Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 1/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53  ust. 4  pkt 6,  art. 64  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7,77,80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Protokolant Starszy sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uzgodnienie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające postanowienie Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...], 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz K. K. kwotę 100 (sto ) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 kwietnia 2007r., Wójt Gminy [...], w oparciu o przepis art. 106 § 1 K.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze. zm.), przedłożył Marszałkowi Województwa [...] projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw i gazu [...] dla pojazdów samochodowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce ewidencyjnej nr [...] ark. m. [...], w miejscowości [...], gm. [...] – do uzgodnienia w zakresie melioracji wodnych.

Marszałek Województwa [...], postanowieniem z dnia [...], nr [...], uzgodnił w zakresie melioracji wodnych projekt decyzji Wójta Gminy [...] nr [...], o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji paliw i gazu [...] dla pojazdów samochodowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy musi poddać projekt decyzji uzgodnieniu przez organ właściwy w sprawach melioracji wodnych, tj. Marszałka Województwa. Wyjaśnił, że na podstawie statutu województwa zadania Marszałka z zakresu melioracji wodnych wykonuje Wojewódzki Zarząd Melioracji Wodnych w O., a dla przedmiotowej sprawy właściwy był Oddział w B. Jednostka ta, pismem z dnia 8 maja 2007r. poinformowała Departament Planowania Przestrzennego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], że na terenie działki nr A ark. m. [...], objętej ustaleniami projektu decyzji nie znajdują się urządzenia melioracji wodnych podstawowych. W związku z brakiem na terenie projektowanej inwestycji urządzeń melioracji podstawowych, Marszałek Województwa [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy, nr [...], przedstawiony przez Wójta Gminy [...]

Od wskazanego wyżej postanowienia zażalenie wniósł R. D. podnosząc, że nie wyraża zgody na uzgodnienie projektu decyzji dotyczącego projektu budowy stacji paliw i gazu. Zwrócił uwagę, że przed sądem administracyjnym toczą się sprawy związane z przedmiotową stacją paliw i w związku z tym podtrzymuje zarzuty zgłoszone w poprzednich postępowaniach administracyjnych i sądowych. Kwestionuje położenie stacji paliw na działce A, w sąsiedztwie jego ogrodnictwa, mając na uwadze doświadczenia związane z wielką powodzią z 1997r., dodając, że w wypadku wyrażenia zgody na lokalizację stacji paliw skieruje sprawę do Europejskich Trybunałów oraz wystąpi o wielomilionowe odszkodowania w związku z obniżeniem wartości jego nieruchomości, poinformuje także opinię publiczną, w tym przede wszystkim odbiorców tzw. ekologicznej żywności. W zażaleniu zgłosił zarzut nieuregulowania przez inwestora kwestii własnościowych nieruchomości (sąsiedzkich) oraz spowodowanie przez niego szkód w majątku – sadzie orzechowym. Podsumowując stwierdził, że wyrażenie zgody na tak wskazaną przez inwestor lokalizację stacji paliw może spowodować wielomilionowe szkody i katastrofę, a wówczas nie będzie można ustalić winnych.

Organ II instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., postanowieniem z dnia [...], nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy może być wydana, po uzgodnieniu z organami wymienionym w art. 53 ust. 4 ustawy i ewentualnie z innymi organami, których kompetencje wynikają z przepisów odrębnych. Uzgodnień takich dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., co oznacza, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest zobowiązany zwrócić się do właściwego organu o zajęcie stanowiska w sprawie, każdy zaś z uzgadniających organów, prowadząc postępowanie z wniosku o uzgodnienie decyzji, jest zobowiązany do zbadania sprawy i zajęcia stanowiska w zakresie swojej właściwości pod względem obowiązujących przepisów. Organ współdziałający jest zatem powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym, a jego stanowisko jest zajmowane przez wydanie postanowienie, które nie załatwia zawisłej sprawy administracyjnej, albowiem ani nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Organ współdziałający w granicach swojej właściwości i kompetencji ocenia dopuszczalność rozstrzygnięcia sprawy głównej co do jej istoty, mając jednak na uwadze niektóre występujące w niej okoliczności (np. ochronę gruntów rolnych, ochronę zabytków, bezpieczeństwo sanitarne). Obowiązek współdziałania z innym organem powoduje, że w sprawie będą kolejno wydawane dwa akty administracyjne zewnętrzne; pierwszy w formie postanowienia zawierającego stanowisko organu współdziałającego oraz drugi – decyzji załatwiającej sprawę.

W dalszej części organ odwoławczy wyjaśnił, że celem uzgodnień przewidzianych w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zabezpieczenie obszarów chronionych na podstawie przepisów odrębnych przed możliwym ujemnym wpływem zamierzonej inwestycji. Art. 53 ust. 4 pkt 6 stanowi, że decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego, także o ustaleniu warunków zabudowy dla innych inwestycji (art. 64 ust. 1 przywołanej ustawy) wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Uzgodnienia w zakresie melioracji wodnych są dokonywane przez marszałka województwa wykonującego ustawowy nadzór nad zagadnieniami dotyczącymi melioracji wodnych na podstawie art. 75 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 339, poz. 2019).

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa działka nr A w P. nie jest uzbrojona w ewidencjonowane urządzenia melioracji wodnych, co potwierdza pismo Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. – Oddział w B. nr [...] z dnia 10 maja 2006r., w związku z czym Marszałek Województwa [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla realizowanej wnioskowanej stacji paliw, w zakresie swojej właściwości. Organ odwoławczy dodał, że postanowienie to nie rozstrzyga o istocie sprawy, tj. o ustaleniu warunków zabudowy. Organ II instancji wywodził, ze skoro Marszałek Województwa dokonał uzgodnienia w przepisanej formie (postanowienia), postanowienie to prawidłowo uzasadnił, gdyż znajduje się w nim zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne, a tenże akt administracyjny doręczył wszystkim uczestnikom toczącego się przed Wójtem Gminy [...] postępowania, to należało utrzymać w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się K. K. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił naruszenie zasady prawdy obiektywnej – art. 7 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w całości, naruszenie zasady wysłuchania stron tj. przepisu art. 10 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a., poprzez nieustalenie w drodze wysłuchania strony zakresu żądanych przez stronę badań stosunków wodnych na działce przeznaczonej na stację paliw oraz sprzeczność wewnętrzną uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, ze zaskarżone postanowienia nie rozpoznają kompleksowo lecz fragmentarycznie sprawę stosunków wodnych na działce, na której ma być zlokalizowana stacja paliw. Zaakcentowano, że organy naruszyły zasadę wyrażoną w art. 7 K.p.a., ponieważ nie wyjaśniły stanu faktycznego w sposób dokładny z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela. Skoro strona (R. D., którego stanowisko skarżący popiera) wniosła pismo inicjujące potrzebę sprawdzenia w toku uzgodnień, czy planowana inwestycja przez naruszenie stosunków wodnych nie będzie miała negatywnego wpływu na jego gospodarstwo ogrodnicze, to organ rozpoznający nie mógł się ograniczyć w swoich ustaleniach tylko do wpływu na urządzenia melioracyjne. Nie rozważono nadto, jaki mają zasięg istniejące wody podskórne, kurzawki i czy nie spowodują zagrożeń dla czystości wód i gleby, a przez to i dla interesu skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia w świetle art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] Marszałka Województwa [...], uzgadniające projekt decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw i gazu [...] dla pojazdów samochodowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr A k.m. [...], w miejscowości [...] gm. [...].

Przypomnijmy, organ I instancji uzgodnił przedłożony projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy opisanej inwestycji, ograniczając się jedynie do konstatacji, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Oddział w B., wykonujący na podstawie statutu zadania w tym zakresie, nie stwierdził na terenie projektowanej inwestycji istnienia urządzeń melioracji wodnych podstawowych.

W pierwszej kolejności warto wyjaśnić, że zagadnienia prawne odnoszące się do aktów wydawanych w formie postanowień uregulowane zostały w rozdziale dziewiątym K.p.a. Składniki postanowienia określają przepisy art. 124 K.p.a. w zw. z art. 107 § 2-5 (art. 126) oraz przepisy szczególne. W świetle art. 124 § 1 K.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Przepis art. 124 § 2 K.p.a. zaś określa przypadki, w których organ administracji publicznej jest obowiązany sporządzić uzasadnienie prawne i faktyczne postanowienia. Z tego przepisu wynika, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne m. in., gdy służy na nie zażalenie.

Z kolei, zasady i tryb tzw. współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej reguluje przepis art. 106 K.p.a. Zajęcie stanowiska w tym trybie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 5). Natomiast art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – zwaną dalej ustawą o planowaniu, stanowi, że decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także o ustaleniu warunków zabudowy dla innych inwestycji (art. 64 ust. 1), realizowanych na gruntach wykorzystywanych na cele rolne i leśne, wydaje się po uzgodnieniu m in. z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., po myśli ust. 5 tego przepisu. Idąc dalej trzeba powiedzieć, że stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1, który ma w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie w zw. z art. 144 K.p.a., organ odwoławczy wydaje postanowienie, w którym utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie. Będzie to miało miejsce, gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji. W rozstrzygnięciu postanowienia zostaje wyrażone stanowisko w sprawie administracyjnej. Gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy postanowienie organu I instancji należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jego rozstrzygnięcie sformułowane przez organ I instancji. Podkreślić trzeba, iż organ odwoławczy obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz postanowienia organu I instancji, zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości. Kontrola organu odwoławczego będzie zawsze kontrolą pełną. W tym miejscu konieczne jest przypomnienie, że wniesienie zażalenia przenosi na organ II instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, postępowanie zażaleniowe charakteryzuje się tym, że nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonego postanowienia. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonego postanowienia nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w zażaleniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym postanowieniem. Uchylenie postanowienia pierwszoinstancyjnego powinno mieć miejsce zawsze wówczas, gdy nie jest ono zgodne z prawem, utrzymanie w mocy postanowienia jest możliwe jedynie w przypadku, gdy ocena organu II instancji jest co do istoty sprawy taka sama jak rozstrzygnięcie organu I instancji. W wyroku NSA z dnia 25 lipca 1986 r., II SA 1829/85, ONSA 1986, nr 2, poz. 43, stwierdzono, że: "Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji to - utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo". Teza ta ma również zastosowanie do postanowień.

Przenosząc przedstawione powyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie, jak też postanowienie organu I instancji naruszają prawo.

Bezsporne w sprawie jest, że postanowienie Marszałka Województwa [...] wydane zostało w trybie tzw. współdziałania. Organ, bowiem prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu) jest zobowiązany zwrócić się właściwego organu o zajęcie stanowiska w sprawie, każdy natomiast z uzgadniających organów, prowadząc postępowanie z wniosku o uzgodnienie decyzji, jest zobowiązany do zbadania sprawy i zajęcia stanowiska w zakresie swojej właściwości pod względem obowiązujących przepisów. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że organ współdziałający jest powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym, a jego stanowisko jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia zawisłej sprawy administracyjnej, albowiem ani nie rozstrzyga o jej istocie, ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy tzn., że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego. W przypadkach takich, jak uzgodnienie, organ współdziałający współdecyduje o treści decyzji, a jego stanowisko jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie i bez owego uzgodnienia nie może dojść do wydania decyzji. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne, uruchomione wnioskiem strony. Podkreślić jeszcze raz należy, że organ uzgadniający działa, opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Stanowisko organu współdziałającego jest istotnym elementem rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy, może determinować wynik tej sprawy. Dlatego niezbędne jest, żeby było wyczerpujące i odzwierciedlało rzeczywisty stan okoliczności istotnych z punktu widzenia organu załatwiającego sprawę co do jej istoty.

Przechodząc do oceny postanowienia organu I instancji trzeba zauważyć, że w podstawie prawnej postanowienia organ współdziałający nie podał żadnego przepisu wskazującego na jego kompetencje do wyrażenia stanowiska w sprawie, jak też przepisów materialnych na podstawie, których uzgodnił projekt decyzji z określonymi warunkami. Przywołane w podstawie prawnej art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust.1 ustawy o planowaniu i art.106 K.p.a. nie czynią zadość wymogom przewidzianym w tym zakresie. Nadto, jak to wynika z uzasadnienia kontrolowanego postanowienia, to nie Marszałek dokonał uzgodnienia, ale Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Oddział w B.. Odnotować również należy, że uzasadnienie postanowienia ogranicza się jedynie do krótkiego opisu przebiegu postępowania administracyjnego. Nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których ustalił określone warunki, nie zawiera również uzasadnienia prawnego, tj. wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, obowiązek dokonania uzgodnień oznacza związania organu w korzystaniu z jego kompetencji. Uzgodnienia dotyczą oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę w związku, z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Zatem organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. dokonując kontroli zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego.

W tym miejscu zauważyć warto, że organ uzgadniający powinien wskazać, czy na gruncie przepisów prawa – ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne ( tekst jednolity Dz. U. z 2005r., Nr 239, poz.2019) przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne, czy też nie. Jego opinia jest bowiem w tym względzie wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, którą to decyzję można wydać dopiero po uzgodnieniu. Innymi słowy należało dokonać oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego w oparciu o przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu przez organ właściwy w sprawach melioracji wodnych z przepisami Prawa wodnego.

Godzi się zauważyć, że stosownie do art. 70 ust. 1 cyt. ustawy Prawo wodne melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie gruntów rolnych przed powodziami. Urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe i szczegółowe, w zależności od ich funkcji i parametrów. Programowanie, planowanie, nadzorowanie wykonywania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych i podstawowych oraz utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych należy do marszałka województwa – art. 75 ww ustawy.

Tymczasem z lektury akt sprawy wynika, iż organ główny, przekazując sprawę do uzgodnienia doręczył organowi współdziałającemu projekt decyzji o warunkach zabudowy, natomiast Marszałek Województwa ograniczył się do stwierdzenia, że na terenie objętym planowaną inwestycją nie występują urządzenia melioracji wodnych podstawowe. W świetle przedstawionych wyżej wywodów nie można uznać, że dokonano oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy Prawo wodne. Organ w żadnej mierze nie odniósł się do przedmiotu inwestycji, w tym do zamiaru budowy trzech zbiorników podziemnych oraz nie określił, jaki będzie to miało wpływ na regulacje stosunków wodnych, a więc nie dokonał analizy projektu decyzji w odniesieniu do unormowań zawartych w art. 70 Prawa wodnego. Organ uzgadniający nie odniósł się także do wniosku inwestora i przedłożonych przez niego projektów prac geologicznych dla określenia warunków hydrogeologicznych dla budowy sieci piezometrów stacji benzynowej w P. i dla określenia warunków hydrogeologicznych w związku z inwestycją mogąca pogorszyć stan wód podziemnych w rejonie projektowanej stacji paliw i nie ocenił, czy na gruncie Prawa wodnego takie zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne czy też nie. A jak już wyżej powiedziano jest to niezwykle istotne, ponieważ opinia organu uzgadniającego jest w tym względzie wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie Sądu, nie stanowi takiego uzgodnienia stwierdzenie o braku urządzeń melioracji podstawowych na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, ponieważ taką informację mógł uzyskać organ główny, bez pośrednictwa organu współdziałającego, zgodnie bowiem z art. 70 ust. 3 Prawa wodnego, marszałek województwa prowadzi ewidencję wód, urządzeń melioracji wodnych oraz gruntów zmeliorowanych a ewidencja ta jest udostępniana do wglądu nieodpłatnie.

Reasumując, dokonanie uzgodnienia w sytuacji, gdy nie odniesiono się do treści projektu decyzji w kontekście zgodności z obowiązującymi przepisami i istnieje sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem postanowienia prowadzi do wniosku, iż organ współdziałający w toku prowadzonego postępowania nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym dopuścił się naruszenia przepisów procesowym, a zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonana przez Sąd ocena postanowienia organu uzgadniającego pierwszej instancji dotyczy również postanowienia organu odwoławczego. Zdaniem Sądu, organ ten, rozpoznając zażalenie skarżącego, ograniczając się w istocie rzeczy do stwierdzenia, że Marszałek Województwa zobligowany był do uzgodnienia projektu przedłożonej decyzji w trybie art. 53 ust.4 pkt 6 ustawy o planowaniu z uwagi na wykonywanie ustawowego nadzoru nad zagadnieniami dotyczącymi melioracji wodnych na podstawie art. 75 ust. 1 ustawy Prawo wodne, nie dokonał merytorycznej oceny zakwestionowanego postanowienia, mimo, że wniesione zażalenie zachowuje swoją rolę właściwą dla postępowania administracyjnego tzn. jest wnioskiem o powtórne, merytoryczne załatwienie sprawy, a nie tylko żądaniem kontroli wydanego już postanowienia.

Przyjdzie powtórzyć, że organ odwoławczy, o czym szerzej jest mowa w uwagach ogólnych uzasadnienia Sądu, jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonego postanowienia nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w zażaleniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym postanowieniem. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności postanowienia, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenie zawarte w pkt 2 i 3 wyroku uzasadnia art. 152 i 200 P.p.s.a.