Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 600/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i  par. 2,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, b, c; art. 134
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 87 ust. 1,  art. 71,  art. 92 ust. 2 pkt 2,  art. 92b i 92c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego [...] ([...]) złotych kosztów postępowania; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeks postępowania administracyjnego, art. 9u ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz Ip. 10.3 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 ze zm.), Główny Inspektor Transportu Drogowego - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. (Nr [...]) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Rozstrzygnięcie podjęto w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] r. funkcjonariusz Policji zatrzymał do kontroli pojazd marki MAN o nr rej. [...], na ulicy W. w K., którym kierował P.A. (dalej skarżący), prowadzący gospodarczą działalność transportową. Po przyjeździe do miejsca ważenia, funkcjonariusz Policji przekazał kierowcę do dyspozycji Inspektorów Transportu Drogowego (Inspektorów) oraz pracowników Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta. Przebieg kontroli wykonanej przez Inspektorów został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r.

W konsekwencji tej kontroli, pismem z dnia [...] r., zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego. Następnie, decyzją z dnia [...] r., D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniu [...] r. i w dniu [...] r.

W odwołaniu skarżący zarzucił, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 8 k.p.a., art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, art. 7 Konstytucji RP poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, co bez wątpliwości, zdaniem strony, jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa. Ponadto zarzucił naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 rozporządzenia 561/2006 WE, uznając, że kilkanaście przerw skróconych na terenie wyrobisk, budowach i kopalni nie są przerwami w rozumieniu przepisów. Skarżący podniósł, iż w dniu [...] r. oraz [...] r. wykonywał przewozy na budowie, bez przejazdu po drodze publicznej. Ponadto podniósł, iż wykazane naruszenia zostały stwierdzone jedynie przez program Tachoscan oraz przez wzrokową ocenę wydruku z tachografu, bez oceny zdarzeń dotyczących ilości przerw, których w każdym dniu było kilkanaście.

Skarżący zarzucił także organowi I instancji naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do organów, bowiem nie ustalił okresów "przewozów drogowych", nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego oraz sporządził ogólnikowe uzasadnienie decyzji.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Wskazano w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości, co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości, co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

W uzasadnieniu wskazano, że po dokonaniu analizy danych zawartych na karcie kierowcy ustalono, iż w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny i 14 minut. Prowadził pojazd przez 8 godzin i 44 minuty w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...] r. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu w postaci tarczy tachografu, wydruku czy karty dziennej uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Za powyższe naruszenie, stosownie do art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. Ip. 10.3. załącznika do ustawy, kara pieniężna wynosi [...] zł. Wskazano, że po dokonaniu analizy danych zawartych na karcie kierowcy ustalono, iż w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 36 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 6 minut w okresie od godziny [...] do godziny [...] dnia [...] r. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu w postaci tarczy tachografu, wydruku czy karty dziennej uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Za powyższe naruszenie kara pieniężna wynosi [...] zł.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, iż zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanych Inspektorów znajdujących się w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego lub w miejscu oznakowanym znakiem drogowym uprzedzającym o kontroli, że zatem funkcjonariusz Policji w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami dokonał zatrzymania do kontroli drogowej.

Zdaniem organu odwoławczego art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie odnosi się do warunków przeprowadzania kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policji. Przepis ten określa jedynie, iż wskazani funkcjonariusze uprawnieni są do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 powyższej ustawy. Natomiast, zgodnie z brzmieniem art. 89a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, funkcjonariusze policji dokonują kontroli na warunkach i w sposób określony w przepisach o kontroli ruchu drogowego. W tym, § 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego. Bezpodstawnym jest zatem zarzut, iż Policja w sposób nielegalny dokonała zatrzymania do kontroli drogowej oraz nakazała przejazd na stanowisko ważenia, co potwierdza jednoznacznie treść notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusz Policji dokonującego zatrzymania.

Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska skarżącego o naruszeniu przepisów prawa materialnego. Wskazał, iż zgodnie z art. 4 Rozporządzenia 561/2006, przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wystarczy do spełnienia tej przesłanki, że kierowca w niewielkim zakresie porusza się po drodze publicznej podczas całego przejazdu. W uzasadnieniu organ podniósł w tym zakresie, że z danych cyfrowych okazanych do kontroli w dniu [...] r. jasno wynika, iż w dniu [...] r. kierowca wykonał [...] km, a w dniu [...] r. kierowca wykonał [...] km. Mając na uwadze liczbę przebytych kilometrów oraz czas odbytych jazd np. 2 godziny 10 minut, 58 minut, 39 minut - pomiędzy kolejnymi okresami postoju oraz okresami "innej pracy", zdaniem organu, w wskazanych dniach kierowca nie mógł jeździć wyłącznie po terenie budowy. Nie znajduje również poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym fakt, na który powołuje się skarżący, iż okresy przerw przekraczały faktyczny czas jazdy. Organ odwoławczy kierując się zdrowym rozsądkiem oraz przedstawionymi dowodami podzielił pogląd organu I instancji i przyjął, iż strona wykonywała przewóz drogowy. Ponadto podniósł, że pomimo, iż kierowca odbył "kilkanaście przerw", żadna przez niego wskazana nie spełnia wymogów art. 7 rozporządzenie 561/2006.

Organ odwoławczy wyjaśnia, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości, może wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję w I instancji.

W skardze, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 7 Konstytucji RP, art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, co bez wątpliwości jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zawiera nowe, nieznane wcześniej okoliczności, związane z ujawnieniem treści notatki służbowej funkcjonariusza Policji i ta okoliczność wskazuje, że decyzja powinna zostać uchylona;

przepisu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, albowiem przewoźnikiem była inna osoba. Nie jest zrozumiałym fakt skierowania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego do skarżącego jako przedsiębiorcy, w sytuacji gdy decyzja pierwszoinstancyjna skierowana została do skarżącego jako do osoby fizycznej a nie do przedsiębiorcy;

art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej;

art. 71 ustawy o transporcie drogowym, poprzez nieprawidłowe zatrzymanie pojazdu do kontroli i nie wyjaśnienie tej istotnej okoliczności;

§ 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli przewozu drogowego z dnia 2 września 2009 r. poprzez brak w aktach sprawy protokołu kontroli funkcjonariusza Policji z "zatrzymania" pojazdu w trybie ustawy o transporcie drogowym;

art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym, poprzez nałożenie kary z Ip. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie przepisów art. 7 rozporządzenia 561/2006 WE na osobę, która wykonywała prywatny, niehandlowy przewóz niepodlegający kontroli w tym zakresie. Skarżący w dniu kontroli przewoził w celach niehandlowych gruz na działkę córki. Natomiast w dniach stwierdzonych naruszeń ustawy transportowej nie poruszał się po drodze publicznej;

prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1, 87 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 92 ust. 1 i 4, art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przez niewłaściwe ich zastosowanie i wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej w sytuacji, gdy skarżącego nie można uznać za podmiot wykonujący przewóz drogowy w świetle ustawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi, strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym.

Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniu [...] r. i w dniu [...]r. w oparciu o dokumenty kierowcy. Nie jest więc objęta postępowaniem sądowym, podnoszona przez skarżącego, okoliczność przewożenia w dniu [...] r. odpadów niebezpiecznych (gruzu).

Skarżący zarzuca zaskarżonym rozstrzygnięciom naruszenie norm postępowania w zakresie wyjaśniania wszystkich istotnych okoliczności sprawy i tendencyjną ocenę materiału dowodowego, w zakresie wykonywania przewozu drogowego, oceny czasu pracy kierowcy i odebrania odpoczynku, a także przeprowadzonej kontroli, a przeto naruszenie norm prawa materialnego tj.: rozporządzenia (WE) nr 561/2006, Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. 06.102.1 z dnia 15 marca 2006 r.) – przywoływanego w dalszych rozważaniach jako "rozporządzenie Nr 561/2006; ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej u.t.d.).

Jak wynika z akt sprawy, zatrzymania skarżącego na drodze publicznej w dniu [...] r. dokonała funkcjonariusz Policji, następnie przekazano kierowcę do dyspozycji Inspektorów Transportu Drogowego (Inspektorów) oraz pracowników Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta dokonujących w wyznaczonym miejscu kontroli, prowadzonej w ramach wspólnej akcji drogowej "W. chroni drogi". Przebieg kontroli wykonanej przez Inspektorów został utrwalony w protokole kontroli nr [...]z dnia [...] r. Nie można więc w sprawie mówić o naruszeniu art. 71 u.t.d, wskazującego, że zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora. Zatrzymania pojazdu dokonał funkcjonariusz Policji, kontroli dokumentów kierowcy dokonywał umundurowany Inspektor.

Stosownie do art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli min., kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.). Do kontroli tych dokumentów, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są min. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego (art. 89 ust.1 u.t.d.).

Nie można w sprawie uznać bezprawnego stosowania procedur kontrolnych, wszczęcia administracyjnego postępowania wyjaśniającego na podstawie wyników dokonanej kontroli i uzupełnienia w jego ramach materiału dowodowego. Czynności kontrolne (przeprowadzane bądź to w formie kontroli drogowej, bądź też w postaci kontroli u przewoźnika) są podstawowym środkiem weryfikacji przestrzegania przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego przepisów regulujących taką właśnie działalność. Od wyników kontroli zależy, czy potrzebne będzie wszczęcie formalnego postępowania, którego przedmiotem jest ewentualne wymierzenie kar przewidywanych przepisami u.t.d., czy też wszczęcie takiego postępowania okaże się zbędne. Skoro w rozpoznawanych przypadku, kontrola drogowa skarżącego ujawniła fakty, które organ uznał za naruszenia przepisów wspomnianej ustawy, logiczną tego konsekwencją było zatem wszczęcie przez organy Inspekcji postępowania administracyjnego, a skutkiem wymierzenie skarżącym karę pieniężnej, stosownie do art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. (według brzmienia tego przepisu obowiązującego w datach orzekania przez organy obu instancji). Nie można w tym kontekście mówić, jak chce skarżący, o naruszeniu zasady działania organów administracji na podstawie prawa i w granicach prawa.

Niemniej, o wyeliminowaniu z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji zadecydowały uchybienia, które miały bez wątpienia wpływ na wynik sprawy.

Rozporządzenia nr 561/2006 ma zastosowanie wyłącznie do "przewozu drogowego". Według art. 4 lit. a) omawianego rozporządzenia przewóz drogowy to "każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu osób lub rzeczy". Wykonywanie zatem przewozów drogowych po drodze niepublicznej nie będzie wliczać się do czasu prowadzenia pojazdu. Oznacza to, że organy kontroli, nakładające karę mają obowiązek dokładnego sprawdzenia, czy, w jakim okresie przewóz miał miejsce na drodze publicznej. Kara pieniężna w razie przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu, czy skrócenia czasu odpoczynku będzie mogła być nałożona tylko wtedy, gdy przewóz odbywa się chociażby w części po drodze publicznej, za wykonywanie przewozu po tej drodze.

Według art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), tylko droga, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, zaliczana do jednej z kategorii dróg (krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna) jest drogą publiczną. Wskazuje to, że zamknięty teren kopalni, fabryki czy zakładu, budowy ani też droga będąca w budowie, nie stanowią drogi publicznej.

W niniejszej sprawie skarżący powołuje się na okoliczność, że objęte kontrolą przewozy w zakresie czasu pracy i odpoczynku kierowcy odbywały się na terenie budowy, a więc poza drogą publiczną. Ten aspekt nie został przez organ odwoławczy wyjaśniony w sposób udokumentowany i jednoznaczny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł jedynie, że kierując się zdrowym rozsądkiem oraz wynikającymi z dokumentów danymi, iż w dniu [...] r. kierowca wykonał [...] km, a w dniu [...] r. wykonał [...] km, a także czasem odbytych jazd np. 2 godziny 10 minut, 58 minut, 39 minut - pomiędzy kolejnymi okresami postoju oraz okresami "innej pracy", nie można dać wiary, iż w wskazanych dniach kierowca jeździł wyłącznie po terenie budowy.

Mając na uwadze, że kwestia wystąpienia lub nie przewozu drogowego w sprawie, ma decydujące znaczenia dla wymierzenia kary pieniężnej, jej wysokości, nie sposób uznać stanowisko organu Inspekcji za właściwe. W przypadku wskazania powyższej okoliczności w odwołaniu (przewozu po budowie), organ winien zwrócić się o uzasadnienie i udokumentowanie stanowiska przez skarżącego, a dopiero następnie dokonać analizy zebranego materiału, jego oceny z punktu wiarygodności i podjąć stosowne rozstrzygniecie w przedmiocie kary pieniężnej.

Niezbadanie powyższych kwestii należy, zdaniem Sądu, zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania nakazujących organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także w sposób wyczerpujący zebranie i rozpatrzenie całego materiału w sprawie (art. 77 § 1 k.p.a.).

Ponadto wskazać należy, że w rozpatrywanym przypadku brak oceny sprawy z punktu widzenia okoliczności przewidujących: nie wszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej; jej nie nakładania, o których – w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego – stanowiły przepisy art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 u.t.d. (w brzmieniu wówczas obowiązującym). Co prawda trafnie zauważył organ odwoławczy, że wobec sztywnego "taryfikatora" kar przyporządkowanych w załączniku do ustawy poszczególnym naruszeniom, nałożenie kary pieniężnej następuje w ramach tzw. decyzji związanej, nie zwalnia to jednak organu od oceny dokonywanej z perspektywy okoliczności wskazanych w obu ostatnio wymienionych przepisach. Od ich zaistnienia (bądź braku) zależy wszak dopuszczalność nałożenia kary. Po zmianie stanu normatywnego (od dnia [...]r.) zagadnienie to nie stanie się wcale bezprzedmiotowe, z tym, że po tej dacie ocena powinna być przeprowadzona stosownie do postanowień art. 92b i 92c u.t.d.

Akta administracyjne sprawy nie potwierdzają zasadności zarzutu skierowania zaskarżonej decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, prowadzącym działalność w zakresie transportu jest skarżący i on wykonywał usługi transportowe. Jako adresat decyzji organu drugiej instancji jest wskazany imieniem i nazwiskiem skarżący.

Dotychczasowe rozważania prowadzą do ostatecznej konkluzji, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia:

1. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 lit a rozporządzenia nr 561/2006, poprzez nie zebranie i rozpatrzenie całego materiału w sprawie odnośnie istotnej okoliczność - przesłanki wystąpienia przewozu drogowego;

2. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 utd. (w brzmieniu tych przepisów, obowiązującym w datach orzekania przez oba organy administracji publicznej) – poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności.

Wymienione naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, uniemożliwia przeto skontrolowanej decyzji w powyższym zakresie pod względem merytorycznym, wobec braku prawidłowego ustalonego stanu faktycznego.

W tym stanie należało zaskarżoną decyzję uchylić, zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. (punkt I wyroku).

Rozpatrując ponownie sprawę organ powinien uzupełnić brak w zakresie ustalonego stanu faktycznego, co do dokonywania przewozu drogowego w badanych okresach, oraz dokonać oceny sprawy z perspektywy art. 92b i 92c u.t.d.

O kosztach (punkt II wyroku) rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., natomiast orzeczenie zawarte w punkcie III znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 152 tej samej ustawy.