Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 810/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37a ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w N. T., J. C., M. H. na uchwałę Nr XVI/166/2019 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 27 grudnia 2019 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Miasta Nowy Targ skargę oddala.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Nowy Targ uchwałą nr XVI/166/2019 z dnia 27 grudnia 2019 r. uchwaliła zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Miasta Nowy Targ. W podstawie materialnoprawnej aktu podano art. 18 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 37a ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowanie i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze na powyższą uchwałę N. Sp. z o.o. z siedzibą w N., J. C. oraz M. H. zarzucili:

1. naruszenie art, 37 a ust. 1 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym poprzez brak określenia terminu dostosowania istniejących

ogrodzeń pełnych z wypełnieniami z elementów żelbetowych i betonowych oraz

szczelnych z płyt blaszanych zlokalizowanych na terenach dostępnych publicznie

oraz placach targowych, o których mowa w § 16 ust. 4 pkt 3 zaskarżonej uchwały;

2. naruszenie art. 37 b ust. 1 w zw. z art. 37 a ust 1 ww. ustawy poprzez pominięcie w ww. uchwale kwestii dotyczących gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów z jakich mogą być wykonane obiekty małej architektury, tablice reklamowe, urządzenia reklamowe oraz ogrodzenia sytuowane na terenie miasta N. , pomimo, że kwestie te są regulowane w zaskarżonej uchwale, co stanowi wyjście poza ramy uchwały zakreślone Uchwałą Rady Miasta Nowy Targ Nr XXV/214/2016 z 27 czerwca 2016;

3. naruszenie art. 37 b ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 18 ust 2 pkt 5 i art. 18 ust 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym poprzez wszczęcie procedury uchwałodawczej w trybie przewidzianym dla uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, pomimo że dla podjęcia uchwały w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń został przewidziany odrębny tryb, a kwestie te nie mogą być podejmowane w trybie przewidzianym dla uchwalania miejscowych planów

4. naruszenie art. 37 b ust. 2 pkt 3-4 i pkt 6-7 u.p.z.p. poprzez niezasięgnięcie opinii oraz zaniechanie uzgodnienia wersji projektu uchwały z 17.05.2019, która to wersja została wyłożona do publicznego wglądu oraz ostatecznej wersji tego projektu;

5. naruszenie art. 37 b ust. 3 u.p.z.p. poprzez brak rozpatrzenia wszystkich uwag zgłoszonych przez podmioty, o których mowa w art. 37 b ust. 2 ww. ustawy i tym samym brak sporządzenia przez burmistrza listy wszystkich nieuwzględnionych uwag do projektu, a w szczególności nie umieszczenia na tej liście uwag zgłoszonych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie;

6. naruszenie art. 37 b ust. 2 pkt 2 u.p.z. p.poprzez sporządzenie projektu zaskarżonej uchwały po upływie 1,5 roku od dnia podjęcia uchwały o przygotowaniu przez wójta projektu uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ww. ustawy, który to termin nie stanowi niezwłocznego sporządzenia projektu uchwały;

7. naruszenie art 37 b ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez podanie informacji o podjęciu ww. uchwały z 27 czerwca 2016 do publicznej wiadomości przez burmistrza dopiero po 4 miesiącach od podjęcia uchwały co nie stanowi niezwłocznego podania tych informacji do publicznej wiadomości;

8. art. 14 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów w zw. z § 146 pkt 1 w zw. z art Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "zasad techniki prawodawczej" poprzez dopuszczenie w § 6 ust. 3c zaskarżonej uchwały sytuowania miejskich tablic reklamowych i miejskich słupów

ogłoszeniowych bez sformułowania definicji tych pojęć, pomimo że pojęcia te są

nieostre i wieloznaczne i mogą być rozumiane w różny sposób;

9. niezgodność pomiędzy zapisami miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego NOWY TARG 6.1, a w szczególności § 9 ust. 3 pkt 4 e oraz

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego NOWY TARG 6.11 (uznanego za nieważny), a w szczególności: § 8 pkt 4 d, których zapisy zezwalają na lokalizowanie ogrodzeń pełnych na działkach będących przedmiotem własności skarżących.

Skarżący wnieśli też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów ze wskazanych przez siebie dokumentów.

W motywach skargi skarżący – na uzasadnienie interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały - podali, że akt ten wprowadza ograniczenia co do sytuowaniu reklam, ogrodzeń oraz obiektów małej architektury na nieruchomościach należących do skarżących. Wskazano, że na podstawie zapisu § 16 ust. 4 pkt 3 uchwały właściciel ogrodzenia zmuszony jest do jego usunięcia lub wymiany - jak ma to miejsce w przypadku skarżących. Zaskarżona uchwała zakazując skarżącym sytuowanie takich ogrodzeń oraz zmuszając ich do dostosowania narusza ich prawa i interes prawny. Podkreślono, że wszystkie wymienione w skardze działki skarżących znajdują się w obrębie placu targowego prowadzonego przez nich wspólnie, na których są usytuowane szyldy, reklamy, obiekty małej architektury, których dotyczy zaskarżona uchwała.

W dalszej części uzasadnienia przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę organ planistyczny wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506, dalej: u.s.g.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie jednak z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie zaskarżona została uchwała Rady Miasta Nowy Targ z dnia 27 grudnia 2019 r. nr XVI/166/2019 w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń na terenie Miasta Nowy Targ.

Uchwała ta podjęta została na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945, dalej w skrócie u.p.z.p) wprowadzonego do u.p.z.p. ustawą z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r., poz. 774), deklarowanym celem ww. nowelizacji było wprowadzenie rozwiązań mających zapewnić ochronę krajobrazu. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 37a u.p.z.p. rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (ust. 1). W odniesieniu do szyldów w uchwale, o której mowa w ust. 1, określa się zasady i warunki ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność (ust. 2). W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów (ust. 3). Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego (ust. 4). Uchwała, o której mowa w ust. 1, dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu (ust. 5). Uchwała, o której mowa w ust. 1, może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy określając w sposób jednoznaczny granice tych obszarów (ust. 6). W przypadku, o którym mowa w ust. 6, uchwała, o której mowa w ust. 1, może zawierać załącznik graficzny wraz z opisem, jednoznacznie określającym ich granice (ust. 7). Uchwała, o której mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym ogrodzeń, nie ma zastosowania do ogrodzeń autostrad i dróg ekspresowych oraz ogrodzeń linii kolejowych (ust. 8). Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały (ust. 9). Uchwała, o której mowa w ust. 1, może: pkt 1 - wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale; pkt 2 - wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale (ust. 10).

Podstawę prawną wniesienia skargi na ww. uchwałę stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Strona skarżąca nie była zobowiązana do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Stosownie do przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazany przepis wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Tym samym, skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może wnieść ten kto wykaże, że istnieje związek pomiędzy własną – prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) - sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego prawa. Inaczej mówiąc, wywołuje dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia, interesu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1633/16).

Aby zatem skutecznego złożyć skargę strona skarżąca musi wykazać, że na wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony jej konkretny interes prawny lub jej uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie jej uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący wykazali, że są współwłaścicielami czy też właścicielami nieruchomości sytuowanych na obszarze objętym skażoną uchwałą (vide: skarga i jej załączniki).

Skarżący wskazali, że ww. uchwała wprowadza ograniczenia co do sytuowaniu reklam, ogrodzeń oraz obiektów małej architektury na nieruchomościach do nich należących. Wskazano, że na podstawie zapisu § 16 ust. 4 pkt 3 uchwały właściciel ogrodzenia zmuszony jest do jego usunięcia lub wymiany - jak ma to miejsce w przypadku skarżących. Zaskarżona uchwała zakazując skarżącym sytuowanie takich ogrodzeń oraz zmuszając ich do dostosowania narusza ich prawa i interes prawny.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu skarżący wykazali naruszenie interesu prawnego wynikającego z przysługującego im prawa własności, które to prawo podlega ochronie prawnej na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP oraz przepisów K.c, w tym przepis art. 140.

Naruszenie to wiąże się z faktem ustalenia w skarżonej uchwale krajobrazowej zasad i warunków sytuowania na terenie Miasta Nowy Targ tablic reklamowych, urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (...).

Ustalenie, że ustawa krajobrazowa narusza interes prawny skarżących pozwala Sądowi na dokonanie oceny, czy kwestionowany akt został podjęty z naruszeniem przepisów prawa. Podkreślić należy, że zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. dopiero stwierdzenie, że uchwała jest sprzeczna z prawem i w sposób istotny narusza przepisy prawa prowadzi do stwierdzenia jej nieważności. Powyższe oznacza więc, że stwierdzenie nieważności uchwały lub jej części może nastąpić tylko wtedy, gdy jej ustalenia pozostają w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Sprzeczność taka powinna być oczywiste i nie budząca wątpliwości interpretacyjnych. Istotne naruszenie prawa to takie naruszenie, które prowadzi do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do istotnych naruszeń, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podjęcia uchwały, przepisów prawa ustrojowego, materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA poglądów doktryny, "Samorząd Terytorialny" 2001, z. nr 1-2, s. 101-102, wyrok NSA z 11.02. 1998, sygn. akt II SA/Wr 1459/97;wyrok NSA z 15.10. 2019 r. sygn. akt II 2880/17. OSK II OSK 2880/17. Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe i nie ma wpływu na istotną treść aktu.

Z uwag o charakterze ogólnym podkreślenia wymaga, że w postępowaniu opartym ma normie z art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego, co oznacza badanie legalności uchwały w odniesieniu do tych zapisów, które dotyczą tego interesu. Powyższy wymóg jest istotny ponieważ – jak już wskazano - skuteczne uwzględnienie skargi może nastąpić tylko w sytuacji gdy zaskarżoną uchwałą został naruszony interesu prawny lub uprawnienia skarżącego przy czym naruszenie to musi mieć charakter aktualny, zindywidualizowany i dotyczący możliwych do wskazania dóbr prawnych, które przysługują skarżącemu. W konsekwencji sądowa kontrola zaskarżonej uchwały dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącym ze względu na przysługujący im tytuł prawny do oznaczonych nieruchomości objętych ustaleniami uchwały krajobrazowej, ewentualne uwzględnienie skargi może nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżących. Nadto wskazać trzeba, że również potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5.12.2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1037/17).

Kierując się zasadą, ze sąd orzeka jedynie w "granicach" interesu prawnego skarżącego, co oznacza badanie legalności uchwały w odniesieniu do tych zapisów, które dotyczą tego interesu – Sąd dokonał merytorycznie kontroli odnośnie zarzutu skarżących z pkt 1 i 9. Pozostałe zarzuty skargi wykraczają bowiem poza granice wyznaczone prawną ochroną przysługującą skarżącym ze względu na przysługujący im tytuł prawny do oznaczonych nieruchomości objętych ustaleniami uchwały krajobrazowej.

W zarzucie nr 1 skargi skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale: naruszenie art. 37 a ust. 1 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia terminu dostosowania istniejących ogrodzeń pełnych z wypełnieniami z elementów żelbetowych i betonowych oraz szczelnych z płyt blaszanych zlokalizowanych na terenach dostępnych publicznie oraz placach targowych, o których mowa w § 16 ust. 4 pkt 3 ww. uchwały.

Jak stanowi przepis art. 37 a ust. 1 pkt 9 u.p.z.p. - Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały.

Poddając kontroli zakwestionowany przez skarżących zapis uchwały zawarty w § 16 ust. 2 wskazać należy, że odkodowanie jego treści powinno nastąpić w oparciu o § 16 ust. 4 pkt 3 ww. uchwały. W pierwszym z ww. zapisów Rada ustaliła, że: "utrzymuje się z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 3 istniejące w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały ogrodzenia, za wyjątkiem ogrodzeń o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 2, które należy dostosować do zawartych w uchwale zasad i warunków, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej uchwały". W § 16 ust. 4 pkt 3 ww. uchwały natomiast podano, że "ogrodzenia pełne z wypełnieniami z elementów żelbetowych i betonowych oraz szczelnych z płyt blaszanych zlokalizowane na terenach dostępnych publicznie oraz ogrodzenia na placach terowych winny zostać usunięte lub wymienione w taki sposób, aby były zgodne z zapisami uchwały". W ocenie Sądu przewidziany w treści art. 16 ust. 2 termin 12 miesięcy na dostosowanie ogrodzeń istniejących w dniu wejścia w życie uchwały dotyczy również przypadku przewidzianego w ust. 4 pkt 3 uchwały.

Ustosunkowując się do zarzutu zawartego w pkt 9 tj. dotyczącego niezgodności pomiędzy zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 6.1, a w szczególności § 9 ust. 3 pkt 4 e oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 6.11 (uznanego za nieważny), a w szczególności: § 8 pkt 4 d, których zapisy zezwalają na lokalizowanie ogrodzeń pełnych na działkach będących przedmiotem własności skarżących, wskazać należy, że we wcześniej obowiązującym stanie prawnym (do dnia 11 września 2015 r.) ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 15 ust. 3 pkt 9) dawała możliwość ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowień dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

Jednakże, stosownie do art. 7 pkt 3 lit. b ustawy krajobrazowej, przepis ten został przez ustawodawcę uchylony. Zasady dotyczące reguł i warunków sytuowania np. obiektów małej architektury i ogrodzeń mogą być ustalane, ale wyłącznie w drodze odrębnej - podjętej w oparciu m. in. o przepisy art. 37a u.p.z.p.- uchwały. Jak wynika z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. Urz. z 2015 r. póz. 774 z późn. zm.) oraz w związku z wejściem w życie ww. zaskarżonej uchwały nr XVl/166/2O19 w dniu 6 lutego 2O20r. zapisy zawarte w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego dotyczące obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń utraciły ważność.

Pozostałe podniesione w skardze zarzuty od pkt 2- 8 nie zostały w żaden sposób powiązaniem z indywidualnym interesem prawnym każdego ze skarżących, a zatem nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności ww. uchwały. Ponadto Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu zaprezentowane szczegółowo odnośnie każdego z podnieconych w skardze zarzutów w odpowiedzi na skargę, że procedura planistyczna w tej sprawie nie została naruszona. Ponadto za wyżej wskazanym poglądem NSA podkreślić należy w tym miejscu, że również potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego. Autor skargi w żaden sposób wskazanych w skardze zarzutów naruszenia procedury związanej uchwalaniem przedmiotowego aktu prawa miejscowego nie powiązał z interesem prawnym skarżących.

Mając powyższe na względzie, Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.