SA/Wa 2093/10, odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem. z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 670/07.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 r., II GSK 1284/12, uchylił postanowienie WSA w Warszawie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał po pierwsze, że Sąd I instancji wadliwie po rozpoznaniu skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym odrzucił ją, podnosząc, że nie zawierała ona elementów wskazanych w art. 279 p.p.s.a., tj. okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, nie wezwawszy uprzednio strony do uzupełnienia braków. Po drugie zaś, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekając na posiedzeniu niejawnym, nie ograniczył się tylko do badania treści skargi, a dokonał ustaleń faktycznych badając, czy konkretna przesłanka wznowienia zaistniała, co — w przekonaniu sądu kasacyjnego — jest możliwe jedynie na rozprawie.

Ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem wydanym po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 18 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2399/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. S. o wznowienia postępowania, wskazując jako podstawę art. 281 p.p.s.a.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że pismo z dnia [...] maja 2006r., którego brak zarzucała skarżąca, znajdowało się w aktach administracyjnych, a to oznacza, że było brane pod uwagę przez sąd wydający wyrok w sprawie ze skargi B. S., sygn. akt IV SA/Wa 670/07.

Ponadto, WSA podniósł, że pismo z dnia [...] maja 2006 r. stanowiące przedmiot korespondencji ARiMR do dyrektorów ośrodków doradztwa rolniczego, znajdowało się w aktach administracyjnych, na podstawie których Sąd I instancji wydał wyrok w 2007 r. WSA podniósł także, że akta są chronologicznie ułożone, co potwierdza ich częściowa numeracja oraz karta poglądowa, co pozwala przyjąć, że akta stanowią integralną całość.

Jednocześnie WSA zwrócił uwagę, że niezasadne jest twierdzenie skarżącej odnoszące się do braku drugiego protokołu z wizytacji. Protokół z drugiej wizytacji przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej we wrześniu 2006 r. znajduje się bowiem — zdaniem Sądu I instancji — w aktach administracyjnych, a ustalenia z tej wizytacji uwzględnione zostały przez sąd wydający wyrok z dnia 15 czerwca 2007 r.

Ponadto, zdaniem WSA, nietrafne są zarzuty skarżącej polegające na nieudostępnieniu jej mężowi dokumentacji sprawy, pomimo, że był on pełnomocnikiem skarżącej. W tym zakresie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że okoliczności te miały miejsce już po wydaniu wyroku, a jednocześnie nie potwierdzają one wystąpienia przesłanek wznowieniowych z art. 273 p.p.s.a.

Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniosła B. S., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części oraz przekazania sprawy w tej części do ponownego rozpoznania.

Skarga kasacyjna oparta na podstawie przewidzianej przez art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zarzuciła naruszenie :

1) przepisu art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 276 zdanie pierwsze p.p.s.a. oraz art. 281 zdanie pierwsze p.p.s.a., polegającego na oparciu zaskarżonego orzeczenia na luźnym zbiorze kartek niebędących oryginalnymi dokumentami (a w istotnym zakresie w ogóle nie będących dokumentami, tj. niepodpisanych) i niestanowiących akt sprawy, co wpłynęło na wynik sprawy, albowiem na tych właśnie luźnych kartkach Sąd oparł stwierdzenie, że sporne pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa –Departamentu Pomocy Krajowej z dnia [...] maja 2006 roku, znak: [...], znajdowało się w aktach sprawy przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w chwili orzekania w czerwcu roku 2007 w sprawie IV SANVa 670/07,

2) przepisów art. 281 zdanie pierwsze p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 276 zdanie pierwsze p.p.s.a., a także art. 45 ust. 1 Konstytucji, polegającego na dokonaniu ustalenia, że w chwili orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w czerwcu roku 2007 w sprawie IV SANVa 670/07 w aktach administracyjnych przekazanych temu Sądowi znajdowało się pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - Departamentu Pomocy Krajowej z dnia [...] maja 2006 roku, znak: [...], na tej podstawie, że w przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w roku 2012 "aktach administracyjnych" (które w rzeczywistości na takie miano nie zasługiwały) znajdowała się kserokopia tego pisma opatrzona napisaną długopisem liczbą "42" w kółku, oraz że "akta administracyjne" są chronologicznie ułożone, co potwierdza jakoby ich częściowa numeracja oraz karta poglądowa, w której opisano dokumenty wraz z oznaczeniem dat wpływu do organu, gdy tymczasem:

- liczba 42 z pewnością nie była numerem karty akt (o czym świadczy choćby fakt, że liczba dokumentów poprzedzających wspomnianą kserokopię jest większa niż 42, a ponadto tylko kilka dokumentów w ogóle opatrzonych jest jakimś numerem),

- wspomniana kserokopia z pewnością nie jest oryginałem dokumentu złożonego przez skarżącą do akt sprawy, albowiem na oryginale tym znajdowała się oryginalna wzmianka "BIURO POWIATOWE ARiMR w P. wpłynęło dn. [...] LUT. 2007 I.dz. [...]", podczas gdy na kserokopii znajduje się tylko kserokopia tej wzmianki,

- kserokopia ta nie jest z pewnością kserokopią karty 42 akt sprawy, albowiem liczba ,42" w kółku jest na tej kserokopii napisana długopisem (i nie jest kserokopią), gdyby zaś była to kserokopia karty 42 akt sprawy, to także ta liczba zostałaby odbita przez ksero;

- kserokopia ta nie jest poświadczona za zgodność z oryginałem;

- praktycznie żaden dokument zawarty w tych "aktach" nie jest dokumentem oryginalnym;

- z całą pewnością akta te są różne od akt przedstawionych Sądowi w roku 2007, o czym świadczy fakt, iż większość kart w tych "aktach" to kserokopie poświadczone za zgodność z oryginałem w roku 2012;

- przekazane dokumenty nie są ze sobą w żaden sposób połączone, co uniemożliwia ocenę, czy to, co w nich się obecnie znajduje, znajdowało się tam już wcześniej;

- akta nie są chronologicznie ułożone, trudno zresztą mówić o ułożeniu chronologicznym zbioru luźnych kartek;

- załączona karta poglądowa została w sposób oczywisty wytworzona w roku 2012, nie może więc świadczyć o treści akt w roku 2007;

- w "aktach" tych nadal brakuje niektórych dokumentów, tak na przykład brak w nich drugiej strony odpowiedzi organu na skargę (w aktach znajdują się poświadczone za zgodność z oryginałem w dniu [...] czerwca 2012 roku strony nr 1 i nr 3 tej odpowiedzi, strony 2 jednak brak);

- wymienione na karcie poglądowej dokumenty, jak na przykład odpowiedź na skargę (dokument nr 48 na karcie poglądowej), nawet w kserokopii w aktach teraz się nie znajdują (nie znajduje się tam na przykład strona druga odpowiedzi na skargę); z wymienienia danego dokumentu na tej karcie tym bardziej nie sposób więc wnioskować, że dokument ten znajdował się w aktach przekazanych Sądowi i to w roku 2007, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem właśnie to dokonane sprzecznie z zasadami logicznego rozumowania i z rzeczywistym stanem sprawy ustalenie było podstawą przyjęcia, że powołana przez stroną podstawa wznowienia w rzeczywistości nie zaistniała, co w konsekwencji spowodowało odrzucenie skargi o wznowienie postępowania;

3) naruszenie art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 47 akapit pierwszy oraz akapit drugi zdanie pierwsze Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej dnia 4 listopada 1950 roku oraz z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (zwanego dalej "rozporządzeniem 1257/1999") oraz w związku z zasadą przestrzegania przy implementacji prawa Unii Europejskiej, praw podstawowych, z zasadą autonomii proceduralnej oraz z zasadą effet utile, polegającego na tym, że w sytuacji, gdy przedmiotem sporu jest to, czy określony dokument, który wpłynął do organu, został w poprzednim postępowaniu załączony do akt sprawy przekazanych sądowi administracyjnemu, Sąd faktycznie obciążył stronę skarżącą w praktyce niemożliwym do spełnienia (zwłaszcza wobec zakazu prowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodów ze świadków i z przesłuchania stron) obowiązkiem wykazania, że dokumentu tego w aktach nie było, mimo że:

- zwykłą praktyką jest prowadzenie przez polskie organy administracji publiczne akt każdej sprawy w taki sposób, że każda karta jest ponumerowana i że karty są w sposób trwały ze sobą połączone (zszyte);

- zwykłą praktyką (i to wymaganą prawem) jest przekazywanie przez te organy oryginałów akt sądowi administracyjnemu;

- praktyk powyższych nie stosują wyłącznie organy implementujące Wspólną Politykę Rolną Unii Europejskiej, tj. organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa;

- brak numeracji i zszycia akt oraz brak przekazania oryginalnych akt w niniejszej sprawie jest jedną z przyczyn niemożliwości stwierdzenia, czy sporny dokument w przekazanych sądowi administracyjnemu aktach się znajdował czy też nie;

4) przepisów art. 281 zdanie pierwsze p.p.s.a. oraz art. 282 § 1 i § 2 p.p.s.a., polegającego na odrzuceniu skargi, gdy tymczasem zgodnie z tymi przepisami ustalenie przez Sąd, że powołana przez stronę w ramach podstawy z art. 273 § 2 p.p.s.a. okoliczność faktyczna .była znana Sądowi orzekającemu w pierwotnym postępowaniu, nie uzasadnia odrzucenia skargi o wznowienie tego postępowania, lecz jedynie jej oddalenie, zaś naruszenie to miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy, skoro spowodowało wydanie orzeczenia w innej formie o innej treści niż orzeczenie, które zapadłoby w razie braku tego naruszenia (wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi zamiast wyroku o jej oddaleniu).

Jednocześnie kasator wniósł o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie prejudycjalnym z pytaniem o treści sformułowanej w skardze kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 24 maja 2013r. wydanym w sprawie II GSK 623/13 Naczelny Sad Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA wskazał, że odrzucenie na rozprawie skargi o wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku, kiedy okaże się ona niedopuszczalna. Taka sytuacja zachodzi zaś jedynie wówczas, gdy termin do wniesienia skargi nie został zachowany albo gdy skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest jednak badaniem zasadności skargi, lecz obejmuje jedynie stwierdzenie warunków umożliwiających jej rozpatrywanie. Przez brak ustawowych podstaw wznowienia, uzasadniający zgodnie z art. 281 p.p.s.a. odrzucenie skargi na rozprawie, należy rozumieć wyłącznie sytuację, w której skarga nie zawiera wskazania podstawy wznowienia przewidzianej przez art. 271-273 p.p.s.a., nie zaś merytoryczną ocenę okoliczności uzasadniającej podstawę wznowienia. Jedynie więc w przypadku, w którym sąd rozpoznający skargę stwierdzi, że w skardze nie wskazano żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, powinien skargę odrzucić, natomiast gdy stwierdzi, że wskazane w skardze ustawowe przyczyny wznowienia nie są uzasadnione, powinien skargę oddalić.

Jeżeli więc strona wskazuje w skardze o wznowienie postępowania podstawę wznowienia, którą przewiduje ustawa, to nie można odrzucić skargi z tego powodu, że zarzuty podnoszone w skardze, które uzasadniały zaistnienie podstawy wznowieniowej, okazały się niezasadne. Odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, tak jak odrzucenie każdego innego środka zaskarżenia oznacza, że sprawa nie może być rozpoznana co do istoty, merytorycznie, ponieważ występuje przeszkoda formalna, z której wystąpieniem ustawa łączy skutek w postaci odrzucenia skargi.

Zdaniem NSA z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd I instancji przyjął, że skarga o wznowienie postępowania w tej sprawie jest dopuszczalna i rozpoznał ją, oceniając zasadność podnoszonych przez skarżącą zarzutów, uzasadniających w jej ocenie istnienie podstawy wznowieniowejj, podczas gdy zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę, co oznacza, że podstawą tego rozstrzygnięcia jest niedopuszczalność skargi.

Skoro rozstrzygnięcie Sądu I instancji dotyczy tego, że skarga podlega odrzuceniu, to nie jest i nie było możliwe orzekanie co do tego, czy podstawa wznowieniowa była uzasadniona w okolicznościach niniejszej sprawy.

Z tego też powodu NSA nie odniósł się do oceny Sądu I instancji co do zasadności zarzutów uzasadniających podstawę wznowienia, a także do polemiki z tą oceną, przedstawioną w skardze kasacyjnej.

Według NSA rzeczą Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie więc ponowne zbadanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania, a w przypadku stwierdzenia, że jest ona dopuszczalna, rozpoznanie sprawy i ustosunkowanie się do powołanych przez skarżącego podstaw wznowienia. W przypadku zaś negatywnej oceny ich trafności Sąd I instancji oddali skargę o wznowienie.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2013 r., sygn. akt II GSK II GSK 623/13, wydanym w następstwie skargi kasacyjnej B.S.

Badając zasadność złożonej przez skarżącą skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., IV SA/Wa 670/07 we wskazanym wyżej zakresie i ustosunkowując się do powołanych przez skarżąca podstaw wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie , co uzasadnia jej oddalenie.

Na wstępie wskazać należy, że podniesione w skardze oraz sprecyzowane w uzupełnieniu skargi powody wskazują na uznanie, iż skarga oparta została na przesłance określonej w art. 273 §2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżąca podniosła, że dopiero teraz zdobyła dowody, że ARiMR wybiórczo dostarcza dokumenty w sprawie celem zafałszowania prawdy. Na dowód powyższego wskazała na brak w aktach sprawy załącznika do pisma z dnia [...] lutego 2007 r. i drugiego protokołu z wizytacji oraz odmowę wydania mężowi skarżącej dokumentacji pomimo posiadania przez niego pełnomocnictwa.

Stosownie do art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca skargę, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Jak podkreślił NSA w sprawie niniejszej badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest jednak badaniem zasadności skargi, lecz obejmuje jedynie stwierdzenie warunków umożliwiających jej rozpatrywanie. Na tym etapie sąd nie bada więc trafności przywołanych podstaw wznowienia postępowania, ale tylko fakt ich powołania.

Odrzucenie na rozprawie skargi o wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadku, kiedy okaże się ona niedopuszczalna. Taka sytuacja zachodzi zaś jedynie wówczas, gdy termin do wniesienia skargi nie został zachowany albo gdy skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Natomiast negatywny wynik tej oceny jak wskazał NSA powoduje oddalenie skargi o wznowienie, a nie jej odrzucenie.

W sprawie niniejszej skarżąca oparła skargę na ustawowej przesłance wznowienia, o której mowa w art. 273§2 p.p.s.a., co tym samym zgodnie ze wskazaniem zawartym w postanowieniu NSA uzasadnia uznanie, że skarga o wznowienie była dopuszczalna. W ocenie Sądu natomiast ocena powołanych przez skarżącego podstaw wznowienia, w okolicznościach przedmiotowej sprawy okazała się nieuzasadniona. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w nadesłanych do WSA w Warszawie aktach administracyjnych brak było pisma z dnia [...] maja 2006r. Sąd ustalił na podstawie akt administracyjnych ( k 42 ), że pismo to znajdowało się w aktach administracyjnych. Zdaniem Sądu nadesłane akta administracyjne chociaż istotnie nie są trwale połączone, to pozwalają na ustalenie, że pismo z dnia [...] maja 2006r., stanowiące przedmiot korespondencji ARiMR do Dyrektorów Ośrodków Doradztwa Rolniczego znajdowało się w aktach administracyjnych na podstawie których, WSA Warszawie wydał 15 czerwca 2007r. w sprawie ze skargi B. S. wyrok. Chronologiczne ułożenie akt, ich częściowa numeracja oraz karta poglądowa, w której opisano dokumenty wraz z oznaczeniem dat wpływu tych dokumentów do organu potwierdzają powyższe.

Negatywnej oceny powołanej podstawy wznowienia nie zmienia również, zdaniem Sądu i to, że nawet przyjmując, iż wskazanego przez stronę dokumentu w aktach administracyjnych nie było ( z czym Sąd się nie zgadza ) jak wyjaśnił NSA w postanowieniu z dnia 12 września 2012r. sygn. akt II OSK 2135/12 "nowymi " okolicznościami (środkami dowodowymi) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania, czego skarżąca w żaden sposób w sprawie niniejszej nie wykazała. Sąd nie uwzględnił również twierdzeń skarżącej odnoszących się do drugiego protokołu z wizytacji. Protokół z wizytacji przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącej we wrześniu 2006r. znajduje się w aktach administracyjnych , a ustalenia z tej wizytacji uwzględnione zostały przez Sąd w wyroku z dnia 15 czerwca 2007r. co wynika z jego pisemnych motywów. Załączone zaś do skargi na potwierdzenie powyższego zarzutu pismo organu z [...] maja 2007r. sporządzone zostało po wpłynięciu do Sądu skargi, a zatem nie mogło znajdować się w aktach administracyjnych. Natomiast okoliczność podniesiona w tym piśmie, a dotycząca wizytacji w gospodarstwie skarżącej z [...] lutego 2006r. udokumentowana została w notatce urzędowej z [...] lutego 2006r. znajdującej się w aktach administracyjnych, a zatem znana Sądowi orzekającemu wyrokiem z dnia 15 czerwca 2007r.

Sad nie podzielił również zarzutów skarżącej polegających na nieudostepnieniu jej mężowi dokumentacji sprawy, mimo że był pełnomocnikiem strony. Okoliczności te miały miejsce już po wydaniu wyroku , a ponadto nie mieszczą się w przesłankach wznowieniowych z art. 273p. p.p.s.a.

Jak już wyżej wskazano negatywny wynik merytorycznej oceny podstawy wznowieniowej powoduje oddalenie wniosku (skargi). W tej sytuacji mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu dla strony korzystającej z prawa pomocy Sąd wydał w oparciu o §18 ust 1 pkt1 lit.c w zw. z §19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz.U. 2013. 461 j.t.)