Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 238/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 209 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
journal: Dz.U. 2003 nr 219 poz 2153
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej
article: art. 5 pkt 1 lit. h, art. 32, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 58 poz 604
law: Decyzja Wspólnego Komitetu RP-EFTA Nr 1 z 1997 r., przyjęta w dniu 30 czerwca 1997 r. w Genewie, wprowadzająca zmiany w Protokole B  dotyczącym definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) asesor WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy S. M. po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...]. skarżący zgłosił w Urzędzie Celnym w T. do procedury dopuszczenia do obrotu odzież używaną wg dokumentu SAD. Do zgłoszenia załączono świadectwo przewozowe EUR-1 Nr [...] z dnia [...] r. Importowany towar, zgodnie z deklaracją strony, objęto procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem stawki cła w wysokości 18 %.

W dniu [...]. strona, za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela R. O., złożyła wniosek o uznanie ww. zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego, jak również określenie prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego. Uzasadniając żądanie strona wskazała na załączone do powyższego zgłoszenia celnego świadectwo przewozowe EUR-1.

Na podstawie podjętych przez organ celny czynności kontrolnych ustalono, iż strona dokonuje importu odzieży używanej działając jako pośrednik, odsprzedając sprowadzony towar bez jakiejkolwiek zmiany jego stanu.

W związku z powstałymi w opinii organu celnego wątpliwościami, co do możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej, ww. dowód pochodzenia został przesłany do szwajcarskich władz celnych w celu przeprowadzenia jego weryfikacji, która pozwalałaby ustalić proces wytwarzania produktu oraz wskazać podstawy prawne uzyskania przez towar preferencyjnego pochodzenia.

Pismem z dnia [...]. szwajcarskie władze celne potwierdziły prawidłowość wystawionych świadectw EUR-1 potwierdzających preferencyjne pochodzenie wyeksportowanego towaru w postaci odzieży używanej.

W związku z tym, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że towar w postaci odzieży używanej zebranej w Szwajcarii nie spełnia warunków definicji produktów całkowicie uzyskanych w państwie EFTA z uwagi na jego dalszą sprzedaż, Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją z dnia [...]. uznał ww. zgłoszenie celne za prawidłowe.

Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie, w którym strona wniosła

o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji o uznaniu ww. zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i orzeczenie o dopuszczeniu towaru do obrotu z zastosowaniem stawki celnej obniżonej.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność udzielenia importowanemu towarowi - odzieży używanej zebranej w Szwajcarii - preferencji celnych na podstawie świadectwa przewozowego EUR-1. Powyższy dowód pochodzenia został zweryfikowany przez szwajcarskie służby celne na wniosek polskiej administracji celnej, zawierający prośbę o wskazanie konkretnej reguły, określonej w Protokole B do Umowy pomiędzy EFTA a Polską, na podstawie której w/w towar nabył preferencyjne pochodzenie.

Dyrektor Izby Celnej podniósł, że wątpliwości budził rodzaj importowanego towaru. Odzież używana, zgodnie z postanowieniami w/w umowy międzynarodowej mogła uzyskać status towaru pochodzącego jedynie w drodze "całkowitego uzyskania", o którym mowa w art.5 ust.1 lit. h) Protokołu B. Przepis ten zakłada, iż za całkowicie uzyskane w państwie EFTA będą uważane używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców. Zatem, w ocenie organu celnego, importowana do Polski używana odzież, wykorzystana w kraju do innych celów niż odzysk surowców nie mogła być traktowana jako całkowicie uzyskana w państwie EFTA.

Organ odwoławczy zauważył, że weryfikacja dowodów pochodzenia towaru, przeprowadzona w trybie urzędowej współpracy administracyjnej Polski i kraju eksportu, przewidzianym postanowieniami Protokołu B do Umowy EFTA ma charakter wiążący dla polskich organów celnych, co znajduje odzwierciedlenie w licznych wyrokach sądowych.

Organ stwierdził, że otrzymany wynik weryfikacji w/w świadectwa przewozowego EUR-1 potwierdził, że warunkiem udzielenia wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii preferencji celnych, było przeznaczenie go do odzysku surowców. Władze celne Szwajcarii poinformowały, że eksportowana używana odzież jest kwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowców. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, powstała konieczność uzupełnienia wyniku przeprowadzonej kontroli dodatkowym postępowaniem wyjaśniającym, zmierzającym do wykazania jakie było rzeczywiste przeznaczenie towaru, które zgodnie z art.5 ust.1 lit. h) Protokołu B stanowi przesłankę, decydującą o możliwości zastosowania preferencji wobec odzieży używanej w kraju importu, czyli w kraju korzystającym z ulgi celnej.

Organ stwierdził, że postępowanie dowodowe potwierdziło, iż w omawianym przypadku zaistniały warunki uzasadniające odmowę preferencyjnego traktowania towaru. Importowana przez stronę odzież używana została przeznaczona do dalszej sprzedaży, a nie do odzysku surowców. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że

z uwagi na to, iż zastosowanie reguły pochodzenia (całkowite uzyskanie) uzależnione było od spełnienia dodatkowego warunku, określonego w art.5 ust.1 lit. h) Protokołu B, wynik weryfikacji przeprowadzonej przez szwajcarskie władze celne, nie mógł stanowić wyłącznego dowodu poświadczającego preferencje celne.

Organ nie zgodził się z poglądem, zgodnie z którym przeznaczenie odzieży używanej do odzysku surowców jest kryterium obiektywnym, co oznacza, że obiektywnie towary korzystające z obniżonej stawki celnej mogły być przeznaczone wyłącznie do odzysku surowców. W opinii Dyrektora Izby Celnej uznanie powyższego toku rozumowania za prawidłowy oznaczałoby, iż warunek spełnienia reguły całkowitego uzyskania, o którym mowa w art.5 ust.1 lit. h), należałoby uznać za fikcję. Trudno bowiem wyobrazić sobie istnienie odzieży używanej, która w sensie obiektywnym nie nadawałaby się tylko do odzysku surowców.

Dyrektor Izby Celnej zauważył, że w analogicznej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 07.02.2007r., sygn. akt l SA/Bd 739/06 podzielił stanowisko organów celnych.

Na powyższą decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, skarżący sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw.

z art. 180 Ordynacji podatkowej - poprzez nieuprawnione uznanie, że wyjaśnienia strony "o odsprzedaży towarów" stanowią, w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, dowód braku preferencyjnego pochodzenia towarów, a ponadto błędne ustalenia faktyczne skutkujące przyjęciem, iż przedmiotowe towary "nie nadają się jedynie do odzysku surowców" oraz art. 6 w zw. z art. 236 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w zw. z art. 5 ust. 1 lit. h) Decyzji Nr 1/96 Wspólnego Komitetu WE - Konfederacja Szwajcarska z dnia 19 grudnia 1996 r. zmieniającej Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską oraz rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej - poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaktualizowały się przesłanki odmowy zastosowania preferencyjnej stawki celnej w odniesieniu do zaimportowanych przez stronę towarów, co skutkowało określeniem kwoty długu celnego w nieprawidłowej, zawyżonej wysokości.

W uzasadnieniu podniesiono, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy administracji celnej, nie wykazały jakoby świadectwo przewozowe EUR-1 stanowiło wyłącznie dowód pierwszej z okoliczności wymienionych w art. 5 ust. 1 lit. h) Protokołu B do umowy EFTA (zebrania towarów w EFTA), a nie obu przesłanek stosowania preferencyjnych stawek celnych (zebrania towarów w EFTA i nadawania się towarów do odzysku surowców). W ocenie strony nie istnieją żadne przeszkody ani natury prawnej, ani faktycznej, aby odpowiedź organów celnych kraju eksportu towarów (wynik weryfikacyjny) oceniać jako wypowiedź w zakresie pełnego statusu prawnego sprawdzanych produktów w tym również "nadawania się towarów" do określonych celów – "tylko do odzysku surowców". W tym stanie rzeczy odmowa zastosowania stawki preferencyjnej jest nieuprawniona.

W przypadku pojawienia się po stronie organów administracji celnej uzasadnionych wątpliwości co do "nadawania się towarów tylko do odzysku surowców" powinny one przeprowadzić właściwe dowody (np. dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy). Skarżący uważa, że jego oświadczenie o przeznaczeniu towaru do dalszej sprzedaży nie stanowi przeszkody do jednoczesnego uznania towaru jako "nadającego się tylko do odzysku". Podnosi, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zakwestionowanie przez organy celne świadectwa przewozowego EUR.1 oraz wyniku weryfikacji wyłącznie na podstawie pisemnych oświadczeń strony narusza przepisy prawne.

To organy celne rozstrzygają w sposób obiektywny, czy używane artykuły zaimportowane z kraju będącego stroną umowy o wolnym handlu mogą być przeznaczone tylko do odzysku surowców, czy też nie, zaś subiektywne przekonanie importera o tym fakcie nie ma żadnego znaczenia.

Warunek pochodzenia określony w art.5 ust. 1 lit. h) Protokołu B jest warunkiem przedmiotowym, nie zaś podmiotowym, bowiem odnosi się do towaru,

a nie do podmiotu importującego lub eksportującego, bądź dalszego nabywcy tego towaru. Innymi słowy odzież używana – w ocenie skarżącego - musi nadawać się tylko do odzysku surowców w momencie jej zbiórki, na terenie obszaru korzystającego z preferencji celnych, co jednoznacznie potwierdziły szwajcarskie władze celne. Skarżący podkreśla, że odpowiedź weryfikacyjna ma charakter bezwzględnie wiążący, co zostało potwierdzone w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych.

Zdaniem strony art. 32 ust. 6 Protokołu B Umowy EFTA-Polska nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organy celne Szwajcarii nie wskazały bowiem w swojej odpowiedzi weryfikacyjnej jakichkolwiek wątpliwości co do pochodzenia towaru. Organy celne nie mogą powoływać się na okoliczność braku wystarczających informacji, co do rzeczywistego pochodzenia importowanych towarów w sytuacji, kiedy organy celne państwa eksportu udzieliły takiej jednoznacznej odpowiedzi, potwierdzającej zasadność przyjęcia preferencyjnego pochodzenia towaru.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa.

Jak trafnie zauważył Dyrektor Izby Celnej spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zasadności skorzystania przez skarżącego z obniżonej stawki celnej, na podstawie świadectwa przewozowego EUR.1 z tytułu importu odzieży używanej zebranej w Szwajcarii.

Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie prowadzone przez organy celne dotyczy zgłoszenia celnego złożonego przez skarżącego w dniu [...]r. Zgodnie z treścią art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Przepis ten stanowi zasadę rozgraniczającą stosowanie przepisów dotychczasowych oraz obowiązujących od dnia 1 maja 2004 r. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wyraźnie zarysowuje się pogląd, że retroaktywne stosowanie przepisów prawa wspólnotowego, obejmujące okres sprzed przystąpienia, w przypadku braku szczegółowych przepisów w Traktacie Akcesyjnym, jest niedopuszczalne ( sprawa C-464/98 Westdeutche Landesbank, sprawa C-302/04 Ynos).

W wyroku z dnia 20 lutego 2007r., l GSK 559/06 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż określone w powyższym przepisie sformułowanie "stosuje się przepisy dotychczasowe" oznacza, że do postępowań dotyczących długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2004 r. stosowane będą obowiązujące przed akcesją zarówno przepisy materialne, jak i proceduralne. Pojęcie "sprawy dotyczące długu celnego" należy bowiem interpretować w taki sposób, że wskazany wyżej art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. dotyczy zarówno spraw, które po dniu 1 maja 2004 r. były w toku, jak i spraw, które dopiero zostaną wszczęte, ale odnoszą się do stanów faktycznych (dotyczących długu celnego) zaistniałych przed dniem 1 maja 2004 r. Sąd w obecnym składzie w pełni akceptuje powyższy pogląd.

Wskazać należy, iż stosownie do art. 209 § 2 kodeksu celnego dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Organy celne w wydanych decyzjach obowiązane były zatem stosować przepisy obowiązujące w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego i przepisy te stanowią podstawę sądowej kontroli legalności decyzji. Skoro w rozpoznawanej sprawie przyjęcie zgłoszenia celnego, z którym należy łączyć datę powstania długu celnego, miało miejsce przed akcesją Polski do Unii Europejskiej, to z przyczyn wyżej opisanych, znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 09 stycznia 1997 r. - Kodeks celny oraz aktów prawnych wydanych na jego podstawie ( por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2006r., I GSK 1752/05, postanowienie NSA z dnia 24 października 2006r.,l GSK 2212/06, wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., I GSK 1584/06).

Organ I instancji powołał w podstawie prawnej decyzji art. 26 cyt. ustawy z dnia 19 marca 2004r., jak również przepisy kodeksu celnego, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej oraz art. 5 pkt 1 lit. h), art. 32 Decyzji Wspólnego Komitetu EFTA-Polska Nr 1 z 1997r. (Dz.U. z 2001r. Nr 58, poz.604 ze zm.). Natomiast organ odwoławczy w swojej decyzji powołuje m.in. akty prawne obowiązujące Polskę od dnia akcesji do Unii Europejskiej, tj. od dnia 01 maja 2004r. Mając jednak na uwadze, fakt, iż treść regulacji prawnych powołanych przez organ odwoławczy jest tożsama z treścią aktów prawnych prawidłowo powołanych przez organ pierwszej instancji, błąd ten nie ma wpływu wynik sprawy. Należy również zauważyć, że strona nieprawidłowo zarzuciła w skardze naruszenie przepisów wspólnotowych. Niemniej nie ma wątpliwości co do istoty sporu między stronami.

Art.5 ust.1 pkt h) Protokołu B do Umowy EFTA -Polska stanowi, że za produkty całkowicie uzyskane w państwie EFTA uważa się używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców.

Z art.16 ust.1 pkt a) Protokołu B do powyższej umowy wynika, że aby uzyskać preferencję w postaci obniżonej stawki celnej niezbędne jest dołączenie do zgłoszenia celnego świadectwa przewozowego EUR.1.

Świadectwo to wystawiane jest przez władze celne kraju eksportera na pisemny wniosek eksportera lub jego przedstawiciela i podlega ono weryfikacji. Stosownie do art.32 ust.1 Protokołu B dodatkowa weryfikacja świadectw przewozowych EUR.1 jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego protokołu. Weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu.

W rozpatrywanej sprawie do zgłoszenia celnego zostało dołączone świadectwa EUR.1 dokumentujące pochodzenie towarów ze Szwajcarii. Dyrektor Izby Celnej

w T. zwrócił się do szwajcarskich władz celnych o weryfikację tego świadectwa. Z nadesłanej odpowiedzi wynika, że towary pochodzą ze Szwajcarii i spełniają warunki zawarte w Protokole. Eksportowana używana odzież jest zakwalifikowana jako używane artykuły zebrane w Szwajcarii, które nadają się jedynie do odzysku surowca, zgodnie z art.5 lit. h) Protokołu.

Należy podkreślić, że w toku postępowania organy celne nie kwestionowały otrzymanego wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego EUR-1 i podtrzymały jego wiążący charakter. Organy przyjęły, że otrzymany wynik weryfikacji potwierdził, iż warunkiem zachowania statusu produktu za całkowicie uzyskany w państwie EFTA i udzielenia preferencji celnych wobec towaru pochodzącego ze Szwajcarii, było przeznaczenie go do odzysku surowców. Podstawowe zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma ustalenie, czy sprowadzone towary zostały przeznaczone do odzysku surowców. W wyroku z dnia 19 marca 2008 r.,

I GSK 797/07 NSA stwierdził, że "ustalenie, czy artykuły używane – aby zostać zakwalifikowane jako towary pochodzenia szwajcarskiego w rozumieniu porozumienia EFTA dla celów zastosowania obniżonej stawki celnej - były faktycznie przeznaczone do odzysku surowców w kraju importu jest okolicznością istotną dla sprawy; ustalenie to nie zależy jednak od stanowiska zajętego przez organ państwa eksportu i nie na tej podstawie podlega ustaleniu".

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że importowana do Polski odzież została przeznaczona do dalszej sprzedaż, co przyznał sam skarżący. Wykorzystano ją więc do innych celów niż odzysk surowca. Tym samym odzież ta nie spełnia statusu "produktu całkowicie uzyskanego" w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. h) Protokołu B. Zasadnie zatem organy uznały, iż sprowadzona do Polski odzież używana nie może korzystać z obniżonej stawki celnej związanej z produktami całkowicie uzyskanymi w państwie EFTA. W sytuacji, gdy sprowadzonej odzieży zostało nadane przez szwajcarskie władze celne przeznaczenie tylko do odzysku surowców, to odzież ta powinna być wykorzystana do tych właśnie celów również po dopuszczeniu jej do obrotu prawnego na polskim obszarze celnym. Skoro towar ten sprzedano dalej w stanie niezmienionym, to znaczy, że nadawał się on nie tylko do odzysku surowców, i taki był obiektywny stan tego towaru (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2008 r., I GSK 797/07).

Szwajcarskie władze celne potwierdzające poprawność wystawienia dowodu pochodzenia nie wypowiadały się na temat zastosowania obniżonej stawki celnej w imporcie na terytorium RP. W tej kwestii decydujące znaczenie mają uregulowania prawa krajowego normujące preferencje celne. Podstawowym aktem w tym zakresie jest Taryfa celna będąca załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 219, poz. 2153 ze zm.). Obniżona stawka celna jako wyjątek od zasady powszechności cła możliwa jest do zastosowania w ściśle określonych przepisami okolicznościach. Na podmiocie dokonującym obrotu towarowego z zagranicą i domagającym się preferencyjnego potraktowania towaru nałożony został obowiązek wykazania, że spełnione zostały przesłanki określone w przepisach warunkujące udzielenie takich preferencji.

Organ celny był uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania zmierzającego do wykazania, czy spełnione zostały warunki określone w art. 5 ust. 1 lit. h) Protokołu B do Umowy i możliwe było zastosowanie obniżonej stawki celnej wobec sprowadzonego przez skarżącego towaru. Wbrew twierdzeniom strony organy celne nie kwestionowały przekazanej przez szwajcarskie władze celne odpowiedzi weryfikacyjnej. Odróżnić należy weryfikację dowodów pochodzenia w trybie określonym w art.32 Protokołu B od oceny, czy sprowadzony towar w rzeczywistości odpowiada towarowi, statusu którego dotyczy świadectwo pochodzenia.

Dokonując oceny zgromadzonych dowodów organy oparły się na wszystkich zebranych dowodach niezbędnych do ustalenia prawdy obiektywnej i możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej, nie naruszając przy tym zasad logiki

i doświadczenia życiowego. Odnosząc się do zarzutów strony naruszenia zasad prowadzenia postępowania celnego należy podkreślić, iż okoliczność przeznaczenia importowanego towaru do dalszej sprzedaży wynikała z protokołu kontroli z dnia [...] r. przeprowadzonej w F. H. "X." I.-E. S. W. Stwierdzono w nim, że "(...) przedmiotowy towar został sprzedany w obrocie krajowym (...)", i nie było to kwestionowane przez skarżącego. Fakt sprzedaży strona potwierdziła także w odwołaniu, wyjaśniając, iż "(...) dokonuje importu odzieży używanej za Szwajcarii działając wyłącznie jako pośrednik, co oznacza, że celem jej działalności jest dalsza odsprzedaż sprowadzonego towaru bez jakiejkolwiek zmiany jego stanu". Sąd zauważa, że w sytuacji gdy okoliczności stanu faktycznego (odsprzedaż towaru) nie budziły wątpliwości, organy nie miały obowiązku prowadzenia postępowania w celu poszukiwania dowodów na potwierdzenie lub zaprzeczenie tego faktu. Dodatkowo fakt odsprzedaży towaru skarżący potwierdza też w skardze.

Na zakończenie należy zauważyć, że rozpatrując skargę kasacyjną strony

w podobnej sprawie, NSA we wspomnianym już wcześniej wyroku z dnia 19 marca 2008 r., I GSK 797/07 podzielił stanowisko tut. Sądu i skargę tę oddalił.

Mając na względzie powyższe ustalenia, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

L. Kleczkowski M. Łent U. Wiśniewska