Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 12/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.70,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wysokości podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień i grudzień 2002 r. ustalonej w wyniku wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku wznowienia postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. decyzją z [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] uchylił swoją decyzję ostateczną z [...] lipca 2005 r. Nr [...] określającą Panu J. S. (dalej także, jako "Skarżący") podatek od towarów i usług za poszczególne okresy 2002 r. oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2002 r. w miejsce zadeklarowanego przez Skarżącego. Organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie art.19 ust.2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku

od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U Nr 11, poz.50 ze zm.), kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Porównując kwoty wynikające

z przedłożonych przez Skarżącego faktur VAT dokumentujących zakup towarów

i usług z kwotami wykazanymi w deklaracjach VAT-7 organ stwierdziła, że suma podatku naliczonego wynikająca z przedłożonych do kontroli faktur VAT, jest niższa od kwot wykazanych w deklaracjach VA7 za ww. okresy rozliczeniowe tym samym uznał, że Skarżący zawyżył kwotę podatku naliczonego za wrzesień oraz grudzień 2002 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] listopada 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności zbadał, czy w sprawie wystąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego i po przeanalizowaniu treści art.70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako: "o.p."), regulującego tę kwestię (z uwzględnieniem nowelizacji) doszedł do przekonania, że z uwagi na przerwanie terminu biegu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w dniu 3 sierpnia 2006 r. (zajęcie ruchomości) w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług

za wrzesień i grudzień 2002 r.

Na powyższa decyzję Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc

o uchylenie lub zmianę decyzji, poprzez stwierdzenie jej nieważności,

jako naruszającej prawo w szczególności przepisy postępowania (o.p.),

poprzez zaniechanie zapoznania się przez organ kontrolujący z dokumentacja

pod wskazanym przez podatnika adresem oraz nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie sposób zgodzić się z treścią zaskarżonej decyzji oraz podkreślono, że miejsce przechowywania dokumentów zostało przez Skarżącego wskazane, a żaden akt prawny nie wymaga by miejsce przechowywania dokumentów pokrywało się z adresem siedziby podatnika. Dodatkowo autor skargi podniósł, iż Skarżący nie może ponosić konsekwencji

za nieprawidłowo przeprowadzone czynności pracowników urzędu oraz,

że dokumenty były oddane do dyspozycji kontrolującego organu, a także,

że po takim upływie czasu roszczenia wobec skarżącego uległy przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje

w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270, ze zm.), dalej również jako p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zasadniczy spór pomiędzy stronami w niniejszej sprawie sprowadza się

do oceny czy w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązań w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2002 r.

Podnosząc w skardze zarzut przedawnienia Skarżący nie uzasadnił go wskazując ogólnie, że: "po takim upływie czasu roszczenia wobec skarżącego uległy przedawnieniu". W ocenie Sądu organy zasadnie wywiodły, że zarzut ten

jest chybiony.

Zgodnie z treścią art. 70 § 1 o.p. w brzmieniu obowiązującym w roku 2002 r., a zatem w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja w części dotyczącej zobowiązania w VAT za wrzesień 2002 r., zobowiązanie podatkowe przedawniało się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednocześnie w myśl § 3 tegoż artykułu, bieg terminu przedawnienia ulegał przerwaniu wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej,

o której podatnik został powiadomiony. Natomiast po przerwaniu biegu terminu przedawnienie biegło na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne (art. 70 § 4 o.p. w brzmieniu obowiązującym w roku 2002 r.). Każde kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia.

Począwszy od 1 stycznia 2003 r., nowelą z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz.U. Nr 169, poz. 1387), zmieniono zasady przerywania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, wprowadzając regulację zgodnie z którą, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony oraz, że po jego przerwaniu biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie na mocy art. 20 § 1 wspomnianej noweli z 12 września 2002 r., ustawodawca wprowadził generalną zasadę, iż do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ustawodawca zastrzegł równocześnie, że, w przypadku, gdy dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 20 § 2).

Kolejnej nowelizacji art. 70 o.p. dokonano ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r.

o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199). Na mocy powołanej ustawy art. 70 § 4 o.p. zmieniono

w ten sposób, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony.

Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. stwierdzono, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

W świetle brzmienia powyższych przepisów zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej w B., iż w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2002 r. Nie budzi wątpliwości, iż w stosunku do zobowiązania z września 2002 r. korzystniejsze są przepisy regulujące przedawnienie zobowiązania obowiązujące od 1 stycznia 2003 r. albowiem zastosowanie środka egzekucyjnego w stosunku do pierwszej czynności egzekucyjnej obliguje organy egzekucyjne do podjęcia o wiele bardziej zaawansowanych czynności w procedurze egzekucyjnej, niż tylko podjęcie pierwszej czynności egzekucyjnej. Te same przepisy mają również zastosowanie w stosunku do zobowiązania za grudzień 2002 r., którego termin zapłaty upływał w styczniu 2003 r., a więc już po zmianie przepisów wprowadzonej nowelą z 12 września 2002 r.

Z ustaleń organów wynika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień oraz grudzień 2002 r., został przerwany w dniu 3 sierpnia 2006 r. poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcie ruchomości ( ½ udziału w samochodzie marki BMW, rok produkcji 2002). Pięcioletni termin zaczął, więc biec na nowo począwszy od 4 sierpnia 2006 r. tj. od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano w/w środek egzekucyjny.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie zapoznania się przez organ skarbowy z dokumentacją podatnika pod wskazanym adresem, również należało uznać go za niezasadny. W myśl art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności określone w art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz zwolnionych od podatku

na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 i art. 14 ust. 1, 5 i 6, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji zawierającej: kwoty określone w art. 20, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku odliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Tym samym wystąpienie przez organ z żądaniem okazania wszelkich dokumentów związanych

z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą podyktowane było faktyczną realizacją zasad postępowania dowodowego i dopuszczeniem w interesie podatnika - wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 o.p.).

Skład orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu

z 7 kwietnia 2010 r. w sprawie o sygn. I SA/Bk 19/10, zgodnie z którym: "skoro skarżący, w wykonaniu uzasadnionego żądania organu, nie przedstawił całościowej dokumentacji, na podstawie której sporządzał deklaracje, nie można z powyższego zaniechania skarżącego, traktować jako naruszenia podstawowych zasad przeprowadzonego postępowania. Oczywistym jest, że to Skarżący

jest dysponentem prowadzonej przez siebie dokumentacji podatkowej, w tym ksiąg podatkowych, a zatem na żądanie organu, jest zobowiązany je udostępnić. Sam fakt wskazania w zgłoszeniu NIP-1 miejsca przechowywania ksiąg podatkowych

nie może być uznany za wykonanie tegoż obowiązku. Wskazanie miejsca przechowywania dokumentacji, nie oznacza bowiem jej fizycznego udostępnienia".

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).