Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2316/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 21 ust. 1; art. 32 ust. 1; art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz /spr./ Sędzia del. WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miejskiej we Władysławowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 865/10 w sprawie ze skargi B. K. na uchwałę Rady Miejskiej we Władysławowie z dnia 30 stycznia 2002 r. nr XLII/302/02 w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Władysławowa oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 2316 / 11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi B. K. stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej we Władysławowie z dnia 30 stycznia 2002 r. w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w części odnoszącej się do działki nr [-B-].

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Rada Miejska we Władysławowie na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591- zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym) oraz art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 717 ze zm.- zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) podjęła w dniu 30 stycznia 2002 r. uchwałę w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Władysławowa (zwanej dalej Studium).

W dniu 18 sierpnia 2010 r. B. K. wezwała Radę Miejską we Władysławowie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego ww. uchwałą w części odnoszącej się do jej nieruchomości, to jest działek nr [-A-] i [-B-] z uwagi na naruszenie prawa własności, gdyż tylko jej działki nie uzyskały możliwości zabudowy, co spowodowało zróżnicowanie uprawnień właścicieli nieruchomości położonych na tym samym obszarze.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie (doręczonej B. K. w dniu 1 kwietnia 2010 r.) Rada Miejska we Władysławowie wskazała, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium działki nr [-A-] i nr [-B-] obręb [...] Władysławowo wchodzą w skład kompleksu przeznaczonego pod funkcję Parku Leśnego, zdefiniowanego jako: docelowo tereny leśne z urządzonymi trasami rekreacji pieszej, rowerowej, konnej i spacerowej, dopuszcza się obiekty usługowe związane z obsługą terenu (sport, gastronomia, obiekty kultury itp.) na maksimum 5% obszaru. Ponadto wskazano, iż działki znajdują się w granicy Nadmorskiego Parku Krajobrazowego oraz granicy pasa technicznego. Rada stwierdziła też, że wbrew zarzutowi zawartemu w wezwaniu, do terenu określonego w Studium jako Park Leśny zostały zaliczone również działki o nr [...], [...], [...], [...] położone w najbliższym sąsiedztwie. Odnośnie wskazanego przez skarżącą obszaru nie wpłynęły żadne wnioski dotyczące zmiany sposobu przeznaczenia i wykorzystania terenu, zaś z aktu notarialnego rep. A nr [...] wynika, że prawo własności do przedmiotowego terenu zostało nabyte przez S. K. w dniu 26 listopada 2003 r., a więc w czasie, w którym obowiązywały już ustalenia Studium. Powyższe dowodzi w ocenie Rady, że uchwalenie Studium nie mogło naruszyć uprawnień właścicielskich skarżącej, gdyż w dacie zawarcia aktu notarialnego już ono obowiązywało.

Skargę na powyższą uchwałę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wniosła B. K. w zakresie, w jakim dotyczy ona działki nr [-B-], obr. [...], będącej nieużytkiem i włączonej do kompleksu terenowego przeznaczonego pod funkcję Parku Leśnego. Skarżąca podniosła, że wszystkie pozostałe sąsiednie działki w tym obrębie, porośnięte taką samą roślinnością i mające identyczne zadrzewienie jak nieruchomość skarżącej, zyskały w Studium charakter budowlano- mieszkaniowy. Bez uzasadnienia zróżnicowano, zatem w Studium uprawnienia właścicielskie, skoro przewidziano brak możliwości zabudowy tylko działki skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, przytaczając dotychczasową argumentację i podkreślając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie w świetle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skoro nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej wywołanego podjęciem uchwały o Studium.

W pismach procesowych z dnia 6 grudnia 2010 r. i z dnia 18 kwietnia 2011 r. skarżąca sprecyzowała swoją skargę wskazując, że zapisy Studium naruszają jej prawo własności do działki nr [-B-]. Jak podkreśliła, należy ocenić czy przeznaczenie określonego terenu na oznaczony cel jest niezbędne do jego realizacji. Działka nr [-B-] ma powierzchnię zaledwie 418 m2 i pozbawiona jest walorów, które wskazywałyby na konieczność jej przeznaczenia na Park Leśny. Uchwalone Studium odebrało skarżącej prawo do zabudowy działki, które miała w planie obowiązującym do 2003 r.

Nadto, odnosząc się do argumentacji Rady o przeznaczeniu również sąsiednich działek pod Park Leśny skarżąca wskazała, że wymienione przez organ działki [...], [...], [...], [...] leżą w pasie technicznym, czyli na terenie bezpośrednio zagrożonym powodzią, na którym obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych. Na tym terenie leży również działka skarżącej nr [-A-] i z tej przyczyny skarżąca nie kwestionuje jej przeznaczenia na Park Leśny. Natomiast działka nr [-B-] jest położona poza pasem technicznym.

Nadto skarżąca przedłożyła pisma Urzędu Morskiego w Gdyni z dnia 24 maja 2010 r., z dnia 7 grudnia 2010 r. i z dnia 17 grudnia 2010 r. oraz pismo Starostwa Powiatowego w Pucku z dnia 14 września 2010 r., w których stwierdzano, że działka nr [-AB-] w całości została włączona do pasa technicznego zarządzeniem Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie Miasta i Gminy Władysławowo (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 77, poz. 1555). Zarządzenie to wymienia w swej treści działkę nr [-AB-] z uwagi na fakt, że w wyrysie i wypisie z ewidencji gruntów z dnia 9 czerwca 2004 r. figurowała jedynie działka nr [-AB-] (bez jej podziału na działki nr [-A-] i [-B-]). Pas techniczny obejmował północną część działki nr [-AB-] (obecnie nr [-A-]). Pozostała jej część znajdowała się w pasie ochronnym i nie znajdowała się w pasie technicznym. Podział działki nr [-AB-] na działki nr [-A-] i nr [-B-] istniał już w roku 1960, lecz z nieustalonych przyczyn zmiana ta nie została ujawniona w części opisowej operatu ewidencyjnego z 2004 r. po jego przyjęciu do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Podział działki nr [-AB-] na działki nr [-A-] i [-B-] został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków zmianą w dniu 30 września 2009 r. na podstawie wykazu zmian gruntowych, stanowiących załącznik do opracowania geodezyjnego i kartograficznego (operatu technicznego).

Odnośnie przeznaczenia działek skarżącej w planie zagospodarowania przestrzennego przedłożono wydruk z fragmentu mapy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą z dnia 28 lutego 1992 r. Rady Miejskiej we Władysławowowie (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 12, poz. 66 ze zm.), który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r., a w którym działki skarżącej leżały w kompleksie oznaczonym symbolem E.34RL- "Tereny zieleni leśnej, podlegającej ochronie z możliwością przeprowadzenia przejścia pieszego". W piśmie z dnia 30 sierpnia 2010 r. wyjaśniono, że ww. plan zagospodarowania przestrzennego nie określał wyodrębnionej granicy pasa technicznego. Jak wynika z treści mapy planu oraz jego legendy plan wskazywał przebieg granicy pasa nabrzeżnego własności G.U.M. zdefiniowanego w treści planu jako: pas ochronny brzegu morskiego, w którym wszelkie działania powinny być opiniowane przez Gdyński Urząd Morski. Określony w ten sposób pas nabrzeżny nie obejmował działki o obecnym numerze ewidencyjnym [-B-] obręb [...].

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym organ złożył do akt mapę części obszaru Studium, na której zaznaczono działki stanowiące własność skarżącej, a które w momencie uchwalania Studium nie były przeznaczone pod zabudowę, co wynikało z planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając powyższą skargę, uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Wskazując na treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd stwierdził, że w okolicznościach sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione, bowiem skarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 cyt. ustawy, a skarżąca dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które zostało wystosowane w dniu 18 sierpnia 2010 r. Odpowiedź Rady została doręczona skarżącej w dniu 1 października 2010 r. Skarżąca wniosła skargę na uchwałę w dniu 15 października 2010 r., a zatem, jak stwierdził Sąd, zachowany został trzydziestodniowy termin do wniesienie skargi z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z odpisu księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Wejherowie dotyczącej przedmiotowej nieruchomości wynika, że skarżąca B. K. jest wraz z mężem S. K. właścicielką działek gruntu nr [-A-] obr. [...], mapa [...] o obszarze 0.05.64 ha i nr [-B-] obr. [...], mapa [...] o obszarze 0.04.18 ha. Skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy Studium dotyczą nieruchomości położonych na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tych nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu organu o braku naruszeniu interesu prawnego z uwagi na to, że skarżąca zakupiła działkę w 2003 r., a uchwała w sprawie Studium została podjęta w 2002 r. Nadto Sąd wskazał, iż powyższy pogląd Rady został zakwestionowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 186/10 (opubl. ONSAiWSA z 2011 r. z. 3, poz. 55). Naczelny Sad Administracyjny w tymże wyroku stwierdził, że aktualny właściciel nieruchomości ma prawo do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia.

Sąd wskazał, że zgodnie z uchwalonym w dniu 30 stycznia 2002 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działki nr [-A-] i nr [-B-] leżą na terenie oznaczonym jako Park Leśny. Park Leśny zgodnie z treścią Studium stanowi obszar funkcjonalny, dla którego przewiduje się następujące ustalenia: docelowo tereny leśne z urządzonymi trasami rekreacji pieszej, rowerowej, konnej i spacerowej, dopuszcza się obiekty usługowe związane z obsługą terenu (sport, gastronomia, obiekty kultury itp.) maksimum 5% obszaru. Mając na uwadze ten zapis, Sąd uznał, że uchwalone przez Radę Miejską Władysławowa Studium bezpośrednio narusza interes prawny skarżącej, albowiem w swoich zapisach określających kierunki zagospodarowania przestrzennego przeznacza jej działkę na cele opisanej w nim rekreacji, dopuszczając budowę obiektów usługowych związanych z obsługą terenu, nie przewiduje natomiast funkcji polegającej na zabudowie wielofunkcyjnej bądź mieszkalnictwie, przewidzianej na sąsiednich działkach. Przy czym, co podkreślił Sąd, ustalenia Studium w tym zakresie, co do przeznaczenia działek skarżącej są szczegółowe. W tekście Studium znajduje się odesłanie do części graficznej Studium pt. Polityka przestrzenna, na mapie będącej częścią obszaru objętego Studium oznaczony jest obszar przeznaczony na Park Leśny obejmujący swym zasięgiem nieruchomości skarżącej. Nie ma, zatem wątpliwości, że ustalenia uchwalonego Studium determinują treść przyszłych rozwiązań planistycznych w sposób jednoznaczny. Stosownie, bowiem do art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Mając na uwadze powyższe zapisy Studium, a zwłaszcza ich wiążącą treść dla Rady przy uchwalaniu planów zagospodarowania przestrzennego, Sąd uznał, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, albowiem ogranicza możliwość swobodnego wykonywania przez nią przysługującego jej prawa własności, które to prawo jest szczególnie chronione, na co wskazuje treść art. 21 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a tym samym skarżąca jest legitymowana do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Dokonując oceny, czy naruszenie interesu prawnego skarżącej ustaleniami Studium nastąpiło w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, czy też nie, Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, pod rządami, której studium zostało uchwalone. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie Rada nie wykazała, że konieczność ograniczenia prawa własności skarżącej poprzez przeznaczenie terenu nieruchomości obejmującej działkę nr [-B-] na Park Leśny jest niezbędne dla realizacji innych celów, tj. dla potrzeb społeczności lokalnej, czy też walorów przyrodniczych. Takiej próby obrony przyjętych w Studium rozwiązań Rada nie podjęła ma żadnym etapie postępowania.

Skarżąca kwestionowała prawidłowość przeznaczenia swojej nieruchomości w Studium i objęcia funkcją Parku Leśnego na tej podstawie, że wszystkie pozostałe działki w tym obrębie mają charakter budowlano- mieszkaniowy, a nadto stwierdziła, że uchwała Rady Miejskiej w sprawie uchwalenia Studium bez uzasadnienia różnicuje uprawnienia właścicieli nieruchomości położonych na tym samym obszarze, skoro tylko dla działki skarżącej przewidziano brak możliwości zabudowy. Powyższe argumenty znalazły zdaniem Sądu uzasadnienie, albowiem z części graficznej Studium wynika, że do Parku Leśnego zostały włączone dwie działki skarżącej nr [-A-] i nr [-B-], natomiast nieruchomości sąsiadujące z działkami skarżącej "w połowie" zostały przeznaczone na Park Leśny i w połowie na mieszkalnictwo. Powyższe znajduje również uzasadnienie w przedłożonych przez skarżącą wyrysach z mapy ewidencyjnej, z których w sposób jednoznaczny wynika, że działki znajdujące się w jednym szeregu z działką nr [-A-] zostały przeznaczone pod Park Leśny (działki nr [...], [...], [...]), natomiast działki sąsiadujące z działką nr [-B-] (przeznaczona pod Park Leśny) nr [...], [...], [...], [...], [...] znajdują się na obszarze oznaczonym jako mieszkalnictwo.

Odnośnie przebiegu pasa technicznego to zgodnie z wyjaśnieniami organu granice pasa technicznego brzegu morskiego zostały określone zarządzeniem Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni z dnia 13 lipca 2005 r., a więc po uchwaleniu Studium. Wówczas działka [-AB-] w całości (mimo istniejącego jej podziału) została włączona do pasa technicznego. Do dnia wydania powyższego zarządzenia w 2005 r., nieruchomości stanowiły pas ochronny (działka nr [-AB-]) i jak wynika z pisma Starosty nie obejmował on faktycznie działki nr [-B-] . Zdaniem Sądu pierwszej instancji, jeżeli doszło do objęcia pasem ochronnym całości nieruchomości skarżącej jako oznaczonej nr [-AB-] (bez podziału) i byłoby to przyczyną objęcia ich w całości funkcją Parku Leśnego, to konsekwencje tych wadliwych ustaleń w Studium, nie mogą obciążać skarżącej i bezpodstawnie skutkować ograniczeniem jej prawa własności. Jak stwierdził Sąd, Rada nie wykazała konieczności przeznaczenia działki skarżącej na cele związane z urządzeniem Parku Leśnego i celowości tego rozwiązania ani prymatu tego celu nad przysługującym skarżącej prawem własności.

W konsekwencji Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie sposób odmówić racji skarżącej, która wskazuje na nierówne traktowanie właścicieli nieruchomości, skoro dla działek sąsiednich położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej jako przeznaczenie ustalono mieszkalnictwo. Nie zostały wyjaśnione motywy organu w przeznaczeniu działki skarżącej na funkcję Parku Leśnego, wobec dopuszczenia takiego prawa na działkach sąsiednich położonych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej. Odstępstwo od zasady równego traktowania właścicieli nieruchomości znajdujących się w takiej samej lub podobnej sytuacji (położeniu) wymaga uzasadnienia, czego organ nie dopełnił.

W świetle powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ naruszył zasadę przysługującego mu władztwa planistycznego, a w konsekwencji zasady zagospodarowania obszaru, na którym położona jest nieruchomość skarżącej nr [-B-]. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze ww. przepis art. 28 ust. 1 ustawy dotyczący zasad sporządzania Studium i działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do działki skarżącej nr [-B-].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miejska we Władysławowie, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że został naruszony interes prawny skarżącej uchwalonym w dniu 30 stycznia 2002 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Władysławowa w części odnoszącej się do działki nr [-B-],

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że zostało naruszone prawo własności skarżących,

3. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj. naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że zostały spełnione przez skarżącą wymogi formalne skargi, a skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi,

4. przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 140 kc poprzez przyjęcie, że nastąpiło nierówne traktowanie władających sąsiednimi działkami.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca Rada wniosła o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi lub oddalenie skargi, ewentualnie o uchylnie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania podług norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Rada stwierdziła, że zadaniem Sądu była ocena, czy skarżąca wykazała bezpośredni związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własnym naruszeniem prawa własności. Taki związek musiałby istnieć w chwili wprowadzania w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia prawa materialnego skarżącej. Tymczasem skarżąca nie była właścicielem przedmiotowej działki w dacie uchwalenia Studium, a stała się nim dopiero po jego uchwaleniu. Zaskarżona uchwała nie mogła, więc naruszyć jej interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż nie pozbawiła skarżącej żadnych praw, uprawnień, które w dacie uchwalania Studium dla niej nie istniały. Ograniczenie prawa własności nastąpiło natomiast wraz z nabyciem przedmiotowej działki, podczas obowiązywania przedmiotowego Studium. W konsekwencji nie zostały naruszone art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji.

Ponadto skarżąca Rada stwierdziła, że nie tylko działki należące do skarżącej zostały przeznaczone w skład kompleksu terenowo- leśnego pod funkcją Parku Leśnego. Przedmiotowa działka znajduje się w granicy Nadmorskiego Parku Krajobrazowego oraz w granicy pasa technicznego. Nadto jak wskazała Rada, w okresie tworzenia Studium nie wpłynęły żadne wnioski dotyczące zmiany sposobu przeznaczenia i wykorzystania terenu.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła B. K., wnosząc o "uchylenie skargi lub oddalanie skargi" oraz o "zasądzenie kosztów postępowania stronie składającej skargę kasacyjną tj. Radzie Miasta we Władysławowie". W uzasadnieniu skarżąca wskazała na bezzasadność podnoszonych w kasacji zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną, za nie zasługujące na uwzględnienie należało uznać postawione w niej zarzuty naruszenia przepisów "art. 3 § 1" w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 101 ust. 1 cyt. ustawy. Zasygnalizować przy tym trzeba, iż trudno doszukiwać się jakiegokolwiek związku "art. 3 § 1" ustawy o samorządzie gminnym z art. 101 ust. 1 tej ustawy oraz treścią samego zarzutu.

Przedstawiając powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Rada Miejska starała się podważyć ustalenie Sądu pierwszej instancji o spełnieniu przez skarżącą B. K. wymogów formalnych wniesionej skargi poprzez stwierdzenie, że nie posiadała ona w ogóle legitymacji do jej wniesienia, a jej interes prawny nie został naruszony. Rozwijając tę myśl w uzasadnieniu kasacji, skarżąca Rada, wywodziła, że konkluzja ta wynika z faktu, iż skarżąca nabyła przedmiotową działkę już po uchwaleniu zaskarżonego Studium. Okoliczność tę dostrzegł również Sąd pierwszej instancji, jednakże odwołując się do poglądów przedstawionych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skoro poprzedni właściciel nie skorzystał z prawa kwestionowania ustaleń przedmiotowej uchwały, to takie prawo przysługuje obecnemu właścicielowi, a więc skarżącej. Ocenę zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należało podzielić jako prawidłową.

Zarówno wykładnia literalna, jak i celowościowa oraz funkcjonalna art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie może prowadzić do przyjęcia tezy, odmawiającej skarżącej legitymacji do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę organu gminy z tej tylko przyczyny, że stała się on właścicielem nieruchomości objętej tą uchwałą już po dacie jej wejścia w życie. Z treści tego przepisu nie wynika bowiem, że interes prawny strony skarżącej i jego naruszenie musiało istnieć w dacie wejścia w życie uchwały organu gminy. Skoro wraz z nabyciem nieruchomości przechodzą na nowego właściciela zarówno prawa, jak i obowiązki z nią związane, to związek pomiędzy własną sytuacją skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień, bądź nałożenia obowiązku w dacie wniesienia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1192/09, niepubl.). Z powyższego, zatem wynika, co słusznie eksponował Sąd pierwszej instancji, że co do zasady nabywca nieruchomości posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy, jeżeli zbywca nieruchomości (poprzednik prawny) nie skorzystał uprzednio z tych uprawnień. Stanowisko takie przedstawiano również w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 186/10, ONSAiWSA z 2011 r. Nr 3, poz. 55; z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1983/10, niepubl. i z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1093/11, niepubl.), a Sąd rozpoznający niniejszą kasację je podziela.

Zauważyć również należy, iż przyjęcie takiego poglądu, jaki reprezentuje skarżąca kasacyjnie Rada Miejska, prowadziłoby po pierwsze do nieuzasadnionego ograniczenia konstytucyjnie chronionego prawa własności, albowiem zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 Konstytucji RP "Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia", zaś zgodnie z art. 64 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie nienaruszającym istotę prawa własności. Zwrócić tu trzeba uwagę na dyspozycję art. 140 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa i rozporządzać rzeczą w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Po drugie zawężenie wykładni art. 101 ust. 1 ww. ustawy, tak jak czyni to strona skarżąca kasacyjnie, mogłoby w efekcie prowadzić do naruszenia przez Sąd administracyjny konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) tym bardziej, że nie można wykluczyć sytuacji, w której żądanie ochrony interesu prawnego w trybie art. 101 ust. 1, naruszonego poprzez podjęcie przez organ gminy określonej uchwały, zostanie rozciągnięte w czasie poprzez późniejszą chęć zmiany sposobu korzystania z rzeczy (nieruchomości) przez jej dotychczasowego właściciela lub jego następcę prawnego. Z tych też przyczyn za bezzasadny uznać należało także przedstawiony w kasacji zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, skoro przepisy zaskarżonego Studium ograniczały prawo własności skarżącej odnośnie jej nieruchomości.

Nie można było również podzielić zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego, bowiem Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykazał, dlaczego uznał, że doszło w sprawie do nierównego traktowania skarżącej, jako właścicielki działki numer [-B-] z właścicielami działek znajdujących się w sąsiedztwie. Tego stanowiska Sądu, strona wnosząca kasację we wniesionej skardze nie zdołała w sposób skuteczny podważyć, a tym samym brak jest podstaw do przyjęcia odmiennych wniosków, niż wynika do z treści skarżonego wyroku.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając wystąpienia przesłanek z art. 183 § 2 p.p.s.a. na podstawie art. 184 tej ustawy oddalił skargę kasacyjną.