Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1372/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono postanowienie organu II i I instancji

SENTENCJA

, Dnia 14 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. [...] z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 27 grudnia 2018 r., Nr [...], znak: [...] II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego J. C. kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 18 września 2019 r., Nr [...] (znak: [...]) na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z

- art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 z późn. zm. – dalej jako: u.p.e.a.),

po rozpatrzeniu zażalenia J. C., s. J., uzupełnionego pismami z dnia 19 lutego 2019 r. i z dnia 1 kwietnia 2019 r., na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]), w którym w pkt 1 nałożono na J. C., syna K. i J., aktualnego właściciela działki nr [...] w W. D. – grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 8 czerwca 2017 r., nr [...] (znak: [...]), którą nakazano J. C. i K. C. rozbiórkę placu postojowego zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w m. W. D. , gm. S., zaś w pkt 2 nałożono obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie tego postanowienia w wysokości [...] zł,

utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nałożył na J. C., s. J. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 10 maja 2018 r.

Zaznaczono przy tym, że egzekwowany obowiązek wynikał z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]), w której nakazano współwłaścicielom działki nr [...] w W. D. , K. C. i J. C. rozbiórkę "placu postojowego zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w m. W. D. , gm. S. składającego się z: utwardzenia destruktem asfaltowym o pow. 1112 m2, ogrodzenia wysokości 1,8 m z paneli betonowych o długości: 67,65 m (str. wschodnia), 17,5 m (str. północna), 59,45 m (str. zachodnia), kontenera o wym. 6,00 m x 2,45 m i wysokości 2,6 m, zbiornika na ropę o wym. 3,9 m x 2,1 m objętości 8000 litrów z dystrybutorem, rampy najazdowej". Podniesiono także, że kontrola przeprowadzona przez pracowników powiatowego inspektoratu w dniu 4 października 2017 r. wykazała, iż obowiązek nakazany w ww. decyzji nie został wykonany.

Następnie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. upomnieniem z dnia 11 października 2017 r. (znak: [...]), wezwał J. C. jako właściciela dz. nr [...] w W. D. do wykonania ciążącego na nim obowiązku z pouczeniem, że niewykonanie obowiązku w terminie zakreślonym w upomnieniu spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wyjaśniono też, że za pismem z tego samego dnia przekazana została J. C. kopia decyzji nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]), zaś w związku z brakiem wykonania obowiązku, co stwierdzone zostało podczas kontroli w dniu 26 października 2017 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. wystawił wobec J. C. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 10 maja 2018 r., dotyczący obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]).

W dalszej kolejności w dniu 31 sierpnia 2018 r. pracownicy powiatowego inspektoratu ponownie przeprowadzili czynności kontrolne, w wyniku których stwierdzono, iż obowiązek nakazany w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]) nie został wykonany. Wobec powyższego wskazano, że postanowieniem nr [...] z dnia 10 września 2018 r. (znak: [...]), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nałożył na J. C., s. K. i J., aktualnego właściciela dz. nr [...] w W. D. , grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 10 maja 2018 r. Dodano, że w wyniku rozpatrzenia zażalenia na ww. postanowienie J. C., s. J., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 19 grudnia 2018 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 10 maja 2018 r. wystawiony został wobec J. C., ale w tytule tym brak było takich danych jak numer PESEL, data urodzenia, imię ojca i imię matki. Jednocześnie organ ten zauważył, że decyzja, z której wynikał egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek, skierowana została do K. C. i J. C., jako współwłaścicieli dz. nr [...] w W. D. , natomiast aktualnie działka ta była własnością syna wyżej wymienionych – J. C.. W związku z tym zdaniem organu odwoławczego, istniała uzasadniona wątpliwość, względem kogo wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne, tzn. wobec którego J. C. wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 10 maja 2018 r. Zaznaczono też, że w następstwie rozpoznania skargi J. C., s. J. na ww. postanowienie z dnia 10 grudnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 227/19) oddalił skargę (dodano, że wyrok ten aktualnie nie był prawomocny).

Wobec powyższego, postanowieniem nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. po ponownym rozpatrzeniu sprawy nałożył na J. C., s. K. i J., grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 10 maja 2018 r. Załącznikiem do ww. postanowienia był odpis tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 10 maja 2018 r. Zażalenie na ww. postanowienie nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]) wniósł J. C., s. J.. Zaznaczono jednak, że w związku z tym, iż oprócz zażalenia pismo to zawierało także inne, wymagające wyjaśnienia uwagi, pismem z dnia 4 lutego 2019 r. (znak: [...]) wezwano J. C., s. J. do wskazania, czy w piśmie tym oprócz zażalenia zawarty był także zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.) albo wniosek o uchylenie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]). Wyjaśniono, że w odpowiedzi na powyższe J. C., s. J. przysłał pismo z dnia 19 lutego 2019 r., co do którego również zaistniała potrzeba wyjaśnienia jego treści i dlatego też pismem z dnia 19 marca 2019 r. (znak: [...]) wezwano J. C., s. J. do jednoznacznego określenia, czy w piśmie z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2019 r., poza zażaleniem na postanowienie nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]) i zarzutem błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) zawarty został wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]), wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji albo wniosek o wszczęcie postępowania w trybie art. 154 k.p.a. w sprawie uchylenia tej decyzji. W związku z powyższym wskazano, że w piśmie z dnia 1 kwietnia 2019 r. J. C., s. J. poinformował, iż podnosi błąd, co do osoby beneficjenta w postępowaniu egzekucyjnym i dlatego wnosi o stwierdzenie nieważności postanowienia, którym został ukarany i uchylenie tego postanowienia, na które to złożył zażalenie. Następnie podano, że w zawiadomieniu z dnia 9 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) poinformowano J. C., s. J., iż przedmiotem rozpoznania będzie sprawa zażalenia na ww. postanowienie nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]), natomiast odnośnie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego należy wnieść odrębne podanie do organu właściwego, którym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K.. Jednocześnie wskazano, że pismem z dnia 13 czerwca 2019 r. (znak: [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z zapytaniem, czy J. C., s. J. zgłosił zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, w odpowiedzi na które organ I instancji przysłał pismo z dnia 9 sierpnia 2019 r. (znak: [...]), w którym poinformował, iż do tamtejszego inspektoratu nie wpłynęło pismo od J. C., s. J., zawierające zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Zaznaczono także, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Mając na uwadze powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego wskazał, że w jego ocenie zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]) wydane zostało prawidłowo. Podniesiono bowiem, że po wydaniu przez organ odwoławczy postanowienia nr [...] z dnia 19 grudnia 2018 r. (znak: [...]), w którym uchylone zostało postanowienie organu I instancji nr [...] z dnia 10 września 2018 r. (znak: [...]), organ egzekucyjny ponownie rozpatrzył sprawę grzywny w celu przymuszenia nakładanej na J. C., s. J.. Zaznaczono zarazem, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. wydał postanowienie nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]), które doręczył zobowiązanemu J. C., s. J. wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 10 maja 2018 r. Wyjaśniono przy tym, że w treści postanowienia organ I instancji podał, że tytuł ten dotyczył J. C., s. J., aktualnego właściciela dz. nr [...] w W. D. . Dodano też, że w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny wskazał również, iż K. C. i J. C., do których skierowana była decyzja nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]) nie wykonali nakazanego w tej decyzji obowiązku i w związku z tym konieczne okazało się wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W dalszej kolejności wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. ustalił, iż na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego właścicielem dz. nr [...] w W. D. był J. C., s. K. C. i J. C., wobec czego – jak wyjaśnił organ egzekucyjny – na skutek czynności cywilnoprawnej doszło do zmiany właściciela rzeczy, z którą związany był obowiązek, a w takiej sytuacji obowiązek przeszedł na następcę prawnego. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że wszelkie obowiązki wynikające z władztwa nad nieruchomością, w tym obowiązek rozbiórki obiektu posadowionego na działce, obciążały aktualnego właściciela nieruchomości, ponieważ związane były z własnością nieruchomości, a nie z konkretną osobą. Ponadto organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądowoadministarcyjne wskazał, iż zmiany w zakresie własności nieruchomości powodują, że nabywca wstępuje w miejsce poprzedniej strony postępowania, stając się z mocy prawa zobowiązanym do ponoszenia ciężarów (obciążeń) związanych z własnością tej nieruchomości, w tym nakazów wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych. W nawiązaniu do powyższego podkreślono, że decyzja nakazująca rozbiórkę dotyczy konkretnego obiektu a nie osoby i zobowiązanym do jej wykonania jest jego aktualny właściciel, zatem w razie zmian właścicielskich decyzja ta pozostaje w obrocie, a organ, bez wydawania ponownego rozstrzygnięcia w tej sprawie, ma prawo egzekwować wynikający z niej obowiązek od obecnego właściciela. Podniesiono bowiem, że takie stanowisko dopuszczalne jest w oparciu o art. 52 ustawy Prawo budowlane, zaś ukształtowane na tle ww. regulacji prawnej poglądy orzecznictwa i doktryny wiążą wykonalność nakazu rozbiórki z władztwem nad nieruchomością. Wobec powyższego wskazano, iż powszechnie przyjmuje się, że wynikający z takiego nakazu obowiązek ma charakter nieosobisty, bo w istocie obciąża nieruchomość, której nakaz dotyczy, a w związku z tym ewentualna zmiana stanu prawnego nieruchomości nie powoduje, że nakaz ten przestaje obowiązywać. Przeciwnie, zdaniem organu odwoławczego, powinien być on egzekwowany od aktualnego właściciela nieruchomości, którym w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do dz. nr [...] w miejscowości W. D. – był J. C., s. J., co ustalił organ I instancji na podstawie informacji z Rejestru Gruntów (Informacja skrócona z Rejestru Gruntów, k. 17 akt [...]). Dodano przy tym, że również z treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości gruntowej – dz. nr [...] w miejscowości W. D. – wynikało, iż właścicielem tej nieruchomości był J. C., s. K. C. i J. C..

Wobec powyższego zaznaczono, że egzekucja prowadzona wobec J. C., s. J. dotyczyła spełnienia przez niego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, a ściślej obowiązku rozbiórki placu postojowego zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w miejscowości W. D. w sposób wskazany w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]). W dalszej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść art. 119 oraz art. 121 § 2 i 5 u.p.e.a., w oparciu o które wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. przy ustalaniu wysokości grzywny, nakładanej na J. C., s. J., prawidłowo zastosował art. 121 § 2 u.p.e.a., gdyż egzekwowany obowiązek nie polegał na rozbiórce budynku lub jego części, co obligowałoby organ egzekucyjny do wyliczenia grzywny na podstawie art. 121 § 5 u.p.e.a. Wyjaśniono zarazem, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanym była osoba fizyczna, więc maksymalna wysokość grzywny mogła wynieść [...] zł i wskazano, że grzywna nałożona na zobowiązanego w zaskarżonym postanowieniu mieściła się w tym ustawowym zakresie, tzn. organ egzekucyjny nakładając na zobowiązanego J. C., s. J. grzywnę w wysokości [...] zł, nie wykroczył poza ustaloną przez ustawodawcę maksymalną wysokość grzywny dla zobowiązanego będącego osobą fizyczną. Organ odwoławczy przywołał również zasady jakimi powinien kierować się organ egzekucyjny ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, w tym wynikające z regulacji zawartych w art. 121 § 2, art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. oraz odnoszące się do ich stosowania orzecznictwo sądów administracyjnych, w oparciu o które wskazał, że w jego ocenie, organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie zastosował wobec zobowiązanego taką dolegliwość, która jest niezbędna do przymuszenia go do realizacji ciążącego na nim obowiązku w granicach jej skuteczności, tj. że skuteczna okaże się grzywna w wysokości [...] zł. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zaznaczył również, że ustalając wysokość nakładanej grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny powinien wziąć pod uwagę, czy grzywna w ustalonej kwocie odniesie pożądany skutek, tzn. czy przymusi zobowiązanego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, gdyż celem jej nałożenia jest skłonienie zobowiązanego – przez nałożenie finansowej dolegliwości – do podjęcia decyzji o wykonaniu obowiązku. W nawiązaniu do powyższego podkreślono, że kwota grzywny nakładanej w trybie art. 121 u.p.e.a. nie może być zbyt niska, ponieważ wtedy nie zmobilizuje zobowiązanego do wykonania obowiązku, co ma znaczenie także ze względu na jednorazowość grzywny w przypadku egzekucji obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego, stosownie do treści art. 121 § 4 u.p.e.a., przemawiającą dodatkowo za tym by nie miała ona jedynie charakteru symbolicznego. Zwrócono również uwagę, że grzywna w celu przymuszenia nie jest sankcją karną, lecz środkiem dyscyplinującym, formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do wykonania obowiązku i dlatego też przy ustalaniu jej wysokości nie ma zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Podniesiono natomiast, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż grzywna nakładana na podstawie art. 121 § 2 u.p.e.a. powinna być nakładana w takiej wysokości, aby zobowiązanemu nie opłacało się jej uiszczenie i poprzez to przeciąganie postępowania egzekucyjnego i oddalenie osobistego albo zastępczego wykonania obowiązku. Mając zatem na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, wysokość nałożonej na J. C., s. J. grzywny w celu przymuszenia została dostosowana do jej celu i była uzasadniona ze względu na charakter egzekwowanego obowiązku. Wyjaśniono bowiem, że obowiązek w przedmiotowej sprawie polegał na rozbiórce placu postojowego zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w miejscowości W. D., gmina S., składającego się z utwardzenia destruktem asfaltowym o pow. 1112 m2, ogrodzenia wysokości 1,8 m z paneli betonowych o długości: 67,65 m (str. wschodnia), 17,5 m (str. północna), 59,45 m (str. zachodnia), kontenera o wym. 6,00 m x 2,45 m i wysokości 2,6 m, zbiornika na ropę o wym. 3,9 m x 2,1 m objętości 8000 litrów z dystrybutorem, rampy najazdowej. Dodano przy tym, że z treści decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]) wynikało, iż plac ten wykorzystywany był przez J. C., s. J. do prowadzenia działalności gospodarczej. Podniesiono bowiem, że w ww. decyzji wskazano, że K. C. oświadczyła, iż "na terenie dz. nr [...] syn prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu firmy transportowej", zaś podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 października 2017 r. pracownicy powiatowego inspektoratu stwierdzili w protokole, że "plac postojowy nadal istnieje i funkcjonuje". Podkreślono też, że również z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynikało, iż J. C. prowadzi od 2004 r. działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów pod firmą: J. C. "[...]", natomiast adres stałego miejsca wykonywania działalności to [...], w związku z czym J. C., s. J. czerpie korzyści z funkcjonowania placu postojowego, co do którego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nakazał rozbiórkę w decyzji nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]). W takiej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, tylko grzywna w maksymalnej wysokości, czyli [...] zł, mogła skłonić J. C., s. J. do tego, aby zamiast uiszczać grzywnę, wykonał ciążący na nim obowiązek rozbiórki. W tym zakresie organ II instancji przytoczył także treść art. 125 i art. 126 u.p.e.a., w których odpowiednio określono skutki wykonania obowiązku (możliwość zwolnienia się z nałożonej grzywny) przed uiszczeniem ww. grzywny (umorzenie grzywny) oraz po jej uiszczeniu (możliwość żądania zwrotu uiszczonej grzywny).

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie także w pozostałym zakresie było prawidłowe, tzn. zawierało wymagane w art. 122 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaznaczył również, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia stanowiła jednocześnie odpowiedź na część uwag zawartych w zażaleniu J. C., s. J. z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismami z dnia 19 lutego 2019 r. i z dnia 1 kwietnia 2019 r. Podniesiono też, że w zażaleniu tym J. C., s. J. wniósł także o wstrzymanie egzekucji do czasu rozpatrzenia zażalenia, niemniej jednak organ odwoławczy nie stwierdził przesłanek uzasadniających pozytywne odniesienie się do tej kwestii i nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 17 § 2 u.p.e.a.

Ponadto wskazano, że w zażaleniu na postanowienie nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]) J. C., s. J. podniósł też, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]) została skierowana do niewłaściwych osób, a nadto nie została doręczona w sposób przewidziany prawem. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy podkreślił, że organy działające na etapie postępowania egzekucyjnego nie są uprawnione do badania poprawności i legalności decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek, gdyż postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego (nie stanowi jego kontynuacji). Dodano przy tym, że już z treści art. 29 § 1 zdanie drugie u.p.e.a. wynika wprost, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W nawiązaniu do powyższego organ odwoławczy zaznaczył, że organ egzekucyjny związany jest egzekwowaną decyzją do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego i zobligowany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu doprowadzenia do realizacji wynikającego z niej obowiązku. Jednocześnie wyjaśniono, że w przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając jako organ odwoławczy, badał wyłącznie legalność i poprawność postanowienia organu I instancji nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]), które to postanowienie wydane zostało w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec J. C., s. J. w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 10 maja 2018 r. Tym samym podkreślono, że w przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym przedmiotem badania nie mogła być kwestia prawidłowości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]). Podniesiono również, iż nie ulegało wątpliwości, że decyzja ta istniała w obrocie prawnym, była ostateczna, a obowiązek z niej wynikający podlegał egzekucji administracyjnej. Zwrócono także uwagę, że w wezwaniu z dnia 4 lutego 2019 r. (znak: [...]), organ II instancji wyjaśnił, iż z akt postępowania egzekucyjnego znak: [...] wynikało, że decyzja ta została doręczona K. C. i J. C. w trybie art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze związane z niepodjęciem przesyłki przez adresata), a pozostałe strony postępowania administracyjnego, zakończonego ww. decyzją, odebrały przesyłkę. W związku z powyższym należało uznać, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]) weszła do obrotu prawnego, a w związku z tym, że żadna ze stron postępowania administracyjnego nie wniosła odwołania w terminie ustawowym, tj. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, decyzja ta stała się ostateczna. Organ odwoławczy dodał jednak, że choć weryfikacja tej decyzji nie była możliwa w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, to jednak była możliwa ewentualnie w odrębnych, administracyjnych trybach nadzwyczajnych wzruszania decyzji uregulowanych w art. 145-163 k.p.a., takich jak np. stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156-159 k.p.a.), czy wznowienie postępowania (art. 145-152 k.p.a.). W tym natomiast zakresie organ odwoławczy zaznaczył, że zobowiązany, J. C., s. J., w piśmie z dnia 19 lutego 2019 r. stanowiącym uzupełnienie zażalenia z dnia 7 stycznia 2019 r., powołał art. 156 i art. 154 k.p.a. i wskazał również, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. wydając decyzję nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]) dopuścił się nieprawidłowości w zakresie ustalenia strony postępowania i dlatego też organ II instancji w wezwaniu z dnia 19 marca 2019 r. (znak: [...]) zwrócił się do J. C., s. J. o jednoznaczne wskazanie, czy w piśmie z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2019 r., poza zażaleniem na postanowienie nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]) i zarzutem błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) zawarty został wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 8 czerwca 2017 r. (znak: [...]), wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji albo wniosek o wszczęcie postępowania w trybie art. 154 k.p.a. w sprawie uchylenia tej decyzji. Niemniej jednak podkreślono, że w piśmie z dnia 1 kwietnia 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie, J. C., s. J., nie potwierdził, aby jego intencją było złożenie któregoś z wyżej wymienionych wniosków, a wskazał on jedynie, że wnosi "o stwierdzenie nieważności postanowienia, którym zostałem ukarany". W tym natomiast zakresie organ odwoławczy odnosząc się do instytucji stwierdzenia nieważności postanowienia uregulowanej art. 156 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. wyjaśnił, że kontrola instancyjna, czyli postępowanie odwoławcze (zażaleniowe), chroni interesy strony korzystającej ze środka prawnego, jakim jest odwołanie (zażalenie), w znaczenie szerszym zakresie niż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, chociażby z tego względu, że organ odwoławczy ma obowiązek sprawę rozpoznać w jej całokształcie i po ponownym rozpatrzeniu sprawy już rozstrzygniętej przez organ I instancji uprawniony jest do reformacji rozstrzygnięcia organu I instancji. Podniesiono zarazem, że organ nadzorczy w postępowaniu nieważnościowym bada natomiast wyłącznie, czy zaistniały przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a., a w razie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego nie może go zastąpić własnym orzeczeniem merytorycznym, a jedynie wyeliminować go z obrotu prawnego, podczas gdy w postępowaniu odwoławczym brane są pod uwagę przez organ wszelkie ewentualne wady postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, jak też błędy dotyczące zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym także i takie, które odpowiadają przesłankom z art. 156 § 1 k.p.a. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, przypisany przez procedurę administracyjną postępowaniu odwoławczemu (zażaleniowemu) szerszy zakres ochrony interesu strony decyduje o przyznaniu mu pierwszeństwa względem postępowań nadzwyczajnych (w tym również postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności). Dlatego też mając na uwadze powyższe, rozpatrując zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]) organ odwoławczy wskazał, iż nie dopatrzył się naruszeń prawa, w tym tych określonych w art. 156 k.p.a., które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutu "wydania zaskarżonego postanowienia natychmiast po wydaniu postanowienia przez organ odwoławczy, bez odczekania na prawomocność decyzji", organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia 19 grudnia 2018 r. (znak: [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 10 września 2018 r. (znak: [...]) i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji sprawę nałożenia grzywny w celu przymuszenia na J. C., s. J.. Wyjaśniono przy tym, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. wydał w dniu 27 grudnia 2018 r. postanowienie nr [...] o nałożeniu na J. C., s. J. grzywny w celu przymuszenia, a postanowienie to wydane zostało jeszcze przed złożeniem przez J. C., s. J. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 19 grudnia 2018 r. (znak: [...]) i oczywiście przed wydaniem przez ten Sąd wyroku w sprawie. Niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego, powyższe nie wpływało jednak na prawidłowość postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] K. nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]). Podniesiono bowiem, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 19 grudnia 2018 r. (znak: [...]), jako postanowienie organu II instancji było postanowieniem ostatecznym i podlegającym wykonaniu, gdyż zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, podobnie jak postanowienia, od których nie służy zażalenie w administracyjnym toku instancji. Zwrócono również uwagę, że zasadą jest też, iż skarga na ostateczne postanowienie złożona do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania tego postanowienia. Tym samym mając na uwadze powyższą argumentację, zdaniem organu odwoławczego należało orzec na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jak w sentencji postanowienia.

Skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – J. C., s. J., domagając się stwierdzenia na mocy art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. nieważności decyzji, gdyż zdaniem skarżącego została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa i dotyczy egzekucji nieprawomocnie zakończonego postępowania w sprawie nakazanej likwidacji placu postojowego, innym podmiotom – rodzicom skarżącego.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisu prawa materialnego administracyjnego na skutek złamania zasady statuowanej przepisem:

1. art. 7 k.p.a., poprzez działanie organów administracji publicznej bez podejmowania wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, a tym samym brak stania na straży praworządności,

2. art. 7a § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, co do normy prawnej i osoby beneficjenta tej normy w sprawie, której przedmiotem było nałożenie na stronę obowiązku, a w sprawie pozostają wątpliwości, co do prawomocności decyzji administracyjnej, odnośnie wykonania której wydano tytuł wykonawczy, ze wskazaniem osoby z imienia i nazwiska, bez indywidualizacji tej osoby jakimkolwiek wyróżnikiem konkretyzującym daną osobę i to w sytuacji istniejących dwu osób o tym samym imieniu i nazwisku zamieszkujących pod tym adresem wskazanym w tytule wykonawczym, będących kolejno właścicielami nieruchomości, której dotyczyła pierwotna decyzja, co do której prawomocności również zachodzi wątpliwość, a ma to istotne znaczenie dla podstaw wydania tytułu wykonawczego i postanowienia o nałożeniu grzywny dla innej osoby niż osoby, co do której wydano pierwotną decyzję zobowiązującą,

3. art. 7b k.p.a., poprzez brak współdziałania ze sobą organów administracji publicznej w toku postępowania w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy,

4. art. 9 k.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i zaniechanie czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i zaniechanie udzielenia skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, związanego z sukcesją syna po rodzicach, będących pierwotnymi beneficjentami decyzji administracyjnych w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący kwestionując twierdzenia organu odwoławczego rozwinął podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Skarga okazała się skuteczna w zakresie wskazanym poniżej.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 września 2019 r., Nr [...] (znak: [...]), którym organ odwoławczy - po rozpatrzeniu zażalenia J. C., s. J. - utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia 27 grudnia 2018 r. (znak: [...]), w którym w pkt 1 nałożono na J. C., syna K. i J., aktualnego właściciela działki nr [...] w W. D. – grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 8 czerwca 2017 r., nr [...] (znak: [...]), którą nakazano J. C. i K. C. rozbiórkę placu postojowego zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w m. W. D. , gm. S., zaś w pkt 2 nałożono obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie tego postanowienia w wysokości [...] zł.

Zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji § 1. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2)postanowienie o nałożeniu grzywny. § 2. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1)wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2)wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. § 3. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny".

Trzeba zacząć od tego, że postępowanie egzekucyjne uregulowane ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 z późn. zm. u.p.e.a.), to system norm prawnych, których zadaniem jest doprowadzenie przez właściwe organy egzekucyjne - przy użyciu władztwa administracyjnego i form przymusu państwowego - do wykonania w rzeczywistości przez zobowiązanego treści administracyjnego stosunku materialnego powstałego z mocy ustawy lub w drodze ostatecznego aktu administracyjnego. Dlatego Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kontrolowanego organu, że organy działające na etapie postępowania egzekucyjnego nie są uprawnione do badania poprawności i legalności decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek, gdyż postępowanie egzekucyjne jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, co chce podkreślić obecnie orzekający skład Sądu, że właściwy organ egzekucyjny zwolniony jest z zapewnienia poprawności i legalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie oznacza to także, że postępowanie egzekucyjne wyłączone jest z rygorów i wymogów wynikających z zasad demokratycznego państwa prawnego zawartych w art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 29. u.p.e.a. § 1. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym". Dopuszczalności egzekucji jest przy tym determinowana prawną możnością wystawienia zgodnego z prawem tytułu wykonawczego (zob. w kontrolowanej sprawie art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.) . Ta kwestia jest weryfikowana postępowaniu egzekucyjnym z urzędu a także z inicjatywy potencjalnych zobowiązanych dzięki odpowiedniemu wykorzystaniu instytucji sprzeciwu. Właśnie z uwagi na ww. wymogi działania kontrolowanych organów z urzędu Sąd uchylił oba kontrolowane postanowienia. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie kontrolowane organy nienależycie wyważyły wartości jakimi są obowiązek prowadzenia postępowania egzekucyjnego z wartością jaką stanowi bezpieczeństwo obrotu prawnego i pewność prawa zawierająca się w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego zgodnie z zasadą praworządności i legalności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. Legalność w tym przypadku oznacza, że dane działanie, czynność organu posiada odpowiednią podstawę prawną a zasada praworządności oznacza, że to działanie będzie zgodne w swej treści z systemem i aksjologią prawa.

Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, gdyż w jego ocenie w kontrolowanej sprawie nie można mówić o zgodnym z prawem wszczęciu postępowania egzekucyjnego (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a., art. 15 § 1 w zw. z art. 26 § 1 u.p.e.a.), gdyż zdaniem Sądu z akt postępowania egzekucyjnego i z treści wykonywanej decyzji jednoznacznie wynika, że zarówno upomnienie jak i co istotne szczególnie tytuł wykonawczy wystawiono wobec niewłaściwej osoby/podmiotu prawa a nadto w sposób naruszający art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W specyficznych realiach kontrolowanej sprawy na dzień wydania egzekwowanej materialnoprawnej decyzji jej adresaci nie byli właścicielami nieruchomości, której dotyczy egzekwowany obowiązek, jej właścicielem był skarżący a zatem wobec zaadresowania decyzji materialnoprawnej z dnia 8 czerwca 2017 r. do K. i J. C. jako współwłaścicieli działki nr [...] w W. D. w ocenie Sądu bardzo wątpliwe jest przyjęcie dla potrzeb kontrolowanego postępowania egzekucyjnego – tak jak to uczyniły kontrolowane organy, że skarżący jest następcą prawnym adresatów ww. decyzji i w konsekwencji następcą obowiązku rzeczowego z niej wynikającego. Sąd w tym miejscu wskazuje, że z wydruku z elektronicznej księgi wieczystej (k. 13 – 15 akt administracyjnych Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. Wydział Skargi i Egzekucji sygn. [...] oznaczone [...] a także k. 36 administracyjnych Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. Wydział Skargi i Egzekucji sygn. [...], oznaczone [...]) prowadzonej dla działki nr [...] w W. D. wynika, że skarżący został jej właścicielem na mocy umowy darowizny z dnia 8 maja 2017 r., podczas gdy wykonywana ww. decyzja nosi datę 8 czerwca 2017 r., a więc datę późniejszą. Powstaje zatem pytanie jak kontrolowane organy definiują to następstwo w czasie skoro skarżący uzyskał tytuł prawny do nieruchomości przed wydaniem ww. decyzji. W tym wypadku skład obecnie orzekający podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 549/17, sformułowane na kanwie grzywny w celu przymuszenia, w myśl którego "Skoro podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja określająca zobowiązanie, to w tytule wykonawczym musi być wskazany jako zobowiązany podmiot, na który decyzją tą nałożono obowiązek. Nie może być różnicy pomiędzy określeniem podmiotu zobowiązanego w decyzji administracyjnej, którą nałożono nań obowiązek, a nazwaniem zobowiązanego w tytule wykonawczym, ponieważ tytuł ten można wystawić tylko w odniesieniu do osoby wskazanej jako podmiot zobowiązany w podlegającej wykonaniu decyzji administracyjnej". Zgodnie z legalną definicją zawartą w art. 1a pkt 20 u.p.e.a., zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (...). Z definicji tej wynika, że zobowiązanym jest podmiot, na którego został nałożony obowiązek określonego zachowania się (działania lub zaniechania) o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. O możności bycia zobowiązanym rozstrzygają przepisy materialnego prawa administracyjnego. Pojęcie zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym ma charakter formalny i nie można w tym wypadku utożsamiać zobowiązanego z podmiotem ogólnie określonych w normach prawa materialnego praw i obowiązków. Oznacza to, że za zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym należy uważać adresata obowiązku wynikającego z decyzji, postanowień lub innych orzeczeń określonych w art. 3 i art. 3a) u.p.e.a. Przez zobowiązanego należy rozumieć osobę, w stosunku do której istniał skonkretyzowany obowiązek (a więc adresata decyzji) i która nie wykonała tego obowiązku.

Jednocześnie co nie mniej istotne skierowany wobec skarżącego tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów o jakich stanowi art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a., co stanowi naruszenie art. 29 § 2 pkt 3 . u.p.e.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Tytuł wykonawczy z dnia 10 maja 2018 r. został wystawiony na J. C., bez wskazania numeru PESEL, daty urodzenia i imion rodziców. Nadto, co ma znaczenie podstawowe dla uchylenia zaskarżonych postanowień tytuł ten nie uwzględnia treści art. 28a u.p.e.a., zgodnie z którym: " W przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego". A zatem jeżeli organ chciał kierować się następstwem prawnym, co w ocenie Sądu w świetle powyższych uwag jest jednak wątpliwe, powinien wtedy potencjalnie korzystać z treści art. 28a u.p.e.a. Podsumowując w demokratycznym państwie prawnym nie można utrzymać w obrocie prawnym postanowienia o nałożeniu grzywny w sytuacji, w której nie zostało zgodnie z prawem wszczęte postępowanie egzekucyjne. Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 marca 2019 r. I SA/Gl 1343/18, na kanwie tytułu wykonawczego niespełniającego wymagań formalnych a prowadzenia egzekucji, zgodnie z którym "Niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, który nie odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a.". Mając na uwadze powyższe naruszenia prawa skutkujące uchyleniem kontrolowanych decyzji kontrolowane obecnie organy powinny rozważyć posiadane kompetencje pod kątem umorzenia wszczętego przez nie postępowania a nadto powinny dążyć z urzędu do uzyskania stanu zgodnego z prawem w związku zbytem prawnym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 8 czerwca 2017 r., nr [...] (znak: [...]), którą nakazano J. C. i K. C. rozbiórkę placu postojowego zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w m. W. D. , gm. S..

W świetle powyższych ustaleń i ocen Sąd stwierdza, że kontrolowane postanowienia zostały wydane z naruszeniem art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 9 k.p.a w zw. z art. 1a pkt 20 u.p.e.a., art. 27 § 1 pkt 2, art. 28a, art. 29 § 2 pkt 3, art. 18 u.p.e.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.