Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1839/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2011 r. sygn. III SA/Wa 1839/08 odrzucające skargą kasacyjną w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia


UZASADNIENIE

Skarżący – S. N., pismem z 3 sierpnia 2011 r. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2011 r. odrzucające skargę kasacyjną.

W związku z uprawomocnieniem się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 marca 2011 r. w przedmiocie przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i odmowy przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, zwrócono się do Okręgowej Izby Radców Prawnych o ustanowienie radcy prawnego dla Skarżącego.

Pismem z 24 sierpnia 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała tut. Sąd o wyznaczeniu dla Skarżącego pełnomocnika z urzędu – r. pr. M. C..

Sąd wezwał pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia z 3 sierpnia 2011. Przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 8 lutego 2012 r.

Pismem z 5 marca 2012 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że w dniu 29 lutego 2012 r. otrzymał pismo od przydzielonego mu pełnomocnika – r. pr. M. C., informujące go, iż nie jest już jego pełnomocnikiem w sprawie. Ponadto w piśmie tym, r. pr. M.C. poinformował Skarżącego, że w dniu 8 lutego 2012 r. otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł. Pouczył Skarżącego, że powyższy wpis należy uiścić do 15 lutego 2012 r. w kasie bądź na rachunek bankowy Sądu pod rygorem odrzucenie zażalenia. Do przedmiotowego wniosku Skarżący dołączył kserokopię otrzymanego pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu ze względu na treść art. 87 § 1, 2 i 4 wskazanej ustawy wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Należy podkreślić, ze instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu.

Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98, wyrok WSA z dnia 6 października 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 369/05, postanowienie NSA z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00).

Wskazać także należy, że w przypadku przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika nie budzi wątpliwości, że tak ustanowiony pełnomocnik jest pełnomocnikiem, którego umocowanie (zakres pełnomocnictwa) wyznacza przepis art. 39 p.p.s.a., a więc pełnomocnictwo to obejmuje z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności. Brak jest jakichkolwiek racji, które mogłyby przemawiać za zróżnicowaniem zakresu umocowania pełnomocnika określonego w art. 39 p.p.s.a. w zależności od tego czy jest to pełnomocnik ustanowiony przez sąd w ramach prawa pomocy czy pełnomocnik z wyboru strony.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych ugruntowany jest pogląd, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. W postanowieniu z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że "jeśli strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to brak jego winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez Sąd, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych; dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo". Ponadto, wyręczanie się przez pełnomocnika osobami trzecimi, w tym samą stroną, nie zwalnia go z odpowiedzialności za właściwe dokonanie czynności procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 1338/08). Wskazać także należy, że pełnomocnik, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z taką starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. Powinien więc zadbać o to, by czynność procesowa uiszczenia należnego od skargi wpisu została dokonana prawidłowo, to jest w należytej wysokości i w wyznaczonym terminie (por. np. postanowienie WSA w Opolu z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Op 193/11).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że postanowieniem z 14 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał prawo pomocy Skarżącemu w zakresie ustanowienia radcy prawnego jak również odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Pismem z 24 sierpnia 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych powiadomiła tut. Sąd, że pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego został ustanowiony r. pr. M. C..

Podkreślić należy, że do tut. Sądu nie wpłynęła żadna informacja, jakoby ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu został zmieniony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych bądź też aby Skarżący zrezygnował z przyznanego mu prawa pomocy. Przyznane prawo pomocy nie zostało także cofnięte przez Sąd.

Wobec powyższego, uznać należy że wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia prawidłowo zostało doręczone pełnomocnikowi z urzędu – r. pr. M. C. w dniu 8 lutego 2012 r. Pełnomocnik ten miał obowiązek czuwać nad sprawą, do której został umocowany i podejmować czynności za Skarżącego i w jego imieniu.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że fakt powiadomienia Skarżącego – przez pełnomocnika - po terminie (jak twierdzi Skarżący w dniu 29 lutego 2012 r.) o konieczności uiszczenia wpisu, świadczy o nienależytej dbałości pełnomocnika o interesy Skarżącego, jednakże okoliczność ta nie stanowi przesłanki do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji