Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1361/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. F. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r., nr [...], wydana w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: wnioskiem z dnia 12 lipca 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji (dalej zwany KWP) zwrócił się do Starosty [...] o skierowanie S. F. na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Starosta [...] skierował S. F. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że powyższa decyzja została wydana gdyż uzyskano informację potwierdzającą, że kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W odwołaniu od tej decyzji S. F., reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w całości. Zarzucił, że na dzień 12 lipca 2013 r. nie posiadał żadnych punktów karnych, dlatego informacja zawarta we wniosku nie odpowiada wpisowi w ewidencji, co oznacza, że jest nieprawdziwa, a zatem wniosek Komendanta Policji jest bezzasadny i nie może zostać uwzględniony.

SKO decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium powołując się na treść art. 82 ust. 4 b oraz art. 99 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ze zm.; dalej zwana u.k.p.) wyjaśniło, że w/w przepisy wyraźnie wskazują, że obowiązek skierowania na badania w zakresie psychologii transportu powstaje, w chwili, kiedy kierujący pojazdem przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W niniejszej sprawie S. F. na skutek wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od 4 października 2011 r. do 2 czerwca 2012 r. otrzymał łącznie 26 punktów karnych. W dniu 2 czerwca 2012 r. w/w dopuścił się wykroczenia i uwzględniając dotychczas popełnione przez niego wykroczenia (od dnia 4 października 2011 r.), ukarany został łącznie 26 punktami karnymi, przekraczając tym samym ustawowy próg punktów wynoszący 24. Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniło, że legitymowanie się przez kierowcę zaświadczeniem, że na dzień 12 lipca 2013 r. nie posiada żadnych punktów karnych nie ma znaczenia, albowiem obowiązek skierowania odwołującego się powstał z dniem 2 czerwca 2012 r., tj. z chwilą przekroczenia przez niego 24 punktów karnych. Wbrew twierdzeniom odwołującego się, organ nie uwzględnia danych z ewidencji z chwili orzekania o skierowaniu, ale fakt przekroczenia przez kierującego pojazdami dopuszczalnej liczby 24 punktów karnych. W tym zakresie organ działa na wniosek uprawnionego podmiotu, jakim jest Komendant Wojewódzki Policji.

Skargę na tę decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. F., reprezentowany przez radcę prawnego wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez uchylenie się od zebrania całego materiału dowodowego, jego wszechstronnej oceny, przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów przez co organ naruszył zasadę ochrony słusznego interes obywateli oraz zaufania do organów władzy publicznej, oraz

2) art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p., które miało wpływ na wynik postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podobnie jak w odwołaniu podniósł, że w dniu wystąpienia z wnioskiem przez KWP, nie posiadał żadnych punktów karnych w Krajowym Systemie Informacji Policji. Wskazał, że odwołanie nie zarzuca bezpodstawnego wpisania punktów "na konto" skarżącego, a istota zarzutu polega na tym, że wniosek KWP jest niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy, w szczególności z treścią wpisów w ewidencji. Strona zarzuca, że informacja o liczbie punktów zawarta we wniosku KWP nie odpowiada wpisowi w ewidencji, jest zatem nieprawdziwa. Podniósł, że w niniejszym postępowaniu skarżący musi mieć możliwość zakwestionowania prawdziwości twierdzenia, że przekroczył liczbę 24 punktów przyznanych za naruszenia przepisów o ruchu drogowym. W ocenie skarżącego skoro wykazał on dowodowo w postępowaniu przedsądowym, że w dniu 12 lipca 2013 r., czyli w dniu sporządzenia wniosku przez KWP o skierowanie na badania psychologiczne w ewidencji nie było żadnego punktu przyznanego za naruszenie przepisów ruchu drogowego, to i sam wniosek jest pozbawiony podstaw prawnych. Odmowa kontroli prawdziwości zaświadczenia wpisu w ewidencji oznacza pozostawienie tych decyzji poza jakąkolwiek kontrolą.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdził co następuje:

Skarga S. F. jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest kontrola legalności decyzji o skierowaniu S. F. na badania psychologiczne prowadzone w celu istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzję tą oparto na przepisie prawa materialnego art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30 poz. 151 z poźn. zm.; zwana dalej u.k.p.). W myśl jego treści starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierujący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta decyzję tą wydaje na podstawie wniosku organu kontroli ruchu drogowego, o czym stanowi art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p.

Organ pierwszej instancji wydał swe rozstrzygnięcie kierując się wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 lipca 2013 r. Wniosek, o którym mowa został umotywowany tym, że S. F. w okresie od 4 października 2011 r. do 2 czerwca 2012 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 26 punktów.

Zarówno w skardze jak i w toku postępowania przed organami administracji, pełnomocnik skarżącego wywodził, że w dniu wystąpienia z wnioskiem przez Komendanta, S. F. nie posiadał żadnych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Komendant Powiatowy Policji wydał, jego zdaniem zaświadczenie, iż na dzień 12 lipca 2013 r. nie ma żadnych punktów w rejestrach policyjnych. Zaświadczenie to w przekonaniu strony ma charakter dokumentu urzędowego i wiąże organ rozpoznający sprawę.

Wobec tak postawionego zarzutu należy wyjaśnić, iż według ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, decyzje wydawane na podstawie wyżej przytoczonej regulacji u.k.p., podobnie jak decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; zwana dalej u.P.r.d.), są rozstrzygnięciami związanymi. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne. Fakt, iż objęte wnioskiem wpisy były wpisami ostatecznymi i nie podlegającymi usunięciu potwierdza skarżący podnosząc, iż wpis tymczasowy 18 pkt. za popełnienie wykroczenia w dniu 14 kwietnia 2012 r. przekształcił się we wpis ostateczny w dniu wydania wyroku przez Sąd Okręgowy w K. w dniu 12 czerwca 2013 r. Nie można w tym miejscu pominąć, iż według treści art. 130 ust. 2 u.P.r.d. punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Ponieważ przed upływem roku od dnia popełnienia pierwszego z wykroczeń czyli po 4 października 2011 r., a przed 4 października 2012 r. (ostatnie z naruszeń stwierdzono w dniu 2 czerwca 2012 r.) kierowca dopuścił się naruszeń, na których podstawie przypisana została łączna liczba 26 punktów, to pierwszy z tych wpisów nie mógł ulec usunięciu ze względu na art. 130 ust. 2 u.P.r.d. Nie ma racji skarżący twierdząc, że 4 punkty powinny zostać usunięte z ewidencji wraz z 18 punktami za wykroczenia z 14 kwietnia 2012 r. niezależnie od wyniku orzeczenia Sądu, zaś jego stanowisko zupełnie nie uwzględnia art. 130 ust. 2 u.P.r.d. Wynik tego orzeczenia miał oczywisty wpływ na to, że wpis tymczasowy dotyczący naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego z dnia 14 kwietnia 2012 r. stał się na podstawie § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488; zwane dalej rozporządzaniem), wpisem ostatecznym.

Odpowiadając na zarzut podnoszący, że w chwili kierowania wniosku o skierowanie na badania, w ewidencji kierowców S. F. nie były przypisane żadne punkty z naruszenia przepisów regulujących ruch drogowy, WSA wyjaśnia, iż dla prawidłowości decyzji Starosty i SKO bez znaczenia pozostaje kwestia, czy w dniu orzekania przez organ właściwy w sprawach wydawania prawa jazdy w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, wpisy, stanowiące podstawę sporządzenia wniosku przez wojewódzkiego komendanta Policji, pozostają nadal w ewidencji, czy też, zostały z niej usunięte. WSA podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 7 września 2010 r. o sygn. I OSK 1451/09 (LEX nr 745026). Podkreślono w nim, że cel nadrzędny jakim jest poprawa bezpieczeństwa w ruchu drogowym zadecydował o przyjęciu przez ustawodawcę sztywnej zasady, w myśl której przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów, skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wniosku. Ponieważ Organ, do którego wpływa wniosek właściwego komendanta jest nim związany, to nie jest uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie. Innymi słowy, Starosta w ramach postępowania wyjaśniającego nie jest uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Prób kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów, skarżący może podejmować w innym postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. W orzecznictwie NSA nie budzi wątpliwości, iż jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji. Organ ten w drodze czynności materialno - technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności. Dlatego kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność (zob. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. I OSK 855/12, LEX nr 1363638).

Na marginesie należy dodać, iż dokument na który powołuje się pełnomocnik skarżącego nie jest zaświadczeniem, lecz informacją o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a to oznacza że nie można wobec tego dokumentu stosować przepisów o zaświadczeniach. Informacja o braku punktów widniejących w Krajowym Systemie Informacji Policji została sporządzona odręczenie, nie przez organ, lecz pracownika jednej z komórek Komendy Powiatowej Policji, co należy wyraźnie podkreślić, nie odpowiada wzorowi takiej informacji zamieszczonemu w załączniku nr 10 do w/w rozporządzenia.

Dlatego Organy obu instancji przyjęły trafne pod względem prawnym rozstrzygnięcie o skierowaniu kierowcy S. F. na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, skoro w/w przekroczył 24 punkty z powodu naruszenia przepisów regulujących ruch drogowy.

Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę nie doszukał się innych niż przytoczone w jej treści naruszeń prawa mogących skutkować skasowaniem decyzji SKO oraz organu pierwszej instancji.

Opisane motywy zadecydowały o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.