Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1469/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 28 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2015 r., w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Z uwagi na fakt, że w aktach niniejszej sprawy brak było pełnomocnictwa dla pełnomocnika strony, zarządzeniem z dnia 2 października 2015 r. strona skarżąca została wezwana do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia pisma skutkować będzie odrzuceniem skargi.

W przewidzianym terminie pełnomocnik strony przy piśmie z dnia 14 października 2015 r. (data nadania), przesłał poświadczone za zgodność pełnomocnictwo z dnia 12 marca 2015 r. udzielone przez skarżącego, z którego wynika, że: upoważnił on Adwokata K. K. z Kancelarii Adwokackiej w G. do reprezentowania w sprawie prowadzonej przez Urząd Miejski w G. pod sygnaturą [...] przed organami administracji rządowej i samorządowej, sądami administracyjnymi, organami podatkowymi wszystkich instancji oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do § 3 art. 58 - sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Podkreślić należy, że art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wskazując, że "sąd odrzuca skargę" w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd zatem nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę radcy prawnego) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 916/10; wyrażony tam pogląd został zaakceptowany m.in. w postanowieniu z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 628/13, postanowieniu z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 2140/13 oraz postanowieniu z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 490/14).

Brakiem formalnym obarczona jest skarga, do której podpisująca ją osoba nie złożyła dokumentu, z którego wynikałoby jej upoważnienie do reprezentacji skarżącego w dacie złożenia skargi. Oznacza to bowiem, że nie zostało wykazane umocowanie osoby, która podpisała skargę do działania w imieniu strony skarżącej. Takim właśnie brakiem dotknięta była skarga złożona w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji Sąd umożliwił stronie uzupełnienie braku formalnego skargi, wskazując właściwy sposób postępowania, a mianowicie wyznaczając siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku (liczony od doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorze niezastosowania się do wezwania, tj. odrzuceniu skargi. Wskazano również na czym polegać ma uzupełnienie braku formalnego.

W przewidzianym terminie pełnomocnik strony przy piśmie z dnia 14 października 2015 r. (data nadania), przesłał poświadczone za zgodność pełnomocnictwo z dnia 12 marca 2015 r. udzielone przez skarżącego, z którego wynika, że: upoważnił on Adwokata K. K. z Kancelarii Adwokackiej w G. do reprezentowania w sprawie prowadzonej przez Urząd Miejski w G. pod sygnaturą [...] przed organami administracji rządowej i samorządowej, sądami administracyjnymi, organami podatkowymi wszystkich instancji oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W związku z powyższym uznać należało, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania strona nie uzupełniła braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie. Nie można bowiem uznać, aby stanowiło uzupełnienie braku formalnego skargi w niniejszej sprawie, nadesłanie pełnomocnictwa do działania w innej sprawie ([...]) i prowadzonej przez inny organ (Urząd Miejski), gdy skarga dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Jako, że pełnomocnik powoływał się na pełnomocnictwo "którego odpis znajduje się w aktach sprawy", w tym miejscu Sąd ponadto wyjaśnia, że artykuł 37 § 1 p.p.s.a., wymaga, aby pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej dołączył do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zaś art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. zobowiązuje pełnomocnika składającego pismo procesowe w imieniu strony do dołączenia pełnomocnictwa, jeśli wcześniej nie złożył on pełnomocnictwa.

Podkreślenia wymaga, że p.p.s.a. reguluje prawa i obowiązki stron (i ich pełnomocników) jedynie w postępowaniu sądowym. Nie można zatem mieć wątpliwości, że wymienione wcześniej przepisy wymagają złożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a nie w innym postępowaniu, w szczególności podatkowym.

Właśnie ze względu na odrębność postępowania sądowego od postępowania administracyjnego, złożenie do akt administracyjnych pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie także do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym nie wypełnia obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. – tj. obowiązku dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa. Z treści tego przepisu wynika, że przy pierwszej czynności sądowej pełnomocnik ma obowiązek złożyć pełnomocnictwo, do akt sprawy sądowoadministracyjnej, jako sprawy nowej i odrębnej od sprawy administracyjnej. Nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi (p. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 4024/14). Trzeba również zauważyć, ze zgodnie z art. 12a § 1 p.p.s.a., dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 1, tworzy się akta. Przy czym nie można pominąć, że celem powołanych wyżej przepisów jest m.in. pozostawienie w aktach sądowych pełnomocnictwa dla osoby reprezentującej stronę, w sytuacji gdy po prawomocnym zakończeniu postępowania, akta administracyjne są zwracane do organu podatkowego.

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 września 2008 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 536/08, że: "Zwalnia od obowiązku złożenia pełnomocnictwa sytuacja, gdy pełnomocnik przedtem złożył to pismo w danej sprawie sądowoadministracyjnej, a nie w jakiejkolwiek sprawie. Nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym ani fakt, iż pełnomocnictwo przedłożono w postępowaniu administracyjnym, ani złożenie tegoż dokumentu do innej sprawy sądowoadministracyjnej z upoważnieniem do występowania we wszystkich sprawach przed sądami administracyjnymi". NSA wskazał przy tym, że "stronie wezwanej do usunięcia braków formalnych złożonego pisma nie przysługuje jakikolwiek margines interpretacyjny odnośnie do sposobu wykonania wezwania, jeżeli zawiera ono w sposób szczegółowy i wyraźny czynności, których dopełnienie jest wymagane do nadania sprawie dalszego biegu".

Ponadto wskazać należy, że niezależnie od tego, że obowiązek złożenia do akt sądowych pełnomocnictwa wynika jednoznacznie z art. 37 § 1 p.p.s.a., potrzeba złożenia do akt sądowych pełnomocnictwa, które złożono już wcześniej do akt administracyjnych na użytek postępowania podatkowego, wynika także z tego, że udzielenie pełnomocnictwa, jakkolwiek by ono nie było szerokie, stwarza jedynie możliwość posłużenia się tym pełnomocnictwem. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, gdy po zakończeniu postępowania administracyjnego pełnomocnik strony dochodzi do wniosku, że nie może dalej jej reprezentować na etapie postępowania sądowego. Na decyzję osoby umocowanej do działania w imieniu i na rzecz strony może złożyć się bardzo wiele czynników, w tym zdrowotnych, osobistych czy związanych z utratą uprawnień do wykonywania zawodu. Również z powyższych względów nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem, że w przypadku złożenia do akt administracyjnych pełnomocnictwa zawierającego umocowanie do reprezentowania przed sądami administracyjnymi, przepisy p.p.s.a. nie przewidują obowiązku złożenia pełnomocnictwa.

Takie rozumienie powyższych unormowań potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (np. postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 270/06, z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I FSK 389/05, z dnia 24 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GSK 1616/06, oraz nowsze: z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 3487/13, z dnia 11 lutego 2014 r., sygn.. akt II FSK 3769/13, z dnia 7 sierpnia 2014r., sygn. akt I FSK 1175/14).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd skargę odrzucił. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.