Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2278/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 98 poz 634
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 80 ust. 1, ust. 2 i ust. 3
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1772/13 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r. o sygn. akt III SA/Gl 1772/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: DOR ARiMR) z dnia [...] sierpnia 2013 r. ustalającą kwotę nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł o klauzuli ochrony tymczasowej i zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. D. W. wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. o przyznanie płatności bezpośrednich na 2010 r. Do jednolitej płatności obszarowej (JPO) i uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) zadeklarował grunty rolne o łącznej powierzchni 1,73 ha. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu [...] września 2010 r. rolnik złożył korektę wniosku, dokonując podziału działki [...] na działki rolne [...] i [...].

Organ przeprowadził kontrolę na miejscu, w wyniku której ustalił, że powierzchnia deklarowana do płatności dla działki rolnej [...] wyniosła 1,10 ha, a stwierdzona 0,57 ha, natomiast dla działki [...] odpowiednio – 0,38 ha i 0 ha. Kontrolę udokumentowano raportem kontroli z dnia [...] września 2010 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. przyznał D. W. JPO na 2010 r. w kwocie 719,47 zł i odmówił przyznania UPO na ten rok. Decyzja nie została zaskarżona, więc płatności wypłacono rolnikowi [...] maja 2011 r.

W wyniku wszczętego z urzędu postępowania, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. DOR ARiMR stwierdził nieważność wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] marca 2011 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a. Organ uznał, że rażące naruszenie prawa polegało na przyznaniu wnioskodawcy płatności w niewłaściwej wysokości, które nastąpiło wskutek błędnego odwzorowania wyników kontroli na miejscu oraz bez uwzględnienia zmiany deklaracji działek rolnych zawartej w korekcie wniosku.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. odmówił D. W. przyznania JPO i UPO na 2010 r., z powodu różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności (1,73 ha), a stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej wniosku oraz kontroli na miejscu (1,20 ha). Różnica ta wyniosła 44,166 % i dlatego skutkowała odmową przyznania płatności.

W tym stanie rzeczy organ wszczął z urzędu postępowanie o zwrot nadmiernie pobranej płatności – przyznanej decyzją z dnia [...] marca 2011 r. – i w konsekwencji decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. DOR ARiMR, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.; dalej: ustawa o ARiMR), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. z dnia [...] lipca 2013 r. ustalającą D. W. kwotę nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich na 2010 r. w wysokości 719,47 zł. Organ wyjaśnił, że z powodu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej płatność, strona utraciła uprawnienie do jej uzyskana, w związku z czym płatność pobrała nadmiernie. Strona nie skarżyła decyzji przyznającej płatność. Oświadczyła również, że zna zasady przyznawania pomocy finansowej. Co więcej, kwota przyznanej płatności przekracza równowartość 100 euro, więc organ nie mógł odstąpić od dochodzenia jej zwrotu. DOR ARiMR stwierdził ponadto, że istotnie, płatność wypłacono stronie w następstwie błędu organu I instancji, polegającego na niewłaściwym odwzorowaniu wyników kontroli na miejscu oraz bez uwzględnienia zmiany deklaracji działek rolnych zawartej w korekcie wniosku. Niemniej jednak organ uznał, że strona mogła wykryć błąd co do rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionej do płatności, gdyż dysponowała raportem z kontroli na miejscu z dnia [...].09.2010 r. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, bez znaczenia pozostaje fakt doręczenia decyzji zwrotowej I instancji po upływie 12 miesięcy od wypłaty płatności, jak też argumentacja rolnika, że nie mógł wykryć błędu, bo przyznano mu środki w obniżonej wysokości, co zrodziło przekonanie, iż obniżka jest konsekwencją raportu z kontroli i konsumuje skutki ewentualnej pomyłki. Wobec powyższego DOR ARiMR przyjął, że w sprawie nie wstąpiły przesłanki umożliwiające odstąpienie od obowiązku dochodzenia zwrotu nadmiernie pobranej płatności.

Uwzględniając skargę i uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania i prawa materialnego.

Jako okoliczność bezsporną Sąd wskazał, że płatność JPO została przyznana skarżącemu w nadmiernej wysokości na skutek błędu organu, bo organ przeprowadził kontrolę administracyjną wniosku oraz kontrolę na miejscu i na podstawie zebranych dowodów nieprawidłowo przyznał mu JPO w pomniejszonej wysokości i odmówił UPO (decyzja z dnia [...] marca 2011 r.). Bezspornym także pozostaje, że skarżący otrzymał płatność [...] maja 2011 r., a decyzja I instancji o ustaleniu kwoty nadmiernie pobranych płatności została mu doręczona [...] lipca 2013 r.

Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, że błąd organu był jednak oczywisty i mógł zostać wykryty przez samą stronę, co uzasadnia odstąpienie od zastosowania przepisów art. 80 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (...) [Dz. U. UE z dnia 2 grudnia 2009 r. L 316, s. 65 ze zm.], dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009.

W ocenie WSA rezygnacja z wniesienia odwołania, na co zwracał uwagę organ, w żadnym razie nie może wpływać na uznanie, że nie wystąpiły przesłanki do wyłączenia obowiązku zwrotu nadmiernie pobranych kwot. Jest to argument pozaprawny w odniesieniu do przesłanek określonych w art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz kłóci się z podstawowymi gwarancjami procesowymi przysługującymi stronie.

Sąd stwierdził, że decyzja o przyznaniu płatności zapadła po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu, której ustalenia zostały udokumentowane w raporcie z dnia [...] września 2009 r. Raport ten został doręczony stronie, ale na jego ustalenia powołał się też organ w uzasadnieniu decyzji (obniżając wysokość kwoty JPO i pozbawiając rolnika UPO). W istocie zatem wnioskodawca i organ posiadali tę samą wiedzę, lecz obowiązek weryfikacji wniosku ciążył na organie, a nie na rolniku, który ocenił otrzymaną decyzję kierując się zasadą działania organów na podstawie prawa i darząc organ zaufaniem.

Sąd nie zgodził się z twierdzeniem organu odwoławczego, że błąd był oczywisty, skoro nie został wykryty przez organ przyznający płatność, a z akt nie wynika kiedy został ujawniony i za jaką przyczyną. Z postanowienia o wszczęciu postępowania, decyzji o stwierdzeniu nieważności ani z decyzji kontrolowanej również nie można wywieść, skąd organ powziął przekonanie o wadliwości dokonanych pierwotnie ustaleń faktycznych. Natomiast skarżący wskazywał, że pobiera płatności od 2004 r., wnioski sporządza w oparciu o dokumentację przesłaną przez Agencję i na podstawie dokumentów ewidencyjnych posiadanych gruntów, dokonał też korekty wniosku, zgodnie z wezwaniem organu. Jak zaznaczał, stan faktyczny jego gospodarstwa nie uległ zmianie. W otrzymanej decyzji nie dostrzegł oczywistej pomyłki na swoją korzyść, tym bardziej że płatność obniżono. Sąd uznał, że zapoznanie się z raportem kontroli i odstąpienie od wniesienia zastrzeżeń, nie jest wystarczającym argumentem w tej sprawie, skoro raport był jednym z dowodów obniżenia płatności, a z decyzji nie wynika celowe i świadome działanie rolnika. Nadto, jak wyjaśnił Sąd, świadomość i znajomość zasad funkcjonowania systemu wsparcia nie przesądza, jak twierdzi organ, że popełnienie omyłki dotyczącej powierzchni jest błędem, który w zwykłych okolicznościach mógł zostać wykryty przez rolnika. Błąd musi odnosić się do sfery faktów dotyczących powierzchni, a nie do wiedzy na temat funkcjonowania systemu.

Sąd zważył, że skoro organ, działający jako profesjonalista, dysponujący wiedzą, doświadczeniem i fachowym zapleczem, zauważył błąd dopiero po niespełna dwóch latach i wystąpił o zwrot płatności po niespełna trzech latach, to mało przekonujące jest twierdzenie, że skarżący mógł sam wykryć błąd.

Sąd, kierując się treścią art. 80 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, nie znalazł podstaw faktycznych do żądania zwrotu nienależnie otrzymanych płatności, gdyż – jak podał sam organ odwoławczy – decyzja o odzyskaniu płatności nie została przekazana rolnikowi w terminie 12 miesięcy od płatności. Organ przyznał, że płatność została dokonana z powodu jego błędu. Błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem płatności, którego oczywistości dla rolnika organ nie wykazał. Z wymienionych powodów Sąd stwierdził, że DOR ARiMR naruszył art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Formułując wskazania co do dalszego postępowania WSA podkreślił, że istotna dla rozstrzygnięcia sporu jest kwestia płatności na 2011 r. i treść złożonego wniosku oraz jego ocena dokonana przez organ. Poczynione w tym zakresie ustalenia pozwolą na jednoznaczną ocenę możliwości wykrycia błędu przez skarżącego. Istotne jest też jednoznaczne wyjaśnienie przyczyny rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną a kwalifikowaną, w świetle oświadczenia rolnika, że pobiera płatności od 2004 r., gdy stan posiadanego przez niego areału upraw nie zmienił się. Końcowo WSA zwrócił jeszcze uwagę, że skarżący miał prawo oczekiwać, że ustalenia raportu kontroli z dnia [...] września 2009 r. organ prawidłowo wziął pod uwagę w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. ograniczając mu przyznanie JPO i odmawiając przyznania UPO.

Skargą kasacyjną DOR ARiMR domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że pomyłka (błąd) organu skutkująca unieważnieniem decyzji przyznającej płatność wywołana została przez stronę dokonującą nieprawidłowej deklaracji we wniosku, pomimo że rolnik był obowiązany sporządzić wniosek rzetelnie i zgodnie z rzeczywistością oraz polegające na wyłącznym obarczeniu organu całą aktywnością procesową i nałożeniu obowiązku wyłącznej oceny materiału zgromadzonego w sprawie;

2. prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że D. W. nie mógł wykryć błędu organu w zwykłych okolicznościach, ponieważ nie był to błąd oczywisty, pomimo że doręczono rolnikowi raport z ustaleń kontroli, do którego nie wniósł zastrzeżeń, a przed wydaniem decyzji przyznającej płatność dokonał zmiany we wniosku dodając w wyniku podziału działki [...], działkę [...] oraz poprzez przyjęcie, że błędu tego nie mógł dostrzec skoro od 2004 r. składał takie same deklaracje i na ich podstawie otrzymywał płatności;

3. prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 174, 175 ust. 1 i 184 Konstytucji w zw. z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że coroczne, począwszy od 2004 r., składanie deklaracji niezgodnych ze stanem rzeczywistym a nie zakwestionowane przez ARiMR, staje się prawdą i staje się okolicznością wiążącą organy administrujące środkami pomocowymi przeznaczonymi dla rolników oraz okolicznością zwalniającą z wszelkiej odpowiedzialności rolnika składającego takie deklaracje.

W ocenie organu składającego skargę kasacyjną błąd w zakresie niepoprawnej (niezgodnej z rzeczywistością) deklaracji powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności był dla skarżącego od samego początku łatwo dostrzegalny i przesądził o tym, że skarżący nie wniósł odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2011 r., przyznającej mu JPO i odmawiającej przyznania UPO, a konsekwencje tego błędu powinny doprowadzić do zwrotu nadmiernie przyznanej płatności.

D. W. nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok, którym Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że organ wadliwie zastosował art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, ponieważ z zebranego materiału dowodowego nie wynika konieczna przesłanka obowiązku zwrotu, że błąd co do elementów stanu faktycznego mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach.

Skarga kasacyjna organu została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a zasadniczy i dotykający istoty problemu zarzut koncentruje się wokół nieprawidłowej, zdaniem składającego skargę kasacyjną, oceny Sądu co do braku podstaw zastosowania art. 80 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sytuacji, gdy pomyłka organu została wywołana przez rolnika nieprawdziwą deklaracją, czego Sąd nie wziął pod uwagę.

Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona i podlega oddaleniu.

Zasadą, wynikającą z art. 80 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 jest, że w przypadku dokonania nienależnej płatności rolnik zwraca przedmiotową płatność powiększoną o odsetki naliczone zgodnie z ust. 2 tego artykułu. Ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych dokonuje się decyzją organu właściwego w sprawach przyznania płatności lub pomocy finansowej (art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR).

Dla wyniku rozpatrywanej sprawy zasadnicze znaczenie ma treść art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca przedmiotową kwotę powiększoną o odsetki, zaś obowiązek zwrotu nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności.

W sprawie nie jest sporne, że decyzja zwrotowa została przekazana po upływie 12 miesięcy od dokonania płatności. Nie jest też sporne, że płatność została dokonana w nadmiernej wysokości wskutek błędu organu dotyczącego stanu faktycznego, co wynika wprost z zaskarżonej decyzji i co przyznaje sam skarżący kasacyjnie. Decydująca jest zatem ocena, czy błąd organu polegający na nieuwzględnieniu przy weryfikacji wniosku o płatność wyniku kontroli odmiennie kwalifikującego powierzchnię do płatności, niż to uczynił wnioskujący o płatność, można było uznać za błąd do wykrycia przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Negatywna odpowiedź na to pytanie wyłącza obowiązek zwrotu nienależnej płatności i taki pogląd, na tle zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyraził Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA wyrażone zaskarżonym wyrokiem.

W niekwestionowanych okolicznościach faktycznych sprawy, pierwotny wniosek D. W. o przyznanie płatności na 2010 r. w wyniku kontroli na miejscu został skorygowany, co skutkowało nieprzyznaniem wnioskodawcy decyzją z [...] marca 2011 r. płatności UPO i przyznaniem płatności JPO w zmniejszonej wysokości. Postępowanie o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji organ wszczął dnia [...] lutego 2013 r., a więc po upływie blisko dwóch lat od wydania kwestionowanej przezeń decyzji. Na marginesie, w zawiadomieniu wszczynającym postępowanie organ nie informuje o przyczynie i okolicznościach, które – jego zdaniem – uzasadniają prowadzenie postępowania nadzwyczajnego, co jest nie tylko naruszeniem zasady informowania strony, ale co powinno mieć wpływ na ocenę wiedzy strony w zakresie istotnych okoliczności sprawy zakończonej decyzją o płatności na 2010 r. W takich okolicznościach trudno nie przyznać racji rozumowaniu Sądu, który podkreśla fakt niewykrycia błędu przez sam organ przeprowadzający kontrolę na miejscu i wyprowadza z tego wniosek, że trudno wymagać od rolnika, aby wykrył błąd, skoro sam organ dysponujący pełną wiedzą i zapleczem technicznym umożliwiającym kontrolę nie uczynił tego, przyznając częściową płatność i uznawał taki stan za prawidłowy przez blisko dwa lata. Nie bez znaczenia jest, że rolnik kontrolowany przez profesjonalny organ ma prawo uznać, że stwierdzony przez ten organ stan rzeczy jest prawidłowy. Fakt niewniesienia zastrzeżeń do protokołu kontroli nie może obciążać podmiotu kontrolowanego, lecz może stanowić wyraz zaufania do organów państwa i działań przez nie podejmowanych, także w sferze ustaleń faktycznych.

Sytuacja jaka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, w której rolnik w wyniku kontroli otrzymał znacznie skorygowaną płatność w stosunku do płatności dotychczas otrzymywanych, uzasadniała ocenę, że błąd w deklaracji obszaru kwalifikowanego do płatności został wyeliminowany. Rozumowanie takie jest w pełni logiczne i racjonalne. Stąd zarówno zarzuty skargi kasacyjnej z pkt 1 i 2, jak też co do zasady słuszna argumentacja, że to rolnik odpowiada za prawidłowość i rzetelność złożonego wniosku, nie mogą podważyć trafnej oceny Sądu I instancji wynikłej na gruncie takiego stanu faktycznego, jaki został ustalony przez organ. Należy przy tym stwierdzić, że chybiony jest adresowany do Sądu zarzut nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, bowiem w gestii sądu administracyjnego nie leży dokonywanie ustaleń faktycznych. Nadmienić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. formułować można zasadniczo tylko wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia lub gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Z uzasadnienia wyroku powinno jasno wynikać z jakich powodów sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem przy czym, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, uzasadnienie powinno zawierać pouczenie co do dalszego postępowania. Zaskarżony wyrok nie jest obciążony żadną z wyżej wymienionych wad, a upatrywanie naruszenia tego przepisu w wadliwym ustaleniu stanu faktycznego przez sąd jest nieporozumieniem z powodu, o którym była mowa wyżej.

Całkowicie nieusprawiedliwione są zarzuty zbudowane w oparciu o przepisy Konstytucji RP. Poza tym, że trudno dopatrzyć się w nich merytorycznego uzasadnienia korespondującego z konkretnymi przepisami ustawy zasadniczej – skarżący kasacyjnie ogranicza się w istocie do wyrażenia "dezaprobaty" wobec poglądu Sądu – to brak jest podstaw, aby Sądowi zarzucać akceptowanie i usprawiedliwianie nieodpowiadających rzeczywistości deklaracji o przyznanie płatności. Należy podkreślić, że cały wywód Sądu dotyczy jedynie oceny, czy wnioskujący o przyznanie płatności mógł wykryć błąd w decyzji przyznającej płatność w zwykłych okolicznościach. Odpowiedź na to pytanie była decydująca dla obowiązku zwrotu i na to pytanie Sąd odpowiedział.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.