Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 513/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi D. U. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 lipca 2011 r. D. U. i N. U. zwróciły się do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]lipca 2009 r., znak: [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej "odnowa nawierzchni drogi krajowej nr [...]na odcinku [...]–[...]od km 225+999 do km [...]+[...]", zatwierdzającej podziały nieruchomości i zatwierdzającej projekt budowlany sporządzony dla tej inwestycji.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...]lutego 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...]września 2012 r. utrzymał postanowienie z dnia [...]lutego 2012 r. w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2765/12 oddalił skargę D. U. na ww. rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek wniesienia przez D. U. skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2600/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i obydwa postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.

W dniu [...]lipca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję o znaku [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]lipca 2009 r.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał ww. decyzję w mocy decyzją z dnia [...]grudnia 2014 r., znak: [...].

Uzasadniając to rozstrzygnięcie, organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, jakie cechy musi mieć naruszenie prawa, aby miało charakter "rażącego".

Organ podkreślił brak możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przy jego zatwierdzaniu i wydawaniu pozwolenia na budowę.

Wskazał, że do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej inwestor dołączył, stosownie do treści przepisu art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego (w tym dotyczącego branży drogowej), zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Odnosząc się do podnoszonych przez D. U. i N. U. kwestii sposobu wykonania inwestycji, organ wskazał, że mogą one być przedmiotem rozpoznania wyłącznie przez właściwe w tej materii organy nadzoru budowlanego, na co wyraźnie wskazuje art. 82 ustawy Prawo budowlane.

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej był związany zapisami zawartymi w decyzji Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie rowów drogowych trawiastych wraz z ich włączeniem do istniejących rowów melioracyjnych oraz na odprowadzenie z terenu drogi krajowej nr [...][...]–[...]oczyszczonych wód opadowych. Zarzuty w stosunku do ustaleń wynikających z tego pozwolenia mogą być podnoszone w odrębnym postępowaniu.

Okoliczności związane z ingerencją właściciela danego terenu (w tym przypadku inwestora) w naturalny stan wód (stosunki wodne) podlegają reżimowi ustawy Prawo wodne i ewentualne sankcje związane z tymi działaniami podejmują organy tam wskazane, jako właściwe w sprawie. Tym samym prawidłowo nie rozpatrzono kwestii zasadności bądź bezzasadności zarzutu naruszeni art. 29 Prawa wodnego, gdyż merytoryczne ustosunkowanie się do niego nie leży w kompetencji Ministra Infrastruktury i Rozwoju.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 3, 4 oraz 8 specustawy drogowej, bowiem decyzja Wojewody [...] czyni zadość wskazanym w tym przepisie wymaganiom.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku rozwiązań zapewniających odpowiednią ochronę przed hałasem, organ wskazał, że to na etapie postępowania środowiskowego, zakończonego wydaniem decyzji Burmistrza Miasta [...]z dnia [...] października 2007 r., określającej dla omawianego przedsięwzięcia środowiskowe uwarunkowania, nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Ewentualne uwagi i zastrzeżenia co do skutków środowiskowych realizacji przedmiotowej inwestycji strony mogły zgłaszać w toku postępowania środowiskowego. Jak stwierdził organ środowiskowy, realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje negatywnych oddziaływań na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, a także dobra materialne i zabytki. Wojewoda [...]w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej i Minister Infrastruktury i Rozwoju w ramach postępowania nadzorczego są związani ustaleniami decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

W sprawie nie zaistniała, zdaniem organu, żadna z podnoszonych przez D. U. i N. U. przesłanka powodująca nieważność decyzji.

Pismem z dnia 6 lutego 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) D. U. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się z twierdzeniem organu, iż w niniejszym postępowaniu dokonano w sposób prawidłowy wyjaśnienia zaistniałego stanu w odniesieniu do obowiązującego stanu prawnego, oraz że precyzyjną argumentację przedstawi na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Podczas rozprawy profesjonalny pełnomocnik skarżącej wskazał, że organ zatwierdził wadliwy projekt. Inwestycja została już wykonana i jest użytkowana, co chwilę jest też naprawiana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2014 r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.). Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia – w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji – przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu żadna z okoliczności wskazanych w tym przepisie nie zaistniała.

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. została wydana po uzyskaniu wszelkich niezbędnych decyzji i uzgodnień, zawiera wszystkie elementy określone prawem i została wydana przez właściwy organ z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego.

Z pism składanych przez skarżącą w toku postępowania wynika, że jej zarzuty dotyczą w istocie podwyższenia drogi i związanego z tym zalewania posesji do niej należącej oraz zwiększonego poziom hałasu.

Wyjaśnić należy, że – jak słusznie wskazał organ – kwestie związane ze stosunkami wodnoprawnymi były przedmiotem innego postępowania – zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie rowów drogowych trawiastych wraz z ich włączeniem do istniejących rowów melioracyjnych oraz na odprowadzenie z terenu drogi krajowej nr [...][...]–[...]oczyszczonych wód opadowych.

Ustalenie ewentualnego zaistnienia zmiany stanu wód we wskazanym rejonie, skutkującego szkodą dla mieszkańców tego terenu przejawiającą się w zalewaniu ich posesji wodą opadową, również nie podlega kognicji Ministra Infrastruktury i Rozwoju, ale organów właściwych z mocy art. 29 Prawa wodnego.

W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 3, 4 oraz 8 specustawy drogowej, na co wskazywała skarżąca. W decyzji Wojewody [...]określono, zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz obronności państwa (pkt V.5 decyzji Wojewody [...]). Ponadto mając na względzie przepis art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, Wojewoda [...]w pkt. V.7 decyzji określił wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zaś w myśl art. 11f ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej określił w pkt V.6 decyzji zasady prowadzenia robót budowlanych, w tym szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz szczegółowe wymagania dotyczące sprawowania nadzoru na budowie.

Ponadto Wojewoda [...]w pkt V.7 decyzji, określającym wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, wskazał, że wykonana inwestycja nie może ograniczyć dostępu do drogi publicznej, a także korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Ponadto organ wojewódzki zaznaczył, iż wykonana inwestycja powinna zapewnić prawidłowe odprowadzenie wód powierzchniowych zapewniających ochronę nieruchomości bezpośrednio przylegających to terenu inwestycji, a także płynność ruchu na projektowanym odcinku drogi poprzez zastosowanie odpowiednich rozwiązań komunikacyjnych.

Odnosząc się do kwestii poziomu hałasu, wskazać należy, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) w związku z art. 72 ust. 1 pkt 10 oraz art. 59 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku), inwestor ma obowiązek dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie zaś z art. 82 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa się m.in. warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W myśl zaś art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o którym mowa w art. 72 ust. 1. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia" nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane.

Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał analizy podnoszonych przez skarżącą okoliczności, a postępowanie przeprowadził zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, a także wyczerpująco wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz przepisy prawa stanowiące jego podstawę prawną. Odniósł się również do argumentów podnoszonych przez skarżącą zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad, opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., które Sąd winien brać pod uwagę z urzędu.

Skarżąca nie przedstawiła w skardze żadnych argumentów, do których można by się odnieść, rozpoznając sprawę. Podniesiony na rozprawie zarzut zatwierdzenia wadliwego projektu również nie jest trafny.

Stosownie do art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa obowiązki organu zatwierdzającego projekt budowlany, które obejmują sprawdzenie:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Dodać należy, że projekt budowlany objęty niniejszym postępowaniem został sporządzony, sprawdzony i podpisany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, które złożyły oświadczenia zgodnie z wymaganiem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Za weryfikację i prawidłowość wykonanego projektu odpowiada uprawniony projektant, który złożył oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi.

Odpowiedzialność zawodowa projektanta wynika z ustawy z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 716), którą uchylono art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego dopuszczający możliwość badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 877/14; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 3/14 oraz z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1701/13).

Fakt dokonywania częstych napraw inwestycji świadczyć może raczej o niestaranności w jej wykonaniu, użyciu materiałów gorszej jakości lub intensywności użytkowania niż o wadliwości projektu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę[pic]