Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 603/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 77, art. 107 i art. 127
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 54, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: § 4 i § 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 603/10

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. oraz B. J. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu usługowo-handlowego o pow. sprzedaży około 1400m2, drogi dojazdowej, chodników oraz miejsc postojowych dla samochodów dostawczych na terenie placu targowego w miejscu istniejącego szaletu miejskiego oraz istniejących pawilonów R. na terenie nieruchomości złożonej z działek nr ew. 747/40 oraz części działki nr 747/99 położonej w obr. [...].

W odwołaniu B. J. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji podobnie, gdy SKO decyzją z dnia [...] września 2009r. nr [...] uchyliło decyzję nr [...]. W uzasadnieniu podała, że faktycznymi inwestorami są właściciele "C. P." D. i I. K. (radni w T.). Planowana inwestycja powiększy istniejącą nieruchomość handlową o dodatkową powierzchnię sprzedaży powyżej 2000m2 z ominięciem rygorystycznych przepisów prawa. Obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalone uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia 21 stycznia 2005r. nie przewiduje na tym terenie takich obiektów. Próba zmiany tej uchwały w 2009r. zakończyła się niepowodzeniem ze względu na obowiązek sporządzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wprowadzony ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. D. i I. K. w piśmie z dnia 26 czerwca 2009r. zawarli oświadczenie, że nie wyrażają zgody na przejazd przez ich działki nr 788/4 i 788/3 i wskazali na brak drogi ppoż. Pominięto kwestię likwidacji placu targowego, który służy zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców gminy. Na targowisku nie ma wytyczonych dróg wewnętrznych, a znajdujące się tam nieruchomości nie mają bezpośredniego dostępu do drogi. Dostęp do drogi publicznej w sensie prawnym jest koniecznym warunkiem do realizacji inwestycji na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego i art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza urbanistyczna jest powierzchowna, nie ujawnia skumulowania dużej ilości obiektów handlowych obsługiwanych przez jedną ulicę, brak odpowiednich zjazdów z targowiska zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej (Dz. U. z 1990r. nr 43, poz. 430). Zjazdy do drogi publicznej zostały zablokowane przez handlarzy za zgodą Prezydenta Miasta [...].

A. sp. z o.o. w odwołaniu zarzuciła naruszenie § 3 ust. 1, § 4 -8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), gdyż sporządzona analiza urbanistyczna jest wadliwa; naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady brania pod uwagę zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli, zasady postępowania dowodowego polegającej na obowiązku wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz niewystarczające przytoczenie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, niewskazanie dowodów, na których oparł się organ, czego rezultatem jest wydanie decyzji, która nie zawiera elementów przewidzianych przez przepisy regulujące postępowanie administracyjne. Na podstawie opisanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca stwierdziła, że analizą nie objęto wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym i zawiera ogólne sformułowania, a konkretnie odniesiono się do działek nr 784,785,786 i dlatego nie jest możliwa weryfikacja wskaźników w stosunku do parametrów planowanej inwestycji. Zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia przyjętych wskaźników. Nie wskazano przepisu na podstawie, którego ustalono linię zabudowy, a jej wyznaczenie nastąpiło w sposób opisowy. Brak jest w decyzji argumentów dotyczących przyjęcia wskaźnika nowej zabudowy na poziomie 45 % w stosunku do powierzchni działki. Organ pierwszej instancji niezasadnie odstąpił od ustalenia szerokości elewacji frontowej, co wynika z indywidualnego charakteru zabudowy. Błędnie określono wskaźniki geometrii dachu, bo ograniczono się tylko do stwierdzenia, że budynek będzie kryty dachem płaskim Za nieprawidłowe skarżąca uznała takie określenia jak: "nie więcej niż", "nie może przekroczyć", gdyż § 6 cyt. rozporządzenia dokładnie określił sposób obliczenia szerokości elewacji frontowej. Określenia te są wadliwe w stosunku do wszystkich parametrów nowej zabudowy.

SKO stwierdziło, że obydwa odwołania nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano treść art. 7 k.p.a. i art. 60, 61 p.z.p. Wskazano, że organ pierwszej instancji dokonał analizy pod kątem dyspozycji art. 53 ust. 3 i 4 p.z.p. Projekt decyzji sporządził mgr inż. arch. K. K. wpisany na listę [...] Okręgowej Izby Architektów. Organ zbadał też zaistnienie przesłanek wymienionych w art. 61 p.z.p.

Odnosząc się do zarzutów odwołania B. J. SKO wyjaśniło, że dostępność komunikacyjna terenu objętego planowaną inwestycją oparta jest na istniejącym zjeździe O. poprzez drogi wewnętrzne przez działki nr 747/42, 788/3, 778/5 oraz projektowaną drogę na nieruchomości nr 747/99 objętej wnioskiem. Projektowana inwestycja mieści się w zakresie kontynuacji istniejącej zabudowy. Przez pojęcie działki sąsiedniej nie należy rozumieć działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, ale należy to pojecie odnieść do terenów położonych w okolicy tworzących pewną urbanistyczną całość (wyrok WSA w Olsztynie z 10.11.2009r. sygn. akt I SA/Ol 869/09). Organ stwierdził, że nie nastąpiło naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Organ dokonał analizy kontynuacji funkcji. W pkt 2 ust. 3 analizy stanowiącej załącznik do decyzji organ uzasadnił odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości obszaru analizowanego, co do funkcji oraz cech zabudowy. Geometrię dachu ustalono odpowiednio do geometrii dachów obszaru analizowanego. Za nietrafne SKO uznało zarzuty dotyczące powoływania się na postanowienia studium uwarunkowań i kierunków rozwoju, które nie jest prawem miejscowym. Ustalenia ze studium mają charakter wiążący przy tylko przy sporządzaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do Sądu A. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest § 3 ust. 1, § 4-8 rozporządzenia poprzez ustalenie wskaźników planowanej zabudowy z naruszeniem wymienionych przepisów; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, wobec zaniechania rozpatrzenia przez organ drugiej instancji sprawy w pełnym zakresie oraz brak ustosunkowania do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej; naruszenie art. 77, art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewystarczające przytoczenie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji, niewskazanie dowodów, na których oparł się organ, czego rezultatem było między innymi wydanie zaskarżonej decyzji, która nie zawiera elementów przewidzianym w k.p.a.

Skarżąca wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreśliła, że decyzja wydana przez organ drugiej instancji obejmuje rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy po raz drugi oraz organ winien ustosunkować się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Realizacja zasady dwuinstancyjności nie polega na wydaniu dwóch rozstrzygnięć przez organy dwóch różnych stopni, a działanie organu wyższej instancji nie ma charakteru kontrolnego. Nadto uzasadnienie SKO jedynie polega na ogólnym stwierdzeniu, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa. Skarżąca powtórzyła zarzut z odwołania, że analiza urbanistyczna nie odnosi się do nieruchomości znajdujących się w terenie analizowanym. Ogólnikowe sporządzenie analizy uniemożliwia weryfikację określonych wskaźników dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest podstawy prawnej i dowodów dla wyznaczenia linii zabudowy, jako przedłużenia już istniejącej. SKO nie odniosło się też do zarzutów odwołania dotyczących wskaźnika nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej (obowiązek jej ustalenia wynika z § 3 ust. 1 rozporządzenia). Błędnie określono też wskaźnik geometrii dachu, czym naruszono § 8 rozporządzenia. Skarżąca nie kwestionował poglądu SKO, że odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości dla obszaru analizowanego jest dopuszczalne, gdy wynika to z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech. Nie można jednak uznać za podstawę odstąpienia od średniego wskaźnika lapidarne sformułowania zawarte w części tekstowej analizy w pkt 3 ust. 2 i 4. Powtórzono zarzut, co do określników dotyczących parametrów planowanej zabudowy. Brak dostatecznej argumentacji i ogólnikowość uzasadnienia naruszają zasadę przekonywania stron.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, bowiem organ drugiej instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co wobec treści art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. obligowało do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Postępowanie odwoławcze regulują przepisy zawarte w art. 127 do 140 k.p.a.

Kompetencje organu odwoławczego nie sprowadzają się do badania decyzji pierwszoinstancyjnej i poprzedzającego ją postępowania z punktu widzenia zgodności z prawem. Taka ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać merytorycznie, a następnie rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą wcześniejszą decyzją organu pierwszej instancji, czego następstwem jest podjecie jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 138 k.p.a. Dopiero, jeśli dokonana pod tym kątem przez organ odwoławczy ocena sprawy jest zbieżna ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, skutkuje utrzymaniem decyzji tego organu w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że organ drugiej instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji jak organ pierwszej instancji, przy czym konkluzja ta zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a ma zostać zawarta w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, co jest realizacją zasady przekonywania zawartej w art. 11 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie pozwala na obronę stanowiska, że została podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w całokształcie i w wyniku merytorycznej oceny zarzutów odwołania, ze względu na zbyt ogólnikowe uzasadnienie, w którym organ nie odniósł się do zarzutów odwołania, ani nie wyjaśnił szczegółowo powodów, którymi kierował się utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z tego względu Sąd uznał zarzuty skargi za uzasadnione gdyż zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) zwane dalej rozporządzeniem w § 1 wymienia parametry nowej zabudowy, które muszą być zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, w sposób wskazany w § 4-8 rozporządzenia. Istotnie tak jak twierdzi skarżąca analiza nie zawiera argumentów, które były podstawą do przyjęcia wielkości parametrów wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy, chociaż nie wszystkie twierdzenia skarżącej są słuszne. Za prawidłowy Sąd uznaje zarzut odwołania K. J. i skarżącej spółki o zbyt ogólnikowej treści analizy urbanistycznej, która nie zawiera charakterystyki zabudowy w obszarze analizowanym, co jest istotne, gdyż parametry istniejącej zabudowy stanowią podstawę do określenia parametrów nowej zabudowy.

W świetle przywołanego rozporządzenia nie ma wątpliwości, że gabaryty obiektu budowlanego wymienione w tym przepisie muszą być jednoznacznie ustalone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie można ich domniemywać.

Przepis § 4 cyt. rozporządzenia stanowi, że obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Organ nie rozważył, czy określenie linii zabudowy w sposób opisowy bez podania konkretnych odległości wyczerpuje warunki prawidłowego określenia linii zabudowy. Nadto z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organ uwzględnił zabudowę w granicy, ale z przyczyn wyżej podanych analiza terenu nie wyjaśnia, czy zabudowa w granicy jest typowa dla zabudowy istniejącej. Dopuszczenie wyjątku od ustalonych w przepisach § 4 ust. 1-3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) zasad kształtowania linii nowej zabudowy wymaga szczegółowego uzasadnienia w ustaleniach analizy. Z uzasadnienia tego winno wynikać czy i dlaczego odstąpienie od ogólnych zasad kształtowania linii nowej zabudowy służy realizacji założenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez przepis art. 61 ust. 1 p.z.p. (wyrok NSA z 04.12.2008r. sygn. akt II OSK 1515/07 LEX nr 513849).

Zbyt ogólnikowe wydaje jest również uzasadnienie w analizie urbanistycznej wyznaczenie wskaźnika nowej zabudowy, gdyż nie ma odniesienia do obiektów budowlanych na tym terenie analizowanym. Nawet przy obiektach bardzo zróżnicowanych, co do wielkości zabudowy i wielkości działek można wskazać kilka o najbardziej podobnych gabarytach, bowiem określenie parametrów dla nowej zabudowy nie może prowadzić do stanu bezładu architektonicznego. Organ odwoławczy nie ocenił, czy na gruncie regulacji § 6 cyt. rozporządzenia jest możliwe odstąpienie od wyznaczenia szerokości elewacji frontowej ze względu na ust. 2 tego przepisu, który stanowi, że dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust.1. Normodawca dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, ale nie całkowitą rezygnację z jej wyznaczenia.

Podobnie rzecz przedstawia się z określeniem parametrów, o których mowa w § 7 i 8 rozporządzenia z przyczyn niedostatków analizy, którą SKO błędnie uznało za kompletną i wystarczającą. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ dokona oceny analizy urbanistycznej mając na względzie przepisy rozporządzenia, mając na względzie, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę w całokształcie, bo jest organem merytorycznym, co zostało wyżej wyjaśnione.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję ustalająca warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie pawilonu handlowego o pow. sprzedaży wynoszącej około 1400m2. Sąd za błędne uważa określenie powierzchni sprzedaży, przez użycie zwrotu "około", gdyż jest to pojęcia niedookreślone, mogące w przyszłości na etapie realizacji inwestycji, czy po jej zrealizowaniu budzić wątpliwości interpretacyjne. W cytowanym rozporządzeniu brak jest przepisu, który wskazywałby jeden sposób określenia przyjętych wielkości poszczególnych gabarytów nowej zabudowy. Określenie tych wielkości może być dokonywane na wiele sposobów, ale nigdy nie powinno być niejednoznaczne (patrz wyrok NSA z 9.12.2008r. sygn. akt II OSK 1603/07 LEX nr 518222). Nie można więc za błędne uznać określenia gabarytów nowej zabudowy przy użyciu zwrotów takich jak: "w granicach od ...do...", albo "nieprzekraczalnej linii zabudowy czy powierzchni sprzedaży...". Okoliczność ta również nie została zauważona przez organ odwoławczy. Zarzuty skarżącej, co do sposobu określenia gabarytów nowej zabudowy Sąd uznał za niezasadne.

Przedstawione wyżej rozważania na gruncie analizy urbanistycznej, a następnie wydanej na jej podstawie decyzji o warunkach zabudowy prowadzą do wniosku, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) nie dopuszcza dowolnego kształtowania nowej zabudowy, wręcz przeciwnie wynik przeprowadzonej analizy urbanistycznej musi być rezultatem możliwych rozwiązań określonych dla poszczególnych gabarytów, przy czym nie jest możliwe pominięcie któregokolwiek z nich, a przyjęte w analizie urbanistycznej dla danego terenu rozwiązania inne niż wynika to z regulacji rozporządzenia wymagają szczegółowego uzasadnienia.

W decyzji o warunkach zabudowy nie znalazły się wielkości powierzchni zabudowy i powierzchni użytkowej wskazane we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nadto Sąd zauważa, że wniosek jak i załącznik mapowy do wniosku zawierają różne poprawki, lecz nie wiadomo, kto i kiedy je uczynił, ze względu na brak stosownych adnotacji i potwierdzeń wnioskodawcy na tych dokumentach.

Stosownie do art. 61 ust 1 pkt 2 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić, jeżeli teren ma dostęp do drogi publicznej, przy czym dostęp ten ma mieć charakter prawny, a nie faktyczny. W pkt 3.3. sentencji decyzji organu pierwszej instancji wynika, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji będzie się odbywała istniejącym zjazdem z ul. O. poprzez drogę wewnętrzną na działkach nr ew. 788/5, 788/3, 747/42. W aktach sprawy (karta nr 1.3.) znajduje się oświadczenie z dnia 15 października 2009r. P.H.U. "[...]" D. K., jednakże w sposób jednoznaczny nie można ustalić, czy jest to też oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami I. K., bowiem podpis znajdujący się na pieczęci firmy jest nieczytelny, a dołączona zgodna na użytkowanie działek nr 788/5, 788/3, 789/4, 757/42 została podpisana przez P.H.U. "[...]" D. K. Kwestia zgody na korzystanie z drogi prywatnej musi być jednoznacznie wyjaśniona, gdyż ma decydujące znaczenie dla możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego.

Słuszne jest stanowisko SKO, że postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie mają wiążącego charakteru dla decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego.

Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ przeprowadzi postępowanie wyjaśniające mając na względzie uwagi i wskazania Sądu w tym zakresie i rozważy, czy konieczny zakres uzupełnienia postępowania wyjaśniającego nie przekroczy granic wynikających z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., co wiązałoby się z koniecznością wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.