Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 64/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. wspólnika Cukierni "C." spółka cywilna K. C., M. C., M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego w zakresie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 11 stycznia 2008r. strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego.

W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy przez "zwolnienie wnoszącego skargę od kosztów postępowania".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd odstąpił od przesłania stronie skarżącej urzędowego formularza PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy, ze względu na to, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Warszawa 2006, s. 508). Tego rodzaju sytuacja zachodzi w rozpoznawanej w sprawie. Oczywiste jest, że skarga strony nie może zostać uwzględniona, ponieważ podlega odrzuceniu z tego powodu, że nie została wniesiona w terminie przewidzianym w ustawie.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, w zaskarżonej przez stronę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...] stronę pouczono, iż od decyzji służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zatem zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie co do terminu i sposobu wniesienia środka zaskarżenia.

Decyzja powyższa została doręczona w sposób przewidziany prawem, tj. dorosłemu domownikowi (małżonkowi strony) w dniu 10 grudnia 2007r. (potwierdzenie odbioru, k- 34 akt administracyjnych). Zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał stronie z dniem 9 stycznia 2008r., nie przypadającym w sobotę, ani dzień ustawowo wolny od pracy. Strona, jak wynika ze strony adresowej koperty zawierającej skargę, nadała skargę w dniu 11 stycznia 2008r. (data stempla pocztowego),a więc po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z art. 58 ( 1 pkt 2 i pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, wniesioną po upływie terminu, jak również skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn.

Stosownie zatem do powołanego przepisu, wniesienie skargi po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a., powoduje obligatoryjne odrzucenie skargi.

Prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest odmowa przyznania prawa pomocy w tej sprawie z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.

Z tych względów oraz na podstawie art. 247 ppsa, należało orzec jak na wstępie.