Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 620/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2006r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w punkcie 2 utrzymującym w mocy decyzję organu pierwszej instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 roku w przedmiocie nałożenia na J. K. kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej – J. K. kwotę 1520 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2006 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8450.00 złotych:

1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na S. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "T" S.C. kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i w tym zakresie postępowanie I instancji umorzył,

2. utrzymał w mocy decyzję nakładającą na J. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "T" S.C. karę pieniężną w wysokości 8000.00 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...] mającej miejsce w dniu [...] czerwca 2005 roku w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...] ustalone zostało, że pojazdem wykonywany był transport drogowy rzeczy przez przedsiębiorców S. S. i J. K. działających w ramach spółki cywilnej. Kierowca pojazdu okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanego dla S. S. Nie okazał natomiast żadnego dokumentu uprawniającego drugiego ze wspólników do wykonywania tego rodzaju usług. W toku postępowania stosowny dokument nie został organowi doręczony.

Stosownie do art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. z 2004r., nr 204, poz. 2088 ze zm./ podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Wykonywanie transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, o czym stanowi art. 92 ust. 1 ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania jest przepis art. lp. 1.1.1. załącznika do ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8000.00 złotych wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Ze wskazanych przepisów, zdaniem Głównego Inspektora, wynika, iż przedsiębiorca ma obowiązek uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej /Dz. U. z 2004r., nr 173, poz. 1807 ze zm./ przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest każdy ze wspólników spółki cywilnej, w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Statusu takiego nie posiada spółka cywilna, która nie ma podmiotowości prawnej, jest ona bowiem umową cywilnoprawną, zawartą przez wspólników na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. W sytuacji, gdy transport drogowy rzeczy wykonywany jest w ramach spółki cywilnej, każdy ze wspólników winien uzyskać licencję transportową. Licencja udzielona jednemu ze wspólników spółki cywilnej nie uprawnia drugiego do wykonywania tego rodzaju transportu.

W związku z tym organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w stosunku do drugiego ze wspólników spółki cywilnej – J. K.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 roku, w części dotyczącej kary za brak licencji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. K. wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w części zaskarżonej.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 5 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym poprzez błędne przyjęcie, iż wszyscy wspólnicy spółki cywilnej mają obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Spółka cywilna może zajmować się wieloma rodzajami działalności, w tym transportem drogowym. Między wspólnikami często dochodzi do podziału czynności. Nie ma więc potrzeby, aby w sytuacji, gdy jeden z nich zajmuje się np. transportem drogowym, pozostali zabiegali o uzyskanie licencji, a więc uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych.

Zaskarżona decyzja, zdaniem skarżącej, narusza także przepisy postępowania, a mianowicie art. 7 i 77 kpa polegające na nieuwzględnieniu zaświadczenia Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] lipca 2005 roku stwierdzające, że Firma T. S.C. z siedzibą w S. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, co nie pogłębia zaufania obywatela do organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż przedmiotowym pojazdem wykonywany był transport drogowy rzeczy w ramach spółki cywilnej J.K., S. S. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "T" S.C. z siedzibą w S. Licencję na wykonywanie transportu drogowego posiadał tylko jeden ze wspólników, a mianowicie S. S.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w sytuacji, gdy transport drogowy wykonywany jest w ramach spółki cywilnej każdy ze wspólników winien uzyskać licencję transportową. Licencja udzielona jednemu z nich nie uprawnia drugiego do wykonywania tego rodzaju transportu. Odmienne stanowisko prezentuje strona skarżąca. Jej zdaniem interpretacja organu jest nietrafna i niedopuszczalna.

Rozważenia więc wymaga, czy w świetle obowiązującej ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wykonywane w ramach spółki cywilnej wymaga uzyskania przez każdego ze wspólników licencji transportowej, czy też wystarczającym jest jej posiadanie przez jednego z nich. Wątpliwości powstają na tle rozumienia art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z ich brzmieniem podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji udziela się przedsiębiorcy.

Pojęcia "przedsiębiorcy" ustawa o transporcie drogowym nie definiuje. Zawiera je ustawa z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej /Dz. U. z 2004r., nr 173, poz. 1807 ze zm./. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Ustawa w art. 75 ust. 3 stanowi, że uzyskania licencji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach m. in. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Porównanie przepisów ustawy o transporcie drogowym i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej upoważnia do przyjęcia, że jeżeli przedsiębiorca działa w formie spółki cywilnej to licencja udzielona wspólnikowi uprawnia do prowadzenia działalności wszystkich wspólników. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego to wykonywanie działalności gospodarczej. Może ona być realizowana także w formie spółki cywilnej. Z momentem zawiązania spółki cywilnej jej wspólnicy nie są już tylko przedsiębiorcami. Są przedsiębiorcami, wspólnikami spółki cywilnej. Posiadają wprawdzie odrębne wpisy w ewidencji działalności gospodarczej, ale są to wpisy o określonej treści, zawierającej informacje o istnieniu spółki. To spółka posiada numer identyfikacyjny REGON oraz numer identyfikacji podatkowej NIP, niezależny od numerów NIP poszczególnych wspólników.

Forma, w jakiej działalność gospodarcza ma być prowadzona znana jest też organowi licencyjnemu w momencie udzielania licencji. Znając REGON i NIP wnioskodawcy organ wie, że udziela licencji wspólnikowi spółki cywilnej, który nie będzie działać samodzielnie, tylko w spółce. W sprawie niniejszej dowodzi tego zaświadczenie Starosty Powiatu B. z dnia [...] lipca 2005 roku, z którego wynika, że to właśnie Firma "T" S.C. z siedzibą w S. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzieloną dnia [...] stycznia 2004 roku. Tak więc przedsięwzięcie gospodarcze w istocie podejmuje i prowadzi spółka tj. wszyscy wspólnicy. Działalność ta bardzo często jest identyfikowana w obrocie przez własną firmę określającą spółkę i prowadzona jest pod własnym adresem, będącym adresem prowadzonego przez wspólników przedsiębiorstwa, całkowicie odrębnym od adresów wspólników.

Podsumowując licencja udzielona przedsiębiorcy-wspólnikowi spółki cywilnej, spełniającemu warunki ustawowe do otrzymania licencji uprawnia wszystkich wspólników do podjęcia wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego, prowadzenia transportu drogowego. Żaden przepis ustawy nie zakazuje podejmowania i wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej. Żaden ten przepis nie nakazuje uzyskania licencji przez każdego ze wspólników podejmujących wspólne przedsięwzięcie. Istotnie przepisy ustawy o transporcie drogowym wymagają uzyskania licencji. Nie oznacza to automatycznie ich mnożenie. To, że licencji udziela się przedsiębiorcy nie oznacza jeszcze, że mający ją przedsiębiorca musi działalność prowadzić w pojedynkę lub wespół z innymi posiadającymi licencję. Takie rozwiązania nie ma racjonalnego uzasadnienia, albowiem z góry stawiałoby wspólników spółki cywilnej w znacznej gorszej sytuacji i jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Ograniczałoby znacznie swobodę prowadzenia działalności gospodarczej.

W świetle powyższych rozważań, zdaniem sądu, stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego w ramach spółki cywilnej wymaga licencji od każdego z przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną, mających za przedmiot swej działalności transport drogowy należy uznać za błędne, niemające uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Skoro więc licencja udzielona przedsiębiorcy – wspólnikowi spółki cywilnej uprawnia wszystkich wspólników do podjęcia wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego – wykonywania transportu drogowego, nałożenie kary pieniężne stanowi naruszenia art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1) a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję jako naruszającą prawo materialne przez błędną jego interpretację.

W przedmiocie wykonalności uchylonej decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a.