Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2376/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6h i 6i
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2020 r. sprawy ze skargi W. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz W. w W. kwotę 4173 zł (słownie: cztery tysiące sto siedemdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez W. (dalej "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2019 r. uchylająca decyzję Prezydenta W. z [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. tj. w łącznej wysokości 11 112,00 zł i w tym zakresie umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Prezydent W., działając na podstawie art. 6h, art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6o ust. 1, 6q ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej jako: "ustawa"), art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, § 3 i § 5 uchwały nr LI/1497/2013 Rady m. st. Warszawy z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz., poz. 3185 ze zm.) obowiązującej do lutego 2015 r., § 2 ust. 1 uchwały nr LI/1498/2013 Rady m. st. Warszawy z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 3186 ze zm.), decyzją z [...] grudnia 2018 r., określił skarżącej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 października 2014 r. włącznie, w łącznej wysokości 29 632,00 zł.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Podniosła w nim, że organ pierwszej instancji naruszył art. 2 ust. 3 ustawy w brzmieniu obowiązującym w latach 2013 i 2014 poprzez brak jego zastosowania, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że na skarżącej ciążył obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia wszelkich opłat za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do 31 października 2014 roku. Skarżąca podniosła, że z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że obowiązek ten ciążył na podmiocie sprawującym zarząd nieruchomością wspólną, a więc C. sp. z o.o.. W konsekwencji miało miejsce podjęcie próby wyegzekwowania świadczenia pieniężnego od podmiotu, który nie powinien być adresatem decyzji nieostatecznej z [...] grudnia 2018 roku. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, nie przeprowadzenia koniecznych w sprawie dowodów oraz brak należytego uzasadnienia decyzji wobec podnoszenia przez skarżącą twierdzeń i wskazania dowodów na okoliczność, że w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 października 2014 r. zarząd nieruchomością wspólną sprawowała C. sp. z o.o. Poza tym, w ocenie skarżącej, organ pierwszej instancji naruszył art. 68 § 2 ordynacji podatkowej wobec doręczenia pełnomocnikowi decyzji ustalającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami w dniu [...] stycznia 2019 r., a tym samym ewentualne zobowiązanie W. z tytułu opłaty za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. z uwagi na niedoręczenie decyzji w terminie 5 lat od końca roku 2013, nie mogło powstać.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy"), decyzją z [...] lipca 2019 r., uchyliło ww. decyzję organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. tj. w łącznej wysokości 11 112,00 zł i w tym zakresie umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przytoczeniu znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa, wyjaśnił, że w niniejszej sprawie ustalono, iż pomimo powstawania na przedmiotowej nieruchomości odpadów komunalnych, właściciele nieruchomości nie złożyli stosownej deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2018 roku.

Organ odwoławczy wskazał, że skoro skarżąca nie złożyła deklaracji dotyczącej przedmiotowej nieruchomości to Prezydent W. miał podstawy do wszczęcia postępowania na mocy art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie SKO, sposób dokonania przez organ pierwszej instancji ustalenia wysokości opłaty za okres w którym nie złożono deklaracji, na podstawie deklaracji złożonych przez zarządcę tymczasowego W. w okresie od listopada 2014 r. do września 2018 r., przy uwzględnieniu stawek opłat wynikających z treści uchwały nr LI/1497/2013 Rady m. st. Warszawy z dnia 7 marca 2013 r., był prawidłowy.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 70 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. uległy przedawnieniu.

Dlatego też, w ocenie SKO, konieczne było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w rzeczonym zakresie i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2018 roku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej utrzymuje ona decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w latach 2013 i 2014 poprzez brak jego zastosowania, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że na skarżącej ciążył obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia wszelkich opłat za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 października 2014 r., podczas, gdy z treści przedmiotowego przepisu wynika, że obowiązek ten ciążył na podmiocie sprawującym zarząd nieruchomością wspólną, a więc C. sp. z o.o. (obecnie w upadłości likwidacyjnej), a w konsekwencji wydanie decyzji względem podmiotu, który nie powinien być adresatem decyzji;

2) art. 187 § 1 w zw. z art. 127 ordynacji podatkowej, poprzez brak przeprowadzenia przez organ drugiej instancji koniecznych w sprawie dowodów na okoliczność, że w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 października 2014 r. zarząd nieruchomością wspólną sprawowała C. sp. z o.o. (obecnie w upadłości likwidacyjnej), pomimo wskazania przez skarżącą stosownych wniosków dowodowych;

3) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji podatkowej, poprzez nie odniesienie się w treści uzasadnienia decyzji przez organ drugiej instancji co do zarzutów sformułowanych przez skarżącą względem decyzji organu pierwszej instancji, a także niewyjaśnienie powodów, dla których organ drugiej instancji uznał za prawidłowe zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 r. (Dz. U. 2015 poz. 87 ) do stanu faktycznego mającego miejsce przed ich wejściem w życie tj. lata 2013 i 2014 zamiast ustawy w brzmieniu obowiązującym w latach 2013 i 2014 (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa"), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną.

Skarga jest uzasadniona.

Dla ustalenia czy w spornym okresie, tj. od 1 stycznia do 31 października 2014 roku skarżąca była obowiązana do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, należy przypomnieć treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie w ich brzmieniu we wskazanym wyżej okresie.

Zgodnie z treścią art. 6c ustawy, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. W myśl art. 6h ustawy, właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W myśl art. 6m ust. 1 ustawy, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.

Art. 2 ust. 3 ustawy stanowi zaś, jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany.

Treść ostatniego z powołanych przepisów została zmieniona ustawą z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (dalej jak: "ustawa zmieniająca")Dz.U.2015.87 z dnia 2015.01.17). Zgodnie z treścią art. 1 pkt lit. b) ustawy zmieniającej, art. 2 ust. 3 ustawy otrzymuje następujące brzmienie: jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową.

Zgodnie z treścią art. 13 ustawy zmieniającej, ustawa ta wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 20 i pkt 21 lit. b, art. 6 i art. 7, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, że przepis art. 2 ust. 3 w nowym brzmieniu wszedł w życie z dniem 1 lutego 2015 roku. Zatem dotyczy okresu nieobjętego postępowaniem w niniejszej sprawie.

W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, że w lipcu 2013 roku C. Sp. z o.o. w W. (dalej jako: "A.") złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy ul. [...]. Okoliczność ta została wskazana przez organ pierwszej instancji w kierowanym do skarżącej wezwaniu z 30 sierpnia 2018 roku (k. 114v), jak i w uzasadnieniu decyzji z [...] grudnia 2018 roku. Przedmiotowa deklaracja znajduje się w aktach postępowania podatkowego k. 281 teczka nr 2). Organ pierwszej instancji stanął jednak na stanowisku, że brak jest potwierdzenia, że A. pełniła funkcję zarządcy nieruchomości.

W piśmie z 13 września 2018 roku (k. 105), stanowiącym odpowiedź na wezwanie z 30 sierpnia 2018 roku skarżąca wyjaśniła, że A., jako pierwotny właściciel nieruchomości zastrzegła sobie zarząd nieruchomością w notarialnych umowach sprzedaży lokali zawieranych od roku 2010, na podstawie art. 18 ustawy o własności lokali. Do przedmiotowego pisma z 13 września 2018 roku skarżąca załączyła kopię pisma syndyka masy upadłości A., złożonego w toku postępowania upadłościowego ( w którym skarżąca brała udział jako wierzyciel). W piśmie tym syndyk odniósł się do wierzytelności skarżącej powstałych po ogłoszeniu upadłości i "po ustaniu sprawowania zarządu przez Upadłą spółkę" (k. 109 akt postępowania podatkowego). Skarżąca złożyła również postanowienie [...] o ustanowieniu zarządcy przymusowego, wyjaśniając w ww. piśmie z 13 września 208 roku, że A. nie przekazała zarządu skarżącej jako wspólnocie mieszkaniowej, a zmiana zarządcy została dokonana dopiero z datą uprawomocnienia się ww. postanowienia sądu. Powyższe wyjaśnienia skarżącej zostały podtrzymane w piśmie jej pełnomocnika z 4 grudnia 2018 roku (k. 71 akt postępowania podatkowego). W piśmie tym, wyjaśniając raz jeszcze sposób sprawowania zarządu w okresie będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącej powołał się na treść aktów notarialnych znajdujących się w sądzie wieczystoksięgowym, prowadzącym księgę wieczysta budynku, jak i znajdujących się w nim lokali. Także w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca powołała okoliczność sprawowania zarządu przez A. Powołała się również na ww. pisma złożone w toku postępowania. W jednym z takich pism zarządca nieruchomości powołany przez sąd wyjaśnił – na wezwanie organu pierwszej instancji – sposób zarządzania nieruchomością a okresie będącym przedmiotem postępowania (pismo Z.R. z 6 sierpnia 2018 roku k. 253 teczka nr 2).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że SKO ustaliło, że skarżąca nie złożyła deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy wskazał, że ustalenie to znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do wyjaśnień skarżącej dotyczących osoby sprawującej zarząd w okresie dotyczącym postępowania w sprawie. Organ odwoławczy nie odniósł się również do przedstawionego przez skarżącą dowodu w postaci pisma syndyka masy upadłości A.

W konsekwencji powyższego, jako w pełni uzasadniony należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 6q ustawy, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. W niniejszej sprawie szczególnie rażący sposób zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Przepis § 4 art. 210 ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że

uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie sposób dopatrzeć się w zaskarżonej opinii oceny dowodu w postaci przedstawionego przez skarżącą pisma syndyka. Brak jest również argumentacji dotyczącej podniesionych przez skarżącą reguł sprawowania zarządu w oparciu o ustawę o własności lokali.

W ocenie sądu nie ma również podstaw do uznania, że argumentację SKO w omawianym zakresie zawiera pismo organu pierwszej instancji z 10 stycznia 2019 roku (wobec stwierdzenia zawartego na stronie czwartej decyzji: "Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu należy stwierdzić, że Kolegium w pełni podziela w stosunku do nich argumentację Prezydenta W. zawartą w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...]. Należy zatem stwierdzić, że nie mogły one mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie."). W piśmie z 10 stycznia 2019 roku organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do przedstawionych przez skarżącą dowodów twierdząc jedynie, że "Skarżąca nie wskazała jakie dowody zdaniem Skarżącej należało przeprowadzić i w jakim zakresie mogłyby one mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia". Dla porządku należy wskazać, że okoliczności niniejszej sprawy nie potwierdzają stanowiska organu pierwszej instancji, który w piśmie z 10 stycznia 2019 roku stwierdził również, że "(...)Organ wielokrotnie wzywał do przedstawienia dokumentu, z którego wynikałoby prawo C. Sp. z o.o. do reprezentowania Wspólnoty i składania w jej imieniu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (...)". W wyjaśnieniach składanych w toku postępowania wielokrotnie wskazywano, że sposób zarządzania nieruchomością został ustalony w pierwszej umowie przenoszącej własność ustanowionego prawa – odrębnej własności lokalu (zgodnie z trescią art. 18 ustawy o własności lokali. Organy obu instancji nie podjęły żadnych działań zmierzających do zweryfikowania twierdzeń skarżącej dotyczących sprawowania zarządu prze A. Ani SKO, ani organ pierwszej instancji nie zwrócił się choćby o kopię aktów notarialnych – umów ustanowienia odrębne własności lokali, np. do sądu wieczystoksięgowego. Zauważyć należy, że numer księgi wieczystej został wskazany w postanowieniu Sądu Rejonowego dla W. w W., którego kopia została złożona w toku postępowania w sprawie. Organ nie załączył nawet wydruku przedmiotowej księgi wieczystej, nie weryfikując, czy A. była pierwszym właścicielem, bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Zgodnie natomiast z treścią art. 18 ust. 2 ustawy o własności lokali, w razie sukcesywnego wyodrębniania lokali przyjęty przez dotychczasowych współwłaścicieli sposób zarządu nieruchomością wspólną odnosi skutek także do każdego kolejnego nabywcy lokalu. Z treści powołanych przepisów ustawy o własności lokali wynika, że przy sukcesywnym wyodrębnianiu lokalu, do ustalenia umownego sposobu zarządu nieruchomością wspólną może dojść już w pierwszym akcie (notarialnym) przewłaszczenia (zbycia) lokalu. Tak wprowadzony sposób zarządu nieruchomością wspólną wiąże każdego kolejnego nabywcę lokalu (art. 18 ust. 2 u.w.l.), niezależnie od tego, czy sposób zarządu został ujawniony w dziale III księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości wspólnej (por. komentarz do art. 18 ustawy o własności lokali, Dziczek Roman, Własność lokali. Komentarz, wzory pozwów i wniosków sądowych, wyd. VII, Opublikowano: WK 2016, LEX).

.W świetle powyższego, jako w pełni zasadny należy ocenić również podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 187 § 1 w zw. z art. 127 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów, to organ podatkowy jest obowiązany zarówno zebrać, jak i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem sądu żaden z dwóch obowiązków wynikających z treści tego przepisu nie został wypełniony przez organ odwoławczy.

W ocenie sądu ustalenie okoliczności, czy w okresie objętym postępowaniem w sprawie A. sprawowała zarząd nieruchomością położną przy ul. [...] jest niezwykle istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, ze w lipcu 2013 A. złożyła deklarację dotyczącą wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zatem w sytuacji ustalenia, że w tym okresie sprawowała zarząd ww. nieruchomością, nie istniała podstawa wszczęcia postepowania w niniejszej sprawie, ani wydania decyzji. Zauważyć należy, że treść deklaracji złożonej przez A. koreluje z treścią późniejszych deklaracji np. co do ilości lokali, czy gospodarstw domowych na nieruchomości. Należy przypomnieć, że postepowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte postanowieniem organu pierwszej instancji z [...] października 2018 roku wobec – jak to zostało wskazane w uzasadnieniu tego postanowienia – niespełnienia obowiązku złożenia deklaracji. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 6o ustawy, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Jeżeli okaże się, że wbrew ustaleniom organów A. była podmiotem uprawnionym do złożenia deklaracji, dojdzie w sprawie do nieprzewidzianej w przepisach i niedopuszczalnej w ramach systemu podatkowego sytuacji, gdy jedno i to samo zobowiązanie wynika z deklaracji i jednocześnie - z decyzji.

Wobec przedstawionych okoliczności, oczywistym jest, że wskazane wyżej naruszenie przepisów postępowania przez organ odwoławczy ma istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

W ocenie sądu, na obecnym etapie postępowania nie ma znaczenia podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 ustawy. Dopóki bowiem nie można uznać, że decyzja – co do zasady mogła zostać wydana – przedwczesne jest badanie jej zgodności z przepisami prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe, zaskarżona decyzja została uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ppsa, o czym sąd orzekł w punkcie 1) sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art 205 § 2 ppsa, o czym sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku. Łączną kwotę 4 173 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącej stanowią: wpis od skargi – 556 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 3 600 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.