Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1421/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska,, Teresa Randak (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

A S.A. w W. (dalej także: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej jako "Kolegium") z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego w trybie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, w którym to postępowaniu podniesiono zarzut wygaśnięcia zobowiązania podatkowego za 2009 r. poprzez zapłatę. Wraz ze złożonym oświadczeniem pełnomocnik skarżącej przedłożył zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto podkreśla się, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie.

Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi m.in. ustalenie czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w kontrolowanych decyzjach, jak również czy podjęte czynności egzekucyjne spowodowały przerwanie biegu przedawnienia. Zdaniem bowiem skarżącej jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. uległo przedawnieniu, zaś organy podatkowe stoją na stanowisku, że wobec zastosowania wobec skarżącej środka egzekucyjnego termin ten został przerwany. Ze złożonego na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2014 r., oświadczenia pełnomocnika skarżącej wynika, że skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów wobec egzekucji administracyjnej dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten rok, w którym został podniesiony zarzut podjęcia egzekucji w zakresie obowiązku już wykonanego.

Należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 tj. w zakresie umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w odniesieniu do zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku zatem uznania przez wierzyciela podniesionych przez skarżącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za zasadne postępowanie to winno być umorzone, a co za tym idzie dojdzie do uchylenia dokonanych czynności. W przeciwnym zaś razie dokonane w postępowaniu egzekucyjnym czynności będą prawnie wiążące.

Konkludując należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie zażalenia na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów wobec egzekucji administracyjnej determinuje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, albowiem odnosi się do postępowania egzekucyjnego, które wpływa na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a tym samym dopuszczalności określenia jego wysokości w zaskarżonej decyzji.

Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone.

Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia