Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SO/Wr 24/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie z wniosku L. V. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. w przedmiocie nieprzekazania skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 500 zł (słownie: pięćset) złotych; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 24 kwietnia 2020 r., nadesłanym do sądu drogą elektroniczną, D. K. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) wniosła o ukaranie grzywną Wojewody D. (dalej: organ) za niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej : p.p.s.a.), tj. za nieprzekazanie do tutejszego Sądu skargi na przewlekłe prowadzenie postepowania przez ww. organ wraz z kompletnymi aktami sprawy, w terminie 30 dni od jej otrzymania. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że pismem z 12 lutego 2020 r. wniosła za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w sprawie z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. O tym, że skarga nie została przekazana w ustawowym terminie pełnomocnik wnioskodawczyni dowiedział się dopiero telefonicznie, za pośrednictwem Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Do wniosku dołączono odpis skargi wraz z urzędowym poświadczeniem jej złożenia.

Odpowiadając na wniosek organ wniósł o jego oddalenie i wyjaśnił, że w dniu 11 lutego 2020 r. wpłynęła do organu skarga wnioskodawczyni na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D., w sprawie z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarga została złożona za pośrednictwem platformy ePUAP, jednak format przesłanej korespondencji uniemożliwiał jej odczytanie i właściwe zakwalifikowanie pisma, obraz, który był widoczny przez pracowników organu wskazywał na uszkodzenie pliku lub niezałączenie pliku do przedmiotowego pisma . Organ powziął informację o wniesieniu skargi z pisma WSA we Wrocławiu z 4 czerwca 2020 r. i przy pomocy pracowników – administratorów systemów informatycznych w pełni odczytano korespondencję z 11 lutego 2020 r. Stąd też należy uznać, że nieprzekazanie skargi wynikało z błędów natury technicznej , wobec czego wniosek jest nieuzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest zatem niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a i złożenie wniosku w tym zakresie przez stronę skarżącą.

Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Grzywna ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2). Służy bowiem nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Kwestia orzeczenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. pozostawiona została uznaniu Sądu. To zaś oznacza, że rozstrzygając w tym przedmiocie Sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Na podstawie art. 54 § 1 i § 1a p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Przepis art. 49a, dodany nowelą z 10 kwietnia 2019 r., określa sposób potwierdzenia przez sąd wniesienia pisma w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej, którą jest dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego.

Stosowanie do treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019, poz. 1003) skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej została ona sporządzona, przy czym skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego organ przekazuje do elektronicznej skrzynki podawczej sądu. W przypadku gdy forma lub postać skargi i odpowiedzi na skargę różnią się, organ, przekazując dokument elektroniczny, załącza uwierzytelnioną kopię, w formie dokumentu elektronicznego, skargi lub odpowiedzi na skargę sporządzonej w postaci papierowej (ust. 3).

W rozpoznawanej sprawie jest okolicznością bezsporną, że wnioskodawczyni wniosła skargę do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu, korzystając z platformy ePUAP. Wniesienie skargi i datę jej złożenia – 12 lutego 2020 r. r. wynika z załączonego do wniosku o wymierzenie grzywny dokumentu UPP (Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia), organ w odpowiedzi na wniosek z 26 czerwca 2020 r. wskazuje datę 11 lutego 2020 r. Za dzień wniesienia skargi należy zatem uznać 12 lutego 2020 r. , wobec czego organ miał bezwzględny obowiązek przekazania skargi do Sądu do 13 marca 2020 r. Tymczasem skarga została przekazana do Sądu 29 czerwca 2020 r.(za pośrednictwem poczty) oraz za pośrednictwem ePUAPu. Tym samym nie budzi wątpliwości, że przekazanie skargi do sądu w rozpoznawanej sprawie nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Nie zasługują przy tym na uwzględnienie argumenty organu dotyczące technicznych przeszkód, uniemożliwiających przekazanie skargi do Sadu w ustawowym terminie. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika jasno, że ewentualne kwestie dotyczące formatu skargi lub jej załączników nie wpływają na obowiązek organu do przekazania skargi w terminie 30 dni od jej otrzymania, w formie lub postaci, w jakiej została ona sporządzona. Treść pisma organu nie potwierdza przy tym, że brak było możliwości "właściwego zakwalifikowania pisma" jako skargi, zwłaszcza że pliki, których odczytanie było utrudnione były załącznikami do pisma strony (zatytułowanego i opisanego jako skarga na przewlekłość – co wynika z dokumentacji przesłanej przez organ drogą elektroniczną, znajdującej się w aktach sprawy o sygn. akt III SAB/Wr 722/20 dotyczącej skargi L. V. na przewlekłość Wojewody D.), a których odczytanie okazało się ostatecznie możliwe – co również przyznaje sam organ. Zauważyć należy, że załączone przez skarżącą pliki miały format pdf (co również wynika z dokumentacji przesłanej przez organ drogą elektroniczną, znajdującej się w aktach sprawy o sygn. akt III SAB/Wr 722/20), a więc stosowany powszechnie, wobec czego co najmniej dziwi stwierdzenie organu, że właśnie z uwagi na format plików nie było możliwe ich odczytanie. Tym niemniej nawet w razie wystąpienia tego rodzaju trudności zwłoka organu w skorzystaniu z pomocy administratora systemów informatycznych w celu odczytania załączonych plików lub choćby zwrócenia się do przesyłającego pismo o przesłanie ponownie poszczególnych pików, obciąża w tym przypadku organ. Strona bowiem – co wynika z akt sprawy - otrzymała urzędowe potwierdzenie złożenia skargi w organie drogą elektroniczną i wobec braku jakichkolwiek uwag ze strony organu miała prawo pozostawać w przekonaniu, że skarga została skutecznie wniesiona i zostanie terminowo przekazana do Sądu.

Przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę we właściwej formie i czasie było bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Niedopełnienie tego obowiązku w terminie bez uzasadnionych przyczyn czyni zaś zasadnym wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny.

Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. z 2020 r., poz. 53) wyniosło 4.918,17 zł (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Z przyczyn wskazanych wyżej, w ocenie Sądu, wymierzenie grzywny w wysokości 500 złotych pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył grzywnę w wysokości określonej w punkcie I sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 199, art. 200 i 205 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Na powyższą kwotę składa się wpis uiszczony od wniosku oraz koszty zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa.