Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 2/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1469/15 odrzucające skargę K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1469/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") odrzucił skargę K. W. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 20 sierpnia 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wskazał, że Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do WSA skargę na wskazane wyżej postanowienie Dyrektora IS z dnia 20 sierpnia 2015 r. Z uwagi na fakt, że w aktach niniejszej sprawy brak było pełnomocnictwa dla pełnomocnika Skarżącego, zarządzeniem z dnia 2 października 2015 r. pełnomocnik Skarżącego został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 p.p.s.a., z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia pisma skutkować będzie odrzuceniem skargi.

W przewidzianym terminie pełnomocnik strony przy piśmie z dnia 14 października 2015 r. (data nadania), przesłał poświadczone za zgodność pełnomocnictwo z dnia 12 marca 2015 r. udzielone przez skarżącego, z którego wynika, że: upoważnił on Adwokata K. K. z Kancelarii Adwokackiej w G. do reprezentowania w sprawie prowadzonej przez Urząd Miejski w G. pod sygnaturą [...] przed organami administracji rządowej i samorządowej, sądami administracyjnymi, organami podatkowymi wszystkich instancji oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze WSA stwierdził, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania strona nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie. W ocenie WSA można bowiem uznać, aby stanowiło uzupełnienie braku formalnego skargi w niniejszej sprawie, nadesłanie pełnomocnictwa do działania w innej sprawie ([...]) i prowadzonej przez inny organ (Urząd Miejski), gdy skarga dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 58 § 1 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie jakoby zachodził w przedmiotowej sprawie brak formalny polegający na braku przedłożenia przez Adwokata K. K. reprezentującego Skarżącego co skutkowało odrzuceniem skargi z dnia 20 sierpnia 2015 r. podczas, gdy skuteczne pełnomocnictwo znajdowało się w aktach sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl w art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązany jest do dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. Jeżeli pismo nie odpowiada powyższym wymogom, sąd zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., traktuje wady pełnomocnictwa jako brak formalny pisma i wzywa pełnomocnika do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarga na decyzję ostateczną organu administracji publicznej jest kwalifikowanym pismem procesowym, dlatego skutkiem nieuzupełnienia braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie jest, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jej odrzucenie.

W wezwaniu z dnia 6 października 2015 r. WSA wyraźnie wskazał że złożony dokument nie stwierdza umocowania pełnomocnika do występowania przed sądami administracyjnymi i tym samym wezwał pełnomocnika do złożenia stosownego umocowania.

W przewidzianym terminie pełnomocnik strony przy piśmie z dnia 14 października 2015 r. (data nadania), przesłał poświadczone za zgodność pełnomocnictwo z dnia 12 marca 2015 r. udzielone przez Skarżącego, z którego wynika, że: upoważnił on Adwokata K. K. z Kancelarii Adwokackiej w G. do reprezentowania w sprawie prowadzonej przez Urząd Miejski w G. pod sygnaturą [...] przed organami administracji rządowej i samorządowej, sądami administracyjnymi, organami podatkowymi wszystkich instancji oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W tej sytuacji WSA zasadnie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. W kwestii złożonego przez pełnomocnika Skarżącego pełnomocnictwa, należy stwierdzić że nie można z niego wywodzić skutków w postaci umocowania w toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Bezzasadna jest również argumentacja Skarżącego zawarta w zażaleniu, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach administracyjnych nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku doręczenia na wezwanie sądu pełnomocnictwa. Za nieprawidłowością stanowiska Skarżącego w tym względzie przemawia nie tylko wykładnia językowa ale także wykładnia systemowa i celowościowa art. 37 § 1 p.p.s.a. Podzielić należy pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył. Nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi, czy też dokonaną przed sądem, ale w innym, zakończonym postępowaniu. Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa. Nie powinno budzić wątpliwości, że oba te przepisy odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i oba dotyczą akt sądowych danej sprawy. Poza tym, gdyby intencją ustawodawcy było zwolnienie pełnomocnika Skarżącego z przedkładania pełnomocnictwa w sytuacji, gdy znajduje się ono w aktach administracyjnych lub zostało dołączone w innej, zakończonej sprawie danego podatnika, to regulację taką w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi by niewątpliwie zawarł (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2014 r. II FSK 3769/13, publ. w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe, należało przyjąć, że prawidłowym było przyjęcie, iż skarga zawierała braki formalne, których nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.

Z tego powodu, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.