Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1680/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru zamontowania podświetlanego kasetonu reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] września 2007 r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej G. Sp. z o.o. w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2007 r., Nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 14 września 2007 r. G. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zwanej dalej Spółką - wniósł sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego zamiaru zamontowania podświetlanego kasetonu reklamowego [...] m na elewacji budynku przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka nie uzupełniła braków zgłoszenia w terminie wskazanym w postanowieniu z dnia [...] września 2007 r., Nr [...], zobowiązującym do złożenia brakujących dokumentów.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka, zarzucając naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez niedoręczenie sprzeciwu w terminie 30 dni. Zdaniem skarżącej Spółki zgłoszenie zostało dokonane w dniu [...] września 2007 r., a sprzeciw został doręczony Spółce w dniu [...] listopada 2007 r. Wydane w międzyczasie postanowienie z dnia [...] września 2007 r. zobowiązujące do złożenia dokumentów zostało doręczone Spółce w dniu [...] października 2007 r., a wiec również po terminie w jakim organ miał prawo wnieść sprzeciw. Poza tym organ mógł na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wezwać do złożenia dokumentów wymaganych odrębnymi przepisami, a dokumenty wskazane w pkt 1 i 2, tj. przekrój poziomy wschodniej elewacji budynku wraz z projektowaną konstrukcją reklamy i naniesioną granicą działki nr [...], nr i datę zawarcia umowy najmu ze Wspólnotą Mieszkaniową nie należą do takich. Skarżąca podniosła również, że organ nie wskazał na jakiej podstawie żąda dostarczenia dokumentów i z jakich odrębnych przepisów obowiązek takiego uzupełnienia ciąży na wnioskodawcy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., znak [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji uznał postępowanie Prezydenta W. za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] stwierdził, że fakt odebrania przez Spółkę postanowienia w dniu [...] października 2007 r. pozostaje bez znaczenia dla oceny terminowości działania organu I instancji, bowiem do obliczania 30 dniowego terminu upoważniającego do rozpoczęcia robót budowlanych istotny jest dzień nadania postanowienia w placówce pocztowej i powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06 (niepubl.) oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1156/07. Ponadto stwierdził, iż w sytuacji wyznaczenia terminu do uzupełnienia dokumentów, termin na wniesienie sprzeciwu biegnie od nowa czyli w przedmiotowej sprawie od dnia [...] października 2007 r., a sprzeciw został wydany w dniu [...] października 2007 r. i doręczony w dniu [...] listopada 2007 r., a więc w ustawowym terminie. Odnosząc się do nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów organ odwoławczy nie dopatrzył się przekroczenia ustawowych uprawnień oraz uznał za chybiony zarzut naruszenia art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, gdyż organ I instancji nie żądał opinii Konserwatora Zabytków.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 5, 7 Prawa budowlanego, art. 6, art. 7, art. 8, art. 39 i art. 105 § 1 k.p.a. Skarżąca podniosłą te same argumenty co w odwołaniu, a nadto, że organ mógł, zgodnie z k.p.a., dokonać doręczenia przez pracownika i wówczas doręczenie byłoby terminowe. Zdaniem skarżącej Spółki Wojewoda [...] naruszył art. 8 k.p.a., gdyż w analogicznych stanach faktycznych przy identycznym stanie prawnym wcześniej uchylał zgłaszane sprzeciwy z powodu, iż były doręczone Spółce po upływie 30 dni. Na koniec skarżąca podniosła, że załączyła do zgłoszenia oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodne ze wzorem określonym w załączniku do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów oraz że wzór ten nie nakazuje podania szczegółów takich jak data zawarcia i numer umowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga jest zasadna, gdyż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Artykuł ten stanowi, że organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu, w drodze decyzji, od dnia doręczenia zgłoszenia organowi, czyli w razie niewniesienia sprzeciwu w tym terminie 31 dnia inwestor może realizować swój zamiar.

Termin ten jest terminem prawa materialnego, a zatem jest terminem zawitym i nie może być przedłużany.

Nie budzi w rozpoznawanej sprawie wątpliwości, że zgłoszenie zamiaru zamontowania podświetlanej reklamy [...] zostało zgłoszone do Prezydenta W. przy [...] w dniu [...] września 2007 r. (data stempla pocztowego). Zatem termin na wniesienie do zgłoszenia sprzeciwu upłynął organowi w dniu [...] października 2007 r.

Orzecznictwo zarówno tutejszego Sądu jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego było niestety rozbieżne przez kilka lat co do terminu 30-dniowego i funkcjonowały 2 odmienne poglądy. Zgodnie z pierwszym z nich termin 30-dniowy jest terminem na wydanie decyzji i o jego zachowaniu świadczy nadanie sprzeciwu na poczcie w ciągu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia zamiaru montażu reklamy. W tym przypadku nie ma znaczenia czy doręczenie sprzeciwu zainteresowanemu nastąpi również w terminie 30 dni, czy po upływie tego terminu. Zwolennicy drugiego poglądu podkreślają, że do zachowania 30-dniowego terminu nie wystarczy samo wysłanie sprzeciwu, konieczne jest również jego doręczenie.

Wskazane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stojące na stanowisku, że liczy się data nadania sprzeciwu na poczcie jest już nieaktualne.

W świetle najnowszej uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygnatura II GPS 4/08, która ma moc wiążącą dla tutejszego Sądu, termin 30-dniowy jest terminem do doręczenia sprzeciwu. Uchwała ta co prawda dotyczyła sprzeciwu wydawanego przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), a nie sprzeciwu wnoszonego przez organy budowlane w stosunku do zamierzenia instalacji tablic i urządzeń reklamowych. Jednakże charakter zgłaszanego sprzeciwu odnosi podobny skutek, a termin na jego wniesienie jest identyczny, bo 30-dniowy i ma taki sam charakter. Zgodnie z tezą tej uchwały "termin 30 dni do wyrażenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu, na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.), jest terminem do doręczenia sprzeciwu okręgowej radzie adwokackiej lub zainteresowanemu". W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że "brak dowodu doręczenia sprzeciwu najpóźniej ostatniego dnia 30-dniowego terminu, określonego w art. 69 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze, powoduje, że decyzja została jedynie sporządzona, ale nie została doręczona, wobec tego sprzeciw Ministra Sprawiedliwości dotyczący wpisu skarżącego na listę aplikantów adwokackich nie został skutecznie zgłoszony. Termin do zgłoszenia sprzeciwu obejmuje bowiem (...) także doręczenie decyzji". Sąd powołał się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt II GPS 3/07, w której "w sposób wyraźny podkreślono, że unormowania tyczące sprzeciwu (...) muszą być interpretowane zgodnie z zamysłem tych uregulowań zmierzających do maksymalnego skrócenia okresu niepewności, a nie do przedłużania postępowania". Sąd stwierdził, że "decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. (...) Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Fakt, że organ administracji do chwili doręczenia stronie lub ogłoszenia decyzji nie jest związany oznacza, że do tego momentu sporządzona już decyzja może zostać przez ten organ zmieniona, a zatem pozbawiona jest jeszcze przymiotu stabilnego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Bez tego przymiotu nie może wiązać ani organu, ani też strony. Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymagania formalne) ale niedoręczona nie załatwia sprawy, ponieważ nie wiąże organu ani strony". Odnośnie upływu terminu Sąd wskazał, że "po jego upływie Minister Sprawiedliwości traci uprawnienie do zakwestionowania wpisu, natomiast strona może korzystać z przysługujących jej uprawnień". W przedmiotowej uchwale skład orzekający powołał się na rozwiązania przyjęte w k.p.a., z których wynika, że "wyłączną formą zakomunikowania oświadczenia woli jednostce jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji". Z tego względu "przyjmując jako podstawową cechę decyzji administracyjnej uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, nie można przyjąć, że nadanie decyzji przed upływem terminu w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jest uzewnętrznieniem woli. Uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej musi nastąpić tylko przez zakomunikowanie woli jednostce w trybie prawnym, a tym trybem jest wyłącznie doręczenie decyzji".

W związku z powyższym postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] września 2007 r. wydane w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nakładając na skarżącą obowiązek uzupełniania zgłoszenia, które zostało doręczone skarżącej Spółce w dniu [...] października 2007 r. należy uznać za doręczone po terminie 30 dni na doręczenie sprzeciwu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i 210 p.p.s.a.