Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 517/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z [...] r. nr [...] o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutu, zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 3 czerwca 2009 r. od nr [...] do [...] , wystawionych na zaległości skarżącego w składkach należnych za okres od [...] do [...] 1999 r.

Rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot zaskarżenia zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Dyrektor Oddziału ZUS w C. wszczął postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania zaległości składkowych skarżącego należnych za okres od [...] do [...] 1999 r. W toku postępowania egzekucyjnego zajęto świadczenie zobowiązanego, pobierane z ZUS. Skarżący wniósł zarzuty na to postępowanie egzekucyjne, podnosząc, że dochodzone przymusowo roszczenia składkowe nie istnieją, a następnie złożył wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zarzuty zostały oddalone, a wniosku o zawieszenie postępowania nie uwzględniono postanowieniem organu egzekucyjnego, poprzedzonym stanowiskiem wierzyciela. W wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów, zostało ono uchylone przez organ odwoławczy, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, natomiast efektem rozpoznania zażalenia na rozstrzygnięcie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] r. nr [...] utrzymujące je w mocy. Po otrzymaniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej uchylającego rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, skarżący zwrócił się o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania zarzutów, jednakże Dyrektor Oddziału ZUS w C. postanowieniem z [...] r. nr [...], odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutu, a w wyniku rozpoznania wniesionego zazalenia Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania zażalenia i zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

W skardze na to postanowienie M. B. podniósł, że dotyczy ona tego, aby ZUS dokonał zwrotu niesłusznie potrąconych skarżącemu kwot. Jego zdaniem egzekwowane składki są nienależne, a ich egzekucja ze świadczenia emerytalnego - -bezzasadna. Wskazał, że w 2000 r. nie otrzymywał zasiłków chorobowych pomimo terminowego składania zwolnień lekarskich i opłacania składek. W ocenie skarżącego wobec permanentnego niewypłacania zasiłku chorobowego wpłacane przez niego składki na ubezpieczenia chorobowe należy uznać za zagrabione przez ZUS, dlatego też co do tej okoliczności złożył zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w C. zawiadomienie o przestępstwie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot należności niesłusznie potrąconych z pobieranego przez skarżącego świadczenia emerytalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd przyjął jako stan faktyczny sprawy stan wynikający z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z w/w wad skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Należy zauważyć, że przedmiotem skargi jest postanowienie organu drugiej instancji, w którym stwierdził on niedopuszczalność zażalenia na rozstrzygnięcie organu pierwszoinstancyjnego o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, a więc badaniu Sądu podlegają kwestie związane z tokiem i prawidłowością rozstrzygnięć organów w tym przedmiocie, czyli w kwestii wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Natomiast ze złożonej skargi wynika, że wolą skarżącego jest otrzymanie zwrotu składek potrąconych przez ZUS – jego zdaniem – niesłusznie i bezzasadnie. Są to dwa odrębne zagadnienia, które są przez skarżącego niesłusznie utożsamiane, a wobec faktu, że istnienie zaległości składkowych i dopuszczalność dokonywania potrąceń nie była objęta treścią zakażonego postanowienia, nie może stanowić przedmiotu orzekania Sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

Ustaliwszy zakres rozpoznania sprawy przez Sąd orzekający należy zauważyć, że kwestie wstrzymania postępowania egzekucyjnego reguluje art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.)- dalej ustawa egzekucyjna. Zgodnie z powołanym przepisem, wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu.

Z powyższego brzmienia przepisu wynikają dwa wnioski:

- kwestia ewentualnego wstrzymania postępowania egzekucyjnego pozostawiona została ocenie organu egzekucyjnego i jego swobodnemu uznaniu

( organ egzekucyjny może wstrzymać ...)..

- rozstrzygnięcie organu jest niezaskarżalne, tzn., że nie przysługuje na nie zażalenie.

Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 17 ustawy egzekucyjnej, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli stanowi tak ustawa egzekucyjna lub Kodeks postępowania administracyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego w ogóle nie reguluje omawianej kwestii, a więc zażalenie na zaskarżone postanowienie byłoby dopuszczalne tylko wówczas, gdyby przewidywały to wprost przepisy ustawy egzekucyjnej. Natomiast w cytowanym art. 35 ustawy egzekucyjnej, określającym kwestie wpływu zarzutu na postępowanie egzekucyjne zażalenie nie jest przewidziane. Tak więc w świetle art. 35 uznać należy, że ocena organu odwoławczego, iż na postanowienie w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania zarzutu, zażalenie nie służy jest prawidłowa, a rozstrzygnięcie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia nie narusza prawa. Podobny pogląd wypowiedział Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 listopada 2007 r. sygn. akt: III SA/Wa 1620/07, który stwierdził, iż na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego wstrzymania postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie w przeciwieństwie do postanowienia wstrzymującego lub odmawiającego wstrzymania postępowania egzekucyjnego - tak jak stanowi o tym art. 35 § 1 ustawy egzekucyjnej. Również tut. Sąd w wyroku z 25 września 2008 r. , sygn. akt II SA/Gl 209/08, uznał, że niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych obejmuje m.in. sytuację wniesienia zażalenia na postanowienie, na które przepisy prawa środka takiego nie przewidują. Ustalenie przez organ, ze wniesiono zażalenie na postanowienie, w stosunku do którego przepisy nie przewidują takiej możliwości, nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia, w formie postanowienia, jego niedopuszczalności, nie zezwalając na przystąpienie do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia.

Biorąc pod uwagę treść wyżej przytoczonych przepisów prawa oraz fakt, że zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej ich nie narusza, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.