Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1062/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie ... Jednostki Wdrażania Programów Unijnych zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

G. P. wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu pod tytułem ,,Odnawialne źródła energii w G. P.". Projekt został złożony w ramach konkursu nr ... Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020, Oś priorytetowa IV Przejście na gospodarkę niskoemisyjną, Działanie 4.1 Odnawialne źródła energii, typ projektów: Infrastruktura do produkcji i dystrybucji źródeł odnawialnych.

Pismem z dnia ... kwietnia 2017 r. ... Jednostka Wdrażania Programów Unijnych (dalej także jako: MJWPU, organ) poinformowała wnioskodawcę, iż w wyniku oceny projektu dokonanej przez członków komisji oceny projektów (dalej: KOP) projekt uzyskał pozytywną ocenę w kryteriach dostępu i kryteriach merytorycznych ogólnych oraz uzyskał 64,00 punkty z 83,00 punktów możliwych do uzyskania. Poinformowano jednocześnie, że ze względu na ustalony poziom alokacji na konkurs wniosek nie został przyjęty do dofinansowania.

W odpowiedzi na powyższe pismo G. P. wniosła protest, który ...JWPU rozpoznała rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z ... maja 2017 r. Z treści tegoż rozstrzygnięcia wynika, że protest nie został uwzględniony, natomiast w jego uzasadnieniu organ odwołał się do ocen obu ekspertów, którzy w ramach kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej" przyznali projektowi po 0 punktów. Przy czym jeden z ekspertów przyjmując wstępnie założenia wnioskodawcy przyjął, że, gdyby rzeczywiście odpowiadały one stanowi faktycznemu, to ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosiłaby 75%, co skutkowałoby przyznaniem 7 punktów. Jednak po weryfikacji tych założeń ekspert wskazał, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanej z Odnawialnych Źródeł Energii (dalej także jako: OZE) w stosunku do energii zużytej lub produkowanej w poszczególnych obiektach. De facto bowiem nie przedstawił informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie przyznaniem 0 punktów.

Odnosząc się do oceny tego kryterium organ wskazał, że przeprowadza się ją poprzez analizę ilości energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesionej do całkowitej energii zużytej i/lub produkowanej w obiekcie/obiektach objętych projektem. Kryterium premiuje projekty o jak największym procentowym udziale energii pozyskanej z OZE. Punkty przyznaje się według zasady:

9 pkt – powyżej 90%

8 pkt – powyżej 80% do 90%

7 pkt – powyżej 70% do 80%

6 pkt – powyżej 60% do 70%

5 pkt – powyżej 50% do 60%

4 pkt – powyżej 40% do 50%

3 pkt – powyżej 30% do 40%

2 pkt – powyżej 20% do 30%

1 pkt – powyżej 10% do 20%

0 pkt – 0% do 10% lub brak informacji w tym zakresie.

W przypadku, gdy projekt obejmuje kilka obiektów, procentowy udział energii pozyskanej z OZE jest liczony jako średnia wartość arytmetyczna dla poszczególnych obiektów objętych projektem.

Przy ocenie tego kryterium analizie poddawany jest obszar merytoryczny, jakiego dotyczy projekt w zakresie centralnego ogrzewania, przygotowania ciepłej wody, oświetlenia budynku lub innych potrzeb na energię wskazanych w dokumentacji wniosku przez wnioskodawcę. Podstawę szacowania całkowitej energii zużytej stanowi informacja wnioskodawcy ujęta w celach projektu i/lub w zakresie inwestycji, obejmująca obszar wdrażania Odnawialnych Źródeł Energii, czy dotyczy: centralnego ogrzewania, przygotowania ciepłej wody, oświetlenia budynku lub innych potrzeb na energię wskazanych przez Wnioskodawcę. W ocenie tego kryterium odnosi się ilość energii wytworzonej z Odnawialnych Źródeł Energii realizowanych w ramach projektu do całkowitych potrzeb obiektów, obejmujących zgodnie z informacją wnioskodawcy potrzeby energetyczne z obszaru ogrzewania, przygotowania ciepłej wody i oświetlenia.

W przypadku ocenianej inwestycji w celach projektu prezentowanych w załączniku Studium wykonalności jednoznacznie zdefiniowano, że cały przedmiot projektu dotyczy ciepła (pompy ciepła), ciepłej wody (kolektory słoneczne) i oświetlenia (ogniwa fotowoltaniczne). Zatem w związku z powyższym wyliczenie wzrostu wykorzystania energii odnawialnej jako udziału ilości energii wytworzonej z OZE w całkowitej energii zużywanej przez obiekty przed realizacją projektu, powinno być przeprowadzone przez wnioskodawcę przyjmując wartość całkowitej energii zużywanej przez obiekty przed realizacją projektu w zakresie energii elektrycznej i ciepła, w obszarze ogrzewania, dostawy ciepłej wody i oświetlenia jednolicie dla całego zakresu projektu.

Organ podkreśla, że wnioskodawca nie wskazał jednoznacznie w Studium wykonalności ani we wniosku o dofinansowanie wartości bieżącego zużycia energii dla wszystkich obiektów obszaru merytorycznego projektu. Wskazał jedynie wartość wzrostu wykorzystania energii odnawialnej na poziomie 75%, bez klarownej kalkulacji dwóch wartości: łącznej produkcji OZE w wyniku realizacji projektu i bieżącego zużycia energii dla wszystkich obiektów obszaru merytorycznego projektu na potrzeby ogrzewania, ciepłej wody i oświetlenia. W konsekwencji ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesiona do całkowitej energii zużytej i produkowanej w obiektach objętych projektem jest niepoliczalna.

Organ zauważa nadto, że wnioskodawca został poproszony przez eksperta oceniającego projekt o udzielenie stosownego wyjaśnienia i uzupełnienia danych w zakresie wielkości dotychczasowego zużycia energii, celem dokładnego wyliczenia wskaźnika wzrostu wykorzystania OZE. Wnioskodawca nie udzielił precyzyjnych odpowiedzi w zakresie ww. prośby. W związku z tym zdaniem organu projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką liczbę punktów otrzymał.

Jeśli chodzi o kryterium merytoryczne szczegółowe nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", to organ wskazał, iż w tym kryterium obaj eksperci przyznali 0 punktów. Wyjaśnił jednocześnie, że w ramach tego kryterium oceniana jest efektywność kosztowa obliczana stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE, na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium premiuje projekty, w których koszt ten jest najniższy. Wartość redukcji tony emisji CO2 na rok, w wyniku realizacji projektu, powinna zostać wyrażona wskaźnikiem: szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (tony równoważnika CO2).

Zasady przyznawania punktacji w ramach kryterium stanowią punkty przyznawane poprzez zestawienie danych pochodzących ze wszystkich złożonych projektów, uszeregowanych od najniższej do najwyższej wartości wskaźnika, a następnie wyznaczenie kwintyli i podział grupy projektów na pięć przedziałów. Projekty, dla których nie podano wartości wskaźnika, nie biorą udziału w ustalaniu przedziałów. Projekt uszeregowany na miejscu n w ramach puli N projektów, dla których podano wartość niniejszego wskaźnika, otrzymuje liczbę punktów w zależności od spełnienia jednego z następujących warunków:

10 punktów – I przedział, 1≤n≤N/5

6 punktów – II przedział, N/54 punkty – III przedział, 2*N/52 punkty – IV przedział, 3*N/50 punkty – V przedział, 4*N/5Przedziały, o których mowa powyżej w ramach konkursu nr ... kształtowały się następująco:N/5 – 252 (N5) – 493 (N5) – 744 (N5) – 985 (N5) – 123,gdzie N to pula projektów: 123, natomiast n to miejsce uszeregowania w ramach puli projektów.Wyznaczenie poszczególnych podziałów punktowych przedstawiało się natomiast następująco:Przedział I (10 punktów) – 1 ≤n ≤ 25Przedział II (6 punktów) – 25Przedział III (4 punkty) – 49Przedział IV (2 punkty) – 74Przedział V (0 punktów) – 98Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Sąd zauważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).

4 punkty – III przedział, 2*N/52 punkty – IV przedział, 3*N/50 punkty – V przedział, 4*N/5Przedziały, o których mowa powyżej w ramach konkursu nr ... kształtowały się następująco:N/5 – 252 (N5) – 493 (N5) – 744 (N5) – 985 (N5) – 123,gdzie N to pula projektów: 123, natomiast n to miejsce uszeregowania w ramach puli projektów.Wyznaczenie poszczególnych podziałów punktowych przedstawiało się natomiast następująco:Przedział I (10 punktów) – 1 ≤n ≤ 25Przedział II (6 punktów) – 25Przedział III (4 punkty) – 49Przedział IV (2 punkty) – 74Przedział V (0 punktów) – 98Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Sąd zauważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).

2 punkty – IV przedział, 3*N/50 punkty – V przedział, 4*N/5Przedziały, o których mowa powyżej w ramach konkursu nr ... kształtowały się następująco:N/5 – 252 (N5) – 493 (N5) – 744 (N5) – 985 (N5) – 123,gdzie N to pula projektów: 123, natomiast n to miejsce uszeregowania w ramach puli projektów.Wyznaczenie poszczególnych podziałów punktowych przedstawiało się natomiast następująco:Przedział I (10 punktów) – 1 ≤n ≤ 25Przedział II (6 punktów) – 25Przedział III (4 punkty) – 49Przedział IV (2 punkty) – 74Przedział V (0 punktów) – 98Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Sąd zauważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).

0 punkty – V przedział, 4*N/5Przedziały, o których mowa powyżej w ramach konkursu nr ... kształtowały się następująco:N/5 – 252 (N5) – 493 (N5) – 744 (N5) – 985 (N5) – 123,gdzie N to pula projektów: 123, natomiast n to miejsce uszeregowania w ramach puli projektów.Wyznaczenie poszczególnych podziałów punktowych przedstawiało się natomiast następująco:Przedział I (10 punktów) – 1 ≤n ≤ 25Przedział II (6 punktów) – 25Przedział III (4 punkty) – 49Przedział IV (2 punkty) – 74Przedział V (0 punktów) – 98Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Sąd zauważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).

Przedziały, o których mowa powyżej w ramach konkursu nr ... kształtowały się następująco:

N/5 – 25

2 (N5) – 49

3 (N5) – 74

4 (N5) – 98

5 (N5) – 123,

gdzie N to pula projektów: 123, natomiast n to miejsce uszeregowania w ramach puli projektów.

Wyznaczenie poszczególnych podziałów punktowych przedstawiało się natomiast następująco:

Przedział I (10 punktów) – 1 ≤n ≤ 25

Przedział II (6 punktów) – 25Przedział III (4 punkty) – 49Przedział IV (2 punkty) – 74Przedział V (0 punktów) – 98Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Sąd zauważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).

Przedział III (4 punkty) – 49Przedział IV (2 punkty) – 74Przedział V (0 punktów) – 98Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Sąd zauważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).

Przedział IV (2 punkty) – 74Przedział V (0 punktów) – 98Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Sąd zauważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).

Przedział V (0 punktów) – 98Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Sąd zauważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).

Organ podniósł, że w przypadku projektu wnioskodawcy nakład środków finansowych UE wynosi 4 936 890,00 zł (punkt A11 wniosku o dofinansowanie), natomiast wartość wskaźnika rezultatu nr 3 Szacowany roczny spadek emisji gazów cieplarnianych (CI 34) (punkt E2 wniosku o dofinansowanie) wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczana efektywność kosztowa: nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wynosi 9 680 176,44 zł (4 936 890,00 zł / 0,51), co plasuje projekt na 122. miejscu i tym samym lokuje go w V przedziale. Zdaniem organu, mając na uwadze powyższe, projekt powinien otrzymać 0 punktów w ramach oceny tego kryterium i taką też liczbę punktów otrzymał.

Wyżej opisane rozstrzygnięcie zaskarżyła G. P., zarzucając mu przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo w zakresie:

- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 ,,Wzrost wykorzystania energii odnawialnej", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów,

- kryterium merytorycznego szczegółowego nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2", co skutkowało przyznaniem skarżącej 0 punktów.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1) uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ... Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych w W.

2) zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi podkreślano m. in., że ekspert I pierwotnie przyznał wnioskowi 7 punktów, a następnie 0 punktów, zaś ekspert II przyznał 0 punktów. Jako uzasadnienie dokonania przez eksperta I zmiany punktacji w sposób istotny (z 7 punktów na 0 punktów) podano, że wnioskodawca jedynie zadeklarował procent udziału energii pozyskanych z OZE w stosunku do zużytej lub produkowanej w poszczególnych lokalizacjach (informacje niepełne, bo bez danych dotyczących zużywanej energii cieplnej). Ponadto powodem zmiany była okoliczność, że dla poszczególnych budowli nie przedstawiono również planowanej ilości produkcji OZE w celu uzyskania procentu jej udziału w odniesieniu do zużywanej energii. Wyjaśnienie zmiany oceny nie jest jednak zdaniem skarżącego przekonywające, gdyż pierwotnie ustalając ocenę ekspert I dysponował takimi samymi danymi. Wyjaśnienie zmiany oceny z 7 punktów na 1 punkt powinno zawierać informację dlaczego dysponując takimi samymi ekspert zmienił zdanie.

W ocenie skarżącej Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów powołanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020 nie zawiera żadnych zapisów w zakresie możliwości dokonania przez eksperta ,,weryfikacji" dokonanej już oceny danego kryterium podczas oceny merytorycznej, co wskazywałoby na przyjęcie, że takiej ,,weryfikacji" nie mógł sam dokonać. Zgodnie z treścią § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu ocenę w kryteriach punktowych stanowi średnia arytmetyczna liczby punktów przyznanych podczas ocen dokonanych przez dwóch członków KOP biorących udział w ocenie. W przypadku rozbieżności sięgających co najmniej 30% punktów, tak jak w tym przypadku, pomiędzy ocenami dwóch członków KOP, przy czym ocena przynajmniej jednego z nich musi wynosić minimum 60% punktów możliwych do uzyskania, wniosek oceniany jest przez trzeciego członka KOP, którego ocena jest ostateczna i wiążąca. W sprawie skarżącej ta regulacja Regulaminu nie była zastosowana.

Skarżąca podnosi dodatkowo, że wnioskodawca przedstawił posiadane dane dla poszczególnych budynków, planowaną do wdrożenia technologię oraz dotychczasowe ilości zużywanych surowców energetycznych. Wnioski z analizy SW i PFU, w kontekście norm budowlanych, standardów jakości, uwiarygodniały deklarację wnioskodawcy w zakresie 75% wzrostu wykorzystania energii OZE. Wbrew zarzutom ekspertów dane były podane we właściwych jednostkach.

Skarżąca podniosła, że w zakresie Kryterium merytorycznego nr 7 ,,Efektywność kosztowa" oceniający przyznali 0 punktów. Zdaniem skarżącej zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zauważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

Na wstępie przypomnieć należy, iż skarżąca nie formułuje w skardze zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa za wyjątkiem zarzutu naruszenia § 7 ust. 18 i 19 Regulaminu pracy Komisji Oceny Projektów. Zarzut ten wiąże z brakiem możliwości zmiany oceny dokonywanej przez eksperta pierwotnie.

Odnosząc się do powyższego Sąd stoi na stanowisku, iż de facto zmiana punktacji dokonana przez eksperta I nie miała miejsca. Ekspert ten założył bowiem możliwość przyznania projektowi skarżącej w ramach kryterium merytorycznego szczególnego nr 1 siedmiu punktów, jednakże niejako pod warunkiem, iż rzeczywiście zadeklarowana prze wnioskodawcę ilość energii wytworzonej z OZE odniesiona do całkowitej energii zużytej lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 75%.

Weryfikacja powyższego założenia spowodowała jednak, iż ekspert uznał, że wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnych informacji w tym zakresie, co skutkowało ostatecznie nieprzyznaniem punktów w tym kryterium. Ta ostateczna ocena wydana została nie tylko na podstawie pierwotnie złożonej dokumentacji, ale i na podstawie późniejszego jej uzupełnienia. W ocenie sądu w tym kryterium nie zaistniała więc sytuacja, w której projekt otrzymał od tego samego eksperta oceny dwukrotnie. Ocena była jedna (0 punktów) i o niej poinformowano stronę. Skarżący nie otrzymał przecież najpierw ostatecznej oceny 7 punktów, a następnie drugiej oceny przyznającej 0 punktów.

Zdaniem sądu nie można zarzucić ekspertom, że ich oceny projektu w aspekcie spełnienia kryterium merytorycznego szczegółowego nr 1 były niepełne, niespójne, nielogiczne, czy też że nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji dotyczącej projektu. W ocenie Sądu eksperci swoje oceny uzasadnili przekonująco, a argumentacji, która legła u ich podstaw, nie sposób zarzucić dowolności.

Podniesienia wymaga dodatkowo, iż na etapie rozstrzygania protestu organ skorzystał z opinii dodatkowego, nowego eksperta, który nie brał udziału przy pierwotnej ocenie projektu. Tenże ekspert zajął stanowisko zbieżne z tym, jakie wyrazili eksperci oceniający projekt po raz pierwszy, przyznał bowiem w omawianym kryterium także 0 punktów oraz szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy MJWPU nie miała podstaw, aby ocenę co do kryterium nr 1 kwestionować, tym bardziej, iż argumentacja zawarta w proteście skutecznie ocen eksperckich nie podważała. Podobnie jest w przypadku skargi, która w istocie zawiera jałową polemikę ze stanowiskiem organu mającym oparcie w opinii ekspertów.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący błędnej oceny kryterium nr 7 ,,Efektywność kosztowa: Nakład środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2". Oceniając to kryterium obaj eksperci przyznali również po 0 punktów i przedstawili na uzasadnienie tych ocen przekonujące wywody. Także więc i w tym przypadku organ nie miał powodów, aby oceny te kwestionować.

Odnosząc się do skargi, która podnosi jedynie to, że zastosowanie przeliczników uzależniających ocenę od danych pochodzących od innych projektów bez wnikania w ich specyfikę nie stanowi obiektywnego kryterium, Sąd podkreśla, że ocena konkretnego projektu jest dokonywana na tle innych projektów, a nie abstrakcyjnie, stąd lepsze projekty od złożonego przez skarżącą otrzymały więcej punktów, a w konsekwencji dofinansowanie.

Wskazać trzeba również, że w ramach tego kryterium oceniono efektywność kosztową stosunkiem wydatków planowanych do poniesienia ze środków UE na redukcję 1 tony CO2 na rok. Kryterium to premiowało projekty, w których koszt ten był najniższy. Jeśli chodzi o projekt skarżącej, to szacowany roczny spadek emisji wynosi 0,51 ton równoważnika CO2 na rok. Wyliczona efektywność kosztowa będąca nakładem środków finansowych UE na jednostkową redukcję rocznej emisji CO2 wyniosła 9 680 176,44 zł, co zdaniem tak organu, jak i oceniających ekspertów, uplasowało projekt skarżącej na 122. miejscu, czyli w tzw. V przedziale projektowym, który przewidywał przyznanie 0 punktów. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób jasny zarówno mechanizm (zasady) przyznawania punktów poszczególnym projektom (w ramach kryterium nr 7), jak i opisał progi punktowe zapewniające ilość punktów w poszczególnych pięciu przedziałach punktowych. Z treści skargi wynika, iż w powyższej kwestii nie zajmuje ona stanowiska.

Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 61 ust. 8 pkt. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217).