Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 944/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 11 maja 2011 r. znak [...] (nr [...]) Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu trzech budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] na działkę [...] obr. [...] przy ul. K. w K. oraz budowie drogi wewnętrznej na działkach nr [...], [...], [...] obręb j w.

Decyzją z dnia 4 lipca 2013 r. ([...]) na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego dla M. O..

Decyzją z dnia 9 października 2013 r. ([...]) na podstawie art. 28, 36 a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 4 lipca 2013 r. i zatwierdził projekt budowlany zamienny.

Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2013 r. (data wpływu 27 grudnia 2013 r.) J. M. wystąpił do Prezydenta Miasta o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2011 r. o warunkach zabudowy ([...]) z uwagi na uchwalenie i wejście w życie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]".

Podał, że sprzeczność inwestycji wskazanej w ww. decyzji z planem miejscowym była znana organowi administracji od lipca 2005 r., kiedy to przystąpiono do sporządzenia planu miejscowego dla obszaru "[...]". Plan ten uchwalono w dniu 5 grudnia 2007 r. i obowiązywał do 9 listopada 2009 r., ogłoszenie o przystąpieniu do przystąpienia uchwalenia obecnie obowiązującego planu "[...]" opublikowano zaś w dniu 2 grudnia 2011 r.

Wskazał wnioskujący, że w dniu 4 lipca 2013 r. wydana została decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, dla trzech budynków wielorodzinnych wraz z parkingami podziemnymi o średniej wysokości 14, 5 m, natomiast w dniu 11 września 2013 r. (uchwala nr LXXXI/1239/13) uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]", zawierający w § 29 pkt 6 a zakaz sytuowania na terenie objętym planem budynków wyższych niż 11 metrów. J. M. podniósł, że do chwili wejścia w życie miejscowego planu "[...]" inwestor nie dysponował zezwoleniem na wycinkę znajdujących się na terenie inwestycji ponad 200 drzew; decyzja WZ i pozwolenie na budowę nie były ostateczne, gdyż nadal toczy się postępowanie odwoławcze; do chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" inwestor nie dysponował i nadal nie dysponuje dostępem do drogi publicznej; do dnia wejście w życie ww. planu miejscowego inwestor nie rozpoczął żadnych prac przygotowawczych w rozumieniu art. 41 ust. 2 prawa budowlanego, gdyż teren był zalesiony.

Wedle wnioskującego decyzja WZ stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa. Prowadzona inwestycja jest niedopuszczalna, sprzeczna z decyzja WZ oraz "Prognozą oddziaływania na środowisko z marca 2013 r.".

Postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r. ([...]) na podstawie art. 61 a w zw. z art. 28 kpa Prezydent Miasta odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2011 r.

Wskazał organ, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może zostać wszczęte bądź z urzędu, bądź na wniosek strony. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa szczegółowo kręgu podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji ustającej warunki zabudowy w trybie art. 162 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym zastosowanie znajdzie art. 61 § 1 kpa stanowiący, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast organ administracji jest zobowiązany zbadać, czy wniosek złożyła strona postępowania (por. VI SA/Wa 1639/04). Gdy żądanie wszczęcia postępowanie zostaje wniesione nie przez stronę postępowania lub z innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Podał organ, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stronami postępowania są wnioskodawcy, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na których ma być realizowana inwestycja jak również właściciele i użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie mogą być osoby, których działki nie graniczą bezpośrednio z inwestycją (por. II SA/Kr 1757/96). J. M. nie był wnioskodawcą ani stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 11 maja 2011 r., która stała się ostateczna dnia 14 czerwca 2011 r. Zasadne jest więc wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania. Niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania na wniosek złożony przez podmiot nieuprawniony.

Prezydent Miasta wyjaśnił, że odmowa wszczęcia postępowania z przyczyn formalnych nie wyklucza rozważenia przez organ, do którego wpłynął wniosek możliwości wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji z urzędu, traktując wniosek podmiotu nieposiadającego legitymacji do jego złożenia, jako sygnał do wszczęcia postępowania przez organ z własnej inicjatywy.

W niniejszej sprawie w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy z dnia 11 maja 2011 r. wydana została decyzja Prezydenta Miasta z dnia 4 lipca 2013 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, która stała się ostateczna z dniem 19 lipca 2013 r. Zaistniały więc przesłanki przewidziane w przepisie art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie stwierdza się wygaśnięcia decyzji WZ w sytuacji wejścia w życie planu, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, jeżeli wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Na ww. postanowienie J. M. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie: art. 61a kpa poprzez: przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji WZ podczas gdy skarżący posiada przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, pominięcie obowiązku wszczęcia postępowania z urzędu oraz poprzez rozpoznanie merytoryczne sprawy przy jednoczesnym wydaniu postanowienia o charakterze formalnym; naruszenie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 162 §1 pkt 1 kpa poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji gdy istniały podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" oraz przy jednoczesnym braku istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji przy ul. K.; naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania podczas gdy zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości należącej donoszącego zażalenie; naruszenie art. 28 kpa poprzez błędne przyjęcie, że żalącemu się nie przysługuje przymiot strony postępowania, podczas gdy jako właściciel sąsiedniej nieruchomości posiada on interes prawny w uczestniczeniu jako strona postępowania; naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące zbadanie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie że teren inwestycji nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością należąca do żalącego się, pominięcie okoliczności, że planowany zjazd z działki nr [...] na działkę drogową o nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. K. znajduje się w bezpośrednim położeniu z nieruchomością wnoszącego zażalenie i stanowi dojazd do jego nieruchomości i pozostałych domów położonych przy tej ulicy; naruszenie art. 10 i 8 kpa poprzez wydanie kwestionowanego postanowienia; naruszenie art. 107 §3 kpa w zw. z art. 11 w zw. z art. 8 kpa poprzez sformułowanie uzasadnienia postanowienia w sposób niepełny, bez wyjaśnienia okoliczności którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, pominiecie okoliczności, że inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przed wejściem w życie planu miejscowego "[...]".

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. ([...]) na podstawie art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), art. 61 a w zw. z art. 28 i 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy podał co następuje:

Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Postępowanie może być podjęte z urzędu lub na wniosek podmiotu legitymowanego. Uprawnionym do żądania wszczęcia przedmiotowego postępowania jest bowiem podmiot mający interes prawny w sprawie. W niniejszej sprawie są to - co do zasady – strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy.

J. M. nie uczestniczył w charakterze strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją bowiem w toku postępowania ustalono, że realizacja planowanej inwestycji nie naruszy prawnie chronionych interesów właścicieli działek nr nr [...] i [...], obręb [...] [...]. Nie ma zatem uzasadnienia dla przyjęcia, że jest on legitymowany do żądania podjęcia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji. Gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostanie wniesione przez osobę niebędąca stroną postępowania – organ administracji publicznej winien wydać postanowienie na podstawie art. 61 a §1 kpa o odmowie wszczęcia postępowania, co też uczynił organ I instancji.

Na powyższe rozstrzygnięcie J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

Rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 162 §1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta w sytuacji gdy istniały podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na wejście w życie w dniu 11 październiki 2013 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" oraz przy jednoczesnym braku istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która weszła w życie 24 października 2013 r.; naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania podczas gdy ustalenie warunków zabudowy wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości z nią sąsiadującej należącej do skarżącego; naruszenie art. 28 kpa poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania, podczas gdy skarżący jako właściciel sąsiedniej nieruchomości ma interes prawny w uczestniczeniu w nim jako strona, bowiem zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego wprowadzać będzie ograniczenia dla przyszłego zagospodarowania nieruchomości z nią sąsiadujących, w tym nieruchomości należącej do skarżącego; naruszenie art. 138 §1 pkt 1 kpa poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy skarżący posiadał przymiot strony postępowania jako właściciel nieruchomości położonej w strefie oddziaływania planowanej inwestycji oraz w sytuacji przyjęcia , że skarżący nie ma przymiotu strony poprzez nie stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z urzędu; naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące zbadanie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy poprzez błędne przyjęcie, że teren objęty planowaną inwestycją nie znajduje się w bezpośrednim położeniu z nieruchomością skarżącego, a w konsekwencji bezpodstawne pominięcie, iż nieruchomość skarżącego nie znajduje się w strefie oddziaływania planowanego obiektu jak i pominięcie okoliczności, że planowany zjazd z działki [...] na działkę drogową o nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. K. znajduje się w bezpośrednim położeniu z nieruchomością skarżącego i stanowi dojazd do nieruchomości skarżącego; naruszenie art. 10 i 8 kpa poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, co skutkowało naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; naruszenie art. 107 §3 kpa w zw. z art. 8 kpa naruszenie art. 107 §3 kpa w zw. z art. 11 w zw. z art. 8 kpa poprzez sformułowanie uzasadnienia postanowienia w sposób niepełny, bez wyjaśnienia okoliczności którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia, pominiecie okoliczności, że inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przed wejściem w życie planu miejscowego "[...]".

Nadto skarżący podał co następuje:

Nawet gdyby przyjąć, że skarżący nie jest stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ miał obowiązek stwierdzić wygaśnięcie decyzji WZ zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 162 kpa. Ponadto podmiotem legitymowanym do wszczęcia procedury wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie jest wyłącznie strona postępowania zakończonego decyzją WZ, ale podmiot mający interes prawny w sprawie, a takim jest skarżący.

Ustalenia planu miejscowego są odmienne od ustaleń zawartych w decyzji z dnia 11 maja 2011 r. Zgodnie bowiem z § 29 ust. 5 pkt a miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" zakazano sytuowania na terenie objętym decyzją WZ (oznaczonym w planie symbolem M.8) budynków wielorodzinnych, a także ustalono, iż wysokość zabudowy nie może przekraczać dla budynków mieszkalnych 11 metrów, a dla pozostałych odpowiednio 6 i 4 metrów. Natomiast przedmiotowa decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotyczy budowy trzech budynków wielorodzinnych wraz z parkingami podziemnymi o średniej wysokości 14, 5 metra.

Decyzja z dnia 9 października 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę nie była ostateczna w dniu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", stała się ostateczna po wejściu w życie ww. planu, w dniu 24 października 2013 r., Skoro inwestor nie dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę przed wejściem w życie planu, decyzja WZ na podstawie której otrzymał pozwolenie na budowę wygasła zgodnie z przepisem art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopuszcza się bowiem współistnienie jako podstawy procesu inwestycyjnego decyzji o ustaleniu warunków zabudowy tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są identyczne z tymi, które wynikają z planu. W niniejszej sprawie merytoryczne ustalenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 11 maja 2011 r. różniły się od merytorycznych postanowień planu "[...]".

W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stroną jest każdy podmiot, który wykaże istnienie w stosunku do niego przesłanek wskazanych w art. 28 kpa. W niniejszej sprawie istnieją przesłanki do przyznania skarżącemu statusu strony postępowania ze względu na posiadany interes prawny, gdyż mieszka i dysponuje tytułem prawnym do budynków i gruntów znajdujących się w strefie i w sąsiedztwie oddziaływania planowanego obiektu. O interesie prawnym nie decyduje bowiem to czy dwie działki ze sobą graniczą, lecz to że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania drugiej (por. II OSK 2331/10, II OSK 1017/12). Nadto obsługa komunikacyjna zamierzenia inwestycyjnego planowana jest poprzez ul. K. stanowiącej pas pieszo-jezdny służący skarżącemu i pozostałym mieszkańcom jako dojazd do ich nieruchomości. Nieruchomość, którą dysponuje inwestor nie posiada też właściwego uzbrojenia terenu np. przyłącza wody, gazu, kanalizacji oraz energii elektrycznej. Doprowadzenie ich do terenu inwestycji spowoduje kolejne uciążliwości dla skarżącego i pozostałych mieszkańców.

Niezależnie od powyższego Prezydent Miasta miał obowiązek wszcząć postępowanie z urzędu, traktując wniosek skarżącego jako "sygnał w sprawie". Skarżący jako właściciel działek nr [...] i [...] znajdujących się w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z art. 28 kpa posiada więc przymiot strony. Organ zaś nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy w tej kwestii i naruszył art. 77 i 77 kpa, a w konsekwencji art. 6 a kpa poprzez bezpodstawna odmowę postępowania (por. II OSK 2331/10, II OSK 1792/09). Art. 61 a kpa znajduje bowiem zastosowanie w sytuacjach ewidentnych, kiedy z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpi podmiot, który nie ma własnego interesu prawnego i na taki interes prawny nawet się nie powołuje, nie wskazując nawet na żadną okoliczność mogącą przemawiać za tym, że przysługuje mu przymiot strony. Organy I i II instancji przedwcześnie przyjęły, że skarżący nie posiada przymiotu strony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę, lub dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Nie stwierdza się jednak wygaśnięcia, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przywołany przepis zakłada, że postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w warunkach nim określonych wszczynane jest co do zasady z urzędu. Regulacja ta nie wyklucza wszczęcia takiego postępowania i w konsekwencji wydania decyzji o wygaśnięciu na wniosek osoby trzeciej. Warunkiem jednak wszczęcia takiego postępowania, podobnie jak i wszczęcia każdego innego postępowania administracyjnego, jest legitymowanie się przez wnioskującego interesem prawnym. Ten zaś, wobec braku odrębnej regulacji, badany jest w nawiązaniu do treści art. 28 kpa.

Postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej jest postępowaniem nadzwyczajnym, co do zasady zatem krąg jego uczestników odpowiadać winien kręgowi uczestników postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Osoba, która nie była stroną postępowania zwyczajnego staje się stroną postępowania nadzwyczajnego tylko wtedy, kiedy wykaże swój prawny interes.

Skarżący nie uczestniczył w postępowaniu zakończonym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a swój interes prawny we wszczęciu postępowania o stwierdzenie jej wygaśnięcia wywodzi z prawa własności nieruchomości położonej w pobliżu zamierzonej inwestycji. W taki sam sposób skarżący wywodził swój interes domagając się stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia 11 maja 2011 r. Także i w tamtej sprawie organ odmówił wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, a skarga J. M. na to negatywne postanowienie została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2013 r. sygn.. akt II SA/Kr 619/13. Sąd rozpoznający sprawę w zupełności podziela wszystkie argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu w/w wyroku. Argumenty te, jako służące wykazaniu braku po stronie skarżącego interesu prawnego we wszczęciu postępowania nadzwyczajnego wprost odnieść można do sprawy niniejszej.

Stwierdzić więc trzeba, że trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że skarżący J. M. nie ma przymiotu strony w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 11 maja 2011 r. ustalającej warunki zabudowy dla zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi na działkach [...], [...] obręb [...] wraz z budową zjazdu z działki nr [...] na działkę [...] obręb [...] przy ul. K. w K. oraz budową drogi wewnętrznej na działkach nr [...], nr [...], nr [...].

Skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Działki skarżącego nie graniczą bezpośrednio z działkami objętymi decyzją ustalająca warunki zabudowy, są od nich oddzielone droga publiczną - ulicą K..

Skarżący nie został uznany przez organ I instancji za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i nie skierowano do niego decyzji z 11 maja 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odwołując się do treści art. 28 kpa, prawidłowo wywiodło, że zakres oddziaływania przyszłej inwestycji, polegającej na budowie domów mieszkalnych, nie obejmuje nieruchomości skarżącego. Przymiot strony w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na interesie prawnie chronionym, którego dotyczyłoby dane postępowanie. Najczęściej interes ten wywodzony jest, tak jak to ma miejsce także i w tej sprawie, z ingerencji w prawo własności bądź w jedno z uprawnień pochodnych z prawa własności, np. prawa do zabudowy bądź zagospodarowania nieruchomości. Sam skarżący, poza ogólnymi wywodami dotyczącymi zakresu oddziaływania, nie wskazuje, w jaki konkretny sposób ograniczone zostało zagospodarowanie jego działek. Strefa oddziaływania danej inwestycji, której parametry są ustalane w decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie może być wyznaczana dowolnie i powinna obejmować tylko te działki, co do których ograniczony zostanie zakres lub sposób wykonywania praw rzeczowych. Takie zagrożenia ograniczenia w odniesieniu do działek skarżącego nie wynikają z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 maja 2011 r., zważywszy zwłaszcza na wysokość zamierzonej zabudowy (11m) i wyznaczoną linię zabudowy odległa o 7,2 m od działki drogowej stanowiącej ulicę K..

To, że po wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzający dalej idące ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, dla którego warunki ustalono, nie zmienia statusu prawnego skarżącego. Niezmienione pozostają relacje "rzeczowe" pomiędzy nieruchomością skarżącego a terenem inwestycji, a dążenie skarżącego do wyeliminowania decyzji ostatecznej dyktowane jest w istocie interesem faktycznym.

Brak po stronie skarżącego legitymacji do wszczęcia postępowania oczywiście uzasadniał wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 kpa.

Przywoływane w skardze zarzuty odnoszące się do meritum sprawy nie mogą w ogóle być rozpoznane. Poza granicami rozpoznawanej sprawy pozostaje to, czy rzeczywiście przepis art. 162 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winien mieć zastosowanie w stosunku do decyzji z 11 maja 2011 r. Tych okoliczności organ nie badał i nie może ich obecnie badać Sąd administracyjny. Nie mieści się też w granicach rozpoznawanej Sądu wskazywanie na ewentualną potrzebę, czy konieczność wszczęcia postępowania nadzwyczajnego z urzędu.

Mając powyższe na względnie skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.