Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 544/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86, art 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. G. z dnia 29 stycznia 2011 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia M. G. dodatku służbowego. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 grudnia 2010 r.

Pismem z dnia 28 stycznia 2011 r. nadanym w dniu 31 stycznia 2011 r. skarżący złożył za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę na decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2010 r. Do skargi został dołączony wniosek z dnia 29 stycznia 2011 r., nadany w dniu 31 stycznia 2011 r. o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że w dniu 14 stycznia 2011 r. uzgodnił z M. G. zakres zaskarżenia i okoliczności, które zostaną podniesione w treści skargi. Następnie wskazał, że w okresie od 15 do 27 stycznia 2011 r. przebywał poza granicami kraju, a w dniu 28 stycznia 2011 r. sporządził ostateczną wersję skargi, którą zamierzał nadać w placówce Poczty Polskiej w [...]. Jednak placówka ta, gdy do niej dotarł, była już zamknięta, bowiem utknął w korku przed przejazdem kolejowym i mimo usilnych starań nie udało mu się wysłać skargi w dniu 28 stycznia 2011 r.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej "ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z brzmienia cytowanych przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do jego wniesienia, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię terminowości wniesienia skargi, od niej bowiem zależy rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jako że jest on dopuszczalny jedynie wówczas, gdy skarga uchybia 30-dniowemu terminowi do jej wniesienia.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 grudnia 2010 r. Z powyższego wynika, że termin do złożenia skargi upłynął w dniu 28 stycznia 2011 r., a zatem wniesienie skargi w dniu 31 stycznia 2011 r. nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ppsa.

W tym stanie rzeczy należało rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu odpowiada wymaganiom formalnym.

Kolejną przesłanką podlegającą wyjaśnieniu jest, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazał, że w dniu 28 stycznia 2011 r. nie udało mu się wysłać skargi, z tym też dniem ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Zatem od tego dnia rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który upływał w dniu 4 lutego 2011 r. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego w dniu 31 stycznia 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą. Przyjąć zatem należy, że pełnomocnik skarżącego zachował siedmiodniowy termin określony w art. 87 § 1 ppsa.

Następną przesłanką, która powinna być w sprawie wyjaśniona jest, czy skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kryterium braku winy jest związane z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu określonej czynności, a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Wniosek złożony w niniejszej sprawie pochodzi od profesjonalnego pełnomocnika, a więc osoby, która z racji wykonywanego zawodu zobowiązana jest do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia oraz która powinna dopilnować, aby czynność procesowa została dokonana terminowo. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z należytą starannością i winien on mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych. Należy wskazać, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zaliczyć można: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar czy inną katastrofę, a zatem zdarzenia mające charakter siły wyższej, przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 295). Ani zbieg terminów spraw przed sądami, ani też zator komunikacyjny nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy. Bezspornym jest, że w toku postępowania skarżący korzystał z usług pełnomocnika, w takiej sytuacji brak zawinienia należy oceniać w kategoriach zachowania przez pełnomocnika reguł starannego działania. W przypadku zaś, gdy powołuje się on na określone okoliczności uzasadniające uchybienie terminu, to musi liczyć się z tym, że będą one oceniane w kategoriach dochowania należytej staranności, jakiej należy wymagać od profesjonalnego pełnomocnika. Przeszkody powodujące uchybienie terminu muszą mieć jednak charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego, a takie w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą, gdyż są rezultatem braku rzetelności pełnomocnika.

Biorąc pod uwagę wszystkie wspomniane okoliczności w sprawie oraz uwzględniając obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika, zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Z tych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi i na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji.