Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1779/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2007 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., powoływanej dalej jako: UoBiA) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego H. B. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, iż H. B. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt II K 44/07 za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. polegające na tym, że w dniu 8 stycznia 2007 r. w W., przy ul. W. poprzez kopnięcie w drzwi zaparkowanego pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] spowodował ich wgniecenie, powodując straty w wysokości 400 złotych na szkodę K. K..

W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż organ Policji jest związany wyrokiem sądu powszechnego skazującym posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo. Natomiast przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA ma charakter obligatoryjny, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Organ stwierdził, że był zobowiązany cofnąć przedmiotowe pozwolenie, albowiem fakt prawomocnego skazania H. B. za przestępstwo przeciwko mieniu nakazuje uznać skarżącego za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją H. B., reprezentowany przez adwokata, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Skarżący ponowił argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Powtórnie postawił organowi zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 pkt 1 ust. 2 UoBiA przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w szczególności nieustalenie czy rzeczywiście istnieją uzasadnione obawy, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucił także niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy uzasadniających faktyczne podstawy przemawiające za słusznością przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu skargi przywołano treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA oraz zaakcentowano, że "skarżącemu nie zarzucono popełnienia przestępstwa związanego z użyciem przemocy, czy groźby bezprawnej". Skarżący odwołał się ponadto do słownikowej definicji "przemocy" i stwierdził, że musi ona być nakierowana na osobę a nie na przedmiot (w tym przypadku drzwi pojazdu). Strona podniosła ponadto, iż popełniony czyn nie pozostaje w jakimkolwiek związku z posiadaniem przez skarżącego broni natomiast bardzo dobra opinia jaką cieszy się H. B. w miejscu zamieszkania oraz w Kole Łowieckim powinny zostać uwzględnione przy wydawaniu przedmiotowej decyzji.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania, a procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.

Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez H. B. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ w toku kontroli sądowoadministracyjnej nie stwierdzono, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 7, 77 k.p.a., gdyż organy policji zebrały materiał dowodowy zgodnie z zasadami procedury administracyjnej oraz dokonały pełnej jego oceny, stosownie do treści art.80 k.p.a. W szczególności w aktach sprawy znajduje się, zaopatrzony w klauzulę prawomocności, odpis wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 lutego 2007 r. wydanego w sprawie II K 44/07, na mocy którego H. B. został skazany za przestępstwo określone w art. 288 §1 k.k. tj. przestępstwo przeciwko mieniu.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W kontekście zarzutów formułowanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do Sądu należy zauważyć, iż postępowanie administracyjne zostało w rozpatrywanej sprawie wszczęte w dniu 19 marca 2007 r., decyzja organu pierwszej instancji została wydana [...] maja 2007 r. natomiast organu odwoławczego - w dniu [...] sierpnia 2007 r. Analizując przepisy Ustawy o broni i amunicji podkreślenia wymaga, że dla potrzeb rozpatrywanej sprawy obowiązywał tekst wymienionej ustawy w brzmieniu jaki nadała mu ostatecznie zmiana obowiązująca od 1 października 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 104, poz. 711).

W myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Tymczasem pełnomocnik skarżącego swoją argumentację zawartą zarówno w skardze jak i w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji opierał na treści art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2004 r. a mianowicie, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Z powyższego wynika, że zarzuty skargi oparte zostały o stan prawny nieobowiązujący w niniejszej sprawie. Skarżący powołał się w skardze na zasadę, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie wskazanych wyżej przepisów niezbędne jest wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem i jego cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które wskazywałyby na istnienie obawy, że posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Nadto, zdaniem skarżącego, organ powinien uwzględnić, że popełnione przez H. B. przestępstwo w jakimkolwiek stopniu nie wiąże się z posiadaniem przez niego broni. Odnosząc się do wymienionych zarzutów należy stwierdzić, że rozważania skarżącego pomijają to, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, że obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie omówionej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06 (niepubl.).

Jak już wyżej zasygnalizowano, z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 lutego 2007 r. wydanym w sprawie II K 44/07 został skazany za przestępstwo określone w art. 288 §1 k.k. tj. przestępstwo przeciwko mieniu. W tym stanie rzeczy, organy policji miały podstawę do zastosowania w stosunku do skarżącego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA.

Z uwagi na powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.