Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 484/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a i lit c , art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi S. D. i M. D. na decyzję Wojewody z dnia 19 lutego 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie II podpunkt 1; II. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących S. D. i M. D. kwotę 200 ( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta L. decyzją z 28 maja 2015 r. znak [...] orzekł:

w pkt 1 - o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowych położonych w M. w obrębie [...], stanowiących działki ewidencyjne: nr [...] o pow. 0,0945 ha, nr [...] o pow. 0,0572 ha, nr [...] o pow. 0,0657 ha i nr [...] o pow. 0,0682 ha, będące własnością S.D. i M.D. na prawach własności ustawowej, dla której Sąd Rejonowy w L. Wydział VI Zamiejscowy Ksiąg Wieczystych w M. prowadzi księgę wieczystą nr [...]; nr [...] o pow. 0,0297 ha i nr [...] o pow. 0,0683 ha, będące własnością I.K. , dla której Sąd Rejonowy w L. Wydział VI Zamiejscowy Ksiąg Wieczystych w M. prowadzi księgę wieczystą nr [...];

w pkt 2 - wskazał, iż ograniczenie sposobu korzystania z opisanych wyżej nieruchomości polega na udzieleniu zezwolenia [...] Spółce Akcyjnej Oddziałowi w K. na przeprowadzenie przewodów napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV, a ponadto na posadowieniu w granicach działki nr [...] konstrukcji stalowej wsporczej, co wiąże się z koniecznością wjazdu na działkę ciężkiego sprzętu niezbędnego dla montażu konstrukcji;

w pkt 3 - zobowiązał [...] Spółkę Akcyjną w K. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu przewodów napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV, a w przypadku jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 124 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), dalej "u.g.n." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ww. decyzja została wydana z uwzględnieniem wskazań zawartych w wydanej poprzednio w przedmiotowej sprawie decyzji Wojewody z 9 marca 2012 r. znak [...] (w której zwrócono uwagę na zmiany stanu faktycznego i prawnego nieruchomości objętej omawianym postępowaniem, polegające na podziale działki nr [...] na m.in. działkę nr [...] oraz działki nr [...] na m.in. działkę nr [...], które w toku postępowania przed organem I instancji stały się własnością osoby nie uczestniczącej w postępowaniu przed tym organem) oraz oceny prawnej zawartej w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 września 2012 r., sygn. II SA/Kr 746/12, w którym wskazano, iż przedmiotowe nieruchomości znajdują się na terenie C20 MN/Z, tj. terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zieleni urządzonej. Zgodnie natomiast z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. inwestycja polegająca na poprowadzeniu sieci napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV nie jest na tym terenie dopuszczalna. Z wypisu planu miejscowego wynika bowiem, że tego typu przedsięwzięcie jest dopuszczalne na terenach oznaczonych w planie symbolami B7 ZU, B1 ZN i pod pewnymi warunkami, na niektórych terenach lasów. Okoliczność, że w planie ustalono rezerwę terenu dla linii wysokiego napięcia nie oznacza, że pozostałe ustalenia planu przestają mieć w tym zakresie znaczenie, a może świadczyć o wewnętrznej sprzeczności planu miejscowego.

Ponadto organ I instancji zauważył, że ze wskazań zawartych w ww. wyroku wynika również, iż przed ponownym rozstrzygnięciem sprawy organ orzekający winien uwzględnić przedstawione przez Sąd rozważania odnoszące się do zgodności realizowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kierując się ww. wskazaniami Wojewody oraz oceną prawną WSA organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o dokumenty z rokowań przeprowadzonych pomiędzy inwestorem, a właścicielami przedmiotowych nieruchomości, w tym I.K. (korespondencja z propozycją ugodowego pozyskania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji pozostała bez odpowiedzi), jak również zaświadczenie oraz opinię Burmistrza Miasta M. , tj. organu właściwego w sprawach planowania i zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy M. , z których wynika, iż planowana przez wnioskodawcę inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. , zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia 28 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj.[...] ).

Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że szczegółowa analiza wniosku oraz załączonej dokumentacji, w szczególności zaś mapy ewidencyjnej wskazuje, że oś przebiegu linii elektroenergetycznej zaznaczono kolorem czerwonym, a strefę techniczną, o szerokości po 10 m od osi przewodów w obie strony, kolorem zielonym. Nad działkami nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] zawieszone będą przewody linii elektroenergetycznej. Ponadto w granicy działki nr [...] posadowiony będzie słup. Uszczuplenie władztwa właściciela będzie polegało na umożliwieniu inwestorowi korzystania z wyżej określonych części działek zaznaczonych na mapie ewidencyjnej w zakresie niezbędnym do budowy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, tj. przewieszenia przewodów, posadowienie słupa oraz na umożliwieniu dostępu do tych urządzeń w celu wykonywania prac związanych z eksploatacją, konserwacją, modernizacją, przeprowadzaniem remontów i usuwaniem awarii. Istotne ograniczenie prawa własności to zlokalizowanie na działce nr [...] konstrukcji wsporczej, co wiąże się z koniecznością wjazdu na działkę ciężkiego sprzętu niezbędnego dla montażu konstrukcji (...). Eksploatacja linii będzie polegać na przeprowadzaniu oględzin raz w roku i dokonania oceny jej stanu technicznego, a także przeglądów co pięć lat. Prace eksploatacyjne, polegające na malowaniu konstrukcji i wymianie izolatorów, w głównej mierze dotyczą konstrukcji wsporczych. W przypadku przewodów, eksploatacja sprowadza się do obserwacji, czy żaden z przewodów nie został uszkodzony.

Oceniając złożony wniosek organ I instancji uznał, iż zasługuje on na uwzględnienie, bowiem lokalizacja projektowanej linii elektroenergetycznej jest zgodna z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym, inwestor przeprowadził z właścicielami przedmiotowych nieruchomości wymagane prawem rokowania dotyczące dobrowolnego udostępnienia przedmiotowej nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji, zaś zakres ingerencji inwestora w prawa właścicieli sprowadza się do niezbędnego minimum.

M.D. , S.D. i I.K. — działająca przez pełnomocników rodziców – M.D. i S.D. , wnieśli odwołania od powyższej decyzji. Odwołujący się zakwestionowali zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co zwrócono uwagę w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z 21 września 2012 r. ., sygn. II SA/Kr 746/12.

Wojewoda decyzją z 19 lutego 2016 r. znak [...] , na podstawie art. 9a u.g.n., oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 K.p.a.:

I. uchylił zaskarżoną decyzję w całości

II. i orzekł:

1) o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej położonej w M. , w obrębie [...] , oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] o pow. 0,0945 ha, nr [...] o pow. 0,0572 ha, nr [...] o pow. 0,0657 ha i nr [...] o pow. 0,0682 ha - stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą nr [...] współwłasność S.D. i M.D. , poprzez udzielenie zezwolenia spółce akcyjnej "[...]" Oddział w K. na przeprowadzenie nad ww. nieruchomością przewodów napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV, a ponadto na posadowienie w granicach działki nr [...] konstrukcji stalowej wsporczej – zgodnie z przebiegiem określonym na kopii mapy ewidencyjnej, stanowiącej załącznik graficzny do niniejszej decyzji. Rozmiar strefy technicznej ww. obiektu: po 10 m od osi przewodów, tj. łącznie 20 m. Stanowisko słupowe: zajętość terenu pod słup: 7,5 m x 7,5 m - po obrysie słupa, 10,5 m x 10,5 m - po obrysie fundamentu. Rozpiętość przewodów od osi do skrajnych przewodów wynosi po 4,1 m, tj. łącznie 8,2 m.

2) o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej położonej w M. , w obrębie [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] o pow. 0,0297 ha i nr [...] o pow. 0,0683 ha, stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą nr [...] własność I.K. , poprzez zezwolenie spółce akcyjnej "[...] Oddział w K. na przeprowadzenie nad ww. nieruchomością przewodów napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV;

3) umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji w pozostałym zakresie, dotyczącym zobowiązania spółki akcyjnej "[...] " Oddział w K. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu przewodów napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV, a w przypadku jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty - do zapłaty odszkodowania.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że w aktach sprawy brak było aktualnej dokumentacji geodezyjno-kartograficznej przedstawiającej przebieg projektowanej linii 110 KV - z uwzględnieniem podziału działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...] oraz działki nr [...] na działkę nr [...] i nr [...] .

Z uwagi na powyższe, pismem z 14 października 2015 r. zwrócono się do inwestora o przedłożenie do akt sprawy aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionym przebiegiem projektowanej sieci oraz jej strefy technicznej z podaniem jej wymiarów.

Pismem z 6 listopada 2015 r., doręczonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, przedstawicielka inwestora przedłożyła do akt sprawy kopię aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionym przebiegiem projektowanej linii 110 KV, w tym określającej planowane miejsce posadowienia konstrukcji stalowej wsporczej na działce nr [...] , wskazując jednocześnie parametry ww. obiektu liniowego, tj.: strefa techniczna: po 10 m od osi przewodów (łącznie 20 m), stanowisko słupowe - zajętość terenu pod słup: 7,5 m x 7,5 m po obrysie słupa oraz 10,5 m x 10,5 m po obrysie fundamentu; rozpiętość przewodów od osi do skrajnych przewodów wyniesie po 4,1 m, tj. łącznie 8,2 m.

Dalej organ odwoławczy przywołał treść art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n.

Następnie organ przytoczył treść art. 14 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), dalej "u.p.z.p.".

Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie przesłanka zgodności inwestycji wskazanej we wniosku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została spełniona. Zauważył bowiem, że w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 21 września 2012 r., sygn. II SA/Kr 746/12, WSA w Krakowie stwierdził m.in., że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Wynika to również z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. , zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta M. Nr [...] z dnia 28 grudnia 2004 r., której przepis § 56 - "Ustalenia dotyczące zaopatrzenia miasta w energię elektryczną", przewiduje w ust. 1 pkt 5 "rezerwę terenu dla projektowanych napowietrznych linii wysokiego napięcia 110 KV GPZ-[...] ", co oznacza, iż omawiana inwestycja ma znaczenie lokalne.

Z kolei zgodnie z § 65 powołanej uchwały, wprowadza ona ograniczenie zabudowy we wrysowanej na rysunku planu strefie technicznej i ochronnej, przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych od projektowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 110 KV - w pasie szerokości 30,0 m. Ponadto wprowadza obowiązek - przed uzyskaniem pozwolenia na budowę - uwzględnienia wyżej wymienionych parametrów strefy oraz uzgodnień lokalizacyjnych z administratorem przedmiotowej linii elektroenergetycznej.

Jak natomiast wynika z treści fragmentu części graficznej ww. planu miejscowego (stanowiącej załącznik do pisma Burmistrza M. z 10 kwietnia 2015 r. znak [...] ), naniesiono na tym dokumencie przebieg projektowanej linii 110 KV wraz z jej strefą techniczną i ochronną, które w sposób niebudzący wątpliwości obejmują m.in. przedmiotowe nieruchomości.

W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy stwierdził, że wykonując zalecenia Sądu organ I instancji ustalił i prawidłowo uznał, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Wątpliwości Sądu zawarte w powołanym wcześniej wyroku z 21 września 2012 r., dotyczące "wewnętrznej sprzeczności" omawianego planu miejscowego, zostały wyjaśnione w związku z pozyskaniem przez organ I instancji fragmentu części graficznej omawianego aktu prawnego, która wiąże w równym stopniu, co jego część opisowa, a która wraz z przytoczonymi wcześniej zapisami uchwały Rady Miasta M. z dnia 28 grudnia 2004 r. nr [...] , pozwala obecnie na stwierdzenie, iż plan ten przewiduje przedmiotową inwestycję m.in. na nieruchomości położonej w M. , w obrębie [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] nr [...], nr [...] i nr [...], stanowiącej współwłasność S.D. i M.D. .

W świetle powyższego za niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania dotyczące braku zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Przechodząc do omówienia kolejnej z przesłanek wydania zezwolenia, o którym mowa art. 124 ust. 1 u.g.n., organ wskazał, że kwestia zrealizowania przez wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia rokowań nie budziła wątpliwości tutejszego organu, wydającego uprzednio w niniejszej sprawie decyzję z 9 marca 2012 r., jak i została zaaprobowana w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z 21 września 2012 r.. Powyższe pozostaje w pełni aktualnie również w niniejszym, ponownie powadzonym postępowaniu w przedmiotowej sprawie, zaś ustaleń w tym zakresie nie negują również osoby odwołujące się.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w M. , w obrębie [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...], nr [...], nr [...] i [...] stanowiącej współwłasność S.D. i M.D.

Niemniej, mając na uwadze fakt, iż w zaskarżonej decyzji w dalszym ciągu nie dokonano precyzyjnego określenia przebiegu przedmiotowej inwestycji, koniecznym było uchylenie tego rozstrzygnięcia w omawianym zakresie oraz orzeczenie w sposób określony w pkt II ppkt 1 decyzji organu II instancji, tj. ze wskazaniem wymiarów planowanego obiektu podanych przez inwestora oraz odwołaniem się do treści przedłożonej przez niego kopii mapy ewidencyjnej, przestawiającej przebiegiem projektowanych przewodów oraz miejsce posadowienia konstrukcji stalowej wsporczej, stanowiącej załącznik graficzny do niniejszej decyzji.

Wyjaśniając rozstrzygnięcie podjęte w pkt II ppkt 2 sentencji niniejszej decyzji, dotyczące odmowy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej położonej w M. , w obrębie [...] , oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] i nr [...], stanowiącej własność I.K organ wyjaśnił, iż decyzja wydana w oparciu o przepis art. 124 u.g.n. stanowi czasowy tytuł administracyjno-prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.).

Inwestycje, które przewiduje omawiany przepis, mają co do zasady realizować cel publiczny, określony w art. 6 pkt 2 u.g.n. jako budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jest celem publicznym.

Organ podkreślił, iż powołany przepis za cel publiczny uznaje łącznie "budowę i utrzymywanie" ww. obiektów (użycie spójnika "i"), a zatem nie można uznać za cel publiczny jedynie utrzymywania takich obiektów (por. odpowiednio wyrok NSA w Warszawie z 21 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1759/06, LEX nr 365821).

Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta wydaje zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomość celem wybudowania na niej (pod nią lub nad nią) określonych obiektów i urządzeń w sytuacji, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody, przy czym ograniczenie takie następuje zgodnie planem miejscowym lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei zgodnie z ustępem 6 zd. 1 i 2 art. 124 omawianej regulacji, po wybudowaniu takich obiektów lub urządzeń właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z ich konserwacją oraz usuwaniem ich awarii, a obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej, co jest związane z aspektem utrzymywania tych obiektów lub urządzeń.

Jak wynika z akt sprawy, w tym zwłaszcza z przedłożonej przez inwestora kopii mapy ewidencyjnej przestawiającej przebieg projektowanych przewodów oraz miejsce posadowienia konstrukcji stalowej wsporczej, stanowiącej załącznik graficzny do niniejszej decyzji, wnioskodawca nie planuje realizacji na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...] , stanowiących własność I.K. , żadnego elementu projektowanej sieci 110 KV, a jedynie znaleźć się one mają w strefie technicznej (i - co wynika z postanowień powołanego wcześniej planu miejscowego - strefie ochronnej), co będzie efektem wybudowania tej linii, wiążąc się z jej utrzymaniem w stanie umożliwiającym prawidłowe użytkowanie sieci, a zatem ze wskazanych wcześniej względów, na działkach tych nie planuje się realizacji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., rozumianego łącznie jako "budowa i utrzymywanie" określonych obiektów (por. wyroki WSA w Krakowie: z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 677/15 i z 26 sierpnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 678/15 - dostępne w bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż brak było podstaw do ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] i nr [...], położonej w M. , w obrębie [...] gdyż stosowne ograniczenia, służące ochronie (utrzymaniu) przedmiotowej sieci, przewiduje powołany wyżej plan miejscowy, w związku z czym koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty L. z 28 maja 2015 r. znak [...] w omawianym zakresie i orzeczenie w sposób opisany w pkt II ppkt 2 niniejszej decyzji.

Z kolei odnosząc się do rozstrzygnięcia zawartego w pkt II pkt 3 niniejszej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót, a w przypadku, jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty - do zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n. (tj. za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126, które to odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, zaś jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu) — wynika z mocy samego prawa (art. 126 ust. 4 u.g.n.).W związku z powyższym orzekanie w tym zakresie przez organ I instancji było niezasadne, a zatem koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji również w tej części i umorzenie w tym zakresie postępowania przed organem I instancji, stosownie do treści przepisów art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 K.p.a..

S.D. i M.D. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:

- art. 107 K.p.a. - poprzez brak wskazania pełnej podstawy prawnej wydanej decyzji;

- art. 124 ust. 1 u.g.n. - poprzez uznanie, że inwestycja dotycząca poprowadzenia napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV przez tereny stanowiące własność skarżących jest zgodna z uchwałą z dnia 28 grudnia 2004 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M;

- art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego — poprzez uznanie, że graficzna część miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę określenia przeznaczenia terenu;

- § 25 i § 65 ww. uchwały nr [...] z dnia 28 grudnia 2004 r.- poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- art. 6, 7, 8 K.p.a. - poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy i jej oceny oraz prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufania do organu administracji publicznej oraz wydanie decyzji z naruszeniem interesu obywateli.

Skarżący wnieśli o zmianę pkt II ppkt l zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. działek ewidencyjnych nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] poprzez zezwolenie spółce akcyjnej "[...]" Oddział w K. na przeprowadzenie dwutorowej linii energetycznej 110 KV oraz na posadowienie w granicach działki nr [...] konstrukcji stalowej wsporczej. Wnieśli także o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

Podnieśli, że WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt: II SA/Kr 746/12 uznał, że poprowadzenie napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV przez działki skarżących oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako obszar C20/MN/Z, tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zieleni urządzonej, nie jest dopuszczalne z uwagi na fakt, iż inwestycja polegająca na poprowadzeniu sieci napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV nie jest na tym terenie dopuszczalna.

Zarzucili, że w zaskarżonej decyzji orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, jednak we wskazanej podstawie prawnej brak jest odniesienia do konkretnego przepisu materialnego regulującego niniejszą kwestię. Co prawda w uzasadnieniu decyzji organ powołuje się na art. 124 ust. 1 u.g.n., jednak zgodnie z przepisami K.p.a. zobowiązany był do wskazania w osnowie decyzji pełnej podstawy prawnej wydanej decyzji.

Podstawa prawna decyzji organu odwoławczego nie może być ograniczona tylko do przepisów K.p.a. (art. 138), lecz musi zawierać przepisy prawa materialnego dotyczące rozstrzyganej sprawy, bo organ ten nie jest wyłącznie kontrolerem decyzji organu I instancji, a ma obowiązek merytorycznego rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania.

Skarżący podnieśli, że inwestycja dotycząca poprowadzenia napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV nie jest wymieniona w enumeratywnym wyliczeniu zawartym w § 24 miejscowego planu. Jest to więc zupełnie inny zapis, niż np. nie pozostawiający wątpliwości zapis zawarty w § 46 ust. 3 pkt 4 uchwały, a dotyczący terenów Zieleni Urządzonej, w którym jednoznacznie w tych terenach dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, z zachowaniem zasad zawartych w przepisach odrębnych.

Zdaniem skarżących przytoczony przez organ odwoławczy § 65 uchwały nie daje podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest dopuszczalna na terenach, w których leżą ich nieruchomości. Zdaniem skarżących uregulowanie to odnosi się bowiem do ustalenia ograniczenia w zabudowie terenu znajdującego się w strefie technicznej i ochronnej projektowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 110 KV. Wskazanie odniesienia do wrysowanej na rysunku planu strefie nie przesądza jeszcze o dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji na danym terenie, bowiem wrysowana na rysunku planu strefa powinna być ustalona zgodnie z ustaleniami miejscowego planu, tj. w obrębie terenu, w którym miejscowy plan dopuszcza planowanie napowietrznej linii elektroenergetycznej, co w przedmiotowej sytuacji nie ma miejsca.

W części tekstowej planu (w § 56 ust. 2 pkt 5) istnieje jeszcze zapis dotyczący rezerwy pod tę linię, ale i z niego - zdaniem skarżących - nie można w sposób jednoznaczny wnioskować, że w terenach C20/MN/Z możliwe jest realizowanie tego typu inwestycji.

O przeznaczeniu nieruchomości skarżących na ten cel stanowi część graficzna planu. Jednak to, że fragment części graficznej przedmiotowego planu miejscowego przedstawia przebieg projektowanej linii 110 kV wraz z jej strefą techniczną i ochronną nie daje podstawy do stwierdzenia, że miejscowy plan przewiduje przedmiotową inwestycję na terenie działek skarżących. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. projekt planu miejscowego zawiera część tekstową i graficzną, natomiast art. 20 ust. 1 stanowi, że część tekstowa planu stanowi treść uchwały, a część graficzna stanowi załącznik do uchwały.

Rysunek planu zagospodarowania przestrzennego, jako znak graficzny, nie może - zdaniem skarżących - wiązać bezpośrednio, bowiem nie spełnia on wymogów normy prawnej. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest wskazany i opisany w tekście planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślili, że wszystkie ustalenia planu miejscowego winny być dokładnie opracowane w opisowej części planu, bowiem na ich podstawie tworzy się część graficzną. W przypadku niezgodności części opisowej i graficznej należy uznać, że wiążąca jest opisowa część planu, a sugerowanie się oznaczeniem graficznym może być mylne, gdyż może być on wynikiem błędu popełnionego przy jego opracowywaniu.

Zdaniem skarżących organy przeszły do porządku dziennego nad istniejącą sprzecznością pomiędzy częścią tekstową, a częścią graficzną planu uznając, że istnieje wystarczająca podstawa do wprowadzenia ograniczeń korzystania z ich działek. Na poparcie swoich tez skarżący przywołali rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia 3 lipca 2015 r., znak: [...] . Podnieśli, że rysunek jest załącznikiem graficznym do uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku. Załącznik graficzny stanowi uzupełnienie i wyjaśnienie tekstu, a zatem nie może zawierać ustaleń innych, niż tekst uchwały.

Skarżący podnieśli, że brak jest w uchwale o miejscowym planie chociażby jednoznacznego odesłania do ustaleń graficznej części planu w zakresie dopuszczalności poprowadzenia napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 KV w tym terenie.

Wątpliwości skarżących wzbudziła też kwestia rokowań. Podniósł, że prawdą jest, że toczyły się rokowania dotyczące ograniczenia korzystania z nieruchomości. Jednakże w chwili obecnej zmienił się stan własności części działek i ograniczenie dotyczy niniejszego obszaru, co daje podstawę i możliwość ponownych rokowań, do których przeprowadzenia skarżący są skłoni. Na marginesie wskazano, że z posiadanych przez skarżących informacji wynika, że w lipcu 2013 r. i w lutym 2014 r. [...] SA zwracała się do córki skarżących I.K. o negocjacje, proponując jej wynagrodzenie za działki, które stały się jej własnością, a które były objęte negocjacjami i proponowanym wynagrodzeniem w negocjacjach ze skarżącymi.

Wojewoda [..] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a..

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

Należy również wskazać, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie ma to znaczenie z uwagi na przywoływany wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 września 2012 r., sygn. II SA/Kr 746/12.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja w przedmiocie ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej położonej w M. w obrębie [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] o pow. 0,0945 ha, nr [...] o pow. 0,0572 ha, nr [...]o pow. 0,0657 ha i nr [...] o pow. 0,0682 ha.

Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek [...] S.A. Oddział w K. z dnia 4 lutego 2010 r..

Zatem postępowanie podlegające kontroli Sądu jest częścią toczącego się od kilku lat postępowania zmierzającego do wykonania inwestycji dwutorowej napowietrznej linii energetycznej 110 KV M. . W trakcie postępowania organy wydały w 2011 i 2012 r. decyzje ograniczające sposób korzystania z nieruchomości, które zostały uchylone przez WSA w Krakowie jako wadliwe.

Mając na uwadze art. 153 P.p.s.a. należy przytoczyć, że WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 września 2012 r., sygn. II SA/Kr 746/12, wskazał po pierwsze, że stosowne rokowania w sprawie miały miejsce, prowadzone były przez znaczny czas, sporządzono z nich stosowne protokoły, jak również wymieniono w tym przedmiocie obszerną korespondencję.

Po drugie w ww. wyroku Sąd stwierdził, że kontrolowana w ww. postępowaniu decyzja nie określała wystarczająco zakresu ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości skarżących. Sąd skrytykował pominięcie ww. kwestii w sentencji decyzji i opisanie dopiero w uzasadnieniu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, poprzez postawienie słupa w granicy działki nr [...] .

Po trzecie Sąd wskazał na wadliwość decyzji z powodu braku rozważań, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta M. , zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta M. nr [...] dnia 28 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj.[...] ). Sąd zaakceptował przy tym pogląd, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Z analizy znajdującego się w aktach administracyjnych "wypisu z ustaleń planu" wynika, że nieruchomości skarżących znajdują się na terenie C20 MN/Z, tj. terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zieleni urządzonej. Zgodnie natomiast z postanowieniami planu, inwestycja polegająca na poprowadzeniu sieci napowietrznej dwutorowej linii energetycznej 110 KV nie jest na tym terenie dopuszczalna. Z wypisu z planu miejscowego wynika bowiem, że tego typu przedsięwzięcie jest dopuszczalne na terenach oznaczonych w planie symbolami B7 ZU, B1 ZN i pod pewnymi warunkami, na niektórych terenach lasów. Okoliczność, że w planie ustalono rezerwę terenu dla linii wysokiego napięcia nie oznacza, że pozostałe ustalenia planu przestają mieć w tym zakresie znaczenie, a może świadczyć o wewnętrznej sprzeczności planu miejscowego.

Sąd wytknął, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie zapoznał się z całością ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego i w ogóle nie rozważał zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami planu.

Należy zdecydowanie podkreślić, że w zakresie, w jakim nie uległy zmianie przepisy prawa i stan faktyczny w sprawie, wyżej przytoczone wskazania były wiążące dla organów w dalszym postępowaniu, a ocena prawna wiąże również Sąd w sprawie niniejszej.

Przechodząc do oceny zaskarżonych w przedmiotowej sprawie decyzji, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z kolei ust. 3 ww. przepisu wskazuje, iż udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi, realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego, aby ewentualne zezwolenie było zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz tego, aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

Decyzja wydana w oparciu o przepis art. 124 u.g.n. stanowi czasowy tytuł administracyjno-prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane.

Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości jest szczególnym rodzajem wywłaszczenia, którego istota polega na wydaniu zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości celem posadowienia pod ziemią, na ziemi lub nad ziemią określonych w tym przepisie obiektów liniowych lub urządzeń.

Inwestycje, które przewiduje omawiany przepis, mają co do zasady realizować cel publiczny, określony w art. 6 pkt 2 u.g.n. jako budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jest celem publicznym.

Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta wydaje zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomość celem wybudowania na niej (pod nią lub nad nią) określonych obiektów i urządzeń w sytuacji, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody, przy czym ograniczenie takie następuje zgodnie planem miejscowym lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei zgodnie z ustępem 6 zd. 1 i 2 art. 124 u.g.n., po wybudowaniu takich obiektów lub urządzeń właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z ich konserwacją oraz usuwaniem ich awarii, a obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej, co jest związane z aspektem utrzymywania tych obiektów lub urządzeń.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stwierdził, że prawidłowo organ odwoławczy uznał, że kwestia zrealizowania przez wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia rokowań nie budzi wątpliwości, co zostało zaaprobowane w wyroku WSA w Krakowie z 21 września 2012 r. sygn. II SA/Kr 746/12. Powyższe pozostaje w pełni aktualnie również w niniejszym, ponownie powadzonym postępowaniu w przedmiotowej sprawie.

Bezzasadny jest w tym zakresie zarzut skarżących, jako że w postępowaniu prowadzonym po ww. wyroku, wnioskodawca nadal próbował doprowadzić do pozytywnego zakończenia rokowań (pismo [...] S.A. Odział w K. z 14 stycznia 2015 r. wraz z załącznikami). Propozycje wnioskodawcy pozostały bez odpowiedzi ze strony skarżących.

Trafnie również organ odwoławczy przyjął, że w decyzji I instancji nie dokonano precyzyjnego określenia przebiegu przedmiotowej inwestycji, wobec czego konieczne było uchylenie tego rozstrzygnięcia w omawianym zakresie, co prawidłowo uczynił organ odwoławczy w pkt I zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy poprawnie wskazał wymiary planowanego obiektu podanych przez inwestora oraz odwołał się do treści przedłożonej przez niego kopii mapy ewidencyjnej, przedstawiającej przebieg projektowanych przewodów oraz miejsce posadowienia konstrukcji stalowej wsporczej, stanowiącej załącznik graficzny do decyzji.

Słusznie również organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy, w tym zwłaszcza z przedłożonej przez inwestora kopii mapy ewidencyjnej, przestawiającej przebieg projektowanych przewodów oraz miejsce posadowienia konstrukcji stalowej wsporczej, stanowiącej załącznik graficzny do decyzji, wynika, że wnioskodawca nie planuje realizacji na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...] stanowiących własność I.K. , żadnego elementu projektowanej sieci 110 KV, a jedynie znaleźć się one mają w strefie technicznej (i - co wynika z postanowień powołanego wcześniej planu miejscowego - strefie ochronnej), co będzie efektem wybudowania tej linii, wiążąc się z jej utrzymaniem w stanie umożliwiającym prawidłowe użytkowanie sieci, a zatem ze wskazanych wcześniej względów, na działkach tych nie planuje się realizacji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., rozumianego łącznie jako "budowa i utrzymywanie" określonych obiektów.

W konsekwencji brak było podstaw do ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] i nr [...], w M. , w obrębie [...], gdyż stosowne ograniczenia, służące ochronie (utrzymaniu) przedmiotowej sieci, przewiduje powołany wyżej plan miejscowy, w związku z czym koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty L. z 28 maja 2015 r. znak[...] w omawianym zakresie i orzeczenie w sposób opisany w pkt II ppkt 2 zaskarżonej decyzji.

Trafnie również wskazał organ odwoławczy, że obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót, a w przypadku, jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty - do zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n. (tj. za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126, które to odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód, zaś jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu) — wynika z mocy samego prawa (art. 126 ust. 4 u.g.n.).W związku z powyższym orzekanie w tym zakresie przez organ I instancji było niezasadne, a zatem koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji również w tej części i umorzenie w tym zakresie postępowania przed organem I instancji, stosownie do treści przepisów art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 K.p.a.. Zatem organ odwoławczy prawidłowo orzekł w sposób opisany w pkt II ppkt 3 zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do dalszych rozważań należy podkreślić, że spełnienie przesłanki zgodności ograniczenia korzystania z nieruchomości w związku z przedmiotową inwestycją z miejscowym planem (art. 124 zd. 2 u.g.n.) ma miejsce w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest wprost wskazana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, względnie w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo plan miejscowy dopuszcza realizację takiego zamierzenia (np. realizację na określonym terenie obiektów infrastruktury technicznej), które stanowi przy tym inwestycję celu publicznego, tj. posiada znaczenie co najmniej lokalne.

Dalej należy zauważyć, że stosownie do art. 14 ust. 1 u.p.z.p., w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6 (dotyczącego terenów zamkniętych).

Jak stanowi przepis art. 15 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 pkt 9 powołanej ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.

W art. 15 ust. 2 u.p.z.p. ustawodawca wyliczył obligatoryjne elementy jakie musi zawierać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587) w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń.

Bez wątpienia rysunek miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest integralną częścią planu i ma tym samym moc wiążącą. Obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 1011/07, orzeczenia.nsa.gov.pl; "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, s. 159). Część graficzna planu jest "uszczegółowieniem" części testowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem planu. Załącznik graficzny nie może zawierać ustaleń innych, niż tekst uchwały, ani nie może pomijać ustaleń przewidzianych w części tekstowej dla poszczególnych terenów. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być więc uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście planu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 30 czerwca 2016 r., sygn. IV SA/Po 13/16, WSA w Gdańsku z 13 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Gd 578/15, WSA we Wrocławiu z 25 lutego 2016 r., sygn. II SA/Wr 809/15).

Przechodząc do dokonanej przez organ w zaskarżonej decyzji analizy miejscowego planu, należy przede wszystkim wskazać, że w aktach administracyjnych brak jest zarówno części tekstowej, jak i części graficznej planu. Organ, dokonując ustaleń i rozważań, oparł się na zgromadzonych wypisach z ustaleń planu, dokonanych przez Burmistrza M. z 18 listopada 2008 r., z 10 kwietnia 2015 r. oraz fragmentu części graficznej (k. [...] akt administracyjnych).

Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął, wskazując na § 65 uchwały, że miejscowy plan dopuszcza na przedmiotowych działkach budowę infrastruktury technicznej w postaci linii energetycznej.

Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z § 25 ust. 2 uchwały, w brzmieniu na dzień orzekania organu odwoławczego, ustalonym uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia 29 stycznia 2015 roku (Dz. Urz. Woj. [...] ) w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. , przeznaczenie dopuszczalne terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku planu symbolami MN/Z (w jednostce C20 MN/Z bezspornie leżą przedmiotowe działki) obejmuje:

1) usługi zlokalizowane w budynkach mieszkalnych lub w niezależnych budynkach do tego celu przeznaczonych o uciążliwości (określonej w przepisach szczególnych) zamykającej się w granicach terenu inwestycji, w tym:

a) usługi pensjonatowe, hotelarskie, biurowe,

b) usługi handlu detalicznego i gastronomii,

c) usługi podstawowe oraz publiczne z zakresu oświaty, zdrowia, administracji, opieki społecznej i rehabilitacji,

d) usługi związane z agroturystyką,

e) usługi rękodzielnictwa, wytwórstwa i rzemiosła;

2) miejsca postojowe (również w garażach) związane z przeznaczeniem podstawowym i dopuszczalnym,

3) funkcję rolniczą w istniejących gospodarstwach rodzinnych,

4) zieleń izolacyjną, urządzoną w tym parkową z możliwością realizacji urządzeń sportu i rekreacji i placów zabaw,

5) małe zbiorniki wód otwartych (tzw. oczka wodne, sadzawki, stawy itp.) o maksymalnej powierzchni nie przekraczającej 150 m².

Brak w tym enumeratywnym wyliczeniu jakiegokolwiek odniesienia do infrastruktury technicznej. Tymczasem tą samą uchwałą zmieniającą dodano w § 23, dotyczącym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, m.in. jako dopuszczalne przeznaczenie ust. 2 pkt 6: "infrastruktura techniczna związana z obsługą terenów przy zachowaniu zasad określonych w przepisach odrębnych".

Należy podkreślić, że przepisy planu regulujące dopuszczalne przeznaczenie poszczególnych rodzajów terenu znajdują się w rozdziale IV uchwały: Lokalne warunki, zasady i standardy zagospodarowania terenu oraz kształtowania zabudowy. W tym to rozdziale znajdują się przepisy dopuszczające infrastrukturę techniczną, na co wskazywał już WSA w Krakowie w wyroku z 21 września 2012 r., sygn. II SA/Kr 746/12 (B7 ZU, B1 ZN - § 47 ust. 2 pkt 3 uchwały).

Również na mocy uchwały z dnia 31 grudnia 2013 r. Rady Miasta M. nr [...] (Dz. Urz. Woj.[...] ) w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. , wprowadzono m.in. np.: § 23a dla terenów zabudowy oznaczonych na rysunku zmiany planu symbolami: [...] JEDNOSTKA: "B","C","E" (...) przeznaczenie dopuszczalne obejmujące (...) pkt 4: sieci i urządzenia infrastruktury technicznej.

Podobne regulacje wprowadzono w § 24a, § 25a oraz § 30a.

Z kolei przywoływany przez organ § 65 uchwały, wprowadzający ograniczenie zabudowy we wrysowanej na rysunku planu strefie technicznej i ochronnej, przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych od projektowanej napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 110 kV - w pasie szerokości 30,0 m oraz wprowadzający obowiązek - przed uzyskaniem pozwolenia na budowę - uwzględnienia wyżej wymienionych parametrów strefy oraz uzgodnień lokalizacyjnych z administratorem przedmiotowej linii elektroenergetycznej, znajduje się w rozdziale VII Zasady zagospodarowania terenu wynikające ze szczególnych uwarunkowań.

Uregulowanie to, co do zasady odnosi się nie do pozytywnie rozumianej możliwości zagospodarowania terenu, a do ograniczeń związanych z projektowaną zabudową.

Natomiast § 56 uchwały mieści się w rozdziale V Zasady obsługi w infrastrukturę techniczną.

Podsumowując Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości wskazywanej wyżej niespójności części tekstowej planu z jego częścią graficzną.

W konsekwencji należy uznać, że organy nie wykonały zalecenia Sądu zawartego w wyroku z 21 września 2012 r., sygn. II SA/Kr 746/12.

Wewnętrzne sprzeczności planu miejscowego nie zostały należycie wyjaśnione, co nie pozwalało na stwierdzenie, że plan ten przewiduje przedmiotową inwestycję m.in. na nieruchomości położonej w M. , w obrębie [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] ,[...] ,[...] ,[...], stanowiącej współwłasność S.D. i M.D.

Odnośnie zarzutu skarżących naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 K.p.a. przez brak wskazania pełnej podstawy prawnej w osnowie decyzji, należy wskazać, że brak wskazania w podstawie prawnej decyzji art. 124 u.g.n. stanowi naruszenie art. 107 § 1 K.p.a., które jednak nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Podsumowując należy stwierdzić, że organ odwoławczy wykonał wytyczne poprzednio orzekającego w sprawie Sądu w zakresie stosownego opisania ograniczenia nieruchomości.

Natomiast organy zlekceważyły przedstawioną przez Sąd ocenę prawną, iż z wypisu planu miejscowego wynika, że tego typu przedsięwzięcie jest dopuszczalne na terenach oznaczonych w planie symbolami B7 ZU, B1 ZN i pod pewnymi warunkami, na niektórych terenach lasów.

Interpretując przepisy planu organy nie odniosły się należycie do stwierdzenia, że okoliczność, iż w planie ustalono rezerwę terenu dla linii wysokiego napięcia, nie oznacza, że pozostałe ustalenia planu przestają mieć w tym zakresie znaczenie, a może świadczyć o wewnętrznej sprzeczności planu miejscowego.

Oparcie się przez organy na samej części graficznej narusza art. 124 u.g.n. w zw. z art. art. 15 ust. 2 u.p.z.p. i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r..

Zatem organy nie zastosowały się w pełni do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z 21 września 2012 r., sygn. II SA/Kr 746/12., nie wykazując przy tym, by zmianie uległy stosowne przepisy prawa lub stan faktyczny w sprawie. Wobec powyższego organy naruszyły art. 153 P.p.s.a..

Powyższe skutkowało również naruszeniem przez organ art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia sprawy, co znalazłoby odzwierciedlenie w wydanym rozstrzygnięciu i jego uzasadnieniu.

Rozpatrując sprawę ponownie organy zastosują się do wskazań opisanych powyżej. W szczególności wezmą pod uwagę, że załącznik graficzny nie może zawierać ustaleń innych, niż tekst planu, ani nie może pomijać ustaleń przewidzianych w części tekstowej dla poszczególnych terenów. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być więc uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście planu.

Organy dokonają interpretacji przepisów planu, mając na uwadze całość obowiązującej w dniu orzekania regulacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części, a to w punkcie II podpunkt 1, orzekając jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżących 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.