Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 201/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2, 12 i 24, art. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 134, 129 par. 2, 58
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi E.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego, dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę


UZASADNIENIE

E. B. wnioskiem z dnia [...] r. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Sekcji Świadczeń Rodzinnych w C. o ustalenie i przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego na rzecz jej syna D. oraz dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego i samotnego wychowywania dziecka.

Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 3 pkt 2, 12 i 24 oraz art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z póżn. zm.), odmówił E. B. przyznania zasiłku rodzinnego wraz z wnioskowanymi dodatkami. Z ustaleń tego organu, dokonanych na podstawie złożonej dokumentacji wynika, że dochód dwuosobowej rodziny strony osiągnięty w roku [...] przekroczył przewidziane ustawą o świadczeniach rodzinnych kryterium dochodowe rodziny w przeliczeniu na jedną osobę, określone w art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wynoszące miesięcznie [...] zł. i wyniósł [...] zł. (łącznie [...] zł.). Doręczenie tej decyzji do rąk strony nastąpiło w dniu [...] r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (k-[...]).

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się E. B., która w dniu [...] r. wniosła odwołanie od tej decyzji. Wyraziła w nim swoje niezadowolenie z treści otrzymanego rozstrzygnięcia oraz opisała swoją trudną sytuację materialną i osobistą.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniosło, iż z podpisanego przez stronę potwierdzenia odbioru decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, iż jej doręczenie nastąpiło w dniu [...] r. Tym samym odwołanie nadane w Urzędzie Pocztowym w C. w dniu [...] r., wniesione zostało po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności procesowej. Termin ten, wynikający z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest terminem ustawowym i upłynął w dniu [...] r. ([...]). Organ odwoławczy dodał, iż strona nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie tego terminu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie prawa poprzez nie zastosowanie w sprawie art. 154 K.p.a. i art. 31 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz naruszenie jej interesu prawnego poprzez nie rozpatrzenie wniosku o ustalenie i przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego na rzecz jej syna D. oraz dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego i samotnego wychowywania dziecka. Odnosząc się do merytorycznej treści decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia [...] r. skarżąca akcentowała, że domaga się ponownego rozpatrzenia jej sprawy i uznania za dochód utracony osiągniętych w roku [...] przychodów z tytułu pracy w W. B.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ponownie wskazując, iż wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem 14-dniowego terminu, a zatem jego merytoryczne rozpatrzenie wobec braku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego Sąd nie jest uprawniony do oceny merytorycznych kwestii związanych z prawidłowością odmowy przyznania skarżącej zasiłku rodzinnego wraz z wnioskowanymi dodatkami, bowiem nie miały one wpływu na treść podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia.

Sąd administracyjny uprawniony był jedynie do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.

W tym miejscu należy podnieść, że stosownie do treści art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm.), odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Pouczenie o tym zostało prawidłowo zawarte w treści decyzji pierwszoinstancyjnej, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy.

W sprawie poza sporem jest okoliczność, iż wniesienie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej nastąpiło za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w C. w dniu [...] r. tj. po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla wniesienia odwołania. Okoliczności tej nie kwestionuje sama skarżąca i potwierdza ją zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji pierwszoinstancyjnej.

Podkreślić trzeba, iż na podstawie art. 58 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej przywraca termin na prośbę osoby zainteresowanej jeśli uprawdopodobni ona, iż uchybienie to nastąpiło bez jej winy. Brzmienie przywołanej regulacji nie pozostawia, zatem wątpliwości, że istotą wniosku o przywrócenie terminu jest wyrażenie żądania o rozpatrzenie środka odwoławczego pomimo braku zachowania terminu przewidzianego do jego wniesienia. Natomiast warunkiem uwzględnienia takiego wniosku jest wskazanie okoliczności uprawdopodabniających brak winy strony w tej kwestii, a nadto jednoczesne dopełnienie czynności dla której termin był określony (art. 58 § 2 K.p.a).

W świetle zebranych w sprawie akt administracyjnych wynika, że skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również nie wskazała żadnych innych dowodów na okoliczność, iż nie była w stanie złożyć w terminie odwołania, w związku z tym niesłusznie zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia.

W rozpoznawanej sprawie nie bez znaczenia jest okoliczność, że skarżąca sama dokonała odbioru decyzji pierwszoinstancyjnej, w związku z tym osobiście miał możliwość zapoznania się z treścią powołanej decyzji i sporządzenia odwołania, które mogła w zakreślonym terminie, doręczyć bądź przesłać do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C.

Na marginesie rozpoznawanej sprawy zaznaczyć należy, iż organ administracyjny ma obowiązek przywrócić termin na prośbę osoby zainteresowanej, jeżeli łącznie zachodzą cztery przesłanki, o których mowa w art. 58 K.p.a., a mianowicie:

- uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy,

- wniesienie prośby o przywrócenie terminu,

- dochowanie terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu,

- dopełnienie wraz z prośbą o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin.

Jednocześnie brak jednej z tych przesłanek bezwzględnie uniemożliwia usprawiedliwienie niezachowania terminu do złożenia odwołania.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.