Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 343/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-09-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 3 września 2012 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 czerwca 2012 r. M.D. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W uzasadnieniu podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, iż w maju 2012 r. stracił pracę. Prawo do zasiłku uzyska zaś dopiero za trzy miesiące. Bez pracy i bez prawa do zasiłku pozostaje również jego żona, która na co dzień zajmuje się domem i opieką nad małoletnią córką. Wnioskodawca wskazał, że w związku z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi w podobnych sprawach – dopóki jeszcze pracował – dokonywano potrąceń z wynagrodzenia, wskutek czego na jego rachunek bankowy tytułem wynagrodzenia wpływała kwota ok. 1.100 zł. Podał, iż ponosi miesięczne wydatki w łącznej kwocie ok. 3.500 zł, tj.: 1.000 zł na zakup żywności, artykułów higienicznych, lekarstw dla trzyosobowej rodziny, 500 zł na utrzymanie domu (m. in. woda, energia, kanalizacja, ogrzewania, wywóz śmieci, telefon, telewizja, etc) oraz ok. 2.000 zł na ratę kredytu hipotecznego. Nie posiada żadnego majątku za wyjątkiem domu, w którym mieszka wraz z rodziną (wspólność majątkowa małżeńska). Nieruchomość jest obciążona hipoteką na kwotę ok. 480.000 zł. Wnioskodawca powołał się również na okoliczność korzystania z pomocy rodziny i znajomych. Jak wskazał, dzięki podejmowanym przez niego drobnym pracom dorywczym może zrobić bieżące zakupy żywności. Natomiast drobne oszczędności, jakie posiada z wynagrodzenia za pracę za 2011 r., w związku z zaistniałą sytuacją bardzo szybko upłynniają się. Skarżący podkreślił ponadto, że najważniejsze dla niego jest spłacanie kredytu bankowego, albowiem w przeciwnym wypadku bank wypowie umowę kredytu i doprowadzi do licytacji domu jego rodziny. Sytuacja taka z kolei doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wówczas zwrot określonej zaskarżoną decyzją należności będzie dla niego już bez znaczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem powołanych w tym przepisie przesłanek. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w orzecznictwie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć należy, że przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia wystąpienia w/w przesłanek (postanowienie NSA z 30.06.2010 r., sygn. akt I GZ 196/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych uwag należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną dla niej szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W przedstawionej we wniosku sytuacji konieczność jednoczesnej zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji może stanowić istotny uszczerbek finansowy w funkcjonowaniu skarżącego, tworząc ryzyko powstania negatywnych następstw dla jego i jego rodziny. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku, Sąd miał również na uwadze, że prowadzona wobec strony egzekucja administracyjna obejmuje nie tylko należność określoną zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, lecz również kwoty wynikające z innych zaskarżonych do Sądu decyzji w sprawach o sygn. akt I SA/Ol 145/12, I SA/Ol 146/12, I SA/Ol 296/12, I SA/Ol 335/12, I SA/Ol 336/12, I SA/Ol 337/12, I SA/Ol 338/12 i I SA/Ol 344/12. Powyższe determinuje uznanie, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia