Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2639/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art, 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 884
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 261/16 w sprawie ze skargi D. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. B. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. kwotę 400 (czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez D. B. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 maja 2016 roku, którym oddalono skargę w/w na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2016 roku w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 20 listopada 2014 roku Wójt Gminy C. nakazał D. i Z. B., będącymi właścicielami działki nr [...]położonej w miejscowości M. przy ul. [...], dla której Sąd Rejonowy w T., Wydział VI Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...]:

1. przywrócić zagospodarowanie i użytkowanie nieruchomości do zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. w części wsi M.;

2. zaprzestać udostępnienia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez D. B. w tym: świadczenia usług hotelarskich, organizowania na działce nr [...] imprez okolicznościowych, imprez dla grup zorganizowanych itp.

Z uwagi na niewykonanie obowiązków określonych w wyżej wskazanej decyzji, mimo doręczenia upomnienia, w dniu 28 października 2015 r. Wójt Gminy C. wystawił tytuł wykonawczy, w celu wyegzekwowania wobec D. B. obowiązków nałożonych w decyzji z dnia 20 listopada 2014r.

Pismem z dnia 6 listopada 2015 r. D. B. zgłosiła zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Powołując się na art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1619 ze zm. – dalej jako u.p.e.a.), skarżąca podniosła, że obowiązki wynikające z decyzji z dnia 20 listopada 2014 roku zostały wykonane.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 roku Wójt Gminy C. odmówił uwzględnienia podniesionego zarzutu. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel wskazał, że sposób wykorzystania działki nr [...]położonej w M.przy ul. [...] nadal narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. w części wsi M. - z uwagi na prowadzenie na wskazanej nieruchomości działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług hotelarskich. D. B. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie ponownie podnosząc, że wykonała obowiązki określone w decyzji z dnia 20 listopada 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. powołując się na art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.) oraz art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 u.p.e.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zmienionym uchwałą nr XXII/116/08 Rady Gminy C. z dnia 24 stycznia 2008 r. w części wsi M., działka nr [...]- stanowiąca własność miedzy innymi skarżącej kasacyjnie, położona w miejscowości M. przy ul. [...] stanowi część terenu oznaczonego symbolem [...] - zabudowa mieszkaniowa letniskowa. Dla terenów oznaczonych tym symbolem ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa letniskowa; 2) przeznaczenie uzupełniające - zieleń urządzona, elementy małej architektury i rekreacji. Organ stwierdził, że w sprawie niniejszej zaszła sytuacja w której organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, zatem wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów jest bezprzedmiotowe. Niemniej, zdaniem organu II instancji, w tego typu sprawie organ egzekucyjny powinien w jednym postanowieniu zawrzeć stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów oraz rozstrzygnięcie. Według SKO, stanowisko organu I instancji jest w tym zakresie prawidłowe.

Wskazując na zawarte w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej oraz w orzecznictwie sądowym pojęcie "działalności gospodarczej" organ podniósł, że na działce nr [...] w M. przy ul. [...] nadal zlokalizowane są apartamenty nazwane "[...]". W miesiącach lipcu i sierpniu 2015 r. były one wynajmowane 47 razy. Obiekt posiada stronę internetową, a domena internetowa zarejestrowana jest na D. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: D.B.R-H.I. Organ ustalił również, że wzmożony ruch w tzw. sezonie turystycznym w przedmiotowym obiekcie wskazuje na prowadzenie w tym miejscu typowej działalności hotelarskiej. Kolegium wskazało również, że osobie trzeciej, czyli M. K. bez problemu udało się zarezerwować apartament zlokalizowany na wskazanej nieruchomości.

Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, organ II instancji wskazał, że nie ma w niniejszej sprawie znaczenia podnoszona przez zobowiązanych kwestia złożenia stosownego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania zgodnie z przepisami ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych i o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, bowiem oświadczenie o wyborze formy opodatkowania na rok 2015 złożone przez D. B. nie dotyczyło przedmiotowej nieruchomości. Podobnie nie mają w niniejszej sprawie zastosowania przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Usunięcie w dniu 23 stycznia 2015 r. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wpisu o dodatkowym miejscu wykonywania przez D. B. działalności gospodarczej, nie jest wystarczającym argumentem potwierdzającym wykonanie przez D. B. obowiązków określonych w decyzji z dnia 20 listopada 2014 r.

Na powyższe postanowienie D. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu:

1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez błędne nieuwzględnienie przez SKO wcześniejszego zarzutu skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i błędne dalej przyjęcie przez SKO, że skarżąca nie wykonała w całości obowiązku zawartego w decyzji z dnia 20 listopada 2014 r.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. 1997 Nr 133 poz. 884) poprzez pominięcie przez SKO tego przepisu, który stanowi, że hotele to obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno - i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Zdaniem skarżącej, SKO twierdzi, że na jej posesji w M. jest prowadzona działalność hotelarska, mimo że skarżąca nie ma co najmniej 10 pokoi na wynajem dla gości w swojej nieruchomości.

- art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez błędne zastosowanie tegoż przepisu przez SKO do sprawy niniejszej, poprzez błędne skonstatowanie przez SKO, że w M. na działce, w domu skarżącej jest prowadzona działalność gospodarcza/usługowa, hotelarska przez skarżącą czy jej syna, mimo że nie ma na to obiektywnych dowodów. Skarżąca prowadzi jedynie najem prywatny, okazjonalny pokoi w swoim domu.

Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 roku, sygn. akt II SA/Bd 261/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem wszczętego postępowania egzekucyjnego jest wykonanie przez dłużników obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z decyzji Wójta Gminy C. z dnia 20 listopada 2014 roku

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie uwzględnienia zarzutu dotyczącego wykonania w całości obowiązku nałożonego decyzją Wójta Gminy C. z dnia 20 listopada 2014r. Organ egzekucyjny, który jest jednocześnie wierzycielem (art. 20 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), wobec stwierdzenia braku wykonania wskazanego wyżej obowiązku prawidłowo najpierw przesłał do skarżącej upomnienie wzywające do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie, po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, wszczął postępowanie egzekucyjne stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. Na podstawie art. 26 u.p.e.a. został wystawiony tytuł wykonawczy.

W związku z doręczonym tytułem wykonawczym skarżąca złożyła, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej twierdząc, że nastąpiło wykonanie obowiązku. Obowiązek określony w treści tytułu wykonawczego został nałożony wymienioną na wstępie decyzją z dnia 20 listopada 2014 r. i obejmuje on dwa nakazy skierowane do skarżącej i jej męża. Po pierwsze, polecono przywrócenie zagospodarowania i użytkowania nieruchomości do zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. w części wsi M.. Po drugie, nakazano zaprzestanie udostępnienia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej przez D. B., w tym: świadczenia usług hotelarskich, organizowania na działce nr 206/13 imprez okolicznościowych, imprez dla grup zorganizowanych itp.

W związku z tak określonym obowiązkiem, zdaniem Sądu I instancji, o wykonaniu zobowiązania w rozumieniu przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., będzie można mówić, o ile skarżąca wywiąże się z nakazu zarówno w przedmiocie przywrócenia zagospodarowania i użytkowania nieruchomości zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w przedmiocie zaprzestania udostępniania nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednocześnie Sąd podkreślił, że obowiązek określony w decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego nie podlega ocenie w postępowaniu egzekucyjnym co wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a.

Zdaniem Sądu I instancji, z akt sprawy wynikało, że skarżąca nie zastosowała się do obowiązku nałożonego w decyzji administracyjnej. Nałożony obowiązek dotyczył przeznaczenia i użytkowania nieruchomości zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie dotyczył on charakteru prowadzonej działalności, tj. hotelarskiej, agroturystycznej, czy wynajmowania pomieszczeń prywatnie przez skarżącą osobom na wypoczynek. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że skarżąca nadal prowadzi działalności gospodarczą na przedmiotowej nieruchomości polegającą na wynajmowaniu pokoi. Potwierdza to również oświadczenie o wyborze formy opodatkowania na rok 2015, w którym rodzaj działalności określono jako najem prywatny. Ponadto bez wpływu na wynik sprawy pozostaje stanowisko zawarte w skardze opisujące różne formy korzystania z obiektów objętych egzekucją o charakterze niepieniężnym. Sąd I instancji podkreślił, że w przedmiotowym postępowaniu nie miało znaczenia czy jest to hotel, czy gospodarstwo agroturystyczne, czy też obiekt pod wynajem pokoi prywatnie w celu wypoczynku, każda z form udostępnienia pomieszczeń w celu turystycznym świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej sprzecznej z postanowieniem m.p.z.p. Argumenty, które zostały przytoczone w skardze są polemiką z nałożonym obowiązkiem w decyzji, który z mocy art. 29 u.p.e.a. nie podlega badaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Sama skarżąca potwierdziła, że po wydaniu decyzji z dnia 20 listopada 2014 r., w 2015 r. wynajmowała pokoje w celach wypoczynkowych, zamieszczała na stronie internetowej oferty. Oznacza to, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 20 listopada 2014 roku nie został wykonany. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zmienionym uchwałą nr XXII/116/08 Rady Gminy C. z dnia 24 stycznia 2008 r. w części wsi M., działka nr [...]położona w miejscowości M. przy ul. [...] stanowi część terenu oznaczonego symbolem [...] - zabudowa mieszkaniowa letniskowa. Dla terenów oznaczonych tym symbolem ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa letniskowa; 2) przeznaczenie uzupełniające - zieleń urządzona, elementy małej architektury i rekreacji.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje na tym terenie możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności usługowej. Akta sprawy potwierdzają natomiast, że skarżąca wynajmowała pomieszczenia w celach zarobkowych, oferując usługi turystyczne. Organ potwierdził istnienie apartamentów, wynajem ich w miesiącu lipcu i sierpniu 2015 r. i dostępność ich na stronie internetowej. Oferta udostępnienia gościom tych pokoi, zawierała szczegółowy opis ich wyposażenia i położenia. W dniu wystawienia tytułu wykonawczego domena internetowa hotel-imperium.pl zarejestrowana była na D. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: D. B. R.-H. I.. Okoliczność ta potwierdza, że skarżąca, ani jej mąż nie wykonali obowiązku nałożonego decyzją Wójta Gminy C. z dnia 20 listopada 2014 r. Ponadto oferta wynajmu wspomnianych apartamentów zawarta była również na stronach internetowych takich jak:

[...] (dostęp w dniu 7 stycznia 2016 r.) i

-[...] (dostęp w dniu 7 stycznia 2016r.).

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało także, że osobie trzeciej w stosunku do D. i Z. małżonków B., tj. .M. K. udało się zarezerwować apartament zlokalizowany na wskazanej nieruchomości na okres od dnia 18 lipca 2015 roku do dnia 20 lipca 2015 roku.

Organ odwoławczy prawidłowo odniósł się również do zarzutów zażalenia wyjaśniając, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy w ogóle problemów podatków i opłat lokalnych. Obowiązek określony w decyzji z 20 listopada 2014 r. dotyczy sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a nie formy prowadzonej działalności gospodarczej. Organy wykazały użytkowanie obiektu w celach turystycznych, a nie mieszkalnych, co stanowi wyraźną sprzeczność z zapisami m.p.z.p.

W złożonej skardze kasacyjnej D. B. wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o jego uchylenie i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W stosunku do zaskarżonego wyroku podniesiono na podstawie art. 176 p.p.s.a. zarzuty:

-a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykonała w całości obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji nr 1 Wójta Gminy C. z dnia 20 listopada 2014 r., mimo że skarżąca kasatorka nie udostępnia swojej nieruchomości synowi D. B. na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, natomiast sama na przedmiotowej nieruchomości prowadzi incydentalny, niezorganizowany i sezonowy (latem) wynajem pokoi – prywatny, nie związany z żadną działalnością gospodarczą, w tym związaną ze świadczeniem usług agroturystycznych,

-b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art 36 § 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. 1997 Nr 133 poz. 884) poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego przepisu, który stanowi, iż hotele to obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów, gdzie mimo tego Sąd I instancji ( a uprzednio Kolegium) twierdzi, że na posesji skarżącej w M. jest prowadzona działalność / usługi hotelarska, mimo że skarżąca nie posiada w budynku posadowionym na tej posesji 10 pokoi przeznaczonych na wynajem dla gości,

- art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez błędne zastosowanie tegoż przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprowadzające się do przyjęcia, że w domu skarżącej jest prowadzoną działalność gospodarcza - usługi hotelarskie.

W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu wnosiło o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowaniu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Z ustaleń faktycznych przedstawionych w postanowieniu Wójta Gminy C. z dnia 30 listopada 2015 roku oraz w postanowieniu Kolegium z dnia [...] stycznia 2016 r., a które zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku wynika, że strona bez wątpienia nie wykonała pierwszego z obowiązków określonych w decyzji z dnia 20 listopada 2014 r. Z oferty zamieszczonej na stronach internetowych, ilości wynajętych pokoi w lipcu i sierpniu 2015 roku, wbrew twierdzeniom skarżącej wynika, że wynajmuje pomieszczenia znajdujące się w budynku posadowionym na nieruchomości położonej w M. w ramach świadczonych usług turystycznych. To zaś pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego obszaru. W rezultacie podniesiony zarzut wykonania nałożonego obowiązku użytkowania nieruchomości zgodnie z ustaleniami tego planu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uznać należy za nieuzasadniony. Wbrew stanowisku skarżącej, analiza tego, czy obiekt posadowiony na nieruchomości stanowiącej jej własność można zakwalifikować jako hotel w rozumieniu art. 36 § 1 ustawy o usługach turystycznych nie ma żadnego znaczenia do rozstrzygnięcia sprawy. Niezależnie od tego czy mamy do czynienia z hotelem, gospodarstwem agroturystycznym czy też z prywatnym najmem pokoi w celach wypoczynkowych, jest to udostępnianie pomieszczeń w celach turystycznych, a nie mieszkalnych. To z kolei świadczy o niedopuszczalnym sposobie użytkowania nieruchomości w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie został również naruszony art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżąca świadczy na swojej nieruchomości usługi turystyczne. Działalność tą prowadzi w celu osiągnięcia zysku. To, że zamierzonego zysku nie osiąga, nie oznacza, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Działalność ta ma charakter zorganizowany i ciągły. Nie podważa tego ustalenia fakt, że z uwagi na położenie nieruchomości osoby trzecie są zainteresowane ofertą skarżącej tylko w okresie letnim.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwana dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Przystępując do oceny zasadności pierwszego z zarzutów podniesionego w skardze kasacyjnej na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na tej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa lub czynności prawnych. Skutkiem okazania takich dowodów jest obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego od czynności egzekucyjnych. Podnosząc w niniejszej sprawie zarzut wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona w toku postępowania egzekucyjnego nie wykazała wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją Wójta Gminy C. z dnia 20 listopada 2014 roku, a tym samym stanowisko organu w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a następnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawione w zaskarżonym wyroku należy uznać za zasadne. Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma to, że ostateczną decyzją Wójta Gminy C. z dnia 20 listopada 2014 roku, która nadal funkcjonuje w obrocie prawnym nałożono na D. i Z. B.wykonanie dwóch obowiązków o charakterze niepieniężnym w postaci: przywrócenia zagospodarowania i użytkowania stanowiącej ich własność nieruchomości do zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu oraz zaprzestanie udostępniania tej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej D. B. na prowadzenie działalności gospodarczej w tym: świadczenie usług hotelarskich, organizowanie imprez okolicznościowych, imprez dla grup zorganizowanych itp. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu ustaliło, że strona skarżąca kasacyjnie nie wykonała nałożonego na nią obowiązku, w tym określonego w punkcie 1 wspomnianej wyżej decyzji odnośnie przywrócenia zagospodarowania i użytkowania nieruchomości do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wyklucza przeznaczenie pomieszczeń posadowionych na tej nieruchomości dla celów innych niż zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych i rekreacyjnych ich właścicieli, a w szczególności przeznaczanie ich na wynajem w celach zarobkowych, oferując usługi turystyczne. Ustalenia dotyczące świadczenia przez skarżącą na przedmiotowej nieruchomości usług turystycznych w postaci wynajmu pomieszczeń osobom trzecim, jak zasadnie uznał Sąd I instancji, znajdują potwierdzenie nie tylko w zamieszczanych na stronach internetowych ogłoszeniach, informujących o możliwości wynajmu pokoi gościnnych, o ich wyposażeniu oraz możliwościach spędzenia czasu wolnego przez osoby, dla których oferta ta jest adresowana, ale także fakt, że w okresie lipiec- sierpień 2015 roku wynajęto pokoje 47 razy. Powyższe ustalenia, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie jednoznacznie przemawiają za przyjęciem, że wynajem pokoi gościnnych nie ma li tylko charakteru incydentalnego, niezorganizowanego, nie jest związany tylko z przyjmowaniem członków rodziny, a z prowadzoną działalności związaną ze świadczeniem usług na rzecz osób trzecich w zakresie organizacji wypoczynku. Jak zasadnie stwierdziły organy, a argumentację tą podzielił Sąd I instancji fakt, że zwiększona liczba przypadków wynajmu pokoi w okresie letnim nie jest związana z najmem okazjonalnym, ale z takimi obiektywnymi okolicznościami, jak położenie nieruchomości i porami roku, które przesądzają, że oferta skarżącej jest skierowana do osób szukających odpoczynku w okresie letnim. Powyższa analiza zasadnie stanowiła podstawę przyjęcia przez organ egzekucyjny, a następnie przez Sąd I instancji, że strona prowadzi na przedmiotowej nieruchomości działalność związaną ze świadczeniem usług agroturystycznych, która ma charakter zorganizowany i jest nastawiona na zysk, a tym samym zagospodarowała i użytkuje ona nieruchomość w innym celu niż określają to postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu. Tym samym nie został wykonany nałożony na nią obowiązek określony w ostatecznej decyzji Wójta Gminy C. z dnia 20 listopada 2014 roku. Skarżąca korzysta nadal z nieruchomości w sposób sprzeczny z postanowieniami planu miejscowego. W konsekwencji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. należy uznać za nieuzasadniony.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 roku o usługach turystycznych ( Dz.U. Nr 133, poz. 884 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organ egzekucyjny w niniejszej sprawy. Przepis ten stanowi, że hotele to między innymi obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym w większości w pokojach jedno – i dwuosobowych , świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Wskazać należy, że wskazany przepis wskazuje również inne obiekty hotelarskie. Nadto podniesiony w skardze zarzut kasacyjny nie ma znaczenia do rozstrzygnięcia sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niezależnie, czy mamy do czynienia z hotelem, gospodarstwem agroturystycznym, skarżąca udostępnia pomieszczenia w celach turystycznych w sposób zorganizowany, a nie są wykorzystywanie wyłącznie w celach zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych właścicieli nieruchomości, którą tylko taką formę wykorzystania nakazują postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i do przywrócenia której to formy zagospodarowania i użytkowania strona została zobowiązana ostateczną decyzją Wójta Gminy C. z dnia 20 listopada 2014 roku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o działalności gospodarczej, a sprowadzającego się do błędnego jego zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do niniejszej sprawy i przyjęcie za organem egzekucyjnym, że skarżąca na nieruchomości położonej w M. prowadzi działalność gospodarczą, albowiem nie ma ku temu warunków, a ewentualny wynajem pokoi ma charakter prywatny, okazjonalny. Przepis ten zawiera legalną definicję pojęcia działalności gospodarczej. Zgodnie z orzecznictwem sądowym wskazanym między innymi w samej skardze kasacyjnej, działalność gospodarcza ma charakter zawodowy (profesjonalny), a więc stały, nie amatorski i nie okazjonalny, jest podporządkowana regułom opłacalności i zysku, podejmowane w jej ramach działania mają charakter powtarzalny i są związane z uczestnictwem w obrocie gospodarczym. Jak już wyżej wykazano, skarżąca świadczy na rzecz osób trzecich usługi turystyczne. Działalność ta jest nakierowana na uzyskanie zysku. Trudno bowiem przyjąć, aby tak nie było przy uwzględnieniu zamieszczaniu stosownych ofert na stronach internetowych różnych portali oraz ilości wynajętych pokoi. Świadczy to również o zorganizowanym charakterze prowadzonej faktycznej działalności. Czy faktycznie taki zysk jest osiągany (w jakiej wysokości), czy też nie, nie ma znaczenia do oceny czy dana działalność posiada cechy działalności gospodarczej podlegającej definicji określonej w art. 2 ustawy o działalności gospodarczej. Fakt, że pokoje skarżąca wynajmuje w szczególności w okresie letnim nie oznacza, że działalność ta nie ma charakteru stałego, zorganizowanego, a jedynie okazjonalny. W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, większe natężenie prowadzonej działalności przez skarżącą w okresie letnim jest związany z położeniem nieruchomości i warunkami klimatycznymi determinującymi zapotrzebowanie ze strony osób trzecich na dany rodzaj usług jaki świadczy. Nadto wskazać należy, że nawet przyjęcie, iż działalność skarżącej nie ma charakteru działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 cytowanej wyżej ustawy, nie przesądza, że skarżąca zorganizowała i użytkuje nieruchomość zgodnie z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego, skoro wynajmuje pokoje osobom trzecim w sposób zorganizowany, w ilości odbiegającej od zwyczajowo przyjętej, przekraczającej w sposób znaczny w przypadku udostępniania pokoi tylko członkom rodziny.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Zasądzono od skarżącej kasacyjnej na rzecz organu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu kwotę 400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wysokość kosztów tych ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265).