Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 645/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 1 i par. 1a
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 marca 2011r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 14 października 2010r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z. L. jest postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia ...2010 r. Nr (..) zawierające stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło na tle następującego stanu faktycznego.

W związku z niewykonaniem przez Skarżącego obowiązku zapłaty grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego z dnia 02.08.2008 r. na kwotę 400 zł, wierzyciel - Wojewoda Opolski, na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.)-/dalej u.p.e.a./ w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.11.2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz.1541 z późn. zm.),wystawił tytuł wykonawczy nr (...), który przekazał Naczelnikowi I Urzędu Skarbowego w Opolu – jako organowi egzekucyjnemu.

Skarżący po otrzymaniu tytułu zwrócił się do Wojewody Opolskiego o uzupełnienie tytułu wykonawczego poprzez wskazanie organu, do kogo należy kierować zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na to wezwanie Wojewoda Opolski poinformował zobowiązanego, iż organem właściwym do rozpatrzenia zarzutów odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest organ egzekucyjny, którym w przedmiotowej sprawie jest Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu.

Kwestionując uzyskaną od Wojewody informację Skarżący, w piśmie z dnia 16.07.2009r., skierowanym do Prezesa Rady Ministrów za pośrednictwem Wojewody Opolskiego, wskazał na powinność przekazania przez Wojewodę zobowiązanemu, tytułu wykonawczego przed skierowaniem go do organu egzekucyjnego. Jak podkreślił Skarżący, umożliwiłoby to dobrowolną spłatę zadłużenia lub wniesienie środka odwoławczego.

Odnosząc się do tych argumentów Wojewoda Opolski piśmie z dnia 31.07.2009r. stwierdził, iż zgodnie z § 5 i 6 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel wystawia tytuł wykonawczy wg określonego w przepisach wzoru i jeżeli nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym (a Wojewoda nie jest organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych) - w przypadku nieuregulowania w terminie należności, niezwłocznie kieruje tytuł wykonawczy do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego - do którego obowiązków należało, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, przekazanie Skarżącemu tytułu wykonawczego. Odnosząc się z kolei do braku przesłania Skarżącemu pisemnego upomnienia przed skierowaniem sprawy do organu egzekucyjnego, organ wyjaśnił, iż podstawą odstąpienia od tego obowiązku był § 13 pkt 3a wskazanego rozporządzenia.

Nie akceptując powyższych wyjaśnień Skarżący złożył skargę na Wicewojewodę Opolskiego, zarzucając ponownie brak spełnienia obowiązku przekazania tytułu wykonawczego zobowiązanemu przed przekazaniem go do organu egzekucyjnego i podkreślając, że adresatem jego pisma z dnia 16 czerwca 2009r. był Prezes Rady Ministrów.

Odpowiadając na skargę, na podstawie art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.)-/dalej K.p.a./, Wojewoda Opolski uznał podnoszone przez Skarżącego zarzuty dotyczące skierowania tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego za bezzasadne i podkreślił, że organem właściwym do rozpatrzenia zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji jest organ egzekucyjny, a nie Prezes rady Ministrów.

Skarżący pismem z dnia 19.10.2009r. ponownie zwrócił się o przekazanie jego skargi na postępowanie Wojewody do Prezesa Rady Ministrów wraz z kompletem dokumentów i niezależnie od tego żądania wskazał, że Wojewoda bez podania przyczyny przetrzymuje jego pismo z dnia 16 lipca 2009r.

Pismem z dnia 27.10 2009r. Wojewoda Opolski przekazał skargę Z. L.. z dnia 19.10.2009r. wraz z pozostałą dokumentacją do Departamentu Skarg, Wniosków i Obsługi Rady do Spraw Uchodźców Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, który uznał ją za bezzasadną.

Następnie, w piśmie zatytułowanym "skarga na czynności egzekucyjne", skierowanym do organu egzekucyjnego Skarżący zarzucił, że wystawiony tytuł egzekucyjny, mimo obowiązku ustawowego, nie został przekazany osobie zainteresowanej przed skierowaniem go do organu egzekucyjnego. Nadto zarzucił, iż w tytule wykonawczym występują niezgodności danych adresowych, zatem tytuł ten dotyczy innej osoby. Podkreślił również, że zawiera on wady formalne, m.in. nie wskazano organu, do którego należy kierować zarzuty do tytułu wykonawczego.

Pismo to organ egzekucyjny potraktował jako zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela o przedstawienie stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2010 r. Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 34 § 1, § 1a i § 2 w związku z art. 17 § 1 i 1a u.p.e.a., uznał niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów dotyczących nieprzekazania zobowiązanemu tytułu wykonawczego przed skierowaniem go do organu egzekucyjnego i wad formalnych tytułu w zakresie braku wskazania organu, do którego należy kierować zarzuty oraz za nieuzasadniony uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.

Wierzyciel wskazał na art. 34 § 1a u.p.e.a., zgodnie z którym, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Mając na względzie ten przepis organ uznał, iż zgłoszone zarzuty dotyczące braku przekazania zobowiązanemu tytułu wykonawczego i jego wad formalnych są tożsame z zarzutami podnoszonymi przez stronę w pismach skierowanych do Prezesa Rady Ministrów. Zarzuty te były już przedmiotem rozpoznania przez Wojewodę Opolskiego, który uznał je za bezzasadne, co potwierdził Departament Skarg, Wniosków i Obsługi Rady do Spraw Uchodźców Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Odnosząc się z kolei do zarzutu niezgodności danych adresowych w tytule wykonawczym, co w opinii Skarżącego świadczyło o wystawieniu tytułu dotyczącego innej osoby (art. 33 pkt. 4 u.p.e.a), wierzyciel stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Podkreślił, że tytuł wykonawczy obejmował adres zamieszkania, O., ul. K., który był zgodny z Rejestrem Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności. Zaznaczył również, że identyfikacja osoby ukaranej następuje głównie na podstawie nr PESEL, tj. symbolu jednoznacznie identyfikującego określoną osobę fizyczną, a nie na podstawie adresu zamieszkania, który może ulec zmianie. Zobowiązany zaś nie podważył zasadności nałożonego mandatu karnego i danych osobowych ujętych w tytule, tj. nr PESEL, daty urodzenia, imienia ojca.

Nie godząc się z tym postanowieniem Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego. Zdaniem Skarżącego, nie jest prawdą, iż symbol PESEL, na który powołał się organ, jednoznacznie identyfikuje określoną osobę fizyczną. Jest to bowiem element uzupełniający identyfikację, a podstawowymi elementami są każdorazowo data urodzenia i adres zameldowania. Jednocześnie Skarżący przedłożył kserokopię dowodu osobistego, z którego wynikało, iż od dnia 8 października 2007 r. jest zameldowany i mieszka w O., przy ulicy D. We wniosku Skarżący podniósł też kwestię nieczytelnego oznaczenia datą dzienną wydanego stanowiska wierzyciela.

Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. Wojewoda Opolski, działając na podstawie art. 34 § 1.1a i 2 w zw. z art. 17 § 1 i 1a u.p.e.a oraz art. 127 § 3 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż zmiana przez Skarżącego adresu zamieszkania nie mogła świadczyć o błędzie co do osoby zobowiązanego, gdyż istotna była identyfikacja zgodna z podanym w tytule wykonawczym numerem PESEL. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 31 a ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, póz. 993 ze zm.) numer PESEL jest to 11-cyfrowy, stały symbol numeryczny, jednoznacznie identyfikujący osobę fizyczną, w którym sześć pierwszych cyfr oznacza datę urodzenia (rok, miesiąc, dzień), kolejne cztery - liczbę porządkową i płeć osoby, a ostatnia jest cyfrą kontrolną służącą do komputerowej kontroli poprawności nadanego numeru ewidencyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Skarżący zarzucił, iż Wierzyciel odstąpił od zbadania jego zarzutów, zwłaszcza dotyczących nieprzekazania stronie tytułu wykonawczego przed skierowaniem go do organu egzekucyjnego i jego wad formalnych. Wskazał nadto na niezgodność danych adresowych ujętych w tytule wykonawczym. Podniósł także, iż organ odwoławczy nie zajął stanowiska odnośnie braku daty dziennej w postanowieniu organu I instancji, skutkiem czego, wydane postanowienia są bezprzedmiotowe.

Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 19.01.2011 r. Skarżący wskazał na wady formalne, jakie występują jego zdaniem w mandacie karnym i wystawionym na jego podstawie tytule wykonawczym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) /dalej: P.p.s.a./.

W myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granicę rozpoznania niniejszej sprawy wyznacza przedmiot zaskarżenia, którym jest stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Badanie Sądu w zakresie legalności zaskarżonego postanowienia ogranicza się więc wyłącznie do zakresu tego incydentalnego postępowania.

Jak zatem wskazano, przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody Opolskiego wyrażające stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem tym organ, ponownie rozpoznając sprawę, utrzymał w mocy własne postanowienie, uznające za niedopuszczalne zarzuty oparte na treści art. 33 pkt 7 (brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia) i art. 33 pkt 10 (niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., dotyczących niewskazania organu, do którego należy kierować zarzuty) oraz stwierdzające, że zarzut oparty na treści art. 33 pkt 4 (błąd co do osoby zobowiązanego) jest nieuzasadniony.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, Sąd stanął na stanowisku, iż Wierzyciel nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Jak wynikło z akt sprawy, wierzyciel - Wojewoda Opolski, mając na względzie fakt, iż zobowiązany nie uiścił grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego nr (...) na kwotę 400 zł, wystawił tytuł wykonawczy, który następnie skierował do egzekucji prowadzonej przez organ egzekucyjny, jakim w niniejszej sprawie był Naczelnik I Urzędu Skarbowego w Opolu. W tym miejscu wskazać należy, iż nieuzasadnione są wyrażone w skardze wątpliwości Skarżącego, który wskazuje na "przepychankę" od Wojewody Opolskiego do Naczelnika I Urzędu Skarbowego w Opolu i prowadzenie sprawy dwutorowo. Zgodnie bowiem z § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., jeżeli wierzyciel nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym, niezwłocznie kieruje tytuł wykonawczy do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda Opolski nie był organem egzekucyjnym, zatem skierowanie tytułu wykonawczego do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego w celu egzekucji administracyjnej miało oparcie w przepisach prawa.

Podkreślenia wymaga, iż w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny, na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., zobowiązany jest do uzyskania stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów. Na postanowienie wierzyciela w przedmiocie stanowiska co do tych zarzutów przysługuje zażalenie, lub jak w niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie bowiem z art. 17 § 1a u.p.e.a. do zażaleń na postanowienia w sprawie stanowiska wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a. W myśl tego przepisu od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Wierzyciel wypowiadając się, co do zgłoszonych zarzutów czyni to na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., bądź na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. Pierwszy rodzaj postanowienia można określić, jako formę merytorycznego wypowiedzenia się w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. W tym przypadku organ bada zgłoszone zarzuty pod kątem przesłanek określonych w art. 33 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Z kolei postanowienie wydane na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. stanowi w istocie odmowę merytorycznego rozpoznania zarzutów, a to z uwagi na fakt, że były już one przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia. Przepis ten niejako pozbawia organ możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu jego niedopuszczalności.

W zaskarżonych postanowieniach Wierzyciel wskazał na obie podstawy prawne, tj. art. 34 § 1 w zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, jak i art. 34 § 1a w zakresie pozostałych zarzutów.

Uzasadniając niedopuszczalność zarzutów dotyczących braku upomnienia i niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., Wierzyciel wskazał, że były one przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu i nie mogły podlegać ocenie, z uwagi na regulacje wynikające z art. 34 § 1a u.p.e.a.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że okoliczności określone treścią tych zarzutów były już podnoszone przez stronę w toku innego postępowania, zainicjowanego skargami strony. Wojewoda Opolski zajął stanowisko wyjaśniając, iż skoro egzekucja dotyczy należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, to nie było wymagane skierowanie do zobowiązanego upomnienia. Zauważyć przy tym należy, iż wprawdzie było to postępowanie skargowe przeprowadzone w oparciu o przepisy działu VIII K.p.a., a postępowanie administracyjne, o którym mowa w art. 34 § 1a u.p.e.a., to postępowanie ogólnoadministracyjne, to jednak co do zasady było to stanowisko prawidłowe, które należy zaaprobować. Ogólna zasada wynikająca z art. 15 § 1 u.p.e.a., statuująca obowiązek przesłania zobowiązanemu przez wierzyciela upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, ograniczona jest przez ustawodawcę odesłaniem do przepisów szczególnych, które mogą wyłączać zastosowanie cytowanego przepisu. Nie ulega wątpliwości, że takie wyłączenie zawiera § 13 ust. 3a cyt. rozporządzenia Ministra Finansów, w myśl którego, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy egzekucja dotyczy należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Również zarzuty dotyczące wad formalnych tytułu wykonawczego były już uprzednio podnoszone przez Skarżącego w skargach skierowanych do Prezesa Rady Ministrów. Zajmując stanowisko w tej kwestii Wierzyciel uznał je za bezpodstawne, wskazując w piśmie z dnia 30.07.2009 r., iż zobowiązanego w tytule wykonawczym (w części G) pouczono o prawie złożenia zarzutów, zaś w piśmie z dnia 30.06.2009 r. wskazano odpowiedni organ, do którego należało złożyć zarzuty. Jedynie informacyjnie wskazać należy, iż również ta ocena, zdaniem Sądu, była prawidłowa. Kwestionowany tytuł wykonawczy znajdujący się w aktach sprawy, wbrew podniesionym zarzutom, spełniał wymóg określony w art. 27 pkt 9 u.p.e.a. pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, którym w tym przypadku był Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu (przy pouczeniu w części G zamieszczona była pieczęć organu).

Mając zatem na względzie prawidłowość stanowiska wierzyciela wyrażonego w odrębnym postępowaniu, Sąd uznał, iż brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego stanowiska wierzyciela wyrażonego w tej sprawie (poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów na podstawie 34 § 1a u.p.e.a.), pomimo, że zarzut zobowiązanego nie był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu ogólnoadministracyjnym.

Dalej badając merytoryczne stanowisko Wierzyciela podjęte na podstawie

art. 34 § 1 u.p.e.a., Sąd rozpatrujący niniejszą sprawię nie stwierdził naruszenia prawa. W tej kwestii Sąd podzielił stanowisko organu, iż podanie nieaktualnego adresu w tytule wykonawczym nie spełnia przesłanki określonej w art. 33 pkt 4 u.p.e.a.

Skarżący w toku całego postępowania podkreślał fakt niezgodności danych adresowych występujących w zawiadomieniu w stosunku do danych wykazanych w tytule wykonawczym, co świadczyło jego zdaniem, że tytuł dotyczył innej osoby. Zarzuty te należy uznać za bezpodstawne.

Mimo, iż w wystawionym tytule wykonawczym Wierzyciel podał poprzedni adres zamieszkania zobowiązanego, stwierdzić należy, iż zarówno mandat karny jak i wystawiony na jego podstawie tytuł wykonawczy dotyczą tej samej osoby, tj. Z. a L.ka. Za taką oceną przemawia fakt, iż zarówno w mandacie karnym jak i w tytule wykonawczym wystawionym na podstawie tego mandatu, oprócz imienia i nazwiska osoby ukaranej, zostały zawarte inne dane, które pozwalają w sposób niewątpliwy ustalić tożsamość zobowiązanego. Przede wszystkim zawarto w tych dokumentach numer PESEL Skarżącego. Zgodnie zaś z treścią art. 31a. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), Numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, jest to 11-cyfrowy, stały symbol numeryczny, jednoznacznie identyfikujący osobę fizyczną, w którym sześć pierwszych cyfr oznacza datę urodzenia (rok, miesiąc, dzień), kolejne cztery - liczbę porządkową i płeć osoby, a ostatnia jest cyfrą kontrolną służącą do komputerowej kontroli poprawności nadanego numeru ewidencyjnego.

W ocenie Sądu, zamieszczony zarówno na mandacie karnym jak i w tytule wykonawczym numer PESEL jednoznacznie identyfikuje osobę zobowiązanego i pozwala w sposób niewątpliwy ustalić jego tożsamość. Zatem prawidłowo stwierdził organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż przywoływany przez Skarżącego fakt, iż od 08.10.2007r. był on zameldowany w O. przy ul. D., w ustalonym stanie nie oznacza, iż tytuł wykonawczy nr (...) z 20.04.2009r., wydany przez Wojewodę Opolskiego, obarczony był błędem co do osoby zobowiązanego. Podkreślenia wymaga również to, iż określony w tytule wykonawczym poprzedni adres zamieszkania zobowiązanego: O., ul. K., był zgodny z danymi ewidencji Rejestru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności. To Skarżący zaniedbał zgłoszenia odpowiedniej zmiany adresu i jak wskazał pełnomocnik Wierzyciela na rozprawie, przeciwko Skarżącemu toczy się obecnie postępowanie w zakresie zaniechania obowiązku aktualizacji danych osobowych, tj. o czyn z art. 98 § 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Stanowisko Sądu rozpatrującego sprawę w kwestii jednoznacznego wskazania zobowiązanego na podstawie numeru PESEL zostało podzielone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 05.10.2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1272/08 oraz potwierdzającym ten wyrok wyroku NSA z dnia 17.02.2010 II GSK 376/09. W wyrokach tych stwierdzono, iż numer PESEL jest przypisany do konkretnej osoby i w sposób niewątpliwy pozwala ustalić jej tożsamość. Również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r. V SA/Wa 914/09, stwierdzono, że podanie nieaktualnego adresu w tytule wykonawczym nie wypełnia podstawy do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej określonego w art. 33 pkt 4 u.p.e.a.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawały również pozostałe zarzuty podniesione w skardze i piśmie procesowym. Nie znajduje potwierdzenia zarzut braku daty dziennej w postanowieniu organu I Instancji. Znajdujący się bowiem w aktach oryginał tego postanowienia zawiera oznaczenie daty na dzień 11 lutego 2010 r. Niemniej jednak wskazać należy, iż data wydania rozstrzygnięcia ma w tym przypadku znaczenie jedynie informacyjne. Datą bowiem wprowadzenia aktu do obrotu prawnego jest dzień doręczenia tego aktu stronie i z tą właśnie datą wiążą się wszelkie skutki procesowe, np. związane z liczeniem terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W tej sytuacji, gdyby nawet doręczony Skarżącemu egzemplarz tego postanowienia nie zawierał czytelnej daty dziennej, jej brak nie wywołuje żadnych negatywnych konsekwencji i bynajmniej nie stanowi podstawy do uznania spornego postanowienia za bezprzedmiotowe.

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty dotyczące wad formalnych w mandacie karnym. Mandat karny kredytowany został skarżącemu nałożony w trybie art. 95 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148). Zgodnie zaś art. 98 § 1 pkt 2 i § 3 cyt. ustawy, w postępowaniu mandatowym można nakładać grzywnę w drodze mandatu karnego kredytowanego, wydawanego ukaranemu za potwierdzeniem odbioru, który staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego. Zatem, skoro Skarżący potwierdził przyjęcie tego mandatu, to mandat istnieje w obrocie prawnym i stanowi podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji.

W ocenie Sądu nie znalazły również potwierdzenia w materiale dowodowym zarzuty Skarżącego co do wad formalnych tytułu wykonawczego. Zawarta w tytule wykonawczym data orzeczenia 02.08.2008 r. jest prawidłowo datą przyjęcia potwierdzenia przez Skarżącego mandatu, który z tą datą stał się prawomocny. Również podana w tytule wykonawczym podstawa prawna pozostawała aktualna na dzień przyjęcia mandatu. Odnosząc się natomiast do braku wypełnienia rubryk 69,70 i 71 tytułu wykonawczego, stwierdzić należy, iż w aktach sprawy znajduje się kserokopia tego tytułu, gdzie rubryki te zostały wypełnione, a odbiór tytułu został poświadczony parafą Skarżącego w dniu 3 czerwca 2009 r.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.