Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 495/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 1a pkt 13, art. 2, art. 18, art. 29 par. 1, 33
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2012 r. nr [....] w przedmiocie uznania zarzutu na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2012r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz na podstawie art. 124 kpa - po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał za nieuzasadniony zarzut J. S. dotyczący tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego opłatę dodatkową za nieopłacony postój pojazdu samochodowego nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w K w dniu [...] 2006r.

W piśmie z dnia 11 sierpnia 2011 r. J. S. podniósł zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, że zgodnie z ustawą o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (art. 13 ust. 1 pkt 1), zaś obowiązującą w dacie wystąpienia zdarzenia uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2003r. określono wysokości i rodzaje opłat za postój w strefie dla poszczególnych grup użytkowników pojazdów. Stosownie do tej uchwały każdorazowy postój bez wniesionej opłaty lub ważnego abonamentu postojowego obliguje właściciela pojazdu do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 50 zł. Regulacje te dotyczyły również osób niepełnosprawnych, dla których ww. uchwałą ustanowiono stawkę miesięcznego abonamentu postojowego w wysokości 2,50 zł. Natomiast posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności, jak również karty postojowej osoby niepełnosprawnej, nie zwalniało z obowiązku uiszczania opłat za parkowanie, a jedynie uprawniało do poruszania się pojazdem po strefie niedostępnej dla innych użytkowników pojazdów, jak również do korzystania z miejsc parkingowych przeznaczonych dla inwalidów. Jednak każdorazowy postój w strefie oznaczonej znakiem D-44, również na miejscach przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, zobowiązywał do wniesienia opłaty za postój, albowiem uchwała nie przewidywała zwolnienia z opłat dla osób niepełnosprawnych. Prezydent wyjaśnił też, że bez znaczenia w przedmiocie opłat są okoliczności postoju pojazdu (w tym również zdarzenia losowe), gdyż każdy postój w strefie płatnego parkowania bez względu na jego przyczynę podlega opłacie.

Przedstawiając przebieg postępowania Prezydent wskazał, że:

- w związku ze stwierdzonym i udokumentowanym, nieopłaconym postojem w dniu [...] 2006r. należącego do J. S. pojazdu w strefie płatnego parkowania powstał ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej;

- o obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej kierowca poinformowany został pozostawionym za wycieraczką pojazdu zawiadomieniem nr [...] zawierającym pouczenie gdzie i w jakim terminie należy tę opłatę uiścić;

- 13 grudnia 2010r. wystawiono upomnienie nr [...] doręczone zobowiązanemu 21 grudnia 2010r. wzywające J. S. do uregulowania opłaty dodatkowej w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania upomnienia;

- 24 grudnia 2010r. zobowiązany skierował do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu pismo z prośbą o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji oraz wskazał, że jest osobą niepełnosprawną;

- organ udzielił J. S. odpowiedzi, zaś pismo to, zdaniem organu, nie było decyzją administracyjną, lecz miało charakter informacyjny;

- 13 czerwca 2011 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...], który skierowany został do właściwego organu egzekucyjnego.

W świetle przedstawionych okoliczności Prezydent uznał, że podniesiony przez J. S. zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie był uzasadniony, ponieważ nie zachodziła żadna z przesłanek opisanych w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zobowiązany nie wykonał w ustawowym i wskazanym, zarówno w zawiadomieniu jak i w upomnieniu, terminie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Nie wystąpił również do wierzyciela ze stosownym wnioskiem o umorzenie obowiązku i zastosowanie ulgi w spłacie należności. W ocenie Prezydenta obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej po stronie zobowiązanego powstał i nie wygasł, ponieważ zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata powinna zostać uiszczona, a wierzyciel ma prawo dochodzić swych roszczeń - a tym samym wystawić upomnienie i tytuł wykonawczy - w ciągu całego okresu wskazanego przez ustawodawcę. Skoro wierzyciel wystawił upomnienie oraz tytuł wykonawczy w terminie, to w ocenie Prezydenta obowiązek zobowiązanego nie uległ przedawnieniu. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył J. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania lub o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu J. S. zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania poprzez brak możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wypowiedzenia się w sprawie i złożenia ewentualnych wniosków dowodowych;

- sprzeczność rozstrzygnięcia ze znanymi w sprawie skarżącemu dowodami oraz błędne przyjęcie stanu faktycznego poprzez ustalenie obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej bez jego udowodnienia;

- pominięcie w ponownym postępowaniu wskazań prawnych i merytorycznych

SKO, do czego Prezydent Miasta jest zobowiązany na podstawie przepisów prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14 lutego 2012r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 18, art. 33 pkt 1, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że z akt przedmiotowej sprawy, czyli zawiadomienia o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 50 zł w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, wynika, że pojazd samochodowy marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] 2006r. o godz. 10.25 (rozpoczęcie kontroli 10.16, ponowna kontrola 10.25) był zaparkowany na ulicy P w strefie płatnego parkowania wyznaczonej znakiem drogowym D-44 (zawiadomienie nr [...]). W ocenie Kolegium dowody te pozwalały na stwierdzenie, że egzekwowany obowiązek istnieje, a zgromadzony przez organ l instancji materiał dowodowy wskazywał jednoznacznie, że powstał po stronie zobowiązanego J. S. obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych z powodu nieuiszczenia przez niego należnej opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Kolegium wskazało, że parkowanie w strefie płatnego parkowania, a więc w obszarze ograniczonym Alejami: K, M, S do węzła z ul. W (bez Alej), linią kolejową od węzła Alei z ul. W do wiaduktu nad ul. D, ul. D (bez tej ulicy), rzeką W od mostu G do mostu D, określonym w załączniku nr 1 do ww. uchwały, w dni robocze w godz. 10.00 - 18.00, zawsze jest obwarowane obowiązkiem zapłaty opłaty parkingowej. Na podstawie akt sprawy Kolegium nie miało wątpliwości, że w dniu [...] 2006r. pojazd marki [...] o nr rej. [...] był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w obszarze wyznaczonym przez załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta nr [...].

Zdaniem Kolegium organ l instancji podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a zaskarżone postanowienie wydał na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego i słusznie uznał, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut nieistnienia obowiązku dotyczącego nieopłaconego postoju w dniu [...] 2006r. Kolegium wyjaśniło też, że zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwały Rady Miasta nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, że dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt l SA/Sz 131/11). Kolegium podkreśliło, że w momencie otrzymania upomnienia (21 grudnia 2010r.) oraz w dacie doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (10 sierpnia 2011 r.) dochodzone przez wierzyciela należności były jeszcze wymagalne (przedawniały się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone - art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Ponadto w ocenie Kolegium w postępowaniu egzekucyjnym nie zostały naruszone przepisy proceduralne.

Skargę na postanowienie SKO wniósł J. S., zarzucając:

1) sprzeczność rozstrzygnięcia ze znanymi skarżącemu dowodami i błędne przyjęcie stanu faktycznego poprzez ustalenie obowiązku wniesienia opłaty bez jego udowodnienia;

2) pominięcie w ponownym postępowaniu wskazań prawnych i merytorycznych zawartych w postanowieniu SKO, z dnia [...] 2011 r.

Skarżący ponownie podniósł, że nie zostało w żaden sposób wykazane i udokumentowane, że faktycznie w dniu [...] 2006r. samochód o numerze rejestracyjnym [...] o godzinie 10.15 parkował w miejscu wymagającym opłaty na ul. P w K. Ponadto z zawiadomienia, które otrzymał skarżący zupełnie nie wynika, w jakiej strefie miał rzekomo parkować samochód, a jest jedynie podana ul. P bez oznaczenia numeru budynku i bez jakiejkolwiek identyfikacji co do lokalizacji miejsca parkowania. Skarżący zarzucił, że w orzeczeniu jest mowa o zdjęciu, które nie wiadomo czy faktycznie istnieje, a o ile istnieje, to co przedstawia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 27 lipca 2012r. oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, a po wniesieniu przez skarżącego sprzeciwu WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 25 września oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do regulacji przewidzianej art. 145 § 1 p.p.s.a. wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu następuje w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania dającego podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana przez sąd zgodnie ze wskazanymi kryteriami prowadzi do uznania, że skargę należało uwzględnić, częściowo z powodu podnoszonych w niej zarzutów.

Podstawę prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej u.p.e.a., oraz - na mocy art. 18 tej ustawy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 33 u.p.e.a. postawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15§1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do przepisu art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru.

Zgodnie z § 4 tego przepisu, jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje (m.in.) z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego -art. 26 § 5 u.p.e.a. Wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym.(art. 1a pkt. 13u.p.e.a.). Przez organ egzekucyjny rozumie się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków (art. 1a pkt. 7 u.p.e.a). Zgodnie z art. 1a pkt. 14 ustawy, przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego rozumie się odpowiednio wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa. Rodzaje obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej określa przepis art. 2 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucji tej podlegają między innymi należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw (art. 2 pkt. 5). Przepis art. 5 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 ustawy jest organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie, lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku.

Odnośnie do obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie wskazać należy, iż jest to obowiązek wynikający z mocy samego prawa. Stosownie bowiem do przepisu art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Art. 13b ust. 2 tej ustawy stanowi, że strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Zgodnie z treścią art. art. 13b ust. 3 ustawy, strefę płatnego parkowania ustala rada gminy (rada miasta). Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt. 1 pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, (art. 13b ust.1). ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek tej opłaty oraz określa sposób jej pobierania- art. 13b ust. 4 pkt. 1 i 3 ustawy. Zgodnie z art. 13f ust. 1 i 2 ustawy za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób pobierania określa również rada gminy (rada miasta), przy czym wysokość tej opłaty nie może przekroczyć kwoty 50,- zł. Jak wynika z przedstawionej wyżej regulacji, dla realizacji obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jako wynikającego z samego prawa, nie jest konieczna konkretyzacja w postaci indywidualnego aktu administracyjnego - nie wymaga ona wydania decyzji administracyjnej skierowanej do podmiotu obowiązek ten naruszającego. Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, Rada Miasta podjęła dnia [...] 2003 r. uchwałę nr [...] w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K, w strefie płatnego parkowania. Uchwałą tą ustalono na terenie K strefę płatnego parkowania na obszarze charakteryzującym się znacznym deficytem miejsc postojowych określonym w załączniku Nr 1 do uchwały, oraz wprowadzono opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w tej strefie w wysokości podanej w załączniku Nr 2. Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie lub przekroczenie czasu opłaconego parkowania w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 50,-złotych (§ 3 uchwały). Opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty pobiera zarząd drogi a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych). Opłaty określone m.in. w art. 13f ust. 1 podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jak stanowi przepis art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W kontrolowanym przez sąd w niniejszej sprawie postępowaniu, dla stosowania powyższej zasady istotna jest okoliczność, że - jak już wskazano wyżej, obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa i nie wynika on z indywidualnego aktu administracyjnego, wydanego w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W tej sytuacji, dłużnik nie ma możliwości wdania się w spór co do meritum sprawy wcześniej, aniżeli dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego i w formie określonej przepisem art. 33 u.p.e.a., czyli w drodze wniesienia zarzutów. Na tym dopiero etapie powstaje dla dłużnika możliwość obrony swoich racji, oraz obrony swoich interesów (por. wyroki WSA w Gdańsku z 26.04.2012r., III SA/Gd 107/12, Legalis, WSA w Krakowie z 20.10.2012r., III SA/Kr 1167/11, Lex nr 1214982). Po wniesieniu zarzutu przez dłużnika, organ egzekucyjny zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązek stosowania przepisów kpa wynika z art. 18 u.p.e.a. Organ powinien więc dokonać weryfikacji istnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej przez J. S., a weryfikacja ta winna być dokonana z uwzględnieniem przepisów kpa regulujących prowadzenie postępowania dowodowego, tj. art .7, 77 i 80 kpa. w odpowiedzi na zarzuty skarżącego, organ powinien był w sposób niewątpliwy wykazać istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu stanowiska. Wbrew twierdzeniom organów, brak w materiale dowodowym podstaw do uznania, że zdarzenie polegające na parkowaniu przez skarżącego samochodem osobowym o nr. rej. [...], w strefie płatnego parkowania miało miejsce w dniu i o godzinie wskazanej przez organ. W szczególności nie dają podstawy do takiego uznania kopie zdjęć fotograficznych, mające zdaniem organu świadczyć niewątpliwie o dacie i godzinie postoju samochodu stanowiącego własność skarżącego. Nie stanowi zdaniem sądu wystarczającego dowodu na okoliczności będące podstawą egzekwowania opłaty dodatkowej sama treść zawiadomienia skierowanego do skarżącego w dniu 15 września 2006r, ponieważ nie jest poparta żadnym dającym się zweryfikować dowodem. W tej sytuacji należało uznać że dowody, na podstawie których uznano, iż powstał po stronie skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, o której mowa we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych, oraz przepisach uchwały nr [...] Rady Miasta były niewystarczające do prowadzenia egzekucji. Zatem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta o uznaniu zarzutu za nieuzasadniony o uznaniu wniesionego przez J. S. zarzutu a nieuzasadniony zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 77 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.