Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 246/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150a
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 37k
journal: Dz.U. 1995 nr 1 poz 1
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Andrzeja K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) i art. 150 a w związku z art. 37 k ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm. ), po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia: Skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 24 lipca 1997r., następnie w związku z rozpoczęciem od września 1997 r. działalności gospodarczej u tracił z dniem 16 września 1997r. status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku.

Po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, w dniu 9 grudnia 2005 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, wskazując, iż ma 32 lata pracy, w tym również w warunkach szczególnych (praca w kopalni miedzi "P." od dnia 22 lutego 1980 r. do 30 września 1984r.) a zatem zgodnie z nowelizacją, dokonaną dnia 28 lipca 2005 r., ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm. )spełnia warunki do przyznania wnioskowanego zasiłku.

Prezydent Miasta T., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W uzasadnieniu Prezydent stwierdził, że skarżący nie spełnia warunków, pozwalających na przyznanie świadczenia a określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.).

Zgodnie z art. 150 a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia..) ustawodawca stworzył możliwość ubiegania się o przyznanie prawa do świadczenia emerytalnego takim osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniały warunki do jego nabycia, poprzez posiadanie w dniu 31 grudnia 2001r.,

- statusu osoby bezrobotnej;

- zasiłku dla bezrobotnych; oraz w przypadku mężczyzn

- wiek co najmniej 63 latą. i okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 25 lat, lub

- w roku kalendarzowym, w którym rozwiązano stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn zakładu pracy, wnioskodawca miał co najmniej 60 lat oraz posiadał okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 25 lat, lub

- do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnął okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat, lub

- do 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiadał okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy, w rozumieniu ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy ( Dz. U. z 1994r. Nr 1, poz. 1 ze zm. ).

Organ po analizie akt administracyjnych stwierdził, że skarżący nie spełnia żadnego z w/w warunków. Bowiem w dniu 31 grudnia 2001 r. prowadził działalność gospodarczą, co oznacza, że nie miał statusu osoby bezrobotnej i nie pobierał z tego tytułu zasiłku.

Skarżący, nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i w odwołaniu złożonym do Wojewody [...], wskazał, że organ nie wziął pod uwagę stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza jego pracy pod ziemią. Zdaniem skarżącego wnioskowane świadczenie mu przysługuje także z uwagi na stan zdrowia, który wyklucza jakąkolwiek pracę.

Organ II instancji zaskarżoną przed tut. Sądem decyzją dnia [...] 2006r. Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wraz z jego uzasadnieniem i podstawą prawną, podnosząc, że nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie może mieć zastosowania w stosunku do skarżącego, gdyż w dacie 31 grudnia 2001 r. nie miał o n statusu osoby bezrobotnej, z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą.

Organ odwoławczy dodatkowo stwierdził, że przepisy dotyczące zasiłków i świadczeń przedemerytalnych odnoszą się tylko do sytuacji zaistniałych do dnia 12 stycznia 2002 roku.

Wskazał, że z art. 150 a znowelizowanej ustawy o promocji zatrudnienia )

wyraźnie wynika, że osoba starająca się o zasiłek lub świadczenie przedemerytalne winna na dzień 12 stycznia 2002 r. spełniać warunki do nabycia tych świadczeń bądź w dniu 31 grudnia 2001 r. posiadać prawo do zasiłku i w wyniku zaliczenia okresu jego pobierania do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub do świadczenia uzyskałaby to prawo.

A. K., w złożonej do Sądu skardze, wydanej decyzji Wojewody zarzucił naruszenie prawa i sprzeczność z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego w tej materii.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlega uwzględnieniu, gdy Sąd rozpatrując skargę stwierdzi, że :

1. nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

2. nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; lub

3. nastąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd badając pod w/w kątem wydaną decyzję stwierdza, że nie nastąpiło naruszenie prawa.

Organy administracji zasadnie uznały, iż skarżący nie spełnia przesłanek pozwalających na przyznanie wnioskowanych świadczeń.

Zgodnie z art. 150 a, znowelizowanej w dniu 28 lipca 2005r. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm. ) prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do ich nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2.

Przy czym w ust. 2 cyt. artykułu 150 a ustawodawca osobie, która nie legitymowała się odpowiednim stażem pracy, stworzył dodatkową możliwość uzyskania świadczeń i to tylko w przypadku, gdy osoba ta w dacie 31 grudnia 2001 r. posiadała status osoby bezrobotnej i pobierała zasiłek dla bezrobotnych.

Natomiast przepis art. 37 k ust. 1 stawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu...) określał zasady na podstawie, których osoba ze statusem osoby bezrobotnej i pobierająca z tego tytułu zasiłek bez odpowiedniego stażu pracy mogła uzyskać prawo do świadczenia. I tak " Świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: (w przypadku mężczyzn)

1) osiągnął wiek 63 lata i posiada okres uprawniający do emerytury, lub

2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończył co najmniej 60 lat życia oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnął okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.).

Jak wynika z akt sprawy skarżący (urodzony w roku 1958) nie spełnia ani kryterium wiekowego, gdyż ma 48 lat, nie ma także wypracowanego wymaganego okresu zatrudnienia a przede wszystkim w dniu 31 grudnia 2001 roku nie posiadał statusu osoby bezrobotnej i nie pobierał z tego tytułu zasiłku, gdyż prowadził działalność gospodarczą.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzeczono jak w sentencji wyroku.