Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1122/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2017 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji;


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia

[...] września 2016 r., wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, pełnomocnik M. R. o wniósł o wstrzymanie jej wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że uzasadnienie wniosku nie pozwala na ocenę, czy wykonanie decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Pismem z dnia 22 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że brak wstrzymania jej wykonalności skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego i wiążąca się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutków. Autor wniosku pokreślił, że sytuacja ekonomiczno-finansowa skarżącego nie jest stabilna, a dochód nie jest stały i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jego kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Podkreślił, że skarżący w 2014 roku uzyskał z pozarolniczej działalności gospodarczej dochód w kwocie 46.854, 98 zł (co daje średni miesięczny dochód rzędu 3.904,59 zł), natomiast w roku 2015 kwota dochodu wyniosła po odliczeniach 20.234,07 zł (co daje średni miesięczny dochód rzędu 1.686.18 zł). W ocenie autora wniosku prowadzona przez skarżącego jednoosobowa działalność gospodarcza jest jego jedynym źródłem przychodu, które poza nieregularnymi oraz stosunkowo niewysokimi dochodami jakie przynosi po odliczeniu kosztów utrzymania oraz potrąceń - wymaga dokonywania stałych, cyklicznych nakładów, bez których jej prowadzenie, a tym samym uzyskiwanie środków pieniężnych, nie będzie możliwe. Do kosztów tych według autora wniosku należy zaliczyć opłacanie rat leasingowych za samochód w wysokości 1.236,72 zł brutto. Dodatkowo sytuację majątkową skarżącego obciąża zobowiązanie ze spłaty pożyczki z dnia [...] marca 2015 r. Na poparcie powyższego stanowiska do wniosku załączono: deklaracje podatkowe skarżącego za rok 2014 i 201, harmonogram spłaty rat leasingowych pojazdu, umowę pożyczki z dnia [...] marca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedną z przesłanek stanowiących podstawę dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co oznacza możliwość wystąpienia takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei o drugiej z przesłanek, a więc o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności, mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Należy przy tym wskazać, że o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tegoż wniosku tak, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem prawidłowego uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

W ocenie Sądu złożony w ramach niniejszego postępowania kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie pozwala przyjąć, że wobec skarżącego zaistniały przesłanki przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku nie wykazano konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, iż w stosunku do skarżącego wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Na poparcie swojej argumentacji skarżący wprawdzie przedłożył aktualną dokumentację, jednakże znajdujące się w aktach sądowych dokumenty, w tym zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014 i 2015 PIT– 36, harmonogram spłaty rat leasingowych pojazdu, umowa pożyczki, nie są wystarczające do kompleksowej oceny przez Sąd sytuacji majątkowej skarżącego. Z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015 PIT – 36 wynika, że skarżący osiągnął przychód w wysokości 780.934,43 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 751.672,73 zł, dochód w kwocie 29.261,70 zł, co po odliczeniach, daje miesięczny dochód w kwocie 1686,18 zł. Tym niemniej wśród przedłożonych dokumentów brak jest informacji o majątku i oszczędnościach skarżącego.

Zdaniem Sądu przedstawiony przez skarżącego dochód za rok 2014 i 2015 oraz prowadzenie czynnej działalności gospodarczej nie mogą być jedynym miarodajnym kryterium na badanie zdolności skarżącego do zapłaty wymierzonej kary. Natomiast fakt posiadania przez skarżącego innych zobowiązań (w postaci umowy leasingu i pożyczki) nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa. Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań kredytowych nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności.

W ocenie Sądu nawet fakt wyegzekwowania określonej kwoty przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie wywołuje nieodwracalnych skutków, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Podkreślić należy, że utrata płynności finansowej czy uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682 – powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na tym etapie postępowania, nie mogą również odnieść zamierzonego rezultatu twierdzenia pełnomocnika skarżącego, w których zmierza on w istocie do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. nie można bowiem oceniać zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a jakiekolwiek rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie prowadziłoby do swoistego "przedsądu" - przed właściwym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia,