Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1755/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

M. P. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ skarżący będzie zmuszony "złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości" prowadzonej działalności gospodarczej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ zwrócił na bezpodstawność twierdzeń skarżącego i wskazał, że nie uwzględnił wniosku złożonego na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako p.p.s.a.),

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego

(za: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (za: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał, w sposób lakoniczny, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na ew. konieczność "ogłoszenia upadłości" prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jednakże skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów uprawdopodobniających możliwość wyrządzenia wskazanej przez niego znacznej szkody, jak choćby świadczących o wprowadzeniu przez rygorystycznej polityki finansowej lub o aktualnej kondycji finansowej działalności. Należy w tym miejscu ponadto podkreślić, że dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostaje fakt ilości toczących się postępowań, jak również czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i stopień prawdopodobieństwa wyeliminowania jej z obrotu. Na decyzję Sądu wpływ miała też wysokość kary nałożonej zaskarżoną decyzją tj. 96,80 zł. W ocenie Sądu konieczność zapłacenia kary administracyjnej w takiej wysokości, nie wyczerpuje ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazano wcześniej, kwestia prawidłowości nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.