Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1694/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.69 ust. 1, art. 102 ust. 5 pkt 24, art. 109 ust. 5, art. 82 ust. 1,.
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.
article: art. 8 pkt 1 lit. c.
journal: Dz.U. 1997 nr 28 poz 153
law: Ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.
article: art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2003 nr 45 poz 391
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ), na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, ze zm.) zwanej dalej "ustawą o świadczeniach" oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania W. F. od decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ustalającej, że W. F. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach wskazanych w sentencji powołanej decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Prezes NFZ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] marca 2010 r. skierowanym do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] na podstawie art. 109 ust. 3 ustawy o świadczeniach, wniósł o ustalenie obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez W. F. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w następujących okresach:

1. od 1 stycznia 1999 r. do 30 czerwca 1999 r.,

2. od 1 sierpnia 1999 r. do 30 listopada 1999 r.,

3. od 1 kwietnia 2000 r. do 31 grudnia 2000 r.,

4. od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.,

5. od 1 stycznia 2003 r. do 30 listopada 2003 r.,

6. od 1 maja 2004 r. do 30 września 2004 r.,

7. od 1 maja 2005 r. do 30 listopada 2005 r.,

8. od 1 maja 2007 r. do 31 grudnia 2007 r.,

9. od 1 kwietnia 2008 r.

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] ustalił, że W. F. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach:

1. od 1 stycznia 1999 r. do 30 czerwca 1999 r.,

2. od 1 sierpnia 1999 r. do 30 listopada 1999 r.,

3. od 1 kwietnia 2000 r. do 31 grudnia 2000 r.,

4. od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.,

5. od 1 stycznia 2003 r. do 30 listopada 2003 r.,

6. od 1 maja 2004 r. do 30 września 2004 r.,

7. od 1 maja 2005 r. do 30 listopada 2005 r.,

8. od 1 maja 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.,

9. od 1 maja 2007 r. do 31 grudnia 2007 r.,

oraz podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 kwietnia 2008 r.

Na skutek odwołania W. F. od decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., Prezes NFZ wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją miały zastosowanie przepisy trzech kolejnych ustaw tj.: art. 8 pkt 1 lit. c i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, obowiązującej do dnia 31 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 28, poz. 153 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o ubezpieczeniu zdrowotnym", art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, obowiązującej do dnia 30 września 2004 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o ubezpieczeniu w NFZ" – regulujące kwestie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Wskazał na treść art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 września 2008 r. oraz w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 września 2008 r.

Podkreślił, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób prowadzących działalność pozarolniczą i osób z nimi współpracujących, stosownie do art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, art. 12 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ, a także art. 11 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym - powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych, tj. od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności [art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm.)].

Następnie organ wywiódł, że z zaświadczenia wydanego przez Prezydenta Miasta L. w dniu [...] kwietnia 2010 r. wynika, że W. F. figuruje w ewidencji działalności gospodarczej od dnia [...] marca 1994 r., pod numerem wpisu [...], a działalność ta nie podlegała zawieszeniu na podstawie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto organ wskazał, że z zaświadczenia o prowadzeniu działalności nr [...] wydanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] w dniu [...] sierpnia 2010 r., wynika, że W. F. wg stanu na dzień [...] sierpnia 2010 r. zgłosił przerwy w prowadzeniu działalności w formie karty podatkowej w następujących okresach:

1. od 1 lipca 1999 r. do 31 lipca 1999 r.,

2. od 1 grudnia 1999 r. do 31 grudnia 1999 r.,

3. od 1 stycznia 2000 r. do 31 marca 2000 r.,

4. od 1 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r.,

5. od 1 stycznia 2004 r. do 30 kwietnia 2004 r.,

6. od 1 października 2004 r. do 31 grudnia 2004 r.

7. od 1 stycznia 2005 r. do 30 kwietnia 2005 r.,

8. od 1 grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r.,

9. do 1 stycznia 2006 r. do 30 kwietnia 2006 r.,

10. od 1 stycznia 2007 r. do 30 kwietnia 2007 r.,

11. od 1 stycznia 2008 r. do 31 marca 2008 r.,

12. od 1 stycznia 2009 r. od 31 marca 2009 r.,

13. od 1 stycznia 2010 r. do 31 marca 2010 r.

Cytując zmieniające się przepisy wskazujące datę rozpoczęcia działalności gospodarczej, organ wywiódł, że o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej decyduje fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a nie okoliczność czy faktycznie jest prowadzona działalność wpisana do takiej ewidencji, chyba że przedsiębiorca udowodni, że zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto podkreślił, że faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, które nie znalazło odzwierciedlenia w ewidencji działalności gospodarczej - nie powoduje wyłączenia przedsiębiorcy prowadzącego tą działalność z ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Powołał przepisy regulujące instytucję zawieszenia i podjęcia prowadzenia działalności gospodarczej, a także jego skutki prawne w zakresie ubezpieczenia społecznego. Nadto organ wskazał, że w celu potwierdzenia, że osoba skutecznie zgłosiła zawieszenie działalności gospodarczej po dniu [...] września 2008 r., powinna przedstawić dokumenty świadczące o zgłoszeniu tego faktu w organie ewidencyjnym (w przypadku W. F. w Urzędzie Miasta L.).

Powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wskazał, że podejmowanie i wykonywanie działalności odbywa się na własny rachunek i na własne ryzyko przedsiębiorcy, a prowadzenie tej działalności występuje w okresach faktycznego wykonywania usług, jak i w okresach wyczekiwania na kolejne zamówienia bądź poszukiwania zbytu na swoje usługi. Wszystkie te czynności pozostają w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą gdyż zmierzają do stworzenia właściwych warunków do jej wykonywania. Dodał, że niski dochód, jego brak czy też osiągane straty nie może stanowić przesłanki do automatycznego wyłączenia z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że po zapoznaniu się z całością dokumentacji w sprawie, W. F. jako osoba prowadząca działalność pozarolniczą podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w następujących okresach:

1. od 1 stycznia 1999 r. do 30 czerwca 1999 r.,

2. od 1 sierpnia 1999 r. do 30 listopada 1999 r.,

3. od 1 kwietnia 2000 r. do 31 grudnia 2000 r.,

4. od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.,

5. od 1 stycznia 2003 r. do 30 listopada 2003 r.,

6. od 1 maja 2004 r. do 30 września 2004 r.,

7. od 1 maja 2005 r. do 30 listopada 2005 r.,

8. od 1 maja 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.,

9. od 1 maja 2007 r. do 31 grudnia 2007 r.,

oraz podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 kwietnia 2008 r.

Odnosząc się zaś do okoliczności posiadania przez W. F. statusu pracownika od dnia [...] listopada 1975 r. zatrudnionego na Uniwersytecie [...] w [...] – organ II instancji powołując się na art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, art. 24 ust. 1 ustawy ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 22 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym wywiódł, że fakt ten nie wyłączał podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Odnosząc się zaś do twierdzenia strony wskazującej na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 1994 r. wyłączającej go z płacenia składek na ubezpieczenie społeczne z uwagi na posiadanie statusu pracownika zatrudnionego w U. w [...] w wymiarze czasu pracy nie niższym niż 1/2 etatu organ wyjaśnił, iż art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 46, poz. 250 z późn. zm.) utracił moc z dniem 1 stycznia 1999 r. w oparciu o art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1989 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm.).

W skardze na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] W. F. zwany dalej skarżącym zarzucił jej:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji polegający na przyjęciu, że skarżący miał obowiązek opłacania składki zdrowotnej z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej;

2. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i wybiórcze zastosowanie przepisów o ubezpieczeniu zdrowotnym.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w przedmiocie opłacania składki zdrowotnej w spornym okresie czasu.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w związku z zarejestrowaniem w dniu [...] marca 1994 r. działalności gospodarczej dopełnił wszelkich formalności prawem przewidzianych. Nadmienił, że w tamtym okresie czasu był i nadal jest zatrudniony na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Dodał, że w związku z tą okolicznością ZUS Oddział [...] decyzją z dnia [...] maja 1994 r. nr [...] rozstrzygnął, że od dnia 5 maja 1994 r. nie podlega ubezpieczeniu społecznemu. Wskazał, że nie może ponosić odpowiedzialności finansowej za błędy organów odpowiedzialnych za odprowadzanie składek, w tym także na ubezpieczenie zdrowotne.

Ponadto w ocenie skarżącego, w jego przypadku zastosowanie ma instytucja przedawnienia, bowiem postępowanie zostało wszczęte po upływie 16 lat. Wskazał także, że okresy wyrejestrowania działalności nie powinny podlegać obowiązkowi opłacania składki zdrowotnej, tym bardziej, że cały czas był i jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] lutego 2011 r. stanowił art. 8 pkt 1 lit. c i art. 11 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 12 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ zgodnie z którymi obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 września 2008 r. stosownie z którym obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, a także w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 września 2008 r. wyłączającym z obowiązku ubezpieczenia społecznego osoby, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Z brzmienia art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, art. 12 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 11 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym wynika, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych.

Stosownie do art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń zdrowotnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Art. 102 ust. 5 pkt 24 ustawy o świadczeniach stanowi zaś, że do zakresu działania Prezesa Funduszu w szczególności należy podejmowanie decyzji w sprawach określonych w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 109 ust. 5 tejże ustawy odwołanie od decyzji wydanej w sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego, wnosi się do Prezesa NFZ.

Spór pomiędzy skarżącym a organami administracji sprowadza się w swej istocie do oceny czy okoliczność pozostawania przez skarżącego osobą zatrudnioną na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy zwalnia go z obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Niesporne jest natomiast między stronami prowadzenie przez skarżącego tej działalności w okresie od marca 1994 r. oraz posiadanie przez skarżącego statusu pracownika od dnia [...] listopada 1975 r. zatrudnionego na Uniwersytecie [...] w [...].

Zdaniem organu fakt posiadania przez skarżącego innego tytułu do ubezpieczeń społecznych nie wyłączyło podlegania przez niego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Skarżący zaś konsekwentnie twierdzi, że zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umowy o pracę zwolniło go z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Na poparcie swych twierdzeń wskazał znajdującą się w aktach sprawy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. nr [...] stwierdzającą, że z tytułu wykonywania działalności w zakresie usługi nie podlega od dnia [...] maja 1994 r. ubezpieczeniu społecznemu unormowanemu ustawą z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 46 poz. 250 z 1989 r. ze zm.).

W ocenie Sądu, rację przyznać należy stanowisku Prezesa NFZ. Stan prawny w okresie po wydaniu powołanej przez skarżącego decyzji ZUS zmienił się. Art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1976 r., zgodnie z którym ubezpieczeniu nie podlegały osoby prowadzące działalność określoną w art. 1, które były równocześnie pracownikami zatrudnionymi w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa wymiaru obowiązującego w danym zawodzie albo były objęte odrębnymi przepisami w zakresie zaopatrzenia emerytalnego lub ubezpieczenia społecznego - utracił moc z dniem 1 stycznia 1999 r. w oparciu o art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1989 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Od tego też dnia Prezes NFZ ustalił podleganie przez skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zgodnie z brzmieniem art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 tej ustawy, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Ponadto w myśl art. 24 ust. 1 ustawy ubezpieczeniu w NFZ oraz art. 22 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym - jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 (art. 8 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym), z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie.

Nie można się przy tym zgodzić z zarzutem skarżącego, że "okresy wyrejestrowania działalności nie powinny podlegać obowiązkowi opłacania składki zdrowotnej", bowiem organy administracji obu instancji przy ustalaniu okresu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez skarżącego, wzięły pod uwagę zgłaszane przez skarżącego w [...] Urzędzie Skarbowym w [...] przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej w formie karty podatkowej, z uwzględnieniem obowiązujących po dniu 20 września 2008 r. przepisów dotyczących zawieszania działalności gospodarczej na podstawie ustawy o swobodzie działalności.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Prezesa NFZ oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organom na stwierdzenie, że we wskazanych w decyzjach okresach skarżący jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Zdaniem Sądu należy uznać, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 2 K.p.a.), Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.