Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 454/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 1-3; art. 97-99; art. 81 ust. 1 i 3; art. 2 ust. 48;
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity
article: art. 16 par 1; art. 7; art. 77 par 1; art. 80;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 193; art. 188;
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2019 r. spraw ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

U. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej też jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE" lub "Organ") z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] ustalającą kwotę udziału U. w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia w wysokości 16 248,88 złotych, w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. - obecnie O. S.A. (dalej "O.").

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm., zwanej dalej "Kpa") oraz w związku z art. 98 ust. 3 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 243, z późn. zm., zwanej dalej: "Pt").

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

Prezes UKE decyzją z [...] maja 2011 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2011 r., znak: [...], przyznał dopłatę do kosztów świadczenia, w okresie od dnia 8 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A. (aktualnie: O. S.A., zwaną "O.") w wysokości 744.838,18 zł, zwanej dalej "Dopłatą 2006".

W decyzji z [...] marca 2014 r. nr [...] Prezes UKE ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w tej dopłacie. Po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji - Prezes UKE [...] października 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił w części decyzję z dnia [...] marca 2014 r. w zakresie pkt 1 i 2 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj.:

ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 oraz:

ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006, wskazanych w pkt 1 powyżej, w wysokości 0,0018499671%.

Prezes UKE zawiadomił [...] października 2014 r., U. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia udziału w pokryciu Dopłaty 2006.

Postanowieniem z [...] marca 2015 r., włączył do materiału dowodowego wymienione w zawiadomieniu decyzje oraz znane Prezesowi UKE z urzędu dane i informacje zawarte w Rejestrze Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, a także informacje z Krajowego Rejestru Sądowego, dotyczące U. i podmiotów, których Skarżąca jest następcą prawnym (tj.: A. sp. z o.o., A. sp. z o.o. A. sp. z o.o., E. sp. z o.o.).

U. wystąpiła z wnioskami: o zawieszenie postępowania albo jego umorzenie, stwierdzenie nieważności Decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], Prezes UKE odmówił zawieszenia postępowania.

W dniu [...] lipca 2015 r. Prezes UKE wydał decyzję, którą:

ustalił kwotę udziału w pokryciu Dopłaty 2006 w wysokości 16 248,88 zł (słownie: szesnaście tysięcy dwieście czterdzieści osiem złotych osiemdziesiąt osiem groszy) dla U., jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu tej dopłaty,

nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

U. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Prezes UKE, rozpatrując ponownie, sprawę dotyczącą ustalenia kwoty udziału U. w pokryciu Dopłaty 2006 uznał, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i utrzymał decyzję w mocy. Powołał brzmienie art. 97 - 99 Pt., przepisów regulujących kwestie udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej, przyznanej zgodnie z art. 96 Pt, a w szczególności mających kluczowe znaczenie dla postepowania w sprawie niniejszej art. 98 ust. 1-3 Pt. Art. 98 ust. 1 Pt wskazuje, że Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu dopłaty należnej przedsiębiorcy wyznaczonemu za dany rok kalendarzowy, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Zgodnie zaś z art. 98 ust. 2 Pt Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1% jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Wynikiem postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 98 ust. 1 i ust. 2 Pt było ustalenie listy przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 z uwzględnieniem reguły, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 97 Pt, oraz ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, określone w Decyzji.

Ustalenie kwoty Dopłaty 2006, a następnie listy przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 oraz jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tej dopłaty umożliwiało z kolei, zgodnie z art. 98 ust. 3 Pt, ustalenie przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2006 indywidualnie dla każdego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do jej pokrycia i nadanie decyzji ustalającej kwotę udziału w dopłacie rygor natychmiastowej wykonalności.

Oznacza to, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes UKE nie uwzględnił zarzutów odwołania i w dniu [...] grudnia 2015 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję ustalającą kwotę udziału U. w Dopłacie za 2006 r.

Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając:

naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania:

Art. 16 § 1 Kpa, poprzez jego nieprawidłową wykładnię prowadzącą do wniosku, że z normy zawartej w tym przepisie wynika fakt związania Prezesa UKE ustaleniami faktycznymi w zakresie kwoty uzyskanego przychodu, dokonanymi w decyzji ustalającej listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty za 2006 r. i ustalającej jednolity wskaźnik procentowego udziału tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych w Dopłacie za 2006 r.3;

Art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez nie podjęcie jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia wysokości przychodu osiągniętego przez Skarżącą w roku 2006, brak zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego wysokość tego przychodu oraz dowolne przyjęcie, że wysokość tego przychodu została udowodniona;

Naruszenie następujących przepisów materialnoprawnych, mających wpływ na wynik postępowania:

Art. 98 ust. 2 i 3 w zw. z art. 81 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 ust. 48 Pt4 poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości dopłaty w stosunku do Skarżącej, że osiągnięty przez nią przychód w 2006 r. obejmował również przychód z tytułu świadczenia innych usług niewchodzących w zakres działalności telekomunikacyjnej, bądź który z innych przyczyn nie powinien zostać uwzględniony przy ustalaniu wysokości udziału w dopłacie;

Art. 97 Pt w zw. z art. 494 § 2 Ksh poprzez niczym nieuzasadnione przyjęcie, że przychód z tytułu świadczenia usług przez podmioty przejęte przez Skarżącą podlega wliczeniu do kwoty przychodu osiągniętego przez Skarżącą, stanowiącego podstawę ustalenia kwoty udziału w pokryciu Dopłaty za 2006 r.;

Art. 2 Konstytucji RP poprzez wydanie Decyzji utrzymującej oraz Decyzji ustalającej z naruszeniem konstytucyjnej zasady bezpieczeństwa prawnego.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa wniósł o uchylenie w całości Decyzji utrzymującej z uwagi na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i inne naruszenie przepisów postępowania, gdyż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto w zw. z art. 135 p.p.s.a. wniósł o uchylenie w całości Decyzji ustalającej.

Ponadto, w przypadku podjęcia wątpliwości przez Sąd co do zasadności zarzutów wskazanych w pkt II ppkt 1. i 3. skargi, wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność z konstytucją przepisów odnoszących się do postępowań dotyczący dopłaty do usługi powszechnej (w szczególności art. 97 - 99 Pt):

A. w jakim możliwa jest interpretacja, że wskazane przepisy nakazują uwzględniać wszystkie przychody osiągnięte przedsiębiorcę telekomunikacyjnego przy wyliczaniu kwoty udziału przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie do usługi powszechnej a nie tylko przychody osiągnięte z tytułu świadczenia usług wchodzących w zakres usługi powszechnej;

B. w zakresie w jakim istnieje wątpliwość czy brak instytucji przedawnienia w odniesieniu do postępowań dot. dopłaty do usługi powszechnej nie prowadzi do naruszenia zasady bezpieczeństwa prawnego (zasada wywodzona z art. 2 Konstytucji RP).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy i nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302), zwaną dalej: "p.p.s.a."), Sąd w działaniu organu nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest, wynikające z art. 98 ust. 3 Pt ustalenie przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, której to decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Zasada ta jest konsekwencją wynikającego z art. 98 ust. 1 i 2 Pt, ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu kosztów świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez T. S.A., aktualnie: O. S.A. ("O.") w wysokości 744.838,18 zł, w okresie od dnia 8 maja 2006r. do dnia 31 grudnia 2006r. (zwanej dalej "Dopłatą 2006") - wśród których jest U. - w tym wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnej za 2006 r. oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2006.

Przy czym, przyznanie ww. dopłaty na rzecz O. za okres od 8 maja 2006r. do 31 grudnia 2006r. w wysokości 744.838,18 zł nastąpiło na mocy prawomocnej decyzji z [...] maja 2011 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją z [...] września 2011 r., znak: [...].

Natomiast co istotne, listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006 – w tym U. – oraz jednolity wskaźnik procentowego ich udziału w wysokości 0,0018499671% - Prezes UKE ustalił w prawomocnej decyzji z [...] października 2014 r. nr [...].

Co więcej, prawidłowość ww. decyzji została skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 4267/14, który oddalił skargi przedsiębiorców telekomunikacyjnych na ww. decyzję Prezesa UKE z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ustalenia wysokości ich udziału w dopłacie, zaś skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 marca 2019r. w sprawie II GSK 5374/16.

Odnosząc się zatem do zarzutu skargi naruszenia art. 16 § 1 k.p.a., jest on nietrafny, bowiem oczywiste jest, że – na podstawie wskazanych wyroków ww. sądów administracyjnych, została przesądzona zarówno kwestia podmiotów zobowiązanych do dopłaty przedsiębiorców, w tym skarżącej U., oraz obejmującego ją jednolitego wskaźnika procentowego ich udziału w Dopłacie 2006.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia czynności dokładnego ustalenia wysokości przychodu osiągniętego przez skarżącą w roku 2006, stwierdzić należy, że zarzut ten nie wskazuje w jakim zakresie mógłby mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Jest gołosłowny tym bardziej, że ustalenia wysokości przychodu osiągniętego przez skarżącą i jej poprzedników prawnych w roku 2006 musiały być dokonane na użytek decyzji Prezesa UKE z [...] października 2014 r. w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty oraz ustalenia wysokości ich udziału w dopłacie. W niniejszej sprawie skarżący nie składał jakichkolwiek dowodów, np. opinii biegłych rewidentów podważających ustalenia w zakresie ww. przychodów.

Odnosząc się do nieuwzględnionego przez Sąd wniosku skarżącej o zwrócenie się z pytaniami (sformułowanymi w skardze) do Trybunału Konstytucyjnego należy wskazać, że Sąd orzekający w sprawie niniejszej nie miał w zakresie objętym pytaniami wątpliwości. Kluczową kwestią jest, że ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 4267/14, ani Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2019r. w sprawie II GSK 5374/16 nie miały wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP przepisów odnoszących się do postępowań w sprawach dopłaty do usługi powszechnej ( w szczególności art. 97-99 Pt).

Odnosząc się do kolejnego wniosku zawartego w skardze, to wskazana wyżej instancyjna kontrola sądowa oznacza w konsekwencji niemożność stosowania przez Sąd w niniejszej sprawie art. 135 p.p.s.a. do prawomocnej decyzji z [...] października 2014 r. nr [...].

Co więcej, zakwestionowana w skardze podstawa obowiązku skarżącej, jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego – tj. wynikający z art. 97 Pt udział w pokryciu Dopłaty 2006 - został prawidłowo określony w wyniku ustaleń przychodów: jej i poprzedników prawnych z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, a on przekroczył 4 miliony złotych. Ustalenia w tym zakresie są wiążące w niniejszej sprawie, bowiem na nich oparta została zasada odpowiedzialności skarżącej w ww. prawomocnej decyzji z [...] października 2014 r. nr [...].

Oznacza to, że przychód skarżącej – z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, skoro był ustalony dla celów wydania decyzji z [...] października 2014 r. opartej na mocy art. 98 ust. 1 i 2 Pt w zw. z art. 97 Pt, to tym bardziej jest wiążący do wydania decyzji indywidualnej na mocy art. 98 ust. 3 Pt. Przepis ten jest bowiem konsekwencją wymienionych norm, wynikających na ich ustaleń faktycznych i podstawą prawną indywidualnej odpowiedzialności skarżącej w niniejszej sprawie, wyliczoną rachunkowo na kwotę 16 248,88 zł.

Sposób wyliczenia ww. kwoty nie był kwestionowany, kwestionowana była zasada odpowiedzialności administracyjnej skarżącej.

Tymczasem, w ocenie Sądu, wiążącym i prawidłowym było ustalenie, że skarżąca była przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Jest nim bowiem podmiot posiadający wpis do RPT, który powoduje powstanie praw i obowiązków wynikających z ustawy Prawo telekomunikacyjne - zarówno dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych, jak i Prezesa UKE. Oznacza to, że posiadający wpis do RPT w 2006 r. poprzednicy prawni skarżącej, jako podmioty, które w 2006 r. uzyskały przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych oraz wstępująca w ich prawa skarżąca - na dzień decyzji ustalającej udział w pokryciu Dopłaty 2006 - była zobowiązana do udziału w ww. dopłacie.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej w kwestii naruszenia art. 98 ust. 2 i 3 w zw. z art. 81 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 ust. 48 Pt poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości dopłaty w stosunku do skarżącej, że osiągnięty przez nią przychód w 2006 r. obejmował również przychód z tytułu świadczenia innych usług niewchodzących w zakres działalności telekomunikacyjnej, bądź który z innych przyczyn nie powinien zostać uwzględniony przy ustalaniu wysokości udziału w dopłacie – należy uznać, że zarzut ten nie ma on żadnego poparcia w materiale dowodowym. Skarżąca w tym postępowaniu, co wskazano wyżej, nie składała żadnych wniosków dowodowych podważających wyliczenia, zatem kwestionowanie podstaw zastosowania prawa materialnego jest nieskuteczne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 Pt w zw. z art. 494 § 2 Ksh poprzez nieuzasadnione przyjęcie do wyliczenia przychodów z tytułu świadczenia usług podmiotów przejętych przez skarżącą - jest on pozbawiony podstaw.

Art. 494 § 2 Ksh jest prawidłową podstawą do przejścia obowiązku przewidzianego w art. 97 Pt na spółki, które w wyniku połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń, stały się następcami prawnymi tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2006 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych.

Istotą tych ustaleń była bowiem kluczowa kwestia, czy dany podmiot był w 2006 r. i na dzień wydawania decyzji przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, a także czy w 2006 r. osiągnął przychody z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych. Ustalenia w tym zakresie, poczynione przez organ, nie zostały zakwestionowane. Sporna jest ich ocena.

Jednakże NSA w cyt. wyżej wyroku II GSK 5374/16 stwierdził, a Sąd w składzie orzekającym zgadza się z tym poglądem na gruncie niniejszej sprawy, że "jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2006 stanowi procentowy stosunek wysokości Dopłaty 2006 do otrzymanej sumy przychodów. Jeżeli chodzi o sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej uzyskanych przez przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty w 2006 r., Prezes UKE prawidłowo uznał, że sumę tą należy wyznaczyć poprzez zsumowanie przychodów z działalności telekomunikacyjnej poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w szczególności dotyczących sukcesji obowiązków administracyjno-prawnych w kontekście przekształceń podmiotowych (podziałów i połączeń). W rezultacie, ustalając łączną sumę przychodów, Prezes UKE zasadnie uwzględnił również przychody przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2006 roku osiągnęli przychód wyższy niż 4 miliony złotych, a którzy, w wyniku przekształceń nie figurują obecnie na liście przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu wspomnianej Dopłaty 2006, a w ich miejsce weszli następcy prawni. Nie ulega również wątpliwości, że określając sposób obliczenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2006, Prezes UKE zastosował w sposób odpowiedni regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 98 ust. 2 Pt."

Podobnie na użytek zarzutów skarżącego należy wskazać, że względem wszystkich operatorów organ uwzględnił porównywalne okoliczności. W ocenie NSA w cyt. wyżej wyroku II GSK 5374/16 "fakt działania danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na innym rynku nie jest okolicznością, która różnicuje sytuację skarżących przedsiębiorców, albowiem przepisy w zakresie dopłaty nie wyodrębniają poszczególnych rodzajów działalności telekomunikacyjnej i odnoszą się do całego rynku telekomunikacyjnego, a zatem zarówno do podmiotów, które świadczą usługi telekomunikacyjne, dostarczając sieci telekomunikacyjne, jak i podmiotów świadczących usługi towarzyszące. W konsekwencji, organ regulacyjny w sposób zasadny stwierdził, że zobowiązany do dopłaty jest zatem ten, kto prowadził działalność telekomunikacyjną, a nie jedynie ten, kto w danym roku kalendarzowym świadczył na rynku detalicznym usługi tego samego rodzaju co usługa powszechna. Ponadto Prezes UKE prawidłowo uznał, iż kosztami usługi powszechnej nie mogą być obciążeni wyłącznie ci przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy działają na rynku tej usługi, gdyż takie działanie naruszałoby nie tylko dyspozycję przepisu art. 98 ust. 1 Pt, ale również regulacje unijne przewidziane w pkt 23 preambuły DUP i art. 13 ust. 3 tej dyrektywy".

Należy podkreślić, że to art. 97 Pt przewiduje "obowiązek partycypacji w dopłacie wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln złotych, nie ograniczając rodzaju działalności telekomunikacyjnej przesądzającej o obowiązku udziału w pokryciu dopłaty. W konsekwencji, organ regulacyjny w sposób właściwy przyjął, że również przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy funkcjonują na rynku telekomunikacyjnym, ale nie świadczą usług wchodzących w skład usługi powszechnej, czerpiąc pośrednio korzyści z racji tego, że nie mają obowiązku świadczenia nierentownych usług, powinny brać udział w pokryciu dopłaty, która jest wynikiem nierentowności świadczenia usługi powszechnej. Zdaniem Sądu, uznać należy więc, że podmioty te, pomimo, iż nie działają na rynku świadczenia usługi powszechnej, są zobowiązane - jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, osiągnęli przychód przekraczający 4 miliony złotych - do udziału w Dopłacie 2006".

NSA w cyt. wyżej wyroku II GSK 5374/16 zajął się także kwestią zarzutu przedawnienia nie zgadzając się z poglądem co do możliwości traktowania dopłaty jako nieopodatkowanej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej, uznając zarzut za całkowicie pozbawiony podstaw prawnych i merytorycznych. Stwierdził, że niepodatkowe należności budżetu państwa, a taką jest należność dla wyznaczonego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do świadczenia usług powszechnych, o których mowa w art. 81 ust. 1-3 Pt - nie obejmują bowiem należności, które nie stanowią przychodów budżetu państwa. Prezes UKE ustala jedynie wysokość tej dopłaty w postepowaniu administracyjnym, a następnie obciąża dopłatą – przysługującą przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu – przekazując ją niezwłocznie wierzycielowi. Prezes UKE tylko ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie zgodnie z normami prawa telekomunikacyjnego obciąża tą dopłatą przysługującą podmiotowi – przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, a po uiszczeniu jej – na konto organu przez obciążone podmioty przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi. Zwrócił uwagę na to, że w doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w cyt. wyroku, "nie można byłoby uznać za początek terminu biegu przedawnienia zgłoszenia przez uprawnionego do dopłaty swojego roszczenia za 2006 r., tj. wniosek o przyznanie dopłaty z dnia [...] czerwca 2007 r., gdyż w tym czasie trudno mówić o powstaniu zobowiązania, które zostało dopiero ustalone decyzją z dnia [...] maja 2011 r., którą przyznano dopłatę w wysokości kosztów netto w kwocie 744.838,18 zł. Dopiero wówczas po przyznaniu dopłaty przedsiębiorcy wyznaczonemu, którą ustalono w toku postępowania administracyjnego, które toczyło się 4 lata i dopiero w wyniku tego postępowania obciążało potencjalnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych".

W tych warunkach NSA uznał, że datą powstania tego konkretnego zobowiązania Dopłaty 2006 jest data wydania decyzji konstytutywnej z dnia [...] maja 2011 r. o określeniu rodzaju i wysokości dopłaty za 2006 r.," (...). Wskazał, że "skoro początek terminu ewentualnego przedawnienia Dopłaty 2006 należałoby liczyć od [...] maja 2011 r., to trzyletni okres przedawnienia z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej upływałby [...] kwietnia 2014 r. Oznacza to, zdaniem NSA, że Decyzja Prezesa UKE z dnia [...] marca 2014 r. ustalająca krąg zobowiązanych do partycypowania w dopłacie oraz wskaźnik partycypacji, czyli zobowiązanie na podstawie art. 98 ust. 1 i 2 w związku z art. 97 ustawy Prawo telekomunikacyjne, została wydana przed upływem 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek dopłaty.

Prezes UKE prawidłowo uznał, organy administracji publicznej, przestrzegając zasady praworządności, nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów, nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją, bowiem w przeciwieństwie do sądów nie korzystają z przymiotu niezawisłości" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 15/12, LEX nr 1328347, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 802/11, LEX nr 1217119).

Powyższe oznacza, iż nawet gdyby Prezes UKE miał wątpliwości co do zgodności art. 98 Pt z Konstytucją, co nie miało miejsca, to nie mógłby odmówić zastosowania ww. przepisu, dopóki nie zostanie stwierdzona jego niekonstytucyjność, a niekonstytucyjność ta nie została stwierdzona. W konsekwencji oznacza to, że w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej w tej sprawie decyzji nie wystąpił brak podstaw prawnych do podjęcia rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym. Zarzut strony należy zatem uznać za bezzasadny.

Odnosząc się ponadto do powyższego zarzutu, jak też i do wniosku skarżącej o zwrócenie się przez tutejszy Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, należy wskazać, że zgodnie z art. 188 Konstytucji RP organem władzy sądowniczej powołanym do badania zgodności przepisów ustaw z Konstytucją jest Trybunał Konstytucyjny. Na podstawie art. 193 Konstytucji RP sąd administracyjny może natomiast przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jedynie w sytuacji, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

W niniejszej sprawie, wobec braku wątpliwości interpretacyjnych co do treści art. 97-99 Pt, Sąd nie znalazł wystarczającej podstawy do wystąpienia z takim pytaniem. Przewidziany w ww. przepisach sposób ustalania dopłaty do usługi powszechnej nie budzi wątpliwości odnośnie jego zgodności z Konstytucją RP. Na podstawie art. 193 Konstytucji RP wystąpienie przez skład orzekający z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego może mieć miejsce wówczas, gdy od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, przy czym ocena, czy taka sytuacja zachodzi jest pozostawiona wyłącznie uznaniu sądu. Co do zasady chodzi o wątpliwości skarżącej.

Sąd uwzględnił w tym zakresie, że także Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie, dokonując oceny legalności stosowania art. 97-99 Pt, nie dopatruje się jego niekonstytucyjności (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16).

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez niepodjęcie jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia wysokości przychodu osiągniętego przez skarżącą w roku 2006, brak zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego wysokość tego przychodu oraz dowolne przyjęcie, że wysokość tego przychodu została udowodniona, wskazać należy ponownie, iż przychód skarżącej z działalności telekomunikacyjnej został określony w Decyzji, której prawidłowość została zbadana przez tut. Sąd w odrębnym postępowaniu.

W związku z powyższym, skargę należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.