Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 107/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 8 pkt 1, par. 9 pkt  1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 286 poz 2870
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...]Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z [...] czerwca 2009 r. nr [...]w sprawie wstrzymania Panu A. G. (zwanemu dalej Skarżącym) płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5 płatności.

Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, że Skarżący

w złożonym [...] lutego 2005 r. wniosku o pomoc finansową na wspieranie gospodarstw niskotowarowych zobowiązał się do realizacji następujących przedsięwzięć: (1) zakupu zwierząt gospodarskich, (2) zakupu maszyn rolniczych oraz (3) zakupu lub dzierżawy gruntu rolnego.

Na podstawie tego wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję z [...] listopada 2005 r. nr [...]o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Organ powołując się na treść § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286 poz. 2870 ze zm. - powoływane dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków udzielania pomocy finansowej") stwierdził, że warunkiem płatności w roku czwartym

i piątym będzie zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności oraz złożenie w ciągu 7 dni po ww. terminie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia wraz z dokumentami potwierdzającymi jego zrealizowanie.

Oświadczeniem z [...] lipca 2008 r. (data wpływu) Skarżący poinformował Biuro Powiatowe ARiMR w S. o niezrealizowaniu zadeklarowanych przedsięwzięć

z powodu długotrwałej niezdolności do pracy i wystąpienia klęski żywiołowej.

Do oświadczenia dołączył protokół oszacowania strat upraw rolniczych zniszczonych przez suszę z [...] sierpnia 2006 r., zaświadczenie lekarskie z [...] maja 2008 r., że

"od [...] lutego 2007 r. do [...]czerwca 2007 Pan A. G. przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu dolegliwości bólowych kręgosłupa i choroby nieżytowej żołądka", a także zaświadczenie z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o wypłaceniu Skarżącemu zasiłku chorobowego w okresie od

[...] stycznia 2007 r. do [...] czerwca 2007 r. W późniejszym oświadczeniu z [...] kwietnia 2009 r. Skarżący wyjaśnił, że zrealizował dwa z zadeklarowanych przedsięwzięć (tj. zakupu zwierząt i maszyn rolniczych) oraz poinformował, że nie wykonał trzeciego przedsięwzięcia, tj. zakupu lub dzierżawy gruntu rolnego

z powodu braku gruntu rolnego do zakupu lub wydzierżawienia.

W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydaną [...] czerwca 2009 r. decyzją wstrzymał dla Skarżącego płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że Skarżący nie zrealizował celu nr 5 planu rozwoju gospodarstwa rolnego, tj. zakup lub dzierżawa gruntu rolnego, a w konsekwencji nie spełnił wszystkich warunków określonych w § 8 cyt. rozporządzenie w sprawie warunków udzielania pomocy finansowej, co skutkuje, w oparciu o przepis § 9 tegoż rozporządzenia, wstrzymaniem wypłaty 4 i 5 raty płatności.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z [...] lipca 2009 r.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż protokół oszacowania strat upraw rolniczych zniszczonych przez suszę z [...] sierpnia 2006 r., zaświadczenie lekarskie

z [...] maja 2008 r. oraz zaświadczenie z KRUS o wypłacie zasiłku chorobowego

w okresie od [...] stycznia do [...] czerwca 2007 r. nie mają mocy dowodowej na okoliczność wystąpienia zdarzeń o charakterze siły wyższej, o których stanowi przepis § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków udzielania pomocy finansowej. Organ stwierdził, że w 2006 r. nie miał miejsca na terenie kraju stan klęski żywiołowej, albowiem Rada Ministrów nie wydała stosownego rozporządzenia zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o stanie klęski żywiołowej. Dlatego też susza, na którą powołuje się Skarżący nie należy do kategorii siły wyższej. Ponadto, organ odwoławczy wskazując na treść art. 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE)

Nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) stwierdził, że o wystąpieniu siły wyższej Skarżący powinien zawiadomić organ

w terminie 10 dni od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać czynności, czego

w niniejszej sprawie nie uczynił. Organ zaznaczył, iż przesłanki w zakresie uznania siły wyższej określone w art. 39 ust. 1 i 2 powyższego rozporządzenia Komisji

nr 817/2004 winny być spełnione łącznie. Zdaniem organu, wskazywane przez Skarżącego powody niezrealizowania przedsięwzięć nie wypełniają dyspozycji przepisu § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenia.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 i 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071

ze zm. - dalej powoływany w skrócie jako: "k.p.a") poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności niedokonanie oceny dowodów dotyczących realizacji przedsięwzięcia polegającego na zakupie zwierząt gospodarskich i przedsięwzięcia polegającego na zakupie maszyn rolniczych oraz niedokonanie oceny, czy złożone zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy i protokół Komisji powołanej przez Wojewodę P. stwierdzający klęskę żywiołową – suszę są dowodami potwierdzającymi działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnej okoliczności, które uniemożliwiają zrealizowanie trzeciego przedsięwzięcia. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, w szczególności § 9 ust. 2 rozporządzenia przez błędne niezastosowanie tegoż przepisu pomimo, że Skarżący wykazał, iż zrealizował dwa przedsięwzięcia, zaś niezrealizowanie trzeciego – dotyczącego zakupu gruntu rolnego lub jego dzierżawy nastąpiło w wyniku zaistnienia klęski żywiołowej – suszy

i długotrwałej niezdolności do pracy. Tym samym, zdaniem Skarżącego, doszło do naruszenia § 1 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi

z 12 marca 2007 r. w sprawie rodzajów dowodów potwierdzających działanie siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności (Dz. U. Nr 46, poz. 308

ze zm.)

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 416/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił powyższą skargę A. G., uznając, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa. Zdaniem

WSA niezdolność do pracy oraz wystąpienie suszy nie były wystarczającymi okolicznościami, które zwalniałyby Skarżącego ze zrealizowania jednego z trzech przedsięwzięć, tj. zakupu gruntu rolnego lub jego dzierżawy. Sąd stwierdził również, że jedynie spełnienie wszystkich przedsięwzięć, do których zobowiązał się rolnik we wniosku o przyznanie płatności i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oraz złożenie w wymaganym terminie stosownego oświadczenia może stanowić podstawę do wypłaty 4 i 5 raty przyznanej płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Skoro Skarżący nie wykonał jednego z trzech zadeklarowanych przedsięwzięć, to organ administracji słusznie wstrzymał płatność dla gospodarstwa niskotowarowego.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 78/10 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że wyrok WSA w Białymstoku zawiera braki w uzasadnieniu, polegające na nieodniesieniu się do wniosku dowodowego zgłoszonego na rozprawie. Dodatkowo NSA zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest oceny na ile użycie w decyzji

o przyznaniu płatności liczby pojedynczej przy określeniu przedsięwzięcia, którego realizacja była warunkiem wypłacenia płatności w czwartym i piątym roku, mogła wprowadzać producenta rolnego w błąd, co do wymogów obowiązujących w tym zakresie. Podobnie, nie jest jasne, czy rozważono okoliczność pouczenia (względnie jego braku) w zakresie 10-dniowego terminu do zgłaszania okoliczności uniemożliwiających wykonanie przedsięwzięć.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwane dalej u.p.p.s.a.,) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 u.p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Ponadto sąd pierwszej instancji związany jest oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu kasacyjnym NSA (art. 153 w zw. z art. 193 u.p.p.s.a.).

W wydanym w tej sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zauważył przede wszystkim, że Sąd I instancji nie wyjaśnił i nie rozważył należycie, czy wobec treści przedłożonej na rozprawie instrukcji sporządzenia planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, którą Skarżący otrzymał od Biura Powiatowego ARiMR w S., wraz z opisem dotyczącym wypełnienia "Tabeli [...]" oraz sformułowania decyzji

z [...] listopada 2005 r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, Skarżący został należycie poinformowany o konieczności realizacji wszystkich przedsięwzięć zadeklarowanych w planie rozwoju gospodarstwa rolnego jako określonego w § 8 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenie w sprawie warunków udzielania pomocy finansowej. Dodatkowo NSA zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest oceny na ile użycie w decyzji o przyznaniu płatności liczby pojedynczej przy określeniu przedsięwzięcia, którego realizacja była warunkiem wypłacenia płatności w czwartym i piątym roku, mogła wprowadzać producenta rolnego w błąd co do wymogów obowiązujących w tym zakresie. Podobnie, nie jest jasne, czy rozważono okoliczność pouczenia (względnie jego braku) w zakresie dziesięciodniowego terminu do zgłaszania okoliczności uniemożliwiających wykonanie przedsięwzięć.

Wykonując powyższe zalecenia NSA, orzekający w tej Sąd uznał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można wyciągnąć wniosku,

iż beneficjent nie był należycie poinformowany o konieczności realizacji wszystkich przedsięwzięć zadeklarowanych w planie rozwoju gospodarstwa rolnego. Wprawdzie w decyzji z 27 listopada 2005 r. w sprawie przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego (k. 14 akt administracyjnych), jak i na stronie 4 przedłożonej Sądowi "Instrukcji Sporządzania Planu Rozwoju Gospodarstwa Niskotowarowego"

(k. 25 akt sądowych), pojęcie "przedsięwzięcie" użyte zostało w liczbie pojedynczej, to jednak z całości akt sprawy wynika, że Skarżący zobowiązał się do realizacji trzech przedsięwzięć. Miał też pełną świadomości konieczności zrealizowania wszystkich zadeklarowanych przez siebie przedsięwzięć, a nie tylko jednego z nich. Wskazuje na to przede wszystkim oświadczenie Skarżącego zawarte na stronie

5 "Wniosku o pomoc finansową na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych", złożonego do Biura Powiatowego ARiMR w S.

Z oświadczenia tego jednoznacznie wynika, że Skarżący zobowiązał się do realizacji wszystkich przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstw niskotowarowych, a nie tylko jednego z nich (k. 1 akt administracyjnych). Świadomość obowiązku realizacji wszystkich zadeklarowanych przedsięwzięć Skarżący miał także po wydaniu wobec niego decyzji z [...] listopada 2005 r.

o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Oto bowiem już

w oświadczeniu z 3 lipca 2008 r. wyjaśnił, że nie zrealizował przedsięwzięć z powodu długotrwałej niezdolności do pracy oraz wystąpienia klęski (k. 19 akt administracyjnych). Przy kolejnym oświadczeniu z [...] kwietnia 2009 r. Skarżący wyjaśnił, że cyt. "nie zrealizowałem jednego z trzech zadeklarowanych przedsięwzięć w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego z powodu braku gruntu rolnego do zakupu lub wydzierżawienia w mojej okolicy w dotychczasowym okresie realizacji planu" (k. 26 akt administracyjnych). Zatem wbrew temu, co Skarżący podnosi na etapie postępowania sądowego, powodem niezrealizowania jednego

z zadeklarowanych przedsięwzięć nie było przekonanie Skarżącego, że nie ma on obowiązku realizowania wszystkich przedsięwzięć, tylko występujące – jego zdaniem - trudności w zrealizowaniu zadeklarowanych przedsięwzięć.

W tym miejscu należy podkreślić, że płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który zobowiąże się do realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego, dotyczących prowadzenia działalności rolniczej lub pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego (zob. § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a cyt. rozporządzenia w sprawie warunków udzielania pomocy finansowej). Tak, jak to stwierdził WSA w Białymstoku rozpoznając po raz pierwszy tę sprawę, jedynie spełnienie wszystkich przedsięwzięć, do których zobowiązał się rolnik we wniosku o przyznanie płatności i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oraz złożenie w wymaganym terminie stosownego oświadczenia może stanowić podstawę do wypłaty 4 i 5 raty przyznanej płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Mając zatem na względzie powyższe oraz treść

§ 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków udzielania pomocy finansowej zgodnie, z którym płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1, tj. (1) nie zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu, oraz (2) nie złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, Sąd stwierdził, że organy słusznie wstrzymały płatność dla gospodarstwa niskotowarowego Skarżącego w czwartym i piątym roku płatności. Warunkiem udzielenia płatności dla gospodarstwa niskotowarowego jest realizacja planu, która następuje z chwilą wykonania wszystkich zadeklarowanych w planie przedsięwzięć. Nie wykonanie choćby jednego z zadeklarowanych w planie rozwoju przedsięwzięć powoduje, iż plan ten nie jest wykonany. Taki jest bowiem sens ww. płatności, że służy ona realizacji zadeklarowanych przedsięwzięć. Jeżeli zatem producent rolny

w planie rozwoju zadeklarował trzy przedsięwzięcia a zrealizował jedynie dwa, to trudno obronić stanowisko, iż plan rozwoju gospodarstwa niskotowarowego został zrealizowany (zob. wyrok WSA w Krakowie z 27 października 2009 r., sygn. akt

I SA/Kr 1248/09, LEX nr 573356).

Należy też zaznaczyć, że ustawodawca w § 9 ust. 2 cyt. rozporządzenie

w sprawie warunków udzielania pomocy finansowej przewidział sytuacje, gdy płatność dla gospodarstwa niskotowarowego może być wypłacona, pomimo iż producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1, tj. jeżeli realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa

ze względu na zaistnienie między innymi długotrwałej niezdolności do pracy producenta rolnego, wystąpienie klęski żywiołowej; (3) zniszczenie budynków inwentarskich w gospodarstwie na skutek ognia lub innych zdarzeń losowych,

w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

(4) wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie niskotowarowym producenta rolnego. Zgodnie zaś z art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE)

Nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)

o przyczynach zaistnienia siły wyższej Skarżący był zobowiązany do zawiadomienia organu, wraz z odpowiednimi dokumentami w terminie 10 dni roboczych od dnia,

w którym jest w stanie dokonać tej czynności.

Wykonując zalecenie NSA, dotyczące konieczności rozważenia skutków braku pouczenia Skarżącego o 10-dniowym terminie do zgłaszania okoliczności uniemożliwiających wykonanie przedsięwzięć (długotrwała choroba lub wystąpienie klęski żywiołowej), orzekający w tej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że brak takiego pouczenia nie miał wpływu na wynik tej sprawy. Po pierwsze, niezdolność do pracy Skarżącego trwała od [...] stycznia 2007 r. do [...] czerwca 2007 r. (zaświadczenie

z KRUS - k. 16 akt administracyjnych, zwolnienie lekarskie - k. 17 akt administracyjnych), zaś na realizację przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, Skarżący miał termin do [...] czerwca 2008 r. Z tego wynika, że Skarżący po ustaniu niezdolności do pracy miał blisko rok na zrealizowanie wymaganych wnioskiem i planem rozwoju gospodarstwa przedsięwzięć. W wydanym w tej sprawie wyroku NSA, odnosząc się do długotrwałej niezdolności Skarżącego do pracy stwierdził, że cyt. "Sąd pierwszej instancji, opierając się na niepodważonych ustaleniach faktycznych, doszedł do prawidłowo uzasadnionego wniosku, że chociaż taka okoliczność wystąpiła, to nie stanowiła przeszkody zakupu gruntu rolnego lub jego dzierżawy". Podobnie, za prawidłowe NSA ocenił stanowisko Sądu I instancji odnośnie braku wystąpienia w tej sprawie przesłanki "klęski żywiołowej". Sąd kasacyjny stwierdził bowiem, że cyt. "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku trafnie występowanie przesłanki klęski żywiołowej połączył z występowaniem warunków określonych w ustawodawstwie krajowym, to jest przede wszystkim ogłoszeniem stanu klęski żywiołowej. Prawodawca wspólnotowy w art. 39 ust. 1 rozporządzenia nr 817/2004 oddał Państwom Członkowskim swobodę w zakresie uznawania wymienionych kategorii siły wyższej, w tym klęski żywiołowej. Ustawodawca krajowy stan klęski żywiołowej uregulował w ustawie o stanie klęski żywiołowej i nie ma powodu, by przyjmować, że w akcie normatywnym o randze podustawowej użył pojęć odmiennych

od wymienionych w tej ustawie" (s. 9 uzasadnienia wyroku NSA).

Ocena ta wiąże Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Skoro zatem, jak zostało to już ocenione, w tej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od obowiązku wykonania wszystkich zadeklarowanych przedsięwzięć (długotrwała choroba, stan klęski żywiołowej), to bez znaczenia dla wyniku tej sprawy miał fakt, iż Skarżący nie został pouczony o konieczności zachowania 10-dniowego terminu

do zawiadomienia organu o wystąpieniu tych okoliczności. Brak takiego pouczenia można oczywiście uznać za naruszenie art. 9 k.p.a., ale w okolicznościach faktycznych tej sprawy nie miało ono wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, a tylko w takim przypadku Sąd mógłby uchylić zaskarżoną decyzję – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a.

Nie budzi więc wątpliwości Sądu fakt, iż Skarżący - mimo, iż miał świadomość ciążących na nim obowiązków - nie spełnił warunków wymaganych w § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków udzielania pomocy finansowej. Dlatego też organy słusznie wstrzymały płatność dla gospodarstwa niskotowarowego należącego do Skarżącego w czwartym i piątym roku płatności.

Niezależnie od powyższego trzeba też zauważyć, że w przypadku dwóch pozostałych przedsięwzięć, tj. zakupu zwierząt i maszyn rolniczych, Skarżący wykazał je dopiero w oświadczeniu z [...] kwietnia 2009 r. Do tego oświadczenia dołączył umowę o zakupu zwierząt datowaną na 27 maja 2008 r. i umowę na zakup maszyn rolniczych datowaną na 16 kwietnia 2008 r. Zdaniem Sadu, organ odwoławczy słusznie nie dał wiary tym dowodom, bowiem pozostają one

w sprzeczności z wcześniejszym oświadczeniem Skarżącego z [...] czerwca (data wpływu do organu - 3 lipca 2008 r.), z którego wynikało, że do tej daty Skarżący nie zrealizował żadnego z zadeklarowanych przedsięwzięć z powodu długotrwałej niezdolności do pracy i wystąpienia klęski żywiołowej.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie

art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).