Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 988/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 9 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...], a także decyzję Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...].


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Łd 988/05 UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia 4. sierpnia 2005 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Nr [...] z dnia [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] Nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego, przewidzianej do realizacji na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej w Ł. przy ulicy Z., działając na podstawie przepisów art. 138 par.1 pkt. 1, w związku z art.154 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 roku, Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art.59 ust.1 i art.61 ust.1 ustawy z dnia 27.marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż decyzją Nr [...] z dnia 8. czerwca 2005 roku Prezydent Miasta Ł. jako organ I instancji, działając na podstawie przepisu art.154 k.p.a. odmówił dokonania zmiany ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] Nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego; przewidzianej do realizacji na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej w Ł. przy ulicy Z.. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ I instancji stwierdził, iż w dniu 2. marca 2005 roku M. K. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego: przewidzianej do realizacji na wskazanej powyżej działce. Decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji, jako niezgodnej z ustaleniami ustawy z dnia 27. marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu tejże decyzji organ l instancji podniósł, iż nie uległ zmianie stan prawny ani też stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, a zatem - w ocenie organu - nie jest możliwe przychylenie się do wniosku M. K. i dokonanie zmiany decyzji Nr [...]. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż pismem z dnia 23. czerwca 2005 roku M. K. złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty. Zdaniem strony, decyzja organu I instancji została wydana bez przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego, gdyż organ nie odniósł się ani w orzeczeniu, ani w uzasadnieniu do zarzutów zgłaszanych przez stronę. Ponadto strona wskazała, iż kwestionowana decyzja, "nie została wydana w sprawie indywidualnej". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu zarzutów odwołania uznało, iż nie zasługują one na uwzględnienie i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż jedną z ogólnych zasad ustawy z dnia 14. czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest zasada trwałości decyzji ostatecznej (art.16 par.1 k.p.a.). Decyzje administracyjne są trwałe i mogą być zmienione lub uchylone tylko wówczas, gdy wynika to wprost z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bądź z przepisów o szczególnym charakterze, do których tenże Kodeks odsyła. Jedną z możliwości zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej przewidują przepisy art.154 par.1 i art.155 k.p.a.

Przepis art.154 par.1 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z treści powyższego przepisu wynika, iż wzruszenie (zmiana lub uchylenie) decyzji ostatecznej w tym trybie możliwe jest tylko wtedy, gdy za zmianą lub uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ wskazał, iż to do niego należy ocena, czy w konkretnej sytuacji interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za wzruszeniem decyzji ostatecznej. Ponadto podniósł, iż postępowanie prowadzone na podstawie przepisu art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem organu - wbrew wymienionym wyżej zasadom - strona odwołująca się, domagając się uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]. Nr [...] zgłosiła zarzuty, które były już przedmiotem oceny w ostatecznie zakończonym postępowaniu głównym (rozpoznawczym). Wprawdzie M. K. wskazała, iż organ I instancji nie przeprowadził należycie postępowania wyjaśniającego i dowodowego, czym naruszył przepisy procedury administracyjnej, co jej zdaniem narusza słuszny interes i uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie art. 154 k.p.a., to jednak zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji odmawiającej dokonania zmiany prawidłowej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego dokonanie zmiany w trybie art. 154 k.p.a. kwestionowanej decyzji naruszyłoby interes społeczny polegający na wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, jako niezgodnej z przepisami art.59 ust.1 i art.61 ust.1 ustawy z dnia 27.marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), a tym samym wydaniem decyzji nieprawidłowej, co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W dniu 14. września 2005 roku M. K. i J. K. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. podnosząc, iż są właścicielami działki położonej przy ulicy Z. w Ł. i od 15 lat ubiegają się o pozwolenie na zabudowę tej działki. W tym okresie organy zawsze odmawiały im wydania decyzji o warunkach zabudowy, podając coraz to inne swoje koncepcje zagospodarowania, które pozostawały w sprzeczności z zamierzeniami inwestorów. Organy wskazywały między innymi na to, iż na przedmiotowym terenie miała powstać: trasa szybkiego ruchu, węzeł komunikacyjny, połączenie ulicy A z ulicą B, poszerzenie ulicy B, kanał napowietrzania, strefa ochronna kanału, ośrodek sportowy, zbiornik retencyjny o powierzchni 5000 m2. Zdaniem skarżących, mnożenie przeszkód i mnogość koncepcji dowodzą, że organy nie maja żadnej koncepcji, a za wszelką cenę chcą rezerwować ten teren bez chęci jego wykupienia, uciekając się nawet do nieuczciwych metod. Skarżący wskazali, iż zarzuty braku zabudowy na sąsiednich działkach są nieprawdziwe, a przykładem jest gęsta zabudowa po przeciwnej stronie ulicy Z.. Ponadto podnieśli, iż stwierdzenie, że nie ma ulicy dojazdowej jest nieprawdziwe, gdyż przedmiotowa działka przylega do ulicy Z. i ulicy B. Na terenie jest prąd i aktualnie prowadzone są pertraktacje przez Urząd Miasta w sprawie uzbrojenia terenu w wodę i kanalizację. Skarżący wskazując, iż ostatnim argumentem organu jest interes społeczny podnieśli, iż podejrzewają, że jest to interes grupy polityków i pracowników tego wydziału, którzy zamieszkują w okolicy ich działki. Skarżący wskazali, że ich wkład w interes społeczny jest już wystarczający. Podnieśli, iż nie mają żadnej korzyści z działki, która była pastwiskiem, a od 20 lat służy za miejsce spacerów, wybiegów psów i dewastacji, a jednocześnie skarżący za działkę tą płacą podatki. Skarżący wskazali, iż znajdują się już w podeszłym wieku i nastała najwyższa pora na podjęcie życiowych decyzji w zakresie uporządkowania spraw majątkowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par.1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art.1 par.1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art.145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art.134 par.1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszenia prawa, która rodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również decyzji ją poprzedzających.

Podstawą formalnoprawną wydanych decyzji jest przepis art.154 par.1 k.p.a. stanowiący, iż decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Owszem, zgodzić się należy z organami administracji, iż jest to regulacja o nadzwyczajnym charakterze, ale jej wyjątkowość na gruncie prawa postępowania administracyjnego nie jest czymś szczególnym, bowiem przepis art.16 par.2 zdanie drugie k.p.a. jednoznacznie wskazuje, iż nawet decyzje ostateczne mogą być uchylane lub zmieniane w sytuacjach przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych. Takich nadzwyczajnych sposobów wzruszenia ostatecznej decyzji ustawa zna co najmniej kilka, a jednym z tych sposobów jest uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej w trybie przepisu art.154 par.1 k.p.a. Tak więc wyjątkowość powyższej regulacji oceniać należy raczej z punktu widzenia możliwości wniesienia zwyczajnych środków zaskarżenia od rozstrzygnięć organów administracji niż ze względu na szczególną trwałość decyzji administracyjnych.

Mając na uwadze, iż przedmiotem oceny w postępowaniu opartym na przepisie art.154 par.1 k.p.a. jest decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy należy wskazać, iż organy w sposób prawidłowy uznały, iż skoro żadna ze stron nie nabyła mocą tej decyzji prawa, to może zostać ona uchylona lub zmieniona w powyższym trybie. Istotą postępowania prowadzonego w oparciu o powyższą regulację jest weryfikacja wydanej już decyzji ostatecznej z punktu widzenia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, bowiem możliwość wzruszenia decyzji w powyższym trybie uzależniona jest od wykazania, iż za wyeliminowaniem ostatecznej decyzji z obrotu prawnego przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony (vide: wyrok NSA z dnia 13. sierpnia 1997 roku w sprawie sygn. akt III SA 854/96: LEX nr 30615, wyrok NSA z dnia 10 listopada 2000 roku w sprawie sygn. akt III SAB 91/99: LEX nr 48002). Tym samym przedmiotem dociekać organów ferujących rozstrzygnięcia w powyższym trybie nie powinna być analiza merytorycznej poprawności decyzji ostatecznej, lecz jedynie ocena interesu społecznego i słusznego interesu strony, jako przesłanek wzruszenia ostatecznej decyzji.

Oceniając dokonaną przez organy analizę sytuacji istniejącej w niniejszej sprawie, w okresie po wydaniu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, wskazać wypada, iż organy oceny tej nie przeprowadziły z punktu widzenia okoliczności stanowiących o interesie społecznym lub słusznym interesie strony jako przesłankach warunkujących możliwość wzruszenia kwestionowanej decyzji, lecz ograniczyły się jedynie do wskazania, iż "interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji odmawiającej dokonania zmiany prawidłowej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]". Organ odwoławczy wyjaśnił natomiast, iż "dokonanie zmiany w trybie art.154 k.p.a. kwestionowanej decyzji naruszyłoby interes społeczny polegający na wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, jako niezgodnej z przepisami art.59 ust.1 i art.61 ust.1 ustawy z dnia 27. marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", dając tym samym do zrozumienia, iż interes społeczny pojmowany jako konieczność przestrzegania przez organy przepisów ustawy przemawia za potrzebą odmowy wzruszenia kwestionowanej decyzji.

Przepis art.154 par.1 k.p.a. stanowi jednakże, iż możliwość wzruszenia decyzji wchodzi w rachubę nie tylko wtedy, gdy przemawia za tym interes społeczny ale również i wtedy, gdy tak stanowi słuszny interes strony. Zastosowanie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza bowiem, że do wzruszenia decyzji wystarczające są racje interesu społecznego bądź też jedynie wzgląd na słuszny interes strony. Wymagania interesu społecznego lub słusznego, a więc kwalifikowanego interesu strony powinny być ustalone w danej sprawie i muszą nabrać konkretnej treści wynikającej ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 1999 roku w sprawie I SA 1906/98; LEX nr 48663).

W niniejszej sprawie organy nie prowadziły natomiast jakichkolwiek ustaleń w zakresie słusznego interesu strony, jako dyrektywy wzruszenia decyzji. Poprzestały na konstatacji, iż skoro decyzja jest zgodna z przepisami prawa, to tym samym zgodna jest z interesem społecznym, a skoro tak, to nie istnieje nawet potrzeba badania słusznego interesu stron. Taki sposób wnioskowania bezzasadnie uprzywilejowuje interes społeczny, kosztem słusznego interesu strony i z całą pewnością obcy jest wykładni przepisu art.154 par.1 k.p.a., nakazującej równoważne traktowanie obu podstawy wzruszenia decyzji. Już zatem tylko pominięcie w rozważaniach organów kwestii słusznego interesu strony jako przesłanki wzruszenia decyzji sprawia, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca posiadają wady prawne rodzące konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzają podważyć należy także i z tego powodu, iż oparte zostały na błędnym założeniu o legalności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]. Analiza tejże decyzji prowadzi jednak do wniosku, iż nie odpowiada ona prawu, a skoro tak, to podkopane zostały fundamenty, na których oparto decyzje wydane w trybie przepisu art.154 k.p.a. Przepisy miarodajne do oceny prawidłowości działań administracji przy wydawaniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] zawiera ustawa z dnia 27. marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.). Wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art.61 ust.1 tejże ustawy stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest

zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest

wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 omawianej ustawy, o której mowa w art.88 ust.1 tejże ustawy;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z punktu widzenia warunków, które zdecydowały o odmowie ustalenia warunków zabudowy w decyzji z dnia [...] omówienia wymaga przesłanka tak zwanego "dobrego sąsiedztwa" opisana w przywołanym powyżej przepisie art.61 ust.1 pkt 1. Analizując tą przesłankę organ I instancji stanął na stanowisku wąskiego rozumienia pojęcia "sąsiedztwa architektonicznego", co kłóci się z przywołanym również przez organ rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1588). Przepis tegoż rozporządzenia w par.3 nakazuje organowi, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, tak zwanego obszaru analizowanego. To właśnie na tym obszarze organ winien przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w przepisie art.61 ust.1-5 ustawy z dnia 27.marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.). Dalej przepis powyższego rozporządzenia stanowi, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art.52 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (par.3 pkt 2 rozporządzenia). Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, iż organ winien dokonać analizy z punktu widzenia wymagań architektonicznych określonego obszaru w sąsiedztwie działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Obszar ten winien znajdować się po obu stronach drogi publicznej, do której ma dostęp analizowana działka i być w odpowiedniej, wyznaczonej przez organ odległości od owej działki.

W realiach niniejszej sprawy organ nie wyznaczył granicy obszaru analizowanego na odpowiedniej mapie, o której mówi przepis art.52 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co więcej, w ogóle nie wskazał, iż obszar wyznaczony z uwzględnieniem przedstawionych powyżej kryteriów analizował z punktu widzenia funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w przepisie art. 61 ust. 1-5 powyższej ustawy. Ograniczył się jedynie do analizy trzech działek w najbliższym sąsiedztwie działki skarżącego, przy czym dla jednej zabudowanej domem mieszkalnym wskazał, iż nie spełnia ona warunku dostępności z tej samej drogi publicznej, bowiem ściana frontowa budynku zorientowana jest na inna ulicę niż ulica Z. Co więcej, organ wbrew wyraźnemu zaleceniu ustawy poprzez niewyznaczenie obszaru analizowanego nie poddał jakiejkolwiek analizie architektonicznej działek sąsiednich, znajdujących się po drugiej strome ulicy Z.. Okoliczność, iż po drugiej stronie tejże ulicy znajduje się już inna gmina, w niczym organu od tego rodzaju dociekliwości nie zwalniała. W ocenie sądu, taki sposób rozumienia przepisu art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jaki został zaprezentowany przez organ wydający decyzję z dnia 30. maja 2005 roku nie jest możliwy do zaakceptowania z punktu widzenia zasad legalności. Powyższa decyzja wskazuje nadto, iż nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy, bowiem przedmiotowy teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a więc tym samym nie jest spełniona przesłanka określona w przepisie art.61 par.1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ nie zgromadził jakiegokolwiek materiału, z którego powyższe stanowisko dałoby się wyprowadzić. Bez wątpienia urąga to przepisom o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego (art.7, art.77 par.1 i art..80 k.p.a.).

Mając powyższe okoliczności na uwadze konieczne stało się nie tylko wyeliminowanie z obroty prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ale także znajdującej się w ramach niniejszej sporawy (art.134 par.1 k.p.a.) decyzji Prezydenta Miasta Lodzi z dnia [...], Nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17. marca 2004 roku w sprawie sygn. akt III SA 2512/02; LEX nr 113596). Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art.145 par.1 pkt 1 "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, a także decyzję wydaną w postępowaniu zasadniczym.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.