Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 976/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego; p o s t a n a w i a: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. Ż. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych, 60/100) w tym: tytułem wynagrodzenia - kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych, 60/100).


UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 976/13, na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 12 marca 2015 r. stawił się radca prawny P. Ż. ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu dla M. G. - skarżącego decyzję Ministra Finansów wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego - uchyloną wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r. Pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej podtrzymując stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę kasacyjną. W tym piśmie pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów procesu oświadczając, że strona nie uiściła żadnej kwoty na rzecz pełnomocnika z urzędu tytułem świadczonej pomocy prawnej.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.

Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).

Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia stawka minimalna za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny, nie sporządzi i nie wniósł kasacji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna (art. 216 p.p.s.a.), dlatego dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego przyjąć należało stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował Skarżącego przed sądem w pierwszej instancji, a WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 976/13 zasądził na rzecz pełnomocnika z urzędu wynagrodzenie za świadczoną pomoc prawną.

Następnie pełnomocnik przygotował odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną przez Ministra Finansów oraz stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z zaskarżeniem wyroku wydanego w I instancji przez organ administracji. Wobec tego zasądzić należało na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej określonej § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. w wysokości 120 zł.

Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.