Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 3246/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Barbara Wasilewska, Sędziowie WSA - Jolanta Bożek, - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - Anna Michałowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2004 r. sprawy ze skargi "B." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2000 r. firma B. Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia celnego nr [...] wnioskując o objęcie towaru w postaci leku procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę handlową nr [...] wystawioną przez eksportera tj. firmę B. z N. oraz Deklarację Wartości Celnej. Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął ww. zgłoszenia celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą i określeniem kwoty wynikającej z długu celnego.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...]

w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie deklarowanej wartości celnej towaru w zgłoszeniu celnym, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...].12.2002r. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towarów

z poz. 1 SAD i orzekając w tej części określił wartość celną w skorygowanej (obniżonej) wysokości, ustalonej z uwzględnieniem udzielonego importerowi przez eksportera rabatu obniżającego -zdaniem organu celnego – zafakturowaną należność eksportera.

Orzekając w sprawie wskutek odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera w dniach od 22 stycznia do 25 kwietnia 2002 r., ujawniono zawarte przez niego z eksporterem "Umowę dotyczącą dystrybucji i dostaw towarów" z dnia 3 stycznia 2000 r., obowiązującą w 2000 roku, dotyczącą produktów G. i L. oraz notę korygującą nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r.

Zgodnie z punktem 6 ww. umowy "Rabaty handlowe", "B." Sp. z o.o. otrzymuje od "B." rabaty handlowe za produkty sprzedane. Zgodnie z punktem 6.1 – Strony uzgadniają, że wspólnie opracują Roczny Plan Zakupów Produktów (zwany dalej RPZ). RPZ będzie określać Zakładany Poziom Zakupu Produktów (zwany dalej Zakładanym Poziomem Zakupów) oddzielnie dla każdego uzgadnianego okresu każdego roku kalendarzowego (zwany dalej Okresami). Załącznik B przedstawia RPZ na rok 2000. Zgodnie z punktem 6.4 ww. umowy – Rabat będzie obliczany od Wartości Netto Produktów (WNP) zafakturowanej przez Dostawcę (B.), tj. wartości pomniejszonej o wszelkie możliwe redukcje cen, bonifikaty, upusty oraz cła i opłaty celne.

W myśl punktu 6.5 ww. umowy – kwota Rabatu udzielanego za dany Okres powinna być ustalona jako procent WNP obliczonej na koniec tego Okresu, zgodnie

z ustalonymi w umowie wskazaniami:

(1) Za okres od stycznia do czerwca 2000 r.:

(i) 35% - jeśli WNP jest równa lub przekracza Zakładany Poziom Zakupów wynoszący 9.000.000 DEM,

(ii) 40% - jeśli WNP przekracza Zakładany Poziom Zakupów o kwotę z przedziału od 1.000.000 DEM – 1.999.999 DEM,

(iii) 45% - jeśli WNP przekracza Zakładany Poziom Zakupów o kwotę 2.000.000 DEM lub o kwotę ją przewyższającą.

(2) Za okres od lipca do września 2000 r.:

(iv) 35% - jeśli WNP jest równa lub przekracza Zakładany Poziom Zakupów wynoszący 5.000.000 DEM,

(v) 40% - jeśli WNP przekracza Zakładany Poziom Zakupów o kwotę z przedziału od 1.000.000 DEM – 1.999.999 DEM,

(vi) 45% - jeśli WNP przekracza Zakładany Poziom Zakupów o kwotę 2.000.000 DEM lub o kwotę ją przewyższającą.

(3) Za okres od października do grudnia 2000 r.:

(vii) 35% - jeśli WNP jest równa lub przekracza Zakładany Poziom Zakupów wynoszący 5.000.000 DEM,

(viii) 40% - jeśli WNP przekracza Zakładany Poziom Zakupów o kwotę z przedziału od 1.000.000 DEM – 1.999.999 DEM,

(ix) 45% - jeśli WNP przekracza Zakładany Poziom Zakupów o kwotę 2.000.000 DEM lub o kwotę ją przewyższającą.

Stosownie do punktu 6.8 ww. umowy – Rabat zostaje przyznany przez wystawienie i zapłacenie przez Dostawcę Noty kredytowej w ciągu 90 dni od upłynięcia danego Okresu.

W toku badania dokumentów finansowo-księgowych ujawniono także notę korygującą nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. na kwotę 3.430.763,00 DEM odnoszącą się do faktur nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r., [...] z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...]

z dnia [...] marca 2000 r., nr [...] z dnia [...] maja 2000 r., nr [...] z dnia [...] maja 2000 r., nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r., która pomniejszała zobowiązania strony wobec sprzedającej towar firmy "B." .

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie oba warunki "Umowy ..." zostały przez stronę wypełnione – zamówienie zostało zrealizowane w wysokości 9.765.870,51 DEM, co wynika z wymienionych wyżej faktur , zaś płatność za fakturę została dokonana w przewidzianym terminie, co wynika z kolei z oświadczenia skarżącej zawartego w piśmie z dnia 18 marca 2002r. W związku z powyższym uznać należy, iż skarżąca uiściła należności za towar w kwocie pomniejszonej

o 3.430.763,00 DEM wartości deklarowanej. Bowiem eksporter zagwarantował zniżkę i jej zakres przed dokonaniem zgłoszenia celnego i w dacie tej czynności skarżący miał już świadomość, że kwotą należną w chwili zakupu i zgłoszenia celnego będzie kwota pomniejszona o przyznany rabat.

Zdaniem organu odwoławczego uzasadniona była korekta wartości celnej dokonana przez organ I instancji. Wyliczenia kwoty obniżki przyporządkowanej do zgłoszenia celnego, będącego przedmiotem niniejszej sprawy, dokonano w następujący sposób: globalna kwota 3.430.763,00 DEM z noty korygującej [...] z dnia [...] lipca 2000 r. pomniejszała wartość określonych w nocie leków sprowadzonych w okresie styczeń – czerwiec 2000 r.

Uzyskane w ten sposób kwoty rabatu, przypadające na poszczególne leki wymienione w nocie rozbito proporcjonalnie do wartości danych leków

z poszczególnych zgłoszeń celnych (z okresu styczeń-czerwiec 2000 r. i dwóch zgłoszeń celnych z grudnia 1999 r.), które strona przyporządkowała do w/w noty kredytowej.

W skardze do Sądu B. Sp. z o.o. w W. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. lub ich uchylenie, zarzucając naruszenie :

- przepisów art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ;

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 § l, art.23 § 9 oraz art. 85 § l ustawy z dnia 09 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, póz. 117, z późn. zm.) – zwanej dalej "Kodeksem celnym", Wyjaśnień dotyczących wartości celnej (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

15 września 1999 r. — zał. do Dz. U. Nr 80, poz. 908) – zwanych dalej "Wyjaśnieniami dotyczącymi wartości celnej", a także naruszenie art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (zwanego dalej "Układem Europejskim"), sporządzonego w Brukseli w dniu 12 grudnia 1991 r. (zał. do Dz. U. z 1994 r., Nr 11. poz. 38, z późn. zm.) oraz

- naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art.124, art. 180, art. 187 § l, art. 191, art. 210§ 1 pkt 6 i art. 210 §4 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926,

z późn. zm.), poprzez ich brak zastosowania lub nieprawidłowe zastosowanie mające wpływ na wynik postępowania.

Rozwijając zarzuty skargi o charakterze merytorycznym, skarżąca podnosi, że deklarowana wartość celna towaru była prawidłowa, odpowiadała rzeczywistej wartości (cenie) transakcyjnej kształtującej się w wysokości wynikającej z faktury eksportera, przedstawionej przy zgłoszeniu celnym i brak było podstaw do jej korekty (obniżenia) o kwotę wynagrodzenia przewidzianego w umowie z 3 stycznia 2000 r. Wynagrodzenie to miało charakter warunkowy, albowiem jego przyznanie zostało pozostawione do uznania zagranicznego dostawcy i było uwarunkowane realizacją określonego pułapu zakupów. Skarżąca nie miała prawa do domagania się przyznania wynagrodzenia, a dostawca nie wziął na siebie obowiązku automatycznego przyznawania jej wynagrodzenia. Ponadto z żadnego zapisu umowy nie wynika aby warunkiem zakupu towaru było zobowiązanie drugiej strony do udzielenia wynagrodzenia w odniesieniu do tego zakupu.

Z tych przyczyn brak było przesłanek do twierdzenia, że wartość celna zadeklarowana przez skarżącą nie pokrywała się z ceną należną za importowane towary .

Zarówno dyspozycja art. 85§1 Kodeksu celnego jak i wyrok NSA z 25 maja 2000r.

(NSA U I S.A./Ka 2124/98) w sposób jednoznaczny wiążą wartość celną z dniem dokonywania zgłoszenia celnego. Importer jest więc zobowiązany do przedstawienia stanu faktycznego i prawnego z dnia odprawy celnej. Dlatego bezpodstawne jest twierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, iż skarżąca po otrzymaniu not kredytowych powinna wystąpić o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe

w trybie art. 65§ 4 Kodeksu celnego.

Ponadto skarżąca wskazując na powołane w skardze przepisy Ordynacji podatkowej, zarzuciła naruszenie zasady praworządności oraz zaniechanie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co w rezultacie doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego i wydania błędnej decyzji. Organy celne ograniczyły się bowiem do ustaleń dokonanych w trakcie kontroli przeprowadzonej u importera przez funkcjonariuszy celnych oraz do analizy dokumentów udostępnionych przez skarżącą w czasie kontroli, natomiast nie podjęły innych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W szczególności nie został uwzględniony przez organy obu instancji wniosek dowodowy o uzyskanie porady Światowej Organizacji Celnej odnośnie wpływu rabatów przyznawanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów oraz wniosek o zawieszenie postępowania celnego do chwili uzyskania wspomnianej opinii.

Zdaniem skarżącej, wyżej wymieniona kwestia ma charakter zagadnienia wstępnego, zatem zaniechanie jej wyjaśnienia doprowadziło do wydania decyzji w sytuacji braku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie. Dodatkowo strona wskazując na elementy jakie jej zdaniem powinna zawierać umowa kupna- sprzedaży podniosła, że umowa z 2000 r. nie jest umową tego rodzaju, regulując jedynie kwestie związane ze stymulowaniem wzajemnych obrotów między umawiającymi się stronami.

W piśmie procesowym z dnia 6.10.2004r. skarżąca podniosła dodatkowo zarzuty

• braku podstawy prawnej dla podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych

• braku odesłania w zaskarżonych decyzjach do ewentualnych udzielonych upoważnień.

W piśmie procesowym z dnia 22 października 2004 r. skarżąca Spółka podtrzymała wszystkie dotychczasowe zarzuty, stwierdzając ponadto, że organy celne dokonały korekty wartości celnej leków, z pominięciem treści noty, przyjmując nie znajdującą potwierdzenia ani w umowie ani w treści noty, metodę alokacji (wyliczenia rabatu dla każdego z leków), nie uzasadniając w decyzji tego rodzaju postępowania.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Orzekając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do rozpoznania sprawy zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) zważył, co następuje:

W myśl art. 85 § l Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 § l Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na p. obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy.

W niniejszej sprawie wartość celna importu zadeklarowana została,

w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym, w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej określonej w fakturze eksportera przedstawionej w zgłoszeniu. W wyniku późniejszej kontroli celnej przeprowadzonej u importera, ujawniona została zawarta przez importera z eksporterem umowa z 3 stycznia

2000 r. (k.68-84 akt wspólnych), dotycząca leków m.in. G. i L. oraz nota kredytowa eksportera, zgodnie z którą skarżąca otrzymała od niego w oparciu o wspomnianą umowę kwotę (rabat) określoną w nocie. W związku z tym faktem podstawową do rozważenia w sprawie jest kwestia, czy wartością transakcyjną wyznaczającą wartość celną towaru jest fakturowana przez eksportera cena pomniejszona o kwotę rabatu, czy też cena w wysokości określonej w fakturze, nie pomniejszona o rabat otrzymany według noty kredytowej.

Zawarta przez skarżącą z eksporterem umowa sprzedaży leków objętych zgłoszeniem celnym z dnia [...] lutego 2000 r. wykonana została w czasie obowiązywania umowy – Umowy dotyczącej dystrybucji i dostaw towarów" z dnia

3 stycznia 2000 r. Postanowienia tej umowy stanowiły w istocie część składową umowy sprzedaży importerowi leków objętych zgłoszeniem z [...].02.2000 r., skoro sprzedaż realizowana była w czasie obowiązywania umowy z 3.01.2000 r. i na warunkach w niej określonych. Powoduje to konieczność właściwej interpretacji zarówno istniejącej umowy jak również treści noty z [...] lipca 2000 r. ujawnionej podczas kontroli dokumentów finansowo-księgowych skarżącej w sposób, który nie będzie budził wątpliwości co do charakteru przyznanej notą kwoty, a stanowisko organów celnych uwzględni okoliczności faktyczne konkretnej sprawy.

W przedmiotowej sprawie organy celne stanęły na stanowisku, że przyznana kwota stanowi rabat. Jak wynika z decyzji organów celnych, przedmiotem rozliczenia była kwota rabatu udzielonego w wysokości 3.430.763,00 DEM (nota kredytowa

z [...].07.2000 r. – k 133-134,348-374 akt wspólnych), która zgodnie z wolą eksportera, odnosiła się do faktur objętych przedmiotowym zgłoszeniem. Okoliczność ta stanowiła podstawę, że te kwoty należało rozważać dokonując rozliczenia rabatu w odniesieniu do dokonanych zgłoszeń celnych ( w tym przedmiotowego). Z decyzji wynika, że organy celne tak właśnie rozliczały przyznaną kwotę rabatu, proporcjonalnie rozbito kwotę wynikającą z noty do łącznej wartości poszczególnych leków wymienionych w nocie, a dopuszczonych do obrotu w okresie stycznia do czerwca 2000 r., podkreślając jednocześnie, że skarżąca przekroczyła kwotę wynikającą z umowy to znaczy 9.000.000,00 DEM, co dowodzi wypełnienia jej warunków umowy i skutkuje przyznaniem przewidzianego w niej rabatu. Następnie uzyskane w ten sposób kwoty rabatu, przypadające na poszczególne leki wymienione w nocie korygującej, rozbito proporcjonalnie do wartości danych leków

z poszczególnych zgłoszeń celnych, które skarżąca przyporządkowała do noty korygującej nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r.. Z treści umowy stron wynikało, że przyznanie wynagrodzenia importerowi nastąpi po przekroczeniu przez niego minimalnych kwot wartości sprzedanych mu produktów, przy czym wartości te były zróżnicowane w poszczególnych okresach i tak w odniesieniu do okresu będącego przedmiotem rozważań organów celnych, w którym nastąpiło przedmiotowe zgłoszenie celne, najniższe wynagrodzenie miało być wyliczone w wysokości 35% ale liczonych od minimalnej kwoty 9.000.000 DEM.

Postanowienia umowy przewidywały udzielanie rabatu na warunkach w niej wskazanych, znanych importerowi przed dokonaniem zgłoszenia celnego. Mając na względzie istnienie umowy i jej zapisy, należy przyjąć, że dokonując zgłoszenia celnego strona miała świadomość, że ceny towaru nie są ostateczne i mogą ulec zmianie, o fakcie tym nie powiadomiła jednak organów celnych. Otrzymanie rabatu wiąże się z uzyskaniem korzyści i jest ona normalnym skutkiem uzyskania rabatu,

a nie przyczyną jego udzielenia. W sprawie jest niewątpliwe, że skarżąca pomniejszyła swoje zobowiązania w stosunku do eksportera. Jeśli więc strona skarżąca nie zadeklarowała w zgłoszeniu celnym przewidzianego w "Uzgodnieniach" rabatu twierdząc, że w czasie zgłoszenia nie znała jego wysokości, to mogła

i powinna była na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego wystąpić z wnioskiem o stosowną korektę zgłoszenia celnego po otrzymaniu noty określającej należny jej rabat, co pozwoliłoby organom celnym na odniesienie się do tego faktu. Skarżąca jednak tego nie uczyniła.

W tym stanie rzeczy, należy uznać, że art. 65 § 4 pkt 2 lit. a Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w czasie zgłoszenia celnego, stanowi uzasadnioną podstawę do dokonywania korekty (obniżenia) wartości celnej przez organy celne, celem ustalenia jej prawidłowej wysokości w oparciu o treść art.23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego. W tych okolicznościach nie można podzielić zarzutów skarżącej co do naruszenia wskazanych wyżej artykułów Kodeksu celnego.

Chybiony jest również zarzut skarżącej dotyczący naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego z 16.12.1991r., stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa krajowego w zakresie prawa celnego do ustawodawstwa Wspólnoty Europejskiej.

Unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny, stanowiące

w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania Art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 1994 r. (zał. do Dz.U. z 1995 r. Nr 98. poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego.

W konsekwencji, oparte na przepisach Kodeksu celnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, nie mogą być poczytane za naruszające prawo Wspólnoty bądź konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP).

Nie są także uzasadnione pozostałe podniesione przez skarżącą zarzuty. Organy celne postąpiły prawidłowo odmawiając uwzględnienia wniosków

o udzielenie porady przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej oraz zawieszenie postępowania do czasu uzyskania rozstrzygnięcia tego organu, ponieważ wskazany przez skarżącą problem, nie stanowił zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej i nie uzasadniał zawieszenia postępowania celnego.

Zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej zachodzi w sytuacji, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej obejmującego podstawę jej rozstrzygnięcia występuje jako jej element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdy jednocześnie do rozpoznania tej kwestii, nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Postanowienia pkt 2 i 3 zał. II Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994, które określają funkcje Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) są ujęte w formie możliwości konsultowania zagadnień związanych

z ustalaniem wartości celnej oraz dostarczania informacji i wydawania opinii doradczych w tym zakresie. Z postanowień tych nie wynika norma prawna, która

w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie kwestii wpływu na wartość celną rabatów udzielanych importerowi przez eksportera, po dokonaniu zgłoszenia celnego wyłączałaby właściwość krajowych organów celnych i właściwym w tym przedmiocie czyniła Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej. W konsekwencji stwierdzić należy, że wpływ udzielonych rabatów na wartość celną towaru, nie stanowił w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, a rozstrzygnięcie w tym zakresie należało do krajowych organów celnych.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący braku podstawy prawnej do podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych. W ocenie skarżącego, przepis art. 143 Ordynacji podatkowej w brzmieniu na dzień wydania decyzji, adresowany był wyłącznie do organów podatkowych, natomiast organy celne mogą na jego podstawie upoważniać funkcjonariuszy celnych lub pracowników kierowanej jednostki dopiero od 1 września 2003r., a więc od zmiany Ordynacji podatkowej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U.03.137.1302).

W ocenie Sądu, prawo organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy celnych i pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w imieniu organu, w tym do podpisywania decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu celnym, wynikało z przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej już od dnia 1stycznia 1998 r.,

a więc od dnia, kiedy to zgodnie z treścią przepisu art. 262 "do postępowania

w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083),

z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego". Żaden przepis Kodeksu celnego nie wyłączał ani nie zmieniał zasad stosowania przed organami celnymi przepisu art. 143 OP. Stąd też przepis ten, aczkolwiek skierowany do organów podatkowych, był odpowiednio stosowany przed organami celnymi. Zmiana powołanego przepisu art. 143 OP z dniem 1 września 2003 r. polegająca na uzupełnieniu treści przepisu o uprawnienie dla organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy i pracowników do załatwiania spraw w imieniu tych organów, kierowana było do organów celnych jako organów podatkowych i była podyktowana zupełnie innymi przesłankami niż te, na które powołuje się skarżący. Mianowicie

z dniem 1 września 2003 r. organy celne stały się – w zakresie przewidzianym powołaną wyżej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych ...– organem podatkowym. Stąd konieczna była zmiana przepisu art. 143 OP, mocą której organ celny może upoważniać podległych funkcjonariuszy i pracowników do podpisywania decyzji także w sprawach podatkowych. Przepis art. 262 Kodeksu celnego, jako dotyczący wyłącznie postępowania w sprawach celnych, w sprawach podatkowych nie mógł stanowić takiej podstawy.

Sąd nie podziela także zarzutów skarżącego odnośnie braku w decyzjach odpowiednich odesłań wskazujących na konkretne, wydane w sprawie upoważnienie do podpisywania decyzji udzielone osobom, które decyzje podpisywały. Przepis art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej nie zawiera wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację)

o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone. W odniesieniu do osoby wydającej decyzję przepis art. 210 § 1Ordynacji wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis

z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.06.2000 r. Sygn. akt III RN 189/99 OSNAPU 2001 nr 8, poz.248). organy celne obydwu instancji rozstrzygające sprawę, udzieliły stosownych upoważnień do podpisywania w ich imieniu decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym dla osób, które decyzje podpisały, co wynika z istniejących decyzji znajdujących się w aktach wspólnych nr 151. Zaskarżone decyzje zawierają adnotację "z upoważnienia" oraz imię, nazwisko a także stanowisko służbowe osoby podpisującej.

Biorąc jednak wszystkie okoliczności sprawy pod uwagę stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30.08. 2002 r.(Dz.U.153 poz. 1270)oddalił skargę jako niezasadną.