Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1070/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31 zo  ust. 1-3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15.05.2021r. na druku RDZ P. W. – dalej skarżący, strona- zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od kwietnia do maja 2020r.

Decyzją z [...]r. sygnatura sprawy: [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił stronie prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od kwietnia 2020r. do maja 2020r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na dzień 29.02.2020r. liczba ubezpieczonych dla płatnika prowadzącego działalność z osobami ubezpieczonymi jest większa od liczby maksymalnej zatem strona nie spełnia warunków do objęcia zwolnieniem w wysokości 50 %.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona zakwestionowała legalność decyzji. We wniosku wskazano, że do ubezpieczeń społecznych zgłoszono 47 osób, natomiast do ubezpieczenia zdrowotnego 22 osoby. Stąd decyzja nie powinna być odmowna, ponieważ do ubezpieczeń społecznych zgłoszono mniej niż 49 osób

Prezes ZUS – dalej organ - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) (dalej k.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8, w związku z art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.) po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy decyzję z Art. 177. § 1. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

§ 2. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej dla stron wiąże również prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Dziecka. Jeżeli jednak orzeczenia nie doręcza się stronie prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka mogą w terminie trzydziestu dni od dnia wydania orzeczenia wystąpić o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i wnieść skargę kasacyjną w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

§ 3. W razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

§ 4. Jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia.

§ 5. Przepisu § 4 zdanie trzecie nie stosuje się, jeżeli sąd stwierdzi, że opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. W takim przypadku sąd zawiadamia o tym właściwą okręgową radę adwokacką, radę okręgowej izby radców prawnych, Krajową Radę Doradców Podatkowych lub Krajową Radę Rzeczników Patentowych, która wyznacza innego pełnomocnika.

§ 6. W przypadku odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego na wniosek, o którym mowa w § 3, bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może rozpocząć się wcześniej niż od dnia doręczenia stronie postanowienia, a jeżeli strona wniesie środek zaskarżenia na to postanowienie - wcześniej niż od dnia doręczenia postanowienia kończącego postępowanie w tym przedmiocie.r. sygnatura sprawy: [...] .

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 31zo ust. 1a ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., w wysokości 50% łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:

1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020r.,

3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych.

Organ oceniając stan sprawy wskazał iż na podstawie złożonych dokumentów zgłoszeniowych ustalono, że na 29.02.2020r. do ubezpieczenia społecznego zostały zgłoszone 63 osoby, w tym 60 osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych z tytułu umowy zlecenia oraz 3 osoby zgłoszone do ubezpieczeń społecznych z tytułu umowy o pracę.

Osoba zatrudniająca pracowników jest płatnikiem składek w rozumieniu ustawy z 13 października 1998r. (Dz. U. 2020, poz. 266 ze zm.) o systemie ubezpieczeń społecznych, dlatego teź będzie jej przysługiwało zwolnienie ze składek o którym mowa w art. 31zo ust. 1a ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, jeżeli spełnia pozostałe warunki przewidziane w ustawie (liczba osób zgłoszonych do ubezpieczeń, złożony poprawny wniosek oraz dokumenty rozliczeniowe za miesiące dotyczące zwolnienia).

Zgodnie z art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych do składek na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika, odpowiedzialności osób trzecich i spadkobierców oraz stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne.

Na 29.02.2020r. zgłoszone do ubezpieczenia społecznego były 63 osoby, zatem nie został spełniony warunek do zwolnienia w wysokości 50% łącznej kwoty należności z tytułu składek.

W skardze do WSA w Gliwicach pełnomocnik strony postawił organowi zarzuty naruszenia przepisu prawa materialnego w postaci art. 31zo ust. 1a ustawy antykry- zysowej, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co z kolei polegało na tym, że organ oceniając zasadność wniosku skarżącego w odniesieniu do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek nałeżnych zą kwiecień i maj 2020 r. zastosował kryteria oceny tego wniosku odnoszące się do zwol nienia z opłacania należności z tytułu składek należnych wyłącznie za miesiąc marzec 2020 r. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy z tego wzgłędu, że gdyby organ uwzględnił fakt, że w na dzień 31.03.2020 r. skarżący zgłosił do ubezpieczeń społecznych 47, a na dzień 30 kwietnia 2020 r. - 36 ubezpieczonych, wówczas mógłby (i powinien) stwierdzić, że skarżący spełnił przesłanki do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za kwiecień i maj 2020 r. zgodnie z art. art. 31zo ust. 1a pkt 2 i pkt 3 ustawy antykryzysowej.

Postawił także zarzut naruszenia przepisu postępowania art. 77 § 1 w zw. z art. 180 § 1 k.p.a. i art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Polegało to na tym iż niewłaściwie zastosowano powołany przepis k.p.a., a organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, gdyż pominął okoliczność, iż na dzień 31 marca 2020 r. skarżący zgłosił do ubezpieczeń społecznych 47, a na dzień 30 kwietnia 2020 r. - 36 ubezpieczonych. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy z tego względu, że gdyby organ powyższy fakt ustalił i rozpatrzył, wówczas mógłby (i powinien) stwierdzić, że skarżący spełnił przesłanki do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za kwiecień i maj 2020 r.

Zdaniem pełnomocnika naruszenie interesu prawnego skarżącego polega na bezpodstawnym i sprzecznym z przepisem art. 31zo ust. 1a ustawy antykryzysowej pozbawieniu go możliwości skorzystania z pomocy państwa na rzecz przedsiębiorców w ramach "tarczy antykryzysowej" związanej w wystąpieniem wirusa COVID-19, polegającej na otrzymaniu przez skarżącego prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za kwiecień i maj 2020 r.

W konsekwencji postawionych zarzutów wnisiono o: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z wniosku skarżącego w zakresie tego iż ubiegał się o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek wyłącznie za kwiecień i maj 2020 r.,a formularz RDZ dopuszczał możliwość częściowego ubiegania się o zwolnienie, a więc i częściowego otrzymania zwolnienia, wydruków zrzutów ekranu obrazujących rodzaj deklaracji rozliczeniowych i ilość osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych w ramach poszczególnych deklaracji rozliczeniowych skarżącego za okres marzec-maj 2020 r. na okoliczność, iż skarżący na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych 67 osób, na dzień 31 marca 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych 47 osób i na dzień 30 kwietnia zgłosił do ubezpieczeń społecznych 36 osób, pełnej dokumentacji rozliczeniowej skarżącego z ZUS za okres od lutego do maja włącznie, co do ilości zgłoszonych do ubezpieczenia społecznego liczby osób, uchylenie zaskarżanej decyzji w całości; zobowiązanie organu do wydania - w terminie 60 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu - decyzji pozytwnej dla strony, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skarge wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały wyznaczone przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej określana skrótem P.p.s.a.), zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania).

Kontroli Sądu została poddana decyzja ZUS, którą odmówiono skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Solidarnościowy, należnych za kwiecień i maj 2020r.

Z akt sprawy wynika, że skarżący ubiegał się o udzielenie pomocy mającej przeciwdziałać negatywnym skutkom COVID-19 w postaci zwolnienia z obowiązku opłacenia opisanych na wstępie składek - jako płatnik składek za osoby zgłoszone do ubezpieczeń społecznych - za kwiecień i maj 2020r.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji, wyłącznym powodem odmowy udzielenia wnioskowanego wsparcia było niepełnienie przez skarżącego wymogu zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych ubezpieczonych w liczbie od 10 do 49, określonego w art. 31zo ust. 1a ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Poza sporem pozostawało natomiast, że skarżący spełniał wymóg zgłoszenia do ubezpieczenia jako płatnik składek przed dniem 1 lutego 2020r.

Zdaniem skarżącego, organ błędnie ocenił spełnienie przesłanki dotyczącej wymaganej liczby osób zgłoszonych do ubezpieczenia. Skarżący ubiegał się o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek wyłącznie za kwiecień i maj 2020 r. a za te m-ce ilość osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych w ramach poszczególnych deklaracji rozliczeniowych skarżącego uprawniała do zwolnienia. Wprawdzie na dzień 29 lutego 2020 r. zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych było 67 osób, jednak na dzień 31 marca 2020 r. było zgłoszonych do tych do ubezpieczeń 47 osób, a na dzień 30 kwietnia 2020r. 36 osób. W kosekwencji spełnione zostały przesłanki do zwolnienia .

Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia czy organ dokonał prawidłowej wykładni art. 31zo ust. 1a ustawy o szczególnych rozwiązaniach, przyjmując, że w przypadku skarżącego będącego płatnikiem zgłoszonym do ubezpieczeń przed dniem 1 lutego 2020r., oceny spełnienia warunku zgłoszenia do ubezpieczenia osób w liczbie od 10 do 49, należało dokonać na dzień 29 lutego 2020r. w sytuacji gdy strona wnioskowała z wolnienie za okres od kwietnia do maja 2020r. czy też odrębnie za każy m-c tak jak uważa skarżący.

Zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy o C0VID-19, na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:

1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r..

3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.

- zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.

Z uzasadnienie zaskarżonej decyzji wynika, że wykładnia przepisu dokonana przez ZUS wskazuje, iż organ wymóg zgłoszenia "na dzień 29 lutego 2020 r." zastosował do każdego z kolejnych okresów rozliczeniowych objętych wnioskiem (kwiecień i maj 2020 r.).

Sąd w tym miejscu podziela wykładnię przytoczonego wyżej przepisu przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 2 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 758/20, który przede wszystkim wskazał na złożony charakter przepisu, z którego można wyinterpretować normę prawną właściwą dla danego okresu i deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten okres. Przepis w pierwszej jego części dotyczy trzech okresów rozliczeniowych od marca 2020 r. poprzez kwiecień 2020 r. do maja 2020 r., natomiast poszczególne punkty odnoszą się do każdego z okresów z osobna (zarówno pod względem zgłoszenia jako płatnika składek oraz do zgłoszenia ubezpieczonych). W przeciwnym wypadku, wymóg dotyczący zgłoszenia skarżącego jako płatnika składek zawarty byłby w pierwszej części przepisu, jeszcze przed wskazaną numeracją.

Przytoczona wyżej interpretacja przepisu dokonana przez organ wskazuje, że wymóg zgłoszenia "przed dniem 1 lutego 2020 r." zastosował on do każdego z następnych okresów rozliczeniowych, wymienionych w poszczególnych punktach. Tymczasem w każdym kolejnym punkcie ustawodawca powołał już inne okresy dotyczące wymogu zgłoszenia skarżącego jako płatnika. Stosując interpretację zastosowaną przez organ, treść powołanego przepisu musiałaby brzmieć: "(...) wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 lutego 2020 r. oraz: 1) na dzień 29 lutego 2020 r., 2) na dzień 31 marca 2020 r., 3) na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych."

W doktrynie podkreśla się, że punkty to podstawowy stopień wyliczenia w ramach artykułu tekstu normatywnego. Są to jednostki o charakterze niesamoistnym, nie wyrażają one samodzielnej myśli, lecz są częścią składową większego zdania (G. Wierczyński (w:) Komentarz do rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (w:) Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2016, Załącznik 1 § 56). Każde wyliczenie należy poprzedzić wprowadzeniem, które jest formułowane jak początek zdania i redakcyjnie należy do jednostki wyższego rzędu niż jednostki danego wyliczenia. Wprowadzenie powinno być tak zredagowane, by zawierało wszystkie elementy wspólne dla wyliczenia. Pozwala to unikać powtórzeń w poszczególnych elementach wyliczenia (por. § 23 ZTP). Wprowadzenie to może być uzupełnione przez część wspólną, odnoszącą się do wszystkich elementów wyliczenia, zawartą na końcu danego przepisu (G.Wierczyński, op.cit.).

Odnosząc powyższe do badanego przepisu wskazać należy, że jego budowa redakcyjna w pełni odzwierciedla opisane reguły prawodawcze. Przepis zawiera część wprowadzającą, wyliczenie oraz część wspólną dla całości (a zatem wszystkich elementów wyliczeń). Przy założeniu, że wniosek o ulgę może dotyczyć poszczególnych miesięcy wymienionych we wprowadzeniu (gdzie wskazano cały okres, jakiego może dotyczyć wniosek o zwolnienie), należy przyjąć, że wyliczenie nawiązuje wprost do okresu/okresów objętych wnioskiem płatnika. Nie jest zatem tak, jak wskazuje organ, że zgłoszenie jako płatnika przed 1 lutego 2020 r. powoduje, że dalszą ocenę przesłanek zwolnienia (liczbę ubezpieczonych pracowników) dokonywać należy, niezależnie od zakresu przedmiotowego wniosku, zawsze na dzień 29 lutego 2020 r. Tezie organu przeczy w szczególności rezultat wykładni językowej i korespondujący z nim wynik wykładni systemowej (systematyki wewnętrznej) przepisu art. 31zo ust. 1a pkt 1-3 ustawy o COVID-19. Należy zwrócić uwagę na fakt, że czynny płatnik składek, zgłoszony przed 1 lutego 2020 r. spełnia przecież równocześnie warunki zgłoszenia go jako płatnika w okresach wynikających z pkt 2 i 3. Ocena drugiego z warunków (czyli liczby zgłoszonych ubezpieczonych) tylko na dzień 29 lutego 2020r. pozostawałaby zatem w całkowitym oderwaniu od celu analizowanego uregulowania, jakim jest realna pomoc przedsiębiorcy, który w okresie konkretnego miesiąca 2020 r., ze względu na pandemię i wykazanie się warunkami wskazanymi w tym przepisie, ma prawo do ulgi.

Dla każdego z miesięcy, którego odrębnie może dotyczyć wniosek o zwolnienie, ustawodawca określił odrębne przesłanki – wskazał okres, w którym wnioskodawca ma być czynnym płatnikiem składek oraz dzień, w którym ustalić zgłoszoną przez niego liczbę ubezpieczonych. Oznacza to, że każdy z okresów objętych wnioskiem o ulgę winien zostać poddany odrębnej ocenie organu.

W ocenie Sądu, możliwe jest ubieganie się o zwolnienie ze składek nie tylko za cały okres od 1 marca do 31 maja 2020 r., ale również za poszczególne (nie wszystkie) miesiące z tego okresu. Mając to na uwadze należy przyjąć, że wprowadzenie do wyliczenia (odnoszące się do trzech różnych miesięcy) nawiązuje do (również trzech) poszczególnych punktów wyliczenia zawartego w tym przepisie. Tożsame stanowisko jest prezentowane przez sądy administracyjne w szeregu orzeczeń (zob. wyroki: WSA w Olsztynie z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt I S/VOI 612/20; WSA w Warszawie z 16 lutego 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1733/20; WSA w Opolu z 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt I S/WOp 117/21; WSA w Gdańsku z 18 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 338/21; WSA w Poznaniu z 18 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Po 528/21; WSA w Warszawie z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1475/21). Powyższe stanowisko w zakresie wykładni przepisów prawa podzielił również NSA w wyroku z 7 września 2021 r., sygn. akt I GSK 135/21.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz ustalony w sprawie stan faktyczny należy zauważyć, że w sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący był płatnikiem składek przed dniem 1 lutego 2020 r., a zatem spełniał pierwszy wymóg określony w art. 31zo ust. 1 pkt 1-3 ustawy COVID- 19. Jednocześnie, analizując kolejne przesłanki z art. 31 zo ust. 1 pkt 1-3 ustawy COVID-19 odrębnie dla każdego z okresów rozliczeniowych, organ powinien był uwzględnić liczbę zgłoszonych przez skarżącego osób ubezpieczonych w poszczególnych datach wskazanych w treści tych przepisów odrębnie dla każdego z okresu rozliczeniowego; tj. za kwiecień 2020 r. - na dzień 31 marca 2020 r., oraz za maj 2020 r. - na dzień 30 kwietnia 2020 r. Takiej oceny w niniejszej sprawie organ nie przeprowadził, odnosząc limit zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych osób wyłącznie do daty 29 lutego 2020 r., tj. zbiorczo do wszystkich okresów rozliczeniowych objętych wnioskiem skarżącego.

Rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę i wniosek strony będzie zatem zbadanie, czy wnioskodawca był zgłoszony jako płatnik składek w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych (i na tej podstawie dokonanie oceny wniosku o ulgę za miesiąc kwiecień 2020 r.) oraz czy był zgłoszony jako płatnik składek w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych (i na tej podstawie dokonanie oceny wniosku o ulgę za miesiąc maj 2020 r.).

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.