Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 549/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 stycznia 2002 roku do Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w O. wpłynęło podanie T. M. zawierające wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Do wniosku T. M. załączył zeznania świadków potwierdzające jego pracę w gospodarstwie rolnym rodziców.

Decyzją z dnia [..] Nr [..] Starosta [..] działając na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994r. (Dz.U. Nr 6 poz. 56 z 2001 r. z późń. zm.) orzekł o nie przyznaniu świadczenia przedemerytalnego T. M. od dnia 22 stycznia 2002 roku.

Od decyzji tej T. M. wniósł odwołanie wnosząc o jej uchylenie i przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na fakt, iż wnioskodawca został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 28 lutego 2001 roku jego uprawnienia do świadczenia emerytalnego winny być rozpatrywane na podstawie art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 roku w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (...), ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (...)(Dz.U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1793). Zgodnie z tym przepisem świadczenie przedemerytalne wg zasad obowiązujących do dnia 31 grudnia 2001 roku nabywają osoby, które zerejestrowały się i spełniły warunki do jego nabycia. Do dnia 31 grudnia 2001 roku świadczenie przedemerytalne mógł nabyć mężczyzna, który złożył stosowny wniosek oraz:

1) ukończył 63 lata i posiada minimalny okres uprawniający do emerytury, lub

2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończył 60 lat oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnął okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, z powodu niewypłacalności pracodawcy osiągnął okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 39 lat.

Mając na uwadze fakt, iż organ rozstrzygnął wniosek T. M.

na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji organ

odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzje w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [..] decyzją z dnia [..] roku Nr [..], działając na podstawie

art. 6 pkt 6 lit.b. art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 14 grudnia 1994r. (teksy jedn. Dz,U. Nr 6 poz. 56 z 2001 r. z późń.zm.), art. 11 ust. 2 i art. 12 ustawy o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa(...) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(...)(Dz.U. Nr 154 poz. 1793 z 17.12.2001) w związku z art. 104 kpa orzekł o nie przyznaniu świadczenia przedemerytalnego od dnia 22 stycznia 2002 roku.

W uzasadnieniu organ orzekający stwierdził, że rozpatrując wniosek T. M. w aspekcie spełnienia przesłanek do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, zgodnie z przepisami obowiązującymi do dnia 31 grudnia 2001 roku mając na uwadze ustalony w sprawie staż pracy wynoszący 39 lat 5 miesięcy i 4 dni oraz uwzględniając datę rejestracji 28 lutego 2001 roku nie ma podstaw do przyznania wnioskodawcy żądanego świadczenia przedemerytalnego.

Zgodnie bowiem z treścią obowiązującego do dnia 31 grudnia 2001 roku art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługiwało na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia(...).

W świetle obowiązującego w dniu rejestracji T. M. art. 37k ust. 1 cytowanej ustawy świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub

2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa(...) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(...)(Dz.U. Nr 154 poz. 1793 z 2001) osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach.

Z uwagi na fakt, ze T. M. nie spełnił warunków wymaganych w dniu rejestracji do przyznania świadczenia przedemerytalnego, świadczenia tego nie przyznano.

W dniu 25 czerwca 2003 roku T. M. złożył do Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w O. podanie o wznowienie postępowania w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych i przyznanie z dniem 31 grudnia 2001 roku zasiłku przedemerytalnego. Do podania wnioskodawca załączył zeznania świadków potwierdzające pracę w gospodarstwie rolnym rodziców. Jednocześnie T. M. stwierdził, że reszta dokumentów jest w posiadaniu PUP w O.

Decyzją z dnia [..] Nr [..] Starosta O. działając na podstawie art. 149 § 3 kpa orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych i przyznania świadczenia przedemerytalnego.

Decyzją Wojewody [..] z dnia [..] Nr [..] powyższa decyzja została uchylona w całości , a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ I instancji po otrzymaniu pisma z dnia 25 czerwca 2003 roku nie wyjaśnił rzeczywistych intencji wnioskodawcy, a wniosek rozpatrzył jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie świadczenia przedemerytalnego mimo, że T. M. wnosił o przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Organ odwoławczy zalecił zbadanie charakteru pisma złożonego przez T. M. i jednoznaczne wyjaśnienie, czy wniosek ten należy traktować jak wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego czy też o wznowienie postępowania w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych i przyznanie świadczenia przedemerytalnego.

W piśmie wyjaśniającym z dnia 4 listopada 2003 roku T. M. oświadczył, że jego wniosek z dnia 25 czerwca 2003 roku dotyczył wznowienia postępowania w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego do którego zalicza się pracę w gospodarstwie rolnym.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienie Starosta [..] decyzją z dnia [..] Nr [..] działając na podstawie art. 149 § 3 kpa orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych i przyznania świadczenia przedemerytalnego uznając, że nie zachodzą przesłanki z art. 145 § 1 kpa oraz, że nie zostały naruszone przepisy art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. Nr 58 poz. 514 z 2003 r.).

Mocą decyzji z dnia [..] Nr [..] Wojewoda [..] uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z uzasadnienie tej decyzji wynika, że ocena przyczyn wznowienia postępowania następuje po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie jest niedopuszczalna. Rozstrzygając ponownie przedmiotowa sprawę organ I instancji winien wznowić postępowanie w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, ustalić jakie dokumenty T. M. dołączył do wniosku z dnia 25 czerwca 2003 roku oraz czy dokumenty te skarżący składał wcześniej, jeżeli tak to w jakim dniu. Wyjaśnienie wskazanych okoliczności umożliwi dokonanie prawidłowej oceny, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Mając powyższe na uwadze Starosta [..] postanowieniem z dnia [..]Nr [..] działając na podstawie art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 kpa wznowił postępowanie w sprawie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu podniesiono, że do wniosku z dnia 25 czerwca 2003 roku T. M. załączył kserokopie zeznań świadków potwierdzające jego pracę w gospodarstwie rolnym rodziców.

Decyzją z dnia [..] Nr Starosta [..] działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa orzekł o odmowie uchylenia decyzji z dnia 22 kwietnia 2002 roku Nr [..] w sprawie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego od dnia 22 stycznia 2002 roku z powodu stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa.

W uzasadnieniu organ orzekający opisał stan faktyczny w sprawie i dotychczasowy przebieg postępowania. Odnosząc się do kwestii merytorycznej stwierdzono, że do pisma z dnia 25 czerwca 2003 roku T. M. dołączył kserokopie zeznań świadków potwierdzające pracę w gospodarstwie rolnym rodziców w następujących okresach: od 14.07.1961r. do 20.10.1965r., od 20.10.1967r. do 04.02.1968r., od 01.03.1970r. do 20.08.1971r., od 28.11.1971r. do 09.07.1972r., od 01.03.1981r. do 03.05.1981r.

Powyższe dokumenty T. M. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 22 stycznia 2002 roku zwracając się z prośbą o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Wówczas uwzględniając powyższe dokumenty Starosta [..] po przeliczeniu okresu uprawniającego do emerytury orzekł o nie przyznaniu świadczenia przedemerytalnego od dnia 22 stycznia 2002 roku.

Złożone w dniu 25 czerwca 2003 roku kserokopie zeznań świadków nie wniosły nic nowego do sprawy, tym samym nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji z powodu braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa.

W odwołaniu od powyższej decyzji T. M. podnosząc naruszenie art. 77, 80, 107 i 145 § 1 kpa wniósł o jej uchylenie. Zarzucił organowi orzekającemu, że mało wyczerpująco przeprowadził postępowanie w kierunku zbadania przesłanek wznowienia postępowania. Wyjaśnił, że składając świadectwa pracy i zeznania świadków potwierdzające prace w gospodarstwie rolnym rodziców wiedział, że może ubiegać się o świadczenie przedemerytalne. PUP w O. ustosunkował się do tych dokumentów, a część dokumentów zagubił. Dodatkowo podniósł, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 kpa z powodu braku uzasadnienia faktycznego i prawnego. W ocenie odwołującego w dniu rejestracji posiadał 39 lat, 5 miesięcy i 4 dni stażu pracy co na koniec 2001 roku dawało mu ponad 40 lat stażu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego.

W toku postępowania odwoławczego w dniu 18 marca 2004 roku T. M. pouczony o odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 § 1 Kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań oświadczył, że Urząd Pracy zagubił jego świadectwa pracy z następujących zakładów pracy: PKS K, PKS [..], Przedsiębiorstwa "A" oraz Zakładów B i musiał złożyć te dokumenty ponownie w styczniu 2002 roku.

Wojewoda [..] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [..] r. (data została sprostowana postanowieniem z dnia [..] ) Nr [..]., działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 145, art. 149, art. 151 kpa utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że analiza stanu faktycznego w sprawie oraz zastosowanych przepisów prawa pozwala na stwierdzenie, że w postępowaniu przed organem I instancji nie doszło do naruszenia prawa mogącego uzasadniać konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji zgodnie z wnioskiem strony wznowił postępowanie i przeprowadził postępowanie co do przyczyn wznowienia. W tym wypadku mając na uwadze okoliczności na które powoływał się odwołujący wywnioskowano, że ewentualną przyczyną wznowienia mógł być art. 145 §1 pkt 5 kpa. W toku postępowania ustalono, ze dokumenty na które powoływał się T. M. we wniosku z dnia 25 czerwca 2003 roku o wznowienie postępowania, tj. zeznania świadków potwierdzające jego pracę w gospodarstwie rolnym rodziców były już załącznikiem podania z dnia 22 stycznia 2002 roku o przyznanie świadczenia emerytalnego i były uwzględnione przy obliczaniu okresu uprawniającego do emerytury. Bezpodstawnym jest także zarzut zagubienia przez PUP w O. dokumentów, o których mowa w oświadczeniu złożonym w dniu 18 marca 2004r, bowiem dokumenty te znajdują się w aktach sprawy. W tej sytuacji nie można uwzględnić faktu, że skarżący zasadnie wystąpił o wznowienie postępowania uznając, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydal decyzję. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, zważywszy, że przedmiotem postępowania była analiza przesłanek wznowienia postępowania i zasadności wniosku skarżącego złożonego w tym przedmiocie. Stwierdzając, brak przesłanek z art. 145 § 1 kpa organ nie rozpatrywał sprawy merytorycznie. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy orzekł jak w sentencji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, że decyzja Wojewody [..] jest wydana [..], a utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji z dnia [..]. Skarżący stwierdza, że kwestią niewyjaśnioną w jego sprawie jest ponowne przeliczenie stażu pracy według stanu na dzień 31 grudnia 2001 roku. Podnosi, że w dniu rejestracji uwzględniono staż pracy w wysokości 20 lat i 11 miesięcy. Tymczasem uwzględniając wszystkie dokumenty dotyczące okresów zatrudnienia skarżącego łącznie z pracą w gospodarstwie rolnym rodziców jego staż pracy wynosił 39 lat 5 miesięcy i 4 dni co na dzień 31 grudnia 2001 roku dawało ponad 40 lat. W jego ocenie brak jest w zaskarżonej decyzji szczegółowego odniesienia się organów do powyższych zarzutów, co uzasadnia wniesienie skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego daty wydania decyzji wyjaśniono, że kwestia ta została sprostowana postanowieniem z dnia [..] Nr [..], a błąd był wynikiem oczywistej omyłki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Jak wynika z dokumentów przedmiotowej sprawy w dniu 22 stycznia 2002 roku T. M. wystąpił do Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w O. z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Do wniosku załączył zeznania świadków potwierdzające jego pracę w gospodarstwie rolnym rodziców, świadectwa pracy dokumentujące okres zatrudnienia w PKS K., PKS [..], w Przedsiębiorstwie A oraz Zakładach B – we wskazanych w tych dokumentach okresach.

Uwzględniając wszystkie okresy zatrudnienia T. M. (urodzonego [..].) tj. wynikające z przedłożonych w dniu rejestracji (28 lutego 2001 r.)oraz w dniu 22 stycznia 2002 roku dokumentach, mając na uwadze okresy w jakich pracował w gospodarstwie rolnym rodziców oraz biorąc pod uwagę okres odbywania służby wojskowej jak również okres pozostawania na zasiłku chorobowym organ administracji ustalił staż pracy T. M. na 39 lat 5 miesięcy i 4 dni. W tej sytuacji mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa wynikające z art. 37 k i 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 roku o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa(...) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(...)(Dz.U. Nr 154 poz. 1793 z 2001) organ stwierdził brak przesłanek do uwzględnienia żądania, czemu dał wyraz w decyzji Nr [..] z dnia [..] Obowiązujące i zastosowane przez organ I instancji przepisy przewidywały, że, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury ( skarżący nie spełniał kryterium wieku) lub

2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury (skarżący nie spełniał kryterium wieku), lub

3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn (skarżący został wprawdzie zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ale do dnia rozwiązania stosunku pracy nie spełniał kryterium 40-letniego stażu pracy, bowiem w dniu rozwiązania stosunku pracy tj. 31 sierpnia 2000 roku nie legitymował się takim stażem, co sam stwierdza pisząc, że na dzień rejestracji, tj. 28 lutego 2001 r. posiadał 39 lat, 5 miesięcy i 4 dni pracy), lub

4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 137, poz. 887 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550), (skarżący nie spełniał kryterium okresu uprawniającego do emerytury, nie spełnione były również przyczyny rozwiązania stosunku pracy określone w tym przepisie).

Ustalony w sprawie stan faktyczny w konfrontacji z obowiązującym stanem prawnym nie dawał więc podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla strony.

Wobec nie złożenia przez T. M. odwołania powyższa decyzja stała się ostateczna.

W dniu 25 czerwca 2003 roku T. M. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych i przyznania z dniem 31 grudnia 2001 roku zasiłku przedemerytalnego. Do wniosku, jak wynika z jego treści T. M. załączył zeznania świadków potwierdzające jego pracę w gospodarstwie rolnym rodziców oraz stwierdził, że reszta dokumentów jest w posiadaniu PUP w O.

W wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono, że wniosek skarżącego z dnia 25 czerwca 2003 roku należy traktować jak wniosek o wznowienie postępowania w sprawie przyznania świadczenia przedemerytalnego do którego zalicza się pracę w gospodarstwie rolnym.

Popełnione w trakcie postępowania błędy proceduralne organu I instancji zostały ostatecznie wyeliminowane przez organ odwoławczy. W konsekwencji przy rozpatrywaniu wniosku strony organ prawidłowo wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzja odmawiającą przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W świetle zaś art. 149 § 1 i § 2 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Analizując wniosek strony należy uznać, że PUP w O., który w tym wypadku zgodnie z art. 150 § 1 kpa był właściwy do wznowienia postępowania, bowiem to decyzja tego organu była decyzją ostateczną, miał prawo wnioskować, że strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5. Artykuł ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydal decyzję. Powołując się bowiem w swoim wniosku na zeznania świadków skarżący wskazywał, że to właśnie te dowody wyszły na jaw, nie były znane organowi w dniu wydania decyzji i były istotne w sprawie. W swoim wystąpieniu napisał, że reszta dowodów jest w posiadaniu PUP w O..

W trakcie postępowania przeprowadzonego w wyniku złożonego wniosku o wznowienie postępowania organ I instancji na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie ustalił, że dowody na które powołuje się strona były znane organowi w dniu wydania decyzji o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Przedmiotowe dokumenty skarżący złożył bowiem 22 stycznia 2002 roku do wniosku o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. W tym miejscu Sąd stwierdza, że w aktach sprawy znajdują się zeznania świadków W. A. Antoniego i B. M. opatrzone datą wpływu 22 stycznia 2002 roku potwierdzające pracę w gospodarstwie rolnym rodziców w następujących okresach: od 14.07.1961r. do 20.10.1965r., od 20.10.1967r. do 04.02.1968r., od 01.03.1970r. do 20.08.1971r., od 28.11.1971r. do 09.07.1972r., od 01.03.1981r. do 03.05.1981r.

Bezpodstawny okazał się również zarzut strony zagubienia dokumentów świadczących o jego pracy w PKS K., PKS [..], w Przedsiębiorstwo A oraz Zakładach B wszystkie te dokumenty były również załączone i uwzględnione przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, o czym świadczy data wpływu 22 stycznia 2002r., widniejąca na tych dokumentach.

Mając więc na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ I instancji słusznie uznał, że nie została spełniona wskazana przesłanka stąd w świetle art. 151 § 1 pkt 1 kpa brak jest jednocześnie podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej odmawiającej skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego. Skoro organowi wydającemu w dniu decyzje Nr [..] o odmowie prawa do świadczenia przedemerytalnego znane były wskazane we wniosku z dnia 25 czerwca 2003 roku o wznowienie postępowania dowody, bowiem m.in. na ich podstawie organ ustalił staż skarżącego wynoszący 39 lat, 5 miesięcy i 4 dni (o czym świadczy treść decyzji z dnia 22 kwietnia 2002 roku) - to za bezpodstawny należy uznać zarzut skarżącego , że "nie jest zatem prawdą, że organ I instancji był w posiadaniu moich dokumentów gdyż nie uznawał mojego stażu 39 lat, 5 miesięcy i 4 dni, lecz podnosił, że posiadam tylko 20 lat i 11 miesięcy pracy".

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a.

Wprawdzie skarżący w sowim wniosku nie wskazał konkretnie, że chodzi o przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, to analiza wniosku skarżącego oraz treści pozostałych enumeratywnie wyliczonych przyczyn wznowienia postępowania nie pozostawia wątpliwości, że organy rozpatrywały wniosek skarżącego w oparciu o prawidłową podstawę wznowienia wskazaną właśnie w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Należy podkreślić, że przedmiotowa sprawa była rozpatrywana przez organy administracji – zgodnie z wnioskiem strony - w trybie wznowienia postępowania. Jest to nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznych, przewidujący możliwość wznowienia postępowania na podstawie ściśle określonych w art. 145 § 1 kpa i 145a przyczyn wznowienia postępowania. W tym postępowaniu organy administracji w pierwszej kolejności badają, czy zachodzą przesłanki wynikające z art. 145 § 1 określającego podstawy wznowienia. Negatywne wnioskowanie w tym zakresie jest wystarczającą podstawą odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, co oznacza, że w sytuacji gdy organ administracji ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, nie może bowiem nawet w przypadku gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji, uchylić ją w tym trybie. Podstawy wznowienia wyliczone są w KPA wyczerpująco, wyjście poza nie jest rażącym naruszeniem prawa będącym podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (por. B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 5 Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, str.664).

W tym kontekście w ocenie Sądu w uzasadnieniach decyzji organy w sposób wystarczający opisały stan faktyczny ze szczególnym uwzględnieniem faktów które organ uznał za udowodnione w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, a w uzasadnieniu prawnym wyjaśniły podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wbrew zarzutom skarżącego nie dopatrzył się w działaniach organów administracji orzekających w przedmiotowej sprawie naruszenia wskazanych przez T. M. przepisów art. 77, 80, 107 i 145 § 1 kpa ani żadnych innych.

W tej sytuacji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.