Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 184/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. NSA Janusz Furmanek ( spr.) Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 656/09 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

WYROKIEM Z DNIA 3 WRZEŚNIA 2009 R., SYGN. AKT VII SA/WA 656/09, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ J. K. NA DECYZJĘ GŁÓWNEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA [...] LUTEGO 2009 R. ZNAK [...] W PRZEDMIOCIE ODMOWY STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI.

POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE ZOSTAŁO WYDANE W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY I PRAWNY:

DECYZJĄ Z DNIA [...] LISTOPADA 2008 R. [...], WOJEWODA WIELKOPOLSKI DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 158 § 1, ART. 157 § 1 I § 2, ART. 156 § 1 PKT 2 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960R. - KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (DZ. U. Z 2000R., NR 98, POZ. 1071 ZE ZM.), DALEJ ZW. KPA, NA WNIOSEK J. K. O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI STAROSTY POZNAŃSKIEGO Z DNIA [...] WRZEŚNIA 2000 R. (NR [...]) ZEZWALAJĄCEJ R. S. NA BUDOWĘ BUDYNKU HANDLOWO –MAGAZYNOWEGO NA DZIAŁCE NR [...] W G. PRZY UL. [...] – ODMÓWIŁ STWIERDZENIA JEJ NIEWAŻNOŚCI.

PO WYJAŚNIENIU ISTOTY POSTĘPOWANIA NIEWAŻNOŚCIOWEGO ORGAN WSKAZAŁ, ŻE INWESTOR WRAZ Z WNIOSKIEM O POZWOLENIE NA BUDOWĘ WW. BUDYNKU PRZEDŁOŻYŁ WSZYSTKIE WYMAGANE PRZEPISAMI PRAWA BUDOWLANEGO DOKUMENTY, W TYM OSTATECZNĄ DECYZJĘ BURMISTRZA MIASTA I GMINY SWARZĘDZ O USTALENIU WARUNKÓW ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU Z DNIA 1 PAŹDZIERNIKA 1999 R. ORGAN PODNIÓSŁ, ŻE WPRAWDZIE BUDYNEK MAGAZYNOWO – HANDLOWY ZOSTAŁ USYTUOWANY W GRANICY Z DZIAŁKĄ O NR 302/12, TO JEDNAK § 12 UST. 6 ROZPORZĄDZENIA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994R. MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE (DZ. U. Z 1999R. NR 15, POZ. 140 ZE ZM.), DOPUSZCZAŁ USYTUOWANIE BUDYNKU (...) BEZPOŚREDNIO PRZY GRANICY DZIAŁKI BUDOWLANEJ, JEŻELI W PROJEKCIE ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU ZOSTANIE WYKAZANA MOŻLIWOŚĆ ZACHOWANIA OKREŚLONYCH W ROZPORZĄDZENIU ODLEGŁOŚCI I UZYSKANA PISEMNA ZGODA JEJ WŁAŚCICIELA. NA DZIAŁCE SĄSIEDNIEJ NR [...] RÓWNIEŻ USYTUOWANY JEST W GRANICY BUDYNEK GOSPODARCZY, KTÓREGO WSPÓŁWŁAŚCICIELE PP. KAROLCZAKOWIE WYRAZILI ZGODĘ NA BUDOWĘ WW. BUDYNKU W GRANICY DZIAŁKI DODAJĄC W OŚWIADCZENIU, ŻE W PRZYSZŁOŚCI BĘDĄ ROZBUDOWYWAĆ WŁASNY BUDYNEK GOSPODARCZY O DRUGĄ KONDYGNACJĘ.

ORGAN WSKAZAŁ, ŻE PROJEKT BUDOWLANY SPEŁNIŁ WARUNKI OKREŚLONE W WW. DECYZJI O WARUNKACH TZN. ZOSTAŁ ZAPROJEKTOWANY JAKO BUDYNEK HANDLOWO – MAGAZYNOWY, DWUKONDYGNACYJNY Z DACHEM PŁASKIM. PODNOSZONA ZAŚ PRZEZ JANA KAROLCZAKA KWESTIA NAWIĄZANIA WW. BUDYNKU DO ISTNIEJĄCEGO BUDYNKU GOSPODARCZEGO NA DZIAŁCE SĄSIEDNIEJ JEST NIEZASADNA, GDYŻ DOTYCZY ONA TYLKO BUDYNKU MIESZKALNEGO.

PODOBNIE ZARZUT USYTUOWANIA OKIEN W ODLEGŁOŚCI 0,45 M OD GRANICY ORGAN UZNAŁ ZA NIEZASADNY, GDYŻ ZNAJDUJĄ SIĘ ONE W ŚCIANIE NIE ZWRÓCONEJ W KIERUNKU GRANICY Z DZIAŁKĄ SĄSIEDNIĄ.

GŁÓWNY INSPEKTOR NADZORU BUDOWLANEGO DECYZJĄ Z DNIA [...] LUTEGO 2009 R. ([...]), DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 138 § 1 PKT 1 KPA, PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA JANA KAROLCZAKA - UTRZYMAŁ W MOCY ZASKARŻONĄ DECYZJĘ.

ORGAN PODZIELIŁ USTALENIA FAKTYCZNE I PRAWNE ORGANU I INSTANCJI WSKAZUJĄC, ŻE INWESTOR SPEŁNIŁ WYMAGANIA OKREŚLONE W ART. 35 UST. 1 PRAWA BUDOWLANEGO.

ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU BRAKU ODPOWIEDNIEJ ODLEGŁOŚCI OKIEN USYTUOWANYCH W BUDYNKU HANDLOWO – USŁUGOWYM, ORGAN DODAŁ, ŻE OKNA TE NIE ZNAJDUJĄ SIĘ W ŚCIANIE ZWRÓCONEJ W KIERUNKU GRANICY Z DZIAŁKĄ SĄSIEDNIĄ. PRZEPIS § 12 UST. 4 WW. ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 14 GRUDNIA 1994R, ODNOSI SIĘ JEDYNIE DO BUDYNKÓW ZWRÓCONYCH W STRONĘ GRANICY ŚCIANĄ Z OTWORAMI OKIENNYMI LUB BEZ TAKICH OTWORÓW, CZYLI DOTYCZY ŚCIAN POŁOŻONYCH RÓWNOLEGLE DO GRANICY DZIAŁKI.

SKARGĘ NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ ZŁOŻYŁ J. K., WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE JAKO NIEZGODNEJ Z PRAWEM. ZDANIEM SKARŻĄCEGO, ORGANY W OGÓLE NIE UWZGLĘDNIŁY, ŻE PRZY WYDAWANIU DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY JAK I POZWOLENIA NA BUDOWĘ NARUSZONO ART. 10 KPA, GDYŻ W DNIU [...] LIPCA 1998R. BYŁY WYDANE WARUNKI ZABUDOWY, KTÓRE ZNACZNIE RÓŻNIĄ SIĘ OD WARUNKÓW Z 1 PAŹDZIERNIKA 1999 R. W TEJ OSTATNIEJ DECYZJI O WARUNKACH DOPUSZCZONO DO ZABUDOWY DZIAŁKI BUDYNKIEM Z DACHEM PŁASKIM, DO DWÓCH KONDYGNACJI NADZIEMNYCH.

SKARŻĄCY WSKAZAŁ, ŻE WEDŁUG ZAPEWNIEŃ SĄSIADA BUDYNEK MIAŁ BYĆ PARTEROWY I WYBUDOWANY ZGODNIE Z WARUNKAMI Z 1998 R. ORAZ DODAŁ, ŻE JEST ON UŻYTKOWANY JAKO BUDYNEK MIESZKALNY, TO JEST NIEZGODNIE Z PRZEZNACZENIEM. PODKREŚLIŁ RÓWNIEŻ, ŻE UMIEJSCOWIENIE OKIEN 0,5 M OD GRANICY JEST NIEZGODNE Z PRAWEM I POWODUJE DYSKOMFORT ORAZ POCZUCIE INWIGILACJI.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ ORGAN PODTRZYMAŁ STANOWISKO PRZEDSTAWIONE W ZASKARŻONEJ DECYZJI I WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE.

W UZASADNIENIU WYROKU Z DNIA 3 WRZEŚNIA 2009 R., WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE OPISAŁ SPECYFIKĘ POSTĘPOWANIA NIEWAŻNOŚCIOWEGO I STWIERDZIŁ, ŻE DECYZJA STAROSTY POZNAŃSKIEGO Z DNIA 14 WRZEŚNIA 2000R. NIE JEST OBARCZONA WADAMI, O KTÓRYCH MOWA W ART. 156 § 1 KPA.

Z AKT SPRAWY WYNIKA BOWIEM, ŻE PRZED WYDANIEM DECYZJI O POZWOLENIU NA BUDOWĘ PRZEDMIOTOWEGO BUDYNKU ORGAN ARCHITEKTONICZNO BUDOWLANY SPRAWDZIŁ, CZY ZŁOŻONA PRZEZ INWESTORA DOKUMENTACJA ODPOWIADA WARUNKOM OKREŚLONYM W ART. 35 PRAWA BUDOWLANEGO, W TYM PRAWIDŁOWO OCENIŁ ZGODNOŚĆ PLANOWANEJ INWESTYCJI Z POSTANOWIENIAMI ZAWARTYMI W DECYZJI BURMISTRZA MIASTA I GMINY SWARZĘDZ O USTALENIU WARUNKÓW ZABUDOWY I ZAGOSPODAROWANIA TERENU Z DNIA 1 PAŹDZIERNIKA 1999R. POSTANOWIENIA WW. DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY JEDNOZNACZNIE OKREŚLAJĄ PLANOWANY BUDYNEK, JAKO DWUKONDYGNACYJNY Z DACHEM PŁASKIM. NATOMIAST ZAPIS WIDNIEJĄCY NA PIECZĄTCE UMIESZCZONEJ NA ODWROCIE MAPY ZASADNICZEJ DOŁĄCZONEJ DO WW. DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY, DOTYCZY NAWIĄZANIA LINIĄ ZABUDOWY DO BUDYNKU MIESZKALNEGO, A NIE BUDYNKU HANDLOWO - USŁUGOWEGO, JAK UTRZYMYWAŁ SKARŻĄCY.

ZDANIEM SĄDU ZASADNE BYŁY RÓWNIEŻ USTALENIA GŁÓWNEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO W ZAKRESIE SPEŁNIENIA W PROJEKCIE BUDOWLANYM, ZATWIERDZONYM WW. DECYZJĄ O POZWOLENIU NA BUDOWĘ, POSTANOWIEŃ § 12 UST. 6 ROZPORZĄDZENIA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994R. MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE, OBOWIĄZUJĄCEGO W DACIE WYDANIA DECYZJI O POZWOLENIU NA BUDOWĘ.

PODOBNIE, NA UWZGLĘDNIENIE NIE ZASŁUGIWAŁ ZARZUT SKARGI DOTYCZĄCY BRAKU PRZEANALIZOWANIA ODDZIAŁYWANIA OKIEN W ŚCIANIE BUDYNKU INWESTORA, USYTUOWANEJ PROSTOPADLE DO GRANICY Z DZIAŁKĄ SKARŻĄCEGO, ODDALONEJ O 0,5M OD TEJ GRANICY. SŁUSZNIE BOWIEM WYJAŚNIONO W ZASKARŻONEJ DECYZJI, ŻE PRZEPIS § 12 UST. 4 WW. ROZPORZĄDZENIA DOTYCZYŁ TYLKO BUDYNKÓW ZWRÓCONYCH W STRONĘ GRANICY ŚCIANĄ Z OTWORAMI OKIENNYMI LUB BEZ TAKICH OTWORÓW, CZYLI ŚCIAN POŁOŻONYCH RÓWNOLEGLE DO GRANICY DZIAŁKI.

SĄD WYJAŚNIŁ, ŻE ZARZUTY SKARGI KWESTIONUJĄCE DECYZJĘ O WARUNKACH ZABUDOWY NIE MOGŁY BYĆ PRZEDMIOTEM OCENY W SPRAWIE, BOWIEM SĄD ZOBOWIĄZANY BYŁ DO SKONTROLOWANIA ROZSTRZYGNIĘCIA GŁÓWNEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA [...] LUTEGO 2009 R. WERYFIKUJĄCEGO W POSTĘPOWANIU NIEWAŻNOŚCIOWYM DECYZJĘ STAROSTY POZNAŃSKIEGO Z DNIA [...] WRZEŚNIA 2000R. O POZWOLENIU NA BUDOWĘ PRZEDMIOTOWEGO BUDYNKU. ORGANY ZOBLIGOWANE BYŁY ZATEM JEDYNIE DO ZBADANIA, CZY WW. DECYZJA O POZWOLENIU NA BUDOWĘ NIE NARUSZA USTALEŃ WW. DECYZJI BURMISTRZA MIASTA I GMINY SWARZĘDZ O WARUNKACH ZABUDOWY I TYLKO W ZAKRESIE PRZESŁANEK WYMIENIONYCH W ART. 156 §1 KPA.

OD POWYŻSZEGO WYROKU J. K. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI I WNIÓSŁ O JEGO UCHYLENIE I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE ORAZ O ZASĄDZENIE OD ORGANU NA RZECZ SKARŻĄCEGO KOSZTÓW POSTĘPOWANIA.

ZASKARŻONEMU WYROKOWI ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA TREŚĆ ORZECZENIA, TJ. ART. 151 PPSA W ZW. ART. 134 § 1 PPSA PRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE SKARGI NA SKUTEK POMINIĘCIA ZARZUTU SKARŻĄCEGO, IŻ NIE ZAWIADOMIONO GO JAKO STRONY O TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIU O WYDANIE DECYZJI O POZWOLENIU NA BUDOWĘ ORAZ NIE DORĘCZONO MU ODPISU DECYZJI OBYDWU ORGANÓW, POMIMO PRZEDSTAWIENIA PRZEZ NIEGO DOKUMENTU W POSTACI PISMA BURMISTRZA MIASTA I GMINY SWARZĘDZ Z DNIA 5 MARCA 2009 R. WSKAZUJĄCEGO NA BRAK DOKUMENTÓW POTWIERDZAJĄCYCH ODBIÓR KORESPONDENCJI. STANOWIŁO TO ZDANIEM SKARŻĄCEGO NARUSZENIE ART. 10 I 40 § 1 KPA I POZBAWIŁO GO MOŻLIWOŚCI OBRONY JEGO INTERESU PRAWNEGO I FAKTYCZNEGO JAK RÓWNIEŻ UNIEMOŻLIWIŁO JAKIEKOLWIEK UCZESTNICTWO W POSTĘPOWANIU. PONADTO SKARŻĄCY ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA TREŚĆ ORZECZENIA, TJ. ART. 151 PPSA W ZW. ART. 106 § 3 PPSA W ZW. Z ART. 75 § 1 KPA W ZW. Z § 12 UST. 6 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994 R. W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE. ZDANIEM SKARŻĄCEGO SĄD NIE UWZGLĘDNIŁ SKARGI W WYNIKU STWIERDZENIA, ŻE W AKTACH POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO BRAK JEST JAKIEJKOLWIEK ZGODY WNIOSKODAWCY NA BUDOWĘ I UZNANIU ZA DOKUMENT KSEROKOPII PISMA, KTÓRA NIE JEST DOKUMENTEM (PISEMNĄ ZGODĄ) W ROZUMIENIU ART. 75 § 1 KPA. STANOWIŁO TO USANKCJONOWANIE FORMALNEGO BŁĘDU W GROMADZENIU MATERIAŁU DOWODOWEGO PRZEZ ORGAN ADMINISTRACJI, A W KONSEKWENCJI DOPROWADZIŁO DO ODMOWY STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI, NA SKUTEK BŁĘDNEGO PRZEŚWIADCZENIA, IŻ ZOSTAŁ ZREALIZOWANY WYMÓG NORMY PRAWNEJ TEGO ROZPORZĄDZENIA TJ. WYRAŻENIA PISEMNEJ ZGODY PRZEZ WŁAŚCICIELA SĄSIEDNIEJ DZIAŁKI BUDOWLANEJ NA USYTUOWANIE BUDYNKU BEZPOŚREDNIO PRZY GRANICY TEJ DZIAŁKI. ZARZUCIŁ RÓWNIEŻ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA TREŚĆ ORZECZENIA, TJ. ART.

151 PPSA W ZW. ART. 35 UST. 1 PKT B USTAWY Z DNIA 7 LIPCA 1994 R. PRAWO BUDOWLANE

POPRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE SKARGI W WYNIKU UZNANIA, IŻ DECYZJA STAROSTY POZNAŃSKIEGO

NR [...] Z DNIA [...] WRZEŚNIA 2000 R. ZOSTAŁA WYDANA PO SPRAWDZENIU ZGODNOŚCI

PROJEKTU BUDOWLANEGO Z WYMAGANIAMI DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY, W SYTUACJI

GDY W RZECZYWISTOŚCI NA DZIEŃ WYDANIA DECYZJI PRZEZ STAROSTĘ W OBIEGU PRAWNYM

POZOSTAWAŁY DWIE DECYZJE O WARUNKACH ZABUDOWY, TJ. DECYZJA BURMISTRZA MIASTA I

GMINY SWARZĘDZ Z DNIA [...] LIPCA 1998 R., NR [...], WAŻNA DO KOŃCA 2000

R. ORAZ DECYZJA BURMISTRZA MIASTA I GMINY SWARZĘDZ Z DNIA [...] PAŹDZIERNIKA 1999 R., NR [...], WAŻNA DO DNIA 1 PAŹDZIERNIKA 2001 R. ZAWIERAŁY ONE WZAJEMNIE SIĘ WYKLUCZAJĄCE WYMAGANIA, GDYŻ PÓŹNIEJSZA DECYZJA NIE ZAWIERAŁA ŻADNEJ WZMIANKI O UCHYLENIU POPRZEDNIEJ, A MIMO TO, STAROSTA NIE NAŁOŻYŁ NA INWESTORA OBOWIĄZKU USUNIĘCIA NIEPRAWIDŁOWOŚCI W ZGŁOSZONYM PROJEKCIE POMIMO, IŻ SKARŻĄCY WSKAZYWAŁ W SKARDZE NA SPRZECZNE POSTANOWIENIA W DECYZJACH O WARUNKACH ZABUDOWY ODNOŚNIE BUDOWY JEDNO LUB DWUKONDYGNACYJNEGO BUDYNKU. PONADTO ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA TREŚĆ ORZECZENIA, TJ. ART. 141 § 4 PPSA POPRZEZ NIEDOKŁADNE WYJAŚNIENIE W UZASADNIENIU WYROKU PODSTAWY PRAWNEJ ROZSTRZYGNIĘCIA, W SZCZEGÓLNOŚCI BRAKU WSKAZANIA I OMÓWIENIA PRZESŁANEK STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI ORAZ POPRZEZ BRAK OMÓWIENIA I ROZSTRZYGNIĘCIA WSZYSTKICH ZARZUTÓW SKARŻĄCEGO.

SKARŻĄCY POWOŁAŁ SIĘ NA ZNAJDUJĄCE SIĘ W AKTACH SPRAWY PISMO BURMISTRZA MIASTA I GMINY SWARZĘDZ Z DNIA [...] MARCA 2009 R. NR [...], Z KTÓREGO WYNIKA, IŻ URZĄD NIE POSIADA W AKTACH DOTYCZĄCYCH DZIAŁKI NR GEOD. [...] DOKUMENTÓW POTWIERDZAJĄCYCH ODBIÓR PRZEDMIOTOWYCH DECYZJI PRZEZ SKARŻĄCEGO. UZNAĆ ZATEM NALEŻY, IŻ POMIMO WSKAZANIA W DECYZJACH SKARŻĄCEGO JAKO JEDNEGO Z ADRESATÓW, DECYZJE TE NIE ZOSTAŁY MU DORĘCZONE, A NAWET W OGÓLE NIE ZOSTAŁ POWIADOMIONY O TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIU, CO STANOWI RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA.

SKARŻĄCY UZNAŁ PONADTO, ŻE ISTNIAŁY PRZESŁANKI DO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY Z DNIA L PAŹDZIERNIKA 1999 R. DECYZJA TA BOWIEM DOTYCZYŁA JUŻ SPRAWY POPRZEDNIO ROZSTRZYGNIĘTEJ INNĄ DECYZJĄ OSTATECZNĄ – Z DNIA [...] LIPCA 1998 R. POSTĘPOWANIE W TEJ KWESTII MOGŁO BYĆ WSZCZĘTE Z URZĘDU, A ORGAN WYDAJĄCY POZWOLENIE NA BUDOWĘ, PRZY DOCHOWANIU STARANNOŚCI, POWINIEN BYŁ TĘ KWESTIĘ ZAUWAŻYĆ.

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

ZGODNIE Z ART. 183 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 202 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ.U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), DALEJ P.P.S.A., NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJE SPRAWĘ W GRANICACH SKARGI KASACYJNEJ A Z URZĘDU BIERZE JEDYNIE POD ROZWAGĘ NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA.

W NINIEJSZEJ SPRAWIE NIE DOSTRZEŻONO OKOLICZNOŚCI MOGĄCYCH WSKAZAĆ NA NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA SĄDOWOADMINISTRACYJNEGO, A SKARGA KASACYJNA POZBAWIONA JEST USPRAWIEDLIWIONYCH PODSTAW.

NA WSTĘPIE NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE POSTĘPOWANIE NADZORCZE JEST NADZWYCZAJNYM TRYBEM POSTĘPOWANIA. ORGAN ADMINISTRACYJNY W SPRAWIE STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI ADMINISTRACYJNE, WSZCZYNA POSTĘPOWANIE W NOWEJ SPRAWIE, W KTÓREJ NIE ORZEKA CO DO ISTOTY SPRAWY ROZSTRZYGANEJ W DECYZJI W TRYBIE ZWYKŁYM, LECZ ORZEKA JAKO ORGAN KASACYJNY. ORGAN WYDAJE ROZSTRZYGNIĘCIE WYŁĄCZNIE CO DO NIEWAŻNOŚCI DECYZJI ALBO JEJ NIEZGODNOŚCI Z PRAWEM. NIE JEST ZAŚ WŁADNY ORZEKAĆ O INNYCH KWESTIACH DOTYCZĄCYCH ISTOTY SPRAWY. PRZEDMIOTEM POSTĘPOWANIA O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI JEST USTALENIE, CZY DECYZJA ADMINISTRACYJNA, PODDANA KONTROLI W TRYBIE NADZWYCZAJNYM JEST DOTKNIĘTA JEDNĄ Z WAD, O KTÓREJ MOWA W ART. 156 § 1 K.P.A. ORAZ CZY NIE ZACHODZĄ PRZESŁANKI NEGATYWNE WYMIENIONE W ART. 156 § 2 K.P.A. DOKONUJĄC OCENY, CZY ZACHODZĄ PRZESŁANKI Z ART. 156 § 1 K.P.A. ORGAN ORZEKAJĄCY W TYM ZAKRESIE JEST OBOWIĄZANY USTALIĆ ZARÓWNO STAN FAKTYCZNY, JAK I STAN PRAWNY NA DZIEŃ WYDANIA DECYZJI W STOSUNKU, DO KTÓREJ TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE NADZWYCZAJNE.

JAKO PODSTAWY SKARGI KASACYJNEJ WSKAZANO NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MIAŁO ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY.

ZARZUTY TE NIE ZNAJDUJĄ UZASADNIENIA W OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISACH PRAWA.

BRAK UDZIAŁU STRONY W POSTĘPOWANIU BEZ WŁASNEJ WINY, MOŻE STANOWIĆ PRZESŁANKĘ DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 4 K.P.A. A NIE STANOWI RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA W ROZUMIENIU ART. 156 § 1 PKT 2 K.P.A.

TO SAMO DOTYCZY PRAWDZIWOŚCI OŚWIADCZENIA O WYRAŻENIU ZGODY NA BUDOWĘ DWUPIĘTROWEGO BUDYNKU W GRANICY DZIAŁKI SKARŻĄCEGO. ZGODNIE BOWIEM Z ART. 145 § 1 PKT 1 I 2 K.P.A. W SPRAWIE ZAKOŃCZONEJ DECYZJĄ OSTATECZNĄ WZNAWIA SIĘ POSTĘPOWANIE JEŻELI: 1) DOWODY, NA KTÓRYCH PODSTAWIE USTALANO ISTOTNE DLA SPRAWY OKOLICZNOŚCI FAKTYCZNE, OKAZAŁY SIĘ FAŁSZYWE,

2) DECYZJA WYDANA ZOSTAŁA W WYNIKU PRZESTĘPSTWA.

NALEŻY DODAĆ, ŻE W AKTACH SPRAWY ADMINISTRACYJNEJ ZNAJDUJE SIĘ KSEROKOPIA OŚWIADCZENIA ZGODY "NA BUDOWĘ DOMU I BUDYNKU MAGAZYNOWO – HANDLOWEGO DWUPIĘTROWEGO, PANU R. S. NA NASZEJ GRANICY".

PODPISY NA TYM OŚWIADCZENIU ZOSTAŁY ZŁOŻONE W OBECNOŚCI NOTARIUSZA.

DLA OCENY WAŻNOŚCI DECYZJI NIE MAJĄ RÓWNIEŻ ZNACZENIA MOTYWY, DLA KTÓRYCH SKARŻĄCY ZŁOŻYŁ TEJ TREŚCI OŚWIADCZENIE.

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W PEŁNI PODZIELA POGLĄD SĄDU I INSTANCJI, ŻE W TEJ SPRAWIE, TJ. O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI DECYZJI W PRZEDMIOCIE POZWOLENIA NA BUDOWĘ NIE MOŻE OCENIAĆ, CZY ISTNIAŁY PRZESŁANKI DO STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI O WARUNKACH ZABUDOWY.

NIE MOŻE ZOSTAĆ UWZGLĘDNIONY ZARZUT NARUSZENIA PRZEZ SĄD ART. 141 § 4 P.P.S.A.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE W UZASADNIENIU KWESTIONOWANEGO WYROKU ODNOSI SIĘ DO WSZYSTKICH ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W SKARDZE NA DECYZJĘ GŁÓWNEGO INSPEKTORA NADZORU BUDOWLANEGO Z DNIA [...] LUTEGO 2009R., A TYM DO ZARZUTU NIEPOWIADOMIENIA SKARŻĄCEGO O TOCZĄCYM SIĘ POSTĘPOWANIU W PRZEDMIOCIE WARUNKÓW ZABUDOWY.

WYJAŚNIĆ NALEŻY, ŻE J. K. W SKARDZE DO SĄDU I INSTANCJI NIE PODNOSIŁ, IŻ NIE DORĘCZONO MU DECYZJI ORGANU I INSTANCJI O POZWOLENIU NA BUDOWĘ.

Z TYCH TEŻ WZGLĘDÓW NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ODDALIŁ SKARGĘ KASACYJNĄ NA PODSTAWIE ART. 184 P.P.S.A.