Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 43/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja nakazująca doprowadzenie do stanu sprawności technicznej naziemnej linii energetycznej średniego napięcia wydana została z naruszeniem prawa oraz odstąpienia od uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia [...], stwierdzono, iż decyzja nr [...] z dnia [...] roku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nakazująca A S.A. z/s przy ul. S., L. - jako właścicielowi obiektu budowlanego, doprowadzenie do stanu sprawności technicznej nadziemną linię energetyczną średniego napięcia SN-759 20 kV wraz ze słupami żelbetowymi, zlokalizowaną w L. na działkach nr [...],[...],[...],[...] AM [...], obręb [...][...],[...] AM [...], obręb [...];[...],[...] AM [...], obręb [...];[...],[...],[...],[...] AM [...],obręb [...] - wydana została z naruszeniem prawa oraz odstępującej od jej uchylenia z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego a mianowicie: nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Od tej decyzji odwołała się E. K. reprezentowana przez pełnomocnika B. S..

Decyzją nr [...] z dnia [...] roku D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. K., reprezentowanej przez pełnomocnika B. S., od opisanej decyzji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na uzasadnienie organ wskazał, że dnia 24 czerwca 2015 roku E. K. reprezentowana przez B. S. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji [...] z dnia [...] roku na podstawie art. 145 § 4 Kpa. Pismem z dnia 20 lipca 2015 roku PINB w L. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w L. z pytaniem w jakim terminie B. S. zapoznała się z aktami sprawy dot. prowadzonego postępowania administracyjnego przez Wydział Geodezji, Kartografii i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w L. w zakresie udzielenia zezwolenia na czasowe zajęcie części nieruchomości działki nr [...] AM [...], obręb [...] L. i uzyskała wiedzę o istnieniu w obiegu prawnym decyzji PINB w L. nr [...] z dnia [...]. Pismem z dnia 31 lipca 2015 roku Starostwo Powiatowe w L. odpowiedziało, iż B. S. zapoznała się ze zgromadzonymi dokumentami w dniu 22 czerwca 2015 roku.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...], PINB w L. wznowił, w oparciu o wniosek pełnomocnika E. K. - współwłaściciela działki nr [...] AM [...], obręb [...] L., postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją PINB w L. nr [...] z dnia [...], nakazującej A S.A. z siedzibą przy ul. S., L., doprowadzenie do stanu sprawności technicznej nadziemnej linii energetycznej średniego napięcia SN-759 20 kV, wraz z słupami żelbetowymi, zlokalizowaną w L. na działkach nr [...] poprzez: zdemontowanie uszkodzonych (złamanych) słupów nr 3, 4, 5, 6, 7, 9 i 10 i zamontowanie słupów strunobetonowych wraz z konstrukcją wsporczą i izolatorami liniowymi oraz założenie na zamontowanych słupach przewodów AFL6 o przekroju 35 mm2 wraz z wykonaniem niezbędnych badań rezystancji uziemienia całości linii, w terminie do 30 czerwca 2015 roku. Pismem z dnia 20 sierpnia 2015 roku PINB w L. zwrócił się do E. K. reprezentowanej przez B. S. o przedłożenie dokumentów potwierdzających występowanie obecnych czy też poprzednich właścicieli (współwłaścicieli) działki nr [...] AM [...] obręb [...] L. o ustanowienie służebności przesyłu, bądź żądanie wykupu części działki zajętej pod linię w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma. Z takim pismem PINB w L. zwrócił się, także do spółki A S.A. W odpowiedzi na pismo spółka A S.A. poinformowała, iż działania zmierzające do ustanowienia prawa do gruntów zajętych przez linię energetyczną średniego napięcia SN-759 podejmowane były w latach 2000/2001 jeszcze przez B w L., której A S.A. jest następcą prawnym. W wyniku podejmowanych wówczas przez kopalnię kroków doszło do ustanowienia prawa użytkowania na trzech nieruchomościach, przez które przebiega ta linia. W stosunku do właścicieli pozostałych nieruchomości podjęte działania nie dały rezultatu. Przy piśmie z dnia 9 września 2015 roku B. S. przedstawiła oświadczenie R. K. z dnia 8 września 2015 roku z notarialnie poświadczonym podpisem, która była poprzednim współwłaścicielem działki nr [...] AM [...], obręb [...] L., ul. S. W oświadczeniu R. K. przedstawiła sytuację dotyczącą prawa własności działki, okresu budowy linii elektroenergetycznej L-759 20 kVw latach 70-tych, usiłowania legalizacji linii w 2000 roku oraz budowy nowej linii elektroenergetycznej przez C w L. Dnia [...] PINB w L. wydał decyzję nr [...], odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji PINB w L. nr [...] z dnia [...] roku, nakazującej A S.A. z siedzibą przy ul. S. , L., doprowadzenie do stanu sprawności technicznej nadziemną linię energetyczną średniego napięcia SN-759 20 kV, wraz z słupami żelbetowymi, zlokalizowaną w L. na działakach nr [...], poprzez: zdemontowanie uszkodzonych (złamanych) słupów nr 3, 4, 5, 6, 7, 9 i 10 i zamontowanie słupów strunobetonowych wraz z konstrukcją wsporczą i izolatorami liniowymi oraz założenie na zamontowanych słupach przewodów AFL6 o przekroju 35 mm2 wraz z wykonaniem niezbędnych badań rezystancji uziemienia całości linii, w terminie do 30 czerwca 2015 roku.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]z dnia [...] roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dnia [...] roku PINB w L. wydał decyzję nr [...], odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji PINB w L. nr [...] z dnia [...] roku, nakazującej A S.A. z siedzibą przy ul. S., L., doprowadzenie do stanu sprawności technicznej nadziemną linię energetyczną średniego napięcia SN-759 20 kV, wraz z słupami żelbetowymi, zlokalizowaną w L. na działkach nr [...] poprzez: zdemontowanie uszkodzonych (złamanych) słupów nr 3, 4, 5, 6, 7, 9 i 10 i zamontowanie słupów strunobetonowych wraz z konstrukcją wsporczą i izolatorami liniowymi oraz założenie na zamontowanych słupach przewodów AFL6 o przekroju 35 mm2 wraz z wykonaniem niezbędnych badań rezystancji uziemienia całości linii, w terminie do 30 czerwca 2015 roku. Od tej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie wniosła E. K. reprezentowana przez pełnomocnika B. S.

Następnie organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...]roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB w L. Decyzja ta została zaskarżona przez E. K., reprezentowaną przez pełnomocnika B.S., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 12 września 2017 roku, sygn. akt II SA/Wr 378/17, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Dnia [...] roku PINB w L. wydał decyzję nr [...], stwierdzającą, iż decyzja nr [...] z dnia [...] roku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nakazująca A S.A. - jako właścicielowi obiektu budowlanego, doprowadzenie do stanu sprawności technicznej nadziemną linię energetyczną średniego napięcia SN-759 20 kV wraz ze słupami żelbetowymi, zlokalizowaną w L. na działkach nr [...] - wydana została z naruszeniem prawa oraz odstępującą od uchylenia tej decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie: nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Od tej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie wniosła E. K. reprezentowana przez B. S.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie materiału zgromadzonego w tej sprawie, w oparciu o przepisy obowiązującego prawa oraz zbadaniu zasadności argumentów podnoszonych w odwołaniu stwierdził, że oprotestowana decyzja wydana została na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. zgodnie, z którym: "w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. "Celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie "zwykłe" było dotknięte określonymi wadami, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). W wyniku przeprowadzenia wznowionego postępowania mogą zapaść następujące rozstrzygnięcia: decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.); decyzja uchylająca decyzję dotychczasową i rozstrzygająca o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa i wskazująca okoliczności, z powodu których nie może ona zostać uchylona (art. 151 § 2 k.p.a.). Z treści art. 146 § 2 k.p.a. wynika, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które organ ocenia jako zgodne z prawem materialnym. Z wyroku NSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2006 roku, sygn. akt II OSK 503/05 wynika m.in., że kontrola decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym z istoty swej powinna odbywać się w stanie faktycznym i stanie prawnym takim, jaki miał miejsce w dacie wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, gdyż tylko wtedy można sprawdzić prawidłowość tej decyzji. Odmowa wzruszania decyzji ostatecznych (art. 151 § 2, art. 156 § 2 k.p.a.) jest zawsze kompromisem pomiędzy zasadą praworządności a zasadg trwałości decyzji ostatecznych, w tych przypadkach ustawodawca daje pierwszeństwo tej drugiej zasadzie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż z analizy akt sprawy wynika, że E. K. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia [...] roku. Oznacza to, iż decyzja wydana została z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Jednakże organ wskazuje, iż materialnoprawną podstawę owej decyzji stanowi art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, którego celem jest, aby jego stosowanie prowadziło do zapewnienia właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. W związku z powyższym przy zastosowaniu tej regulacji, co do zasady, nie mają znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających przesłanki określone w tym artykule. Orzekający w sprawie na podstawie tej regulacji organ nadzoru budowlanego nie ma więc uprawnień do badania przyczyn powstania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Nie może badać również kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w żadnym razie nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu. Na zastosowanie nakazu nie wpływa też okoliczność, czy i w jakim stopniu adresat decyzji jest winny powstania przesłanek zobowiązujących organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i zakończenia go odpowiednim zakazem. Organ zaznacza, że decyzja wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest decyzją związaną tzn. zaistnienie przesłanek wskazanych w tym przepisie, obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji, mocą której właściciel lub zarządca nieruchomości będzie zobowiązany podjąć działania określone tą decyzją by usunąć stwierdzone nieprawidłowości. Wystąpienie przesłanki wymaga reakcji organu w postaci decyzji zobowiązującej do wykonania określonych czynności, obliczonych na rezultat w postaci usunięcia nieprawidłowości. Wskazać należy, że art. 66 ust. 1 jest powiązany z art. 61 ustawy Prawo budowlane, który jednoznacznie określa kto jest adresatem decyzji wydawanej w sytuacjach wskazanych w art. 66 ust. 1 tej ustawy. Adresatami decyzji są - w zależności od stanu faktycznego sprawy - właściciel, użytkownik wieczysty, zarządca, a w pewnych sytuacjach także inny podmiot, który np. z upoważnienia tych podmiotów sprawuje pieczę nad tym, aby obiekt był utrzymywany i użytkowany właściwie. Zasadnicze znaczenie ma więc to kto jest właścicielem obiektu budowlanego albo kto sprawuje nad nim zarząd. Utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7, czyli m.in. w zakresie bezpieczeństwa użytkowania i bezpieczeństwa konstrukcji.

Mając na względzie powyższe organ uznał, że adresat obowiązków określonych w decyzji PINB w L. nr [...] z dnia [...] roku został prawidłowo określony. Ponadto z zebranego materiału dowodowego w postaci oceny technicznej sporządzonej przez inż. B. C. wynika, iż słupy o nr 3, 4, 5, 6, 7, 9, i 10 są w złym stanie technicznym (uległy uszkodzeniu - złamaniu). Uszkodzenie słupów spowodowało, że przewody linii napowietrznej w wielu miejscach są poprzerywane co skutkuje brakiem możliwości bezpiecznego użytkowania całej linii. Oznacza to, iż wystąpiły przesłanki określone w art. 66 ust. 1 w pkt 1 oraz 3 ustawy, a co za tym idzie organ nadzoru budowlanego I stopnia zobligowany był do reakcji - wydania decyzji zobowiązującej do wykonania określonych czynności, obliczonych na rezultat w postaci usunięcia zaistniałych nieprawidłowości. Na marginesie organ zauważa, iż w związku z niewykonaniem obowiązków nałożonych przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego decyzją nr [...] z dnia [...]roku, PINB w L. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] oraz wydał postanowienie znak: [...] z dnia [...] roku, którym nałożył na zobowiązaną grzywnę w kwocie 5000 zł. Pismem z dnia 4 listopada 2015 roku zobowiązana spółka, powołując się na art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wniosła zarzut do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W wyniku rozpatrzenia powyższego zarzutu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku oddalił zarzut. Następnie tut. organ postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. Postanowienie to zostało zaskarżone do WSA we Wrocławiu przez A S.A., reprezentowaną przez K. M. Do dnia wydania niniejszej decyzji brak jest prawomocnego rozstrzygnięcia w powyższej sprawie.

W tak ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy uznał, iż zasadnym było wydanie zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] roku, bowiem naruszenie prawa w postaci pominięcia E. K. jako strony postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] roku pozostaje bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Tutejszy organ uznał, że pomimo usunięcia dostrzeżonej wady, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Zaistniały bowiem przesłanki do zastosowania trybu przewidzianego w art. 66 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się natomiast do treści odwołania organ wyjaśnia, że wznowione postępowanie administracyjne dotyczyło stanu technicznego rzeczonej linii energetycznej średniego napięcia SN-759 20kV wraz z słupami żelbetowymi nie natomiast legalności wybudowania tego obiektu budowlanego. Zatem wszelkie argumenty odnoszące się do tej kwestii pozostają zdaniem organu odwoławczego bez znaczenia. Nadto organ podkreśla także, iż dla zastosowania omawianego trybu nie ma znaczenia czy degradacja rzeczonego obiektu budowlanego nastąpiła na skutek zaniedbań, braku przeprowadzania niezbędnych napraw i remontów czy też wskutek oddziaływania czynników atmosferycznych, ponieważ nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w żadnym razie nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu. Liczy się ustalony stan faktyczny, który bez wątpienia można zakwalifikować do jednej z 4, wymienionych w art. 66 ustawy, sytuacji. Ponadto ustosunkowując się do kolejnych argumentów podnoszonych w treści odwołania wskazać trzeba, iż w postępowaniu wznowieniowym bada się decyzję, która zapadła w postępowaniu "zwykłym", w stanie faktycznym i stanie prawnym takim, jaki miał miejsce w dacie jej wydania. Zatem stan faktyczny, który zaistniał już po tej dacie nie jest brany pod uwagę przez organ przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.

W skardze na ostateczną decyzję pełnomocnik skarżącej E. K., na podstawie art. 53 § 1 ustawy a dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) wskazał na naruszenie prawa w treści decyzji [...] z dnia [...] D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., doręczonej pełnomocnikowi skarżącej w dniu 20.11.2018 oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...] z dnia [...] decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nr [...], naruszenie przepisu art. 105 § 1 KPA, poprzez zaniechanie umorzenia postępowania ze względu na podstawy do rozstrzygnięcia sprawy, a dalsze prowadzenie postępowania w takim u stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy, art.7. art.8 i art. 77 §1 KPA poprzez uchybienie praworządności, niepodjęcie niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwagi na słuszny interes obywateli, zgodnie z KPA organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy, co nie zostało przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w prawidłowy sposób wykonane, a dowody istotne do prawidłowej interpretacji prawnej zostały wykluczone z postępowania; art. 75 w zawiązku z art.77 § 1 KPA poprzez błędne przyjęcie, ze istniejące dowody nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, naruszenie art. 28 KPA, ponieważ interes strony oparty na prawie materialnym istnieje, naruszenie wykładni art. 61 i art.66 Prawa Budowlanego poprzez błędną interpretację. Mając na względzie powyższe pełnomocnik skarżącej wnosi o:uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego lub uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, za zasądzeniem kosztów postępowania według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skarga podnosi, że rozpatrywanie legalności oraz oceny dowodów w sprawie przez Powiatowego Inspektora Budowalnego w L. przed wydaniem decyzji [...] z dnia [...] nie odpowiadało wymogom normatywnym. Organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy, co nie zostało przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w prawidłowy sposób wykonane, a dowody istotne do ustalenia stanu faktycznego i prawidłowej interpretacji prawnej zostały wykluczone z postępowania. Naruszenia art. 75 w zawiązku z art.77 §1 kpa strona upatruje poprzez błędne przyjęcie, że istniejące dowody nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, naruszenie art. 28kpa, ponieważ interes strony oparty na prawie materialnym istnieje, naruszenie wykładni art. 61 i art.66 Prawa Budowlanego poprzez błędną interpretację.

Wskazując na powyższe pełnomocnik wnosi o: uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, za zasądzeniem kosztów postępowania według norm przypisanych. Strona wskazuje, że w toku postępowania nie odnaleziono pozwolenia na budowę ani zgody właścicieli działek, przez które przebiega linia SN L-759 20 kV, ani decyzji nakazującej budowę linii SN L-759 20 kV.

W związku z tym decyzja [...] powiatowego inspektora nadzoru budowalnego z dnia [...] jest obarczona poważnym błędem prawnym sankcjonującym bezprawnie powstały obiekt liniowy w latach 60-tych XX wieku. Ponieważ decyzja PINB [...], nakazująca budowę nowej linii omija niezwykle ważne dowody (akty własności ziemi, brak zgody właścicieli, brak decyzji administracyjnej o budowie linii, brak pozwolenia na budowę, świadczące o bezprawności budowy linii SN L-759 20 kV,, jest próbą legalizacji samowoli budowlanej oraz nieudolności organu. Wydanie decyzji nr [...] oraz utrzymywanie jej w mocy kolejnymi decyzjami wyższych instancji, kończąc na decyzji z dnia [...] D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru jest obrazą art.7, art.8 i art. 77 §1 KPA oraz art.105 § 1 KPA. Niedopuszczalne jest, wobec wiedzy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o braku pozwolenia na tę linię oraz innych dowodów świadczących o nielegalności obiektu, wydanie decyzji nakazującej jej kolejną budowę (odbudowę) bez konieczności uzyskania pozwolenia na inwestycję wszystkich właścicieli na jej posadowienie na działkach. Błędną interpretację podtrzymuje w decyzji [...] z dnia [...] D. Inspektor Nadzoru Budowalnego argumentując, że wszelkie dowody świadczące o legalności budowy pozostają, zadaniem organu odwoławczego bez znaczenia". Decyzja [...] PINB w L. oraz decyzja [...] DWINB we W. sankcjonują odbudowę, w świetle prawa, nielegalnego obiektu budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nie wszczął postępowania w sprawie legalności budowy linii, nie wszczął postępowania dotyczącego stanu technicznego linii, braku regularnych przeglądów technicznych, braku prowadzenia książki obiektu, przez użytkownika linii SN L-759 20 kV. W prowadzonych postępowaniach, przy sprzeciwie właścicieli działek, wydał decyzję [...] z dnia [...], o nowej linii od słupa 1 do 12, położonych na działkach różnych właścicieli lecz ominął słupy 15, 16 i 17 leżące w granicach kopalni A SA ul. S. Pozostaje otwarte pytanie, czy linia składająca się z 17 słupów wymagała na odcinku od słupa nr 1 do 12 budowy nowej linii z wymianą na strunobetonowe na podstawie decyzji [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L, podczas gdy po piśmie do PINB w L. wskazującym na zagrożenie życia i mienia.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w swojej w decyzji powołuje się na ocenę techniczną inż. B. C., z której wynika, iż wskazane tam słupy są w złym stanie technicznym (uległy uszkodzeniu - złamaniu). Nie podaje oględzin i oceny, w związku z tym, nie wiadomo czy ocena przedstawia stan linii przed wydaniem decyzji [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Strona wskazuje, że w dniu zapoznania się z materiałem dowodowym w dniu 05.06.2018 w siedzibie Powiatowego Nadzoru Budowalnego w L., oceny tej nie było w aktach sprawy, w związku z tym trudno odnieść się pełnomocnikowi do jej zawartości, (podczas zapoznania się z dokumentacją odmówiono – wykonania kopii dokumentów czym naruszono art.7, art.8 i art. 77 §1 KPA). Pełnomocnik wykonał dokumentację fotograficzną stanu linii SN-L 759 20 kV w dniu 11.07.2018, dołączoną do odwołania do DWINB z dnia 11.07.2018. W dniu wydania decyzji [...], tj. [...] stan linii elektroenergetycznej SN-L759 jawił się następująco: słup nr 6 uszkodzony (burza w dniu 11.06.2014 została na podstawie map radarowych z radaru meteorologicznego w Pastewniku, postępowanie umorzone przez Starostę L. w [...] w związku z wycofaniem wniosku przez A SA), słup nr 7 na działce G. i R. S., usunięty z powodu przekroczenia terminu przez A SA na postawie ugody przed Sądem Rejonowym w L., słup nr 5 uszkodzony przez nieznanych sprawców oraz słup nr 9 uszkodzony przez nieznanych sprawców na działce należącej do E. K. i M. S. Uszkodzenia słupów nr 5 i 9 nastąpiły po wyrażeniu sprzeciwu przez właścicieli na wejście na teren działek przez A SA po domniemanej burzy w dniu 11 czerwca 2014 r.

A SA nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, należącej do E. K. i M. S. oraz posiada wiedzę o braku pozwolenia na budowę linii SN L-759 20 kV, co świadczy jednoznacznie, że linia ta jest samowolą. Słusznie zatem strona odwołała się do WSA we Wrocławiu od decyzji [...]. W postępowaniu prowadzonym na wniosek B SA w latach 2000-2001, B w L. nie potrafiły udowodnić SN L-759, wskutek tego planowana modernizacja i rozbudowa linii zostały wówczas wstrzymane.

Zdaniem strony D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. nie może powoływać się na zasiedzenie, służebność przesyłu czy art.61, art.66 Prawa Budowlanego, ponieważ nie można utrzymywać, konserwować i tym samym odbudowywać obiektu budowalnego, co do którego są dowody świadczące o jego nielegalności (legalności nie można udowodnić). B w L. jako następca przedsiębiorstwa państwowego użytkowały, a następnie usiłowały na podstawie art. 124 i art. 126 ugn wejść na teren działek i wybudować linię włączając wymianę słupów i przewodów w lipcu 2014. Próba wejścia A SA na teren działek należących do poszczególnych właścicieli, zastraszania przez Starostwo Powiatowe i Policję, przymuszania właścicieli przez Starostwo Powiatowe w L. do wyrażenia zgody na budowę nowej linii SN została zablokowana. Wniosek o zajęcie nieruchomości na podstawie domniemanej burzy został wycofany w maju 2018 przez A SA. Właściciele i ich następcy mają świadomość i dowody świadczące o tym, że A SA nie potrafi udowodnić legalności obiektu i zezwolenia ówczesnych właścicieli na jej budowę, w związku z tym decyzja [...] oraz kolejne decyzje usiłujące nadać legalizację prawną linii SN wskazujące na konieczność odbudowy linii na podstawie art.61, art. 66 Prawa budowlanego nie zważając na stan prawny, brak dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, służebnością zawartą przez kilku właścicieli z B, a nie A (służebność nie przechodzi na kolejnego właściciela, w związku z tym A SA ani I WINB we W. nie mogą powoływać się na tą okoliczność) stanowią próbę ominięcia uzyskania pozwolenia na budowę. Do uzyskania pozwolenia na budowę linii SN L-759 20 kV obejmującą wymianę słupów i przewodów wymagane jest przedstawienie w Starostwie Powiatowym prawa dysponowania na cele budowalne a tego prawa A SA na odcinku od słupa 1 do 12.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym i procesowym przy tym nie są związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co zobowiązuje sąd do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala ją na podstawie art. 151 p.p.s.a. Co istotne w kontrolowanym postępowaniu, w świetle art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, czyli na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Zatem, treść powołanych przepisów, a także okoliczności rozpoznawanej sprawy wynikające z akt administracyjnych, dołączonych do odpowiedzi na skargę, w zakresie zgromadzonego i przedstawionego materiału dowodowego oraz po dokonaniu analizy przebiegu postępowania sąd uznał, że skarga jest zasadna, a zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu.

Jednym z odstępstw ustawowych od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych jest możliwość wzruszenia ostatecznego orzeczenia w drodze wznowienia postępowania, (art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a.). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wedle art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl § 2 tego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W kontrolowanym postępowaniu powołaną przez skarżącą przesłanką wznowienia była wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem zastosowanie znajdzie art. 148 § 2 k.p.a. Trzeba także powiedzieć, że zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: bądź 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Pamiętać także należy, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W kontekście rozpoznawanej sprawy istotne także jest i to, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2017 r. (w sprawie II SA 378/17) zostały uchylone decyzje organów obu instancji odmawiające uchylenia decyzji nakazującej doprowadzenie do sprawności technicznej naziemnej linii energetycznej średniego napięcia wraz ze słupami żelbetowymi, wobec odmowy przyznania skarżącej przymiotu strony. (dec. Nr [...] PiMB-u w L.- przyp. Sądu). Trzeba dalej wskazać, że skoro sąd przesądził o tym, że skarżącej w postępowaniu dotyczącym linii energetycznej przysługuje przymiot strony, to nie jest wystarczającym dla wykonania wytycznych, zawartych w uzasadnieniu tego wyroku, jedynie np. zawiadamianie jej o czynnościach procesowych. Oczywistą dalszą konsekwencją jest możliwość realizacji prawa tejże do składania wniosków dowodowych, co w sposób oczywisty rodzi po stronie organu obowiązek ustosunkowania się do przedłożonych dowodów i następnie ocenę ich i omówienie w motywach decyzji (art. 80 kpa).

W sprawie bezsporne pozostaje, że od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] (nr [...]) nie wniesiono odwołań i w efekcie stała się ona ostateczna. Organy prawidłowo ustaliły ostatecznie również, że prawidłowy pod względem formalnym (zawierający przesłankę wznowieniową) wniosek o wznowienie postępowania wniesiono w terminie, o którym mowa w art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po zbadaniu, w fazie wstępnej zachowania warunków formalnych, obowiązkiem organu jest wszczęcie postępowania wznowieniowego co w kontrolowanym postępowaniu nastąpiło postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. i dokonanie ustalenia, w ramach postępowania rozpoznawczego, czy podana przez wnioskodawcę przesłanka wznowieniowa rzeczywiście zaistniała, a także rozstrzygnięcie o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu organ administracji jest obowiązany ustalić, czy wada stanowiąca przesłankę wznowienia w istocie zaistniała i w przypadku odpowiedzi twierdzącej, co do zasady, postępowanie winno prowadzić do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz rozpatrzenia sprawy co do jej istoty na nowo (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przy czym należy także pamiętać, że wyjątek od tej zasady stanowi unormowanie zawarte w art. 146 § 2 k.p.a.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem sądu w tym składzie, rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej należy uznać za co najmniej przedwczesne i niemające pokrycia tak w przeprowadzonym, po wznowieniu postępowania postępowaniu dowodowym, jak i następnie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. W pierwszej kolejności, w uzasadnieniu decyzji wydawanej na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. kompetentny organ musi bowiem wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, czyli że decyzja dotychczasowa obarczona jest "tylko" wadliwością formalną, natomiast nie posiadała wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego/wyjaśniającego, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji brakuje przesłanek wskazujących na ponowne przeprowadzenie w całości postępowania dowodowego przez kompetentne organy. Także i materiał zgromadzony przez organ pierwszej instancji, a przedstawiony następnie sądowi wskazuje, że organ rozpoczął postępowanie od załączenia do akt decyzji nr [...], nie przeprowadzając tym samym postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie. Organ nie badał jakie dowody doprowadziły do orzekania po raz pierwszy na podstawie, przywołanego w osnowie decyzji, art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b. i w efekcie nie mógł także dokonać prawidłowości oceny stanu faktycznego, który legł u podstaw decyzji z dnia [...] r. Co istotne pełnomocnik strony wskazuje na fakt, że w momencie badania akt sprawy również nie stwierdzono w nich inż. B. Cybertowicza, na którą organ się powołuje. W tym kontekście należy dalej zwrócić uwagę na fakt, że w orzecznictwie jednolity jest pogląd, iż we wznowionym postępowaniu organ winien jest przeprowadzić pełne postępowanie, aby z jednej strony ustalić ponad wszelką wątpliwość, czy stan faktyczny sprawy pozwala/obliguje do zastosowania konkretnego przepisu materialnego prawa administracyjnego, a z drugiej czy interes osoby posiadającej przymiot strony, a pominiętej w pierwszym postępowaniu został obecnie należycie zabezpieczony, przy czym należy pamiętać, że inicjatywa dowodowa należy do każdej ze stron postępowania.

Godzi się także pamiętać, że stosownie do brzmienia art. 107 § 3, a co zostało wzmocnione treścią art. 8 i art. 11 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W tym kontekście należy przypomnieć wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1994 r. (III ARN 26/94), w którym zawarto pogląd, który sąd w niniejszym składzie podziela, że "1. W myśl art. 146 § 2 k.p.a. - mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. - nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. 2. W sytuacji, gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu w wznowienie postępowania. aktualnych przesłanek faktycznych i prawnych (OSNP 1995, Nr 11, poz. 127).

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy powiedzieć, że materialnoprawną podstawą decyzji podjętej w trybie "zwykłym" były przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo (pkt 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Zatem należy wskazać, że przywołane przepisy stanowią samodzielne i niezależne od siebie podstawy prawa materialnego, dające organowi nadzoru budowlanego impuls do ingerencji w formie decyzyjnej, przy czym, co oczywiste, w obu przypadkach to na organie tym ciąży obowiązek ustalenia stanów faktycznych, objętych unormowaniem ustawowym. W przypadku zatem, jeśli organ uznaje, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym musi, w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego okoliczność tę wykazać. W uzasadnieniu decyzji nr [...] organ stwierdził, że jej stan techniczny nadziemnej linii energetycznej jest tak zły, że użytkowanie jej zagraża życiu i zdrowiu ludzi. Już zaistnienie tej przesłanki niewątpliwie daje podstawę organom do ingerencji, jednakże akta nie wskazują, aby w obecnym postępowaniu organ zweryfikował (choćby na podstawie dokumentacji zgromadzonej przez organ w pierwszym postępowaniu), że istotnie mamy do czynienia z takim stanem faktycznym. Dodać jeszcze można, że pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 11 czerwca 2018 r. wskazał, że jeszcze w dniu 4 lutego 2015 r. T. poinformował, że sporna linia jest wyłączona z eksploatacji co najmniej od 29 października 2013 r., a zatem nie była wykorzystywana do celów, do jakich została wzniesiona już na dzień wydawania decyzji w sprawie (k.41 i n. akt adm.). Zdaniem sądu ustalenie takiej okoliczności jest istotne i może mieć znaczenie dla ostatecznego wyniku postępowania. Trzeba bowiem wyjaśnić czy to te czy też inne okoliczności doprowadziły organ do konstatacji zaistnienia przesłanek z przywołanego w sentencji unormowani, co dalej może skutkować koniecznością lub brakiem konieczności zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego. Jeśli zaś chodzi o pkt 3 ust. 1 art. 66, to trzeba powiedzieć, że nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego, o którym mowa w tym unormowaniu, spowodowany będzie głównie na skutek zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania. Tym samym, by można było zastosować wskazany przepis, konieczne jest ustalenie, co doprowadziło do powstania nieodpowiedniego stanu technicznego, inaczej mówiąc jakie okoliczności spowodowały ten stan rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 42/09 dostępny Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 104/2008 Lex Polonica nr 2018172)).

Zwrócić można też uwagę na decyzję Starosty L. z dnia [...][...], czy ewentualnie na całe akta tamtej sprawy, która może pomóc organowi ocenić czy stan faktyczny ustalony w pierwotnym postępowaniu został ustalony prawidłowo.

Na koniec można dodać, że stanowiący materialnoprawną podstawę działań organu administracji przepis został umieszczony w rozdziale 6 Prawa budowlanego, zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych" i daje on organom nadzoru budowlanego możliwość szerokiego spectrum działania wskazanych w art. 66 i n. tego rozdziału.

Odnosząc się zaś do zarzutu skargi, szeroko w niej omówionego w zakresie samowoli budowlanej spornej linii energetycznej nalży wskazać, że szerokie orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego i to także w ostatnim okresie wskazuje, że fakt, iż właściciel obiektu budowlanego, powstałego onegdaj, nie może wylegitymować się decyzją na budowę, nie przesądza, że w sprawie mamy do czynienia z ewidentną samowolą budowlaną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu sprawy II OSK 1143/17 z dnia 20 marca 2019 r. (baza orzeczeń sądów administracyjnych) "przechodząc do rozpoznania zgłoszonych zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać w pierwszym rzędzie należy, iż z samego faktu, iż właściciel wybudowanego kilkadziesiąt lat wcześniej obiektu budowlanego nie jest w stanie okazać pozwolenia na budowę nie można wysuwać twierdzenia, że powstał on jako samowola budowlana. Skoro nie można odnaleźć rejestrów pozwoleń na budowę z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, to nie można z całą pewnością wykluczyć, że takie pozwolenie zostało wydane, lecz zaginęło. Niemożność odnalezienia pozwolenia na budowę inwestycji zrealizowanej w tak odległym czasie nie jest wystarczającą przesłanką dla uznania, że obiekt budowlany (linia elektryczna) powstał bez tego pozwolenia, gdyż samowoli budowlanej nie można domniemywać".

Reasumując, wobec niewykonana w pełni wytycznych, zawartych w prawomocnym wyroku sądu i naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, na zasadzie art. 153, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1c ppsa należało orzec jak na wstępie.

Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu będzie zastosowanie się do powyższych uwag i wskazówek.