Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 291/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uzupełniono wyrok
Powołane przepisy: article: art. 157, art. 200, art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Go 291/14 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r., nr XXXVII/227/14 w przedmiocie likwidacji Ośrodka Kultury i Sportu w celu przekształcenia w części niedotyczącej działalności rekreacyjnej i sportowej w Gminny Ośrodek Kultury postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 maja 2014 r. w ten sposób, że dodać pkt III o treści: "zasądza od Rady Miejskiej na rzecz strony skarżącej Wojewody 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego".


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. (sygn. akt II SA/Go 291/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na skutek skargi wniesionej przez Wojewodę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r., nr XXXVII/227/14 w przedmiocie likwidacji Ośrodka Kultury i Sportu w celu przekształcenia w części niedotyczącej działalności rekreacyjnej i sportowej w Gminny Ośrodek Kultury stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości oraz orzekł, że uchwała nie podlega wykonaniu.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku w przedmiocie zasądzenia kosztów wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik strony skarżącej r.pr. A.H., na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania, tj. kosztów wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych.

Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Art. 209 p.p.s.a. stanowi zaś, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę.

W niniejszej sprawie Sąd powinien w wyroku z dnia 28 maja 2014 r., stosownie do treści żądania pełnomocnika zgłoszonego na rozprawie, orzec

o kosztach zastępstwa procesowego. Skoro jednak Sąd tego nie uczynił, to stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a., należało uwzględnić wniosek pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku we wskazanym zakresie. Orzeczenie o kosztach zostało wydane zgodnie z dyspozycją art. 200 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu

(t.j. Dz.U. z 2013, poz. 490).

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 200 w zw. z art. 157 § 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.