Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SO/Gd 15/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 5 grudnia 2017 r., skarżący P. W. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Na podstawie oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (dodatkowego oświadczenia z dnia 11 stycznia 2018 r., wyciągów z rachunku bankowego, wyciągów z księgi przychodów i rozchodów, odpisów: propozycji restrukturyzacyjnej przed sprzedażą wierzytelności, dowodów obrazujących czynności windykacyjne, deklaracji VAT-7 i deklaracji rozliczeniowych do ZUS, PIT-36 i PIT-11A oraz dowodów poświadczających wysokość opłat za media) ustalono, że wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, z której za 2017 r. osiągnął dochód w łącznej wysokości 11.338,44 zł (przy przychodzie w kwocie 14.500 zł i kosztach jego uzyskania w wysokości 3.161,56 zł), który jest jego jedynym źródłem utrzymania. Majątek wnioskodawcy stanowi udział w 3/32 części (współwłasność z bratem) w gospodarstwie rolnym, w skład którego wchodzą grunty o powierzchni około 3,5 ha oraz budynek mieszkalno-gospodarczy. Wnioskodawca prowadzi sam gospodarstwo domowe, nie posiada jakichkolwiek oszczędności (saldo jego rachunku bankowego na dzień 8 stycznia 2018 r. było ujemne i wynosiło -855 zł), papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś wymagalne zobowiązania, których nie spłaca i które zostały przekazane do windykacji, w tym zadłużenie względem banku z tytułu niespłaconych kredytów: odnawialnego w wysokości 70.000 zł oraz na zakup pojazdów wysokości 48.807,38 zł (stan na dzień 8 stycznia 2018 r.), jak również zadłużenie względem dostawców mediów w łącznej wysokości 3.742,87 zł (stan na listopad 2017 r.).

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia bez uszczerbku koniecznego utrzymania kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość dochodu osiąganego przez wnioskodawcę, brak zasobów finansowych, jak również posiadane zadłużenie.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.