Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 664/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" lub "organ"), po rozpoznaniu odwołania P. C., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 7 stycznia 2022 r., nr [...]

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu 15 marca 2021 r. P. C. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy S. - Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia łub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad niepełnosprawnym dziadkiem: panem Z. P., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nr [...] z dnia 07 stycznia 2021 r. wydanym na stałe przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P..

Decyzją nr [...] z dnia 14 czerwca 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia 27 września 2021 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wysłuchał córki Z. P. sporządzając z tych czynności protokoły odpowiednio z dnia 09 grudnia 2021 r. z rozmowy z panią E. Z. i z dnia 29 listopada 2021 r. z rozmowy z panią M. C..

Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją nr [...] wydaną dnia 07 stycznia 2022 r. ponownie odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Od powyższej ponownej decyzji odwołanie wniósł P. C. podnosząc, że nie zgadza się z decyzją organu pierwszej instancji i wniósł o jej uchylenie oraz o przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu odwołania zarzucono błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1 b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.10.2014 r. o sygn. akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę na osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. W odwołaniu podniesiono także, że Wnioskodawca opiekuje się dziadkiem, który ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności i w konsekwencji sprawowania tej opieki P. C. nie może podjąć zatrudnienia. Podniesiono również, że M. C. nie może opiekować się ojcem ze względu na stan zdrowia, natomiast E. Z. mieszka w B. , nie posiada środka transportu i kontakty z ojcem są rzadkie.

W niniejszej sprawie wyjaśnienia więc wymaga, czy organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił sprawę ustalając, że w sprawie nie zaktualizował się obowiązek alimentacyjny pana P. C. względem dziadka - Z. P. i do sprawowania opieki nad Z. P. zobowiązane są córki Z. P. - M. C. i E. Z..

Decyzją z dnia 27 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy podnosząc, iż przyczyną, która legła u podstaw odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego jest okoliczność, że osoba wymagająca opieki posiada osoby spokrewnione w pierwszej kolejności, tj. córki nielegitymujące się orzeczeniami o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Po przytoczeniu treści przepisów prawa organ wyjaśnił, iż okoliczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia to warunki konieczne do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale nie jedyne. Z woli ustawodawcy prawo to bowiem może przysługiwać tylko osobie, na której ciąży względem osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny.

Organ zaznaczył, iż w materiale niniejszej sprawy znajdują się protokoły z rozmów przeprowadzonych przez organ I instancji z córkami Z. P. na okoliczności dotyczące możliwości sprawowania opieki nad Z. P. przez Jego córki. W protokole z dnia 29 listopada 2021 r. ustalono, że ze względu na stan zdrowia M. C. nie jest w stanie podjąć się ciągłej opieki nad ojcem, Z. P.. Ustalono bowiem, że M. C. posiada schorzenia, które uniemożliwiają podjęcie się tej opieki mimo, że nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Są to takie schorzenia jak: cukrzyca, tarczyca, nadciśnienie tętnicze, dusznica. Nadto do protokołu załączono zaświadczenie o stanie zdrowia M. C., z którego wynika, że przewlekle choruje przede wszystkim na zwyrodnienie kręgosłupa czy przewlekle zapalenie korzeni nerwowych. Ponadto do ww. protokołu dołączono orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia (sygn. [...]) z dnia 28 maja 1995 r., którym zaliczono panią M. C. do trzeciej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia. Orzeczenie to wydane zostało jednak czasowo do sierpnia 1998 r., zatem w niniejszej sprawie nie stanowi dowodu na okoliczności dotyczące stanu zdrowia M. C.. M. C. ma jednak obecnie [...]. lata, jest w wieku poprodukcyjnym i biorąc przy tym pod uwagę ww. schorzenia M. C., w szczególności chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa oraz dusznicę uznać należy, iż są to okoliczności, które z obiektywnych przyczyn powodują brak możliwości sprawowania opieki nad Z. P..

Z kolei w protokole z dnia 09 grudnia 2021 r. ustalono, że E. Z. wyraziła chęć sprawowania opieki nad ojcem, jednak mimo szczerych chęci nie odwiedza ojca, bowiem źle się czuje przebywając u ojca gdyż czuje się dyskryminowana. Jak wynika z treści protokołu, pomiędzy E. Z. a jej siostrą M. C. oraz jej synem P. C. istnieje konflikt rodzinny, którego podłożem są sprawy majątkowe i dlatego E. Z. nie odwiedza ojca. Konflikt ten nie stanowi jednak obiektywnej przyczyny z powodu, której E. Z. nie podejmuje się opieki nad ojcem, lecz jest przyczyną subiektywną. W konsekwencji w niniejszej sprawie uznać należy, że obowiązek alimentacyjny E. Z. względem Z. P. nie jest wyłączony i w konsekwencji nie zaktualizował się obowiązek alimentacyjny P. C. jako zobowiązanego w dalszej kolejności do alimentacji względem Z. P..

Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł P. C. wskazując, iż nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która podtrzymuje decyzją Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o nie przyznaniu mu świadczenia pielęgnacyjnego w ramach sprawowanej opieki nad 95 letnim dziadkiem Z. P., który posiadał znaczny stopień niepełnosprawności. Zdaniem Skarżącego decyzja ta jest krzywdząca i narusza:

-Art. 2 Konstytucji RP mówiący o zasadach równości i sprawiedliwości społecznej, w czym Skarżący jako wnuk jest gorszym opiekunem, skoro może się nim opiekować, w czym wyręcza Państwo. Jednak już nie ma prawa do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego, ponieważ jest dalszą rodziną.

-Art. 71 ust. 1 Konstytucji RP - Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych.

Skarżący zaznaczył, iż opieka nad chorym dziadkiem nie pozwalała mu na podjecie pracy zarobkowej, gdzie świadczenie pielęgnacyjne mogło by pomóc mu w sytuacji w jakiej się znalazł. Skarżący wyjaśnił, iż dziadkiem opiekuje się od kilku lat, gdzie wcześniej mógł pozwolić sobie na pracę na umowę zlecenie.

Skarżący podkreślił, iż jego mama M. C. ze względu na swoje choroby i schorzenia nie ma możliwości zajęcia się swoim ojcem, a z kolei druga córka dziadka E. Z., jak wskazuje w uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mogłaby zająć się swoim ojcem. Skarżący podniósł, iż E. Z. nigdy nie miała utrudnionego kontaktu ze swoim ojcem, a nawet pewnego czasu Skarżący z matką chcieli by sama też wzięła udział w pomocy swojemu ojcu, jednak E. Z. zawsze miała jakieś wymówki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy odmawiającej Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad dziadkiem.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 615, zwanej dalej: "u.ś.r."), obowiązujące na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności art. 17 u.ś.r.

Wskazać więc należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Według zaś ust. 1a tego przepisu ustawy, osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Stosownie do art. 17 ust 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że Z. P. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i wymaga całodobowej opieki i pomocy w codziennych czynnościach innych osób.

Poza sporem pozostaje również kwestia, iż Z. P. ma dwie córki M. C. i E. Z..

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy Skarżącemu - jako wnukowi, czyli osobie spokrewnionej z osobą wymagająca opieki w dalszym stopniu przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w sytuacji gdy są osoby zobowiązane do alimentacji w pierwszej kolejności.

Rozstrzygając powyższe w pierwszej kolejności wskazać należy, iż brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17 ust.1a u.ś.r. niewątpliwie nasuwa pewne trudności interpretacyjne zwłaszcza przy zastosowaniu wykładni językowej obydwu tych norm. Norma zawarta w art. 17 ust.1 pkt 4 u.ś.r. dotyczy innych osób niż wymienione w pkt 1-3 art.17 ust.1, a więc innych niż matka i ojciec, opiekun faktyczny dziecka i osoba będąca rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Tak więc przepis ten może dotyczyć zarówno małżonka jak i innych krewnych, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny. Z kolei art. 17 ust. 1a pkt 2 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje spośród osób wymienionych w ust. 1 pkt 4 osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy m.in. nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie wskazuje się, że ograniczenia wynikające z regulacji art. 17 ust. 1a u.ś.r. nie powinny mieć zastosowania w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów (a więc niezależnych od niego) nie jest w stanie sprawować opieki nad potrzebującym - tj. gdy zachodzą okoliczności wymienione w art. 132 k.r.o., do którego odsyła art. 17 ust. 1 u.ś.r. (por. wyroki NSA: z dnia z 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1062/14; z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1286/14; z dnia 12 maja 2017r., sygn. akt I OSK 328/16, CBOSA).

Warto w tym miejscu wskazać, iż art. 17 ust. 1 u.ś.r., przez odesłanie do przepisów ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jednoznacznie wskazuje krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji. Z woli ustawodawcy, nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja z zatrudnienia dla jej sprawowania, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną, wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Z kolei zgodnie z art. 128 k.r.o. obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny), obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych – obciąża bliższych stopniem przed dalszymi (art. 129 § 1 k.r.o.). Krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym (art. 129 § 2 k.r.o.). Zasadą jest również, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo, gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 k.r.o.). Z art. 617 § 1 k.r.o. wynika, że krewnymi w linii prostej są zstępni (syn, córka, wnuk, prawnuk) oraz wstępni (rodzice, dziadkowie, pradziadkowie).

Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, ukształtowanym na tle instytucji świadczenia pielęgnacyjnego podkreśla się, że prawo ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne wywodzi się z obowiązku alimentacyjnego, o którym mowa w przepisie art. 128 i następnych k.r.o., a który sprowadza się do obowiązku dostarczania środków utrzymania (niekiedy także środków wychowania) i obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Obowiązek alimentacyjny może polegać albo na świadczeniu określonych sum pieniężnych, albo na dostarczaniu w naturze określonej ilości produktów potrzebnych do życia, bądź też na osobistych staraniach. W sytuacji, gdy zobowiązany do alimentacji wybiera ten ostatni sposób wspomagania potrzebującej osoby mu bliskiej, rezygnując z zatrudnienia po to, by osobistym staraniem wspierać tę osobę, z pomocą przychodzi mu Państwo. Osoba zobowiązana do alimentacji otrzymuje w zaistniałej sytuacji pomoc polegającą na przyznaniu jej świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie to jest niejako surogatem wynagrodzenia za pracę. Jest to bowiem określona przepisami kwota pieniężna, z którą wiąże się również opłacanie przez Państwo składek emerytalno-rentowych. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że pomoc świadczona w taki sposób przez Państwo jest przeznaczona dla konkretnych przypadków, to jest dla osób, które obciąża obowiązek alimentacyjny. Zaakcentować należy, że obowiązek ten powstaje z mocy prawa, a nie z wyboru dokonanego w danej rodzinie przez jej członków. Obowiązek alimentacyjny osoby zobowiązanej w dalszej kolejności powstaje dopiero przy spełnieniu się określonych prawem przesłanek i jest to wówczas jej własny obowiązek (a nie cudzy przez nią wypełniany). Z przytoczonych regulacji wynika, że uzyskanie uprawnienia do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osobę zobowiązaną do alimentacji w dalszej kolejności możliwe jest w sytuacji, gdy brak jest osoby zobowiązanej w bliższej kolejności – gdy takiej osoby w ogóle nie ma lub gdy osoba taka nie jest w stanie sprawować opieki nad potrzebującym. Świadczenie pielęgnacyjne jest bowiem świadczeniem przeznaczonym wyłącznie dla określonej wyżej kategorii osób (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 198/12, ONSAiWSA 2013, Nr 4, poz. 69, CBOSA).

Z powyższych względów słusznie wskazało SKO, iż przy dokonywaniu wykładni przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. nie można zawsze ograniczać się jedynie do wykładni literalnej oraz że dopiero ustalenie obiektywnych okoliczności uniemożliwiających realizowanie obowiązku alimentacyjnej przez zobowiązanych w pierwszej kolejności, umożliwiałoby przyznanie świadczenia wnukowi.

Wobec powyższego w ocenie Sądu skoro Z. P. ma córki, które niewątpliwie zobowiązane są do alimentacji wobec ojca, to przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wnukowi istniałyby jedynie w sytuacji, gdyby obie córki nie były w stanie zadośćuczynić temu obowiązkowi. Przy czym pamiętać należy, iż nie chodzi tylko o brak możliwości sprawowania przez nie opieki nad niepełnosprawnym ojcem w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., ale także o brak możliwości dostarczenia przez nie środków pieniężnych potrzebnych do zapewnienia odpowiedniej opieki przez inne osoby.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgromadzony przez organ materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, iż ziściły się przesłanki do przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia.

W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, iż osoba zobowiązana do alimentacji w pierwszej kolejności tj. E. Z. (córka osoby wymagającej opieki) z obiektywnych powodów niezależnych od niej nie jest w stanie wypełnić ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego. Wbrew przeciwnie z nadesłanych akt administracyjnych jednoznacznie wynika, iż córka osoby wymagającej opieki nie tylko ma możliwość sprawowania opieki, to dodatkowo opiekę tą chce sprawować (protokół z rozmowy k. [...] akt administracyjnych). Natomiast podnoszone w skardze okoliczności, iż córka osoby wymagającej opieki pomimo deklaracji faktycznie nie chce sprawować tej opieki nie mają znaczenia przy ocenie istnienia jej obowiązku alimentacyjnego.

W tym miejscu wskazać należy, iż art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie chodzi o chęci sprawowania opieki ale obiektywny brak możliwości sprawowania tej opieki.

Z powyższych względów nie można uznać, iż na gruncie niniejszej sprawy zaktualizował się obowiązek wnuka względem dziadka, a tym samym, że zostały spełnione przesłanki do przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.