Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 669/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.86,art.184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2708/11 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego oraz naliczenia i wypłaty dodatku zagranicznego z odsetkami postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2708/11 odrzucił skargę P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego oraz naliczenia i wypłaty dodatku zagranicznego wraz z odsetkami, uznając, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu.

Odpis powyższego postanowienia został skarżącemu doręczony w dniu 5 marca 2012 r.

W dniu 9 marca 2012 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wyjaśniając, że jest funkcjonariuszem Policji od 21 lat i składając skargę potraktował ją jako dokument w obiegu służbowym, dlatego złożył ją w miejscu pracy, to jest w sekretariacie Komisariatu Rzecznego KSP, za którego pośrednictwem została ona przesłana do Komendanta Głównego Policji. Ponadto zarzucił, że nie można przyjąć, iż zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 3 października 2011 r., skoro w okresie od dnia 2 października 2011 r. do dnia 9 października 2011 r. przebywał na urlopie w USA. Dodatkowo podniósł, że zawierająca zaskarżoną decyzję przesyłka została odebrana przez jego rodziców, którzy nie są jego domownikami, nie mogło zatem dojść do doręczenia zastępczego tej korespondencji. Wskazał przy tym, iż z zaskarżoną decyzją zapoznał się dopiero po powrocie z urlopu 10 października 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2708/11, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi uznając, że skarżący nie wykazał braku swojej winy w uchybieniu terminowi.

Sąd w pierwszej kolejności wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji w dniu 3 października 2011r., którą to kwestię przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa, 2708/11 odrzucając skargę. Zaś Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 1319/12 oddalił skargę kasacyjną P. K. na to postanowienie.

Wobec tego, powołując się na art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., Nr 270), Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie może skutecznie powoływać się na nieprawidłowe doręczenie mu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. w trybie zastępczym określonym w art. 43 K.p.a.

Sąd wskazał, że pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji jest sformułowane w sposób jasny oraz klarowny i nie sposób z niego wywieść innego trybu zaskarżenia decyzji z [...] września 2012 r. niż ten, który jest tam wprost wskazany. Uchybienia terminu nie usprawiedliwia również – w ocenie Sądu – fakt, że przedmiotowa decyzja została doręczona w trybie zastępczym (art. 43 K.p.a.) i wydana jego ojcu, skoro decyzja ta została mu przekazana, a skarżący wywiódł od niej skargę.

Od postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia skargi skarżący złożył zażalenie podnosząc, że "od 21 lat ma wpojone, że złożenie pisma na drodze służbowej wywiera taki sam skutek, jak nadanie go poleconą przesyłką pocztową i taki tryb przekazywania korespondencji w sprawach służbowych jest jedynym dopuszczalnym trybem dla funkcjonariusza pozostającego w służbie czynnej (...)".

W uzasadnieniu zażalenia raz jeszcze podniesiono kwestię skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji rodzicom skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

w pierwszej kolejności – w odniesieniu do skuteczności doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] września 2011 r. w trybie art. 43 K.p.a. – wskazać należy, że kwestię tę przesądził już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1319/12, oddalając skargę kasacyjną skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2708/11 odrzucającego jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. W postanowieniu tym Naczelny Sad Administracyjny uznał, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [....] września 2011 r. została doręczona skarżącemu (skutecznie) w dniu 3 października 2011 r., a tym samym termin do wniesienia skargi od tej decyzji upływał w dniu 2 listopada 2011 r.

Wobec powyższego zasadnie Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 2 lipca 2012 r. odmawiającym przywrócenia terminu do wniesienia skargi uznał, że ma zastosowanie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skarżący nie może zatem skutecznie powoływać się na nieprawidłowe doręczenie mu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. w trybie zastępczym określonym w art. 43 K.p.a.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy).

Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – wymagając od strony staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99 publ. Biuletyn SN 2000/5/12).

Jak wynika z akt sprawy decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. zawierała pouczenie w jakim terminie i trybie można złożyć od niej skargę. Pomimo tego jednak, tryb wskazany w pouczeniu nie został zachowany przez skarżącego. Z faktu, że skarżący od 21 lat jest przyzwyczajony do składania pism na drodze służbowej nie można wyprowadzić wniosku, że pouczenie nie było prawidłowe.

Uznać zatem należy, że skarżący nie wykazał okoliczności, które miałyby świadczyć o braku jego winy w niedochowaniu tego terminu.

Tym samym uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.