Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 869/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2014 poz 1577
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego - tekst jedn.
article: par. 1 pkt 7, 8, 11
journal: Dz.U. 2010 nr 93 poz 600
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o  produktach pochodzenia zwierzęcego.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 139 poz 1  art. 4 ust. 3 lit. a,  ust. 1 i 2 lit. a, b  roz. I zał. II
law: Rozporządzenie (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 139 poz 55  ust. 6 roz. IIsekcja I zał. III
law: Rozporządzenie (WE) NR 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące  higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "[...]" Spółka jawna Z. i W. M. na decyzję [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...]sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii (dalej: PLW, organ I instancji), działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 27 i art. 30 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014 poz. 1577, zwana dalej: u.p.p.z.), § 1 pkt 7, 8 i 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r., Nr 93, poz. 600, zwane dalej: rozporządzeniem) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.), orzekł o wymierzeniu PPHU "[...]" sp. j. Z. i W. M.

z siedzibą w M. (dalej: skarżąca, przedsiębiorca, spółka, strona) kary pieniężnej

w łącznej wysokości [...] zł, w tym w kwocie [...] zł za naruszenie § 1 pkt 7 rozporządzenia, w kwocie [...] zł za naruszenie § 1 pkt 11 rozporządzenia i w kwocie [...] zł za naruszenie § 1 pkt 8 rozporządzenia.

W uzasadnieniu decyzji PLW wskazał, iż w wyniku kontroli u przedsiębiorcy stwierdzono szereg nieprawidłowości. I tak: w pomieszczeniach produkcyjnych

i magazynowych zanieczyszczenia, np. osłony wentylatorów obłożone strzępkami kurzu, liczne uszkodzenia glazury ściennej i narożników, nieszczelności drzwi zewnętrznych (m.in. magazyn ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego).

W wielu pomieszczeniach miejscowe wykwity barwne, ślady pleśni i skropliny (np. chłodnia wołowa), w części czystej hali uboju, w górnej części ściany liczne pęknięcia

i szpary, w chłodni mięsa wołowego pod parownikami odpryski farby na całej długości ostatniego rzędu płytek, w hali obróbki termicznej za kotłami warzelnymi pęknięte płytki. W hali produkcyjnej (maszyn) stwierdzono miejscowe ubytki powłoki glazurniczej na płytkach, przy ujęciu wody do węża gumowego widoczna pianka uszczelniająca, powierzchnia porowata szpary, przy odprowadzeniu rury do kanalizacji z umywalki szpary, obudowa zasilania elektrycznego uszkodzona, miejscami przerdzewiała.

W takich pomieszczeniach, jak: hala produkcyjna, hala rozbioru, rozbiór drobiu, magazyn ośrodków, magazyn wyrobu gotowego opakowanego, pakowalnia - odpryski farby na suficie. W pomieszczeniu peklowni mokrej: wzdłuż maskownic na całej długości zagłębienie posadzki, na płytkach ściennych poniżej umywalki otwory

o średnicy grosza, izolacja rury parownika uszkodzona, popękana, brudna. Obok parownika brudny zapleśniały element wystający z sufitu. W warzelni: posadzka porowata, głęboko wypłukane spoiwo kruszywa (lastryko), szczególnie w okolicy kotłów warzelnych. W peklowni suchej: obudowa parownika brudna, izolacja rury wychodzącej ze ściany do parownika uszkodzona. W magazynie mięsa porozbiorowego - przy drzwiach uszkodzona glazura, w magazynie mięsa drobiowego - odpryski powłoki glazurniczej na 12 płytkach, w magazynie wyrobu gotowego - ażurowa osłona wentylatora obłożona strzępkami kurzu, zawory przy maskownicach skorodowane, deski krajalnicze w hali rozbioru wyeksploatowane. Odpływ z umywalki

w pomieszczeniu ostrzenia noży skierowany bezpośrednio na posadzkę. W magazynie mięsa czerwonego cała powierzchnia posadzki wyłożona paletami z elementami mięsa wieprzowego (szynki), w Cymbrach (3 wózki) łopatka wieprzowa, po prawej stronie od wejścia słupki mięsa w pojemnikach, brak możliwości swobodnego dostępu do złożonego tam towaru.

PLW uznał, że stwierdzone uchybienia stanowią naruszenie przepisów określonych w załączniku II rozdział I pkt 1, pkt 2 lit a, b, c oraz pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r.

w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE. L. 139 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13,t. 34, str. 319, zwane dalej: rozporządzeniem nr 852/2004) i skutkują wymierzeniem kary z § 1 pkt 7 rozporządzenia w kwocie [...] zł.

Stwierdzone w kontroli nieprawidłowości, polegające na braku: pomieszczenia opróżniania żołądków wieprzowych i jelit, zgody PLW na dokonywanie tych czynności

w wydzielonym czasie, pomieszczenia obróbki czystych jelit i podrobów, pomieszczenia pakowania zbiorczego podrobów, myjni lub wydzielonego miejsca z odpowiednim wyposażeniem do celów czyszczenia, mycia i dezynfekcji środków transportu zwierząt oraz zgody PLW na korzystanie przez spółkę z pobliskich myjni, posiadających odpowiednie zezwolenie, stanowią - w ocenie organu I instancji - naruszenie przepisów określonych w załączniku III rozdział II pkt 2 lit a, b, civ, vi pkt 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 853/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L. 139 z 30.4.2004, str. 55 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14, zwane dalej: rozporządzeniem nr 853/2004) i skutkują wymierzeniem kary z § 1 pkt 11 tego rozporządzenia w kwocie [...] zł.

Nieprawidłowości polegające na: nieokazaniu ewidencji dokumentów wycofanych lub zmienionych, nieokazaniu dokumentów dotyczących przeglądu procedur po dokonanych modyfikacjach w procesie, produkcie lub działaniach, braku analizy zagrożeń mikrobiologicznych, nieokazaniu wyników z badań wymazów czystościowych za I półrocze 2015 r., nieuwzględnieniu w badaniu okresu przydatności do spożycia dających się racjonalnie przewidzieć warunków dystrybucji, przechowywania

i stosowania zachowań konsumenckich, stanowią w ocenie organu I instancji naruszenie przepisów określonych w art. 4 lit. b, e, art. 5 pkt 2g, pkt 4 lit b, c rozporządzenia nr 852/2004 i skutkują wymierzeniem kary z § 1 pkt 8 tego rozporządzenia w kwocie 2.000 zł.

W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji zrzuciła naruszenie:

1. art. 7 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

2. art. 8 k.p.a. przez ograniczenie zaufania społecznego do instytucji państwowych;

3. art. 80 k.p.a. przez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a także nieprawidłową i wybiórczą ocenę materiału dowodowego zebranego

w sprawie.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że decyzja organu I instancji nie wyjaśnia wyczerpująco, za jakie konkretnie uchybienia została ukarana. Poza tym PLW nie wziął pod uwagę jej pisma z dnia 27 maja 2016 r. oraz oświadczenia, że jest to dla niej już 3 decyzja wymierzająca kary pieniężne, których nie jest w stanie wpłacić przy dekoniunkturze rynku mięsa i kłopotach finansowych firmy.

Decyzją znak [...] z [...] sierpnia 2016 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej: [...]WLW, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1077), uchylił

w całości zaskarżoną decyzję nr [...] z [...] czerwca 2016 r. oraz rozstrzygnął sprawę w ten sposób, że wymierzył spółce karę pieniężną: w pkt 1) za naruszenie

§ 1 pkt 7 rozporządzenia w wysokości [...] zł; w pkt 2) za naruszenie § 1 pkt 11 rozporządzenia w wysokości [...] zł; w pkt 3) za naruszenie § 1 pkt 8 rozporządzenia

w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie, szczegółowo omawiając wyniki kontroli przeprowadzonej

w dniach: [...],[...] i [...] kwietnia 2016 r. w zakładzie spółki w M. o weterynaryjnym numerze identyfikacyjnym [...]. Wyniki kontroli zostały udokumentowane

w protokole Lista Kontrolna Spiwet nr [...], do którego skarżąca pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. wniosła zastrzeżenia w zakresie jego ustaleń. Jednocześnie strona usunęła w całości część uchybień, stwierdzonych

ww. protokołem, co organ I instancji potwierdził w czasie oględzin w dniu [...] maja 2016 r. Skarżąca sukcesywnie usuwała kolejne stwierdzone uchybienia, co było dokumentowane przez PLW kolejnymi oględzinami w dniach [...] – [...] maja 2016 r.

Pismem z dnia 16 maja 2016 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia wymagań weterynaryjnych, stwierdzonych w trakcie kontroli i udokumentowanych protokołem.

W piśmie z dnia 27 maja 2016 r. strona podniosła, że część uchybień została usunięta jeszcze w toku przeprowadzanej kontroli, a wobec pozostałych wprowadzono działania korygujące. W związku z tym wniosła o umorzenie postępowania administracyjnego

i odstąpienie od nakładania kary pieniężnej, powołując się na wyjaśnienia złożone

w tym piśmie oraz fakt, iż w ostatnim czasie została już ukarana wysoką karą finansową.

W wyniku rozpoznania sprawy, [...]WLW podał, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem żywnościowym jest następstwem stwierdzonych podczas kontroli uchybień i ma na celu niedopuszczenie w przyszłości do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości, mogących zagrażać zdrowiu publicznemu.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy [...]WLW wskazał, że prawidłowo został ustalony i udokumentowany przez PLW stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej w zakładzie spółki w dniach: [...],[...] i [...] kwietnia 2011 r., odnoszący się do wystąpienia niżej wymienionych nieprawidłowości:

1) w pomieszczeniach produkcyjnych i magazynowych stwierdzono zanieczyszczenia, np. osłony wentylatorów obłożone strzępkami kurzu; 2) liczne uszkodzenia glazury ściennej i narożników, nieszczelności drzwi zewnętrznych (m.in. magazyn ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego); 3) w wielu pomieszczeniach miejscowe wykwity barwne, ślady pleśni (np. chłodnia wołowa); 4) w części czystej hali uboju w górnej części ściany liczne pęknięcia i szpary; 5) w chłodni mięsa wołowego pod parownikami odpryski farby na całej długości ostatniego rzędu płytek; 6) w hali obróbki termicznej, za kotłami warzelnymi pęknięte płytki; 7) hala produkcyjna (maszyn) - miejscowe ubytki powłoki glazurniczej na płytkach, przy ujęciu wody do węża gumowego widoczna pianka uszczelniająca, powierzchnia porowata, szpary, przy odprowadzeniu, obudowa zasilania elektrycznego uszkodzona, miejscami przerdzewiała; 8) w pomieszczeniach: hala rozbioru, rozbiór drobiu, magazyn ośrodków, magazyn wyrobu gotowego opakowanego, pakowalnia – odpryski farby na suficie; 9) pomieszczenie peklowni mokrej: wzdłuż maskownic na całej długości zagłębienie posadzki, na płytkach ściennych poniżej umywalki otwory o średnicy grosza, izolacja nary parownika uszkodzona, popękana, brudna. Obok parownika brudny zapleśniały element wystający z sufitu; 10) warzelnia: posadzka porowata, głęboko wypłukane spoiwo kruszywa (lastryko) szczególnie w okolicy kotłów warzelnych; 11) peklownia sucha: obudowa parownika brudna, izolacja rury wychodzącej ze ściany do parownika uszkodzona, magazyn mięsa porozbiorowego przy drzwiach uszkodzona glazura; 12) magazyn mięsa drobiowego: odpryski powłoki glazurniczej na 12 płytkach; 13) magazyn wyrobu gotowego: ażurowa osłona wentylatora obłożona strzępkami kurzu, zawory przy maskownicach skorodowane; 14) deski krajalnicze w hali rozbioru wyeksploatowane.

Wystąpienie ww. nieprawidłowości, w ocenie [...]WLW, stanowi naruszenie wymagań weterynaryjnych, o których mowa w ust. 1 oraz ust. 2 lit. a i b rozdziału I załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004. Ustalony przez organ I instancji

i utrwalony w protokole z kontroli stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, iż pomieszczenia żywnościowe w zakładzie w M. nie spełniały ww. wymagań weterynaryjnych. [...]WLW zauważył, iż skarżąca, czynnie uczestnicząc w postępowaniu administracyjnym, wielokrotnie składała swoje uwagi i zastrzeżenia co do ustaleń PLW, jednak nie kwestionowała samego faktu wystąpienia ww. nieprawidłowości, informując organ I instancji o konsekwentnym ich usuwaniu.

W ocenie organu odwoławczego, PLW nie ustalił jednak ani nie udokumentował w sposób właściwy nieprawidłowości dotyczącej wystąpienia w hali produkcyjnej odprysków farby na suficie, gdyż nie odnaleziono odnotowania tego uchybienia

w zebranym materiale dowodowym. Brak jest zatem podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej za to uchybienie.

Ponadto stwierdzenie w protokole kontroli przez PLW, że pomieszczenie dla mięsa czerwonego porozbiorowego w stosunku do ilości półtusz/ćwierćtusz poddawanych rozbiorowi pochodzących z własnego uboju jest zbyt małe oraz że brak jest możliwości swobodnego dostępu do złożonego tam towaru nie jest - zdaniem [...]WLW - wystarczające do uznania naruszenia wymagań weterynaryjnych, określonych w ust. 1, ust. 2 lit. a, b, c oraz ust. 5 rozdziału I załącznika nr II do rozporządzenia nr 852/2004, na które powołał się organ I instancji w zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego, w toku postępowania kontrolnego PLW nie wykazał także, iż stwierdzony przez niego stan faktyczny, opisany jako "odpływ

z umywalki w pomieszczeniu ostrzenia noży skierowany na posadzkę", stanowi naruszenie ust. 8 rozdziału I załącznika nr II do rozporządzenia nr 852/2004, zgodnie

z którym urządzenia kanalizacyjne muszą odpowiadać zamierzonym celom. Sam fakt otwartej instalacji kanalizacyjnej nie jest jeszcze naruszeniem ww. przepisu prawa. Naruszenie tego wymagania występuje wówczas, gdy konstrukcja kanalizacji nie zabezpiecza przedostawania się odpadów z obszarów skażonych do obszarów czystych, w szczególności do obszarów, gdzie pracuje się z żywnością.

Ponadto w toku kontroli zakładu stwierdzono co prawda obecność skroplin na suficie, np. w chłodni wołowej, jednakże z takiego opisu stanu faktycznego nie można ustalić jednoznacznie stopnia nasilenia skraplania się pary wodnej na suficie, bądź też powierzchni sufitu pokrytego stwierdzonymi skroplinami. Niniejszy opis stanu faktycznego nie daje zatem podstaw do uznania, iż stwierdzone skropliny stanowią dowód naruszenia ust. 1 lit. c rozdziału II załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004.

Zdaniem [...]WLW, nieuprawniona jest opinia organu I instancji, że sam fakt braku określonych pomieszczeń przeznaczonych do: opróżniania żołądków wieprzowych, obróbki czystych jelit i podrobów, pakowania zbiorczego podrobów, stanowi naruszenie wymagań weterynaryjnych definiowanych w powyższy sposób. Każdy zakład, będący pod kontrolą przedsiębiorstwa spożywczego, zobowiązany jest do zapewnienia odpowiedniej infrastruktury, zgodnie z rodzajem i zakresem prowadzonej działalności. Natomiast z ustaleń stanu faktycznego, potwierdzonego dokumentami, nie wynika, jakoby w spółce prowadzono działalność, która wymagałaby, zgodnie z przepisami prawa, posiadania ww. pomieszczeń. Dlatego też sam fakt braku takich pomieszczeń nie narusza wymogów weterynaryjnych. Nie ma zatem podstaw do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie.

Organ odwoławczy wskazał dalej, iż z urzędu posiada wiedzę, iż spółka została już ukarana karą pieniężną za prowadzenie produkcji w zakładzie, który podlega zatwierdzeniu zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 853/2004, bez tego zatwierdzenia albo warunkowego zatwierdzenia oraz za wprowadzenie na rynek żołądków wieprzowych pochodzących z zakładu, bez jego zatwierdzenia albo warunkowego zatwierdzenia (decyzja [...]WLW z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję PLW nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., znak: PIW [...] z [...] kwietnia 2016 r. o wymierzeniu kary pieniężnej). Bezzasadnym jest zatem nakładanie przez organ I instancji kary pieniężnej za brak pomieszczeń do prowadzenia działalności niezatwierdzonej, za prowadzenie której spółka została już ukarana, a w aktualnie prowadzonym postępowaniu nie ustalono, aby spółka w dalszym ciągu prowadziła nielegalną działalność polegającą na pozyskiwaniu żołądków wieprzowych.

Organ odwoławczy wskazał na bezsporną okoliczność, że w zakładzie skarżącej brak jest myjni lub wydzielonego miejsca z odpowiednim wyposażeniem do celów czyszczenia, mycia i dezynfekcji środków transportu zwierząt. Z zebranych dokumentów wynika, iż zakład posiada umowę na wykonywanie ww. czynności w innej myjni. Sam fakt braku posiadania ww. wydzielonego miejsca z odpowiednimi urządzeniami do celów czyszczenia, mycia i dezynfekcji środków transportu zwierząt gospodarskich bądź korzystania z pobliskich myjni nie stanowi naruszenia wymagań weterynaryjnych, jednakże brak ww. miejsca z odpowiednimi urządzeniami musi zostać zaakceptowane przez właściwego terytorialnie powiatowego lekarza weterynarii

w drodze decyzji administracyjnej. Skarżąca zgody na to odstępstwo nie posiada, co stanowi naruszenie wymagań weterynaryjnych, określonych w ust. 6 sekcji I rozdziału II załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004.

[...]WLW dalej podniósł, że uchybienie, polegające na nieokazaniu ewidencji dokumentów wycofanych lub zmienionych, stanowiące podstawę wymierzenia stronie kary w wysokości [...] zł, nie stanowi naruszenia wymagań weterynaryjnych. Jak słusznie wskazała w tym zakresie skarżąca, prawodawca nakazał podmiotom działającym w sektorze spożywczym posiadanie dokumentów i archiwów, a nie ewidencji dokumentów wycofanych lub zmienionych. Nadto w toku postępowania, przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, przedsiębiorca okazał PLW dokumenty wycofane z obiegu, co zostało odnotowane w protokole kontroli.

[...]WLW nie podzielił także opinii organu I instancji, iż zebrane w przedmiotowej sprawie dowody dają podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie dokumentów dotyczących przeglądu procedur po dokonanych modyfikacjach, które to stanowi naruszenie wymagań weterynaryjnych, określonych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004. Obowiązek ciążący na przedsiębiorstwach spożywczych, dotyczący przeglądu procedur i wprowadzania w nich niezbędnych zmian, uzależniony jest od dokonania przez te przedsiębiorstwa jakiejkolwiek modyfikacji w produkcie, procesie lub jakimkolwiek działaniu podmiotu. PLW nie udowodnił jednak

w postępowaniu, iż ww. modyfikacje miały miejsce, a spółka w wyjaśnieniach do protokołu kontroli poinformowała, iż przeprowadzona weryfikacja za rok 2015 nie wykazała konieczności wprowadzania zmian w procedurach zakładowych.

Niewłaściwe okazały się także ustalenia organu I instancji, że zakład nie posiada analizy zagrożeń mikrobiologicznych, czym narusza wymagania art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 852/2004. Zebrany w tym zakresie materiał dowodowy jest niespójny, bowiem PLW stwierdził w trakcie kontroli brak analizy zagrożeń mikrobiologicznych, ale wobec wyjaśnień przedsiębiorcy, iż zakład posiada analizę zagrożeń z podziałem na pierwotne i wtórne, nie przeprowadził stosownego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, co nie daje podstaw do nałożenia kary pieniężnej z powyższego powodu. Zdaniem [...]WLW, PLW nie udowodnił, iż w pierwszym półroczu 2015 r. zakład prowadził produkcję żywności, a tym bardziej nie zgromadził dowodów świadczących, iż produkowana żywność to żywność gotowa do spożycia, która może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego.

Ustalenia PLW jednoznacznie wskazują, iż w kontrolowanym zakładzie spółka nie uwzględniała w badaniach przechowalniczych tzw. dających się przewidzieć zachowań konsumenckich (co zresztą sama przyznała w piśmie z dnia 19 kwietnia 2016 r.), czym naruszyła wymagania weterynaryjne określone w art. 4 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 852/2004.

Zdaniem organu odwoławczego, PLW w treści zaskarżonej decyzji błędnie przywołał jednostki redakcyjne aktów prawnych oraz wprowadził własne nazewnictwo artykułów, ustępów, co zdecydowanie utrudnia skarżącej weryfikację ustaleń organu administracji publicznej i podważa zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych.

Powyższe uchybienia w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego oraz interpretacji przepisów prawa skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości

i orzeczeniem co do istoty sprawy, tj.: 1) za niespełnienie wymagań określonych w ust. 1 i ust. 2 lit. a i b rozdziału I załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004 wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 11.000 zł; 2) za niespełnienie wymagania określonego

w ust. 6 sekcji I rozdziału II załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł; 3) za niespełnienie wymagań określonych w art. 4 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 852/2004 wymierzenie kary pieniężnej w wysokości [...]zł.

Z uwagi na to, iż PLW, nakładając karę pieniężną w wysokości [...] zł w pkt 1 decyzji własnej, nie udokumentował wystąpienia odprysków farby na suficie w hali produkcyjnej i błędnie zinterpretował wymagania dotyczące redukcji skroplin na suficie

w pomieszczeniu chłodni wołowej, [...]WLW postanowił zmniejszyć ww. karę pieniężną do [...] zł. W ocenie [...]WLW, naruszenie wymagań weterynaryjnych w ust. 1 i ust. 2 lit. a i b rozdziału I załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004 stwarzało zagrożenie dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, zatem należało nałożyć karę pieniężną w wysokości większej niż minimalna. Kara [...] zł dotyczy 14 uchybień stwierdzonych w zakładzie i udokumentowanych przez PLW, a więc dotyczy szeregu,

a nie tylko jednej niezgodności stwierdzonej w zakładzie.

Ponadto PLW, nakładając karę pieniężną w wysokości [...] zł w pkt 2 decyzji własnej, nie wziął pod uwagę, iż spółka nie posiada zatwierdzenia do pozyskiwania żołądków wieprzowych, a tym samym nie jest zobligowana do posiadania pomieszczeń specyficznych do tego typu produkcji oraz niewłaściwie udokumentował wystąpienie naruszenia wymagań weterynaryjnych (tj.: brak zgody PLW na dokonywanie opróżniania żołądków wieprzowych i jelit, brak pomieszczenia obróbki czystych jelit

i podrobów, brak pomieszczenia pakowania zbiorczego podrobów). Dlatego ustaloną

w pkt 2 zaskarżonej decyzji karę organ odwoławczy postanowił zmniejszyć z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł, tj. kary pieniężnej w minimalnej wysokości za naruszenie, polegające na braku uzyskania zgody na stosowanie odstępstwa od wymogu posiadania wydzielonych miejsc do celów czyszczenia, mycia i dezynfekcji środków transportu zwierząt gospodarskich. Nałożenie kary w wysokości minimalnej jest podyktowane faktem, że brak powyższej zgody stanowił minimalne zagrożenie dla bezpieczeństwa żywności.

Ponadto PLW, nakładając karę pieniężną w wysokości [...] zł w pkt 3 własnej decyzji, nie udokumentował w należyty sposób następujących nieprawidłowości: nieokazania ewidencji dokumentów wycofanych lub zmienionych, nieokazania dokumentów dotyczących przeglądu procedur po dokonanych modyfikacjach

w procesie, produkcie lub działaniach, braku analizy zagrożeń mikrobiologicznych, braku okazania wyników z badań wymazów czystościowych za I półrocze 2015 r. Dlatego ustaloną karę pieniężną [...]WLW postanowił zmniejszyć z kwoty [...] zł do wysokości [...] zł., tj. kary pieniężnej w minimalnej wysokości za naruszenie art. 4 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 852/2004 (brak uwzględnienia w badaniach przechowalniczych tzw. dających się przewidzieć zachowań konsumenckich). W ocenie [...]WLW, wymierzenie kary w minimalnej wysokości za powyższe naruszenie jest wystarczające z punktu widzenia celowości kary.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że ustalając wysokość kar pieniężnych wziął również pod uwagę zakres oraz rodzaj stwierdzonych uchybień, a także ich potencjalny wpływ na bezpieczeństwo produkowanej w zakładzie żywności, mając na względzie jej dotkliwość dla podmiotu i odstraszający charakter na przyszłość.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie

w całości. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 7 w związku z art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na tym, że w toku postępowania organ odwoławczy nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, błędnie ustalając stan faktyczny, w szczególności nie ustosunkował się prawidłowo do wielkości i ilości rzekomo dokonanych naruszeń, które stały się podstawą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o nielegalny i nierzetelny protokół z kontroli;

2. art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji, gdyż organ nie uzasadnił wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w znacznej wysokości [...] zł, ani też nie wskazał, których konkretnie naruszeń przepisów prawa spółka się dopuściła;

3. art. 107 § 3 w związku z art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz w związku z przepisami rozporządzenia nr 852/2004 poprzez przyjęcie jako udowodnionego faktu, iż

w sprawie mamy do czynienia z naruszeniami obowiązujących przepisów prawa żywnościowego i weterynaryjnego, które skutkować powinny nałożeniem kary pieniężnej, a nie ewentualnie nieznacznymi uchybieniami.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż [...]WLW, wymierzając kary finansowe, oparł swoje ustalenia na wiarygodnym protokole Spiwet nr [...] z kontroli przeprowadzonej w dniach: [...],[...] i [...] kwietnia 2016 r. przez organ I instancji. Zdaniem skarżącej, powyższy protokół jest merytorycznie nie do przyjęcia, jest nierzetelny i nielegalny, a jego ustalenia w około 70 % nie mają oparcia w prawie powszechnie obowiązującym. Nie można również uznać, że 14 uchybień wskazanych przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji jest właściwie udokumentowanych, ponieważ nie zostały uwzględnione zastrzeżenia złożone przez skarżącą do protokołu kontroli.

Skarżąca zakwestionowała stwierdzone uchybienia w postaci: strzępków kurzu na osłonach wentylatorów, licznych ubytków w glazurze ściennej i narożnikach oraz nieszczelnych drzwiach prowadzących do magazynu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, wykwitów barwnych, pleśni, pęknięć i szpar na hali czystej uboju, łuszczącej się farby w chłodni mięsa wołowego, pękniętych płytek w warzelni

i hali produkcyjnej (maszyn), widocznej pianki uszczelniającej przy ujęciu wody do węża gumowego, uszkodzenia obudowy zasilania elektrycznego, łuszczącej się farby na suficie, zagłębienia posadzki i otworów na płytkach ściennych w pomieszczeniu peklowni mokrej, uszkodzenia izolacji rury parownika, wyeksploatowanych desek krajalniczych na hali rozbioru. W konsekwencji podniosła, że zarzuty uznane przez organ odwoławczy za udowodnione i prawidłowo ustalone w protokole, w rzeczywistości takimi nie są.

W dalszej części skargi skarżąca zakwestionowała protokół kontroli znajdujący się w aktach przedmiotowej sprawy. Wskazała, że brak jest w nim opisu zakresu

i skutków stwierdzonych nieprawidłowości oraz nie omówiono części skreśleń dotyczących zmiany oceny danego uchybienia. Poza tym, z treści tego dokumentu wynika, iż jeden ze współwłaścicieli spółki (niewskazany w protokole jako obecny przy kontroli) potwierdził organowi I instancji w dniu [...] kwietnia 2016 r. jedynie to, że zostanie on sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach i że go otrzyma.

Z protokołu tego wynika, że nie został on oficjalnie stronie doręczony ani osobiście, ani też za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, co utrudniło spółce czynny udział

w postępowaniu.

Zdaniem strony, organ odwoławczy nie wyjaśnił dokładnie, za które uchybienia spółka otrzymała daną wysokość kary i dlaczego. Zakładając nawet hipotetycznie arytmetyczny tok rozumowania, to skoro za 46 uchybień stwierdzonych przez PLW spółce wymierzono karę [...] zł, to za 14 uchybień kara winna wynosić proporcjonalnie, tj. maksymalnie około [...] zł, a nie łącznie [...] zł, jak orzekł organ odwoławczy.

Spółka nie zgadza się również na minimalne kary za uchybienia dotyczące rzekomego naruszenia art. 4 ust 3 lit. a rozporządzenia nr 852/2004.

Odnosząc się do kwestii myjni/mycia środków transportu wskazała, że przez okres kilkunastu lat funkcjonowania na rynku nigdy nikt nie zakwestionował faktu braku posiadania decyzji/zgody PLW na mycie środków transportu w myjni usługowej obok zakładu. Nie zgadza się z twierdzeniem [...]WLW, że nie miała takiej zgody, skoro fakt ten był uwzględniony w decyzji administracyjnej zatwierdzającej w 2015 r. jej projekt technologiczny, co było równoznaczne ze zgodą organu na prowadzenie przedsiębiorstwa w zakresie objętym tymże planem, w tym na korzystanie z myjni, umieszczonej poza terenem zakładu.

Zdaniem skarżącej, ani w przepisach rozporządzenia, ani w u.p.p.z. nie wskazano expressis verbis kryteriów (poza "widełkami"), reguł, jakimi mają kierować się organy przy ustalaniu wysokości nakładanej kary pieniężnej. Istotnych wskazówek w tej mierze dostarcza przepis art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym

i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.Urz.UE.L z 2004 r. Nr 165, s.1, zwane dalej: rozporządzeniem nr 882/2004), według którego przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja o wymierzeniu skarżącej kar pieniężnych za nieprawidłowości stwierdzone w prowadzeniu zakładu sektora spożywczego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania, uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis ten więc umożliwia organowi drugiej instancji wydanie decyzji reformatoryjnej, to jest decyzji merytorycznej, ponownie oceniając zebrany

w sprawie materiał dowodowy, twierdzenia strony oraz podstawy prawne działania organu I instancji.

Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowił art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.p.z. Przepis ten stanowi, że kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego: a) nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia lub określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub wymagania weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Według art. 26 ust. 2 u.p.p.z., minister właściwy do spraw rolnictwa określi,

w drodze rozporządzenia wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa

w ust. 1, różnicując je w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Na tej podstawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał ww. rozporządzenie z 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (publ. jw.), które także miało zastosowanie w sprawie.

Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii (art. 27 ust. 1 u.p.p.z.).

Z treści art. 26 ust. 1 u.p.p.z. wynika, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości

w prowadzeniu zakładu sektora spożywczego organ inspekcji weterynaryjnej ma obowiązek wymierzenia kary. Zatem wymierzenie kary pieniężnej nie zależy od uznania organu administracji publicznej, ale stanowi jego powinność w razie stwierdzenia naruszenia określonych w tym przepisie norm. Naruszenie reguł określonych prawem żywnościowym, tj. wykrycie niezgodności, może prowadzić zarówno do stosowania środków przewidzianych w art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004, jak też do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej przez art. 26 ust. 1 u.p.p.z., która została ustanowiona, tak jak to przewiduje art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004.

Wymierzenie kary pieniężnej stanowi konsekwencję zaistnienia określonych

w art. 26 ust. 1 u.p.p.z. okoliczności, następstwem stwierdzonych podczas kontroli uchybień i ma na celu niedopuszczenie w przyszłości do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości mogących zagrażać zdrowiu publicznemu. Natomiast kwestie przyczyn i rozmiaru uchybienia, czy zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia (w tym wykonanie zaleceń mających na celu usunięcie naruszeń), nie mają wpływu na zastosowanie sankcji pieniężnej. Mogą one być natomiast rozpatrywane przy miarkowaniu wysokości wymierzonej kary pieniężnej, bowiem wysokość nałożonej kary jest określana przez organ swobodnie w granicach zakreślonych przez ustawę

i rozporządzenie.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie naruszył prawa, a więc zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Analiza akt sprawy potwierdza, że zarzuty organu odwoławczego względem rozstrzygnięcia organu I instancji są uzasadnione. Zaskarżona decyzja precyzyjnie wskazuje naruszenia, za które nałożono na skarżącą kary pieniężne oraz podstawę prawną każdej grupy naruszeń. Jej uzasadnienie jest wyczerpujące i zrozumiałe, wskazuje przyczyny, dla których wymierzono poszczególne kary pieniężne oraz wskazuje podstawy ich orzekania w takich, a nie innych wysokościach. Wskutek wnikliwej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie [...]WLW zmniejszył wysokość poszczególnych kar pieniężnych wymierzonych skarżącej przez PLW, tj. z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł.

Zasadniczym dowodem w postępowaniu był protokół kontroli przeprowadzonej

w dniach [...],[...] i [...] kwietnia 2016 r. Jak wynika z akt administracyjnych, przedsiębiorca wielokrotnie składał uwagi i zastrzeżenia co do ustaleń organu I instancji, zawartych w protokole kontroli, jednak nie kwestionował samego faktu wystąpienia nieprawidłowości, informując organ I instancji o konsekwentnym ich usuwaniu. Zatem fakt wystąpienia opisanych w protokole nieprawidłowości uznać należy za udowodniony, a formułowane zarzuty skargi dotyczące kwestionowania niektórych stwierdzonych naruszeń za polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu kontrolnego.

Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut, że stwierdzone w toku postępowania "nieznaczne uchybienia" nie powinny skutkować nałożeniem kar pieniężnych w świetle przepisów żywnościowych. Należy zauważyć, że ustawodawca w art. 26 ust. 1 pkt 1 litera a u.p.p.z. nie uzależnia kary pieniężnej od stopnia niespełnienia przez podmiot wymagań prawa żywnościowego.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej, że protokół kontroli, na podstawie którego PLW wszczął postępowanie, jest nierzetelny i nielegalny. Skarżąca niezasadnie twierdzi, że nie został jej on oficjalnie doręczony, bowiem z ostatniej strony protokołu wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2016 r. jeden z jego egzemplarzy otrzymał Z. M., który potwierdził czynność odbioru tego dokumentu podpisem oraz przystawioną pieczątką firmy. Jednocześnie na tej samej stronie jest zapis, że w ciągu 7 dni skarżąca wniesie do tegoż protokołu zastrzeżenia, co uczyniła w piśmie z dnia 19 kwietnia 2016 r. W okolicznościach tej sprawy niezasadny jest więc zarzut skarżącej, że jej czynny udział w postępowaniu był utrudniony, bowiem strona była aktywna

w realizacji swoich uprawnień, wielokrotnie wskazywała na usunięcie stwierdzonych

w protokole uchybień. Na żadnym etapie przedmiotowego postępowania nie formułowała zarzutów formalnych co do jego sporządzenia. Dlatego kwestionowanie protokołu w skardze jako nierzetelnego, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wskazać, że [...]WLW

w punkcie 1 decyzji wymierzył karę za naruszenie § 1 pkt 7 rozporządzenia, z którego wynika, że za niespełnienie wymagań określonych w rozporządzeniu nr 852/2004

w załączniku II w rozdziale I, II, V, IX lub XI wysokość kary pieniężnej wynosi od [...] zł do [...] zł. Wskazane w decyzji i udokumentowane w protokole kontroli 14 naruszeń (strona 16-17 zaskarżonej decyzji), stanowiących naruszenie wymagań weterynaryjnych, o których mowa w ust. 1 i ust. 2 lit. a i b rozdziału I załącznika II do rozporządzenia nr 852/2004, było podstawą do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Naruszenie ww. wymagań stwarzało, w ocenie [...]WLW, zagrożenie dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego.

Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami prawa, pomieszczenia żywnościowe muszą być utrzymywane w czystości i zachowane w dobrym stanie i kondycji technicznej, a wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych ma pozwalać na odpowiednie utrzymanie, czyszczenie i/lub dezynfekcję, zapobieganie lub minimalizowanie dostawania się zanieczyszczeń pochodzących z powietrza oraz zapewniać odpowiednią przestrzeń roboczą, pozwalającą na higieniczne przeprowadzanie wszelkich działań. Szeroko pojęta infrastruktura w pomieszczeniach żywnościowych ma także za zadanie chronić przez gromadzeniem się brudu, kontaktem z materiałami toksycznymi, przedostawaniem się zanieczyszczeń do żywności i tworzeniem się kondensacji lub niepożądanej pleśni na powierzchni.

Z treści przepisu ust. 6 sekcji I rozdziału II załącznika III do rozporządzenia nr 853/2004 ewidentnie wynika, że zakład musi posiadać wydzielone miejsce

z odpowiednimi urządzeniami do celów czyszczenia, mycia i dezynfekcji środków transportu zwierząt gospodarskich. Niemniej jednak, zakłady nie muszą posiadać tych miejsc i urządzeń, jeżeli zezwoli na to właściwy organ, w pobliżu znajdują się takie miejsca i urządzenia, które posiadają odpowiednie zezwolenia. Jak zasadnie wskazał [...]WLW, skarżąca nie posiadała zgody na stosowanie odstępstwa od wymogu posiadania wydzielonych miejsc do celów czyszczenia, mycia i dezynfekcji środków transportu zwierząt gospodarskich. Stąd za niespełnienie wymagania określonego

w ww. przepisie rozporządzenia nr 853/2004 organ odwoławczy wymierzył skarżącej karę pieniężną w minimalnej wysokości [...] zł uznając, że brak powyższej zgody stanowił minimalne zagrożenie dla bezpieczeństwa żywności. Powyższe naruszenie jest spenalizowane w § 1 pkt 11 rozporządzenia, który przewiduje karę pieniężna

w wysokości od 500 zł do 10.000 zł za niespełnienie wymagań określonych

w rozporządzeniu nr 853/2004 w załączniku III, jeżeli stanowi ono zagrożenie dla zdrowia publicznego.

Z treści art. 4 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 852/2004 wynika, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze, gdzie właściwe, przyjmują szczególne środki higieny, m.in. zgodność z kryteriami mikrobiologicznymi dla środków spożywczych. Za niespełnienie tych wymagań organ odwoławczy wymierzył skarżącej karę pieniężną

w wysokości [...] zł, co stanowi minimalny próg kary, określony w § 1 pkt 8 rozporządzenia (górna granica to 33.000 zł).

Z treści zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skargi, wynika wyjaśnienie spółce, że ustalając wysokość kar pieniężnych organ odwoławczy wziął pod uwagę zakres, rodzaj stwierdzonych uchybień oraz ich potencjalny wpływ na bezpieczeństwo produkowanej w zakładzie żywności, mając jednocześnie na względzie ich dotkliwość dla podmiotu i odstraszający charakter na przyszłość. Zdaniem Sądu, [...]WLW uzasadnił wyczerpująco, czym kierował się, wymierzając kary pieniężne za naruszenie poszczególnych wymagań weterynaryjnych, dlaczego kara została nałożona w takiej właśnie wysokości i dokonał prawidłowej oceny okoliczności mających znaczenie dla rozpoznawanej sprawy.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powiązał konkretne ustalenia poczynione w trakcie kontroli w zakładzie skarżącej z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz należycie uzasadnił, że opisane nieprawidłowości stanowią naruszenie prawa, dające podstawy do wymierzenia kar pieniężnych. Prawidłowo zatem [...]WLW zastosował przepisy postępowania, określone w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Dlatego zarzuty skargi dotyczące naruszenia ww. przepisów nie zasługują na uwzględnienie.

W związku z powyższym Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania czy też prawa materialnego, które skutkowałyby uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.