Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1810/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.18 ust. 5 lit. a,b i c, art. 92 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. W. i A. W. (zwanych dalej skarżącymi) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu:

1) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych,

2) umieszczania lub używania w pojeździe taksometru,

3) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy utrzymał w mocy ww. decyzję.

Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 5 lit. a, b c, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej zwaną: utd), oraz lp. 2.9 pkt 1, 2, 3 załącznika do ww. ustawy.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2010 r. w W. na ul. J. poddano kontroli drogowej pojazd marki O. o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez M. K.. Kierowca okazał do kontroli dowód osobisty, prawo jazdy, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielone A. W. i A. W. - wspólnikom spółki cywilnej W., dowód rejestracyjny pojazdu, zaświadczenie o spełnianiu wymagań ustawy, książkę kasy rejestrującej, umowę o współpracy. Podczas przesłuchania w charakterze świadka M. K. zeznał m.in., że zlecenia przewozu osób dostaje drogą radiową z centrali firmy W., zaś osobom przewożonym wystawia paragon fiskalny z urządzenia rejestrującego marki E. zarejestrowanego na firmę W. Ponadto przewozy osób wykonuje na rzecz firmy W.. Stwierdził także, że w samochodzie jest zamontowane urządzenie rejestrujące (E.), które po zakończeniu przewozu pasażera wskazuje jaką kwotę ma zapłacić klient za wykonaną usługę transportową. Za odbyty kurs drukuje paragon. Podczas kontroli na polecenie osoby kontrolującej kierowca sporządził wydruk paragonu niefiskalnego raport kierowcy z urządzenia rejestrującego zarejestrowanego na firmę W. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem nr [...]. Załącznikiem do ww. protokołu jest dokumentacja fotograficzna - na której uwidocznione jest, że na dachu pojazdu zostało zamocowane urządzenie z dwustronnym napisem [...]; na bokach pojazdu umieszczono napis "[...]", w kontrolowanym pojeździe zamontowane było urządzenie pomiarowe - liczące (E.). W dniu [...] lutego 2010 r. pracownik wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wykonał telefon na znajdujący się na kontrolowanym pojeździe numer: [...], pod który zgłosiła się "W.". Powyższa czynność została udokumentowana notatką służbową z dnia [...] lutego 2010 r. (K: 65 verte akt administracyjnych).

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów o transporcie drogowym skarżący złożyli pismo z dnia [...] marca 2010 r., w którym stwierdzili, że organ nie udowodnił wykonywania przez skarżących przewozu okazjonalnego osób (w pojeździe nie znajdowała się żadna osoba poza kierowcą). Ponadto podkreślili, że raport fiskalny zabezpieczono niezgodnie z prawem, natomiast na dachu pojazdu umieszczona była plastikowa puszka, na pojeździe nie umieszczono nazwy ani telefonu strony, a urządzenie zamontowane w pojeździe nie jest taksometrem. Skarżący podważyli również prawidłowość nałożenia kary pieniężnej na podstawie protokołu kontroli. Niezależnie od powyższego wskazali, że wzmiankowany protokół został sporządzony wadliwie i bez należytej staranności, co narusza art. 68 k.p.a. w zw. z art. 74 ust.3 utd. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżący złożyli również wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków pasażerów, którzy mieli być przewożeni w imieniu strony skontrolowanym pojazdem w dniu kontroli oraz o przesłuchanie kierowcy pojazdu, z dowodu opinii biegłego specjalisty, a także dowodu z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz z zaświadczenia właściwego operatora telekomunikacyjnego.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 56 pkt 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4, w związku z art. 18 ust. 5 utd oraz art. 104 § 1 kpa nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 15 000 zł, wobec stwierdzenia wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu:

1) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych,

2) umieszczania lub używania w pojeździe taksometru,

3) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą adresem lub telefonem przedsiębiorcy.

Organ uznał zarzuty podnoszone przez spółkę w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. za bezzasadne stwierdzając, że kontrolowanym pojazdem niewątpliwie przewozy okazjonalne osób były wykonywane. Na potwierdzenie tej okoliczności powołał się na zeznania kierowcy, paragon fiskalny znajdujący się w aktach sprawy, oraz na okazaną do kontroli licencję na przewóz osób. Zdaniem organu, protokół kontroli został sporządzony prawidłowo zgodnie z art. 68 kpa. Odwołując się do art. 87, art. 89 utd oraz art. 75 kpa wskazał, iż zabezpieczenie paragonu fiskalnego było prawidłowe i konieczne. WITD powołując się na aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz dokonując subsumpcji przepisów art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) utd ustalił, że:

- na dachu pojazdu zamontowane było urządzenie techniczne, a przez to złamany został zakaz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych,

- zainstalowany w kontrolowane pojeździe urządzenie pomiarowo - liczące E. - fiskalny jest urządzeniem równoważnym dla taksometru, gdyż służy temu samemu celowi, a więc dla wyliczania należności za wykonywany przewóz osób,

- umieszczenie na pojeździe numeru telefonu [...] jest spełnieniem określonej w 18 ust. 5 lit. b utd.

Odmawiając uwzględnienia złożonych wniosków dowodowych organ stwierdził, że nie zachodzi potrzeba przesłuchania w charakterze świadków pasażerów, z uwagi na potwierdzenie innymi dowodami wykonywania przez stronę okazjonalnego przewozu osób. Natomiast, co do wniosku o przesłuchanie kierowcy organ podkreślił, że dowód ten został przeprowadzony w trakcie kontroli, a okoliczności na które powołuje się strona zostały bez żadnych wątpliwości ustalone przez organ. WITD nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz z zaświadczenia właściwego operatora telekomunikacyjnego, gdyż okoliczności, na które powołuje się strona - zdaniem organu - nie mają znaczenia dla sprawy. Odmowę uwzględnienia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego organ uzasadnił stwierdzeniem, że biegły ten nie jest uprawniony do interpretacji przepisów ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podtrzymali zarzuty sformułowane w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. Skarżący podważyli również prawidłowość nałożenia kary pieniężnej na podstawie protokołu kontroli. W tym zakresie skarżący stwierdzili, że przedmiotowa kara pieniężna może zostać nałożona jedynie wówczas gdy nie będzie możliwe wszczęcie postępowania innego niż w wymienione w art. 75 ust. 5 utd. Za nieuzasadnione uznali oddalenie złożonych wniosków dowodowych. Wskazali, iż urządzenie umieszczone na dachu pojazdu nie jest lampą ani urządzeniem technicznym. Na dowód swych twierdzeń przedstawili opinie biegłego polonisty na okoliczność znaczenia językowego terminu urządzenie techniczne. Podkreślili ponadto, że zabronionym jest posiadanie pracującej lampy lub innego urządzenia technicznego, a organ nie wykazał faktu pracy urządzenia znajdującego się na pojeździe. W dalszej części odwołania wskazali, że urządzenie zamontowane w pojeździe było drogomierzem, a nie taksometrem. Podkreślili, że konsekwencją art. 18 ust. 5 lit. a jest zakaz umieszczenia i używania taksometru. W ich opinii do naruszenia tego przepisu nie doszło, ponieważ urządzenie umieszczone w samochodzie nie było używane. Za bezzasadny uznali zarzut naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Skarżący podkreślili, iż na skontrolowanym pojeździe nie widniały oznaczenia spółki. Nie był wskazany także adres, a numer telefonu nie jest numerem telefonu skarżących. Podkreślili, że nazwa danego podmiotu wynika z wpisu do właściwego rejestru, którym jest KRS. Wskazali na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, z uwagi na okoliczność, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na zaistnienie zarzucanych naruszeń.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu odwoławczego ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny uzasadnia przyjęcie, że skarżący – A. W. i A. W. wspólnicy spółki cywilnej W. w chwili kontroli wykonywali transport okazjonalny z naruszeniem art. 18 ust.5 lit a,b,c) utd. GITD nie zgodził się z twierdzeniem skarżących, że znajdujące się w pojeździe na jego dachu urządzenia techniczne nie były sprzeczne z ustawą. W tej kwestii stwierdził, iż w braku ustawowej definicji terminu "Urządzenie" należy posłużyć się wykładnią nie tylko językową, ale również celowościową. W opinii organu decydującym o uznaniu urządzenia za urządzenie techniczne jest to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób, tego rodzaju oznaczenie wywarło wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu, gdyż urządzenie to identyfikuje go z taksówką. Zdaniem GITD znajdujący się na dachu pojazdu baner należy uznać za urządzenie techniczne o jakim mowa w art. 18 ust.5 lit.c) utd.

Zdaniem organu dla ustalenia czy doszło do naruszenia zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. b utd. nie ma znaczenia okoliczność, iż umieszczony na pojeździe numer telefonu nie należy do kontrolowanego przedsiębiorcy. Decydujące znaczenia ma tzw. kryterium dostępności usługi pod wskazanym na pojeździe numerem telefonu.

Jak podkreślił GITD podczas kontroli została potwierdzona możliwość zamówienia pod umieszczonym na pojeździe numerem telefonu usługi przewozowej. Ponadto wskazał, iż wspomniany przepis nie wymaga, by nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. W konsekwencji nie ma znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa W. nie pokrywa się z firmą przewoźnika.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż w pojeździe zamontowany był drogomierz, a nie taksometr organ stwierdził, że nie wpływa to na wyłączenie odpowiedzialności skarżących, z uwagi na to, iż urządzenia te pełnią takie same funkcje tj. do wyliczania należności za wykonywany przewóz osób.

Zdaniem organu odwoławczego nie budzi również wątpliwości fakt, że skarżący wykonywali działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób mimo, iż w momencie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. O prowadzeniu działalności gospodarczej przez skarżących świadczyły w ocenie organu odwoławczego m.in. oznakowanie pojazdu, wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób a także fakt oferowania usług w ramach prowadzonej działalności i możliwość ich realizacji.

Odpierając argumenty skarżących dotyczące braku możliwości wykorzystania wyników kontroli tj. protokołu kontroli do wszczęcia postępowania w zakresie naruszenia ustawy o transporcie drogowym GITD stwierdził, że przepis art. 73 utd nie wskazuje zamkniętego katalogu czynności, do których wykorzystane mogą być wyniki kontroli. Przepis ten określa, że wyniki te mogą być wykorzystane w działalności innych służb niż Inspekcja Transportu Drogowego. Analiza pozostałych przepisów ustawy o transporcie drogowym nie pozostawia wątpliwości, co do możliwości wykorzystania wyników kontroli do nałożenia na przedsiębiorcę wykonującego przewóz kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący niezgodnego z prawem nieuwzględnienia przez WITD wniosków dowodowych składanych w toku postępowania przez stronę. Zdaniem GITD okoliczności, których dowodzić miało przeprowadzenie w omawianej sprawie postulowanych dowodów, zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów.

A. W. i A. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję podtrzymali dotychczasowe zarzuty.

W obszernie umotywowanej skardze skarżący wnieśli: o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie - z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi. Zarzucili organowi naruszenie art. 7, art. 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponadto wnieśli na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zawieszenie postępowania wobec okoliczności, że pod sygnaturą TS 224/09 toczy się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym oraz o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odwoławczy podtrzymał argumenty oraz wnioski zawarte w dotychczasowym stanowisku wyrażonym w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz okazjonalny. Licencja, jaką okazał podczas kontroli kierowca, uprawniała wyłącznie do przewozów okazjonalnych, zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 utd, jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiada warunkom "licencji taksówkowej" (art. 6 ust. 4 utd). Kierowca pojazdu poddanego kontroli zeznał, iż wykonuje przewozy osób na rzecz firmy W.

Sąd zwraca uwagę, iż skarżący nie zakwestionowali powyższego ustalenia. Natomiast stwierdzenie, że w czasie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer nie może stanowić argumentu, iż nie był wykonywany przewóz okazjonalny. Odpowiednie oznakowanie samochodu świadczy o tym, że usługa przewozu była oferowana i możliwa do wykonania. W przypadku przewozu osób normalną sytuacją jest na przykład oczekiwanie w wyznaczonym miejscu postojowym na klienta.

Ustalenie, że przedmiotowym pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny niesie za sobą dalsze konsekwencje wynikające z art. 18 ust. 5 utd, o czym będzie mowa niżej.

W art. 5 ust. 1 utd ustawodawca wskazał, że na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne, inne dla licencji "taksówkowej".

W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy taksówką, co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. Ib utd, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym (utd) art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W ten sposób ustawodawca opowiedział się za potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 utd, przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 utd.

Na gruncie powołanych przepisów ustawy umieszczanie w pojeździe taksometru i umieszczanie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, technicznych, a także umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksowkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką.

Jak już wyżej wskazano, ustalenia organu poczynione w niniejszej sprawie wskazują, iż skarżący wykonywali przewóz okazjonalny, którego cechy skutkowały naruszeniem zakazu, o których mowa w powołanym art. 18 ust.5 lit.a), b), c) utd.

Nie ma bowiem sporu co do tego, iż w pojeździe znajdował się drogomierz połączony z kasą fiskalną, na dachu pojazdu umieszczony był baner upodabniający wzmiankowany pojazd do taksówki, a na pojeździe umieszczone były oznaczenia z nazwą oraz numerem telefonu przedsiębiorcy.

Taki stan rzeczy uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. a). Wprawdzie z art. 18 ust. 5 lit. a) utd wynika zakaz umieszczania i używania w pojeździe taksometru, a w pojeździe zamieszczono drogometr połączony z kasą fiskalną, ale jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 911/08 oraz 9 grudnia 2009 r. (sygn. akt II GSK 189/09) jest to urządzenie równoważne do taksometru w rozumieniu powołanego przepisu, ponieważ służy temu samemu celowi co taksometr tj. do wyliczenia należności za wykonywany przewóz osób taksówkowy. Nie ma zatem potrzeby analizowania wymagań technicznych jakim odpowiada taksometr i drogometr. Istotną w świetle art. 18 ust. 5 lit. a) utd jest bowiem funkcja jaką drogometr spełnia i cel w jakim został zamontowany, a w sprawie nie budzi wątpliwości, iż służył on do wyliczeń należności za kurs wskazując kilometry przejechanego dystansu co w związku z połączeniem drogometru i kasy fiskalnej w ostatecznym efekcie prowadziło do wyliczenia należności za przewóz.

Z dokumentacji fotograficznej zawartej w aktach administracyjnych niniejszej sprawy oraz z zeznań kierowcy wynika, że na dachu skontrolowanego pojazdu zamontowane było urządzenie z dwustronnym napisem "[...]". Ze względu na to, że w ustawie o transporcie drogowym brak jest legalnej definicji pojęcia "urządzenie techniczne" konieczne jest dokonanie wykładni tego określenia. Zdaniem Sądu, wykładnia musi być dokonana z uwzględnieniem celu i funkcji jakim powyższa regulacja ma służyć. Chodzi bowiem o to, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonego grona adresatów urządzenie umieszczone na dachu pojazdu co najmniej mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może się zatrzymać w celu zawarcia umowy przewozu. Każde urządzenie umieszczone na dachu pojazdu wykonującego przewóz drogowy, które upodabnia ten pojazd do pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką jest urządzaniem technicznym, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) utd. Uwzględniając dowód w postaci dokumentacji fotograficznej, która znajduje się w aktach administracyjnych, należy podzielić stanowisko organu, że znajdujące się na dachu pojazdu poddanego kontroli urządzenie należy uznać za urządzenie techniczne w rozumieniu przepisu art. 18 ust. 5 lit.c) utd, gdyż upodabnia ten pojazd do pojazdu wykonującego transport drogowy taksówką.

Jednocześnie Sąd uznał, iż organ słusznie nałożył na skarżącą karę pieniężną za wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą oraz numerem telefonu przedsiębiorcy uznając, że uwidoczniony na pojeździe numer telefonu [...] był numerem telefonu, pod którym można było zamówić przewóz wykonywany przez skarżącą. Świadczy o tym notatka służbowa z dnia [...] lutego 2010 r., z której wynika, że pod wybranym numerem telefonu zgłosiła się skarżąca spółka. Odnosząc się do zarzutu strony, iż napis znajdujący się na kontrolowanym pojeździe nie jest oznaczeniem przedsiębiorcy, Sąd zauważa, iż art. 18 ust. 5 lit. b utd nie stanowi, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. W treści omawianego przepisu ustawodawca nie posłużył się pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu Cywilnego. W świetle powyższego, umieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu nazwy "[...]", a na boku nazwy "[...]", narusza ww. zasadę, gdyż umożliwia identyfikację skarżącej spółki.

Zarzut skargi koncentrujący się na analizie art. 75 oraz art. 89 ust. 5 utd jest również niezasadny. Odnosząc się do tego zarzutu podkreślenia wymaga, że stwierdzone podczas kontroli naruszenia powodują przede wszystkim odpowiedzialność przedsiębiorcy określoną przepisami ustawy o transporcie drogowy (vide art. 92). Ponadto, uregulowanie zawarte w art. 75 utd stanowi o możliwości wykorzystania wyników kontroli do wszczęcia postępowania w zakresie określonym w tym przepisie. Innymi słowy, możliwość wszczęcia postępowania o jakim mowa w art. 75 utd jest niezależna od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 93 utd uprawnień do kontroli mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej m.in. za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających (m.in.) z ustawy o transporcie drogowym (art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 utd).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że interpretacja przepisu art. 75 utd w zw. z art. 89 ust. 5 utd dokonana przez skarżących oraz wyprowadzone w tym zakresie wnioski nie są pełne, gdyż pomijają uregulowanie zawarte w art. 92 utd. Tymczasem, co należy zaakcentować, kara pieniężna w niniejszej sprawie została nałożona na podstawie przepisu art. 92 utd w zw. z art. 18 ust. 5 utd.

Z kolei odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego nieuzasadnionego oddalenia złożonych wniosków dowodowych należy zauważyć, iż organ ustalił stan faktyczny sprawy m.in. na podstawie zeznań M. K. - kierowcy skontrolowanego pojazdu.

Świadek ten, pouczony o treści art. 233 § 1 kk zeznał, iż wykonuje przewozy osób na rzecz firmy W.

Biorąc pod uwagę powyższe zeznania organ prawidłowo uznał, że w chwili kontroli był wykonywany przewóz okazjonalny osób. Nie było zatem potrzeby przeprowadzania wnioskowanych przez skarżących dowodów. Zgodnie bowiem z art. 78 § 2 kpa organ może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Skarżący w toku postępowania nie tylko nie wykazali, ale nawet nie uprawdopodobnili, iż zeznania kierującego pojazdem M. K. nie polegają na prawdzie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ zgromadził w niniejszej sprawie pełny materiał dowodowy, który należycie rozpatrzył, zaś zajęte stanowisko w sprawie dokładnie uzasadnił. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, 77 § 1, 10, 107 § 1 i 3 oraz art. 138 k.p.a.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżących w dniu [...] lutego 2010 r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 2.9 pkt 1,2,3 Załącznika do tej ustawy, który karą 15 000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem w/w zakazów.

Z kolei nie uwzględniając wniosku skarżących o zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w sprawie TS 224/09 Sąd miał na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 189/09. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w tym wyroku pogląd, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, gdyż skarga do Trybunału została złożona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, natomiast Sąd nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 utd z Konstytucją RP.

Z uwagi na powyższe skargę na podstawi art. 151 ppsa należało oddalić.