Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 280/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73,  art. 220 par. 3.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją nr [...], wydaną w dniu [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...], nr [...], określającą A. K. jako właścicielowi zlikwidowanego A wysokość opłaty paliwowej za czerwiec 2005 r.

Na to rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w dalszej części uzasadnienia oznaczanego zamiennie w skrócie: "WSA".

W dniu 13 kwietnia 2011 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I WSA wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia.

Ustosunkowując się w terminie do tego wezwania, skarżący złożył zażalenie na to zarządzenie oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W dniu 4 października 2011 r. referendarz sądowy WSA odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, a orzeczenie to nie zostało zaskarżone. Natomiast w dniu 17 stycznia 2012 r., w sprawie o sygn. akt I GZ 227/11, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić wskazane zażalenie skarżącego.

Mając to na względzie, Zastępca Przewodniczącego Wydziału I WSA zarządził w dniu 2 marca 2012 r. wezwanie skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 13 kwietnia 2011 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wskutek nieobecności skarżącego przy próbie doręczenia mu tego wezwania pozostawiono je w dniu 6 marca 2012 r. w Urzędzie Pocztowym [...]. Równocześnie umieszczono o tym zawiadomienie w skrzynce do doręczenia korespondencji. Czynność tę powtórzono w dniu 14 marca 2012 r. Z kolei w dniu 22 marca 2012 r. wskazaną przesyłkę zwrócono, jako niepodjętą, nadawcy.

Wpis od skargi dotychczas nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Natomiast na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu siedmiodniowego jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w analizowanym przypadku uznać należało za dokonane w dniu 20 marca 2012 r.

Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).

O wykonaniu tych czynności w sprawie niniejszej świadczą adnotacje operatora publicznego, umieszczone na przesyłce (kopercie nadania i pokwitowaniu odbioru), a także wyjaśnienia tego operatora przedstawione w piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, wobec niezastania adresata, przesyłkę tę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym [...], a w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 6 marca 2012 r., powtórnie – w dniu 14 marca 2012 r., a w dniu 22 marca 2012 r. przesyłkę tę zwrócono, jako niepodjętą, nadawcy.

Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 20 marca 2012 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że wskazane wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi skarżący powinien wykonać najpóźniej w dniu 27 marca 2012 r. Jako że tego nie uczynił, skargę przez niego wniesioną należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., co też uczyniono.