Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 647/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka- Duda (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A.P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 marca 2016 r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 59, art. 66, art. 71, art. 73, art. 77, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednol. Dz.U. 2016, poz. 353 – dalej w skrócie ustawa z dnia 3 października 2008 r.), § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednol. Dz.U. 2016, poz. 71), a także art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. z 2016, poz. 23 – dalej w skrócie k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania E.Z. i innych ..., od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 2 grudnia 2015 r., znak: [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zaskarżona decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. umorzył postępowanie prowadzone na wniosek A.,P. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla zamierzenia pn. "Plac zabaw - działalność komercyjna" w miejscowości W. przy ul. [....] na działkach nr nr nr [....] [....] [....] [....] obr. [....] ",

Orzekając ten sposób SKO w K. nawiązało do osnowy i uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, oraz odwołań od niej, które wniesiono w terminie. Skarżący zarzucali w nich, iż planowana inwestycja zaliczana jest do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z zapisem § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako "parki rozrywki rozumiane jako obiekty przeznaczone do działalności gospodarczej związane z rozrywką lub rekreacją. Ich zdaniem rozporządzenie jasno i wyraźnie wskazuje, że to funkcja, przeznaczenie i sposób użytkowania decyduje o kwalifikacji danego przedsięwzięcia, a nie np. jego powierzchnia. Nadto do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. przesłano w dniu 20 października 2015 r. pismo zawierające informację, że opisana przez inwestora inwestycja znacznie odbiega od stanu rzeczywistego, jednak potraktował on ją jako obiekt małej architektury, zbliżony swym charakterem do placu zabaw, ze względu na skalę oraz charakter urządzeń i obiektów rekreacyjnych przeznaczonych dla dzieci. Skarżący zarzucali dalej, że nie jest prawdziwa informacja, iż na działce wykonane są ekrany akustyczne. Płyty styropianowe grubości ok. 2-3 cm, o gładkiej powierzchni, przymocowane do ogrodzenia do wysokości ok. 2,50 m nie spełniają funkcji ekranu akustycznego. Wskazali też, że lokalizacja w przedmiotowym terenie parku rozrywki jest niezgodna z uchwałą nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r., zmienionej uchwałą nr XLV/600/2014 Rady Miejskiej w W. z dnia 30 czerwca 2014 r., w zakresie §10 ust. 1 pkt 1. Zgodnie z ekspertyzą pomiaru hałasu (sprawozdanie nr [....] wykonane przez Laboratorium badań i analiz [....] ), hałas pochodzący z tego placu zabaw przekracza dopuszczalne normy. Niemożliwe jest aby zlokalizowany na wolnym powietrzu park rozrywki - w skład którego wchodzą m. in. 3 duże dmuchane zabawki działające na trzy sprężarki powietrza, ponadto zabawki takie jak: piracki statek, amazońska dżungla, ścianki do wspinaczki, tor przeszkód, samochodziki, rower, karuzela, park linowy, mini plac zabaw dla dzieci, boisko do piłki nożnej, badmintona, ping-ponga, koszykówki, siatkówki, siłownia zewnętrzna, basen itp. - nie był uciążliwy dla mieszkańców nieruchomości zlokalizowanych w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Z "[....] " w okresie od kwietnia do października korzystają zorganizowane, liczne grupy dzieci i młodzieży, generując ogromny hałas. Przedmiotowa inwestycja w znacznej części zlokalizowana jest w terenie przeznaczonym w planie dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie skarżących organ pierwszej instancji powinien odmówić wydania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, gdyż jest ona niezgodna z ustaleniami planu miejscowego.

Następnie po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w aktach, SKO w K. wskazało, że zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko reguluje ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wraz z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy dotyczące ocen środowiskowych mają na celu weryfikację oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Rozpoczęcie realizacji inwestycji, a nawet jej zrealizowanie nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań (wyroki NSA z 3 lutego 2010 r., sygn. II GSK 6/10, oraz z 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1481/07).

W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy W. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Plac zabaw - działalność komercyjna" w miejscowości [....] przy ul. [....] , prowadzone na wniosek A.P. Swoje stanowisko oparł na opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 26 października 2015 r., znak: [....] , z której wynika, iż zamierzona inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla której przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie jest wiążącą dla organu rozstrzygającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (postanowienie WSA w Lublinie z 11 maja 2011 r., sygn. II SA/Lu 866/10 ). Kolegium nie podziela stanowiska RDOŚ w K. , iż planowana inwestycja "Plac zabaw - działalność komercyjna" nie kwalifikuje się zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do kategorii - " parki rozrywki rozumiane jako obiekty przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z rozrywką lub rekreacją, pola golfowe, stadiony i tory wyścigowe w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 2001 r. o wyścigach konnych (Dz. U. Nr 11, poz. 86, z późn. zm.), wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, inne niż wymienione w pkt 55". W tej kwestii podziela stanowisko skarżących, że cytowany przepis nie przewiduje żadnych ograniczeń powierzchniowych czy wielkościowych inwestycji rozumianej jako park rozrywki. Organ pierwszej instancji zawęził interpretację powyższego przepisu do "poważnych" inwestycji rekreacyjno-sportowych. Uznał bowiem, iż inwestycję niniejszą należy traktować, jako zespół obiektów małej architektury, zbliżonych swym charakterem do placu zabaw, nie popierając jednak swego twierdzenia w żaden sposób. Brzmienie § 3 ust. 1 pkt 57 jednoznacznie wskazuje, że parki rozrywki rozumiane są jako obiekty przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z rozrywką lub rekreacją. Zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), przez obiekt małej architektury - należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Tymczasem jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia, przedmiotowa inwestycja zlokalizowany jest przy ul. [....] w W. na obszarze ok. 5500 m2. Obejmuje ona ogólnodostępny, komercyjny plac zabaw dla dzieci z urządzeniami takimi jak: zjeżdżalnia liniowa, siłownia dla dorosłych, ścieżka trekkingowa, placyk zręcznościowy, bocianie gniazdo, mała ścieżka wspinaczkowa, placyk Tropie, karuzela mini, placyk Pirat, banggi, mały placyk, małe boisko, park linowy, bujaki mini, huśtawka kołyska, huśtawka zwierzątka, ciuchcia, kosz mini, rowerki, samochodziki. Ponadto skarżący wskazują, że na przedmiotowym placu zabaw znajduje się: 3 duże dmuchane zabawki, działające na trzy sprężarki powietrza, na dowód czego dołączyli dokumentację zdjęciową. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia podano, że jedynym elementem mogącym okresowo oddziaływać na środowisko jest hałas bawiących się dzieci, przebywających na terenie osób oraz okresowo działających urządzeń takich jak dmuchawy do zamku. W ocenie Kolegium przedmiotowe zamierzenie można zakwalifikować jako park rozrywki, rozumiany jako obiekt przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z rozrywką lub rekreacją. Zatem organ pierwszej instancji powinien dokonać oceny, czy przedmiotowa inwestycja zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzone jest postępowaniem prowadzącym do określenia, czy wobec tego przedsięwzięcia będzie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Uznanie inwestycji za mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W żadnym natomiast razie przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., przeprowadzenia oceny wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2).

SKO w K. zwróciło dodatkowo uwagę, że organ pierwszej instancji wydając przedmiotową decyzję w ogóle nie odniósł się do zgłaszanych przez strony uwag dotyczących uciążliwości "[....] ".

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 marca 2016 r. znak: [....] , A.P. i J.P. domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji, a także zasądzenia na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucali naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. i pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie należy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, wymagających wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skarżący wskazywali, że zamierzenie pn. "Plac zabaw – działalność komercyjna" nie jest przedsięwzięciem należącym do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Właściwa jest zatem zarówno opinia RDOŚ w K. , jak i decyzja organu instancji. Jeżeli nawet zostanie zaakceptowany pogląd o braku związania stanowiskiem RDOŚ w K. , to nie można pominąć faktu, że zostało ono wyrażone przez organ szczególny, specjalizujący się w sprawach objętych niniejszym postępowaniem. To jednak zostało zupełnie zignorowane przez organ drugiej instancji, który w ocenie skarżących nie wykazał wadliwości poglądu wyrażonego w opinii, jak i decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżący cytowali następnie treść art. 59 ust. i pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko . Wskazywali, że obowiązujące przepisy nie przewidują definicji legalnej pojęcia "park rozrywki". Nie ma podstaw do przyjmowania, że § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów dotyczy wszystkich zamierzeń związanych z rozrywką, szczególnie, że parkiem może zostać nazwany również plac zabaw. Omawiany przepis nie obejmuje obiektów małej architektury ani placów zabaw, które podobnie jak parki rozrywki służą celom rozrywkowym lub rekreacyjnym, a ponadto składają się z określonych urządzeń, więc mogą być również nazywane parkami rozrywki w szerokim znaczeniu. Nie ma żadnych przeszkód, aby plac zabaw lub zespół obiektów małej architektury miał charakter komercyjny i był przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. Oznacza to, że rozumienie pojęcia "park rozrywki" jest węższe i zakres przedmiotowy analizowanych przepisów obejmuje "parki rozrywki" w znaczeniu szczególnym, pozwalającym na odróżnienie tego typu obiektów od innych rekreacyjnych zamierzeń.

W ocenie skarżących, zamierzenie wskazane we wniosku jest placem zabaw, a nie parkiem rozrywki w rozumieniu § 3 ust. i pkt 57 rozporządzenia. Objęty zamierzeniem jest bowiem zespół obiektów małej architektury służących do rekreacji publicznej-komercyjnej. Biorąc pod uwagę ilość i intensywność atrakcji jest on najbardziej zbliżony do placu zabaw, nie zaś do poważnych inwestycji rekreacyjno-sportowych, do których zalicza się parki rozrywki, pola golfowe, stadiony i konne tory wyścigowe. Nieprzypadkowo parki rozrywki zostały wymienione wraz polami golfowymi, stadionami i konnymi torami wyścigowymi. Świadczy to o tym, że musi to być porównywalna kategoria zamierzenia. Nie wystarczy zatem zakwalifikowanie przedsięwzięcia do komercyjnych parków rozrywki, lecz niezbędne jest uchwycenie skali przedsięwzięcia, porównywalnego do pozostałych zamierzeń. Tymczasem SKO w K. arbitralnie przesądziło o tym, że zamierzenie należy do potencjalnie odziaływujących na środowisko bez przedstawienia argumentacji uzasadniającej takie stanowisko. O ile wykazania wymaga zaliczenie przedsięwzięcia do potencjalnie oddziaływujących na środowisko, to już dowodzenie przeciwnego stanowiska nie podlega podobnym rygorom. Wszystko co nie jest zabronione, jest dozwolone. To ograniczenia mają wynikać z obowiązujących przepisów a nie odwrotnie.

Potocznie "park rozrywki", to inaczej "wesołe miasteczko" lub "lunapark". Według definicji zaczerpniętej z "Wikipedii": "Wesołe miasteczko, park rozrywki, lunapark - to teren, na którym zgromadzone są urządzenia rekreacyjne, takie jak karuzele, kolejki górskie, diabelski młyn, beczka śmiechu, zjeżdżalnie, huśtawki, strzelnice, trampolina, symulatory ruchu, pałac strachów i inne obiekty służące rozrywce. Program wesołego miasteczka jest często uzupełniony o punkty gastronomiczne, sklepy z zabawkami, upominkami itp. Wesołe miasteczka podzielić można na trzy główne kategorie: przyjezdne (kilka karuzel i punktów z grami zręcznościowymi), parki rozrywki (stawiające na ilość i intensywność atrakcji) oraz parki tematyczne (stawiające na ilość i bogactwo dekoracji w kilku różnych tematach skupionych w różnych miejscach parku)."

Jakkolwiek definicja powyższa nie ma mocy obowiązującej, to jednak pozwala na uchwycenie potocznego rozumienia "parku rozrywki" jako zamierzenia stawiającego na ilość i intensywność atrakcji. Wymienione obiekty w karcie przedsięwzięcia, którego dotyczy niniejsze postępowanie, są bądź obiektami małymi architektury bądź nimi nawet nie są i w większości można je spotkać w sąsiedztwie wielu domów jednorodzinnych, albowiem służą codziennej rekreacji.

Ponadto SKO w K. zupełnie pomija fakt, że oprócz pojęć "park rozrywki" i "plac zabaw" w polskim systemie prawnym funkcjonuje kategoria "parków rekreacyjnych", które nie są "parkami rozrywki", lecz kategorią pośrednią pomiędzy parkiem rozrywki i placem zabaw. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. 2007 r. Nr 251, poz. 1885) wyróżnia się następujące podklasy:

1. Działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki (PKD: 93.21.Z)

Podklasa ta obejmuje:

- działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki (...)

2. Pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna (PKD: 93.29.7)

Podklasa ta obejmuje pozostałą działalność rozrywkową i rekreacyjną, gdzie indziej niesklasyfikowaną (z wyłączeniem działalności wesołych miasteczek i parków rozrywki), taką jak:

- działalność parków rekreacyjnych (bez zakwaterowania) (...)

Park rekreacyjny jest zatem przeciwstawiany parkowi rozrywki, a § 3 ust. i pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odnosi się tylko do parków rozrywki, a nie do parków rekreacyjnych (również komercyjnych), ani do placów zabaw (także komercyjnych).

Przyjmując zatem, że zamierzenie objęte wnioskiem nie jest placem zabaw (aczkolwiek w ocenie skarżących nie ma raczej ku temu podstaw), to co najwyżej może zostać uznane jako park rekreacyjny, a nie park rozrywki. Parkami rozrywki w rozumieniu § 3 ust. i pkt 57 rozporządzenia będą np. takie powszechnie znane przedsięwzięcia, jak: Lunapark Krynica, Lunapark Sowiński, Rabkoland, Śląskie Wesołe Miasteczko itp. Plac zabaw "[....] " nie jest w stanie konkurować z tego typu obiektami zarówno pod względem wyposażenia, jak i wielkości, intensywności atrakcji. Jest to zupełnie inna skala przedsięwzięcia.

Co więcej, charakterystycznym dla parków rozrywki jest zastosowanie specjalistycznych maszyn i urządzeń (karuzele, diabelskie młyny, kolejki górskie itp.). Polska Klasyfikacja Działalności wyróżnia w szczególności w grupie 28.9 produkcję pozostałych maszyn specjalnego przeznaczenia obejmującą:

- produkcję specjalistycznych maszyn i urządzeń, które są stosowane wyłącznie w danym przemyśle lub w wąskiej grupie przemysłów,

- produkcję specjalistycznych maszyn i urządzeń, takich jak: maszyny i urządzenia startowe dla statków powietrznych lub urządzenia parków rozrywkowych.

Na terenie placu zabaw "[....] " nie ma maszyn i urządzeń w powyższym rozumieniu, co również przemawia za przyjęciem, że obiekt ten nie jest parkiem rozrywki, a tym samym nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

W konsekwencji postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podlegało umorzeniu, albowiem nie może się toczyć w odniesieniu do zamierzeń, które nie zostały wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zastosowanie w sprawie ma art. 105 § 1 k.p.a. . SKO w K. dokonało błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia i uchyliło prawidłową decyzję organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uczestnicy A.C. , J.C. w piśmie z dnia [....] 2016 r. oraz E.Z. w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r. domagali się oddalenia skargi, prezentując w sprawie stanowisko analogiczne do zajmowanego w toku postepowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz.U.2016.718 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym aktem jest decyzja kasacyjna organu drugiej instancji co powoduje, że zakres kontroli sprawowanej przez sąd jest ograniczony.

W orzecznictwie wskazuje się trafnie, że dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13, Lex Omega nr 1592135).

W świetle powyższego rozważania wymaga zatem, czy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zasadne było zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Zasadniczo bowiem rzeczą organu administracji publicznej drugiej instancji jest rozpatrzenie sprawy po raz kolejny i wydanie decyzji co do istoty sprawy. Organ ten winien wówczas utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), uchylić ją w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), względnie zaś wydać formalne rozstrzygnięcie, umarzające postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Wyjątkiem od tej zasady, przewidzianym w art. 138 § 2 k.p.a., jest uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jednakże wolno to czynić wyłącznie wtedy, kiedy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przepis art. 138 k.p.a. realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania kształtuje postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne. Przyjąć w związku z tym należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2015r., sygn. akt III SA/Gd 913/14, Lex Omega nr 1649971). Skorzystanie z dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. jest możliwe jedynie wówczas, gdy organ odwoławczy wykaże i uzasadni konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, jedynie bowiem w takiej sytuacji można stwierdzić, że niezbędny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwnym razie sprawę może wyjaśnić organ odwoławczy, który nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz również ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 27 sierpnia 2014r., sygn. akt II SA/Gd 314/14, Lex Omega nr 1503795). Rozszerzające interpretowanie art. 138 § 2 k.p.a. i wydawanie w oparciu o ten przepis decyzji w innych sytuacjach niż zostały w nim wskazane uznaje się za niedopuszczalne (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014r., sygn. akt IV SA/Po 152/14, Lex Omega nr 1504190).

Uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania jest zatem wyjątkiem od zasady, wedle której organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy co do meritum. Powody, dla których organ odwoławczy wydaje tego rodzaju rozstrzygnięcie muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 k.p.a. Nie wystarczy przy tym ogólne wskazanie, że "sprawa wymaga wyjaśnienia", ani samo wymienienie dostrzeżonych czy domniemanych uchybień. Konieczne jest, aby w wyniku stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem pierwszej instancji lub wad tkwiących w decyzji konieczne było ponowne przeprowadzenie postępowania (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 339/14, Lex Omega nr 1467859).

Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja - pomimo drobnych uchybień - odpowiada prawu. W jej uzasadnieniu wytknięto bowiem trafnie zasadnicze wady, jakimi dotknięta jest decyzja i postępowania przed organem pierwszej instancji, oraz wskazano prawidłowo okoliczności, które powinien wyjaśnić Burmistrz Miasta i Gminy W. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zastrzeżenia budzi natomiast wskazanie w podstawie prawnej osnowy decyzji przy kwalifikacji przedsięwzięcia § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednol. Dz.U. 2016, poz. 71) - dotyczącego instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t na dobę, zamiast § 3 ust. 1 pkt 57. Tenże przepis powołano jednak słusznie i analizowano w uzasadnieniu decyzji rozważając kwalifikację zamierzenia, co nakazuje uznać błąd w osnowie w istocie za niesprostowaną oczywista omyłkę, której wystąpienie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

W zaskarżonej decyzji wywiedziono w szczególności trafnie, że niezasadne jest stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy W. o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek A.P. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia dla zamierzenia pn. "Plac zabaw - działalność komercyjna" w miejscowości W. przy ul. [....] na działkach nr nr [....] [....] [....] obr. l W. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że postępowanie to umorzono z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. albowiem z uwzględnieniem danych wskazanych przez wnioskodawcę w karcie informacyjnej przedsięwzięcia brak było podstaw do uznania go za bezprzedmiotowe w świetle § 3 ust. 1 pkt 57 powyższego rozporządzenia.

Z definicji legalnych zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 5, 8, 13 i 15 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wynika, że ilekroć jest w niej mowa o:

- karcie informacyjnej przedsięwzięcia - rozumie się przez to dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o: a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej ( pkt 5);

- ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu ( pkt 8);

- przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty ( pkt 13);

- środowisku - rozumie się przez to środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( pkt 15).

Nadto stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. , ilekroć w ustawie jest mowa o oddziaływaniu na środowisko rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi.

Wniosek inwestora w niniejszej sprawie dotyczył wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia określonego jako " Plac zabaw ogólnodostępny – działalność komercyjna". Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że jest ono zlokalizowane na kilku działkach przy ul. [....] w W. , na obszarze ok. 5500 m2 przy już istniejącym hotelu, w sąsiadującej zabudowy niskiej jednorodzinnej. Przedsięwzięcie obejmuje ogólnodostępny, komercyjny plac zabaw dla dzieci z urządzeniami takimi jak: zjeżdżalnia liniowa, siłownia dla dorosłych, ścieżka trekkingowa, placyk zręcznościowy, bocianie gniazdo, mała ścieżka wspinaczkowa, placyk Tropie, karuzela mini, placyk Pirat, banggi, mały placyk, małe boisko, park linowy, bujaki mini, huśtawka kołyska, huśtawka zwierzątka, ciuchcia, kosz mini, rowerki, samochodziki.

Tak opisane zamierzenie podpada pod hipotezę § 3 ust. 1 pkt 57 § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednol. Dz.U. 2016, poz. 71).

Powołany wyżej przepis stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się parki rozrywki rozumiane jako obiekty przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z rozrywką lub rekreacją, pola golfowe, stadiony i tory wyścigowe w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 2001 r. o wyścigach konnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 642 i 1893), wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, inne niż wymienione w pkt 55.

Nie można zgodzić się ze skarżącymi, że brak jest definicji legalnej pojęcia "parku rozrywki". Definicja taka na potrzeby stosowania § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia została zawarta właśnie w tym przepisie. Parki rozrywki rozumiane są tu jako obiekty przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z rozrywką lub rekreacją. Obok nich wymieniono pola golfowe, stadiony i tory wyścigowe w rozumieniu ustawy z dnia 18 stycznia 2001 r. o wyścigach konnych.

W myśl ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednol. Dz.U. z 2015r., poz. 584), działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zgodnie z tą definicją należy rozumień pojęcie działalności gospodarczej na gruncie analizowanego przepisu. Brak adekwatnej do przedmiotu sprawy definicji legalnych pojęć "rozrywka" i "rekreacja" upoważnia natomiast do ich rozumienia zgodnie z językiem potocznym. Co do pojęcia - "obiekt", również właściwym jest sięgnięcie do języka potocznego. Ustawodawcy znane jest pojęcie "obiekt budowlany" również na gruncie przepisów z zakresu ochrony środowiska - o czym świadczy choćby już cytowana treść definicji pojęcia "karty informacyjnej przedsięwzięcia" - niemniej jednak terminu tego nie używa w § 3 ust. 1 pkt 57 § 3 rozporządzenia. Takie podejście przy ustalaniu znaczenia terminu "obiekt" koresponduje nadto z powołaną uprzednio definicją legalną pojęcia "przedsięwzięcie", które obejmuje nie tylko zamierzenie budowlane, ale również inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. Parki rozrywki są zatem przeznaczonymi do prowadzenia działalności gospodarczej budynkami lub zespołami budynków lub urządzeń terenowych, służącymi rozerwaniu się lub odpoczynkowi lub zabawie lub aktywnemu wypoczynkowi na świeżym powietrzu.

Wbrew temu na co wskazują skarżących, nie jest uzasadnione w niniejszym przypadku ustalanie znaczenia pojęcia "park rozrywki" poprzez analizę jego zastosowania i kontekstu używania w różnych aktach tworzących system prawny. W tym zakresie brak w szczególności podstaw do poszukiwania znaczenia i relacji rożnych terminów na bazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. 2007 r. Nr 251, poz. 1885), w którym tego pojęcia nie zdefiniowano, zaś sam akt służy głównie celom statystycznym. Podobnie nie istnieją też przesłanki by sięgać do analizy przypisów nie wymienionych w skardze, w których również i bez definicji używa się pojęcia " park rozrywki" ( np. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - Dz.U. z 2015 r., poz.1676; rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania - Dz.U. z 2014r., poz.1145; rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - Dz.U. z 2014 r., poz.475). Decydujące znaczenie w tym zakresie ma bowiem definicja z § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie mają racji skarżący, że o zaliczeniu przedsięwzięcia do objętego hipoteza § 3 ust. 1 pkt 57 powyższego rozporządzenia decyduje wielkość obiektów budowlanych, ilość i intensywność atrakcji albo rodzaj używanych urządzeń albowiem do takich kryteriów ocen nie odsyła ta regulacja. Jedynym zabiegiem, który należy w analizowanym przypadku przeprowadzić jest sięgnięcie do § 3 ust. 1 pkt 55 tego rozporządzenia, który nawiązuje z kolei do § 3 ust. 1 pkt 54.

I tak stosownie do § 3 ust. 1 pkt 55, do przedsięwzięć mogocych potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy zabudowa usługowa inna niż wymieniona w pkt 54, w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry, obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą:

a) objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

– 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

b) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

– 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

– 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze,

przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

W § 3 ust. 1 pkt 54 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a

- przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego;

Przedmiotowe zamierzenie nie należy do objętych przepisami § 3 ust. 1 pkt 54 i 55. Nie mniej jednak choćby na przykładzie treści tych regulacji widać, że ustawodawca w sposób zamierzony posługuje albo terminologią znaną i definiowaną w ustawie – Prawo budowlane, albo językiem potocznym, jak również wprowadza określone kryteria powierzchniowe wtedy, gdy widzi ku temu uzasadnienie. To ostatnie stwierdzenie potwierdza wykładnia historyczna.

O parkach rozrywki w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko traktował § 3 ust. 1, gdzie w pkt 51 zaliczono parki rozrywki o powierzchni nie mniejszej niż 5 ha do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W porównaniu do stanu poprzedniego obecnie nie tylko brak kryterium powierzchni, ale nadto pojęcie "parku rozrywki" ma swoją definicję w § 3 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Uznanie inwestycji za mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., przeprowadzenia oceny wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). Na tym etapie zasadnicze znaczenia dla właściwej oceny zamierzenia mają dane ujawnione przez wnioskodawcę w karcie informacyjnej przedsięwzięcia ), a także inne okoliczności istotne z punktu widzenia w tym podnoszone przez pozostałe strony w kwestii rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, rodzaju technologii, emisji, rozwiązaniach chroniących środowisko itp., pamiętając nadto, że przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, nawet jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

Na powyższe okoliczności, które nie były dotąd rozważane przez organ pierwszej instancji zwrócono trafnie uwagę w zaskarżonej decyzji.

Niezależnie od zaleceń decyzji kasacyjnej organu odwoławczego należy dodatkowo wskazać, że równie starannych ustaleń i rozważań wymaga ocena zgodności zamierzenia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo umorzenia postępowania o takiej zgodności wspomina się zdawkowo zresztą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. To zagadnienie należy jednak szczegółowo wyjaśnić oraz uzasadnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy czego wymaga prawidłowe zastosowanie art. 7, art., 77 §1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.