Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3873/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art. 7,8,6, 11,15,75 par. 1, 80, 107 par. 3, 136
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 828/19 w sprawie ze skargi B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 828/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. P. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu naruszenie:

prawa materialnego, tj.

1) art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), dalej "u.i.o.ś.", poprzez nietrafne przyjęcie, że przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie uwzględnia wszystkich wymagań określonych brzmieniem tego przepisu;

2) art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy i drugi u.i.o.ś. polegające na całkowitym zmarginalizowaniu wymogów, jakie statuowane są brzmieniem tych przepisów w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji SKO, pomimo, że jej uzasadnienie w żadnej mierze nie zawiera informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione:

a) ustalenia zawarte w raporcie,

b) uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] objęte postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r.,

c) opinia Marszałka Województwa Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r.;

2. przepisów postępowania, tj.:

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być - dla składu orzekającego - niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego;

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zaskarżona decyzja SKO została wydana bez wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w tym zwłaszcza - z pominięciem ustaleń zawartych w uzgodnieniu RDOŚ i opinii Marszałka;

3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że w wydając zaskarżoną decyzję SKO sformułowało pozaprawne, nieobiektywne oraz nieskonkretyzowane wymogi, jakie powinien spełniać raport i objęte jego zakresem analizy, a także uchybił zasadzie swobodnej oceny dowodów, poprzez poddanie tego dokumentu całkowicie dowolnemu i subiektywnemu osądowi, z pominięciem wiedzy fachowej oraz z powołaniem się na bliżej nieokreślone "badania naukowe", "fachowe opracowania", "ośrodki zajmujące się tymi zagadnieniami", czy też zupełnie nieadekwatne do analizowanego przypadku metody analityczne;

4) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że zaskarżona decyzja SKO została wydana bez wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w tym zwłaszcza - z pominięciem wyników uzgodnienia RDOŚ i opinii Marszałka;

5) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że zaskarżona decyzja SKO została wydana bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie oraz wobec braku rzeczowego odniesienia się do znacznej części zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej (w tym również - tak doniosłych, jak te wskazujące na stronniczość organu I instancji, czy też uchybienie podstawowym zasadom procedury administracyjnej), wskutek czego nie dokonano w istocie ponownego rozpatrzenia sprawy i uchybiono zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów;

6) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że wydając zaskarżoną decyzję SKO:

a) zaniechało wskazania obowiązujących norm i kryteriów:

- w zakresie oczekiwanego przez SKO poziomu szczegółowości poszczególnych, objętych treścią raportu analiz oraz oparcia się wyłącznie na własnej, subiektywnej, niepopartej żadnym merytorycznym dowodem ocenie, że są one niepełne niewystarczające;

- na podstawie których SKO:

- dokonało kwalifikacji odległości inwestycji od zabudowań mieszkalnych jako "bliskiej", mogącej skutkować dla nich "ogromnym obciążeniem odorogennym";

- uznało, że "objęte analizą gazy mimo, że spełniają ogólne normy stężeń, nie chronią mieszkańców przed uciążliwością zapachową";

- skonstatowało, że "planowana inwestycja może negatywnie wpłynąć na środowisko i ludzi";

b nie wyjaśniło przyczyn, z powodu których:

- odmówiło wiarygodności i mocy dowodowej uzgodnieniu RDOŚ i opinii Marszałka;

- zaniechało rozpoznania znacznej części zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odniesieniu do rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego;

7) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że SKO zaniechało jakichkolwiek czynności w celu poszerzenia materiału dowodowego, w tym - uzupełnienia raportu, zwłaszcza wobec dostrzeżonych przez organ II instancji rzekomych braków tego dokumentu.

W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż nie podziela stanowiska Sądu, jakoby został wezwany do uzupełnienia raportu w zakresie komunikacji do terenu inwestycji. Podniósł, że w piśmie z [...] grudnia 2017 r. wzywającym inwestorów do wskazania, jak będzie przebiegał dojazd do planowanych chlewni oraz wyjaśnienia zapisu: "Do inwestowanej działki jest dojazd własną drogą utwardzoną ze zjazdem z drogi asfaltowej [...]", jako podstawę prawną Wójt wskazał art. 50 § 1 k.p.a. W wezwaniu tym brak był odniesienia do art. 66 u.i.o.ś. lub jakiegokolwiek innego aktu normatywnego statuującego wymogi, jakie winien spełniać Raport. Wyjaśnił, że odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestorzy udzielili w piśmie z [...] grudnia 2017 r., natomiast organ pismem z [...] lutego 2017 r. ponownie wezwał ich do złożenia wyjaśnień i uzupełnień informacji zawartych w Raporcie poprzez wskazanie na załączniku graficznym jak odbywać się będzie dojazd do planowanej inwestycji, czy spełnione zostaną warunki techniczne do obsługi komunikacyjnej, wymogi ochrony środowiska, bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz możliwości prawnego korzystania z dróg, w szczególności należy się odnieść do kwestii, czy planowany transport będzie spełniał wymogi formalne przejazdów i jak wpłyną one na korzystanie z dróg przez innych użytkowników. Jednocześnie zaznaczył, że również to żądanie zawierało jako podstawę art. 50 § 1 k.p.a. Podniósł, że nie wskazano również na konkretne zapisy raportu obarczone wadą. Wskazał, że wezwanie organu zostało przez skarżących spełnione w piśmie z [...] lutego 2018 r.

Następnie skarżący zauważył, że pismem [...] marca 2018 r. Wójt "podjął kolejną, obszerną tym razem, polemikę z w/w stanowiskiem Wnioskodawców, w dalszym ciągu nie konkretyzując jednak jakichkolwiek rzekomych braków Raportu, ani źródeł prawnych obowiązku, któremu Inwestor miałby na tym etapie uchybić." Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie sposób jednak przyjąć, że pismo z [...] marca 2018 r. stanowi zobowiązanie do zajęcia stanowiska w kwestii dróg dojazdowych. Ponadto podniósł, że w piśmie z [...] marca 2018 r. inwestorzy zwrócili się o sprecyzowanie oczekiwań organu, którego jednakże nie zawarto w odpowiedzi Wójta z [...] kwietnia 2018 r. Powołując się na te okoliczności zauważył, że inwestorzy udzielali w terminie wyczerpujących wyjaśnień i uzupełnień, natomiast organ nie skonkretyzował jakichkolwiek braków raportu, co potwierdza uzasadnienie decyzji I instancji.

Odnosząc się zaś do kwestii, iż pisma sporządzane i podpisywane przez samych inwestorów nie mogą być uznane za uzupełnienie braków raportu wskazał, że organ wzywał do wskazania, wyjaśnienia lub uzupełnienia określonych informacji wynikających z raportu lub wiązanych z inwestycją, nie zaś, jak błędnie wywodzi Sąd - do uzupełnienia raportu i to sporządzonego i podpisanego przez jego autora. Podniósł również, że organy nigdy nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń co do formy uzupełnienia i nie statuowały jakichkolwiek specjalnych wymogów w tym zakresie. Zwrócił również uwagę na okoliczność, iż Wójt nie wnosił o podpisanie przedmiotowych wyjaśnień/uzupełnień przez autora raportu, chociaż oczekiwał, by uczynił to również współwnioskodawca. W ocenie skarżącego kasacyjnie świadczy to, że od strony formalnoprawnej organ ten nie formułował żadnych innych oczekiwań tak co do formy uzupełnień, jak i ich sygnatariusza.

Skarżący podniósł również, że to nie oddziaływanie transportu związanego z obsługą inwestycji na stan środowiska budziło zastrzeżenia organów administracyjnych, lecz potencjalna nieadekwatność natężenia ruchu do parametrów dróg dojazdowych. Ponadto w jego ocenie Sąd niesłusznie zaakceptował niedopełnienie przez organy obowiązku pełnego zgromadzenia materiału dowodowego w związku z zaniechaniem wystąpienia do inwestora o wyjaśnienie lub uzupełnienie raportu w zakresie w jakim był on dotknięty wadami.

Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem Sądu odnośnie do zawartej w raporcie analizy wariantowej, odorowej, czy też dotyczącej potencjalnych konfliktów społecznych. Wskazał, że żadnych uwag w tym zakresie nie miał organ I instancji, bowiem nie wzywał wnioskodawców o jakiekolwiek uzupełnienia. Zwrócił uwagę, że zastrzeżenia do tej kwestii pojawiły się dopiero w uzasadnieniach kolejnych decyzji odmownych, a część dopiero w wyroku, zatem organy nie dążyły do wyjaśnienia wątpliwości w celu rzetelnego załatwienia sprawy, co skutkowało pozbawieniem Inwestora podstawowego prawa odnośnie możliwości zaprezentowania wyjaśnień. Podniósł, że podobne zastrzeżenia należy formułować względem niekompletności raportu w zakresie ponadnormatywnego kumulowania się oddziaływań przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami zlokalizowanymi poza terenem inwestycji, czy też w kwestii zagospodarowania gnojowcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez nietrafne przyjęcie, że przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie uwzględnia wszystkich wymagań określonych w tym przepisie. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny odmowa wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia może nastąpić w sytuacji braku uzupełnienia raportu przez inwestora. W rozpoznawanej sprawie inwestor był wyzywany o uzupełnienie raportu w zakresie dotyczącym komunikacji do terenu inwestycji w celu dowozu paszy, trzody chlewnej. Skarżący kasacyjnie nie uzupełnił powyższego braku. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że okoliczność ta przemawiała za oceną legalności decyzji. Podzielić w tym względzie należy stanowisko Sądu I instancji, że w odniesieniu do braków raportu w kwestii nieustalenia wpływu pośredniego (art. 66 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś.) planowanej inwestycji na tereny przyległe ze względu na uciążliwości związane z ruchem ciężkich pojazdów po drogach gminnych i związane z tym negatywne oddziaływanie hałasu i spalin inwestorzy pomimo zobowiązania nie uzupełnili raportu. Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że skarżący kasacyjnie nie byli wyzwani o uzupełnienie raportu, natomiast udzielili odpowiedzi na wszystkie pisma Wójta Gminy. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie można twierdzić, że skarżący byli jedynie zobowiązani do podania informacji, a nie to uzupełnienia raportu. Skarżący zostali wzywaniu do dokonania tej czynności pismami z dnia [...] grudnia 2017 r. i [...] lutego 2018 r. W obydwu pismach wzywano skarżących do uzupełnienia informacji zawartych w raporcie między innym w odniesieniu do kwestii związanych z dojazdem (obsługą komunikacyjną planowanego przedsięwzięcia). W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. organ stwierdził, ponadto, że uzupełnienia raportu należy dokonać w 3 egzemplarzach wraz z jego zapisem w formie elektronicznej na informatycznym nośniku danych. Nie ulega więc najmniejszych wątpliwości, że wezwania te odnosiły się do uzupełnienia braków raportu. Organ nie był przy tym obowiązany do powoływania się każdorazowo w tym zakresie na treść art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. Przy czym podkreślić należy, że w odpowiedzi na kolejne pismo organu datowane na dzień [...] marca 2018 r., pismem z dnia [...] marca 2018 r. inwestorzy stwierdzili, że spawy związane z komunikacją zewnętrzną nie wchodzą w zakres planowanego przedsięwzięcia i nie były przedmiotem analizy zawartej w raporcie. W kontekście powyższych okoliczności nie można więc uznać za zasadne twierdzeń skarżących kasacyjnie, że nie byli wzywaniu do uzupełnienia braków raportu w tym zakresie. Przy czym podzielić należy zapatrywania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że pisma inwestorów nie mogą zostać uznane za uzupełnienie raportu. Uzupełnienie raportu powinno być bowiem sporządzone i podpisane przez autora raportu (art. 66 ust. 1 pkt 19 u.i.o.ś.).

Wobec powyższego zasadnie Sąd I instancji uznał, że nieuzupełnienie raportu w tym zakresie skutkowało wydaniem odmownej decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Ponadto słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że raport posiadł także inne braki o uzupełnienie, których skarżący kasacyjnie nie byli wzywani. Wśród nich należy wyliczyć: braki w zakresie rzetelnego opisu rodzaju i przewidywanej ilości zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania przedsięwzięcia (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c u.i.o.ś.), opisu analizowanych wariantów uwzględniających szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływanie (art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś.), określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko, a w szczególności na ludzi, rośliny, zwierzęta i powietrze (art. 66 ust. 1 pkt 6 i 7 u.i.o.ś., rzetelnej analizy możliwych konfliktów społecznych art. 66 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś.).

W związku z powyższym nie można uznać za zasadny zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 66 ust. 1 u.i.o.ś.

W kontekście przedstawionych powyżej okoliczności jako nieposiadający usprawiedliwionych podstaw prawnych jawi się także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., albowiem skoro skarżący kasacyjnie nie uzupełnili raportu w zakresie odnoszącym się do obsługi komunikacyjnej inwestycji, to nie można postawić organom administracji skutecznego zarzutu naruszenia powyższych przepisów. Nieuzupełnienie raportu, pomimo wielokrotnych wezwań w tym zakresie stanowiło podstawę do wydania decyzji odmownej. Nie można więc postawić organom skutecznego zarzutu, że nie gromadziły dalej materiału dowodowego. Naruszenie przepisów postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. może stanowić podstawę do uchylenia decyzji, jeżeli naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie brak wezwania o pozostałe braki raportu nie miał wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Nie można więc skutecznie zarzucić kontrolowanemu wyrokowi naruszenia art. 3 § 1, 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1, 77 § 1 i 15 k.p.a. Nie można bowiem twierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaniechało uzupełnienia materiału dowodowego, kiedy to skarżący pomimo wezwań dokonanych przez organ I instancji odmówili uzupełnienia raportu w części dotyczącej komunikacji, a wzywanie o uzupełnienie pozostałych braków raportu nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podobnie jak nieodniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania.

W związku z czym nie jest zasadny także zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 u.i.o.ś. i art. 80 k.p.a. oraz zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1, 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a. Po pierwsze okoliczności podnoszone w tym zarzucie przez skarżącego kasacyjnie nie miały bowiem wpływu na wynik sprawy. Po drugie nie można przyjąć, że raport został poddany dowolnej ocenie organu. Organ odwoławczy dokonał oceny powyższego raportu pod kątem wymagań określonych w art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., a Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się w sposób szczegółowy do analizy tego dokumentu przeprowadzonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nie można kwestionować stanowiska organu jedynie dlatego, że w uzasadnieniu decyzji nie przywołał nazwy konkretnych ośrodków, które mógłby być pomocne w sporządzeniu raportu. Prawdą jest, że organ powołuje się na badania naukowe czy fachowe opracowania, nie wskazując ich konkretnie, jednakże zauważyć należy, że odnosi się to do okoliczności oczywistych, chociażby takich, że w skład odorantów pochodzących z chlewni wchodzą nie tylko siarkowodór i amoniak, ale także inne składniki.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. polegający na całkowitym zignorowaniu wymogów jakie statuowane są w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie, uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz opinia Marszałka Województwa Mazowieckiego.

Organ odwoławczy uwzględnił bowiem wszystkie wymienione elementy, przy czym ponownie powtórzyć należy, że podstawę do wydania decyzji odmownej stanowiła okoliczność nie uzupełnienia raportu w części dotyczącej kwestii obsługi komunikacyjnej. Braki w tym zakresie nie pozwalały bowiem na wydanie decyzji pozytywnej o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Także w innych zarzutach skargi kasacyjnej skarżący wskazują na pominięcie w rozpoznawanej sprawie uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz pozytywnej opinii Marszałka Województwa Mazowieckiego.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia organ bierze pod uwagę między innymi wyniki uzgodnień i opinii. Jest to jeden z elementów branych pod rozwagę przez organ przy wydawaniu tej decyzji. Nie oznacza to jednak, że pozytywna opinia czy uzgodnienie organów współdziałających przesądza o konieczności wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że pozytywne uzgodnienia ze strony organów współdziałających (RDOŚ, PPIS) nie są wiążące dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne uzgodnienie nie obliguje organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sam fakt sprzeczności decyzji środowiskowej z takim uzgodnieniem nie świadczy więc o wadliwości decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1784/15, LEX nr 2199285). Pamiętać należy, że muszą zostać spełnione, także inne warunki wymagane przepisami prawa, co zasadnie zauważył Sąd I instancji wskazując, że w rozpoznanej sprawie zasadniczą przyczyną odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia było niespełnienie przez raport wymagań zakreślonych w art. 66 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś. Podkreślić bowiem należy, że opinie i uzgodnienia są jednym z elementów rozważanych przez organ orzekający. Organ uzgadniający wypowiada się jedynie w odniesieniu do elementów należących do jego właściwości. Rozstrzygnięcie zaś sprawy należy do organu prowadzącego, w tym wypadku był to Wójt Gminy [...], a w II instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Ocena całego materiału dowodowego, w tym raportu, należała właśnie do tych organów. Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej, że organy uzgadniające nie wskazywały na braki odnoszące się do treści raportu.

Zauważyć należy, że Państwowy Inspektor Sanitarny w [...] negatywnie zaopiniował planowaną realizację przedsięwzięcia wskazując, że odległość planowanej chlewni od najbliższych zabudowań sąsiedzkich wynosi 160 m i nie istnieją w związku z tym gwarancje braku uciążliwości odorowej dla jej mieszkańców.

Powyższe przemawia za niezasadnością zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 3 § 1, 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 u.i.o.ś. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.