Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 43/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1,  art. 258 par. 1 i 2  pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: 1. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy;


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, K. M. w dniu 3 marca 2016 r. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczył, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Motywując wniosek skarżący podniósł, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, aktualnie pozostaje bez pracy i ubiega się o przyznanie renty. Powołał się przy tym na trudną sytuację materialną swojej rodziny (w skład której wchodzi jego żona oraz dwóch synów), uzasadniającą objęcie Programem Operacyjnym "Pomoc Żywnościowa 2014-2020", jak również świadczeniami z zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej. Równocześnie wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Jest przy tym - wraz z żoną - współwłaścicielem dwudziestoletniego samochodu, którego wartość "odbiega daleko w dół" od tej kwoty.

Miesięczny dochód netto rodziny skarżącego zadeklarowany został w kwocie 2.160,05 zł, na który składa się pobierany przezeń zasiłek rodzinny (310 zł), wynagrodzenie jego małżonki za pracę świadczoną w niepełnym wymiarze (786,65 zł), stypendia - socjalne i mieszkaniowe pełnoletniego syna, w kwocie ogółem 850 zł oraz stypendia dla młodszego - małoletniego syna (socjalne, w wysokości 100 zł i szkolne, w kwocie 113,40 zł).

Dodatkowo wnioskujący powołał się na okoliczność ponoszenia znacznych kosztów utrzymania, wśród których, obok wyżywienia, leków oraz opłat związanych z zamieszkiwanym lokalem, wymienił między innymi czesne za szkołę młodszego syna, w kwocie 385 zł, należność za akademik dla starszego, w wysokości 340 zł, opłatę za Internet (107 zł), koszty eksploatacji samochodu (230 zł), opłatę za telefon (39,96 zł) i bilet okresowy dla młodszego syna (62,67 zł).

W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.

Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.

Odnosząc się do wniosku K. M. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania.

W toku rozpoznania wniosku uwzględniono fakt, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, pozostaje bez pracy, zaś deklarowany dochód jego czteroosobowej rodziny jest niewątpliwie niski. Pomimo to uznano jednak, że nie spełnił on przesłanki określonej w przywołanym art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy tu podkreślić, iż z brzmienia tego przepisu wynika, że o ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy" [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). Oznacza to, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wnioskująca zamierza wywieść skutki prawne leży po stronie wnioskodawcy, a rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319). Przyznanie prawa pomocy może zatem nastąpić wyłącznie wtedy, gdy wnioskodawca zobrazuje swoją sytuację materialną w sposób jasny, jednoznaczny i wolny od wątpliwości.

Zdaniem rozpoznającego wniosek, skarżący wymogu tego nie zachował. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że K. M. składał na przestrzeni ostatnich trzech miesięcy liczne wnioski o przyznanie prawa pomocy. W kilku sprawach (np. sygn. akt IV SA/Gl 1142/15 i IV SAB/Gl 154/15 - wnioski złożone w grudniu 2015 r.) zostały one uwzględnione, z kolei w kilku innych (np. sygn. akt IV SAB/Gl 1/16 i IV SAB/Gl 165/15 - wnioski złożone w styczniu 2016 r.) odmówiono mu przyznania prawa pomocy. Zestawienie treści powyższych wniosków z wnioskiem złożonym w zakresie sprawy niniejszej wskazuje na istotne rozbieżności pomiędzy oświadczeniami skarżącego co do ponoszonych kosztów utrzymania.

Po pierwsze, uwagę zwracają bardzo znaczne różnice pomiędzy wydatkami ponoszonymi na żywność: we wnioskach składanych w grudniu 2015 r. skarżący oświadczał, że na żywność dla swojej rodziny przeznacza 1.000 zł, następnie - we wnioskach złożonych w styczniu 2016 r. podał kwotę 3.100 zł (ponad trzykrotnie wyższą niż poprzednio), we wniosku, który złożył w dniu 15 lutego 2016 r., w sprawie o sygn. akt IV SAB/Gl 22/16, określił wysokość tych wydatków jako zaledwie 300 zł (tu kwota jest ponad dziesięciokrotnie niższa niż w miesiącu poprzednim), z kolei we wniosku niniejszym podał kwotę 420 zł. Warto podkreślić, że z treści wszystkich przywołanych wyżej formularzy "PPF" nie wynika, aby w składzie jego gospodarstwa domowego dochodziło w tym czasie do jakichkolwiek zmian, ani też, aby miały miejsce inne okoliczności mogące tłumaczyć aż tak wielkie różnice pomiędzy wspomnianymi wydatkami.

Po drugie, we wnioskach złożonych w zakresie powyższych spraw o sygn. akt IV SA/Gl 1142/15, IV SAB/Gl 154/15, IV SAB/Gl 1/16 i IV SAB/Gl 165/15, skarżący wymienił wśród kosztów utrzymania (poza żywnością): lekarstwa (150 zł), energię elektryczną (149 zł), gaz (35 zł), opłatę za szkołę syna A. (385 zł), opłatę za akademik syna P. (340 zł) oraz ratę kosztów sądowych (155 zł). Tymczasem w treści wniosku złożonego w sprawie niniejszej, poza wskazanymi kosztami, skarżący wymienia inne wydatki, na które w cytowanych wyżej wcześniejszych wnioskach się nie powoływał, a mianowicie: Internet (107 zł), eksploatację samochodu (230 zł) oraz telefon (39,96 zł).

Oznacza to, że albo w okresie ostatniego miesiąca wnioskodawca wraz z żoną zakupił samochód, nabył telefon i zawarł umowę z operatorem internetowym (a wszystko to świadczyłoby o poprawie sytuacji materialnej i o istnieniu niewątpliwych możliwości płatniczych - nawet przyjąwszy, że chodzi o samochód dwudziestoletni, musiałby on przecież kosztować co najmniej około tysiąca złotych), albo koszty eksploatacji pojazdu oraz opłaty za korzystanie z sieci Internet i za telefon musiały być przezeń ponoszone także w miesiącach poprzednich. W tym drugim przypadku wątpliwości budzić musi jednak fakt, iż nie wykazał tych kosztów we wcześniej złożonych wnioskach, pomimo, że opiewają one w sumie na znaczną przecież kwotę 376,96 zł.

Opisane wyżej rozbieżności są na tyle poważne, że rzucają cień na wiarygodność oświadczeń skarżącego.

Niezależnie od powyższego, należy zwrócić uwagę, że we wszystkich składanych dotychczas wnioskach, skarżący powołuje się na trudną sytuację materialną i określa siebie jako osobę ubogą. Tymczasem, w ocenie rozpoznającego wniosek, z oświadczeniami o ubóstwie wnioskodawcy nie da się pogodzić części wydatków, które deklaruje on w swoich wnioskach. Trudno przecież uznać za osobę ubogą kogoś, kto przeznacza na samo korzystanie z sieci Internet kwotę 107 zł miesięcznie (choć na rynku istnieją znacznie tańsze oferty), bądź wydatkuje na żywność dla czteroosobowej rodziny aż 3.100 zł (jak deklarował to we wnioskach złożonych w styczniu 2016 r.). Marginalnie warto dodać, że wydatkiem tego rodzaju jest również kwota 385 zł w ramach miesięcznej opłaty za szkołę młodszego syna, uczęszczającego do gimnazjum. Jakkolwiek nie sposób kwestionować zasadności finansowania edukacji dziecka, to jednak nie można się zgodzić, aby wspomniany - znaczny przecież - wydatek zaliczał się do kosztów niezbędnych, związanych z zaspokojeniem elementarnych, koniecznych potrzeb życiowych, skoro A. M. mógłby równie dobrze pobierać naukę nieodpłatnie, w szkole publicznej.

W świetle powyższego nie sposób zgodzić się, aby uiszczenie kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do wpisu w kwocie 100 zł mogło poskutkować uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu rodziny skarżącego.

Przez uszczerbek, o którym mowa w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć dopiero takie zachwianie sytuacji materialnej i bytowej, które skutkowałoby brakiem możliwości zapewnienia sobie i najbliższym minimum warunków socjalnych (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2005 r.; sygn. akt: II FZ 137/05 - orzeczenie dostępne w CBOSA). Skoro zatem skarżący jest w stanie ponosić wydatki zdecydowanie wykraczające poza zakres elementarnych, podstawowych kosztów utrzymania, to trudno przyznać aby uiszczenie wymaganych kosztów sądowych miało poskutkować groźbą powstania po jego stronie tak dotkliwej szkody.

Mając na uwadze wszystkie powołane wyżej okoliczności, uznano, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy.