Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2184/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157, 135  ust. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Bożena Marciniak Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B.M., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r. nr [...] orzekającą o odszkodowaniu na rzecz byłej właścicielki nieruchomości położonej w B., o pow. [...] m2, oznaczonej jako działka nr [...]1 z obrębu [...], za nabycie z mocy prawa przez Skarbu Państwa prawa własności tej nieruchomości.

Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2011 r. nr [...] (zmienioną częściowo decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] maja 2012 r), przywoływaną dalej jako: "decyzja z.r.i.d.", zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy [...] w przedłużeniu drogi krajowej Nr [...], na odcinku od skrzyżowania dwupoziomowego z ulicą [...] w B. do granicy administracyjnej m. [...] w kierunku [...].

Inwestycją tą objęta została m.in. stanowiąca własność B. M. część działki nr [...], która w następstwie tej decyzji podzielona została na działki o nr [...] i [...]. Działka nr [...]o powierzchni [...]m2 znalazła się w liniach rozgraniczających inwestycji i z mocy art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dna 10 kwietnia 2003 r. - o szczególnych zasadach realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r., Nr 193 poz. 1194 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "specustawa drogowa", stała się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym powyższa decyzja stała się ostateczna.

W tym stanie rzeczy Wojewoda [...] po wszczęciu z urzędu i przeprowadzeniu odrębnego postępowania odszkodowawczego, decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...], powołując się na art. 12 ust. 4, 4a, i 5 oraz art. 18 ust. 1 i art. 23 specustawy drogowej oraz art. 132 ust. 1 i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) - przywoływanej dalej jako: "u.g.n.", orzekł o ustaleniu wartości przedmiotowej nieruchomości na kwotę [...]złotych (pkt 1); odszkodowaniu w kwocie odpowiadającej wartości tej nieruchomości, na rzecz ww. współwłaścicielki (pkt 2) oraz zobowiązaniu Prezydenta Miasta [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od uzyskania przez decyzję waloru ostateczności (pkt 3).

Decyzja ta była kolejnym rozstrzygnięciem odszkodowawczym podjętym przez Wojewodę, po uchyleniu przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] września 2013 r., uprzednio podjętej w tym przedmiocie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. Powodem uchylenia tej decyzji były wątpliwości co do poprawności poczynionych przez organ ustaleń w zakresie właściciela przejętej nieruchomości. Organ pierwszej instancji oparł się bowiem wówczas na danych z ewidencji gruntów, które w tym zakresie nie mogły być miarodajne.

Rozpoznając obecnie sprawę organ wojewódzki, w zakresie ustalenia osoby byłego właściciela miał na względzie treść prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. dla nieruchomości księgi wieczystej nr [...].

Na potrzeby postępowania odszkodowawczego rzeczoznawca majątkowy M.W. w operacie szacunkowym z [...] września 2012 r. (którego aktualność potwierdził w trybie art. 156 ust. 4 u.g.n. w dniu [...] września 2013 r.), określił wartość odtworzeniową nieruchomości na łączną kwotę [...] złotych, w tym wartość rynkową gruntu na kwotę [...] złotych, natomiast wartość elementów składowych nieruchomości w postaci obiektów budowlanych (budynku mieszkalnego, gospodarczego, betonowych cokołów, ogrodzenia metalowego, drewnianego płotu, bramy i furtki z prętów metalowych, siatki na metalowych słupkach oraz utwardzenia z kostki betonowej) na łączną kwotę [...] złotych, a nasadzeń na łączną kwotę [...] złotych. W ocenie organu operat sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami i mógł stanowić podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania. Organu wojewódzki stwierdził jednocześnie, że brak jest podstaw do podwyższania należnego odszkodowania o przewidziany w art. 18 ust. 1e pkt 1 specustawy drogowej tzw. bonus z tytułu niezwłocznego wydania nieruchomości w wysokości 5% jej wartości z uwagi na to, że wydanie inwestorowi nieruchomości nastąpiło w dniu [...] lutego 2012 r., a zawiadomienie o wydaniu opatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z [...] października 2011 r. doręczone zostało B. M. [...] października 2011 r.

Od powyższej decyzji B. M. wniosła odwołanie, kwestionując wysokość ustalonego odszkodowania. Jej zdaniem decyzja ta narusza art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, poprzez dokonanie wyceny rażąco zaniżonej w stosunku do wyceny bardzo podobnej nieruchomości wywłaszczonej w tym samym celu, a objętej decyzją [...]. Zarzucała także pominięcie przy ustalaniu wartości nieruchomości znajdującego się na niej w dacie wydania decyzji z.r.i.d. garażu oraz kwestionowała stanowisko organu co do braku podstaw do podwyższenia odszkodowania z tytułu wcześniejszego wydania nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] maja 2014 r. utrzymał decyzję Wojewody [...] w mocy. W uzasadnieniu przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, uznając że nie zostały one naruszone.

Odwołując się do ustaleń rzeczoznawcy Minister wyjaśnił, że na dzień wydania decyzji z.r.i.d. przedmiotowa nieruchomość położona była na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej B. nr [...] z [...] marca 2011 r. i zgodnie z nim w części znajdowała się ona na obszarze oznaczonym symbolem [...] – ulica główna ruchu przyspieszonego o projektowanej kategorii drogi krajowej, a częściowo na obszarze oznaczonym symbolem [...] – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi i zielenią urządzoną. Rzeczoznawca majątkowy zaś w procesie wyceny gruntu dokonał analizy występujących na rynku lokalnym transakcji nieruchomościami drogowymi. Z uwagi jednak na niedostateczną ilość takich transakcji, porównywalnych pod względem cech z nieruchomością wycenianą, przyjął w charakterze materiału porównawczego, w ramach zastosowanego podejścia porównawczego i metody korygowania ceny średniej, transakcje nieruchomościami zrealizowanymi na rynku lokalnym w latach 2011-2012 o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, tj. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, stosownie do § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). W wyodrębnionych do porównania transakcjach maksymalna cena średnia 1 m2 tego rodzaju gruntów wynosiła [...] złotych (przy cenie minimalnej [...] złotych, a maksymalnej [...] złotych). Finalnie zaś wartość 1 m2 szacowanego gruntu wyceniona została na [...] złote. Wartość znajdujących się na gruncie obiektów budowlanych rzeczoznawca wycenił budynków i nieruchomości drzew wierzby oraz stawu rzeczoznawca ustalił w podejściu kosztowym, metodą kosztów odtworzenia na łączną kwotę [...] złotych, zaś wartość znajdujących się na nim nasadzeń oszacował, przy uwzględnieniu regulacji z art. 135 ust. 7 u.g.n., jako sumę wartości bieżącej roślin, obliczonej na podstawie kosztów inwestycyjnych z uwzględnieniem odpisów amortyzacyjnych i utraconych korzyści na łączną kwotę [...] złotych. Stan nieruchomości na dzień wydanie decyzji z.r.i.d. został ustalony na podstawie opisu jej stanu zagospodarowania oraz stanu techniczno-użytkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego J. W. w dniu [...] listopada 2011 r. oraz uzupełnienia tego opisu wykonanego w dniu [...] grudnia 2011 r. Dokonując oceny wiarygodności i przydatności operatu szacunkowego Minister ocenił, że został on sporządzony zgodnie obowiązującymi przepisami prawa i mógł stanowić materiał dowodowy w sprawie. Subiektywne natomiast przekonanie strony o zaniżonej wartości nieruchomości, nie mogło stanowić o jego wadliwości. Tym bardziej, że strona w toku całego postępowania nie powołała żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia biegłego. Nie przedstawiono alternatywnej opinii o wartości nieruchomości ani nie skorzystano z możliwości oceny kwestionowanego operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (art. 157 u.g.n.).

W ocenie Ministra dowodami podważającymi wiarygodność sporządzonej opinii biegłego nie są w szczególności wskazane w odwołaniu ceny ofertowe nieruchomości bowiem zgodnie z przepisami prawa podstawą oszacowania wartości nieruchomości są tylko i wyłącznie ceny transakcyjne uzyskiwane za nieruchomości podobne. Za chybiony jednocześnie Minister uznał zarzut niewycenienia znajdującego się na gruncie w dacie wydania decyzji z.r.i.d. budynku garażu. Wskazał mianowicie, że z operatu wynika, że powyższy budynek jak też inne znajdujące się na gruncie budynki i budowle, wykazane w opisie stanu zagospodarowania oraz stanu techniczno-użytkowego nieruchomości sporządzonego [...] listopada 2011 r. i uzupełnionego [...] grudnia 2011 r. zostały oszacowane, a ich wartość uwzględniona w kwocie odszkodowania.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej w odwołaniu kwestii odmowy podwyższenia na zasadzie art. 18 ust. 1e specustawy drogowej odszkodowania o 5% wartość nieruchomości Minister wyjaśnił, że wydanie nieruchomości - z którym wymieniony przepis wiąże uprawnienie do uzyskania podwyższonej kwoty odszkodowania - można rozumieć jako przeniesienie posiadania, w tym dobrowolne opuszczenie nieruchomości przez byłego właściciela lub użytkownika wieczystego i umożliwienie inwestorowi korzystania z nieruchomości połączone przynajmniej z poinformowaniem inwestora drogowego o tym fakcie. Innymi słowy chodzi tu o takie zachowanie, które wyraźnie wskazuje na faktyczne umożliwienie inwestorowi swobodnego rozporządzania nieruchomością. Fakt wydania nieruchomości powinien być na tyle wyraźnie uzewnętrzniony, że dla przeciętnego odbiorcy nie będzie budzić wątpliwości interpretacyjnych. Takie wydanie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nastąpiło w dniu [...] lutego 2012 r., kiedy właścicielka złożyła w obecności inwestora oświadczenie o przekazaniu nieruchomości. Zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, doręczone jej zostało natomiast [...] października 2011 r. Oznacza to, że do wydania nieruchomości doszło po upływie [...] dniowego terminu przewidzianego art. 18 ust. 1e pkt 1 powołanej ustawy. W konsekwencji brak było podstaw do podwyższenia wysokości odszkodowania o 5% wartości przejętej nieruchomości.

Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, przy ustalaniu odszkodowania za przejętą działkę nr [...] nie ma znaczenia na jaką kwotę są wyceniane nieruchomości sąsiadujące z tą działką, gdyż to nie one są przedmiotem postępowania.

Na powyższą decyzję B. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a zwłaszcza:

- zaniechanie przez organ ustalenia prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego i co za tym idzie ustalenia prawidłowej wysokości odszkodowania, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz mając możliwość dopuszczenia dowodu w postaci dokumentacji sprawy [...], dotyczącej wywłaszczenia działek o numerach [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...]ha położonych w obrębie [...], gdzie rzeczoznawca majątkowy M. W. wykonał operat z szeregiem nieprawidłowości skutkujących koniecznością jego uzupełnienia (na skutek opinii Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych), co w konsekwencji spowodowało podniesienie wartości ww. działek z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł, a co za tym idzie nie rozważenie kwestii prawidłowości wykonania operatu szacunkowego dla nieruchomości będącej uprzednio własnością B.M., a to z kolei wobec dokonania jego aktualizacji w dniu [...] września 2013 roku i nie przyjęcia do porównania nieruchomości drogowych a nie jak pierwotnie przyjął rzeczoznawca pod budownictwo mieszkaniowe, co skutkowałoby ustaleniem ceny za metr nieruchomości w granicach [...] zł a nie [...] zł za metr, co spowodowało znaczne zaniżenie wartości nieruchomości skarżącej, jak też dysponując możliwością dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego czy też opinii uzupełniającej,

- ustalenie we własnym zakresie (str. 6 skarżonej decyzji), pomimo braku specjalistycznej wiedzy, iż operat szacunkowy jest prawidłowy;

- zaniechanie ustalenia jaki faktycznie stan istniał na działce skarżącej w dniu wydania decyzji z.r.i.d. wobec braku możliwości dokonania rzetelnego opisu stanu zagospodarowania oraz stanu techniczno-użytkowego nieruchomości na potrzeby prowadzonego postępowania odszkodowawczego (poprzedni opis z listopada 2011 r. został sporządzony bez braku zgody właścicielki na oględziny) w świetle postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] oraz w świetle uchylenia decyzji Wojewody z [...] grudni 2012 r. z uwagi na brak prawidłowego ustalenia właściciela nieruchomości,

- zaniechanie ustalenia we własnym zakresie czy na przedmiotowej nieruchomości faktycznie posadowiony był garaż,

- zaniechanie ustalenia we własnym zakresie, a jedynie w oparciu o wskazanie przez Wojewodę w decyzji (str. 8 skarżonej decyzji), w jakim faktycznie czasie organ wszedł w posiadanie wywłaszczonej nieruchomości wobec okoliczności, iż B. M. nie zamieszkiwała na nieruchomości i nie było konieczności jej fizycznego opuszczenia i wydawania oraz z uwagi na zamieszkiwanie właścicielki we W., zaniechanie ustalenia we własnym zakresie czy skarżąca nie dokonała wydania w innym terminie niż wskazany przez organ jako podpisanie protokołu zdawczo-odbiorczego, a co za tym idzie nie dostateczne zbadanie czy skarżąca wydała nieruchomości w sposób zobowiązujący organ do powiększenia wartości nieruchomości o 5%,

- pominięcie, iż skarżąca składała wnioski dowodowe w sprawie tj. w postaci powołania się na akta sprawy [...] Wojewody [...], które zostały pominięte przy wydaniu decyzji i organ się w tym zakresie nie ustosunkował,

-dokonanie wadliwej oceny operatu szacunkowego sporządzonego;

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie dostateczne wyjaśnienie w decyzji przesłanek jakimi się kierował organ przy wydaniu decyzji, nie wskazanie dowodów na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

3. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie, wyrażającej się w pominięciu przy jego ocenie, m.in. iż:

-decyzja o ustaleniu odszkodowania została wydana skutecznie dopiero [....] grudnia 2013 r. wobec tego, iż dopiero w tym czasie doszło do prawidłowego ustalenia przez organ właściciela nieruchomości,

- operat szacunkowy został sporządzony w dniu [...] września 2012 r. tj. także w czasie gdy nie było prawidłowo ustalonej strony postępowania o wywłaszczenie,

- operat szacunkowy został zaktualizowany przez rzeczoznawcę w dniu 27 września 2013 r. bez zbadania przez organ prawidłowości dokonanej aktualizacji,

4. art.10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i nie umożliwienia jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów,

5. art. 7 k.pa. oraz art. 8 k.pa. poprzez ich niezastosowanie i nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz jej załatwienia poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu prowadzącego postępowanie,

6. art. 9 k.p.a. w zw. z art. art. 157 u.g.n. poprzez nie poinformowanie strony o możliwości wystąpienia o weryfikację prawidłowości sporządzonego operatu do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, co pozbawiło stronę obrony swoich praw i w konsekwencji pozwoliło utrzymać błędnie wykonany operat determinujący wysokość odszkodowania.

II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, przez przyjęcie, że ustalone odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość odpowiada jej wartości rynkowej,

-art. 18 ust. 1e powołanej ustawy przez przyjęcie, ze skarżąca wydała nieruchomość dopiero [...] lutego 2012 r. podpisując protokół zdawczo-odbiorczy, podczas gdy organ wszedł w posiadanie nieruchomości niezwłocznie po wydaniu decyzji z.r.i.d., a przepisy ustawy nie regulują kwestii w jaki sposób ma dojść do sytuacji stwierdzenia terminu wydania nieruchomości

- art. 134, 154 ust. 1 i 156 , 157 u.g.n. w zw. z art. 23 specustawy oraz § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. poprzez ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie nierzetelnie sporządzonego operatu szacunkowego, bez należytego uwzględnienia w szczególności rodzaju, położenia, sposobu użytkowania, przeznaczenia, stopnia wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stanu przedmiotowej nieruchomości oraz aktualnie kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami oraz zwłaszcza z pominięciem przez rzeczoznawcę do porównania nieruchomości drogowych, nie podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i należnej opłaty, a także obowiązkowi oceny I wiarygodności sporządzonej opinii, zwłaszcza w sytuacji kwestionowania operatu

Ponadto zarzuciła ona decyzji naruszenie art. 21 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa własności i bez przyznania słusznego odszkodowania.

W oparciu o tak formułowane zarzuty wniosła ona o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...].

Wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

-dokumentów znajdujących się w aktach sprawy [...] Wojewody [...], zwłaszcza w postaci sporządzonych operatów szacunkowych dotyczących wywłaszczenia nieruchomości będących uprzednio własnością L.T. oraz S. Z. tj. działek o numerach [...] oraz nr [...] położonych w obrębie [...] m. [...] na okoliczność sporządzenia wyceny tych działek przez rzeczoznawcę majątkowego M. W. z szeregiem nieprawidłowości skutkujących koniecznością uzupełnienia operatu szacunkowego (na skutek opinii Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych) i podniesienia wartości ww działek z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł, a co za tym idzie z uwagi na położenie nieruchomości oraz stan faktyczny sprawy tożsamy ze sprawą skarżącej, wskazujących także na zaniżenie wartości nieruchomości będącej uprzednio własnością B. M.;

- opinii Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych z siedzibą w W. lub opinii [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w B. na okoliczność zbadania prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego w dniu [...] września 2012 r. (aktualizowanego [...].09.2013 r.) przez rzeczoznawcę majątkowego M. W.

Ewentualnie o dopuszczenie dowodu z opinii innego rzeczoznawcy majątkowego tudzież uzupełniającej pinii Pana M. W. na okoliczność ustalenia wartości nieruchomości wywłaszczonej w oparciu o prawidłowe kryteria wyceny wskazanej nieruchomości według stanu na dzień wydania decyzji z.r.i.d. oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

na wstępie wyjaśnić należy, że wnioski dowodowe sformułowany w skardze Sąd oddalił, jako wykraczający poza wyznaczone art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), granice uzupełniającego postępowania dowodowego, jakie może być przed sądem administracyjnym przeprowadzone. Zważyć bowiem należy, że przeprowadzenia takiego postępowania w myśl ww. przepisu jest znacznie ograniczona i dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do poprawności ustalonego przez organ stanu faktycznego, w aspektach kluczowych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczności zatem jakie mają być dowodzone określonymi dokumentami muszą mieć znaczenie dla oceny kontrolowanej decyzji. Tymczasem kwestia ustalonej za inne nieruchomości kwoty odszkodowania i sporządzonej w tym celu wyceny przejętych nieruchomości, a do tego sprowadza się wniosek dotyczący dołączenia dokumentów z akt sprawy [...], jest dla oceny legalności podjętej w niniejszej sprawie decyzji irrelewantna.

Wskazać również należy, że przewidziana art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego nie oznacza, że sąd może zastępować organ w rozstrzygnięciu sprawy. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w nim mowa, nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej przez sąd, lecz ocena, czy w sprawie organy ustaliły ten stan właściwe i zgodnie z regułami procedury, a następnie ocena, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Co istotne także, sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które służą merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej decyzją. Z tego względu nie jest możliwe także zlecanie przez sąd administracyjny organizacji rzeczoznawców majątkowych oceny sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, a następnie przyjęcie takiej opinii w poczet materiału dowodowego, czy też zlecanie sporządzenia nowej wyceny innemu rzeczoznawcy, względnie uzupełniania wyceny już przez organ przyjętej.

Oceniając natomiast zasadność skargi Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym jej uchyleniem mimo trafności części sformułowanych w skardze zarzutów.

Okolicznością niesporną jest, że położona w B. nieruchomość oznaczona geodezyjnie jako działka nr [...] z obrębu [...], objęta została decyzją Wojewody [...] z [...] października 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (dalej: "decyzja z.r.i.d."), wydaną w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.)- przywoływanej dalej jako: "specustawa drogowa" i z mocy tej decyzji, część powyższej działki oznaczona nr [...] znalazła się w liniach rozgraniczających planowanej inwestycji polegającej na budowie ul. [...] w ramach przedłużenia drogi krajowej Nr [...] relacji [...]. W konsekwencji czego przeszła ona, stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 1 tej ustawy, na własność Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna, co z kolei skutkowało koniecznością ustalenia na rzecz byłej właścicielki przez organ, który wydał decyzję z.r.i.d. odszkodowania odpowiadającego wartości utraconego prawa. Osoba tej właścicielki – B. M. - również nie jest sporna, a jej tytuł prawny potwierdza treść księgi wieczystej nr [...].

Istotą sporu jest natomiast poprawność wyceny nieruchomości, która przekładała się na wysokość odszkodowania oraz kwestia możliwości powiększenia odszkodowania o przewidziany w specustawie drogowej tzw. "bonus" z tytułu niezwłocznego wydania nieruchomości.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanych decyzji odszkodowawczych stanowił art. 18 specustawy drogowej oraz odpowiednio stosowane przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) - przywoływanej dalej jako: "u.g.n.". W myśl przywołanego wyżej art. 18 ust. 1 specustawy wysokość odszkodowania za przejętą nieruchomość ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 2 u.g.n. dla ustalenia wysokości odszkodowania konieczne jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego. Stan nieruchomości do którego odsyła art. 18 ust. 1 specustawy, to stan zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno-użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona, o czym stanowi art. 4 pkt 17 u.g.n. Z kolei wartością, o której stanowi ww. przepis jest co do zasady wartość rynkowa, a więc najbardziej prawdopodobna cena nieruchomości, możliwa do uzyskania na rynku (art. 134 ust.1 i art. 151 ust. 1 u.g.n.). W drodze wyjątku może nią być także wartość odtworzeniowa. Ma to miejsce wówczas, gdy ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej, gdyż tego rodzaju nieruchomości nie występują w obrocie (art. 135 ust. 1 u.g.n.). Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, a to ze względu na występującą na gruncie zabudowę i nasadzenia. Konsekwencją tego stanu rzeczy było więc ustalenie w procesie wyceny wartości odtworzeniowej nieruchomości, która to wartość z mocy art. 135 ust. 2 i 3 u.g.n. stanowiła sumę wartości rynkowej gruntu (a więc ceny gruntu możliwej do uzyskania w obrocie wolnorynkowym) oraz wartości jego części składowych, wg kosztów ich odtworzenia lub zastąpienia, pomniejszoną o wartość zużycia tych części (art. 151 ust. 2 u.g.n. i § 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego - Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), a więc hipotetycznych kosztów wytworzenia "repliki" znajdujących się na gruncie obiektów, przy jednoczesnym uwzględnieniu aktualnego ich stanu.

Na potrzeby niniejszego postępowania, wartość odtworzeniowa nieruchomości przejętej przez Skarb Państwa określona została w sporządzonym przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego – M. W.

Z uwagi na to, że w dacie wydania decyzji z.r.i.d. przedmiotowa nieruchomość zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z [...] marca 2011 r. w części przeznaczona była pod ulicę główna ruchu [...] o parametrach drogi [...] (symbol [...]), w pierwszym rzędzie rzeczoznawca majątkowy podjął próbę wyodrębnienia na rynku lokalnym transakcji nieruchomościami drogowymi, które mogłyby stanowić punkt odniesienia dla wyceny przejętego przez Skarb Państwa gruntu, do czego obligował go zarówno art. 134 ust. 3 u.g.n. oraz § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Po zidentyfikowaniu tego rodzaju 11 transakcji rzeczoznawca dokonał oceny ich podobieństwa do wycenianej nieruchomości, w efekcie której uznał, że tego kryterium one nie spełniają (vide punkt V.1 operatu). W konsekwencji do porównania przyjął transakcje gruntami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych (przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną).

Wyodrębnił on ostatecznie 13 transakcji tego typu gruntami zrealizowanych na terenie [...] w latach 2011-2012 (str. 15 operatu), określił cechy cenotwórcze mające wpływ na wartość nieruchomości takie jak lokalizacja i warunki techniczno- użytkowe, ustalił wagi poszczególnych cech, określił średnią cenę transakcyjną dla tych transakcji oraz zakresy współczynników korygujących, których sumą w dalszej kolejności dokonał korekt ceny średniej (wynoszącej [...] zł/m2), ustalając ostatecznie wartość wycenianego gruntu kwotę [...] złotych (przy cenie jednostkowej [...]zł/m2). Znajdujące się na gruncie w dacie wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej naniesienia, w postaci obiektów budowlanych (których istnienie i stan na tę datę potwierdzały opisy stanu zagospodarowania oraz stanu techniczno-użytkowego przedmiotowej nieruchomości, sporządzone przez rzeczoznawcę majątkowego J.W. w dniach [...] listopada 2011 r. oraz [...] grudnia 2011 r. wraz z załączoną do nich dokumentacją fotograficzną), rzeczoznawca wycenił - stosując podejście kosztowe, metodę kosztów odtworzenia - na łączną kwotę [...] złotych, przy założeniu zużycia technicznego naniesień na poziomie 50% (w odniesieniu do drewnianego budynku mieszkalnego), 40% (w odniesieniu do murowanego budynku gospodarczego) oraz 25% w odniesieniu do pozostałych obiektów (cokoły, ogrodzenia itp.) oraz przy zastosowaniu współczynnika regionalnego w wymiarze 0,9. Jako punkt wyjścia do tej wyceny naniesień przyjął on dane zawarte w katalogach: X Sp. z o.o. – zeszyt 100 II kwartał 2012 r, [...] sp. z o.o. – katalog obejmujący ceny jednostkowe robót i obiektów inwestycyjnych za III kwartał 2012 r. (str. 21-22 operatu) Jeśli zaś chodzi o znajdujące się na gruncie nasadzenia w postaci drzew i krzewów , to zgodnie z art. 135 ust. 7 u.g.n. rzeczoznawca oszacował jej jako sumę wartości bieżącej roślin, obliczonej na podstawie kosztów inwestycyjnych z uwzględnieniem odpisów amortyzacyjnych i utraconych korzyści na łączną kwotę [...] złotych (str. 23 operatu). W ocenie organów operat ten, którego aktualność w trybie art. 156 ust. 4 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy potwierdził stosowną klauzulą w dniu [...] września 2013 r., z punktu widzenia obowiązujących przepisów specustawy, ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów do tej ustawy, jest prawidłowy i mógł stanowić podstawę dla ustalenia odszkodowania.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie ocenę tę w pełni podziela. Operat został sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę i w dacie wydawania kwestionowanych decyzji (w związku z dołączeniem do niego ww. klauzuli), był aktualny, nie zawierał przy tym niejasności, istotnych pomyłek czy braków. W toku zaś szacowania wartości nieruchomości rzeczoznawca zastosował się do sposobu wyceny określonego w § 36 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji z.r.i.d., ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 u.g.n. bez uwzględnienia ustaleń decyzji i przy nieuwzględnieniu nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu jej wydania decyzji. Stosując podejście porównawcze i metodę korygowania ceny średniej dysponował on odpowiednio wyselekcjonowanym rynkiem transakcji nieruchomościami podobnymi, w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n., obejmującym ponad 10 transakcji nieruchomościami, czego z kolei wymagał § 4 ust. 4 zdanie pierwsze przywołanego rozporządzenia, zgonie z którym do porównań przy tej metodzie przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Sposób wyceny znajdujących się na gruncie naniesień i nasadzeń, z punktu widzenia zastosowanego podejścia oraz przyjętej metody i zastosowanej techniki, w kontekście obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych, tj. art. 153 ust. 3 u.g.n. i § 22 ust. 1 powołanego rozporządzenia oraz art. 135 ust. 7 u.g.n. także nie budzi zastrzeżeń.

Podnoszony natomiast przez skarżącą zarzut braku wykorzystania w procesie szacowania gruntów transakcji nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi mógłby być zasadny jedynie wówczas, gdyby rynek obrotu tego typu nieruchomościami, spełniającymi jednocześnie kryterium podobieństwa w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n., na obszarze lokalnym został w badanym okresie wykreowany, a mimo to rzeczoznawca nie wziął go pod uwagę. Zgodnie wszak z normą prawną zawartą w § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów, punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości przejętej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, jest porównanie transakcji dotyczących nieruchomości drogowych i tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwia dokonywanie wyceny przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości (por. wyrok WSA w Poznaniu z 20.06.2013 r. II SA/Po 445/13 Lex nr 1361812). Tymczasem jak wyjaśnił to rzeczoznawca w treści operatu, w badanym okresie na rynku lokalnym nie stwierdzono występowania wystarczającej ilości transakcji nieruchomościami drogowymi, które z punktu widzenia ich podobieństwa do nieruchomości wycenianej, mogły być wykorzystane w procesie szacowania jej wartości. W tym stanie rzeczy w pełni uprawnione i zgodne z przywołanym wyżej przepisem było oparcie wyceny na transakcjach nieruchomościami przeznaczonymi pod zabudowę, a formułowane w tym kontekście zarzuty skargi pozbawione są usprawiedliwionych podstaw.

Z kolei zarzut niepoczynienia ustaleń co do stanu nieruchomości z dnia wydania decyzji z.r.i.d., jest o tyle niezasadny, że w tej materii rzeczoznawca majątkowy wyceniając nieruchomość, a w dalszej kolejności organy kontrolujące poprawność tej wyceny, opierały się na dowodach w postaci dokumentacji zdjęciowej i opisie stanu nieruchomości sporządzonym przez uprawnionego rzeczoznawcę w niewielkim odstępie czasowym od daty wydania tejże decyzji. Wiarygodność materialna wówczas sporządzonych opisów stanu zagospodarowania nieruchomości w żaden sposób nie została przez skarżącą podważona. Przy czym dla oceny wiarygodności tych dokumentów bez znaczenia jest podnoszona w skardze okoliczność braku zgody właścicielki na dokonanie oględzin i brak jej obecności przy oględzinach. Zważyć bowiem należy, że badanie nieruchomości w terenie przez rzeczoznawcę nie jest czynnością wymagającą dla swej dopuszczalności i skuteczności obecności właściciela gruntu. Sporządzanie operatu i czynności z tym związane nie są wszak czynnościami dowodowymi w rozumieniu k.p.a. (por. wyrok NSA z 8.05.2013 r. I OSK 2366/11 Lex nr 13438750). Stąd nie znajduje przy ich realizacji także zastosowania art. 79 k.p.a.

Nie jest oparty na prawdzie zarzut nieustalenia właścicielki nieruchomości w dacie sporządzenia operatu. Fakt, że w tej dacie brak było urządzonej dla nieruchomości księgi wieczystej, co niewątpliwie utrudniało zweryfikowanie poprawności poczynionych przez rzeczoznawcę ustaleń co do osoby właściciela (co było powodem uchylenia przez Ministra pierwszej wydanej w sprawie decyzji odszkodowawczej Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r.), nie czyni bowiem wadliwych poczynionych wówczas w tym zakresie ustaleń, których poprawność potwierdza treść założonej w późniejszym okresie księgi wieczystej.

Stwierdzić zatem należy, że przyjęte przez rzeczoznawcę w procesie wyceny założenia i zastosowana metodologia są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa materialnego, a sam operat także pod względem formalnym odpowiada prawu (jest aktualny i zawiera wszystkie elementy, o których stanowi § 56 rozporządzenia Rady Ministrów). W tej sytuacji dysponując takim dowodem organy uprawnione były do ustalenia na jego podstawie kwoty należnego za przejętą nieruchomość odszkodowanie. Uznając zaś wiarygodność tego dowodu, wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie uchybiły one uregulowanej w art. 80 k.p.a. zasadzie swobodnej oceny dowodów, a podnoszone w tym kontekście zarzuty skargi nie mają usprawiedliwionych podstaw. Tym bardziej, że w toku postępowania strona nie przedłożyła organowi kontrdowodu w postaci operatu szacunkowego sporządzonego na własne zlecenie, ustalającego wartość działki nr [...] dla celów odszkodowawczych, ani też nie zleciła oceny kwestionowanego operatu organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, na co pozwalała jej regulacja z art. 157 ust. 1 u.g.n. Za taki kontrdowód nie mogły bowiem być uznane – jak słusznie zauważył Minister - powoływane przez nią wyceny nieruchomości sąsiednich dokonywane w ramach odrębnych postępowań. Samo natomiast subiektywne przekonanie osoby zainteresowanej uzyskaniem jak najwyższego odszkodowania o nieprawidłowości sporządzonej w tym celu wyceny i ustaleniu w niej wartości odjętego prawa na poziomie odbiegającym od jego wartości rynkowej, jeżeli nie jest potwierdzone obiektywnie weryfikowalnymi dowodami, jest niewystarczające dla skutecznego podważenia jej wiarygodności. Z tego powodu nie mógł okazać się skutecznym zarzut rzekomego naruszenia przez organy art. 18 ust. 1 specustawy. Skoro zaś ustalona w oparciu o operat szacunkowy wysokość odszkodowania odpowiada wartości odjętego prawa, to nie można także takiemu rozstrzygnięciu skutecznie zarzucić – jak czyni to skarżąca - braku zgodności z wyrażoną w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP zasadą słusznego odszkodowania. "Słuszne odszkodowanie" bowiem, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, to odszkodowanie związane z wartością wywłaszczonej nieruchomości. Tytułem przykładu wskazać tu można pogląd wyrażony w orzeczeniu z 19 marca 1990 r., K 2/90, gdzie Trybunał przyjął, że "odszkodowanie stanowić powinno ekwiwalent wartości wywłaszczonej nieruchomości, czyli powinno być równoważne gospodarczo wartości wywłaszczonej nieruchomości". Taki właśnie postulat, zdaniem Sądu, spełnia odszkodowania nawiązujące do wartości odjętego prawa własności gruntu i trwale z nim związanych naniesień.

Z kolei zarzut naruszenia przez organy art. 9 k.p.a. w zw. z art. 157 u.g.n., motywowany brakiem pouczeniu skarżącej o możliwości wystąpienia do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o weryfikację poprawności sporządzonej wyceny, jest o tyle nietrafny, że ustanowiony w art. 9 k.p.a. obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony z urzędu o treści powszechnie obowiązujących aktów prawnych i uregulowanych w nich instytucjach prawnych, z których skarżąca może skorzystać, czy też doradztwem prawnym. Zwłaszcza w sytuacji, gdy w toku tego postępowania strona - jak w niniejszej sprawie - reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zgodna z prawem, wbrew zarzutom skargi, była również w realiach rozpoznawanej sprawy odmowa podwyższenie należnego B. M. odszkodowania o przewidziany art. 18 ust. 1e pkt 1 specustawy tzw. bonus z tytułu niezwłocznego wydania nieruchomości inwestorowi, w wymiarze 5% wartości tej nieruchomości. Wydanie nieruchomości, o którym stanowi ten przepis oznacza bowiem realne zaoferowanie i zapewnienie inwestorowi przez jej dotychczasowego właściciela możliwości jej odebrania, co oczywiście nie musi oznaczać faktycznego przejęcia jej przez inwestora do swojej dyspozycji. Istotne jest jednak tutaj dobrowolne działanie właściciela oraz wykazanie własnym zachowaniem, że przed upływem przewidzianego tym przepisem terminu, tj.30 dni od otrzymania zawiadomienia o wydaniu opatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z.r.i.d., nie jest zainteresowany dalszym posiadaniem gruntu. Nie chodzi więc w tym wypadku li tylko o nieutrudnianie przez właściciela wejścia podmiotu mającego realizować inwestycję na teren przejmowanej nieruchomości, ale ujawnioną na zewnątrz wolę jej wydania. Skoro zaś tego rodzaju aktywność właściciela nastąpiła w niniejszej sprawie dopiero 14 lutego 2012 r., co sama skarżąca potwierdziła znajdującym się w aktach oświadczeniem o wydaniu w tym dniu inwestorowi gruntu, a zawiadomienie o podjęciu decyzji z.r.i.d. otrzymała ona 24 października 2011 r. (co wynika z daty umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tego zawiadomienia), to niewątpliwie do wydania nieruchomości, w rozumieniu art. 18 ust. 1e pkt 1 powołanej ustawy doszło, gdy ww. termin już ekspirował. Przewidziane natomiast w kolejnych jednostkach redakcyjnych art. 18 ust. 1e przesłanki podwyższania odszkodowania nie miały zastosowania w sprawie. Nie zachodziły podstawy także do podwyższenia odszkodowania o kwotę [...] złotych na zasadzie art. 18 ust 1f specustawy drogowej, gdyż to podwyższenie dotyczy jedynie sytuacji, w której w budynku posadowionym na przejmowanym gruncie właściciel zamieszkiwał. Taka zaś sytuacja w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miała miejsca.

Trafny natomiast jest zarzut niepoinformowania strony przed wydaniem zaskarżonej decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a w konsekwencji naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.. Organ odwoławczy bowiem istotnie uchybił wynikającemu z tego przepisu obowiązkowi poinformowania stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. Jednakże aby sformułowany w tym kontekście zarzut skargi mógł być skuteczny, strona winna wykazać, że powyższe uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, np. zgłoszenia określonych wniosków dowodowych (por. wyrok NSA z 18.05. 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157; wyrok NSA z 1.02.2011 r. II OSK 1098/10 Lex nr 786594). Tymczasem z treści skargi nie wynika, jakich czynności w sprawie skarżąca nie mogła na skutek ww. uchybienia zrealizować. Organ drugiej instancji natomiast, jak wynika z akt sprawy, nie przeprowadzał z urzędu żadnych dodatkowych dowodów, z którymi strona nie mogła się zapoznać, ani nie orzekał w oparciu o materiał dowodowy, który by nie był jej znany. Tak więc ww. wada postępowania odwoławczego nie miała, zdaniem Sądu, wpływu na wynik sprawy.

Błędne również było władcze określenie przez Wojewodę w decyzji odszkodowawczej wartości nieruchomości, gdyż tę zgodnie z art. 150 ust. 5 u.g.n. określa rzeczoznawca majątkowy, a nie organ. Powyższe uchybienie uszło uwadze Ministra. Niemniej ta wadliwość także nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie miała wpływu na wynik sprawy. Ta część rozstrzygnięcie Wojewody [...] (zbieżna z wartością nieruchomości określoną przez rzeczoznawcę) w istocie bowiem nie kształtowała sytuacji prawnej osoby uprawnionej do odszkodowania i traktować ją należy li tylko jako mającą charakter informacyjny.

Konkludując zatem stwierdzić należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw, mimo trafności jednego z zarzutów, do podważenia legalności zaskarżonej decyzji. Organy orzekające w sprawie - wbrew bowiem temu co twierdzi skarżąca - wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, nie uchybiając w tym względzie zasadom ustanowionym w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a subsumcji tego stanu do norm prawa materialnego dokonały w sposób prawidłowy. Szczegółowo także wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Minister wyjaśnił także z jakich względów nie może uwzględnić w postępowaniu zgłaszanych przez stronę dowodów w postaci wycen sąsiednich nieruchomości zawartych w aktach odrębnie prowadzonych spraw wskazując, iż nie ma to znaczenia dla oceny poprawności wyceny nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem (vide str. 8 decyzji), a stanowisko to sąd w pełni podziela. Stąd zarzut braku wyjaśnienia przyczyn nieuwzględnienia zgłaszanych w tym względzie przez stronę wniosków dowodowych także okazał się chybiony.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.