Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1179/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 05 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od stycznia do sierpnia 2009 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązania podatkowego za miesiące od września do grudnia 2009 r. w podatku od towarów i usług; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, pismem z dnia 29 października 2014 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na wymienioną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. W skardze zawarto przy tym wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji, uzasadniając swoje żądanie skarżąca wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej w związku z czym nie uzyskuje żadnych dochodów, wyjaśniono przy tym, że informacje odnośnie kosztów utrzymania jak i posiadanych środków zostały zawarte w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ocenie wnioskodawczyni również wysokość przedmiotu sporu uzasadnia wniosek o ochronę tymczasową. Wyjaśniono przy tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla skarżącej powstanie nieodwracalnych skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") – wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien jednak uwzględnić nie tylko treść samego wniosku, ale także mieć na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a. [por.: postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 211/11, oraz postanowienie NSA z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II FZ 1378/14, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl].

Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że skarżąca zarówno w uzasadnieniu skargi jak też w swoim wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wykazała zaistnienia okoliczności w świetle których należałoby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie łączyć się dla skarżącej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć w tym miejscu należy, że tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1179/14 oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od koszów sądowych stwierdzając przy tym, że wnioskodawczyni nie wyjaśniła, pomimo kierowanych do niej wezwań referendarza sądowego – z jakiego źródła finansuje ponoszone przez siebie wydatki. Postanowienie tutejszego Sądu zostało przy tym utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 09 września 2015 r. o sygn. I FZ 310/15, co przy tym istotne dla potrzeb rozpoznania wniosku o ochronę tymczasową – NSA stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżąca oczekiwała przyznania prawa pomocy opierając swoje żądania na wzajemnie wykluczających się oświadczeniach nie popartych właściwie żadną dokumentacją dotyczącą możliwości płatniczych. W ocenie Sądu ogólnikowe, nie poparte przekonującymi dowodami twierdzenia skarżącej o trudnej sytuacji majątkowej nie stanowią wystarczającego argumentu dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał, w tym zwłaszcza związany z postępowaniem w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy – nie sposób ustalić w sposób wiarygodny rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej, powyższe uniemożliwia także przyjęcie, że wykonanie objętej skargą decyzji łączy się dla skarżącej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – tj. zaistnieniem przesłanek warunkujących zgodne z żądaniem skarżącej rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.