Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1243/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Asesor WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] r. A. G., zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - działającego w imieniu Ministra Finansów na mocy upoważnienia wynikającego z § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży gruntu.

We wniosku strona podała, że w 2003 r. otrzymała w drodze darowizny od rodziców budynek mieszkalny oraz grunt rolny, na którym prowadziła działalność rolniczą jako rolnik ryczałtowy. Przy sprzedaży towarów korzystała ze zwolnienia od podatku VAT. W 2007 r. sprzedała dwie działki budowlane wydzielone z otrzymanego od rodziców gruntu rolnego, a uzyskane ze sprzedaży pieniądze przeznaczyła na generalny remont budynku mieszkalnego.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, strona sformułowała pytanie, czy powinna płacić podatek od sprzedaży działek budowlanych jako rolnik ryczałtowy korzystający ze zwolnienia od podatku VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. interpretacją z dnia [...] r. nr [...] , uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu stanowiska organ powołał się na art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej skrót u.p.t.u., który w ust. 1 stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zaś przez działalność gospodarczą określoną w ust. 2 art. 15 u.p.t.u. rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Interpretując powołany przepis organ podatkowy wskazał, że zgodnie z definicją działalności gospodarczej podatnikami będą również osoby, które wykonały czynności jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy działalność,.

Kryterium prowadzenia działalności nie wyłącza z grona podatników osób fizycznych, jeśli dokonują one dostawy towarów w sposób stały, zorganizowany i powtarzalny. Okoliczności sprawy wskazują, że strona nabyła grunty rolne, które następnie na jej wniosek zostały przekwalifikowane i podzielone na działki pod zabudowę.

W art. 2 pkt 15, pkt 19, pkt 20 i pkt 21 u.p.t.u. określono, że:

- przez działalność rolniczą rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą (...) a także świadczenie usług rolniczych;

- przez rolnika ryczałtowego rozumie się rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych;

- przez produkty rolne rozumie się towary wymienione w załączniku nr 2 do ustawy oraz towary wytworzone z nich przez rolnika ryczałtowego z produktów pochodzących z jego własnej działalności rolniczej przy użyciu środków zwykle używanych w gospodarstwie rolnym, leśnym i rybackim;

- przez usługi rolnicze rozumie się usługi wymienione w załączniku nr 2 do ustaw.

Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do stanu faktycznego podał, że na gruncie, z którego wydzielono działki budowlane, wnioskodawca prowadził działalność rolniczą jako rolnik ryczałtowy. Sprzedaż działek budowlanych ma związek z działalnością gospodarczą, jako że rolnik ryczałtowy ma status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Strona nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u., gdyż zwolnienie dotyczy wyłącznie dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz świadczenia usług rolniczych. Natomiast inne czynność zawierają się w przedmiotowym zakresie opodatkowania podatkiem VAT.

Rolnik ryczałtowy sprzedający działki budowlane nie zbywa majątku osobistego, ale składnik gospodarstwa rolnego rozumianego jako grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego art. 553 k.c.

Wobec powyższych wyjaśnień organ podatkowy uznał sprzedaż 2 działek budowlanych nabytych w formie darowizny przez stronę mającą status rolnika ryczałtowego za czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa strona w piśmie złożonym w dniu [...] r. do Dyrektora Izby Skarbowej w P. podniosła niewłaściwą ocenę stanu prawnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. w odniesieniu do przedstawionego przez nią stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu swojego stanowiska strona wywodzi, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje przez osobę będącą podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u wykonującą działalność gospodarczą określoną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., która winna być wykonywana w ramach działalności producentów, handlowców lub usługodawców, a więc w taki sposób, z którego wyraźnie wynika zamiar handlu, produkcji, świadczenia usługi, tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne, oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Podlega ona wówczas opodatkowaniu choćby czynność opodatkowana była wykonywana jednorazowo lecz okoliczności wskazują na zamiar częstotliwego wykonywania takich czynności.

Strona nie zgodziła się z uznaniem rolnika ryczałtowego sprzedającego dwie działki budowlane wydzielone z gruntu rolnego za podatnika podatku VAT. Działalność rolnicza prowadzona w ramach gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 553 kodeksu cywilnego nie może być utożsamiana z profesjonalną sprzedażą działek budowlanych, bowiem zbycie dwóch działek budowlanych ma charakter okazjonalny i nie może uchodzić za czynność wykonywaną w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Pogląd taki potwierdza art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u a także orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wydane na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 IV Dyrektywy. Wyrok ETS-u z dnia 4 października 1995 r. C-291/92 potwierdza, że osoba dokonująca sprzedaży poza prowadzoną działalnością gospodarczą nie staje się podatnikiem od wartości dodanej (EuZW 1995, z. 21, s 736).

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. w wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w tym wezwaniu, stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji w przedmiotowej sprawie. Organ w całości podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu przedmiotowej interpretacji.

Dokonał także oceny przedstawionego stanu faktycznego pod kątem uregulowań art. 9 ust 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady UE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Dz. U. UE L347.1 i L384.92 poprzednio art. 4 ust 1 VI Dyrektywy stwierdzając, że zgodnie z przyjętą w niej definicją podatnika i działalności gospodarczej powyższa czynność, również na mocy Dyrektywy, podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (podatkiem od towarów i usług).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Wydanej interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie polegające na niezgodności z prawem materialnym polegającą na błędnej wykładni art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u oraz art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej -Dz. U. UE L Nr 347 (poprzednio: art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych -wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

Zastrzeżenia strony budzi przede wszystkim dokonana przez organ interpretacja art. 15 ust. 1 i ust. 2. u.p.t.u., w świetle tego, że stanowi implementację do prawa krajowego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2007 r. art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy).

Zdaniem strony, interpretacja art. 15 ust. 1 i ust. 2.u.p.t.u., nie może bazować tylko na wykładni gramatycznej. Prawidłowa interpretacja powinna również uwzględniać wykładnię systemową oraz celowościową i być przede wszystkim zgodna z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Prawo wspólnotowe w sferze podatku VAT jest bowiem nadrzędne nad prawem krajowym, co wynika z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Nie można nakładać na jednostkę obowiązków, które są sprzeczne z prawem wspólnotowym. Jeżeli państwo członkowskie nieprawidłowo implementuje dyrektywę, i nałoży na jednostkę obowiązki nie wynikające z dyrektywy, to możliwe jest bezpośrednie stosownie dyrektywy w relacji jednostka - państwo. Przepisy dyrektyw mogą być stosowane bezpośrednio, jeżeli jednoznacznie określają uprawnienia jednostki i są precyzyjne, bezwarunkowe oraz upłynął termin do ich implementacji do prawa krajowego.

Według strony, definicja działalności gospodarczej dla potrzeb podatku VAT sformułowana w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE nie jest tożsama z definicją, legalną działalności gospodarczej sformułowaną w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Prawo wspólnotowe stanowi, że podatnikiem podatku VAT może być każda osoba, która okazjonalnie wykonuje czynności opodatkowane, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelka działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu (z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE). Natomiast z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. wynika, że wykonywanie działalności w sposób samodzielny umiejscawia dany podmiot jako podatnika również wtedy, gdy w ramach działalności producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalności osób wykonujących wolne zawody, czynność opodatkowana jest wykonywana jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar częstotliwego wykonywania takich czynności.

Na problem nieprawidłowej implementacji art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio: art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy) oraz wynikającego z tego błędu legislacyjnego w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. zwrócono uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt l FSK 603/06 stwierdził, że warunkiem opodatkowania czynności podatkiem VAT jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

- czynność powinna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT,

- czynność powinna być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem VAT.

Pod pojęciem handel należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. W ten sposób opodatkowaniu podlega, chociażby jednorazowo, czynność spełniająca kryteria zaliczenia jej do tak rozumianego pojęcia handel, czyli zrealizowana w formie zorganizowanej sprzedaży towaru, poprzedzonej zakupem dokonanym w celu jego odsprzedaży, wskazująca na zamiar jej kontynuacji w tej formie.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł ponadto, że zarówno z art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE), jak i z art. 15 ust. 2 ustawy' z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, póz. 535 ze zm.), wynika, że okazjonalność (sporadyczność) czynności, względnie jednorazowe ich wykonywanie, tworzy z danej osoby podatnika wyłącznie w przypadku, gdy te okazjonalnie lub jednorazowo wykonywane czynności są czynnościami wykonywanymi w związku z działalności producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne, oraz rolników, a także działalności osób wykonujących wolne zawody. Oznacza to, że obowiązujące akty prawne nie pozwalają na opodatkowanie czynności, choćby mogła być ona zdefiniowana jako dostawa towarów lub świadczenie usług, jeżeli nie jest ona wykonywana w ramach działalności producentów, handlowców, usługodawców. Podobny pogląd wyraża przywołana przez stronę doktryna prawa podatkowego (zob. Tomasz Michalik, glosa do wyroku WSA z dnia 20 października 2006 r. w sprawie l SA/Wr 630/06; "Jurysdykcja Podatkowa", Nr 2/2007, s. 66; por. Janusz Zubrzycki, Leksykon VAT 2006; VI Dyrektywa VAT. Komentarz, pod red. Krzysztofa Sachsa, C.H. Beck Warszawa 2004; Adam Bartosiewicz, Ryszard Kubacki, VAT. Komentarz, Zakamycze 2004, Wojciech Maruchin, VAT. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005; Hanna Lubińska, Paweł Małecki, Ustawa VAT. Komentarz 2005, PAR S.A. 2005).

Strona zwraca uwagę, że Dyrektywa 2006/112 wyraźnie dzieli czynności podatnika na takie, które podatnik wykonuje prywatnie w ramach majątku osobistego oraz takie, które wykonuje prowadząc działalność profesjonalną (działalność gospodarczą) i przytacza orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości C-291/92 Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht.

W pozostałym zakresie przytacza argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej, wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Odnosząc się do statusu podatnika organ podatkowy wyjaśnił, że wnioskodawca posiada już status podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa wart. 15 ust. 1 u.p.t.u., czyli podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Jeśli więc wnioskodawca wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do uznania, że nie podlegają one opodatkowaniu. Nie można bowiem uznać, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje w sposób wybiórczy, tzn. pewne czynności wskazane w ustawie jako podlegające opodatkowaniu realizowane przez podatnika są opodatkowane, a inne nie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżony akt nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (ostatni ze wskazanych punktów dotyczy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Dyrektor Izby Skarbowej szczegółowo uzasadnił przyjęte stanowisko w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu odwołując się do przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wyjaśniając ich treść w odniesieniu do okoliczności sprawy.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. stanowi, że, opodatkowaniu. podatkiem, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary określone w art. 2 pkt 6 u.p.t.u rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Odpowiednio do art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, przyjmuje się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Według art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ustępie 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u istotną sprawą dla uznania, czy dana dostawa podlega opodatkowaniu jest zamiar wykonywania dostaw działek w sposób częstotliwy.

Ze stanu faktycznego zawartego we wniosku wynika ponadto, że strona, dokonała sprzedaży 2 działek, które wydzielone zostały z gruntów służących wcześniej w działalności rolniczej.

Jakkolwiek ustawa nie definiuje pojęcia "częstotliwości", to poprzez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje okres wykonywania czynności (tydzień, miesiąc, rok) ani ilość dokonanych transakcji.

Prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dokonując interpretacji definicji działalności gospodarczej w myśl reguł wykładni językowej i funkcjonalnej należy dojść do konkluzji, że działalność gospodarczą stanowi nie tylko działalność częstotliwą, czyli stałą i powtarzalną, ale także jednorazową czynność, jeżeli wiąże się z nią zamiar częstotliwości Przedstawiony stan faktycznego świadczy, że skarżąca obraca działkami budowlanymi częstotliwie, a jeśli nawet nie częstotliwie, to z takim zamysłem. O zamiarze częstotliwości decyduje bowiem nie tylko wydzielenie działek budowlanych, co wiązało się z poniesieniem przez stronę określonych kosztów, ale także wstępne założenie sprzedaży co najmniej dwóch działek budowlanych.

Z wniosku wynika, że strona w 2007 r. sprzedała dwie działki budowlane wydzielone z otrzymanego od rodziców gruntu rolnego, na którym prowadziła działalność rolniczą, jako rolnik ryczałtowy, a uzyskane ze sprzedaży pieniądze przeznaczyła na generalny remont budynku mieszkalnego.

Wobec tego istotne dla sprawy jest również ustalenie czy osoba sprzedająca grunt wykonała tę czynność w związku z działalnością, jako producent, handlowiec lub usługodawca, w tym podmiot pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy osoba wykonująca wolny zawód. Należy wskazać, że przyjęcie w ustawodawstwie krajowym, w ślad za przepisami unijnymi, możliwości ryczałtowego systemu opodatkowania podatkiem od towarów i usług dla rozliczania rolników, nie przeczy zasadzie podstawowej, wedle której prowadzący działalność rolniczą podlegają przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Ponieważ grunty rolne stanowią integralny składnik majątkowy w prowadzeniu działalności rolniczej, zasadne jest uznanie, że ich sprzedaż pozostaje w związku z tą działalnością. Stanowisko podobne zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3.10.2008r w sprawie I FSK 1129/07. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażony w tym wyroku pogląd.

Trafnie również dokonał organ podatkowy interpretacji przywołując art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (poprzednio: art. 4 ust. 1VI Dyrektywy), stanowiącego, że za podatnika uważa się każdą osobę, która prowadzi w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty tej działalności. Regulacja ta zawiera szerokie rozumienie pojęcia "podatnik", którym jest każda osoba prowadząca działalność gospodarczą w dowolnym miejscu, zarówno na terenie Wspólnoty, jak i poza jej granicami.

Postanowienia art. 9 ust. 1 powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady uzależniają posiadanie statusu podatnika od prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie to obejmuje "wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu".

Zasadnie zatem Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży działek, o których mowa we wniosku z dnia [...] r., w świetle art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (poprzednio: art. 4 VI Dyrektywy), strona działa w charakterze podatnika, tj. rolnika ryczałtowego Tym samym, zdaniem Sądu powyższa czynność, również na mocy Dyrektywy, podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (podatkiem od towarów i usług).

Odnosząc się do powołanego przez skarżącą orzecznictwa sądów administracyjnych, należy wskazać, że powołane wyroki przez stronę zapadły na tle zupełnie innego stanu faktycznego, które były inne, niż w przedmiotowej sprawie. Nie można uznać, że zasadą jest, iż każda sprzedaż stanowi zbycie majątku, lecz podlega to ocenie na podstawie okoliczności obiektywnych, a nie jednostronnego stwierdzenia wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.