Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 23/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 (przed nowalizacją)
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka ( spr. ) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi S. W. i K.W. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 marca 2010 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. W. wspólnika spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe "[...]" S.C. S. W. K. W. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Decyzja ta wydana została w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 27 października 2009 r. w miejscowości R. stwierdzonej protokołem kontroli nr [...].

Wnioskiem datowanym na dzień 25 maja 2010 r. S. W. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji podnosząc, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W ocenie wnioskodawcy w wyniku jednej kontroli nie można było wydać dwóch odrębnych decyzji. W realiach sprawy jedna decyzja z dnia 16 marca 2010 r. skierowana została bowiem do niego; z kolei decyzja dnia 17 marca 2010 r. skierowana została do drugiego wspólnika. Łącznie kary pieniężne nałożono w wysokości 16.000 zł.

Decyzją z dnia 29 czerwca 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że w jego ocenie bezsporny jest fakt, iż kontrolowany przewóz wykonywali wspólnicy ww. spółki cywilnej. Decyzją z dnia 16 marca 2010 r. nałożono na S. W. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Z kolei decyzją z dnia 17 marca 2010 r. na wspólnika ww. – K. W. nałożona została kara pieniężna w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Powołując art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym organ wskazał ponadto, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie można mówić o nałożeniu w wyniku jednej kontroli kary pieniężnej w wysokości 16.000 zł, gdyż ww. kary nie podlegają sumowaniu. Na każdego wspólnika spółki cywilnej nałożono zaś kary po 8.000 zł za niedopełnienie obowiązków wynikających z uprawnienia o charakterze osobistym. W świetle materiału dowodowego licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego legitymował się jedynie wnioskodawca i tylko on mógł dokonać zgłoszenia pojazdu do posiadanej licencji.

W świetle powyższych okoliczności wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji był w ocenie organu niezasadny.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało w następstwie wniosku S. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydaną w dniu 31 sierpnia 2010 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odnosząc się do przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a.") wskazał, że w świetle art. 92 ustawy o transporcie drogowym karze podlega każdy, kto wykonuje przewóz drogowy oraz każdy kto wykonuje inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Zdaniem organu jedna kontrola na drodze może skutkować wszczęciem postępowań w stosunku do kilku podmiotów. Może się zatem zdarzyć sytuacja, w której w oparciu o jedną kontrolę wydanych zostanie kilka odrębnych decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

W ocenie organu ograniczenie polegające na tym, iż suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć 15.000 zł w odniesieniu do jednej kontroli drogowej ma zastosowanie do kary pieniężnej nałożonej na jeden podmiot. Oznacza to, iż suma kar pieniężnych nałożonych za poszczególne naruszenia na jeden podmiot nie może przekroczyć 15.000 zł. Nie oznacza to natomiast, iż suma kar pieniężnych nałożonych w ogóle w oparciu o ustalenia dokonane w trakcie jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 15.000 zł, bowiem taka interpretacja byłaby sprzeczna z innymi przepisami zawartymi w ustawie o transporcie drogowym.

Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie na każdego ze wspólników nałożono karę pieniężną po 8.000 zł za niedopełnienie obowiązków wynikających z uprawnienia o charakterze osobistym. Każdy ze wspólników spółki cywilnej powinien bowiem posiadać licencję i zgłosić do niej pojazd, którym spółka wykonuje przewóz. Każdy ze wspólników z osobna ponosi zatem odpowiedzialność za to, iż nie posiada licencji. Podkreślenia wymaga, iż odpowiedzialność ta nie ma charakteru solidarnego, bowiem kara pieniężna nakładana jest za brak uprawnienia o charakterze osobistym.

W następstwie skargi S. W. na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2148/10) uchylił wydane w sprawie rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu wydanego wyroku WSA w Warszawie wskazał, że pozbawienie K. W. prawa uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją należy postrzegać w kategoriach naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Jednocześnie WSA w Warszawie wskazał, że nie można podzielić poglądu, w świetle którego licencja udzielona jednemu ze wspólników spółki cywilnej uprawnia pozostałych wspólników do wykonywania transportu drogowego. Jednocześnie WSA w Warszawie odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że wypełnienie dyspozycji art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym następuje w wypadku wykonywania przewozu drogowego lub innych czynności związanych z przewozem z naruszeniem określonych obowiązków lub warunków, wynikających z wymienionych w nim ustaw. Chodzi tutaj zatem o jeden czyn (podjęte działanie) podmiotu wykonującego przewóz drogowy, sprzeczny z prawem, którego konsekwencją jest nałożenie kary pieniężnej. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą się składać kary za poszczególne naruszenia. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego od ww. wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 8 grudnia 2011 r. (sygn. akt II GSK 1315/11).

Z kolei wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1461/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w następstwie skargi wniesionej przez K. W. uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 kwietnia 2010 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2010 r. W uzasadnieniu wydanego wyroku WSA w Warszawie wskazał, że pozbawienie S. W. prawa uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją należy postrzegać w kategoriach naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego od ww. wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 8 grudnia 2011 r. (sygn. akt II GSK 1336/11).

Decyzją z dnia 21 maja 2012 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2010 r. nakładającej karę pieniężną na S. W.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że w wydanych na wcześniejszym etapie orzeczeniach sądy administracyjne nie rozważały istnienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. skutkujących stwierdzeniem nieważności ww. decyzji z dnia 16 marca 2010 r. W istocie bowiem uchylenie wydanych decyzji podyktowane zostało pozbawieniem wspólników spółki cywilnej prawa czynnego udziału w prowadzonych postępowaniach.

Z kolei odmienna od zawartej w ww. orzeczeniach sądów administracyjnych wykładnia art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym dokonana przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie może być traktowana jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że w sposób rażący może zostać naruszony przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa.

W ocenie organu nałożenie na dwóch wspólników spółki cywilnej kary pieniężnej odrębnymi decyzjami nie jest oczywistym naruszeniem prawa. W sprawach prowadzonych przed WSA w Warszawie jak i przed WSA w Rzeszowie oddalano bowiem skargi na decyzje skierowane do kliku wspólników jednej spółki cywilnej.

W świetle powyższych okoliczności wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji był w ocenie organu niezasadny i nie mógł zostać uwzględniony.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało w następstwie wniosku S. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 11 czerwca 2012 r. utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydaną w dniu 9 sierpnia 2012 r. nr [...].

W uzasadnieniu wydanej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego poza podniesionymi już wcześniej argumentami wskazał, że fakt nałożenia kar pieniężnych na każdego ze wspólników spółki cywilnej nie może być podstawą do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Z bezpośredniego brzmienia art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nie wynika bowiem czy ograniczenie dotyczy kary pieniężnej nakładanej na każdego ze wspólników łącznie czy też kary pieniężnej nakładanej na każdego ze wspólników osobno. Dopiero w drodze wykładni należy wyjaśnić treść normy regulującej przedmiotowe ograniczenie.

W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. i S. W. wnieśli o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia i stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2010 r. nr [...].

Wydanemu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego rozstrzygnięciu skarżący zarzucili rażące naruszenie:

- art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (po nowelizacji art. 92a ust 2) poprzez nałożenie w następstwie jednej kontroli kar pieniężnych w łącznej wysokości 24.850 zł;

- art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym (po nowelizacji art. 92a ust 2) poprzez prowadzenie trzech postępowań administracyjnych, pomimo tego, że z ww. regulacji wynika, iż przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

W ocenie organu w sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Nałożenie na dwóch wspólników spółki cywilnej kar pieniężnych z osobna (których sumaryczna wysokość przekroczyła 15.000 zł) nie stanowi bowiem oczywistego naruszenia prawa.

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 ww. ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "k.p.a.") statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych - wzruszenie takich decyzji może nastąpić tylko w trybach szczególnych przewidzianych w k.p.a. i w przypadkach przewidzianych w przepisach. Zasada trwałości decyzji administracyjnych zawarta w art. 16 § 1 k.p.a. jest związana z ochroną porządku prawnego oraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych i stanowi element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Przesłanki zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności takich decyzji nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej a wręcz przeciwnie - muszą być interpretowane w sposób zawężający Tak więc zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymaga ścisłego przestrzegania granic rozpoznania sprawy dla konkretnego, przewidzianego przez k.p.a. trybu eliminacji danej decyzji ostatecznej z obrotu prawnego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się nadto pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 marca 1996 r. (sygn. akt III ARN 70/95 publ. OSNP 1996/18/258) wskazując, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy.

W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym nie może rozpatrzyć sprawy co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie organu w tym trybie zasadniczo różni się więc od postępowania zwykłego albowiem obowiązkiem organu jest wyłącznie ocena kwestii ściśle prawnych - ustalenie czy kwestionowana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji a organ dokonujący nadzoru nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego.

Co istotne, katalog wad skutkujących nieważnością decyzji został enumeratywnie wyliczony, a odwoływanie się do innych, niewymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek jest niedopuszczalne. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są bowiem związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, lecz wynikają z samej decyzji.

Mając na uwadze realia rozpatrywanej sprawy, w tym zakreśloną przez skarżących przesłankę postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] wskazać należy, że "rażącym naruszeniem prawa" jest wyłącznie naruszenie prawa, które zaważyło na treści wydanej decyzji. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze, gdyż jego cechą jest to, iż treść wydanej decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Innymi słowy, gdy na pierwszy rzut oka widać, iż nie można było danego przepisu zastosować do konkretnej sytuacji można mówić o jego rażącym naruszeniu. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest zaś to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.

Sąd w tym składzie pragnie podkreślić, że zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, System Informacji Prawnej LEX nr 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. W sytuacji, gdy ocena naruszenia prawa opiera się na wykładni przepisów prawa, nie można uznać, iż kontrolowane orzeczenie narusza prawo w stopniu "rażącym". Nie można przyjąć, iż jest to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Należy zaś kategorycznie oddzielić przypadki naruszenia prawa materialnego spowodowane wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa (vide: w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 489/05, System Informacji Prawnej LEX nr 196694).

W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowoadministracyjnymi utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 404/08, System Informacji Prawnej LEX nr 505307).

Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że w następstwie jednej kontroli dokonanej w dniu 27 października 2009 r. organ Inspekcji Transportu Drogowego wydał trzy odrębne decyzje administracyjne dotyczące różnych naruszeń. Decyzja z dnia 28 stycznia 2010 r. (skierowana do dwóch wspólników) dotyczyła kary za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z uwagi na: naruszenie warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy, nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem), skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Decyzja z dnia 16 marca 2010 r. wydana wobec S. W. (który w trakcie kontroli kierował pojazdem i który był posiadaczem licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego) dotyczyła kary za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Z kolei decyzja wydana w dniu 17 marca 2010 r. i skierowana do K. W. dotyczyła kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Należy mieć na uwadze, że art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu 16 marca 2010 r. (a więc dacie wydania kwestionowanej decyzji) stanowił, że suma kar nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć 15.000 zł. Należy zgodzić się ze skarżącymi, że literalne brzmienie ww. przepisu nie nastręczało trudności interpretacyjnych. Ustawodawca określił bowiem w sposób kwotowy sumę kar pieniężnych, które mogły zostać nałożone podczas jednej kontroli.

Przedmiotowy akt prawny w żaden sposób nie precyzował jednakże jak w kontekście nakładania kar za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów prawa postrzegać sytuację wykonywania przewozu przez osobę zatrudnioną przez wspólników spółki cywilnej bądź wykonywania przewozu przez jednego z nich. Przepis nie dawał odpowiedzi na pytanie jak przypisywać poszczególne naruszenia określone w załączniku do ustawy o transporcie drogowym oraz czy w takim przypadku łącznemu ukaraniu podlegają wszyscy wspólnicy danej spółki cywilnej jedną decyzją czy tez każdy z nich z osobna. Ww. kwestie stanowiły (i stanowią nadal) przedmiot wykładni sądów administracyjnych i to zarówno w zakresie aspektów podstawowych (charakter spółki cywilnej z uwagi na brak podmiotowości prawnej) jak i fundamentalnych dla analizowanej problematyki (rozważania odnoszące się do przedmiotu sprawy administracyjnej w przypadku kontroli przewozu wykonywanego w ramach spółki cywilnej i zasad wydawania decyzji administracyjnych nakładających kary pieniężne w stosunku do poszczególnych wspólników takiej spółki).

W sytuacji zatem gdy brzmienie ww. regulacji rodziło jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne, lub też przepisy te nie rozstrzygały spornej kwestii wprost (a ich wykładnia musiała zostać ukształtowana przez orzecznictwo sądów administracyjnych) to w ocenie Sądu w tym składzie przy wydawaniu kwestionowanej decyzji nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa

W reasumpcji Sąd stwierdził, iż kwestia dokonanej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wykładni art. 92 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i ich zastosowania poprzez wydanie decyzji z dnia 16 marca 2010 r. nie może stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa. Ww. organ przeprowadził bowiem postępowanie wyjaśniające w sprawie, wyodrębniając określone naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, a następnie dokonał określonej wykładni tej ustawy, czemu dał wyraz wydając decyzję, którą skarżący zakwestionowali.

Argumentacja zawarta w skardze na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności mogłaby być ewentualnie skutecznie podniesiona w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2010 r., która stała się aktem ostatecznym.

Należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym – w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W związku z tym zarzut wydania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia 9 sierpnia 2012 r. z naruszeniem art. 92 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie mógł stanowić podstawy uwzględnienia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2010 r. jak i nie miał znaczenia dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia z dnia 9 sierpnia 2012 r. poddanego obecnie prowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej.

W ocenie Sądu ustalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, co do braku przesłanki rażącego naruszenia prawa w ww. przypadku były prawidłowe. Postępowanie toczyło się przy tym przy udziale dwóch wspólników ww. spółki cywilnej, co oznacza skuteczną eliminację wady stwierdzonej ww. wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2148/10).

Tym samym decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego winna być uznana za prawidłową.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.