Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1134/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w kwestii wniosków strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. ,


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] od węzła autostradowego i przez G., K. do L., etap II".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję, "A" z siedzibą w K. zawarło wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania skargi przez Sąd.

W piśmie z dnia 9 lutego 2017 r. uczestnik postępowania Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. ustosunkowując się do treści skargi, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2062 r., poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że z konstrukcji przepisu, dopuszczającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi zatem przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Przy czym wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 455/13).

Tym samym biorąc pod uwagę argumentację strony skarżącej, a właściwie jej brak, uznać należy, że nie wykazano w żaden sposób, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazała, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazane natomiast w uzasadnieniu skargi okoliczności odnoszą się do meritum sprawy i nie uzasadniają zastosowania ochrony tymczasowej, będą natomiast przedmiotem rozpoznania na rozprawie.

Przede wszystkim wskazać jednak należy, że przedmiotem wniosku jest ostateczna decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Niewątpliwie decyzja ta wywołuje określone konsekwencje prawne, nie można jednak mówić o następstwach mogących wywołać skutki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Szczególny charakter tej decyzji polega na tym, że stwierdza się w niej, iż nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Taka decyzja jest wykonywana w ten sposób, iż stanowi podstawę do wydania kolejnych decyzji, w szczególności o pozwoleniu na budowę. Co do zasady może ona więc podlegać wstrzymaniu po wniesieniu na nią skargi do sądu administracyjnego, ale przesłanki takiego wstrzymania muszą być oceniane z uwzględnieniem tego, że jest to jedna z kilku decyzji składających się na proces inwestycyjny. Skoro decyzja będąca przedmiotem skargi

w rozpoznawanej sprawie jest warunkiem koniecznym wydania następnej decyzji, to

w rzeczywistości ewentualne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może być spowodowane dopiero przez tę decyzję, która kończy proces inwestycyjny. Brak więc podstaw do przyjęcia, że już na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1343/16). Sąd nie jest natomiast władny zastosować ochrony tymczasowej, w sytuacji w której zachodzi sama obawa, że

w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego skutkującego przesłankami z art. 61 § 3 P.p.s.a.

W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 P.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia

| |