Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1245/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 czerwca 2022 r. nr SKO.PS/41.5/532/2022/8498 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku J. T. Prezydent Miasta Z. decyzją Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2022 r. odmówił przyznania stronie zasiłku celowego na kurs samoobrony Aikido, sprzęt ochrony osobistej i akcesoria (pałka teleskopowa, broń hukowa, paralizator...). W uzasadnieniu organ wskazał, że powyższe cele nie mieszczą się w granicach pomocy społecznej.

Odwołanie od tej decyzji złożył jej adresat. Wyraził niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia, w jakim nie jest zgodne z jego żądaniem i wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie mu świadczenia w żądanej formie (świadczenie pieniężne bądź usługi). W uzasadnieniu wskazał, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Z. zna jego sytuację, zatem powinien działać z urzędu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną obecnie decyzją utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W pełni podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta Z., że kurs Aikido, czy też środki samoobrony, które zostały określone jako cel wsparcia, nie mieszczą się w pojęciu pomocy społecznej.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył jej adresat. Oświadczył, że nie był w stanie, ze względu na nadmiar korespondencji odnieść się do uzasadnienia decyzji.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268) "pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości". Jednocześnie w świetle art. 3 ust. 1 tego aktu "pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka".

Jak wynika z powyższych przepisów pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rolą organów pomocy społecznej jest zatem wspieranie potrzebujących osób i rodzin w celu ich usamodzielnienia się oraz ich integracji ze środowiskiem.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy zgodzić się z organami administracji publicznej, że cele na które skarżący zamierza wykorzystać przyznany zasiłek daleko wykraczają poza pojęcie pomocy społecznej. Kurs samoobrony, czy też zakup środków przymusu bezpośredniego (pałka teleskopowa, czy też paralizator) nie stanowią celów niezbędnych do zaspokajaniu podstawowych potrzeb i nie zmierzają do przezwyciężanie trudnej sytuacji życiowej wnioskodawcy.

Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.