Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1539/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2023 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 443/2022 z dnia 26 października 2022 r. znak WOB.7721.266.2022.JKUT w przedmiocie sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja nr 443/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2022 roku, znak: WOB.7721.266.2022.JKUT utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie Powiat Grodzki z dnia 14 kwietnia 2022 r. znak: ROIK I.5120.84.2022.SRZ, którą na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zgłoszono sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.

Skarżący B. B. jest właścicielem nieruchomości składającej się z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Przedmiotowa nieruchomość objęta jest miejscowym planem, przyjętym uchwałą Nr XXI/234/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (opubl. w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 384, poz. 3387 z dnia 4 sierpnia 2011 r.). Zgodnie z zapisami wskazanej uchwały nieruchomość Skarżącego znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem ZPo.9 – ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym – co do zasady bez możliwości zabudowy (por. § 5 ust. 1 pkt. 5) lit. d) tir. 4 oraz § 25 uchwały Nr XXI/234/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r.; por. też uzasadnienie do decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 października 2022 roku, znak: WOB.7721.266.2022.JKUT).

Skarżący legitymuje się ponadto decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 1052/6740.1/2019 z dnia 12 czerwca 2019 r. znak: AU-01-6.6740.1.930.2019.BRU o pozwoleniu na budowę oczka wodnego wraz z zagospodarowaniem terenu ogrodu (w tym m.in. pergolą ogrodową wraz z tarasem, piwniczką ogrodową, zbiornikiem podziemnym na wody opadowe) na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz późniejszymi decyzjami zmieniającymi.

Skarżacy B. B. pismem z dnia 1 września 2020 roku na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) poinformował organ administracji architektoniczno-budowlanej o prowadzeniu robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, polegających na przebudowie pergoli ogrodowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] na budynek wolnostojący mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej w przypadku zarażenia koronawirusem COVID-19 w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa zdrowia i życia w ramach zwalczania COVID-19" (k. 32 a.a. organu I instancji – teczka "Zawiadomienie").

Następnie w dniu 24 lutego 2022 r. na dziennik podawczy PINB wpłynęło zawiadomienie P. B. B. o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (na druku: [...]) w ramach inwestycji przebudowie pergoli ogrodowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] na budynek wolnostojący mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej w przypadku zarażenia koronawirusem COVID-19 w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa zdrowia i życia w ramach zwalczania COVID-19 (k. 33 a.a. organu I instancji – teczka "Zawiadomienie").

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej jako "PINB") po weryfikacji dokumentów przedłożonych przez inwestora wraz z ww. zawiadomieniem o zakończeniu budowy, postanowieniem z dnia 8 marca 2022 r. znak: ROIK I.5120.84.2022.SRZ, działając na podstawie art. 57 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, nałożył na inwestora (Skarżącego) obowiązek uzupełnienia w terminie do dnia 31 marca 2022 r. braków zawiadomienia o zakończeniu budowy "o oryginały następujących dokumentów:

1. Prawidłowo sporządzone oświadczenie kierownika budowy wraz z podaniem danych technicznych obiektu budowlanego,

2. Prawidłowo sporządzoną dokumentację geodezyjną, zawierającą wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, wraz z podaniem numeru porządkowego budynku,

3. Protokół badań i sprawdzeń wewnętrznej instalacji elektrycznej w budynku".

Ponadto PINB zobowiązał inwestora do przedłożenia oryginału zaświadczenia o nadaniu numeru porządkowego budynku oraz powołanej na inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej - decyzji pozwolenia na budowę z dnia 22 kwietnia 2020 r. znak: AU-01-1.6740.1.406.2020.KPA

W nawiązaniu do ww. postanowienia PINB, Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika pana A. G. w dniu 31 marca 2022 r. dostarczył do PINB: oświadczenie kierownika budowy z dnia 18 lutego 2022 r., kserokopię zawiadomienia Prezydenta Miasta Krakowa o nadaniu numeru porządkowego oraz kserokopię decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 1052/6740.1/2019 z dnia 12 czerwca 2019 r. znak: AU-01-6.6740.1.930.2019.BUR wraz z późniejszymi decyzjami zmieniającymi.

Po rozpoznaniu przedmiotowego zawiadomienia o zakończeniu budowy z dnia 24 lutego 2022 r. uzupełnionego o ww. dokumenty, organ I instancji decyzją z dnia 14 kwietnia 2022 r. znak: ROIK I.5120.84.2022.SRZ, na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zgłosił sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Od powyższej decyzji pismem z dnia 29 kwietnia 2022 r. Skarżący B. B. reprezentowany przez r.pr. Ł. G. wniósł odwołanie.

W toku postępowania odwoławczego Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej jako "MWINB") pismem z dnia 23 września 2022 r. znak: WOB.7721.266.2022.JKUT organ odwoławczy zwrócił się do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa o udzielenie informacji, "czy do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa wpłynęła informacja złożona na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o zapobieganiu COVID-19 o prowadzeniu na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19" (k. 107 akt WINB).

Odpowiadając na ww. pismo MWINB, Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa pismem z dnia 3 października 2022 r. znak: AU-01-1.670.2045.2022.BTA wyjaśnił, że w dniu 26 października 2020 roku do tamtejszego organu wpłynęło pismo z dnia 1 września 2020 r. z informacją o prowadzeniu robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, dotyczące: "Przebudowy pergoli ogrodowej zlokalizowanej w Krakowie przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] na budynek wolnostojący mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej w przypadku zarażenia koronawirusem COVID-19 w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa zdrowia i życia w ramach zwalczania COVID-19". Jednocześnie wyjaśniono, że pismem z dnia 29 października 2020 r. poinformowano P. B. B., że wobec nieczytelnej daty nadania przesyłki uniemożliwiającej jednoznaczne potwierdzenie, że ww. informacja o rozpoczęciu robót budowlanych została złożona w terminie obowiązujących przepisów, "wszelkie roboty budowlane, do realizacji których powoływał się Pan B. B. na nieobowiązujący już przepis art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 poz. 374), będą traktowane jak samowola budowlana" (k. 110-111 akt WINB).

Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej jako "MWINB") decyzją z dnia 26 października 2022 roku, znak: WOB.7721.266.2022.JKUT utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem postępowania jest zbadanie kwestii zasadności wniesienia sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., tj. inwestycji realizowanej w oparciu złożoną na podstawie art. 12 CovidU informację o prowadzeniu robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COYID-19, pn. przebudowa pergoli ogrodowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] na budynek wolnostojący mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej w przypadku zarażenia koronawirusem COYID-19 w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa zdrowia i życia w ramach zwalczania COYID-19".

Podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji PINB jest art. 54 ustawy z dnia 78 lipca 1994 roku Prawo budowlane, zgodnie z którym do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a stosuje się.

Powodem wniesienia sprzeciwu przez PINB jest okoliczność, że przedmiotowy obiekt został wybudowany bez pozwolenia na budowę w obszarze oznaczonym symbolem ZPo.9, objętym w planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]", bez możliwości zabudowy. W związku z tym nie jest możliwe przystąpienie do użytkowania tego obiektu. (por. s.3 uzasadnienia decyzji PINB).

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestor: pan B. B. legitymuje się decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 1052/6740.1/2019 z dnia 12 czerwca 2019 r. znak: AU-01-6.6740.1.930.2019.BRU o pozwoleniu na budowę oczka wodnego wraz z zagospodarowaniem terenu ogrodu (w tym m.in. pergolą ogrodową wraz z tarasem, piwniczką ogrodową, zbiornikiem podziemnym na wody opadowe) na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz późniejszymi decyzjami zmieniającymi. Ponadto inwestor na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poinformował organ administracji architektoniczno-budowlanej o prowadzeniu robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, polegających na przebudowie pergoli ogrodowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] na budynek wolnostojący mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej w przypadku zarażenia koronawirusem COVID-19 w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa zdrowia i życia w ramach zwalczania COVID-19".

Niezbędnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest wyjaśnienie, czy budynek mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej.

Organ odwoławczy wskazał, że z art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku wynika, że dotyczy on wszystkich podmiotów, które w związku z zauważoną koniecznością przeciwdziałania COVID-19 są władne do prowadzenia robót budowlanych lub/oraz do dokonania zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Tak więc podmiot dysponujący nieruchomością na cele budowlane, po dokonaniu samodzielnej oceny, że dla przeciwdziałania COVID-19 należy wykonać roboty budowlane, bezzwłocznie przystępuje do ich realizacji i niezwłocznie o tym fakcie informuje organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jak stanowi art. 12 ust. 3 pkt 1 ustawy Covidowej, w informacji, o której mowa w ust. 2, należy określić m.in. rodzaj robot budowlanych. Określenie rodzaju robót obejmuje, w przypadku budowy, określenie obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7, 6 i 1 upb). Określenie obiektu budowalnego obejmuje zaś m.in. jego przeznaczenie (art. 3 pkt 1).

MWINB podkreślił, że przepis art. 12 ustawy Covidowej nie upoważniał organu administracji architektoniczno-budowlanej do weryfikowania zgłaszanej informacji. Kompetencje do sprawdzenia, czy dany obiekt nie powstał/powstaje w ramach tzw. samowoli budowlanej pozostają po stronie organów nadzoru budowlanego.

W ocenie organu odwoławczego PINB słusznie uznał, że ze względu na charakter inwestycji inwestor nie był upoważniony do zastosowania dyspozycji przewidzianej w art. 12 CovidU. Budowa budynku mieszkalnego z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej, podejmowana jest przede wszystkim w interesie indywidualnym inwestora, zmierzającym do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Tak więc głównym celem działalności inwestycyjnej Skarżącego nie było przeciwdziałanie COVID-19, ale osiągnięcie rezultatu gospodarczego, w postaci obiektu przeznaczonego na cele mieszkalne. To, że w budynku mieszkalnym znajdować się będzie gabinet lekarski oraz pomieszczenia do odbywania kwarantanny i izolacji domowej, nie oznacza że jest to budynek służący przeciwdziałaniu COVID-19. Jak już wskazywano powyżej Przez przeciwdziałanie COVID-19 należy rozumieć działania, które doraźnie, w krótkim okresie prowadziły do zwalczania zakażenia, zapobiegania rozprzestrzenianiu się, profilaktyki oraz zwalczania skutków choroby. W sferze prawno-budowlanei chodziło o powstanie w jak najkrótszym czasie bazy infrastrukturalnej do przeciwdziałania epidemii. Jest oczywiste, że tryb określony w art. 12 ust. 1 i 2 nie został wprowadzony w celu uproszczenia lub obejścia procedur akceptacji organów administracji architektoniczno-budowalnej dla zamierzeń w postaci budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, czy też obejścia ograniczeń dla takich inwestycji wynikających z norm w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego" (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 1945/21).

Niezależnie od powyższego zaakcentować należy także, że jak wynika z wpisów w dzienniku budowy w okresie obowiązywania art. 12 CovidU, tj. do dnia 4 września 2020 r., inwestor rozpoczął wyłącznie wykonywanie ław fundamentowych żelbetowych pod ściany zewnętrzne. Kontynuując zatem po dniu 5 września 2020 r. roboty budowlane przy przedmiotowej inwestycji (obejmujące m.in. zakończenie wykonywania ław fundamentowych, wykonanie: ścian murowanych, płyty żelbetowej tarasu, płyty stopowej, więźby dachowej wraz z pokryciem dachu oraz wszelkich robót instalacyjnych) inwestor względem ww. robót nie może powoływać się na zwolnienie opisane w przepisie art. 12 ust. 1 CovidU.

Skargę na powyższą decyzję wniósł B. B., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego Ł. G., podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 2 ust. 2 w zw. art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez ich błędną wykładnię polegająca na błędnym przyjęciu, że realizacja Inwestycji nie miała związku z przeciwdziałaniem COVID-19;

2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 1 Ustawy covidowej, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niepodjęcie działań zmierzających do prawidłowego ustalenia rzeczywistego zamierzenia inwestycyjnego jakie zostało zrealizowane w ramach Inwestycji, skutkiem czego było przyjęcie przez Organ, że Inwestycja nie spełnia przesłanki przeciwdziałania COVID-19, o której mowa w ww. przepisie, pomimo że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Inwestycja została zrealizowana w ramach przeciwdziałania COVID-19;

3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego oraz nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie ustalenia charakteru prowadzonej inwestycji oraz błędne ustalenie, że inwestycja ma na celu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych Skarżącego;

4. art. 10 § 1 k.p.a. z zw. z art. 9 k.p.a., poprzez brak zapewnienia Skarżącemu czynnego udział w każdym stadium postępowania, a to w związku z faktem, iż przed wydaniem decyzji Organ uniemożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności Organ nie powiadomił o zebraniu całości materiału dowodowego w sprawie, co rzutowało na możliwość przedstawienia dalszych wniosków dowodowych oraz ustosunkowania się do całości materiału dowodowego, w szczególności pisma Wydziału Architektury i Urbanistyki Miasta Krakowa z dnia 3 października 2022 roku, znak: AU-01-1.670.2045.2022.BTA;

5. art. 54 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 12 ust. 1 Ustawy covidowej, poprzez błędne uznanie przez Organ, iż zaszły okoliczności uzasadniające zgłoszenie sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania Inwestycji, w postaci naruszenia przepisów prawa budowlanego oraz postanowień planu miejscowego, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że przepis art. 12 Ustawy covidowej powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, a zatem ww. przepisy nie powinny być stosowane, w skutek czego nie mogło dojść do naruszenia przepisów prawa budowlanego i postanowień planu miejscowego, a co za tym idzie, brak było podstaw do zgłoszenia sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania;

6. art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 1 Ustawy covidowej, poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej wynikającej z treści art. 12 ust. 1 Ustawy covidowej na korzyść Skarżącego w sytuacji, gdy korzystnej dla Skarżącego interpretacji tych przepisów nie sprzeciwiały się interesy osób trzecich, przeciwnie zaś, interpretację taką uzasadniał interes społeczny i słuszny interes Skarżącego;

7. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez sformułowanie uzasadnienia Zaskarżonej Decyzji, przede wszystkim uzasadnienia prawnego, w sposób niejasny oraz niedający możliwości odczytania kierunku rozważań oraz toku rozumowania organu zmierzającego do wydania Zaskarżonej Decyzji, co stoi w sprzeczności m.in. z zasadą przekonywania;

8. art. 80 k.p.a., poprzez dowolną i niepopartą całokształtem materiału dowodowego ocenę okoliczności dot. zaistnienia przesłanek opisanych w art. 2 ust. 2 w zw. art. 12 ust. 1 Ustawy Covidowej;

9. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego oraz nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez brak zwrócenia się do biegłego ds. sanitarnohigienicznych, kiedy to do załatwienia przedmiotowej sprawy wymagane były wiadomości specjalne;

10. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 86 zd. 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego oraz nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez nieprzesłuchanie Skarżącego, w sytuacji gdy po wyczerpaniu środków dowodowych pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a dotyczące charakteru prowadzonej inwestycji.

Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także-poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 kwietnia 2022 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Ponadto należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. W zakreślonym terminie Skarżący wskazał adres elektroniczny na platformie ePUAP, w związku z czym sprawa została rozpoznania na rozprawie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.) – dalej jako "PrBud" o zgłoszeniu sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.".

Odnosząc się do podniesionych zarzutów należy wskazać, że stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Jako dowolne przy tym należy traktować takie ustalenia faktyczne, które znajdują wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym. Sam zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. uzasadnienia do wyroków: Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., sygn. III ARN 55/94, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 roku, sygn. I OSK 1523/16, z dnia 22 września 2020 roku, sygn. I OSK 734/20, z dnia 26 listopada 2021 roku, sygn. II GSK 1892/21, z dnia 26 kwietnia 2022 roku, sygn. II OSK 2401/19 oraz A. Wróbel [w:] Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022, komentarz do art. 77).

Trzeba przy tym podkreślić, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, tak jak to miało miejsce na gruncie niniejszej sprawy. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 2045/15, NSA z dnia 25 września 2020 roku, sygn. II GSK 795/18, NSA z dnia 17 marca 2022 roku, sygn. II OSK 903/21, WSA w Krakowie z dnia 4 września 2020 roku, sygn. II SA/Kr 404/20 – oraz powołane tam orzecznictwo ).

Sąd nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy błędów czy wadliwości w przeprowadzeniu postępowania, w tym w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podkreślić należy, że organ w sposób adekwatny do potrzeb ustalił stan faktycznych i nie pozostawił niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności.

Analizując zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego przez organ na gruncie niniejszej sprawy, należy uznać że materiał ten został zebrały w sposób prawidłowy i możliwie pełny. Organy zarówno I jak i II instancji szczegółowo ten materiał przeanalizowały, nie pomijając przy tym żadnych istotnych zagadnień czy okoliczności, które z tego materiału dowodowego wynikają. Ustalone okoliczności pozwoliły organom na dokonanie oceny charakteru zrealizowanego zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa pergoli ogrodowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] na budynek wolnostojący mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej w przypadku zarażenia koronawirusem COVID-19 w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa zdrowia i życia w ramach zwalczania COVID-19".

Trafnie przyjęły organy, że inwestycja ta w istocie sprowadza się do zrealizowania budynku wolnostojącego mieszkalnego, i nawet przyjmując – zgodnie ze stanowiskiem Skarżącego – że z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej w przypadku zarażenia koronawirusem COYID-19 w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa zdrowia i życia w ramach zwalczania COYID-19, to jednak nie sposób uznać, że inwestycja ta spełnia warunki, o których mowa w art. 12 ust. 1 i ust. 2 uCovid oraz art. 2 ust. 2 uCovid (do czego jeszcze przyjdzie wrócić poniżej).

Również Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, które organ pominął, czy też które organ powinien był wziąć pod uwagę, czego nie uczynił.

Nie okazał się także trafny zarzut 107 § 3 K.p.a. Wbrew treści skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera bowiem wszelkie obligatoryjne elementy wskazane w tym przepisie. Organ wskazał na fakty, które uznał za udowodnione oraz na dowody, na których się oparł, a ponadto wskazał i wyjaśnił podstawy prawne wydanej decyzji.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. z zw. z art. 9 k.p.a., poprzez brak zapewnienia Skarżącemu czynnego udział w każdym stadium postępowania, a to w związku z faktem, iż przed wydaniem decyzji organ uniemożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności organ nie powiadomił o zebraniu całości materiału dowodowego w sprawie stosownie do art. 10 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym to do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenia dokumentu (por. np. uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 18 maja 2006 roku, sygn. II OSK 831/05, z dnia 24 stycznia 2019 roku, sygn. I OSK 1691/18, z dnia 12 marca 2019 roku, sygn. II OSK 1022/17, NSA z dnia 9 czerwca 2022 roku, sygn. I OSK 841/19 oraz uzasadnienie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 wydanej na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 K.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)).

Takiej argumentacji jednak Skarżący nie przestawił.

Niezależnie jednak trzeba także podkreślić, że organ II instancji nie prowadził już w żadnej mierze postępowania dowodowego, lecz bazował wyłącznie na materiale zgromadzonym przez organ I instancji. Podkreślić także, że także żadnej aktywności w toku postępowania przez organem II instancji nie przejawiał sam Skarżący. Poza wniesieniem odwołania było to tylko uzupełnienie braków w postaci pełnomocnictwa. Stanowisko Skarżącego sprowadzało się jedynie do polemiki ze stanowiskiem PINB. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, Skarżący nie został pozbawiony możliwości zapoznania się z pełnymi aktami sprawy, co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym.

Odnosząc się do zarzutu naruszeni art. 7a K.p.a., trzeba wskazać, że zasada sformułowana w tym przepisie znajduje zastosowanie gdy przepis prawa materialnego budzi niedające się usunąć wątpliwości. Są to wątpliwości, których nie da się rozwiązać za pomocą dostępnych reguł wykładni albo gdy przy zastosowaniu tych reguł możliwe jest wyciągnięcie różnych, sprzecznych ze sobą wniosków. Oznacza to, że zasada przyjaznej interpretacji przepisów prawa może być stosowana dopiero na ostatnim etapie procesu wykładni, czyli pełni rolę uzupełniającą w stosunku do podstawowych reguł wykładni przepisów (językowej, celowościowej, systemowej).

Norma zawarta w art. 7a § 1 k.p.a. nie może powodować niestosowania przepisów obowiązującego prawa bądź dokonywania takiej wykładni przepisów prawa, która w istocie stanowi obejście prawa (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3200/17).

W niniejszej sprawie organy dokonały wykładni normy zawartej w art. 12 ust. 1 oraz art. 2 ust. 2 ustawy COVID-19, posługując się metodą językową, a także systemową i celowościową. Nie można jednak powiedzieć, że przepis art. 12 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy COVID-19 budzi niedające się usunąć wątpliwości (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 7 lipca 2022 roku, sygn. II OSK 1945/21) – co czyni podniesiony zarzut bezzasadnym.

Zasadnicza jednak kwestia w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy zrealizowana przez Skarżącego inwestycja pn. "Przebudowa pergoli ogrodowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] na budynek wolnostojący mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej w przypadku zarażenia koronawirusem COVID-19 w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa zdrowia i życia w ramach zwalczania COVID-19" mieści się w pojęciu budowy w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 w rozumieniu art. 2 ust. 2 w zw. art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych".

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że wskazana przebudowa była realizowana w oparciu o przepis art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm. dalej jako: "uCovid").

Zgodnie z art. 12 ust. 1 uCovid, do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

W myśl art. 12 ust. 2 uCovid, prowadzenie robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 wymagają niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Wskazany art. 12 uCovid był normą czasową i stracił moc, stosownie do art. 36 ust. 1 uCovid po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie ustawy, to jest z dniem 5 września 2020 roku.

Od początku zatem wiadomym było, że art. 12 uCovid jest przepisem czasowym, absolutnie wyjątkowym, uchwalonym w pierwszych tygodniach epidemii, czyli w sytuacji, gdy nikt w gruncie rzeczy nie wiedział jaki będzie jej rozwój i konieczne w związku z tym do podjęcia działania na poziomie lokalnym, ponadlokalnym czy ogólnokrajowym, a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - w stosunku do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania.

Nie budzi także wątpliwości, że powyższa regulacja art. 12 ust. 1 i art. 12 ust. 2 uCovid pozwalająca na niestosowanie przepisów m.in. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie – ma charakter wyjątkowy. To z kolei oznacza, że przy wykładni tego przepisu należy uwzględnić zasadę, zgodnie z którą wyjątków nie interpretuje się rozszerzająco.

Jak wynika z treści wskazanej normy art. 12 ust. 1 uCovid celem uregulowanej w niej procedury, przeciwdziałanie COVID-19 i wyłącznie na potrzeby tego przeciwdziałania dopuszczalne jest odformalizowanie procesu budowlanego, co sprowadzało się do niestosowania – ale tylko w tym zakresie – przepisów wskazanych powyżej ustaw, w tym m.in. ustawy Prawo budowlane.

Zaznaczyć trzeba, że przeciwdziałanie COVID-19 jest pojęciem ustawowym, które ma swoje ściśle określone znaczenie. Stosownie do art. 2 ust. 2 uCovid przez "przeciwdziałanie COVID-19" rozumie się wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2, zwanej dalej, "COVID-19".

Przez przeciwdziałanie COVID-19 należy zatem rozumieć takie działania, które doraźnie, w krótkim okresie prowadziły do zwalczania zakażenia, zapobiegania rozprzestrzenianiu się, profilaktyki oraz zwalczania skutków choroby. W sferze prawno-budowlanej chodziło o powstanie w jak najkrótszym czasie bazy infrastrukturalnej do przeciwdziałania epidemii. Jest oczywiste, że tryb określony w art. 12 ust. 1 i 2 uCovid nie został wprowadzony w celu uproszczenia lub obejścia procedur akceptacji organów administracji architektoniczno-budowalnej dla zamierzeń w postaci budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, czy też obejścia ograniczeń dla takich inwestycji wynikających z norm w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego (por. np. uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 13 grudnia 2022 roku, sygn. II OSK 2031/22).

Poza zakresem "przeciwdziałania COVID-19" mieszczą się zatem wszelkie inwestycje, które nawet tylko ubocznie mogła przyczynić się do przeciwdziałania COVID-19 i równocześnie niepowodowania zwiększenia stopnia zagrożenia rozprzestrzeniania się COVID-19. Inwestycje te nie podlegają specjalnym warunkom, wynikającym z art. 12 uCovid. Przeciwna interpretacja, wskazująca na brak jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych i przedmiotowych w stosowaniu art. 12 uCovid, stałaby w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości, a także sprawiedliwości i proporcjonalności wywodzonych z zasady demokratycznego państwa prawa. Stawiałaby bowiem inwestorów (np. domów jednorodzinnych, wielorodzinnych, hoteli czy domów letniskowych) w różnych sytuacjach bez uzasadnionej ku temu przyczyny. Brak zatem jest podstaw do przyjęcia, że celem racjonalnego ustawodawcy było dopuszczenie możliwości wszelkiego rodzaju inwestycji budowlanych tylko dlatego, że jednym z ubocznych efektów realizacji takiej inwestycji może być jej wykorzystanie do przeciwdziałania epidemii COVID-19. Otwierałoby to w istocie możliwość realizacji każdej inwestycji takich jak np. hotel czy droga bez pozwolenia na budowę. (por. np. uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 13 grudnia 2022 roku, sygn. II OSK 2031/22, WSA w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2021 roku, sygn. II SA/Kr 241/21).

W realiach niniejszej sprawy nie sposób zatem uznać, by przebudowa pergoli ogrodowej zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce nr [...] obr. [...] na budynek wolnostojący mieszkalny z gabinetem lekarskim oraz pomieszczeniami do odbywania kwarantanny oraz izolacji domowej miała służyć zwalczaniu zakażenia, zapobieganiu jego rozprzestrzeniania się, profilaktyce jak również zwalczaniu skutków, w tym społeczno-gospodarczych, COVID-19 w rozumieniu art. 2 ust. 2 w zw. z art. 12 uCovid.

W związku z tym, że przebudowa, o którą zgłosił Skarżący nie spełnia wymogów hipotezy z art. 12 ust. 1 uCovid i w tym trybie Skarżący nie mógł w ogóle realizować zgłoszonej inwestycji, dlatego też w zasadzie poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje kwestia reżimu prawnego robót rozpoczętych legalnie, w świetle art. 12 ust. 1 uCovid, w okresie obowiązywania tego przepisu, kontynuowanych po utracie mocy obowiązującej art. 12 ust. 1.

Jedynie na marginesie można wskazać, że procedura określona w art. 12 ust. 2 i 3 ustawy COVID-19 nie przewidywała żadnych instrumentów prawnych, którymi dysponowałby organ administracji architektoniczno-budowlanej. Nie był uprawniony do wydawania aktów administracyjnych o charakterze władczym. Brak reakcji organu nie oznaczał zatem nabycia przez inwestora prawa do wykonania całości zamierzonych, a nawet rozpoczętych przed dniem 5 września 2020 r. robót budowlanych. Inwestor uzyskiwał prawo do budowy, w okresie obowiązywania art. 12 ust. 1, w zakresie w jakim budowa odpowiadała wymogom hipotezy z art. 12 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 2. Po utracie mocy przepisu art. 12 ust. 1, w odniesieniu do wszelkich robot budowlanych, a więc także kontynuowanych, zwolnienie z art. 12 ust. 1 ustawy COVID-19 nie obowiązywało (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 7 lipca 2022 roku, sygn. II OSK 1945/21).

Ze względu na powyższe, skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.