Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SAB/Lu 2/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-08-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. Z. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt I SAB/Lu 2/14 w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 20 lutego 2012 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 lipca 2014 r. adwokat A. Z. podał, że działając jako pełnomocnik skarżącego nie znalazł podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od kończącego sprawę orzeczenia, przedkładając w załączeniu opinię co do braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i informując, że opinia ta została również przedstawiona stronie skarżącej. Jednocześnie wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Na podstawie akt niniejszej sprawy referendarz sądowy stwierdza, że po orzeczonym przyznaniu skarżącemu prawa pomocy (k. 25) Okręgowa Rada Adwokacka w L. wyznaczyła dla niego adwokata w osobie S. F. (k. 33), który sporządził dla skarżącego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, przedkładając ją (k. 38-42) wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k. 37).

Za wykonane na zasadzie prawa pomocy zastępstwo prawne adwokat S. F. otrzymał do Skarbu Państwa wynagrodzenie (k. 53-55).

W dniu 1 lipca 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo Sekretarza ORA w L. informujące Sąd o wyznaczeniu w miejsce adwokata S. F. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata A. Z. (k. 47).

W dniu 1 sierpnia 2014 r. wpłynęła do Sądu przywołana na wstępie opinia adwokata A. Z. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie wraz z wnioskiem o przyznanie z tego tytułu wynagrodzenia.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:

Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: z 2013 r., poz. 461) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§ 1 tego rozporządzenia).

Jeśli jednak chodzi o przyznanie wynagrodzenia za sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz adwokata A. Z., to sprawa jest znacznie bardziej skomplikowana.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca jest bowiem drugim adwokatem, którego Okręgowa Rada Adwokacka w L. wyznaczyła do reprezentowania skarżącego. Poprzednik wnioskodawcy reprezentując skarżącego również sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, za co otrzymał stosowne wynagrodzenie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się natomiast stanowisko, że pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawną, przy czym udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której pomoc jest udzielana (patrz: postanowienia NSA z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OZ 321/10 oraz z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II FZ 727/12).

Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata S. F. stanowiło już wykonanie postanowienia o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy, a rzeczony pełnomocnik zrealizowała przesłanki uprawniające go do wystąpienia z żądaniem przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu więc wyznaczenie w tej samej sprawie przez Okręgową Radę Adwokacką w L. następnego pełnomocnika z urzędu tj. mecenasa A. Z., który podjął tożsamą czynność i wydał opinię o brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie uzasadnia przyznania mu kosztów z tytułu zastępstwa prawnego. Niedopuszczalne jest bowiem przyznanie wynagrodzenia za dokonanie tej samej czynności, którą wykonał już pierwotnie wyznaczony pełnomocnik (patrz: postanowienie NSA z 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II OZ 1287/07).

W takim przypadku z punktu widzenia strony postępowania prawo pomocy zostało już skonsumowane. Z punktu zaś widzenia Skarbu Państwa przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwom pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy de facto podejmowali w sprawie te same działania oznaczałoby nieuzasadnione i nadmierne jego obciążenie (patrz: postanowienie NSA z 17 września 2012 r., sygn.. akt II FZ 727/12; postanowienia WSA w Poznaniu z 18 marca 2013 r., sygn. akt. III SA/Po 786-787/12).

W świetle powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 p.p.s.a.