Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 38/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3507/05 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 września 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności wynikającej z mandatu karnego kredytowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. H. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie umorzenia należności w kwocie 200 zł wynikającej z mandatu karnego kredytowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że skarżący posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 5,05 ha. Wprawdzie skarżący stwierdził, iż gospodarstwo to nie przynosi zysków, lecz z akt sprawy wynika, że skarżący wywiązuje się ze swoich bieżących zobowiązań. Z opisanej przez skarżącego struktury wydatków wynika, że tylko na przegląd samochodu skarżący wydaje rocznie 1.980,00 zł, a kolejne 1.800,00 zł stanowi roczny koszt zakupu paliwa. Wysokość wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem skarżący określił na kwotę "od 700 zł do około 12.000 zł", a nawet więcej. Sąd stwierdził również, że w okresie od dnia 1 września 2005 r. do dnia 1 lutego 2006 r. na rachunek bankowy skarżącego wpłynęły środki w wysokości 3.517,40 zł uzyskane - jak wyjaśnił skarżący - ze sprzedaży trzody chlewnej. Poza tym skarżący zataił, iż pobiera świadczenie emerytalne z ubezpieczenia społecznego, a wynika to z zaświadczenia o zajęciu prawa majątkowego przez organ egzekucyjny.

Z przytoczonych powodów Sąd uznał, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący K. H. zarzucił, iż postanowienie to jest dla niego krzywdzące, gdyż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący powołał się m.in. na swój stan zdrowia, który wymaga leczenia i rehabilitacji, a ta okoliczność jest związana z kosztami utrzymania. Poza tym skarżący powołał się na okoliczność, iż od dnia 20 lipca 2006 r. na jego konto nie wpływają żadne środki oraz przedstawił bilans swoich wydatków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z przepisu tego wynika, że ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce w wyjątkowych sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.

Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana pod kątem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w toczącym się postępowaniu, wraz z uwzględnieniem możliwości poniesienia przez nią kosztów w tym zakresie, przy czym istotne jest nie tylko to, jakie w danym momencie są realne możliwości finansowe strony, ale również przyczyny takiego stanu rzeczy. Przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stan faktyczny Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowy.

Ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, o którym mowa w art. 252 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 5,05 ha, z którego – według skarżącego – nie osiąga dochodów, lecz podana przez skarżącego struktura wydatków temu oświadczeniu zaprzecza. Sąd I instancji trafnie zatem ocenił ponoszoną przez skarżącego strukturę wydatków, w tym zwłaszcza jego oświadczenie, iż ponoszone bieżące wydatki na utrzymanie ocenia na kwotę od 700 do około 12.000 zł, a nawet więcej.

Poza tym z oświadczenia skarżącego wynika, ż nie ma on nikogo na swoim utrzymaniu. W świetle powyższego nie byłoby uzasadnione stwierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów procesu, którego wartość przedmiotu sporu wynosi 200 zł.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.