Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 2/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 3 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i B. małż. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: - umorzyć postępowanie


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 11 maja 1998 roku B. i J. małż. B. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z up. Wójta Gminy ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 1998 r.

Dnia 7 grudnia 1998 roku Sąd powziął wiadomość o tym, że J. B. zmarł. Wobec tego, postanowieniem z dnia 18 marca 1999 roku Sąd zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi J. B. na podstawie art.92 § 1 pkt 1 kpa w związku z art.59 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz.368 z późn. zm./ oraz umorzył postępowanie ze skargi B.B. wobec cofnięcia przez nią skargi.

Z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz.368 z późn. zm./ i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego Sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne, a to zgodnie z art.3, art.85 i art.106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/. Stosownie przy tym do art.97 § 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądem właściwym w niniejszej sprawie jest, zgodnie z art.13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.

Jak wskazano wyżej, przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest rozstrzygnięcie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 1998 r. Zobowiązanie podatkowe w sprawie niniejszej powstało zatem na gruncie obowiązującej od dnia 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)

Na wezwanie Sądu, pismem z dnia 16 grudnia 2004 roku (kolejne pismo Kolegium w tym przedmiocie z dnia 27 grudnia 2004 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wskazało, iż spadkobiercami po J. B. są: K. B., M. L., E. S., E. P. i B. B.

Wskazanie spadkobierców pozwoliło na podjęcie zawieszonego postępowania stosownie do art.128 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co było konieczne, gdyż w czasie, gdy postępowanie jest zawieszone sąd może podejmować jedynie czynności zmierzające do podjęcia postępowania lub wstrzymania wykonania aktu lub czynności /art.127 § 3 powołanej ustawy/.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, spadkobiercy J. B. zgodnie stwierdzili, iż nie popierają skargi J. B.. Powyższe stwierdzenie należy uznać za odpowiadające cofnięciu skargi przez spadkobierców skarżącego. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, co daje podstawę do umorzenia postępowania, stosownie do treści art. 161 ( 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.