Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 889/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 12a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 33a  ust.4 pkt 1-4 , art. 33a   ust. 5  pkt 1-3
journal: Dz.U. 2001 nr 5 poz 42
law: Ustawa z dnia 15 grudnia  2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak Nowakowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uznania kwalifikacji zawodowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 33a ust. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, odmówiła D. K. uznania kwalifikacji zawodowych odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w Polsce w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie.

Organ wskazał, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, wydanego przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy oraz nie posiada odpowiedniego doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1537/09, uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że wydana ona została w tym samym składzie, który pierwotnie orzekał w sprawie, co skutkowało naruszeniem przepisów o wyłączeniu pracownika, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Nadto Sąd wskazał, że organ nie ustosunkował się do treści pism [...] Izby Architektów z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz z dnia [...] listopada 2009 r. przedłożonych przez skarżącego na rozprawie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...]kwietnia 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji Krajowa Rada stwierdziła, że zgodnie z art. 12a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego, mogą również wykonywać osoby, których odpowiednie kwalifikacje zawodowe zostały uznane na zasadach określonych w przepisach odrębnych.

Uznanie kwalifikacji zawodowych zdobytych w krajach członkowskich Unii Europejskiej następuje po spełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek zawartych w art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, niespełnienie choćby jednej z nich uniemożliwia uznanie kwalifikacji zawodowych do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Organ stwierdził, że skarżący do wniosku o uznanie kwalifikacji nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1096/10, oddalił skargę D. K. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie uznania kwalifikacji zawodowych.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że uznanie kwalifikacji zawodowych zdobytych w krajach członkowskich Unii Europejskiej następuje po spełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek zawartych ww. art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów. Niespełnienie choćby jednej z nich uniemożliwia uznanie kwalifikacji zawodowych do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

W ocenie Sądu skarżący do wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wydanych przez uprawnioną instytucję w państwie wnioskodawcy, czyli odpowiednią do miejsca wykonywania prac, tj. Landeringenieurkammern (wskazaną na stronie internetowej Bundesingenieurkammer http://www.bundesingenieurkammer.de), oraz nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadanie doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Sąd nie podzielił także poglądu skarżącego, że sam fakt posiadania dyplomu architekta uzyskanego w Republice Federalnej Niemiec zwalnia go z obowiązku przedstawienia zaświadczenia o stażu pracy w zawodzie.

D. K.wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie.

W skardze kasacyjnej, zarzucił naruszenie:

- art. 21 ust. 1 "Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych" poprzez błędną wykładnię skutkującą brakiem automatycznego uznania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowych architekta, mimo iż dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zawodowych, przedłożone przez skarżącego spełniają wszystkie wymogi, aby na podstawie art. 21 zostały automatycznie uznane;

- art. 33a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, że konieczne i uzasadnione jest bezwzględne żądanie przez organ od wnioskodawcy przedłożenia zaświadczenia o odbytej praktyce zawodowej w celu jej weryfikacji, co koliduje z art. 21 Dyrektywy 2005/36/WE i określonymi w niej przypadkami, kiedy można żądać zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym architekta;

- pominięcie obowiązującego w dniu złożenia przez skarżącego wniosku z [...] lutego 2009 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r. w sprawie wykazu dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury, które są uznawane w Rzeczpospolitej Polskiej – implementacji na płaszczyznę polskich przepisów prawnych uregulowań zawartych w Tytule III, Rozdziale III Sekcji 1 i Sekcji 8 dyrektywy 2005/37/WE, dotyczących automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych architekta, skutkujące brakiem uznania dyplomu uczelni "[...] [...]" uzupełnionego zaświadczeniem właściwego organu tj. [...] Izby Architektów, mimo iż dokument ten wymieniony został w załączniku w/w rozporządzenia jako dokument, który jest uznawany w Rzeczpospolitej Polskiej.

Zdaniem skarżącego wykazał on w sposób prawidłowy, iż posiada kwalifikacje zawodowe w [...] przedkładając odpowiedni dyplom ukończenia studiów łącznie z zaświadczeniem właściwego organu tj. [...] Izby Architektów potwierdzającym posiadanie uprawnień budowlanych bez ograniczeń w [...] i odbycie praktyki również w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie o sygn. II GSK 232/11 - Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1096/10 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu, że zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 Dyrekywy 2005/36/WE przez błędną jego wykładnię, nie mógł być skuteczny, gdyż Sąd I nie przeprowadzał wykładni przepisu art. 21 ust. 1 Dyrektywy 2005/36/WE, a więc przepisu tego nie mógł naruszyć w sposób wskazany w skardze kasacyjnej.

Za usprawiedliwiony zaś, Sąd Naczelny uznał, zarzut naruszenia art. 33a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, że słuszne było żądanie przez organ od wnioskodawcy przedłożenia zaświadczenia o odbytej praktyce zawodowej w celu jej ponownej weryfikacji.

Również jako zasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut braku wykładni, (obowiązującego w dniu złożenia przez skarżącego wniosku z [...] lutego 2009 r.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie wykazu dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury, które są uznawane w Rzeczpospolitej Polskiej, implementacji uregulowań zawartych w Tytule III, Rozdziale III Sekcji 1 i Sekcji 8 dyrektywy 2005/37/WE, dotyczących automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych architekta, skutkujące brakiem uznania dyplomu uczelni "[...] [...]" uzupełnionego zaświadczeniem właściwego organu tj. [...]Izby Architektów.

Odnosząc się do tego zarzutu - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jakkolwiek przywołane rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 r.

(Dz. U. nr 179, poz.1848) utraciło moc obowiązującą z dniem 14 lutego 2009 r. (art. 3 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów oraz ustawy – Prawo budowlane, wdrażające w zakresie swojej regulacji postanowienia dyrektywy 2005/36/WE), to jednak obowiązywało w dacie wystąpienia przez skarżącego z przedmiotowym wnioskiem, tj. w dniu [...] lutego 2009 r.

Nadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku było jedynie powieleniem uzasadnienia decyzji Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.

Analizując wykładnię przepisów mających zastosowanie w tej sprawie, Sąd Naczelny wskazał, że z przepisu art. 33a ust. 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. wynika, iż wnioskodawca ubiegający się o uznanie kwalifikacji zawodowych ma obowiązek dołączenia do wniosku: 1) dokumentu potwierdzającego obywatelstwo danej osoby; 2) dokumentu potwierdzające kwalifikacje zawodowe architekta, inżyniera budownictwa albo urbanisty oraz - w przypadku, gdy jest to wymagane – zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym danej osoby; 3) zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego, że architektowi, inżynierowi budownictwa albo urbaniście nie zawieszono prawa do wykonywania działalności bądź nie zakazano mu wykonywania zawodu, złożone nie później niż 3 miesiące od daty jego wydania.

W prowadzonym postępowaniu administracyjnym przyjęto, że wymienione wyżej zaświadczenie, nie zostało dołączone do wniosku, a dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji zawodowych do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych nie pochodził od właściwego organu. Sąd I instancji pominął jednak unijny kontekst uznawania kwalifikacji zawodowych architekta tj. Dyrektywę 2005/36/WE.

Mając na uwadze cel regulacji - wyrażony w art. 1 przywołanej Dyrektywy, a także zakres jej stosowania, określony w jej art. 2, Sąd Naczelny wskazał na znaczenie wyrażonej w art. 21 zasady automatycznego uznawania przez każde Państwo Członkowskie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - w tym dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji architekta, które wyszczególnione zostały w załączniku V pkt 5.7.1, zawierającym wykaz dokumentów potwierdzających spełnienie minimalnego wymogu w zakresie kształcenia, o którym mowa w art. 46 Dyrektywy, tj. kształcenia architektów i nadania tym dokumentom, na potrzeby podejmowania i prowadzenia działalności zawodowej, takiej samej mocy na swoim terytorium, jak dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje.

W ocenie NSA, w odniesieniu do określonego w pkt 2 ust. 5 art. 33 ww. ustawy warunku dołączenia zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym, jako przesłanki uznania kwalifikacji zawodowych, Sąd I instancji, ani też organ nie wskazali źródła istnienia obowiązku złożenia tego zaświadczenia, w świetle którego w okolicznościach stanu faktycznego sprawy należałoby uznać, że stanowi to "przypadek, gdy jest wymagane", czy też, jak stanowi art. 50 ust. 1 przywołanej Dyrektywy w związku z pkt 1 lit. b jej Załącznika VII, że jest to "konieczne".

Nadto treść dokumentów dołączonych przez skarżącego do wniosku, nie była przedmiotem oceny przeprowadzanej z perspektywy pojęcia "kwalifikacji zawodowych" ("kwalifikacji do podejmowania lub wykonywania działalności") rozumianego, jako kwalifikacje (formalne) potwierdzone dokumentem o posiadaniu kwalifikacji lub doświadczenia zawodowego oraz pojęcia "doświadczenia zawodowego" rozumianego, jako okres faktycznego i zgodnego z prawem wykonywania przez wnioskodawcę danego zawodu w Państwie Członkowskim (por. odpowiednio: art. 3 ust. 1 lit. b i art. 3 ust. 1 lit. f Dyrektywy; art. 2 ust. 1 pkt 17 i pkt 19 ustawy krajowej).

Z kolei, wskazane wyżej pojęcie "kwalifikacji formalnych", przez które definiowane jest pojecie "kwalifikacji zawodowych" w rozumieniu ustawy krajowej oznacza dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający wiedzę i umiejętności do wykonywania zawodu lub działalności (art. 2 ust. 1 pkt 24).

W odniesieniu do określonego w pkt 2 ust. 5 art. 33 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., warunku uznania kwalifikacji, wymogu złożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowych tezę, że dołączone przez skarżącego dokumenty w postaci zaświadczeń [...] Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. i z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie pochodzą od organu uprawnionego w Państwie Członkowskim wnioskodawcy, wywiedziono odwołując się do strony internetowej, której zawartość miała podważać treść tych dokumentów, a w konsekwencji również kompetencje do ich wystawienia przez wymienionego w nich wystawcę, tj. [...] Izbę Architektów. Jednak w ocenie NSA zawartość strony internetowej, nie mogła stanowić miarodajnego źródła, na podstawie którego przeprowadzana jest weryfikacja treści dokumentu oraz uprawnień wystawcy do jego wytworzenia.

Przepisy Dyrektywy 2005/36/WE, jak i ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. regulują tryb usuwania uzasadnionych wątpliwości Państwa Członkowskiego odnośnie autentyczności dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych (por. art. 50 ust. 2 Dyrektywy; art. 33a ust. 9 ustawy krajowej). Z akt sprawy nie wynika, aby wskazany tryb był stosowany w odniesieniu do dokumentów złożonych przez skarżącego, na okoliczność posiadania kwalifikacji zawodowych.

Z treść pisma [...] Izby Inżynierów z dnia [...] listopada 2009 r. (wyjaśniającego w ogólnym zarysie sposób wykonywania zawodów inżyniera budownictwa i architekta) wynika, że w odniesieniu do architektów, organem właściwym dla wydawania zaświadczeń i informacji, o których mowa w, przepisach art. 13, art. art. 46, art. 47 i art. 49 Dyrektywy 2005/36/WE jest wyłącznie [...] Izba Architektów.

Z kolei, w zaświadczeniu [...] Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. mowa jest o tym, że skarżący, na podstawie § 67 ust. 2 nr 1 Prawa budowlanego Landu [...], posiada uprawnienia budowlane bez ograniczeń.

Zaświadczenie [...] Izby Architektów z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdzając że skarżący wykazał praktykę zawodową we wszystkich kluczowych obszarach świadczeń architekta, co stanowiło warunek wpisu na listę architektów, wskazuje ponadto, że udokumentował on również posiadanie praktyki w zakresie centralnej kompetencji architekta, a mianowicie nadzoru nad realizacją inwestycji, która obejmuje szczegółowo wymienione w tymże zaświadczeniu zakresy działalności.

Z treści tego zaświadczenia wynika również, że w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa skarżący jest uprawniony do występowania w charakterze kierownika budowy, a wykonywanie tej funkcji publiczno prawnej nie jest uwarunkowane członkostwem w [...] Izbie Inżynierów Budownictwa, podobnie jak i opracowywanie dokumentacji techniczno – budowlanych (np. dokumentacji konstrukcyjno – budowlanych z obliczeniami i schematami statycznymi).

W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji dokonał analizy wniosku skarżącego, złożonych przez niego dokumentów i życiorysu zawodowego, i aby konfrontował je z treścią art. 48 w związku z art. 3 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2005/36/WE, w relacji do art. 12 - 14 ustawy Prawo budowlane.

Nakazując ponowne rozpoznanie skargi D.K. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa odmawiającą uznania kwalifikacji zawodowych, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd I instancji do uwzględnienia komplementarnego charakteru aktów prawa krajowego i aktów unijnych regulujących uznawanie kwalifikacji zawodowych, a ponadto do oceny kwestii, istnienia/nieistnienia obowiązku dołączenia do wniosku zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym oraz organu właściwego do wydania dokumentu potwierdzającego kompetencje zawodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga została uwzględniona.

Na wstępie stwierdzić należy, że skoro niniejsza sprawa została ponownie przekazana Sądowi Wojewódzkiemu do rozpoznania - wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego i uchylenia zapadłego w dniu 13 października 2010r. wyroku tutejszego Sądu - to na mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu, związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, zarówno w zakresie prawa materialnego jak i dostrzeżonych błędów w postępowaniu Sądu I instancji.

D. K. domagał się uznania kwalifikacji zawodowych, odpowiadających w Polsce samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie.

Należy zauważyć, że skarżący decyzją Krajowej Rady Izby Architektów z dnia [...] grudnia 2008r. uzyskał uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. W tym kontekście wskazać trzeba, że analiza przepisów mogących mieć zastosowanie w tej sprawie i rozważania, co do możliwości uznania uprawnień budowlanych, nie mogą dotyczyć specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, gdyż takie skarżący w Polsce posiada.

D. K. w toku postępowania konsekwentnie twierdził, że jako architekt posiadający wykształcenie i doświadczenie zawodowe uzyskane w Niemczech, będąc wpisanym na listę architektów [...] Izby Architektów, spełnia wszystkie warunki, do tego aby zostały mu uznane kwalifikacje zawodowe w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie.

Należy stwierdzić, że istotnie wykształcenie skarżącego zostało wpisane do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie wykazu dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury (Dz. U. z 2004 r. Nr 179, poz. 1848) i wobec powyższego mogło być uznane w Rzeczpospolitej Polskiej.

Powoływane przez skarżącego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r. (Dz. U. nr 179, poz.1848) obowiązywało w dacie wystąpienia przez skarżącego z przedmiotowym wnioskiem, tj. w dniu 4 lutego 2009 r. i w związku z tym teoretycznie nie miałby znaczenia fakt, że utraciło ono moc obowiązującą z dniem 14 lutego 2009 r..

Jednak przepisy tego rozporządzenia (w tym zasada automatycznego uznawania kwalifikacji) mogłyby mieć zastosowanie gdyby skarżący dochodził uznania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, a takie skarżący już posiada. Z § 1 tego rozporządzenia wynika, że określa ono wykaz dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury, wydawanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które są uznawane w Rzeczypospolitej Polskiej, do wykonywania działalności równoznacznej wykonywaniu samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiący załącznik do rozporządzenia.

Zgodnie z art. 12a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w art. 12 ust. 1 Prawa budowlanego, mogą również wykonywać osoby, których odpowiednie kwalifikacje zawodowe zostały uznane na zasadach określonych w przepisach odrębnych.

Uznanie kwalifikacji zawodowych zdobytych w krajach członkowskich Unii Europejskiej następuje po spełnieniu przez wnioskodawcę przesłanek zawartych w art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r Nr 5, poz. 42, z późn. zm.), na podstawie którego Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa prowadziła procedurę uznawania kwalifikacji zawodowych skarżącego.

Skarżący zaznaczył, że ukończył studia na kierunku architektura i posiada kwalifikacje zawodowe i tytuł zawodowy "architekt", które na mocy uregulowań zawartych w Dyrektywie 2005/36/WE, są automatycznie uznawane w RP z mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie wykazu dyplomów, certyfikatów i innych dokumentów oraz tytułów naukowych potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych w dziedzinie architektury (Dz. U. z 2004 r. Nr 179, poz. 1848) i dotyczą m. in. zawodu architekta.

Podkreślił, że jego dyplom został wymieniony w załączniku V Dyrektywy 2005/36/WE i spełnia wymogi art. 46 ww. Dyrektywy, a więc zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 33a ust. 5 pkt 1-3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.

W postępowaniu weryfikacyjnym opierającym się o zasadę automatycznego uznawania kwalifikacji, tzn. o ww. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004 r., zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym byłoby wymagane tylko w przypadku, jeśli okres odbytych studiów byłby krótszy niż cztery lata. Skarżący wskazał, że taki przypadek nie zachodzi w jego sprawie i żądanie od niego takiego zaświadczenia nie ma podstaw prawnych.

W kontekście tych twierdzeń, organ co do zasady prawidłowo zastosował przepisy art. 33a ust. 4 pkt 1-4 oraz art. 33a ust. 5 pkt 1 -3 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, to jednak jak stwierdził w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny ich interpretacji dokonał bez uwzględnienia celów wskazanych w Dyrektywie 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych.

Stąd mając na uwadze postanowienia Dyrektywy 2005/36/WE, jako niewystarczające należy uznać stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, ograniczające się do stwierdzenia, iż skoro D. K. do wniosku o uznanie kwalifikacji nie dołączył dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji do wykonywania wnioskowanej funkcji technicznej w budownictwie, wydanych przez właściwą Izbę Inżynierów Budownictwa w [...], ani nie wykazał doświadczenia, to uznanie uprawnień przez niego wnioskowanych nie było możliwe.

Skarżący twierdził bowiem, że z faktem bycia uprawnionym architektem w [...], wiąże się także posiadanie samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, odpowiadającej specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie. Twierdził nadto, że będąc architektem może wykonywać także funkcje kierownika budowy w określonym wnioskowaną specjalnością zakresie.

Zatem skarżący wskazywał w istocie, iż w Niemczech gdzie posiada uprawnienia budowlane architekta (odpowiadające w Polsce specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń) zakres jego uprawnień zawiera w sobie także uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie.

Podnosił, że jako architekt nie może być członkiem Izby Inżynierów Budownictwa - dlatego nie był w stanie przedstawić zaświadczenia z takiej Izby, do czego wzywał go organ.

Mimo takiego twierdzenia Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa domagała się w/w zaświadczenia, a skoro wnioskodawca nie przedstawił go, wydała decyzję odmowną.

W tych okolicznościach mając na względzie wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec nie uwzględnienia celów i przepisów wskazanych w Dyrektywie 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, organ zobowiązany będzie do ponownej analizy dokumentów przedłożonych przez skarżącego.

W odniesieniu do określonego w pkt 2 ust. 5 art. 33 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., warunku uznania kwalifikacji, wymogu złożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowych tezę, że dołączone przez skarżącego dokumenty w postaci zaświadczeń [...] Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. i z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie pochodzą od organu uprawnionego w Państwie Członkowskim wnioskodawcy, wadliwe wywiedziono odwołując się do strony internetowej.

Zdaniem NSA zawartość strony internetowej, nie może stanowić miarodajnego źródła, na podstawie którego przeprowadzana jest weryfikacja treści dokumentu oraz uprawnień wystawcy do jego wytworzenia.

Przepis art. 48 Dyrektywy 2005/36/WE zatytułowany wykonywanie zawodu architekta wskazuje, w ust. 1, że do celów niniejszej dyrektywy do działalności zawodowej architekta należą rodzaje działalności zazwyczaj wykonywane pod tytułem zawodowym "architekta"; w ust 2 stanowi, że uznaje się, że obywatele Państwa Członkowskiego, którzy zostali upoważnieni do używania tytułu architekta zgodnie z przepisami przyznającymi właściwemu organowi Państwa Członkowskiego prawo przyznawania tego tytułu obywatelom Państw Członkowskim, wyróżniającym się ze względu na osiągnięcia w dziedzinie architektury, spełniają warunki konieczne do wykonywania działalności architekta pod tytułem zawodowym "architekta". Dowodem na to, że dane osoby wykonują działalność w dziedzinie architektury, jest świadectwo wydawane przez ich rodzime Państwo Członkowskie.

Z treść pisma [...] Izby Inżynierów z dnia [...] listopada 2009 r. (wyjaśniającego w ogólnym zarysie sposób wykonywania zawodów inżyniera budownictwa i architekta) wynika, że w odniesieniu do architektów, organem właściwym dla wydawania zaświadczeń i informacji, o których mowa w, przepisach art. 13, art. 46, art. 47 i art. 49 Dyrektywy 2005/36/WE jest wyłącznie [...] Izba Architektów.

Z kolei, w zaświadczeniu [...] Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. mowa jest o tym, że skarżący, na podstawie § 67 ust. 2 nr 1 Prawa budowlanego Landu [...], posiada uprawnienia budowlane bez ograniczeń.

Zaświadczenie [...] Izby Architektów z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdzające, że skarżący wykazał praktykę zawodową we wszystkich kluczowych obszarach świadczeń architekta, co stanowiło warunek wpisu na listę architektów, wskazuje ponadto, że udokumentował on również posiadanie praktyki w zakresie centralnej kompetencji architekta, a mianowicie nadzoru nad realizacją inwestycji, która obejmuje szczegółowo wymienione w tym zaświadczeniu zakresy działalności.

Z treści tego zaświadczenia wynika również, że w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa skarżący jest uprawniony do występowania w charakterze kierownika budowy, a wykonywanie tej funkcji publiczno prawnej nie jest uwarunkowane członkostwem w [...] Izbie Inżynierów Budownictwa, podobnie jak i opracowywanie dokumentacji techniczno – budowlanych (np. dokumentacji konstrukcyjno – budowlanych z obliczeniami i schematami statycznymi).

Jednocześnie zgodnie z pismem z dnia [...] listopada 2009 r. [...] Izby Inżynierów Budownictwa, ww. instytucja jest uprawniona do wydawania zaświadczeń potrzebnych do wykonywania zawodu przez członków, którzy są wpisani na listę inżynierów-konsultantów działających w budownictwie lub pozostałych inżynierów- konsultantów, na listę inżynierów-konsultantów w innych landach, na listę inżynierów posiadających uprawnienia budowlane i listę członków. Jednakże, instytucja ta nie wydaje żadnych zaświadczeń z tytułu pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie architektom.

Organ powinien ocenić na podstawie przedłożonej dokumentacji, a gdy zajdzie potrzeba dokonać dodatkowych ustaleń, czy skarżący domagający się uznania uprawnień w specjalności konstrukcyjno- budowlanej może w Państwie Członkowskim (Landzie [...]) kierować robotami budowlanymi związanymi z zaprojektowanym przez osoby trzecie obiektem budowlanym o kubaturze do 1000 m3 oraz:

1. o wysokości do 12 m nad poziomem terenu, do 3 kondygnacji nadziemnych i o wysokości kondygnacji do 4,8 m;

2. posadowionego na głębokości do 3 m poniżej poziomu terenu, bezpośrednio na stabilnym gruncie nośnym;

3. przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m;

4. niezawierającego elementów wstępnie sprężanych na budowie;

5. niewymagającego uwzględniania wpływu eksploatacji górniczej.

Jednoczenie należy stwierdzić, że w odniesieniu do określonego w pkt 2 ust. 5 art. 33 ww. ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów - warunku dołączenia zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym, jako przesłanki uznania kwalifikacji zawodowych, organ nie wskazał źródła istnienia obowiązku złożenia tego zaświadczenia, w świetle którego w okolicznościach stanu faktycznego sprawy należałoby uznać, że stanowi to "przypadek, gdy jest wymagane", czy też, jak stanowi art. 50 ust. 1 przywołanej Dyrektywy w związku z pkt 1 lit. b jej Załącznika VII, że jest to "konieczne".

Na gruncie art. 16 i art. 17 Dyrektywy 2005/36/WE, prawodawca unijny nie odwołuje się do "zaświadczenia o doświadczeniu zawodowym". Stanowi jedynie, że za dowód posiadania wiedzy i umiejętności uznawany jest fakt uprzedniego prowadzenia działalności, której okres ma być wykazany przez wnioskodawcę.

Można więc przyjąć, że wskazana regulacja nie wyłącza możliwości wykazania czasu prowadzenia działalności poprzez inny, niż zaświadczenie dowód. Zwłaszcza, że o wymogu składania zaświadczenia przepisy te wprost nie stanowią. Opisanych w nich sytuacji nie określają również, jako "przypadku, gdy jest to wymagane", czy też "konieczne".

Reasumując ustalenie, że posiadane przez skarżącego w [...] uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, wiążą się także z posiadaniem samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie odpowiadającej w Polsce specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie, byłyby podstawą do uznania D. K. wnioskowanych przez niego uprawnień.

Mając na uwadze stwierdzone wyżej naruszenia prawa w decyzji organu II instancji, polegające na braku uwzględnienia przy ocenie stanu faktycznego przepisów Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych - Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, 152 , 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.