Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 3/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. J.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając organowi nierozpoznanie sprawy zainicjowanej odwołaniem od decyzji MOPS [...]w przedmiocie zasiłku celowego.

Zarządzeniem Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. zobowiązano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 37 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu poprzez nadesłanie odpowiednio dowodu nadania wezwania na Poczcie, bądź kopii wezwania z potwierdzeniem przyjęcia przez organ

- w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 5 marca 2014 r.

W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia 5 marca

2014 r. oświadczył, że "wyczerpał środki zaskarżenia oraz monity i prośby do Prezesa SKO", na dowód czego przywołał: pismo z dnia 6 lutego 2014 r. skierowane do Przewodniczącego Wydziału II WSA, pismo Sądu z dnia 25 lutego 2014 r. II KO 29/14 skierowane do SKO, pismo z dnia 3 lutego 2014 r. oraz z dnia 2 marca 2014 r. skierowane do Przewodniczącego Wydziału II i Prezesa WSA do sprawy [...] jak i pismo z dnia 28 lutego 2014 r. skierowane do Prezesa WSA do sprawy [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 powołanej ustawy).

W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.

z 2013 r. poz. 267). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Z cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że jeżeli organem, którego dotyczy skarga na bezczynność, jest samorządowe kolegium odwoławcze, to skarga do sądu administracyjnego powinna zostać poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Z uwagi na to, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego,

a z nadesłanych akt administracyjnych jak i ze skargi nie wynikało, czy skarżący skorzystał z wyżej opisanego środka prawnego, zatem Sąd wystosował do strony odpowiednie zobowiązanie. Wprawdzie skarżący udzielił na wezwanie Sądu odpowiedź pismem z dnia 5 marca 2014 r., jednakże w piśmie tym nie wykazał spełnienia warunku dopuszczalności skargi określonego w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.

W tym względzie należy wskazać, że wbrew stanowisku skarżącego, wymienione przez niego - w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu - pisma nie mogą stanowić dowodu przesądzającego o wyczerpaniu środków zaskarżenia. Pisma, na które powołuje się skarżący, tj. z dnia 6 lutego 2014 r., z dnia 3 lutego 2014 r. oraz

z dnia 2 marca 2014 r. (INF-42-29/13) jak i z dnia 28 lutego 2014 r. (INF-71-12/13) stanowiły skierowane do Sądu skargi lub wnioski.

Z kolei pismo z dnia 25 lutego 2014 r. oznaczone jako II KO 29/14 dotyczyło przekazania przez Sąd skargi J.C. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem nadania jej biegu i udzielenia odpowiedzi na skargę.

Niewątpliwie żadne z ww. pism, na które powołał się skarżący, nie może być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., z uwagi na adresata tych pism jak i ich charakter. Ponadto do wskazanych pism nie załączono jakiegokolwiek pisma stanowiącego potwierdzenie złożenia

w organie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie nierozpoznania sprawy zasiłku celowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.