Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 103/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.) Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1490/06 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 20 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu wniosku skarżącego W. W. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym zwolnił go od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu Sąd ten powołując się na art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [P.p.s.a.] wskazał, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje wtedy, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W sytuacji, gdy skarżący uzyskuje dochody z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.250 zł miesięcznie i płaci świadczenia alimentacyjne w wysokości 1.850 zł miesięcznie oraz przy uwzględnieniu toczących się przeciwko niemu postępowań egzekucyjnych i niezbędnych wydatków na utrzymanie, nie stać go wprawdzie na poniesienie pełnych kosztów postępowania sądowego, niemniej nie oznacza to, że nie może ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w pełnym zakresie i ustanowienie pełnomocnikiem z urzędu prof. M., do którego ma zaufanie i z którego odpłatnych usług już korzystał. Podniósł, że dysponuje miesięcznie na utrzymanie kwotą 900 zł i z tego powodu nie stać go na opłacenie prawnika, a nawet miał trudności z zakupem butów na zimę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z dalszych oświadczeń skarżącego wynika, że uzyskuje on dochody z pracy w wysokości przeciętnie 3.100 zł brutto (w sierpniu 2008 r. – 5.237 zł), posiada mieszkanie o pow. 45 m2, działkę rekreacyjną o powierzchni 6 arów oraz korzysta z domu położonego w C. o pow. 346 m2, który jest własnością jego niepełnoletnich dzieci, lecz to skarżący ponosi opłaty związane z jego eksploatacją, a także reguluje podatek od nieruchomości. Uzyskiwane wynagrodzenie przekazywane jest na rachunek bankowy jego ojca, by uniknąć zajęcia tego wynagrodzenia przez komornika.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyciągnął słuszne wnioski z okoliczności faktycznych obrazujących sytuację majątkową skarżącego. Istotnie, nie sposób uznać, że osoba uzyskująca zarobki w granicach przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, będąca w posiadaniu lub korzystająca z kilku nieruchomości, nie jest w stanie ponieść żadnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Znaczne zadłużenie, do którego skarżący doprowadził, nie może być wyłącznym wyznacznikiem jego zdolności płatniczych, zwłaszcza, że wykazuje on daleko posuniętą zapobiegliwość w chronieniu swych dochodów przed zajęciami egzekucyjnymi. Także łożenie na utrzymanie nieruchomości nie będącej własnością skarżącego rzutować musi na ocenę jego sytuacji. Nieuwzględnienie wniosku skarżącego w pełnym zakresie, obejmującym także ustanowienie pełnomocnika z urzędu, jest zatem w pełni uzasadnione.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nawet wtedy, gdyby skarżący uzyskał zwolnienie od kosztów w pełnym zakresie, nie oznaczałoby to prawa do wyboru pełnomocnika, który reprezentowałby go w procesie. W myśl bowiem art. 253 P.p.s.a. adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, który ma pełnić obowiązki pełnomocnika z urzędu, wyznaczają odpowiednie organy korporacji zawodowych zrzeszających tych prawników. Żądanie wyznaczenia jako pełnomocnika z urzędu wskazanego imiennie doradcę podatkowego nie musiałoby zatem zostać uwzględnione.

Ponieważ zażalenie skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.