Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1329/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  65 ust. 1  pkt 1 i pkt 2, art. 65 ust. 3,  art. 64 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 77, art. 80, art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2012 r. sprawy ze skargi C. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnoty Europejskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

C. I., obywatel I.(dalej: "skarżący"), złożył skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. wydaną w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżący w dniu [...] grudnia 2010 r. wystąpił do Wojewody M., dalej "Wojewoda" z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek skarżący umotywował długoletnim (od 2004 r.) pobytem i wykonywaniem pracy w Polsce.

Wojewoda decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że skarżący spełnia przesłankę nieprzerwanego i legalnego pobytu w Polsce bezpośrednio przed złożeniem wniosku przez okres co najmniej 5 lat. Skarżący nie posiada jednak stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce, a tym samym nie spełnia obligatoryjnej przesłanki art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Od decyzji skarżący złożył odwołanie wnosząc w nim o uchylenie decyzji w całości i ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz błędną interpretację art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W odwołaniu wskazał, że w roku 2010 osiągnął dochód brutto w kwocie 17.481,03 zł, jest zatrudniony w firmie "S.S.S.S." na stanowisku: kierownik ds. handlu zagranicznego i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1800 zł miesięcznie (brutto). Ponadto skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ponosi koszt wynajmu mieszkania w wysokości 250 zł oraz "nie wysyła pieniędzy do kraju pochodzenia". W ocenie skarżącego spełnia on przesłankę warunkującą udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, ponieważ posiada stabilne i regularne źródło dochodu.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, dalej "organ odwoławczy" utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Organ odwoławczy podzielił w niej ocenę Wojewody, iż skarżący spełnia przesłankę nieprzerwanego i legalnego pobytu w Polsce bezpośrednio przed złożeniem wniosku przez okres co najmniej 5 lat.

Odnosząc się do drugiego warunku określonego w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. konieczności posiadania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, po analizie dokumentacji zgromadzonej przez organ I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu, gdyż jego dochód w latach 2007-2009 nie przekraczał minimalnej kwoty określonej zgodnie z art. 65 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten stanowi, iż dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135 poz. 950) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zaś osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 351 zł. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że dochody osiągnięte przez skarżącego w latach 2007-2009 nie osiągnęły określonej przez ustawę kwoty 477 zł na osobę samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, iż wobec skarżącego zachodzi przesłanka z art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którą cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jeżeli nie spełnia warunków określonych w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Organ odwoławczy podkreślił, że z cytowanego przepisu art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że wydane na tej podstawie rozstrzygnięcie nie jest oparte na uznaniu organu administracji publicznej, organ jest bowiem zobowiązany do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE w przypadku zaistnienia określonych w tym przepisie okoliczności.

Od decyzji tej cudzoziemiec złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił błędną interpretację art. 57 ust. 1 pkt 5 i art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz nieuwzględnienie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 80 k.p.a.

Skarżący powtórzył w skardze argumenty podniesione w odwołaniu. Wyjaśnił, że w roku 2010 osiągnął dochód brutto 17.481,03 zł, posiada zatrudnienie w firmie "S.S.S.S.'" na stanowisku kierownik ds. handlu zagranicznego z wynagrodzeniem wynoszącym 1.800 zl brutto miesięcznie, ponosi koszty wynajmu mieszkania w wysokości 250 zł. Ponadto skarżący jest osoba samotną, nikogo nie utrzymuje i nie wysyła pieniędzy do kraju pochodzenia. Skarżący argumentował, że ustawodawca w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zaznaczył iż stały, nieprzerwany pobyt należy rozpatrywać na podstawie ubiegłych pobytów cudzoziemca przez okres 5 lat, natomiast kolejne przesłanki określił wyraźnie w czasie teraźniejszym.

Skarżący dodał, że kryterium posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu stanowi jedną z przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zezwolenia były mu wydawane każdorazowo, co roku na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach, a ostatnia pozytywna decyzja w tej sprawie została wydana [...] grudnia 2010 r. Skarżący wyraził zdziwienie, że w połowie g. organ uznał, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu, a dwa miesiące później ten sam organ uznał, że skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu, mimo że pracuje u tego samego pracodawcy i na takich samych warunkach.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zarzuty zawarte w skardze nie dają podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu oraz posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do art. 64 ust. 4 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1 oraz leczeniem cudzoziemca.

Poza sporem pozostaje fakt spełnienia przez skarżącego przesłanki pozostawania bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat w Polsce. Skarżący nie zgadza się natomiast z dokonaną przez organy administracji oceną przesłanki wskazanej w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, a więc przesłanki uzależniającej pozytywne rozpoznanie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE od posiadania przez skarżącego stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania. W jego ocenie organy administracji powinny oceniać wypełnienie tej przesłanki w świetle aktualnie uzyskiwanych dochodów, co skarżący wywodzi z treści przepisu art. 65 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach zredagowanego w czasie teraźniejszym.

W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisu art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem Sądu spełnienie przesłanki posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, oznacza, że źródło dochodu nie może się zmieniać przez dłuższy czas, w przypadku zmian powinno powracać do równowagi i utrzymywać się na stałym poziomie. Ponadto uzyskiwane dochody powinny być powtarzalne i uzyskiwane w określonych odstępach czasu.

Ustalenie, czy w indywidualnej sprawie cudzoziemiec posiada stabilne i regularne dochody pozwala wnioskować co do możliwości uzyskiwania dochodów w przyszłym okresie. Dokonanie takiej oceny jest możliwe m.in. na podstawie analizy dochodów uzyskiwanych przez cudzoziemca również w przeszłości.

Mając na uwadze powyższe Sąd podziela ocenę dokonaną przez organy administracji i stwierdza, że organy te nie naruszyły zarówno przepisów prawa materialnego tj. art. 65 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach jak i przepisów postępowania administracyjnego (art. 77 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 80 k.p.a.). Stwierdzić należy, że organy zbadały bieżącą sytuację finansową cudzoziemca, która to sytuacja nie jest zła i daje pozytywne prognozy na przyszłość oraz zbadały sytuację finansową z dwóch minionych lat, co umożliwiło organom ustalenie, że źródło przychodów na dzień składania wniosku nie jest stabilne i regularne. Organy zauważyły bowiem, że dochód skarżącego w latach 2007-2009 nie przekraczał minimalnej kwoty przewidzianej przez ustawę o cudzoziemcach, a więc był niższy od wysokości dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy o pomocy społecznej. Organy zwróciły uwagę, że w okresie ostatnich 5 lat poprzedzających złożenie wniosku skarżący uzyskiwał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z tytułu podjętego zatrudnienia. Równocześnie dokonane przez organy wyliczenia i analiza źródeł przychodu wskazały, że dochody osiągnięte przez skarżącego w latach 2007-2009 nie osiągnęły określonej przez ustawę kwoty 477 zł na osobę samodzielnie prowadzącą gospodarstwo domowe. Pozytywne prognozy na przyszłość rokują dochody uzyskane w 2010 r., wyższe od minimalnej kwoty przewidzianej przez ustawę o cudzoziemcach. Aktualnie - zgodnie z treścią umowy o pracę zawartą w dniu [...] września 2010 r. - skarżący otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1800 zł brutto miesięcznie.

Odnosząc się do argumentu , że w sprawie jego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie organ oceniając przesłankę posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu uznał, że skarżący spełnia to kryterium stwierdzić należy, że sprawa o udzielenia zezwolenia na zamieszkanie prowadzona na jest na podstawie odrębnych przepisów prawa i w stanie faktycznym nie znanym Sądowi. Nie jest więc możliwe przeniesienie ustaleń, które organy poczyniły w innej sprawie, na grunt niniejszego postępowania.

W tym stanie rzeczy mając na względzie treść art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.