Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 169/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 6, art.247
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: I. odrzucić skargę, II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 marca 2020 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - między innymi - na opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Starszego Administratora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Przedmiotową skargę strona wniosła za pośrednictwem organu administracyjnego, którego akt zaskarżyła. Ponadto skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia adwokata

W odpowiedzi organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu braku wyczerpania toku instancji przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 , dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie , o czym stanowi § 2 cytowanego przepisu.

W analizowanej sprawie jako przedmiot zaskarżenia skarżący określił między innymi decyzję z dnia 3 grudnia 2019 r., nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Starszego Administratora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Wskazane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Jak wynika z przywołanych na wstępie przepisów ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest m.in. od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że strona winna wpierw wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, aby następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugo-instancyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec tego w niniejszej sprawie, aby zakwestionować zaskarżoną decyzję skarżący winien był w pierwszej kolejności wnieść odwołanie w ustawowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., co zresztą uczynił. Następnie zaś miał prawo zakwestionować wydaną przez Kolegium decyzję w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Mając zatem na uwadze przywołane okoliczności należało stwierdzić, że skarga wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna. Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., i w konsekwencji do odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.

W zaistniałej sytuacji nie było już potrzeby odrębnego rozpatrzenia pozostałych, wynikających ze skargi i z nią ściśle związanych żądań. Wprawdzie zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, o czym stanowi art. 247 p.p.s.a.

Natomiast o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w badanej sprawie, albowiem nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej i z tego powodu podlegającej odrzuceniu. Stanowi to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.

Jedynie dla porządku wskazać należy, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych – na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. h) p.p.s.a. – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.