Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 304/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o
Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1, art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody Wielkopolskiego z dnia 02 października 2015 r. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Po 304/15 wydanego w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r. Nr ... w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości; postanawia 1. Oddalić wniosek o wykładnię wyroku. 2. Sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Po 304/15, w ten sposób, że w miejsce "art. 126 ust. 1" powołanego na stronach 14 i 15 uzasadnienia, odpowiednio w wersach 5 i 13 od góry strony, wpisać "art. 126 ust. 5".


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Po 304/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r. Nr ... oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia ... 2014 r. Nr ..., którą odmówiono udzielenia zezwolenia na czasowe zajęcie części nieruchomości położonej w K., gmina R., oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb K., arkusz mapy ..., działka nr ... o pow.... ha, będącej własnością Państwa C. i J. małż. S. - w trybie art. 126 ust. 5, ust. 8 w zw. z art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2014 r. poz. 518 ze zm. dalej: u.g.n., w celu wykonania przez Inwestora - firmę A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. czynności polegającej na usunięciu zagrożenia na linii elektroenergetycznej 15 kV relacji ... kier. ... (pkt 1 decyzji) oraz odmówiono potwierdzenia zaistnienia przesłanek uzasadniających czasowe zajęcie części nieruchomości opisanej w pkt 1 - w trybie art. 126 ust. 5, ust. 8 w zw. z art. 126 ust. 1 i 2 u.g.n., w celu wykonania przez firmę A. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wyżej opisanych czynności (pkt 2 decyzji). Wyrok Sądu od dnia 1 sierpnia 2015 r. jest prawomocny.

Pismem z dnia 6 października 2015 r. Wojewoda Wielkopolski zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wykładnię powyższego wyroku. Wojewoda wyjaśnił, iż wniosek skierował w związku z pismem Starosty P. z dnia ... 2015 r. Organ pierwszej instancji podniósł, iż w uzasadnieniu cyt. wyroku Sąd stwierdził m.in. że " W ocenie Sądu, w razie potwierdzenia stanu przedstawionego we wniosku o jej zajęcie, organ uprawniony byłby do skorzystania ze środka prawnego wynikającego z art. 126 ust. 1 u.g.n." i dalej skład orzekający wskazał, iż "Rozpoznając ponownie sprawę organy winny wziąć pod uwagę ocenę prawną zaprezentowaną w niniejszym wyroku, sprowadzającą się do uznania, że w sprawie nie oceniono w sposób prawidłowy wniosku skarżącej Spółki z dnia 9.12.2014 r. oraz nie przeprowadzono stosownego postępowania mającego wyjaśnić, czy zaistniały okoliczności stanowiące przesłankę wydania, w trybie art 126 ust. 1 u.g.n., pozytywnej decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości wskazanej w treści wniosku z dnia 9.12.2014". W ocenie Starosty P., podzielanej przez Wojewodę Wielkopolskiego, powstała rozbieżność pomiędzy wskazówkami zawartymi w orzeczeniu sądu a podstawą prawną wskazaną przez Wnioskodawcę w sprawie. Sąd wskazał na konieczność badania przesłanek zastosowania art. 126 ust. 1 u.g.n., natomiast Wnioskodawca swoje podanie oparł o art. 126 ust. 5 cytowanej ustawy. Tryb określony przez Sąd dotyczy sytuacji, w której organ I instancji wydaje decyzję ante factum, natomiast tryb określony przez Wnioskodawcę dotyczy sytuacji, w której organ I instancji wydaje decyzję post factum. Z akt sprawy, w szczególności z treści podania Wnioskodawcy jednoznacznie wynika, że wniosek z dnia 9 grudnia 2014 r. został wniesiony w oparciu o art. 126 ust. 5 u.g.n., a organ prowadzący postępowanie jest związany treścią podania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o wykładnię wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Potrzeba dokonania wykładni może być wyłącznie następstwem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jaki i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, LEX 75533). Jeżeli zatem orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść ponadto nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a., wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu. Orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku sąd wydaje w formie postanowienia (por. post. SN z dnia 13 maja 1982 r. sygn. akt I PR 43/82, OSNCP 1983/1/11).

W ocenie Sądu uzasadnienie wyroku wydanego w dniu 25 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Po 304/15 w sposób jednoznaczny wskazuje na przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zawiera wystarczające wskazania co do działania organu po uprawomocnieniu wyroku. Sąd przeprowadził analizę prawną przedmiotowej sprawy i wskazał na konieczność ponownej oceny wniosku A. Sp. z .o. w P. z dnia 9 grudnia 2014 r. Sąd uznał, iż okoliczności wskazane w tym wniosku powinny zostać zweryfikowane w ponownie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, z udziałem wszystkich zainteresowanych, w tym podmiotu wnioskującego. Dopiero te ustalenia pozwolą ocenić, których działek wniosek ten w istocie dotyczył oraz czy uzasadnione było ich zajęcie. Jednocześnie, zarówno z części historycznej, jak i zważeniowej uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, w jakim trybie wniosek z dnia 9 grudnia 2014 r. był rozpatrywany oraz w oparciu o jakie przepisy Sąd skargę rozpatrzył. Ponadto należy zauważyć, że powołane przepisy art. 126 ust. 1 i 5 u.g.n. dotyczą sytuacji zaistnienia siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, co oznacza konieczność oceny wystąpienia tych przesłanek przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, w trybie ust. 5 art. 126 u.g.n.

W świetle powyższych okoliczności, z uwagi na brak podstaw do rozstrzygania jakichkolwiek wątpliwości co do treści wydanego w niniejszej sprawie wyroku, należało odmówić dokonania wykładni wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Stosowanie do treści art. 156 §1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

W przedmiotowej sprawie na skutek błędu pisarskiego na stronach 14 i 15 uzasadnienia wyroku przywołano przepis ust. 1 art. 126 u.g.n, zamiast ust. 5 art. 126 u.g.n. Zwrócić należy uwagę, iż tak całokształt uzasadnienia wyroku, jak i treść wydanych w sprawie decyzji wskazuje, że w tym fragmencie uzasadnienia zamiarem Sądu było przywołanie ust. 5 art. 126 u.g.n.

Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie przepisu art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowiono jak w pkt 2 sentencji.