Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 535/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 306a i 306b
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Damian Bronowicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006r. sprawy ze skargi TF S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 6 kwietnia 2006 r. TF S. A. wniosło skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] odmawiające wydania Spółce zaświadczenia żądanej treści.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 24 listopada 2005 r. skarżąca wniosła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego o wydanie zaświadczenia, że jej zobowiązanie podatkowe w podatku VAT: za lipiec 1995 r. określone decyzją Pierwszego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] września 2000 r. wygasło w kwocie 103.000 zł należności głównej i 122.121 zł odsetek wskutek zapłaty dokonanej w dniu [...] października 2000 r.; za sierpień 1995r. określone decyzją Pierwszego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] września 2000 r. wygasło w kwocie 148.307 zł należności głównej i 166.898,30 zł odsetek wskutek zapłaty dokonanej w dniu [...] października 2000 r.; za wrzesień 1995 r. określone decyzją Pierwszego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] września 2000 r. wygasło w kwocie 707.923 zł należności głównej i 778.740,60 zł odsetek wskutek zapłaty dokonanej w dniu [...] października 2000 r.; za październik 1995 r. określone decyzją Pierwszego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] września 2000 r. wygasło w kwocie 182.272 zł należności głównej i 187.383,80 zł odsetek wskutek zapłaty dokonanej w dniu [...] października 2000 r.; za listopad 1995 r. określone decyzją Pierwszego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] września 2000 r. wygasło w kwocie 558.545,78 zł należności głównej i 561.637,70 zł odsetek wskutek zapłaty dokonanej w dniu [...] października 2000 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą Spółkę. Jako podstawę prawną powołał art. 306a § 1 i § 3, art. 306c ustawy – Ordynacja podatkowa oraz § 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie zaświadczeń wydawanych przez organy podatkowe (Dz. U. Nr 165, poz. 1374 z późn. zm.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż przepisy cyt. wyżej rozporządzenia przewidują wydawanie przez organy podatkowe jedynie zaświadczeń w zakresie wysokości zaległości podatkowych podatnika, o niezaleganiu w podatkach bądź stwierdzające stan zaległości. Wpłaty dokonane przez skarżącą w dniu [...] października 2000 r. zostały rozrachowane na należności za lipiec, sierpień i częściowo wrzesień 1995 r., a wydanie zaświadczenia o tym, iż na inne należności owa wplata została zarachowana jest niemożliwe. Nadto organ nie może wydać zaświadczenia do nieaktualnych stanów faktycznych czy prawnych, stanów z przeszłości, a jedynie może stwierdzać stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania.

Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 grudnia 2005r. Spółka w dniu 7 grudnia 2005 r. złożyła na nie zażalenie, wnosząc o uchylenie w całości postanowienia i zobowiązanie Naczelnika do wydania stosownego zaświadczenia. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 306a Ordynacji podatkowej oraz § 10 rozporządzenia Ministra Finansów.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż w dniu [...] października 2000 r. zapłaciła w określonych kwotach zobowiązania podatkowe określone decyzjami z dnia [...] września 2000 r. Zaświadczenia te są niezbędne skarżącej w związku z toczącym się postępowaniem sądowym oraz umorzeniowym przed Prezydentem Miasta. Organ I instancji nie wydając żądanego zaświadczenia naruszył prawo.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 306a § 1, § 2 pkt 2 oraz § 3 i § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wpłaty z dnia [...] października 2000 r. stanowiły kwoty pobrane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o decyzje wymiarowe Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2000 r. Izba Skarbowa decyzjami z lipca i sierpnia 2002 r. dokonała zmiany powyższego wymiaru podatku, co stanowiło podstawę do wydania postanowień w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia [...] października 2000 r. na poczet zobowiązań wynikających z powyższych decyzji. Obecnie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w oparciu o zaktualizowane tytuły wykonawcze prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki.

Powyższe postanowienie doręczono skarżącej w dniu 7 marca 2006 r., a w dniu 6 kwietnia 2006 r. Spółka TF zaskarżyła je do tut. Sądu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż w dniu [...] października 2000 r. dokonała zapłaty całości zaległości podatkowych (z wyjątkiem sankcji) objętych decyzjami za lipiec, sierpień, wrzesień i październik 1995 r. oraz zapłaty części zobowiązania podatkowego za listopad 1995 r., wobec czego zobowiązanie za okres od lipca do października 1995 r. wygasło w dniu [...] października 2000 r. W grudniu 2000 r. Izba Skarbowa wydała decyzje reformatoryjne w stosunku do decyzji wymiarowych z dnia [...] września 2000 r., a Minister Finansów stwierdził ich nieważność. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia [...] lipca 2002 r. wydał ostateczne decyzje wymiarowe reformujące decyzje z [...] września 2000 r. orzekając zatem ostatecznie o braku zaległości podatkowej. Wobec tego zobowiązanie podatkowe za listopad 1995 r. wygasło w dniu 29 lipca 2002 r. Konsekwencją wydania przez organ II instancji decyzji ostatecznych w dniu [...] lipca 2002 r. jest nabycie przez skarżącą prawa w postaci prawomocnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wobec budżetu z tytułu podatku VAT za okres od lipca do listopada 1995 r. najpóźniej z dniem 2 sierpnia 2002 r. Postępowanie wznowieniowe ze względu na nabyte przez skarżącą prawa, nie może powodować powstania zaległości podatkowej za powyższy okres. Bezspornie zatem na dzień 2 sierpnia 2002 r. skarżąca nie miała zaległości z tytułu podatku VAT za okres od lipca do listopada 1995 r. (z wyjątkiem sankcji). Do skargi Spółka dołączyła m. in. zaświadczenie z dnia 10 września 2002 r. dotyczące ujawnionych zaległości podatkowych na dzień 10 września 2002 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, jak i przed Sądem wniósł o jej oddalenie, wskazując iż organ podatkowy w wydawanych zaświadczeniach nie może potwierdzać stanów faktycznych i prawnych, które uległy zmianie i nie znajdują już odzwierciedlenia w posiadanej przez ten organ dokumentacji. Zaświadczenie bądź postanowienie o odmowie jego wydania, potwierdzając stan wiedzy organu podatkowego, wynikającej z posiadanej przez ten organ dokumentacji nie przesądza kwestii istnienia zobowiązania podatkowego. Natomiast żądanie skarżącej zmierzało do wdrożenia kolejnego postępowania mającego na celu merytoryczne rozpatrzenie okoliczności badanych w odrębnych postępowaniach. Tryb wydawania zaświadczeń służy natomiast wyłącznie potwierdzaniu stanu wiedzy organu podatkowego wynikającej z posiadanych przez ten organ ewidencji, rejestrów oraz innych danych.

Sąd zważył:

Skarga okazała się niezasadna.

W myśl przepisu art. 306a § 2 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.) organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny w dniu jego wydania (§ 3), a organ wydaje je w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4). Już jedynie z treści tych przepisów wynika, iż organ podatkowy nie mógł wydać zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą, ponieważ domagała się ona zaświadczenia, iż jej zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiące od lipca do listopada 2005 r. określone decyzjami z dnia [...] września 2000 r. wygasło w określonych kwotach należności głównych i odsetek wskutek zapłaty dokonanej w dniu [...] października 2000 r., zatem głównym żądaniem wnioskodawcy było otrzymanie zaświadczenia o wygaśnięciu konkretnych zobowiązań podatkowych w podatku VAT w dniu [...] października 2000 r. Jednakże w świetle przytoczonych wyżej przepisów wydanie zaświadczenia potwierdzającego stan z dnia [...] października 2000 r. nie jest możliwe. Natomiast od dnia [...] października 2000 r. do dnia rozpatrywania żądania o wydanie zaświadczenia stan ten uległ zmianie w związku z uchyleniem w/w decyzji z dnia [...] września 2000 r., a następnie wydaniem szeregu decyzji i wyroków w tej sprawie, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Wydając zaświadczenie organ podatkowy potwierdza fakty lub stan prawny wynikający z prowadzonej przez siebie ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 306b § 2). Zatem będzie to zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości, a nie zaświadczenie o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego wskutek dokonanej kilka lat wcześniej zapłaty. W niniejszej sprawie organ podatkowy dysponuje danymi dotyczącymi wysokości kwot uiszczonych przez skarżącą w dniu [...] października 2000 r., natomiast z ewidencji czy rejestrów nie wynika, iż zapłata tych kwot spowodowała wygaśnięcie konkretnych zobowiązań w podatku VAT, skoro do chwili obecnej postępowania w tych sprawach nie są prawomocnie zakończone. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż tryb wydawania zaświadczeń służy wyłącznie potwierdzaniu stanu wiedzy organów podatkowych (a zatem czy są zaległości podatkowe czy ich nie ma, a jeżeli są to w jakiej wysokości), a nie rozstrzyganiu merytorycznych kwestii, do których należy problem wygaśnięcia zobowiązań podatkowych i to zarówno samego faktu ich ewentualnego wygaśnięcia, jak i chwili w której to nastąpiło. Przewidziany w cyt. wyżej ustawie – Ordynacja podatkowa tryb wydawania zaświadczeń nie przewiduje możliwości ustalania istnienia bądź nie istnienia zobowiązań podatkowych. Zaświadczenie bowiem jedynie potwierdza, a nie stwierdza stan faktyczny lub prawny na dzień jego wydania.

Z uwagi na powyższe, Sąd nie podzielił zarzutów skargi wskazujących, iż brak było podstaw do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż skarżąca wnosząc w listopadzie 2005 r. o wydanie zaświadczenia, nie wykazała swego interesu prawnego, a w zasadzie nawet go w swoim żądaniu nie wskazała. Interes ten wskazała w sposób bardzo ogólny dopiero w odwołaniu od postanowienia organu I instancji, ale w lakonicznym sformułowaniu, iż zaświadczenie jest niezbędne "w związku z toczącym się postępowaniem sądowym oraz umorzeniowym przed Prezydentem Miasta trudno dopatrzeć się wykazania tego interesu. Skarżąca nie sprecyzowała o jakie postępowanie sądowe chodzi i dlaczego jest w nim niezbędne żądane zaświadczenie, podobnie jak w przypadku postępowania umorzeniowego przed Prezydentem. Nawet gdyby jednak interes prawny skarżąca wykazała, to i tak organ podatkowy nie miałby możliwości wydania zaświadczenia o żądanej przez nią treści.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji.

( - ) Barbara Rennert ( - ) Joanna Wierchowicz ( - ) Dariusz Skupień