Wyrok NSA, sygn. akt FSK 2167/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2, art. 72, art. 174, art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Stefan Babiarz, Zofia Przegalińska (spr), Protokolant Iga Szymańska - Wnęk, po rozpoznaniu w dniu 1 września 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Janusza Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2004 r., sygn. akt I SA/Kr 207/04 w sprawie ze skargi Janusza Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2004 r. I SA/Kr 207/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Janusza Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 rok.

Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że w dniu 31 grudnia 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydał decyzję (...), która została przesłana Januszowi Z. pocztą i została odebrana przez dorosłego domownika Kamila Z. Potwierdzenie odbioru decyzji zostało zwrócone do Izby Skarbowej w K. w dniu 6 stycznia 2004 r. W tej sytuacji Sąd uznał, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 grudnia 2003 r. została doręczona Januszowi Z. najpóźniej 6 stycznia 2004 r. a wobec faktu, że skarga została nadana przesyłką poleconą w placówce pocztowej w dniu 17 lutego 2004 r., Sąd powołując się na art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, odrzucił skargę jako wniesioną po terminie na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3 powołanej wyżej ustawy.

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez Janusza Z., w której zawarto żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Pełnomocnik skarżącego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 10 par. 1 Kodeksu cywilnego, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przede wszystkim zawarta została informacja, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 grudnia 2003 r. nie została doręczona dorosłemu domownikowi jak to stwierdził Sąd Wojewódzki lecz niepełnoletniej córce podatnika Kamili Z., jako dowód do skargi kasacyjnej dołączono kserokopię legitymacji szkolnej. Nadto pełnomocnik wyjaśnił, że podatnik, który jest zatrudniony w Czechach jak tylko wrócił do kraju i zapoznał się z treścią decyzji odwołał się od decyzji organu I instancji ale nie posiadał wiedzy, że należało wnieść o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Pełnomocnik skarżącego przywołał treść art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, z którego wynika, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, i stwierdził, że sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Według pełnomocnika pojęcie pełnoletni w rozumieniu art. 72 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest tożsame z pojęciem pełnoletni, użytym w art. 10 par. 1 Kodeksy cywilnego, czyli że pełnoletnim jest, kto ukończył lat osiemnaście. Z uwagi na fakt odbioru decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. przez osobę niepełnoletnią, zaskarżone postanowienie według autora skargi kasacyjnej zostało wydane z naruszeniem powyżej wymienionych przepisów a także art. 423 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 10 par. 1 Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie skargi oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej.

Kontrola kasacyjna dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego /art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej powołał wprawdzie jako podstawę kasacji art. 174 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi który głosi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże żadna z wymienionych podstaw nie może być oceniona pozytywnie. Podkreślić bowiem szczególnie należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oparte zostało na treści art. 53 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym co oznacza, że niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd i jest także terminem procesowym, może więc być w razie jego uchybienia przywrócony oraz jest terminem prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia art. 72 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który najogólniej mówiąc dotyczy kwestii doręczenia pism przez Sąd.

Powyższy przepis nie był stosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i nie mógł być stosowany, ponieważ termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest liczony od daty doręczenia decyzji, którego dokonał w tym wypadku Dyrektor Izby Skarbowej w K. na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.

Powyższy przepis jest bez wątpienia przepisem postępowania a zatem twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 72 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 72 nie odpowiada zapisowi art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi gdyż jedynie naruszenie prawa materialnego, jako podstawa skargi kasacyjnej, może polegać na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu.

Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędnie Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Krakowie przyjął, iż decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi Kamilowi Z. bo w istocie, według twierdzenia zawartego w skardze kasacyjnej potwierdzonego kopią legitymacji szkolnej, decyzję doręczono niepełnoletniej Kamili Z., to jednak należy zwrócić uwagę, że okoliczność tego rodzaju może stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zwłaszcza, że na podstawie zapisów w dowodzie doręczenia nie było podstaw do powzięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wątpliwości w kwestii prawidłowości doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K.

Autor skargi kasacyjnej formułując podstawy skargi wskazał również art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednakże w żaden sposób nie wskazał które przepisy prawa materialnego zostały naruszone ani w jaki sposób. W tej sytuacji należy uznać, że skarga kasacyjna nie wskazuje żadnych podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia prawa materialnego.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 204 pkt 1 cyt. powyższej ustawy.