Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 654/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 203/14 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 202/14 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] grudnia 2013 r. nr [...]/BF w przedmiocie podatku akcyzowego.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie podając jego uzasadnienia. Wniosek jedynie zawierał następujące sformułowanie: "wnoszę o wstrzymanie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie.

Na gruncie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wstrzymanie wykonania przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej może nastąpić tylko na wniosek skarżącego i w razie wystąpienia określonych w ustawie przesłanek - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie NSA, za niewystarczający uznać należy wywód skarżącego o istnieniu wymienionych przesłanek, jeżeli nie jest on połączony z przedstawieniem skonkretyzowanych dostatecznie okoliczności. Twierdzenia wnioskodawcy winny odwoływać się też do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, a także J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. II, Warszawa, rok 2006 r., art. 188).

Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, że to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpoznawanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazano argumentów, które w jakikolwiek sposób świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.

Zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek w istocie nie zawierał uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, a w konsekwencji Sąd nie miał prawnej możliwości ustalenia, czy sytuacja skarżącej Spółki uzasadniała udzielenie mu tej ochrony.

Strona skarżąca nie wskazała nawet, która z wymienionych powyżej przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu zachodzi w jej przypadku, nie przedstawiła też żadnych okoliczności, które by to uprawdopodabniały. Na powyższą ocenę nie mogła mieć wpływu wysokość ustalonej w stosunku do skarżącej kwoty zobowiązania w podatku akcyzowym, w sytuacji gdy nie wykazała ona, że okoliczność ta może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Ocena wniosku prowadzi zatem do konstatacji, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. W dalszej części postępowaniem w tym przedmiocie rządzi zasada oficjalności, z którą wiążą się określone obowiązki sądu. Na etapie rozpoznawania wniosku sąd winien wziąć pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05).

Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania chociażby okoliczności, które sąd rozpoznając wniosek mógłby ocenić (tak postanowienie NSA z 22 kwietnia 2015 r., II GZ 181/15).

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - bez jakiegokolwiek jego uzasadnienia – uprawnia to wskazania, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania skarżącej ochrony tymczasowej.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.