Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 472/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 02 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanowił przyznać stronie skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata


UZASADNIENIE

M.S.ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w pięciu sprawach zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Motywując swój wniosek podała, że uiszczenie wpisów od skarg wynoszących łącznie 1000 zł oraz opłacenie kosztów pełnomocnika z wyboru przekracza jej możliwości finansowe. Opisując swoją sytuację ekonomiczną wykazała, że samodzielnie gospodaruje, a jedynym jej źródłem utrzymania jest wynagrodzenie jakie uzyskuje w związku zatrudnieniem na stanowisku starszego specjalisty w Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w K. Jak wynika z zaświadczenia z dnia 29 września 2009 r. wynosi ono 2700 zł brutto ( 1600 zł netto). Z kolei zgodnie z treścią zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego jest prowadzone wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania 514.239,88 zł. Zainteresowana udokumentowała również, że w ubiegłym roku osiągnęła przychód wynoszący 72.397,14 zł, lecz od marca 2008 r. nie uzyskała dodatkowych dochodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Obrazując swoją sytuację materialną wyszczególniła po stronie wydatków koszty utrzymania mieszkania wynoszące miesięcznie około 500 zł ( czynsz, woda, energia elektryczna). Z informacji udzielonych przez stronę wynika nadto, że spłaca ona raty kredytu oraz pożyczkę, co obciąża co miesiąc jej budżet o kwotę 622 zł. Dodatkowo wnioskująca oświadczyła, że została zakwalifikowana do osób niepełnosprawnych. Jako majątek wskazała mieszkanie, jednakże podlega ono w części zajęciu poprzez dokonanie wpisu w księdze wieczystej.

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej należało uwzględnić.

Na wstępie należy poczynić uwagi ogólnej natury, dotyczące kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z dyspozycją art.199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., strony postępowania ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej.

Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji ( Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a.

Art. 246 p.p.s.a. określa przesłanki przyznania pomocy prawnej. Zgodnie z § 1 pkt 1 wskazanego artykułu osobie fizycznej można przyznać pomoc prawną w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata dopiero wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Reasumując, skarżąca nie jest w stanie opłacić kosztów zainicjowanego postępowania sądowego. Wprawdzie uzyskuje stały miesięczny dochód w wysokości 1600 zł, lecz samodzielnie ponosi wydatki związane z utrzymaniem lokalu mieszkalnego oraz spłaca kredyty, co sprowadza się do łącznej kwoty rzędu 1000 zł. Ponadto, uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia pozostałych elementarnych potrzeb życiowych zauważyć należy, że skarżącą można uznać za osobę, która jest w stanie zabezpieczyć tylko swoje podstawowe potrzeby. Tym bardziej więc nie dysponuje ona środkami na opłacenie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, w tym ustanowienia adwokata w sprawie, celem zapewnienia dochodzenia w pełni praw przed sądem.

Z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z poszanowaniem poglądów wyrażonych w orzecznictwie i doktrynie, postanowiono jak w sentencji.