Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 447/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 28, art. 156 par. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P W i W W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących P W i W W kwotę 200 zł (200 złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego oraz na rzecz W W kwotę 711,20 zł ( siedemset jedenaście złotych i dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania D M, od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] umarzającej postępowanie wszczęte na wniosek D M (dalej jako "wnioskodawczyni") w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W W i P W (dalej jako "skarżący") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] w zabudowie szeregowej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., gaz. c.o., energią elektryczną w budynku i na działce, kanalizacją sanitarną, zbiornikiem szczelnym na nieczystości ciekle, kanalizacją deszczową wraz z trzema zbiornikami na wody opadowe, murami oporowymi oraz ogrodzeniami, dojściami i dojazdami na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], oraz zjazdu indywidualnego z drogi gminnej działka nr [...] na działkę nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], jako II etap inwestycji pod nazwą "budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wraz z instalacjami wewnętrznymi (...)".

W dniu 27 maja 2015 r. do organu wojewódzkiego wpłynął wniosek D M o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. Nr [...] wskazując na naruszenie art. 6, 7, 8, 11 w związku z art. 107§ 3, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z normami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. oraz naruszenie postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

D M wywodziła swój interes prawny w kwestionowaniu powyższego rozstrzygnięcia Starosty [...] z tytułu przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. [...], która graniczy bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną. Wnioskodawczyni wskazała, że inwestycja oddziałowuje na jej działkę i znajdujące się na jej terenie i związane z tym terenem mienie, ponieważ doszło do uszkodzenia ogrodzenia, znajdującego się na działce nr [...] będącej własnością wnioskodawczyni, spowodowanego najprawdopodobniej ruchami mas ziemnych, które uaktywniły się pod naciskiem wykonywanych robót budowlanych.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], umorzył wszczęte na wniosek D M postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] w zabudowie szeregowej.

Organ I instancji wskazał, że z analizy rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek nr [...] objęty decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji dotyczącej budowy "budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] w zabudowie szeregowej..." usytuowany jest w odległości 10,12 m od granicy z działką nr [...], stanowiącej własność D M, a budynek mieszkalny na działce D M usytuowany jest w odległości ok. 40 m od granicy z działką, na której zaprojektowany został budynek nr [...], objęty wnioskowaną decyzją.

W ocenie organu I instancji inwestycja obejmująca pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...], realizowanego w ramach III etapowej inwestycji na działce nr [...] w miejscowości [...], z uwagi na usytuowanie w dalekiej, ponad 10 metrowej odległości od granicy z działką nr [...], oraz jeszcze dalszej 40 metrowej odległości od budynku D M, nie może w żaden sposób oddziaływać na działkę wnioskodawczyni ani znajdujące się na jej terenie i związane z tym terenem mienie, nawet pomimo znacznego spadku terenu w stronę działki wnioskodawczyni.

Ponadto, zdaniem Wojewody [...], zastrzeżenia dotyczące prawidłowości sporządzenia ekspertyzy geotechnicznej są bez wpływu na ocenę przymiotu strony postępowania jaki chciałaby zyskać D M. Jednocześnie ze względu na znaczną odległość budynku nr [...] od granicy działki, brak jest związku między wzniesieniem przedmiotowego budynku a z ewentualnym uszkodzeniem ogrodzenia znajdującego się na działce nr [...]. Zdaniem organu wojewódzkiego nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący zacienia części działki wnioskodawczyni tym bardziej, że prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Organ I instancji wskazał również, że analiza projektu architektoniczno-budowlanego nie potwierdziła zarzutu braku zapewnienia miejsc postojowych dla nowoprojektowanego budynku, przy czym zapewnienie miejsc postojowych dla budynku nr [...] jest bez wpływu na ocenę przymiotu strony postępowania jaki chciałaby zyskać wnioskodawczyni.

Ponadto, w ocenie organu I instancji, nie zasługują na uwzględnienie zastrzeżenia dotyczące muru oporowego z uwagi na znaczne oddalenie tego muru od granicy działki wnioskodawczyni a ewentualna utrata wartości rynkowej nieruchomości wnioskodawczyni oraz obniżenie komfortu życia są bez znaczenia dla niniejszego postępowania.

Zdaniem Wojewody [...] nieruchomość będąca własnością wnioskodawczyni nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, bowiem projektowane zamierzenie budowlane nie powoduje ograniczeń zarówno w zakresie zagospodarowania działki jak i użytkowania budynku zatem nie można uznać, że wnioskodawczyni posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła D M wnosząc o jej uchylenie. W ocenie wnioskodawczyni inwestycja obejmująca pozwolenie na budowę budynku nr [...] realizowanego w ramach III etapowej inwestycji na działce nr [...] w sposób bezpośredni i negatywny odziałowuje na jej działkę oraz związane z tym terem mienie. Wnioskodawczyni nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, że nieprawidłowości sporządzenia ekspertyzy geotechnicznej pozostają bez wpływu na ocenę przymiotu strony postępowania. Zdaniem wnioskodawczyni doszło do uszkodzenia ogrodzenia, działka wnioskodawczyni została zacieniona, a także został ograniczony dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto nie dokonano badań gruntu i ewentualnego oddziaływania muru oporowego na ogrodzenie działki wnioskodawczyni.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że D M nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] i wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu powyższego rozstrzygnięcia z tytułu przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. [...], która graniczy bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że obowiązkiem organu jest sprawdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego jeszcze przed udzieleniem pozwolenia na budowę w części dotyczącej pierwszego etapu prac. Jest to następstwem faktu, że udzielenie pozwolenia na budowę dla II etapu inwestycji musi obejmować racjonalność funkcjonowania całego, docelowego zamierzenia budowlanego. W związku z powyższym organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowane zamierzenie obejmujące trzy budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej jako całość, usytuowane jest w odległości od 3,01 m do 3,60 m od granicy działki skarżącej (dotyczy budynku nr [...]). Przy czym z treści § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). wynika, że odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), dla budynków ZL (tj. budynki mieszkalne) nie powinna być mniejsza niż 8 m.

W ocenie organu odwoławczego analiza projektu budowlanego wskazuje, iż usytuowanie planowanego budynku może ograniczać możliwość zagospodarowania działki nr ewid. [...], bowiem osoby uprawnione do powyższej nieruchomości, chcąc zrealizować na niej pewne kategorie przedsięwzięć, aby zachować 8 metrową odległość od budynku musiałyby odsunąć projektowany obiekt od granicy z działką o numerze ewid. [...] na odległość większą, aniżeli 3,00 i 4,00 m dopuszczalne na mocy przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tym samym fakt realizacji przedmiotowej inwestycji niewątpliwie może ograniczać możliwość zagospodarowania działki o numerze ew. [...] stanowiącej własność D M.

Wobec powyższego, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ wojewódzki umarzając postępowanie nieważnościowe z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawczyni uchybił przepisom art. 105 § 1 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, bowiem powinien uwzględnić fakt, że działka nr ewid. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania spornego i dokonać merytorycznej oceny kontrolowanego pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję złożyli P W i W W wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

- § 271 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że wnioskodawczyni posiada interes prawny w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji budowlanych, błędnie przyjmując, że nieruchomość wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, błędne uznanie, że zabudowa szeregowa 3 domów jednorodzinnych winna być traktowana jako jedno zamierzenie budowlane, pomimo tego, że nieruchomość wnioskodawczyni nie znajduje się w obszarze oddziaływania budynku nr [...], co do którego wydana została zaskarżona decyzja;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej w sytuacji braku istnienia przesłanek do wydania takiej decyzji, bowiem organ odwoławczy winien był utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy;

- art. 7, 77 § 1 i 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione.

Skarżący zarzucili, że organ oprócz wskazania odległości od budynku nr [...] (nie budynku nr [...], którego dotyczy decyzja) jako 3,01 do 3,60 m, nie wskazuje na to, aby ściana budynku nr [...] posiadała powierzchnię większą niż 65 % klasy odporności ogniowej (E), a zatem także przesłanek warunkujących uznanie wymaganej odległości 8 metrów, której rzekomo nie dochowano. Zdaniem skarżących organ nie ma uprawnienia do uchylania decyzji dotyczącej budynku nr [...] na podstawie rzekomo istniejących przesłanek dotyczących budynku nr [...] - takie działanie wykracza poza obszar rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który jest związany zakresem sprawy, w której orzeka i nie może rozstrzygać ponad to, czego postępowanie dotyczy. Skarżący zwrócili uwagę, że do każdego z 3 budynków została wydana osobna decyzja i co do każdej z tych decyzji toczy się postępowanie - nie jest zatem uprawnione traktowanie 3 decyzji jako 1 i traktowanie 3 budynków jako 1.

Skarżący podnieśli również, że usytuowanie budynku nr [...] nie narusza przepisów powołanych przez organ, bowiem ściana zewnętrzna budynku mieszkalnego na działce nr [...] wykonana jest z pustaka ceramicznego 25cm - jest ścianą oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej spełniającej wymogi REI 60 - co jest zgodne z § 232 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Ponieważ budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...] zwrócony jest ścianą nierozprzestrzeniającą ognia (oddzielenia pożarowego) nie wymaga zwiększenia odległości między budynkami, a wręcz możliwe jest zmniejszenie tej odległości zgodnie z § 271 pkt 1 ust. 9.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., umarzającą postępowanie wszczęte na wniosek D M w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W W i P W (dalej jako "skarżący") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...][...] puławska [...] w zabudowie szeregowej, na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], oraz zjazdu indywidualnego z drogi gminnej działka nr [...] na działkę nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], jako II etap inwestycji pod nazwą "budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, wraz z instalacjami wewnętrznymi (...)" i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Wojewoda [...] decyzja z dnia [...] listopada 2015r. umorzył postępowanie , przyjmując, iż D M nie posiadając przymiotu strony nie mogła wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2015r. Nr [...].

Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania).

W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne.

Z pewnością postępowanie wszczęte przez podmiot nie posiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ( vide wyrok NSA z19.09.2012r., II GSK 1038/11).

W ocenie Sądu dokonana przez organ I instancji ocena przymiotu strony D M jest prawidłowa, co czyni, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 kpa i z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego.

W świetle przywołanej normy art 28 ust 2 Prawa budowlanego oraz art. 28 kpa stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę a w konsekwencji także w prawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji są -oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu a także podmioty które wykażą interes prawny w uzyskaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Tak więc krąg podmiotów które hipotetycznie mogą brać udział , a także inicjować postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę może być szerszy niż ten ustalony przez organy w postępowaniu zwyczajnym.

D M wywodzi swój interes prawny z przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. [...].

Nie ulega wątpliwości, iż z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek nr [...] objęty decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę usytuowany jest w odległości 10,12 m od granicy z działką nr [...] , a budynek mieszkalny na działce D M usytuowany jest w odległości ok. 40 m od granicy z działką, na której zaprojektowany został budynek nr [...].

Takie usytuowanie zaprojektowanego budynku czyni niezasadnym twierdzenia D M o negatywnym oddziaływaniu na jej działkę. W sposób oczywisty nie zostały w związku z tym naruszone § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), jak również przepis § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz przepis § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 700 - 17°°), a także § 13 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – wyznaczające obszar oddziaływania planowanej inwestycji.

Nie można także- jak na to wskazuje organ odwoławczy – wywieść interesu prawnego D M z naruszenia § 271 ust. 1 warunków technicznych zgodnie z którym odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), dla budynków ZL (tj. budynki mieszkalne) nie powinna być mniejsza niż 8 m. Skoro bowiem ściana budynku Nr [...] oddalona jest od granicy działki [...] o ponad 10 m to powyższy warunek jest niewątpliwie spełniony.

Należy także podkreślić, iż przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji organy powinny przeprowadzić nie tylko analizę pod względem techniczno-budowlanym, ale zbadać, czy przyszła inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej na podstawie innych przepisów, a także czy nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości.

Żadna z tych okoliczności w sprawie niniejszej nie zaistniała, bowiem realizacja budynku Nr [...] w zabudowie szeregowej, ze względu na odległość od granicy z działką D M w żaden sposób nie wpłynie na możliwość zagospodarowania w tym zabudowania jej nieruchomości. Pozostaje także bez wpływu na sposób korzystania z jej działki.

Należy także podzielić twierdzenia organu I instancji o brak związku między zaprojektowaniem budynku Nr [...], a z ewentualnym uszkodzeniem ogrodzenia znajdującego się na działce nr [...] . Także podnoszona ewentualna utrata wartości rynkowej nieruchomości wnioskodawczyni oraz obniżenie komfortu życia mogą świadczyć jedynie o posiadaniu przez D M interesu faktycznego, majątkowego, a nie interesu prawnego wymaganego dla uzyskania przymiotu strony w niniejszym postępowaniu.

Odnosząc się do stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, którego Sąd nie podziela należy wskazać, iż w myśl art. 33 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołów obiektów, inwestor jest zobowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego /jak w niniejszej sprawie/. Skoro inwestorzy zdecydowali się na złożenie kilku wniosków, z których każdy dotyczył wybranych przez nich obiektów mających funkcjonować w ramach jednego zamierzenia, to zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, powinien przedstawić projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Taka sytuacja miała miejsce w danej sprawie.

W kwestii prawidłowości ustalania kręgu stron w postępowaniu administracyjnym Sąd w całości aprobuje stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2010r. II OSK 1529/09.

Wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie, gdzie budowa jest podzielona na kilka etapów, dla każdego z nich wydawana jest oddzielna decyzja o pozwoleniu na budowę. W każdej ze spraw z wniosku inwestora o pozwolenie na budowę wskazanego etapu tej inwestycji, powinna być przez organ pierwszej instancji przeprowadzona analiza kręgu podmiotów, które pozostają w obszarze oddziaływania danego etapu. Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jest więc tyle odrębnych spraw o pozwolenie na budowę, ile wniosków złoży inwestor obejmując nimi kolejne etapy budowy wieloetapowej. W każdej z tych spraw mogą poza inwestorem, występować jako strony inne podmioty, których prawo do udziału w postępowaniu podlega ocenie w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Zasada ta znajduje swoje dalsze odzwierciedlenie w postępowaniu nadzwyczajnym. Dla każdego etapu z osobna należy dokonać oceny przymiotu strony zwłaszcza podmiotu inicjującego postępowanie nadzorcze, mając na uwadze art. 28 kpa w związku z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Przy czym krąg uprawnionych w tym postępowaniu podmiotów nie powinien być określany jak dla jednego zaplanowanego obiektu budowlanego.

Z tych względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 kpa i z art. 28 ust 2 Prawa budowlanego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektora nadzoru Budowlanego ponownie rozpozna odwołanie D M od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2015r. mając na względzie powyższe rozważania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję .

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej ustawy.