Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 641/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 marca 2009 r. Nr [...], nakazującą K. D. likwidację funkcji stolarni w parterowej części budynku zlokalizowanym na terenie działki nr [...] i nr [...] w M., gmina K. i przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku, tj. funkcji pieczarkarni.

Skarżący po wniesieniu skargi, pismem procesowym z dnia 23 listopada 2009 r. złożył wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazując, że likwidacja funkcji stolarni i przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku - funkcji pieczarkarni, spowoduje znaczące utrudnienia w swobodnym korzystaniu z przysługującego mu prawa własności nieruchomości. Skarżący oświadczył, iż sporne pomieszczenia nie były wykorzystywane do jakiekolwiek działalności gospodarczej. Ponadto nigdy nie prowadził hodowli pieczarek i nie posiada wiedzy w zakresie ich hodowli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej w tym zakresie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Przytoczony wyżej przepis art. 61 § 3 zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku nie mieszczą się wśród ustawowych przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Skarżący nie odwołuje się ani nie uzasadnia okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody (w rozumieniu uszczerbku w majątku) skutkiem wykonania tej decyzji. Argumenty odnoszące się do "znaczących utrudnień w swobodnym korzystaniu z przysługującego mu prawa własności nieruchomości" nie wskazują na możliwość powstania jakiejkolwiek szkody, nie mieszczą się również w pojęciu "trudnych do odwrócenia skutki". Podkreślenia wymaga, iż uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).

Mając na względzie powyższe i uznając, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, a te wskazane przez skarżącego nie mają znaczenia prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.