Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 163/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4, art.35 ust.1 i 4, art.32 ust.4, art.34 ust.3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...]. A.Z. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę pawilonu handlowego wraz z wewnętrznymi instalacjami, składającego się z części sklepowej i kawiarni na działce nr [...] w W..

Zawiadomieniem z dnia [...]. organ poinformował strony o wszczęciu postępowania i postanowieniem z tej samej daty nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w złożonym wniosku oraz dostosowania projektu zagospodarowania terenu do zgodności z przepisami.

W toku postępowania administracyjnego Z. K., M. Z., W. J. oraz A. i S. D. wnieśli sprzeciw wobec planowanej inwestycji podnosząc, że planowana inwestycja jest sprzeczna z potrzebami mieszkańców, a nadto wiąże się z uciążliwością w postaci hałasu. Wskazali również na toczące się przed Sądem Rejonowym w B. postępowanie w przedmiocie odwołania darowizny działki, której dotyczy inwestycja. Przedkładając jednocześnie postanowienie Sądu Rejonowego w B. w przedmiocie zabezpieczenia powództwa poprzez zakazanie pozwanym D. i A. Z. zbycia lub obciążania nieruchomości nr [...].

Postanowieniem z dnia [...]. organ I instancji zażądał wykazania przez inwestora prawa do nieruchomości objętej inwestycją. Inwestor przedłożył odpis z Księgi Wieczystej nr [...] ( stan na dzień [...].), który wskazywał jako właścicieli działki nr [...] A. i D. Z.. W Księdze Wieczystej nie było informacji o zakazie zbycia lub obciążania nieruchomości.

Decyzją z dnia [...]. nr [...], znak: [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust.1 i art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Z. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodnokanalizacyjnym, centralnego ogrzewania i elektrycznymi, w W. ul. [...], działka nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że inwestor złożył stosowne oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, wynikające z tytułu współwłasności, potwierdzone odpisem właściwej księgi wieczystej. Odnosząc się do postanowienia Sądu Rejonowego w B. stwierdził, że zakazuje ono zbycia i obciążania nieruchomości co oznacza, że nie można wobec tej nieruchomości dokonywać czynności przenoszących własność, np. sprzedać, darować, nie można również obciążać tej nieruchomości, tj. ustanawiać ograniczonych praw rzeczowych wymienionych w art. 244 k.c., takich jak: użytkowanie, służebność, hipoteka. Zabudowa nieruchomości nie stanowi w świetle kodeksu cywilnego obciążania nieruchomości. Nadto przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy W. przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...]., albowiem przedmiotowa działka znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem [...] – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: M. Z., W. J., A. i S. D. oraz Z. K., zarzucając nieprawidłowe informowanie stron o przebiegu postępowania, zatajenie przez inwestora toczącego się przed sądem postępowania o cofnięcie darowizny działki nr [...] oraz treści wydanego postanowienia o zabezpieczeniu powództwa. Nadto wydanie zaskarżonej decyzji przez organ , którego wyłączenia odwołujący się żądali.

Decyzją z dnia [...]. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art.138 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że w trybie art. 136 k.p.a. uzupełnił postępowanie i uzyskał prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego B. sygn. akt [...], w którym oddalono powództwo Z. K. przeciwko D. i A. Z. o zobowiązanie do złożenia oświadczeń woli. Tym samym jak wskazał organ przestało obowiązywać postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia tego powództwa. Nadto organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania. W dalszej kolejności wskazał, że przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania określone w przepisie art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, że projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ stwierdził również, że współwłaścicielom działki nr [...] sklasyfikowanej jako droga nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wskazując na wydaną w tym zakresie decyzję z dnia [...]. o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Ze stanowiskiem Wojewody nie zgodziła się Z. K. i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając zaskarżonej decyzji, że została wydana pomimo istnienia przesłanek do wznowienia postępowania, gdyż jej zdaniem decyzja zatwierdzająca projekt i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana na podstawie fałszywych okoliczności, a nadto jako strona postępowania nie brała udziału bez własnej winy w tym postępowaniu. Zdaniem skarżącej wydana decyzja narusza również przepis art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto skarżąca wskazuje, że posiada interes prawny do bycia stroną podobnie jak pozostali współwłaściciele działki stanowiącej drogę. Zarzuciła, że w trakcie zapoznawania się z aktami sprawy były one niekompletne, o czym miał świadczyć fakt braku numeracji kart. Zakwestionowała wiarygodność informacji udzielonej przez Sąd Rejonowy w B. z uwagi na osobę sędziego, który podpisał pismo, jak również wynik postępowania, które toczyło się przed tamtym sądem. W ocenie skarżącej decyzja jest niekompletna , gdyż nie odnosi się do instalacji zewnętrznych doprowadzonych do budynku. Brak jest również opinii Wójta i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Kwestionuje fakt dostępu do drogi publicznej inwestora. Wskazuje na karalność D. Z.. Nadto formułuje szereg zarzutów dotyczących personalnie pracowników organu I instancji, które w jej ocenie powinny skutkować wyłączeniem organu. W ocenie skarżącej fakt prowadzenia postępowania przed sądem powszechnym powinien skutkować zawieszeniem postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji., wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji

( Dz. U. z 2010r. nr 243, poz.1623 z późń. zm., dalej "ustawa"), organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Zasada ta jest konsekwencją wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego, prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której inwestor ma tytuł prawny, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) na co powołuje się skarżąca, następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy, zwłaszcza techniczno-budowlane wprowadzają określone wymogi, m.in. co do sytuowania obiektu na działce budowlanej.

Zakres badania projektu budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę określa zaś przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. I tak, organ administracji sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska (przedmiotowa inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia),

2) zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia z art. 12 ust. 7 co do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie,

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art.12 ust.7

Elementy i treść projektu budowlanego określa zaś przepis art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, przewidując że powinien on zawierać projekt zagospodarowania działki, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący określenie granic, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Nadto, projekt architektoniczno-budowlany określa funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie właściwie rozpoznano wniosek inwestora. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a.). Zakres postępowania dowodowego wyznaczyły przepisy prawa materialnego, w przypadku niniejszej sprawy art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Dokonano sprawdzenia dokumentów złożonych przez inwestora, a wymaganych w świetle art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Przeprowadzono w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego prawidłową ocenę zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, jego kompletności, posiadania wymaganych opinii uzgodnień. pozwoleń. opracowań i sprawdzeń.

Skoro inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego to organ nie mógł odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. W tym zakresie ww. przepis nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy wydawaniu pozwolenia na budowę ( por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2581/11, LEX nr 1145619). Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Braków takich, Sąd w składzie niniejszym, nie dostrzegł.

Przepis art. 4 Prawa budowlanego stanowi, że "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami".

W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich a więc interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się również, aby zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa.

Ponadto stosownie do art. 20 ust. 4 Prawo budowlane projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Bezsprzeczne jest również, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obwiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...]., zgodnie z którym działka pod inwestycję znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami.

Reasumując, zdaniem Sądu, organ wydający pozwolenie na budowę nie naruszył przepisów Prawa budowlanego. Przyczyny, z powodu których uznał za zasadne zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, znalazły jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie kwestionuje faktu, że realizacja rzeczonego projektu budowlanego może skutkować pewną uciążliwością dla skarżącej. Trzeba jednak mieć na uwadze, że w zasadzie każda realizacja jakiejkolwiek inwestycji niesie za sobą ryzyko pewnych utrudnień i uciążliwości dla osób zamieszkałych w jej pobliżu. Tym bardziej budowa pawilonu handlowego z uwagi na charakter tego przedsięwzięcia, może również być przyczyną pewnego dyskomfortu dla osób egzystujących w niedalekim otoczeniu. Ten dyskomfort nie może jednak być w ocenie Sądu czynnikiem uniemożliwiającym realizację tego typu inwestycji dodatkowo na obszarze do tego przeznaczonym.

Skarżąca musi wiedzieć, że ochrona uzasadnionych inwersów właścicieli nieruchomości sąsiednich ograniczona jest wyłącznie zasięgiem obowiązujących przepisów prawa. O przekroczeniu granic tej ochrony można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Innymi słowy właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają ( por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 lutego 2012r., sygn. akt II SA/Lu 727/11, LEX nr 1121419).

Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r. II OSK 672/05, publ. CBOIS ).

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skarżącej, że nie brała udziału w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem od samego początku postępowania skarżącej został przyznany status strony o czym świadczy fakt, że została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, a następnie czynnie uczestniczyła w tym postępowaniu, składając szereg pism i wniosków, otrzymując odpis kwestionowanej decyzji organu I instancji oraz wnosząc od niej odwołanie do organu II instancji.

Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Zdaniem skarżącej fałszywe było oświadczenie inwestora, że posiadał tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również fałszywa była informacja Sądu Rejonowego w B.. Tymczasem jak ustalił organ II instancji inwestor jest wpisany do Księgi Wieczystej nr [...] jako właściciel przedmiotowej nieruchomości, a z informacji Sądu Rejonowego w B. wynika, że powództwo skarżącej przeciwko inwestorowi o zobowiązanie do powrotnego przeniesienia własności nieruchomości nr [...] na skarżącą , jako darczyńcę zostało oddalone. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem [...]., czyli przed złożeniem przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę. Bezpodstawne zdaniem Sądu jest kwestionowanie tych ustaleń w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się kopia tego orzeczenia oraz aktualny wypis z Księgi Wieczystej. Zasadnie natomiast organ II instancji uzupełnił w tym zakresie postępowanie, bowiem oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane zastępuje dowody istnienia tego prawa, gdyż stwarza domniemanie, że rzeczywiście przysługuje ono osobie składającej takie oświadczenie. Jest ono jednak skuteczne tylko do tego czasu, gdy inna osoba zakwestionuje jego zgodność z rzeczywistością i przedstawi dowody podważające jego treść ( por. wyrok NSA z dnia 8 września 2011r., sygn. akt II OSK 1288/10, LEX nr 966245).

Nie uzasadniony okazał się również zarzut, że akta administracyjne były niekompletne w trakcie gdy zapoznawała się z nimi skarżąca, a o czym miał świadczyć fakt baku numerów na kartach. Skarżąca miała możliwość zapoznania się z całością akt zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji jak i postępowania odwoławczego przed organem II instancji, z czego skorzystała o czym świadczą sporządzone na tę okoliczność notatki służbowe. Czynności te były wykonane bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy akta zawierały już wszystkie dokumenty stanowiące podstawę jej wydania. Skarżąca nie wskazał jakich dokumentów nie było w aktach, a jedynie stwierdziła, że nie były ponumerowane, co nie może być jednoznaczne z twierdzeniem, że były niekompletne.

W sprawie brak było również podstaw do zawieszenia postępowania prowadzonego przez organ administracyjny, bowiem nie zachodziła żadna z enumeratywnie wymienionych w treści art. 97 § 1 k.p.a. przesłanek zawieszenia postępowania. Powoływana przez skarżącą okoliczność, że przed sądem powszechnym toczy się postępowanie, w świetle informacji o prawomocnym zakończeniu tego postępowania, nie mogła stanowić zagadnienia wstępnego, które ewentualnie mogłoby stanowić podstawę do zawieszenia postępowania.

Stwierdzić należy również, że kwestia generowania w przyszłości niedopuszczalnych immisji mogłaby być ewentualnie badana w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego przez sąd powszechny. W niniejszej sprawie Sąd nie jest władny oceniać, czy funkcjonowanie pawilonu handlowego wraz z infrastrukturą będzie przekraczać przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości oraz stosunków miejscowych. Organ architektoniczno-budowlany ocenia jedynie przedstawioną mu dokumentację opisującą przyjęte do realizacji rozwiązania techniczne pod względem obowiązujących przepisów prawa i nie ma kompetencji do formułowania ocen dotyczących przyszłego użytkowania obiektu zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę.

Sąd nie podzielił również pozostałych zarzutów wskazanych w treści skargi, dotyczących dostępu do drogi publicznej, barku odniesienia w decyzji do instalacji zewnętrznych, czy braku reakcji organu na wniosek o jego wyłączenie, albowiem pozostają one w oczywistej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i stanowią jedynie bezpodstawną polemikę skarżącej z treścią ustaleń dokonanych przez organy obu instancji w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów Sąd, nie dopatrując się naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270 z późń. zm.), skargę oddalił.