Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3583/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wznowiono postępowanie, uchylono orzeczenie WSA i umorzono
Powołane przepisy: article: art. 272 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Nina Półtorak, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi A. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1230/09 oddalającym skargę kasacyjną A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1160/08 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1. wznawia postępowanie sądowe, 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1230/09, 3. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1160/08, 4. umarza postępowanie sądowe, 5. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części, 6. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu na rzecz A. S. kwotę 5161 (słownie: pięć tysięcy sto sześćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1230/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. S. (dalej jako: "skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1160/08, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2008 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

2. W piśmie z dnia 15 listopada 2013 r. skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem na podstawie art. 270 w związku z art. 272 § 1 i 2 oraz art. 275 i art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wskazując jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, opublikowany w Dzienniku Ustaw dnia 27 sierpnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 985), zgodnie z którym art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Na podstawie art. 282 § 1 i 2 p.p.s.a. wniesiono o zmianę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez uchylenie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1160/08 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji bądź rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sadowego wywołanego wniesieniem skargi o wznowienie, skargi kasacyjnej i skargi na decyzję wraz z kosztami zastępstwa procesowego świadczonego przez doradcę podatkowego.

W uzasadnieniu autor skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wskazał, że wydane w sprawie skarżącego rozstrzygnięcia sądowe i podatkowe zostały oparte na uznanym za niekonstytucyjny przepisie prawa materialnego – art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., co uzasadnia uchylenie wyroków sądów i decyzji organów obu instancji oraz umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie. Następnie pismem z dnia 30 maja 2014 r. organ zwrócił się o rozważenie zastosowania w sprawie art. 282 § 2 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz odstąpienie od zasądzania kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego. W treści pisma Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wyjaśnił, że na skutek rozpoznania wniosku skarżącego o wznowienie postępowania podatkowego organ decyzją z dnia 26 maja 2014 r. uchylił w całości decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2008 r. oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 marca 2007 r. i umorzył postępowanie w sprawie.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się zasadna, dlatego podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt II GPS 1/10, publik. w ONSAiWSA z 2010 r., nr 5, poz. 81), art. 272 § 1 p.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie." Kierując się powyższymi względami, w celu realizacji prawa skarżącego do ponownego rozpoznania sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 18/09), Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 p.p.s.a.).

Mając na uwadze, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w latach 1998 – 2006, z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Sąd w niniejszym składzie uwzględnia skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1230/09, jak również zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1160/08 (art. 282 § 2 p.p.s.a.).

Jest bowiem rzeczą bezsporną, że podstawą materialnoprawną decyzji, których sprawa dotyczy, był art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, decyzją z dnia 26 maja 2014 r. w całości decyzji wymiarowej tego organu z dnia 29 sierpnia 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z dnia 12 marca 2007 r., sprawił, że bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe. Okoliczność ta uzasadnia zatem jego umorzenie (art. 282 § 2 in fine p.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 tej ustawy, przyjmując, że – niezależnie od kosztów postępowania wywołanego skargą o wznowienie - Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do rozliczenia kosztów postępowania wznowionego w ramach ponownego rozpoznania sprawy (art. 282 § 1 p.p.s.a.), a także mając na uwadze, że toczące się postępowanie nadzwyczajne stanowi wyraz realizacji konstytucyjnego uprawnienia jednostki do sanacji postępowania (sądowego) opartego na niekonstytucyjnym akcie normatywnym (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP).

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpił od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części dotyczącej kosztów zastępstwa procesowego na tym etapie postępowania sądowego. W tym wypadku za "przypadek szczególnie uzasadniony", w rozumieniu wymienionego przepisu, NSA uznał to, że w dacie orzekania zarówno przez organ podatkowy, jak i sąd administracyjny pierwszej instancji, art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. pozostawał w obrocie prawnym i korzystał z domniemania zgodności z Konstytucją.