Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1581/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 120 ust. 4 i ust. 10 pkt 4 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia del. WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 1379/16 w sprawie ze skargi A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 26 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 10 800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1379/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 26 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące 2012 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał wobec A.N. za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. rozliczenia podatku od towarów i usług w sposób odmienny, aniżeli wynikało to ze złożonych przez podatniczkę deklaracji podatkowych.

Organ kontroli skarbowej ustalił, że w latach 2011-2012 podatniczka prowadziła działalność gospodarczą po nazwą F. z siedzibą w B., w ramach której zajmowała się handlem samochodami oraz prowadzeniem komisu samochodowego.

Według organu, A.N. należało przypisać wewnątrzwspólnotowe nabycie 86. samochodów (w 2012 r.), co do których ustalono, że były przedmiotem przemieszczenia z Belgii i Niemiec na terytorium kraju i pochodziły od belgijskich oraz niemieckich firm leasingowych, zaś A.N. dokonała w Urzędzie Celnym zapłaty podatku akcyzowego z tytułu ich nabycia. Przy tym niewiarygodne były przedstawione przez stronę dokumenty nabycia tych oraz innych pojazdów od osób zagranicznych, które miały nie prowadzić działalności gospodarczej (tylko w jednym przypadku na 126, A.N. posłużyła się rachunkiem wystawionym przez podmiot gospodarczy). Z informacji uzyskanych od administracji podatkowych państw właściwych według danych zamieszczonych w umowach przedstawionych przez stronę wynikało, że osoby wskazane w umowach jako sprzedawcy - nie istnieją lub nie zawierali transakcji z A.N. Strona nie była uprawniona do opodatkowania sprzedaży przedmiotowych pojazdów w systemie VAT marża, poza 5 przypadkami, co do których uzyskane odpowiedzi (od administracji podatkowych państw członkowskich) nie były jednoznaczne.

W złożonym odwołaniu podniesiono, że brak jest dowodów wskazujących na to, iż to strona dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia wymienionych samochodów osobowych od zagranicznych firm leasingowych, a w konsekwencji pomięcie przy opodatkowaniu ich sprzedaży trybu VAT-marża. Strona podała, że samochody o wskazanych w decyzji numerach VIN były oferowane do sprzedaży przez osoby fizyczne zarówno w Gorlitz, jak i w czeskim Cieszynie, gdzie nabywała je na podstawie umów cywilnoprawnych, co wyklucza uznanie zaistnienia obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Wskazaną na początku decyzją z dnia 26 sierpnia 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej lipca 2012 r. i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w niższej wysokości, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że A.N. była w posiadaniu wskazanych samochodów (niebędących nowymi środkami transportu w rozumieniu art. 2 pkt 10 lit. a) u.p.t.u.) i dokonała ich dalszej odsprzedaży na terenie kraju, stosując przy tym zasady opodatkowania VAT-marża. O ile jednak zgodzić należy się ze stroną, że brak jest podstaw do przypisania jej czynności wewnąrzwspólnotowego nabycia samochodów od belgijskich i niemieckich firm leasingowych, to równocześnie przedstawione przez nią umowy cywilnoprawne nie były rzetelne i nie zostały spełnione warunki do opodatkowania transakcji sprzedaży krajowej w systemie VAT-marża. Z odpowiedzi uzyskanych w ramach wymiany informacji od administracji Austrii, Niemiec, Belgii, Węgier i Hiszpanii wynika w szczególności, że podane na umowach osoby nie sprzedały samochodów na rzecz A.N. (bądź nie posiadały miejsca zamieszkania w kraju wskazanym w umowie), zaś same samochody nie były dopuszczone do ruchu, bądź nie były zarejestrowane w krajach wskazanych w umowach. Wprawdzie w poszczególnych przypadkach dane z umów wskazywały na rzeczywiście występujące podmioty, zasadniczo zajmujące się handlem samochodami, to zaprzeczyły one transakcjom z A.N. Jednakże w przypadku pięciu umów zakupu, z uwagi na niejednoznaczne odpowiedzi ze strony zagranicznych administracji podatkowych uznano nabycie pojazdów w warunkach uprawniających do opodatkowania marży.

Pomimo tego, że nieprawidłowo organ pierwszej instancji przypisał stronie obowiązek podatkowy z tytułu WNT, to ponieważ ustalony podatek należny podlegałby odliczeniu w związku z art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 4 oraz art. 86 ust. 10 pkt 2 u.p.t.u., to stwierdzona wadliwość decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie miała wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy podzielił ocenę, że z uwagi na brak dowodów nabycia pojazdów w warunkach uprawniających do opodatkowania marży (braku możliwości zidentyfikowania sprzedawcy na rzecz podatniczki), A.N. nie była uprawniona do zastosowania tego szczególnego trybu opodatkowania i podatek należny należało określić na zasadach ogólnych u.p.t.u. (poza wymienionymi 5. przypadkami).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.N. zarzuciła przede wszystkim naruszenie art. 120 ust. 1 pkt 4 oraz art. 120 ust. 10 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że podatnik nie spełnił warunków, o których mowa w tych przepisach, podczas gdy podatnik wykazał, że nabył samochody od osób fizycznych, a ponadto, że były to towary używane.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem uznał, że była niezasadna.

Sąd za prawidłową uznał ocenę organów, że A.N. nie była uprawniona do opodatkowania sprzedaży w systemie VAT-marża, albowiem nie posiadała dowodów nabycia pojazdów, które uzasadniałyby takie opodatkowanie. Posiadane przez nią umowy zakupu samochodów zawierały fikcyjne dane i nie mogły stanowić o nabyciu pojazdów, które nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (podatkiem od towarów i usług). Sąd podzielił także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że skarżąca nie może się skutecznie powoływać na działanie w dobrej wierze. Sąd zwrócił uwagę na niejednorodne wyjaśnienia strony oraz brak dbałości o gromadzenie rzetelnej dokumentacji.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A.N. zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wskazując na przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 120 ust. 1 pkt 4 oraz art. 120 ust. 4 i 10 u.p.t.u., poprzez błędną ich wykładnię w wyniku czego Sąd błędnie przyjął, iż skarżąca nie spełniła warunków, o których mowa w tych przepisach do zastosowania procedury VAT marża do sprzedaży samochodów nabytych od zagranicznych podmiotów.

Ponadto, powołując art. 174 pkt 2 p.p.s.a. A.N. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 513 ze zm., dalej – "O.p."), co skutkowało nie ustaleniem stanu faktycznego i przyjęciem, że skarżąca nie kupowała samochodów z zagranicy od osób fizycznych, co uprawniałoby ją do dalszej sprzedaży tych samochodów z zastosowaniem procedury VAT marża. Nie ustalenie stanu faktycznego w zakresie podmiotów od których skarżąca dokonywała zakupów, przy jednoczesnym kwestionowaniu umów zakupu samochodów z zagranicy miało wpływ na przyjęty w zaskarżanej decyzji sposób rozliczenia sprzedaży tych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie była zasadna.

Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z powyższego wynika zatem, że w istocie to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać powołanej podstawy kasacyjnej, czy też jej uzasadnienia. Obowiązkiem kasatora jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 22 lutego 2012 r. II GSK 20/11, z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 674/14, z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1014/14).

Należy przy tym podkreślić, iż w ramach wymogów skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1353/09; z 30 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1961/08 oraz z 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 2048/08).

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma ocena zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Zarzut naruszenie prawa materialnego sformułowany został w odniesieniu do postaci naruszenia prawa polegającego na błędnej wykładni, podczas gdy uzasadnienie zarzutu wskazuje, że w istocie chodzi stronie o wadliwość polegającą na niezastosowaniu przepisów prawa materialnego dotyczących opodatkowania marży. Oceny tej można jednak dokonać dopiero po przesądzeniu, czy stan faktyczny przyjęty za podstawę wniosku odnośnie braku podstaw do opodatkowania marży, został ustalony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami proceduralnymi, a to w sytuacji sformułowania przez skarżącą tego rodzaju zarzutu.

Wstępnie trzeba przypomnieć, że z przepisów art. 120 ust. 4 i ust. 10 pkt 4 i 5 u.p.t.u. wynika, że w przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. Jeżeli podatnik nabył sprzedawane przez siebie towary używane od innego podatnika podatku od wartości dodanej, to powyższa szczególna metoda opodatkowania może być zastosowana wyłącznie wtedy, gdy dostawa tych towarów do podatnika była zwolniona od podatku, albo również była opodatkowana na zasadach odpowiadających opodatkowaniu marży. Należy przy tym zaakcentować, że podatnik w celu skorzystania z powyższej metody opodatkowania musi dysponować dokumentami jednoznacznie potwierdzającymi nabycie towarów na omówionych powyżej zasadach.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że ustalony stan faktyczny nie potwierdził uprawnienia A.N. do opodatkowania realizowanych przez nią dostaw samochodów w sposób określony w art. 120 ust. 4 i ust. 10 pkt 4 i 5 u.p.t.u.

Skarżąca dokonując czynności opodatkowanych przyjmowała do podstawy opodatkowania marżę, bazując na umowach nabycia pojazdów, które jako sprzedawców wskazywały zagraniczne osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej. Umowy miały stanowić dowód tego, że nabycia przez A.N. samochodów nie były obciążone podatkiem od wartości dodanej (od towarów i usług). Kluczowa w niniejszej sprawie była zatem ocena rzetelności przedmiotowych umów.

Strona nie ma racji zarzucając, że organy podatkowe z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.) stwierdziły, iż przedmiotowe umowy są nierzetelne i nie potwierdzają faktycznych transakcji. Tożsamości osób, których dane widniały w przedmiotowych umowach nie potwierdziły administracje podatkowe państw rezydencji sprzedawców. Skarżąca kwestionując powyższą konkluzję zwraca uwagę na przypadki transakcji z udziałem I.S. oraz A.Y. Jednakże uwadze strony umknęło, że jakkolwiek I.S. potwierdził fakt zbycia samochodu BMW 320 za kwotę 2300 euro, to równocześnie poinformował, że kupujący dokonał zapłaty gotówką i natychmiast odjechał bez wymiany adresów, zaś podpis na przedłożonej umowie nie jest jego podpisem. Z relacji tej nie można wyprowadzić wniosku, że opisuje ona transakcję z A.N., a także, że posiadana przez stronę umowa sporządzona została z udziałem wymienionej osoby zagranicznej. Z relacji I.S. wynika natomiast, że nie doszło do sporządzenia pisemnej umowy ("nie wymieniono adresów") i że nie podpisywał on takiej umowy. Nie wiadomo więc na czyją rzecz dokonał sprzedaży i nie wiadomo od kogo dokonała nabycia A.N. Pomimo tego organy uwzględniły przedmiotową transakcję na korzyść strony, nie kwestionując opodatkowania marży z tytułu odsprzedaży wymienionego pojazdu, więc sformułowany przez stronę zarzut głównie z tej przyczyny ocenić należy jako bezpodstawny.

Z kolei zgodnie z odpowiedzią administracji podatkowej dot. A.Y., to transakcji nie można było sprawdzić, gdyż A.Y. "nie jest ujęty do celów podatkowych, ani tez nie można go zastać pod podanym adresem, ewentualnie na terenie firmy T. Z treści tej informacji także nie można wyprowadzić było wniosku, że posiadana przez skarżącą umowa jest rzetelna. Należy przy tym mieć na względzie, że odpowiedzi pochodzące od administracji podatkowych państw nie były jedynym dowodem w sprawie, a ocena organów uwzględniała cały materiał dowodowy. W przypadku umowy zawierającej dane A.Y. organy wzięły pod uwagę również to, że samochód Citroen Picasso objęty był fakturą belgijskiej firmy leasingowej T.C., wystawionej na fikcyjne dane nabywcy S.K. Również w tym przypadku nie można było uznać, ażeby ocena organów miała dowolny charakter, zwłaszcza w kontekście ponad stu przypadków posługiwania się przez stronę fikcyjnymi umowami oraz wyjaśnień, że nie weryfikowała danych personalnych osób, z którymi podpisywała umowy.

W dalszej kolejności strona wskazuje na przypadki osób, co do których informacje administracji podatkowych państw członkowskich nie wskazywały jednoznacznie na nieistnienie osób ujętych w umowach, lecz tylko brak ich odnotowania w ewidencjach podatkowych tych państw. Strona podkreśla, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie odniósł się do tego aspektu sprawy, podczas gdy tego rodzaju stwierdzenia administracji podatkowych nie wykluczają dokonania transakcji z wymienionymi osobami.

Powyżej już zaznaczono, że w związku ze związaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, a w tym jej zarzutami, Sąd kasacyjny nie ma możliwości badania sprawy w tych jej aspektach, które nie przybrały (adekwatnej) postaci stwierdzenia naruszenia konkretnych, precyzyjnie określonych przepisów prawa. Zarzucanie Sądowi pierwszej instancji, iż ten nie odniósł się do określonych zarzutów podniesionych w skardze, wymagało postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczyniono.

Nie można było również uznać, ażeby z uwzględnianiem wyeksponowanych przez stronę we wskazanym obok zakresie odpowiedzi administracji skarbowych państw członkowskich, w sposób dowolny przyjęły organy, iż określone umowy nie potwierdzają nabycia samochodów od osób wskazanych w ich treści. Po pierwsze, szereg wskazanych przez stronę przypadków dotyczy odpowiedzi, które wskazują także na brak na terytorium państwa członkowskiego udzielającego odpowiedzi - miejsca zamieszkania osoby sprzedawcy, po wtóre – co niezwykle istotne – zawierają informację o braku zarejestrowania pojazdu na terytorium kraju udzielającego odpowiedzi. Po trzecie wreszcie, odpowiedzi – jak to już podniesiono – ocenione zostały także na tle pozostałego materiału dowodowego, między innymi wskazującego na dostawę pojazdów ze strony belgijskich oraz niemieckich firm leasingowych, co wyklucza uznanie, że były sprzedane na rzecz skarżącej przez zagraniczne osoby fizyczne (których danych nie potwierdzono). Ponadto niezasadne jest przekonanie strony, że tylko kategoryczne stwierdzenie administracji podatkowej państwa (do którego zwracały się organy o udzielenie informacji), że określona osoba nie istnieje, uprawniałoby do podważenia rzetelności umowy posiadanej przez A.N. Z istoty rzeczy, odpowiedzi administracji podatkowych nie mogą odnosić się do istnienia osoby, lecz tego, czy możliwe jest potwierdzenie autentyczności danych z umowy. W tym kontekście więc należy odczytywać udzielone odpowiedzi administracji podatkowych innych państw.

Również pozostałych kilka przypadków, co do których strona zarzuca, iż brak było odpowiedzi ze strony administracji podatkowych państw członkowskich, pozwalających na zakwestionowanie rzetelności posiadanych umów nabycia pojazdów – nie pozwalało na postawienie Sądowi pierwszej instancji oraz organom podatkowym zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Brak odpowiedzi na zadane we wniosku pytania wynikał z faktu że wskazane osoby ([...]) nie są znane administracjom podatkowym tych państw. Z kolei A.K. prowadzi dom mody i nie był posiadaczem samochodów objętych zakwestionowanymi umowami.

Stanowisko organów oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odnośnie nierzetelności umów, znajduje umocowanie także w niespójnych zeznaniach i wyjaśnieniach strony. W toku zeznań (22.05.2013 r.) A.N. wskazywała, że za granicę po samochody jeździła w weekendy z pracownikiem, dzięki czemu można było zakupionym samochodem przyjechać do kraju, podczas gdy w pisemnych wyjaśnieniach z dnia 23.05.2013 r. stwierdziła, że w większości przypadków samochody, bez tablic rejestracyjnych, przywożone były na lawetach. Ponadto z treści umów posiadanych przez stronę wynikało, że nie były zawierane tylko w weekendy, co ma także znaczenie w kontekście zatrudnienia skarżącej w pełnym wymiarze czasu w [...] Przedszkolu Niepublicznym [...] w T. Ponadto, zgodnie z datami pisemnych umów, strona miała nabywać samochody wielokrotnie w tym samym dniu i w oddalonych od siebie miejscach, co budzi wątpliwości w kontekście możliwości przemieszczania strony i pojazdów. Wprawdzie strona utrzymywała, że zakupione pojazdy niejednokrotnie pozostawiane były na parkingu i przywożone w innych terminach, to nie przedstawiła dowodów potwierdzających ponoszenie opłat parkingowych ani wykorzystania obcego transportu.

Niezasadna była argumentacja skarżącej, że wobec podważenia rzetelności umów, obowiązkiem organów było ustalenie, od kogo innego, jeżeli nie od osób, których dane ujęte były w umowach, A.N. dokonała nabycia pojazdów. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, jeżeli argumentów potwierdzających taką zasadność nie dostarczył sam podatnik (por. wyrok NSA z 29 lipca 2008 r., I FSK 516/07). W tym przypadku nie można mówić o naruszeniu art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sposób uprawniony przyjęto także w zaskarżonym wyroku, że A.N. nie dochowała należytej staranności, nabywając pojazdy do dalszej odsprzedaży. Strona nie podjęła jakichkolwiek kroków w celu zweryfikowania danych i statusu osób zbywających pojazdy, które umożliwiałyby stwierdzenie wystąpienia przesłanek do opodatkowania marży. Skarżąca, jak sama stwierdziła, nie żądała okazania dokumentów potwierdzających tożsamość, co przy uwzględnieniu okoliczności nabywania pojazdów zasadniczo na targowiskach, w miejscach ogólnodostępnych, nie wiążących się z konkretnymi sprzedającymi, w sposób dostateczny zaświadcza o braku staranności wymaganej w okolicznościach takich, jakie zaistniały w niniejszej sprawie.

Ponieważ skarżąca nie podważyła skutecznie ustalonego stanu faktycznego, przeto niezasadny był również narzut naruszenia prawa materialnego w postaci braku zastosowania przepisów dotyczących opodatkowania marży. Ustalony stan faktyczny wskazywał, że nie było dowodów pozwalających stwierdzić, że transakcje na podstawie której strona nabyła prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel, miały miejsce z udziałem osób, o których mowa w art. 120 ust. 10 u.p.t.u.

W sumie więc podniesione zarzuty nie były zasadne, co nakazywało oddalenie skargi kasacyjnej na postawie art. 184 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.