Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2989/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 165 ust. 7, art. 170 ust. 1 pkt 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej
article: art. 276 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1947
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej
article: art. 107 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II SAB/Op 56/19 w sprawie ze skargi E. C. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 26 września 2019 r. sygn. akt II SAB/Op 56/19, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę E. C. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. w wydaniu decyzji w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, brak przedstawienia skarżącej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby obligował organ do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego. Organ dopełnił tego obowiązku jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, ponieważ adresowane do skarżącej pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z [...] czerwca 2017, nr [...], stanowiło decyzję administracyjną w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącej. Pismo to zawiera wszystkie elementy niezbędne do uznania je za decyzję administracyjną. Biorąc pod uwagę, że celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu przez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej, skarga zdaniem Sądu pierwszej instancji nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną złożyła E. C., zaskarżając wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi na bezczynności organu - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. i niezobowiązanie organu do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącej E. C. w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami, podczas gdy organ pozostawał w stanie bezczynności i nie orzekł o wygaśnięciu stosunku służbowego skarżącej w drodze decyzji, a wyłącznie skierował do skarżącej pisemną informację, niemającą charakteru decyzji administracyjnej,

2. art. 149 § 1a p.p.s.a. przez brak stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy nie budzi wątpliwości konieczność wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza służby celnej, a której podstawą wydania jest przepis art. 170 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.) w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy z dnia 16.11.2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1947 ze zm.) w zw. art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.

3. art. 133 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. wydał decyzję administracyjną, podczas gdy fakt ten nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego uznania istnienia decyzji administracyjnej i oddalenia skargi na bezczynność organu,

4. art. 37 k.p.a. przez uznanie, że organ nie pozostawał w stanie bezczynności podczas gdy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. nie wydał decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącej E. C., a wyłącznie skierował do skarżącej pisemną informację, niemającą charakteru decyzji administracyjnej, co doprowadziło do oddalenia skargi na bezczynność organu,

Ponadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:

5. art. 107 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, a polegające na przyjęciu, że informacja z dnia [...] czerwca 2017 r. skierowana do skarżącej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. stanowi decyzję administracyjną, podczas gdy wydanemu przez organ pismu nie można przypisać waloru decyzji administracyjnej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi co do jej istoty tj. zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącej E. C. w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami. Ponadto wniesiono o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zażądała zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że nie zgadza się z ustaleniem Sądu pierwszej instancji, iż pismo organu z [...] czerwca 2017 r. stanowiło decyzję administracyjną. Pismo to nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego, ani prawnego. Brakuje także wymaganego przez art. 107 k.p.a. pouczenia. Ponadto w ocenie autorki skargi kasacyjnej sam organ stał na stanowisku, że nie prowadził postępowania i nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej. W takim stanie rzeczy skarżąca kasacyjnie twierdziła, że organ nie załatwił sprawy przez rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji administracyjnej, a zatem pozostaje w bezczynności, co przesądza o zasadności wniesionej skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w wydaniu decyzji w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego E. C. Skarżącej, która była funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej nie została złożona pisemna propozycja określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Powyższe spowodowało, że do sytuacji prawnej skarżącej zastosowanie znalazły przepisy art. 170 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o KAS. Art. 170 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, że stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Stosownie do art. 170 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, pracownikom oraz funkcjonariuszom przysługują świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu albo zniesieniem jednostki organizacyjnej w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3 (ust. 4 art. 170 ustawy Przepisy wprowadzające KAS). Z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS wynika natomiast, że w przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusz może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

Na etapie postępowania kasacyjnego strony nie kwestionowały, prawidłowego według Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiska Sądu pierwszej instancji, wedle którego nieotrzymanie przez funkcjonariusza Służby Celnej, który z mocy prawa z dniem 1 marca 2017 r. stał się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej, propozycji dalszej służby lub zatrudnienia skutkuje wygaśnięciem stosunku służbowego, traktowanym jak zwolnienie ze służby. Skoro bowiem ustawodawca przewiduje dla zwolnienia funkcjonariusza ze służby formę decyzji, a wygaśnięcie stosunku służbowego nakazuje traktować jak zwolnienie ze służby, to uznać należy, że pomimo braku jednoznacznych regulacji w tym zakresie, które wprost nakazywałyby wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza, po stronie organu istniał obowiązek wydania takiej decyzji. Tylko wydanie takiej decyzji gwarantuje funkcjonariuszowi prawo do sądowej kontroli prawidłowości i zasadności rozwiązania stosunku służbowego. Podstawą prawną do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego jest art. 170 ust. 1 i ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS w związku z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS w zw. z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Stanowisko to obecnie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym. Zostało ono potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19. W jej uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepisy ustawy wprowadzającej wprowadziły trzy rodzaje rozwiązań prawnych dotyczących zmiany stosunku służbowego dotychczasowych funkcjonariuszy Służby Celnej w stosunek służbowy lub stosunek pracy w Służbie Celno-Skarbowej powołanej w celu przeprowadzenia reformy szeroko rozumianej administracji skarbowej. Jednym z nich jest właśnie wygaśnięcie dotychczasowego stosunku służbowego. Następuje ono w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub w przypadku niezaakceptowania przez niego propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające KAS). W takim przypadku dochodzi do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby. Podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby stanowi art. 170 ust. 1 i 3 ustawy Przepisy wprowadzające KAS w związku z art. 276 ust. 1 i 2 ustawy o KAS. Znaczenie tego przepisu nie budzi wątpliwości. Zgodnie z nim, decyzję administracyjną wydaje się wyłącznie w przypadkach przeniesienia funkcjonariusza, powierzenia mu pełnienia obowiązków na innym stanowisku służbowym, przeniesienia na inne stanowisko, zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych czy zwolnienia ze służby. Dodać przy tym należy, że z treści przytoczonych przepisów wynika, że wyliczenie zawartych w nich przesłanek wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza posiada charakter zamknięty.

W konsekwencji, brak przedstawienia skarżącej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS, propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, obligował DIAS w O. do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego, równoznacznej w swej istocie z decyzją o zwolnieniu ze służby.

W tych okolicznościach zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji pozostawało ustalenie, czy organ wywiązał się z nałożonego na niego przez prawo obowiązku wydania wskazanej wyżej decyzji. Sąd pierwszej instancji uznał, że taką decyzją jest pismo Dyrektora IAS w O. do E. C. z [...] czerwca 2017 r. To skutkowało uznaniem, że organ nie pozostawał w zarzucanej mu bezczynności.

Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do twierdzenia, że owe pismo z [...] czerwca 2017 r. nie jest decyzją administracyjną. Skutkiem przyjęcia takiego stanowiska musiałoby być stwierdzenie bezczynności organu w wydaniu decyzji o wygaśnięciu stosunku służbowego skarżącej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono przekonywującej argumentacji, która podważyłaby stanowisko Sądu pierwszej instancji.

Przed dokonaniem oceny pisma z [...] czerwca 2017 r. należy wskazać, że jak z niego wynika zostało sporządzone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. Jego adresatem jest E. C. świadcząca pracę w Izbie Administracji Skarbowej w O. Pismo to zostało podpisane w zastępstwie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. przez Zastępcę Dyrektora E. H. W treści owego pisma podano stanowisko Dyrektora IAS, że w związku z nieotrzymaniem przez E. C. propozycji pracy do dnia 31 maja 2017 r. jej obowiązek pełnienia służby wygasa 31 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948, z póź. zm.). W związku z tym Dyrektor IAS zobowiązał E. C. do wykorzystania w terminie do dnia 31 sierpnia 2017 r. należnego urlopu wypoczynkowego za 2017 r. w wymiarze proporcjonalnym do okresu zatrudnienia, tj. 21 dni.

Przechodząc do oceny wskazanego pisma wyjaśnić należy, że decyzja administracyjna to kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych w państwie, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. W innym ujęciu, decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli kompetentnego organu administracyjnego, podjęte w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego, w trybie, formie, strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowane stronie, w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego (decyzja rozstrzygająca co do jej istoty w całości lub w części) bądź w sferze stosunku procesowego (decyzja w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji) (tak B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, wydanie 15, wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2017, str. 543). Niezbędne elementy treści decyzji administracyjnej wymienia przepis art. 107 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny, w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.

Za Sądem pierwszej instancji należy powtórzyć, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga jednak, aby zawierało ono wszystkie składniki określone w art. 107 § 1 k.p.a. Podstawą dla uznania określonej czynności (pisma) organu administracyjnego za decyzję administracyjną jest posiadanie przez tę czynność trzech cech: a) musi być to przejaw woli organu administracyjnego, co należy rozumieć jako władcze narzucenie przez rozstrzygający sprawę organ swojego stanowiska; b) wola organu administracyjnego musi być oparta na przepisach prawa powszechnie obowiązującego; c) wola organu administracyjnego musi rozstrzygać konkretną sprawę konkretnej osoby fizycznej lub prawnej (strony). Należy przy tym zaznaczyć, że nawet w wypadku braku dla danego rozstrzygnięcia podstawy prawnej, będzie ono decyzją, chociaż obciążoną istotną wadą. W konsekwencji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że o zakwalifikowaniu danego aktu administracyjnego jako decyzji administracyjnej nie decyduje jego nazwa ani forma, lecz treść i wynikający z niej merytoryczny charakter aktu. Z tego względu pismo niemające formy przynależnej decyzji jest decyzją administracyjną, jeżeli pochodzi od organu administracji publicznej, skierowane jest na zewnątrz i w sposób władczy rozstrzyga o prawach lub obowiązkach podmiotów administrowanych w sprawie indywidualnej. W judykaturze jest wyrażany pogląd, zgodnie z którym, pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (patrz B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, wydanie 15, wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2017, str. 584 -585).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z [...] czerwca 2017 r., zawiera wskazane powyżej, konieczne wymogi, zatem należy je uznać za decyzję. Wskazane pismo niewątpliwe zawiera rozstrzygnięcie, kategorycznie stwierdzając, że w związku z nieotrzymaniem propozycji pracy do dnia 31 maja 2017 r. stosunek służbowy skarżącej wygasa 31 sierpnia 2017 r. i zobowiązuje skarżącą do wykorzystania należnego urlopu wypoczynkowego za 2017 r. Zatem nakłada na nią określony obowiązek. Wobec tego słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że powyższe pismo stanowi wyraz jednostronnego oświadczenia woli organu kompetentnego do załatwienia sprawy, ukierunkowane na wywołanie konkretnych skutków prawnych. Niewątpliwie rozstrzyga ono co do istoty indywidualną sprawę skarżącej, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego. Ponadto, pismo to wskazuje podstawę prawną działania organu, zawiera jego prawidłowe oznaczenie, a także oznaczenie skarżącej jako jego adresata i co istotne podpisane zostało przez osobę uprawnioną do działania w imieniu organu. W konsekwencji, uwzględniając jego jednoznaczną treść, pomimo braku zachowania wszystkich elementów z art. 107 § 1 k.p.a. (pouczenia i uzasadnienia), brak było podstaw do uznania go jedynie za pismo informujące, a zasadnym było uznanie, że stanowi ono decyzję, która załatwia sprawę w rozumieniu art. 104 k.p.a.

Ze względu na powyższe, za irrelewantną należy uznać, przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, obszerną argumentację dotyczącą braku uzasadnienia i pouczenia o przysługującym środku odwoławczym, braku pełnej podstawy prawnej, czy też naruszenia praw skarżącej w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Kwestie braku zgodnego z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia decyzji oraz naruszenia gwarancji procesowych skarżącej w postępowaniu administracyjnym mogą mieć istotny wpływ na ocenę prawidłowości wydanej decyzji dokonywaną w postępowaniu odwoławczym lub postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym skargą na tą decyzję. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu w wydaniu owej decyzji. W tym postępowaniu nie ocenia się zgodności z prawem przedmiotowej decyzji a jedynie czy taka decyzja została wydana. Podobnie kwestia prawidłowości podanej podstawy prawnej nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. Natomiast kwesta braku pouczenia o przysługującym odwołaniu i terminie jego wniesienia, może być przedmiotem badania przy ocenie dotrzymania terminu wniesienia odwołania i ewentualnego wniosku o przywrócenie tego terminu. Jak to bowiem już wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, wadliwość decyzji może podlegać ocenie i ewentualnej konwalidacji w toku postępowania odwoławczego, które może jeszcze zainicjować skarżąca. Natomiast wyczerpanie trybu odwoławczego otwiera możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję i podawania kontroli sądu administracyjnego rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącej. Stosowanie do art. 112 k.p.a., brak w decyzji pouczenia, czy i w jakim trybie może zostać ona zaskarżona, nie powinno wywierać negatywnych skutków prawnych dla skarżącej, co oznacza, że okoliczność ta może uprawdopodabniać brak winy w uchybieniu terminu, w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji i uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r.

W konsekwencji przyjętego stanowiska, za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 107 k.p.a.

Nie sposób zgodzić się także z zarzutem naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości Sądu kasacyjnego, że wszystkie okoliczności, na których oparł się Sąd pierwszej instancji, w tym pismo z [...] czerwca 2017 r. uznane za decyzję, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Autorka skargi kasacyjnej nie podaje jakichkolwiek argumentów podważających tą okoliczność.

W rezultacie przyjęcia, że organ wydał decyzję w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącej, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w tym zakresie a tym bardziej do stwierdzenia, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem Sąd nie naruszył art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 37 k.p.a. i art. 170 ust. 1 i ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę KAS w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS. A z uwagi na wyżej wskazane uprawnienie skarżącej do zaskarżenia decyzji o wygaśnięciu jej stosunku służbowego, nie można dopatrzyć się trafności, bliżej nieuzasadnionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.