Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1756/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: ART.264 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 239 par. 1 pkt  1 lit. eoraz 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi T.W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [..] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia przyznać T.W. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1756/17 oddalił skargę T.W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

Skarżący po otrzymaniu odpisu nieprawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w celu sporządzenia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą samotną. Znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej i finansowej i z tego względu nie stać go na opłacenie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Posiada mieszkanie o powierzchni użytkowej 35,2 m2. Na dochód gospodarstwa domowego składa się świadczenie specjalne w wysokości 878,12 zł netto miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał: czynsz – 239,64 zł, gaz – 17,69 zł, energię elektryczną – 16,78 zł, kartę do telefonu - 10 zł, koszty leczenia – ok. 150 zł, co stanowi łącznie 434,11 zł. Oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych.

Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:

Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302); zwanej dalej P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Natomiast zgodnie z art. 262 P.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

W myśl art. 245 § 1 i 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować np. tylko ustanowienie radcy prawnego.

Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Referendarz sądowy mając na uwadze informacje zawarte w aktach administracyjnych i dane wykazane w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy uznał, że w przypadku skarżącego zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Jak wynika ze złożonego wniosku skarżący jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, samotną, a jego jedynym źródłem utrzymania jest renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w drodze wyjątku przyznana na stałe w wysokości 878,12 zł netto miesięcznie, która jest przeznaczana na podstawowe koszty utrzymania – czynsz, opłaty za media, leczenie. Ponadto skarżący nie posiada żadnych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 239 § 1 pkt 1 lit. e oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.