Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1386/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2012 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody z dnia 28 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu działki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Syg. II SA/Kr 1368/12

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 września 2007 roku skarżący A. B. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku nr [...], orzekającą o odmowie zwrotu części działek nr [...], nr [...] i nr [...], w granicach wywłaszczonej parceli l kat [...] b gm kat M. oraz o odmowie zwrotu części działki nr [...], w granicach wywłaszczonej parceli l kat [...] b gm kat M., na rzecz A. B., Z. B., A. H. i B. M. W uzasadnieniu swego żądania podał, ze nie mógł osobiście uczestniczyć w końcowym etapie toczącego się postępowania, ponieważ w dniach od [...] marca do [...] marca 2007 roku przebywał na leczeniu szpitalnym na Oddziale Klinicznym Chorób Serca i Naczyń [...], a potem wyjechał na pewien okres czasu poza miejsce zamieszkania w celu rehabilitacji

Decyzją z dnia 6 listopada 2007 roku nr [...] Starosta [...] odmówił wznowienia, na żądanie A. B., postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku, a w toku postępowania odwoławczego decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody [...] z 17 marca 2008 roku nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi l instancji

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ l instancji, mając na uwadze analizę stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, postanowieniem z dnia 29 grudnia 2008 roku nr [...] wznowił postępowanie, zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku

W toku wznowionego postępowania wyjaśniającego Starosta [...] uznał, iż postępowanie administracyjne, zakończone ostateczną decyzją nr [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku, nie było obarczone wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k p a , w świetle którego ,,strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" i decyzją z dnia 28 czerwca 2011 roku nr [...] orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ l instancji wskazał, iż A. B. pismem z dnia 6 lutego 2007 roku został powiadomiony o zgromadzeniu materiału dowodowego, a w dniu 5 marca 2007 r. zapoznał się z aktami sprawy, co w opinii Starosty [...] świadczy o tym, iż skarżący miał świadomość, iż w najbliższym czasie decyzja zostanie przesłana do stron postępowania. Dodatkowo A. B. nie powiadomił organu o zmianie adresu do korespondencji w związku z wyjazdem, w konsekwencji czego decyzja została skierowana na adres znany organowi rozpatrującemu sprawę i decyzję tę odebrał przez wizowanie przesyłki listowej.

W dniu 12 lipca 2011 r. do Kancelarii Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło odwołanie A. B. od decyzji Starosty [...] z dnia 28 czerwca 2011 roku nr [...], w którym strona skarżąca wskazała, iż "w rozpatrywanej sprawie nie jest brany pod uwagę słuszny interes strony, brak ustosunkowywania się do istotnych dla sprawy, ważnych twierdzeń przedstawianych w pismach".

W następstwie złożonego odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia 28 grudnia 2011 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 28 czerwca 2011 roku nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż decydujące znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma ustalenie, czy ostateczna decyzja Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku nr [...] jest dotknięta wadą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą powołuje się skarżący, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zdaniem organu II instancji, powołana wyżej podstawa wznowienia opiera się na dwóch przesłankach: 1. na fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu, 2. na braku winy strony, który będzie miał miejsce w dwóch sytuacjach: niedopuszczenia strony do uczestnictwa w postępowaniu, oraz gdy strona prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz czynnościach w postępowaniu wyjaśniającym nie mogła wziąć udziału z powodu przeszkód nie do przezwyciężenia.

W opinii organu odwoławczego nie budzi wątpliwości fakt, iż A. B. brał czynny udział w postępowaniu o zwrot części działek: nr [...], nr [...] i nr [...], położonych w M. gm. W., był bowiem wzywany przez organ l instancji do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, otrzymał zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego, została również do niego skierowana kończąca postępowanie przed organem l instancji decyzja Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku nr [...], która jednak pomimo dwukrotnego awizowania nie została przez adresata odebrana.

Nadto, analiza akt sprawy zgromadzonych przez organ l instancji potwierdza ustalenia tego organu, jakoby A. B. zaniechał obowiązku poinformowania organu o zmianie adresu do korespondencji, wskutek czego decyzja została skierowana pod adres znany Staroście [...] w dacie wydawania decyzji Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku nr [...]. Dodatkowo organ odwoławczy przychylił się do poglądu organu l instancji, wedle którego A. B. nie udowodnił w sposób wystarczający, iż nie odebrał decyzji Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku z braku własnej winy, tj. z powodu przeszkód nie do przezwyciężenia. Wyjaśnienia udzielone przez skarżącego w pismach kierowanych do organów obu instancji nie zostały bowiem poparte dowodami, które potwierdziłyby fakt pobytu skarżącego poza miejscem zamieszkania w okresie, gdy przesyłka zawierająca decyzję Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku nr [...] była dwukrotnie awizowana w miejscu zamieszkania A. B..

W konkluzji organ II instancji stwierdził, iż brak jest podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co wyłącza dopuszczalność ponownego rozstrzygania co do istoty sprawy i wydania nowej decyzji w tym zakresie.

Skargę na powołaną wyżej decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia 28 grudnia 2011 roku złożył A. B., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 7, 41, 77 i 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

W uzasadnieniu wskazał, iż organ II instancji błędnie zinterpretował przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a także przywołał stosowne orzecznictwo na fakt braku konieczności wskazywania zmiany adresu w przypadku tymczasowego opuszczenia miejsca zamieszkania (SA/Gd 1462/96, SA/Kr 857/98). Dodatkowo zarzucił organom naruszenie zasady prawdy materialnej poprzez pominięcie przedłożonych przez niego dowodów na okoliczność koniecznego wyjazdu rehabilitacyjnego oraz zaniechanie podjęcia dodatkowych czynności (wezwanie do przedłożenia dodatkowych dowodów, przesłuchanie) zmierzających do ustalenia stanu faktycznego Zdaniem skarżącego, w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy spełnione są wszelkie przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 k p a, przez co skarga jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, przytaczając na uzasadnienie swojego stanowiska argumenty powołane w zaskarżonej decyzji oraz wskazując jednocześnie, iż skoro zaistniały przesłanki doręczenia skarżącemu decyzji w trybie art. 44 kpa nie można mówić o braku udziału strony w postępowaniu, zatem zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k p a należy uznać za chybiony

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami mm art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz U Nr 153, poz 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p psa (Dz U Nr 153, poz 1270 ze zm ) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu Należy wskazać, ze zgodnie z art. 134 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art 145 § 1 ppsa Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p p s a skargę oddala

Skarga jest nieuzasadniona

Sad dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia 28 grudnia 2011 r, jak i decyzji organu l instancji Starosty [...] decyzją z dnia 28 czerwca 2011 r. nr [...] uznał, że decyzje te nie naruszają prawa.

Przedmiotem sprawy jest ustalenie czy są podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] Starosty [...] z dnia 10 kwietnia 2007 roku nr [...], orzekającą o odmowie zwrotu części działek: nr [...], nr [...] j nr [...], w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...]. gm. kat. M. oraz o odmowie zwrotu części działki nr [...], w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. M., na rzecz A. B., Z. B., A. H. i B. M..

Organy obu instancji ustaliły, że skarżący A. B. brał cały czas czynny udział w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji 10.04.2007 r. i decyzja ta została skarżącemu skutecznie doręczona 24.04.2007 r. (k. 248aktadm.).

Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny okresowej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145 a i art. 145 b następuje tylko na żądanie strony.

W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W niniejszej sprawie postępowanie o wznowienie postępowania zostało wszczęte na żądanie strony i organ l instancji, zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. postanowieniem z dnia 29.12.2008 r. nr [...] wznowił postępowanie.

Stosownie do tego przepisu art. 149 § 1 i § 2 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Z akt administracyjnych i dowodów znajdujących się a aktach sprawy wynika, że skarżący A. B. cały czas brał czynny udział w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji przez Starostę [...] z dnia 10.04. 2007 r. nr [...]. Potwierdził on w dniu 1.03.2007r. osobiście odbiór pisma organu w którym organ poinformował skarżącego że w sprawie został zebrany cały materiał dowodowy i może zapoznać się z aktami sprawy ( k 237 akt adm ), a także w aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie skarżącego z dnia 5.03.2007r ze z tymi aktami się zapoznał ( k 247 akt adm.).

W związku z powyższym, całkowicie bezzasadny jest zarzut skarżącego, ze nie brał on udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji, co uzasadniałoby wznowienie postępowania w trybie art 145 § 1 pkt 4 k p a

Z akt administracyjnych wynika również, ze ostateczna decyzji Starosty [...] z dnia 10.04.2007 r nr [...] została skarżącemu dostarczona po dwukrotnym awizowaniu w dniu 13.04.2007 r i 24.04.2007 r i doręczenie nastąpiło w trybie art. 44 § 1 pkt 1 i § 2-4 k p a ( koperta z listem poleconym na k 248 akt adm )

Zarzut skargi, ze skarżący w okresie doręczania mu ostatecznej decyzji przebywał poza miejscem zamieszkania jak również, ze w dniach od [...].03.2007r do [...].03.2007 r przebywał w Klinice Kardiologi w K. (k 270 akt adm ) nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej z tego powodu, ze skarżący jako strona tego postępowania bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu albowiem takie ustalenia byłyby sprzeczne z zebranymi dowodami w sprawie

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze dotyczących naruszenia przez organ art 41 kpa poprzez błędne uznanie iż tymczasowe przebywanie poza miejscem zamieszkania skarżącego uznać można za zmianę jego adresu, a także naruszenie art 7 i art 77 k p a poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej tj przyjęcie, ze fakt rehabilitacji i ratowania zdrowia nie został udowodniony, oraz ze organy naruszyły art 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez błędne uznanie iż ostateczna decyzja 10.04.2007r nie jest dotknięta wadą z tego przepisu- są zupełnie nieuzasadnione w kontekście wyżej przedstawionych i omówionych przez Sąd okoliczności sprawy W ocenie Sądu wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione, gdyż brak jest podstaw do wznowienia postępowania w trybie art 145 § 1 pkt 4 kpa Organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami art 145 § 1 pkt 4 k p a w związku z art 147, art 149 § 1 i § 2 k p a W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stosownie do art 107 § 3 kpa, organ wskazał okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji oraz wskazał i wyjaśnił w sposób prawidłowy zastosowanie norm prawa materialnego stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

W związku z tym skargę jako bezpodstawną należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.