Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1204/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 § 2, art. 17 pkt 1 , art. 35 § 3 , art. 107 § 3, art. 1 § 1 i § 2, art. 145 § 1, art. 16, art. 62, art. 140, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 § 1, art. 1 § 1 i § 2, art. 134 § 1, art. 153, art. 151, art. 119 pkt 2 , art. 120,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej SKO) decyzją z dnia 23 lutego 2022 r., nr [...] , działając na podstawie art. 127 § 2 k.p.a., w związku z 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 t.j.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania M. M. i W. M. z dnia 10 marca 2020 r. na decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta m. st. Warszawy przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie z dnia 4 lutego 2020 r. znak: [...] dotyczącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło co do istoty sprawy m.in. w ten sposób, iż w pkt 5 zaskarżonej decyzji odmówiono M. M. i W.M. udzielenia zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rejonie [...] w Warszawie (przejście podziemne i w pobliżu tego przejścia) o powierzchni 543,89 m2 w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od dnia 01.10.2008 r. do dnia 31.12.2008 r.

Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Spółka [...] w dniu 1 lipca 1992 r. zawarła z Wojewodą Warszawskim umowę dzierżawy wyznaczonych przejść podziemnych na terenie Warszawy na okres 16 lat tj. do dnia 30 czerwca 2008 r. W trakcie wykonywania tej umowy dzierżawca w dniu 1 kwietnia 1993 r. zawarł umowę poddzierżawy przejścia przy ul. [...] z Panią M. M. i W. M. (zwani dalej łącznie "Skarżący"). Umowę poddzierżawy zawarto na 15 lat z ewentualną możliwością przedłużenia na w formie aneksu.

23 czerwca 2008 r. spółka [...] wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego i decyzją z 30 czerwca 2008 r. Prezydent m.st. Warszawy udzielił takiego zezwolenia na okres od 1 lipca 2008 r. do 30 września 2008 r.

Pismem z 12 sierpnia 2008 r. spółka [...] wniosła o wydanie zezwolenia na zajęcie ww. pasa drogowego na okres od 1 października 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. Organ pierwszej instancji decyzją z 29 sierpnia 2008 r. nr [...] od której to decyzji Skarżący wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, również tutaj uwzględnił wniosek wydając stosowne zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Wniesione natomiast przez skarżących odwołanie organ uznał za złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia (postanowienie z 4 grudnia 2008 r.).

Wnioskiem z dnia 22.09.2008 r. M.M. i W. M. wystąpili o wydanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w przejściu podziemnym w celu funkcjonowania tam targowiska na okres od 01.10.2008 r. do 30.09.2009 r.

Wnioskiem z dnia 21.10.2008 r. M. M. i W. M. wystąpili o wydanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w przejściu podziemnym w celu funkcjonowania tam targowiska na okres od 01.01.2009 r. do 31.12.2009 r.

Pismem z dnia 06.11.2008 r. organ wezwał wnioskodawców do sprecyzowania, który z ww. wniosków w sprawie wydania decyzji o zajęcie pasa drogowego należy uważać za wiążący.

Pismem z dnia 27.11.2008 r. wnioskodawcy podtrzymali oba złożone wnioski.

Wnioskiem z dnia 12.11.2008 r. [...] . wystąpiła o wydanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w przejściu podziemnym pod ul. [...] w celu funkcjonowania tam targowiska na okres od 01.01.2009 r. do 31.03.2009 r

Decyzją z dnia 23.12.2008 r. nr [...] Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich, działając z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy, zezwolił spółce [...] na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od dnia 01.01.2009 - 31.03.2009 r. Ustalił warunki zajęcia pasa drogowego, stanowiące załącznik nr 2 do decyzji oraz ustalił opłatę w wysokości 14 685,03 zł.

Natomiast drugą decyzją z dnia 23.12.2008 r. nr [...] Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich, działając z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako: ZDM), odmówił udzielenia zezwolenia M. M. i W.M. na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w celu umieszczenia tam targowiska na okres: od dnia 1.10.2008 r. do 30.09.2009 r. (wniosek z 22.09.2008 r.) oraz od dnia 1.01.2009 do dnia 31.12.2009 r. (wniosek z 21.10.2008 r.).

Obie ww decyzje z 23 grudnia 2009 r. zostały zaskarżone. Decyzja dotycząca odmowy zezwolenia na zajecie przedmiotowego pasa drogowego dla Skarżących została uchylona przez SKO w Warszawie i skierowana do ponownego rozpoznania, gdzie zobowiązano organ do odniesienia się do wniosku Skarżących dotyczącego zastosowania art. 62 kpa (Decyzja Kolegium z 6 kwietnia 2009 r. nr [...] ) natomiast druga decyzja dotycząca zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego spółce [...] po jej utrzymaniu przez SKO (Decyzją z 24 kwietnia 2009 r. nr [...]) została uchylona wraz z utrzymującą ją decyzją SKO z 24 kwietnia 2009 r. po jej zaskarżeniu przez WSA w Warszawie (wyrok z 14 grudnia 2019 r.) Sygn. akt VI SA/Wa 1160/09, gdzie wskazano, iż wnioski Skarżących oraz spółki [...] pokrywają się czasowo w okresach od 1 stycznia do 31 marca 2009 co nakazywało ich łączne rozpoznanie w tym zakresie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy kolejną decyzją z 26 listopada 2010 r. nr [...] ZDM w pkt I zezwolił [...]na zajęcie odcinka przedmiotowego pasa drogowego w okresie od dnia 01.01.2009 - 31.03.2009 r. Ustalił warunki zajęcia pasa drogowego oraz w pkt II organ odmówił M. M. i W.M. zezwolenia na zajęcie pasa drogi publicznej pod targowisko na obszarze ww. przejścia podziemnego na okres od 01.01.2009 r. do dnia 31.03.2009 r.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji SKO w Warszawie decyzją z 26 października 2012 r. znak [...]uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent m.st. Warszawy (ZDM) decyzją z 14 października 2015 r. nr [...] pkt I.1 zezwolił M. M. i W. M. na zajęcie odcinka przedmiotowego pasa drogowego obejmujące cały obrys przejścia z wyłączeniem powierzchni schodów i klatek schodowych o łącznej powierzchni 543,89 m2 wg lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik do decyzji w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od dnia 01.01.2009 - 31.03.2009 r. W pkt I.2 ustalił warunki zajęcia pasa drogowego. W pkt I.3 ustalił opłatę w wysokości 14 685,03 zł oraz w pkt II organ odmówił spółce [...] zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogi publicznej pod targowisko na okres od 01.01.2009 r. do dnia 31.03.2009 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia 17 września 2019 r. znak: [...] uchyliło ww. decyzję z 14 października 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że wniosek strony z dnia 22.09.2008 r. nie został w ogóle rozpatrzony.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent m.st. Warszawy (ZDM) decyzją z dnia 4 lutego 2020 r. [...] : w pkt I.1 zezwolił M. M. i W. M. na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od dnia 01.01.2009 - 31.03.2009 r. w pkt I.2 ustalił warunki zajęcia pasa drogowego. W pkt I.3 ustalił opłatę w wysokości 14 685,03 zł; w pkt II organ odmówił M. M. i W. M. zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rejonie [...] w Warszawie w okresie od dnia 01.10.2008 - 31.12.2008 r. i w pkt III odmówił [...] zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogi publicznej pod targowisko na okres od 01.01.2009 r. do dnia 31.03.2009 r.

Pismem z 10 marca 2020 r. Skarżący wnieśli odwołanie od ww. decyzji organu I instancji z 4 lutego 2020 r. zaskarżając wydaną decyzję w części dotyczącej pkt I w całości oraz pkt II zdanie pierwsze. Skarżący wnieśli o uchylenie jej w zaskarżonej części, przyznanie stronom uprawnienia do zwrotu co najmniej 50% poniesionej opłaty za zużycie energii elektrycznej na oświetlenie ogólnodostępnej części powierzchni komunikacyjnej przejścia podziemnego.

Decyzją z 23 lutego 2022 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozpoznając odwołanie Skarżący uchyliło zaskarżoną decyzje w całości i orzekło co do istoty sprawy. W pkt 1 decyzji zezwolono M. M. i W. M. na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rejonie [...] w Warszawie (przejście podziemne i w pobliżu tego przejścia) o powierzchni 298,70 m2 w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od dnia 01.01.2009 r. do dnia 31.03.2009 r. W pkt 2. ustalono opłatę za zajęcie terenu w pasie drogowym w wysokości 8 064,90 zł wynikającą z iloczynu zajętej powierzchni 298,70 m2 , ustalonej stawki opłaty w wysokości 0,30 zł/ m2 dziennie i 90 dni zajęcia terenu płatną w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W pkt 3 decyzji umorzono postępowanie wobec M. M. i W. M. oraz Spółki [...] w przedmiocie zajęcia przedmiotowego odcinka pasa drogowego w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od dnia 01.01.2009 r. do dnia 31.03.2009 r. co do powierzchni 245,19 m2. W pkt 4 decyzji odmówiono spółce [...] udzielenia zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rejonie [...] w Warszawie (przejście podziemne i w pobliżu tego przejścia) o powierzchni 298,70 m2 w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od dnia 01.01.2009 r. do dnia 31.03.2009 r.. W pkt 5 decyzji odmówiono M. M. i W. M. udzielenia zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rejonie [...] w Warszawie (przejście podziemne i w pobliżu tego przejścia) o powierzchni 543,89 m2 w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od dnia 01.10.2008 r. do dnia 31.12.2008 r. W opinii Kolegium, w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy, zasadnie ZDM odmówił M. M. i W. M. wydania zezwolenia w okresie od 01.10.2008 r. do 31.12.2008 r., gdyż w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie było innej możliwości rozstrzygnięcia z uwagi na wydanie w dniu 29.08.2008 r. decyzji ZDM nr [...] zezwalającej [...] na zajęcie pasa drogowego w przedmiotowym zakresie w ww. terminie, która stała się ostateczna i prawomocna.

M. M. i W. M. pismem z 6 kwietnia 2022 r. wnieśli do tut. Sądu skargę co do pkt 5 decyzji z 22 lutego 2022 r. w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zwracając się o uchylenie decyzji w zaskarżonej części to jest w zakresie odmowy skarżącym M. M. i W. M. udzielenia zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rejonie [...] w Warszawie (przejście podziemne i w pobliżu tego przejścia) w celu funkcjonowania targowiska w przejściu podziemnym w okresie od 01.10.2008 r. do 31.12.2008 r. Zaskarżonej w części decyzji zarzucono naruszenie art. 6, art. 7, art.77, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady praworządności, nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy - zasady prawdy obiektywnej, brak (ponownie) wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego a przede wszystkim nie rozpatrzenia odwołania, naruszenie art. 62 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak łącznego rozpoznania sprawy, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, rażące naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. poprzez rozpatrzenie wniosku skarżących przez organ I instancji już do 14 latach, od daty wpływu wniosku oraz rozstrzygniecie organu odwoławczego po upływie 2 lat, od dnia wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna albowiem decyzja organu II instancji w zaskarżonej części nie narusza prawa i wydana została po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana według kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenił zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 t.j.) dalej: "p.p.s.a.".

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 dalej ,,ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach.

Reasumując Sąd orzeka na podstawie akt sprawy oceniając, zgodność z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu administracji publicznej.

Na wstępie rozważań wskazać także należy, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne związane są oceną prawną oraz wskazaniami dokonanymi przez inne sądy administracyjne, jeżeli przepisy prawa nie uległy zmianie. Związanie sądów w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Konsekwencją zatem związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku musi być to, iż ocena sądu, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego winno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności w wyrażonym wcześniej poglądem prawnym. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie jest już przedmiotem kolejnego rozpoznania.

Zgodnie natomiast z zasadą trwałości decyzji administracyjnej określoną w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 poz. 735 t.j.) decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne a uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zgodnie z tą zasadą decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu są prawomocne.

Określone powyżej reguły postępowania związane z obowiązkiem uwzględnienia oceny prawnej dokonanej prawomocnie przez Sąd oraz związaniem organów i Sądów zasadą trwałości decyzji administracyjne stanowiły kwestię kluczową dla oceny przedmiotowej sprawy. Wskazać bowiem należy, iż zaskarżona decyzja (w zaskarżonej części) została wydana na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1160/09 oraz w związku z prawomocną ostateczną decyzją z dnia 29 sierpnia 2008 r. nr [...].

Z treści ww. wyroku z 2009 roku jednoznacznie wynika, że jesienią 2008 r. wpłynęły do organu pierwszej instancji trzy wnioski co do wydania zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego z czego dwa wnioski skarżących i jeden spółki [...] Pierwszy wniosek skarżący z 19 września 2008 r. obejmował wydanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w okresie od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. a drugi wniosek z 20 października 2008 r. obejmował okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 marca 2009 r. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku przy dokonanej ocenie prawnej ustalił także, iż Spółka [...] pismem z 12 sierpnia 2008 r. wniosła o wydanie jej zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w okresie od 1 października 2008 r. do 31 grudnia 2008 r., co zostało ostatecznie i prawomocnie uwzględnione przez organ administracyjny w decyzji z dnia 29 sierpnia 2008 r. oraz iż wniosek złożony przez [...] jesienią (14 listopada) 2008 r. dotyczył okresu dalszego zajęcia przedmiotowego pasa drogowego od dnia 1 stycznia 2009 r. do 31 marca 2009 r. Ze sformułowanej przez Sąd w powołanym orzeczeniu z roku 2009 oceny wynika, iż organ administracyjny ponownie rozpoznając sprawę winien odnieść się do obu ww. wniosków skarżącej (dotyczących odmiennych okresów) oraz dostrzegając zbieżność czasową złożonych wniosków przez obie strony sporu co do okresu od 1 stycznia 2009 r. do 31 marca 2009 r. (tożsamość stanu faktycznego, podstawy prawnej i treści żądania) dokonać ich łącznego rozpoznania w tej części.

Mając zatem na uwadze powyższe oraz stan faktyczny jaki miał miejsce po wydaniu ww. wyroku z 2009 r. wskazać należy, iż w zaskarżonej części organ administracyjny rozstrzygnął sprawę zgodnie z wytycznymi zawartymi w powoływanym wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozpoznało bowiem w zaskarżonej części wniosek skarżących z 19 września 2008 r. co do okresu 1.10.2008 - 31.12.2008 oraz przedstawiło motywy podjętego rozstrzygnięcia w związku z ostatecznym i prawomocnym rozstrzygnięciem organu uwzględniającym co do tego okresu wcześniejszy wniosek spółki [...].Dokonując oceny prawnej podjętego tutaj przez organ rozstrzygnięcia podkreślić tutaj należy, iż decyzja ostateczna (tutaj decyzja z 29 sierpnia 2008 r.) jako korzystająca ze wskazanej wyżej zasady trwałości jest ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ. Ostateczna decyzja administracyjna z 29 sierpnia 2008 r. była zatem wiążąca dla organu orzekającego w sprawie jak i była i jest wiążąca dla oceny prawnej tut. Sądu dokonywanej w roku 2009 jak i obecnie. Jest to związanie erga omnes, które jest utrwalone praktyką orzeczniczą sądów administracyjnych (vide wyrok NSA z 14.04.2017 r. I OSK 1545/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ administracyjny orzekający w sprawie prawidłowo zatem zgodnie z wytycznymi wyroku WSA w Warszawie z 2009 r. jak i w oparciu o zasadę trwałości decyzji administracyjnych i wydanej co do zaskarżonego okresu decyzji z 29 sierpnia 2008 r. nie miał innej możliwości rozpoznania wniosku skarżących z 19 września 2008 r.

Pobocznie wskazać należy, iż decyzja administracyjna w niezaskarżonym zakresie również realizuje wytyczne powoływanego orzeczenia co nie rezonuje na ocenę prawną dokonywaną przez Sąd co do zaskarżonej części decyzji. Ocena organu dokonana w zaskarżonej części jest zatem spójna z obowiązkami organu wynikającemu z wydanego wcześniej w sprawie wyroku Sądu i decyzji administracyjnej z 29 sierpnia 2008 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż zważywszy na związanie organu wynikające z wydanego przez Sąd wyroku z 2009 r. oraz z ostatecznej i prawomocnej decyzji z 29 sierpnia 2008 r. nie mogły one zostać uznane jako uzasadnienie uchylenia wydanego rozstrzygnięcia w zaskarżonej części.

Stan faktyczny sprawy został bowiem ustalony w stopniu wystarczającym do stwierdzenia powyższych okoliczności dotyczących związania organu co do wniosku skarżących w zaskarżonej części. Niewątpliwie organ zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżących z 19 września 2008 r. przy uwzględnieniu prawomocnej decyzji pozostającej w obrocie, którą zezwolono na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w okresie 01.10.2008 – 31.12.2008 spółce [...].

Powoływana kwestia łącznego rozpoznania sprawy (art. 62 w zw. z art. 140 kpa) zgodnie z wytycznymi WSA z roku 2009 została uwzględniona w tożsamym zakresie tj. co do okresu 01.01.2009-31.03.2009 i jako nie objęta zakresem skargi także nie zasługiwała na uwzględnienie. Tożsamość wniosków co do okresu 01.10.2008 – 31.12.2008 z uwagi na prawomocność decyzji z 29 sierpnia 2008 r. nie stanowiła analogicznej sytuacji jak w przypadku wskazywanego w Wyroku WSA z 2009 r. okresie styczeń-marzec 2009.

Odnosząc się natomiast do kwestii przekroczenia ustawowych terminów załatwienia sprawy to działanie organu faktycznie uznać należy za naruszające art. 35 kpa jednakże naruszenie to pozostaje bez wpływu na ocenę istoty sprawy. Wyjaśnić tutaj należy, iż narzędzia służące dyscyplinowaniu organu w tym zakresie nie zostały przez Skarżących wykorzystane (skarga na przewlekłość) a co za tym na obecnym etapie kwestia ta nie wpłynęła w ocenie Sądu na treść wydanego rozstrzygnięcia, które przy zachowaniu ustawowych terminów nie uległo by zmianie.

Podobnie ocenić należy ostatni zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu rozważania organu co do zaskarżonego pkt 5 decyzji winny zawierać odniesienie prawne, jednakże zważywszy na wskazanie podstawy prawnej w sentencji decyzji z 23 lutego 2022 r. oraz zwięzłe i czytelne przedstawienie motywów podjętego rozstrzygnięcia zaistniałe naruszenie art. 107 § 3 kpa uznać należy za pozostające bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Nadto dodać należy, iż cała treść uzasadnienia kompensuje (wyjaśniono bowiem przebieg działań i motywów) braki uzasadnienia co do pkt 5 zaskarżonego do Sądu.

Sąd nie dopatrzył się także żadnych innych, istotnych dla wyniku postępowania naruszeń w obrębie prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 oraz art. 120 p.p.s.a.