Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 226/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-03-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: pozostawiono wniosek bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 87 par 4, art. 49 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie przeniesienia zakładu wulkanizacyjnego – w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej p o s t a n a w i a pozostawić bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę E. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie przeniesienia zakładu wulkanizacyjnego.

Uzasadnienie wyroku wraz z pouczeniem o trybie i 30 - dniowym terminie wniesienia skargi kasacyjnej zostało doręczone skarżącej w dniu 7 września 2011r. /potwierdzenie odbioru, k. 80/.

Następnie w dniu 3 października 2011r. ustanowiona dla E. R. w ramach prawa pomocy [...] L. K. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Pismem z dnia 19 października 2011r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej podnosząc, że "nie otrzymała 30-dniowego terminu na kasację".

Postanowieniem z dnia 28 października 2011r. Sąd odmówił przywrócenia terminu, jednak Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 stycznia 2012r., sygn. akt II OZ 19/12 uchylił to postanowienie, stwierdzając, że w sytuacji występującej w sprawie należało wezwać skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez złożenie skargi kasacyjnej.

W wykonaniu zaleceń tegoż Sądu, skarżąca została w dniu 21 lutego 2012r. /potwierdzenie odbioru k.154/ wezwana do złożenia skargi kasacyjnej.

W dniu 27 lutego 2012r. /data stempla pocztowego, k.161/ skarżąca złożyła osobiście sporządzoną "prośbę", którą – ze względu na wezwanie i etap postępowania – należało potraktować jako skargę kasacyjną.

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.

W świetle art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej ppsa warunkiem formalnym takiego wniosku jest dokonanie czynności procesowej, której dotyczy wniosek, a więc w niniejszej sprawie – złożenie skargi kasacyjnej. Wprawdzie skarżąca w wykonaniu wezwania Sądu złożyła "prośbę", którą należało potraktować jako skargę kasacyjną, to jednak z uwagi na to, że skarga ta została sporządzona przez skarżącą osobiście, nie można uznać, że został spełniony warunek, o którym mowa w powołanym przepisie. Zgodnie bowiem z art. 175 § 1 ppsa, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, natomiast osobiście skargę kasacyjną może sporządzić wyłącznie strona, która jest jedną z osób wymienionych w art.175 § 2 ppsa tzn. sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych. Jak wynika z akt sprawy, o obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca E. R. została pouczona wraz z doręczeniem odpisu wyroku z uzasadnieniem /k. 75/, mimo to skarżąca sporządziła skargę kasacyjną osobiście, choć nie jest adwokatem ani radcą prawnym i jednocześnie nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 2 ppsa.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może być zatem – z powodu braków formalnych - rozpoznany merytorycznie, dlatego na podstawie art. 49 § 2 ppsa orzeczono, jak w sentencji.