Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 924/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 pkt 2 i art. 43 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi Miasta P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT aportu majątku ruchomego. 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 19 października 2012 r. Miasto P. złożyło wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT aportu majątku ruchomego.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Gmina Miejska P. to jednostka samorządu terytorialnego szczebla podstawowego wykonująca zadania publiczne o charakterze gminnym w oparciu o ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z 2001 r.). Jako osoba prawna nie ma własnych struktur, a zadania wykonuje za pośrednictwem swoich organów -Prezydenta, Rady Gminy, aparatu pomocniczego - Urzędu Miasta i własnych jednostek organizacyjnych, jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i spółek ze 100% udziałem Gminy. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych. Z racji zawartych umów cywilnoprawnych Gmina odprowadza VAT należny i rozlicza się w oparciu o przedłożone deklaracje z Urzędem Skarbowym jako podatnik czynny.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Natomiast pkt 5 tego artykułu wskazuje, iż zadaniem takim jest zadanie z zakresu ochrony zdrowia.

Gmina Miejska w P. jako jednostka samorządu terytorialnego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 już nie obowiązującej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej z dnia 30 sierpnia 1991 r. (Dz. U. Nr 14 poz. 89) była organem założycielskim Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P.

Ustawę tą zastąpiła ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112 poz. 654), która stanowi w art. 6 ust. 1 pkt 2, iż jednostka samorządu terytorialnego może utworzyć i prowadzić podmiot leczniczy w formie: spółki kapitałowej i jednostki budżetowej. Nowa ustawa nie przewiduje już możliwości tworzenia przez jednostki samorządu terytorialnego podmiotów leczniczych w formie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. " W związku z trudną sytuacją finansową Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P. Prezydent Miasta P. podjął stosowne działania zmierzające do przystąpienia do Programu "Ratujemy Polskie Szpitale" tzw. Plan B w celu pozyskania środków na spłatę części zobowiązań. Jednym z niezbędnych warunków uczestnictwa w programie i uzyskania dotacji celowej z budżetu państwa dla Miasta P. na spłatę zobowiązań publicznoprawnych i cywilnoprawnych, o których mowa w załączniku do Uchwały Nr 58/2009 Rady Ministrów było m.in. zabezpieczenie udzielania świadczeń zdrowotnych na bazie przekazanego spółce utworzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego majątku ruchomego i nieruchomego. Tak więc głównym warunkiem koniecznym dla przystąpienia do Planu B była likwidacja Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P. i utworzenie spółki realizującej zadania z zakresu użyteczności publicznej polegających na wykonywaniu zadań dotyczących ochrony zdrowia. Uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. Nr [...] wyrażono zgodę, stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. f i g ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, na utworzenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą "A " Spółka z o.o. Spółka owa została utworzona dnia 28 kwietnia 2009 r. na mocy aktu notarialnego Rep. [...] Nr [...] i wpisana do KRS pod numerem [...] . Spółka jest w 100% własnością Gminy.

Uchwalą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z siedzibą w P. przy ulicy A nr 68 podjęto równocześnie decyzję o likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P.. Termin likwidacji zgodnie z uchwałą określono pierwotnie na dzień 31 grudnia 2009 r. Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. termin zakończenia likwidacji przesunięto na dzień 31 marca 2010 r., następnie kolejnymi uchwałami terminy likwidacji przesuwano:

- Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. termin wyznaczono na 30 września 2010 r.

- Uchwalą Nr [...] z dnia [...] r. termin wyznaczono na 31 października 2010 r.

- Uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. termin wyznaczono na 31 grudnia 2011 r.

Ostatecznie Uchwała Nr [...] z dnia [...] r. zmieniła dzień zakończenia czynności likwidacyjnych i likwidacja ostatecznie zakończyła się w dniu 30 września 2011 r.

W wyniku tej transformacji Gmina przejęła łączny dług w kwocie 107.958.872,77 zł., spłacając jeszcze w 2011 r. 86.536.093,92 zł. Na kolejne lata pozostała kwota 21.422.778,85 zł. W zakresie majątku Gmina w styczniu 2010 roku protokołem przekazania - przejęcia przyjęła od Likwidatora SP ZOZ w P. w likwidacji do swoich ksiąg rachunkowych majątek w postaci nieruchomości SP ZOZ w P. w likwidacji (grunty, budynki i budowle), który na podstawie umowy z dnia 1 kwietnia 2010, zawartej pomiędzy Gminą Miejską w P. a A Sp. z o.o. został wydzierżawiony na czas nieoznaczony. Z tytułu umowy dzierżawca tj. spółka A (100 % udziałów w kapitale ma gmina), mająca w swoich strukturach Niepubliczny ZOZ płaci wydzierżawiającemu czynsz dzierżawny. Gmina Miejska P. odprowadza od tej transakcji j należny podatek VAT.

Równocześnie z dniem zakończenia likwidacji tj. 30 września 2011 r. Gmina jako organ założycielski po zlikwidowanym SP ZOZ przyjęła również do swoich ksiąg rachunkowych jako mienie zlikwidowanych jednostek - wartość mienia ruchomego. Wartość netto w ewidencji księgowej wynosi 688.201,64 zł.

Gmina docelowo w roku 2013 zamierza wnieść majątek ruchomy oraz wartości niematerialne i prawne w formie aportu do spółki prawa handlowego jaką jest A Sp. z o.o., który będzie stanowił podwyższenie udziałów Gminy. W skład majątku ruchomego wchodzi sprzęt medyczny i wyposażenie. Podatek naliczony przy jego nabyciu nie podlegał odliczeniu z uwagi na to, iż szpital prowadził działalność leczniczą, zwolnioną od podatku od towarów i usług. Wnioskodawcy, czyli Miastu P. również nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

A dotychczas korzysta z majątku ruchomego na podstawie umowy użyczenia z dnia 15 października 2009 roku aktualizowanej kolejnymi aneksami: nr 1 z dnia 28 grudnia 2009 roku, aneksem nr 2 z dnia 31 marca 2010 roku aneksem nr 3 z dnia 27 października 2010 roku, i umowy użyczenia z dnia 22 grudnia 2009 roku wraz z aneksem nr 1 z dnia 31 marca 2010 roku i aneksem nr 2 z dnia 27 października 2010 roku, umowy użyczenia z dnia 16 grudnia 2009 roku wraz z aneksem nr 1 z dnia 31 marca 2010 roku i aneksem nr2z dnia 27 października 2010 roku zawartych na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia zgody na użyczenie majątku trwałego ruchomego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P. ul. A II nr 68 w likwidacji oraz Uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia zgody na użyczenie majątku trwałego ruchomego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P., ul. A II nr 68 w likwidacji. A korzysta z wartości niematerialnych i prawnych na mocy porozumienia w przedmiocie użyczenia majątku trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych z dnia 15 grudnia 2011 roku. Porozumienie potwierdziło korzystanie z wartości niematerialnych i prawnych przez A Spółka z o.o. w okresie od dnia 30 września 2011 roku do dnia 15 grudnia 2011. W protokole przekazania Gminie Miejskiej P. majątku Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w P. z dnia 15 grudnia 2011 roku przekazujący - Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w P., przejmujący - Gmina Miejska P. oraz A zgodnie oświadczyli, że wartości niematerialne i prawne stanowiące pozostały po likwidacji majątek SP ZOZ w P., w okresie likwidacji były wykorzystywane zarówno przez SP ZOZ w P. jak i A znajdują się obecnie w posiadaniu A, który korzysta w tej części majątku w prowadzonej działalności. Przekazujący przekazał a Przejmujący przyjął majątek ruchomy oraz wartości niematerialne i prawne wraz z całą dokumentacją jego dotyczącą w tym dokumentacją techniczną, opisową i prawną oraz potwierdził zgodność jego stanu ilościowego i rodzajowego z dokumentacją przedłożoną przez Przekazującego pismem z dnia 9 grudnia 2011 roku. Przejmujący pozostawił przedmiotowy majątek w posiadaniu A do czasu podjęcia przez organ stanowiący Gminy Miejskiej P. decyzji o jego przeznaczeniu, a A majątek przyjął.

Tak więc majątek ruchomy będący przedmiotem aportu formalnie jest własnością Miasta P. od dnia 30.09.2011 r. i w chwili obecnej wykorzystywany jest przez spółkę ze 100% udziałem Miasta.

W roku 2012 Gmina zamierza w miejsce zawartej umowy użyczenia zawrzeć umowę dzierżawy celem zapewnienia dalszego nieprzerwanego udzielania świadczeń zdrowotnych bez ograniczenia ich dostępności, warunków ich udzielania oraz jakości świadczonych usług. Z tytułu umowy dzierżawy Gmina będzie pobierać określony czynsz dzierżawny (tzw. "pożytki") oraz odprowadzać należny podatek VAT do urzędu skarbowego. Umowa będzie realizowana przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Dopiero po upływie tego okresu zamierza przedmiotowy majątek ruchomy przekazać aportem do spółki ze 100% udziałem Gminy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy jako jedyny udziałowiec i wspólnik A Spółka z o.o. Gmina Miejska P. będzie mogła skorzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług czy też będzie zachodziła konieczność naliczenia i odprowadzenia podatku na rzecz urzędu skarbowego, od wnoszonego w postaci aportu majątku ruchomego użytkowanego obecnie przez spółkę ze 100% udziałem Gminy, a poprzednio przez SP ZOZ w P..

Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie majątku ruchomego w formie aportu na rzecz spółki nie rodzi obowiązku opodatkowania podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 i art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działający z upoważnienia Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W ocenie organu, wniesienie aportu rzeczowego do spółki prawa cywilnego lub handlowego spełnia definicję dostawy zawartą w art. 7 ust. 1 ustawy, a tym samym uznawane jest za sprzedaż w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, gdyż czynność ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu wiąże się z odpłatnością, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą mającą charakter rzeczowy, a otrzymanym wynagrodzeniem w formie udziałów lub akcji w podwyższonym kapitale zakładowym), a jej efektem jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania wnoszonym towarem jak właściciel.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Organ zauważył, że wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników ma charakter wyłączenia podmiotowo -przedmiotowego. Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione dwa warunki:

1. dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy,

2. odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa i do realizacji których zostały one powołane.

Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji. Organy władzy publicznej są podatnikami VAT jedynie w zakresie czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.

Z uwagi na fakt, że wniesienie aportem majątku ruchomego jest niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną), dla zamierzonej czynności Gmina będzie występowała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, natomiast powyższa czynność w świetle ustawy będzie traktowana jako odpłatna dostawa towarów. Gmina w tym przypadku nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia określonego w § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Organ wyjaśnił, że z odpłatnością za dostawę towarów mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy świadczeniem (dostawą) a zapłatą istnieje adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy, przy czym nie jest warunkiem to, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także, np. świadczenie zwrotne otrzymane od drugiej strony.

Zaznacza się, iż obecnie obowiązujące przepisy co do zasady nie przewidują zwolnienia od podatku od towarów i usług aportów wnoszonych do spółek prawa handlowego i cywilnego, w związku z powyższym czynność ta jest opodatkowana. Jednakże sposób jej opodatkowania (właściwa stawka podatku VAT, zwolnienie lub wyłączenie) zależy od tego co jest przedmiotem aportu.

W świetle art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na mocy art. 43 ust. 2 ustawy, przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.

Niedopełnienie któregokolwiek z warunków określonych w art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy, powoduje, iż dostawa towarów nie może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że zwolnienie od podatku obejmuje dostawę ruchomości tylko w sytuacji, gdy okres używania przez podatnika wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania nimi jak właściciel. Zatem okres używania ruchomości liczy się od momentu nabycia ich przez podatnika na własność, przy czym za "używanie" nie można uznać posiadania towaru, któremu nie towarzyszy faktyczne jego wykorzystywanie. Nie jest zatem wystarczające samo tylko posiadanie danego towaru przez wskazany przepisem czas.

Biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz treść powołanych przepisów organ uznał, że wymienionego we wniosku majątku ruchomego w postaci sprzętu medycznego i wyposażenia, nie będzie można uznać za towar używany, bowiem z okoliczności przedstawionych w opisie sprawy wynika, iż Gmina przedmiotowego majątku ruchomego faktycznie nie wykorzystywała na potrzeby własnej działalności przez okres co najmniej pół roku od nabycia. Wnioskodawca wskazał, że od dnia 30 września 2011 r., czyli od dnia zakończenia likwidacji i przyjęcia przez Gminę do swoich ksiąg rachunkowych wartości mienia ruchomego, majątek ten wykorzystywany jest przez spółkę ze 100% udziałem Miasta. Ponadto, fakt oddania ww. majątku w dzierżawę, czyli do bezpośredniego wykorzystywania przez inny podmiot, nie spowoduje uznania składników majątku ruchomego za towary używane w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy.

W tej sytuacji, pomimo, że Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, czynność wniesienia w formie aportu ww. majątku ruchomego nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Tym samym aport przedmiotowych ruchomości będzie podlegał opodatkowaniu według stawek właściwych dla towarów będących przedmiotem aportu.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Miasto P. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Kwestionowanej interpretacji zarzuciło naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 2 i art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, że przekazanie majątku ruchomego w formie aportu na rzecz spółki A będzie rodzić obowiązek opodatkowania ww. czynności podatkiem od towarów i usług.

Wskazując na powyższe naruszenia, wniosło o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona lecz nie z powodów w niej wskazanych.

Odmowy zwolnienia z VAT czynności wniesienia aportem ruchomości do spółki A Sp. z o.o. przez Gminę w postaci sprzętu medycznego oraz wyposażenia Minister upatruje w tym , że nie jest to towar używany o jakim stanowi art. 43 ust. 2 ustawy o VAT albowiem Gmina nie wykorzystywała rzeczonego majątku ruchomego na potrzeby własnej działalności przez okres co najmniej pół roku - oddanie w dzierżawę nie powoduje , jak twierdzi , że wystąpił stan bezpośredniego wykorzystywana przez wnoszącego aport.

Skarżąca natomiast dowodzi , że wobec braku normatywnego określenia pojęcia używanie, do którego nawiązuje cytowany wcześniej przepis, na tle przedstawionego stanu faktycznego we wniosku należy opowiedzieć się za szerokim jego znaczeniem zaś specyfika Gminy jako jednostki samorządu terytorialnego wykonująca swoje zadania m.in. za pomocą jednostek organizacyjnych oraz spółek ze 100 % udziałem Gminy powodują , że stan ten należy traktować jako faktyczne ich używanie przez okres ich posiadania w ramach struktur organizacyjnych jednostek służby zdrowia ( SP ZOZ, SO ZOZ w likwidacji i A Sp. z o.o. ).

Pomimo wadliwej argumentacji strony za trafny uznać należy zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust 2 VAT.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że w procesie tzw. interpretacyjnym organ z mocy art. 14c § 1 OP. dokonując oceny prawnej stanowiska strony zobowiązany jest do szerokiego korzystania z materiałów interpretacyjnych , które są niezbędne do udzielenia prawidłowej interpretacji, w przedmiocie zastosowania , w tym wykładni określonych przepisów prawa . Jak zauważa Jacek Brolik pośrednio o takich materiałach stanowi regulacja art. 14e § 1 Op. nawiązująca do dorobku sądów , Trybunału Konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości . Jak twierdzi, zaliczyć do nich należy także materiały z procesu tworzenia prawa, doktrynę prawniczą , materiały komparatystyczne itp. , których treść może być istotna przy ustaleniu znaczenia i możliwości zastosowania określonych przepisów prawa ( por. Jacek Brolik Urzędowe interpretacje prawa podatkowego Wydanie 1 LexisNexis Warszawa 2010 str. 52 i nast. ).

Z tego punktu widzenia sąd stwierdza , że organ uchylił się od oceny stanowiska Gminy z uwzględnieniem przepisów prawa unijnego konsekwencją czego jest uznanie, że akt ten jest wadliwy i nie może pozostać w obrocie prawnym. Nie ma przy tym wątpliwości , że przepisy prawa unijnego należą do przepisów prawa podatkowego stosownie do art. 3 pkt 2 Op. a przy ich wykładaniu należy uwzględniać także dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości.

Na tle rozpoznawanej sprawy szczególnego znaczenia nabierają regulacje Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ( Dz.U. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. ze zm. ).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do regulacji prawa polskiego – ustawy o VAT , z obowiązującego w okresie wydania interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 wynika , że zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, którymi są ruchomości, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki: 1) okres używania przez podatnika ruchomości będącej przedmiotem dokonywanej przez niego dostawy wyniósł co najmniej pół roku od nabycia prawa do rozporządzania tym towarem jak właściciel; 2) w stosunku do tego towaru nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Przy czym nie ma wątpliwości to , że wniesienie aportu do spółki prawa handlowego stanowi dostawę , o której mowa w art. 7 ust 1 ustawy o VAT .

Jednakże takie unormowanie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy budzi zastrzeżenia co do jego zgodności z art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, stanowiącym, że państwa członkowskie zwalniają transakcje dostawy towarów, przy których nabyciu lub wykorzystaniu VAT nie podlegał odliczeniu zgodnie z art. 176.

Za poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 28 lutego 2013 r. sygn. akt I FSK 627/12 ( powszechnie przyjmowanym w judykaturze – także ; I FSK 671/13 , I FSK 672/13 ) przyjąć należy ,że sformułowany (...) w art. 43 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 warunek, że dostawa towaru, co do którego nie przysługiwało dokonującemu tej dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jest zwolniona od podatku tylko wtedy, gdy podatnik ten używał fizycznie tenże towar przez okres 6 miesięcy, wykracza poza jednoznaczną i bezwarunkową treść normy art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE. Formułowanie takiego warunku na podstawie art. 131 tej dyrektywy uznać należy także za nieuzasadnione, gdyż warunek taki nie może godzić w istotę zwolnienia, co ma miejsce w omawianym przypadku.

Stanowisko to aprobowane jest także w piśmiennictwie ( por. Maciej Jaworowski, Kacper Zakoski , Zwolnienia z VAT dla towarów używanych, Przegląd Podatkowy 1/2014 ).

Oznacza to , że w zakresie w jakim cytowany przepis ustawy o VAT uzależnia zwolnienie od spełnienia kryteriów używania towarów przez okres 6 miesięcy należy uznać za niezgodny z przepisami Dyrektywy 20016/112 . Warunek ten godzi w istotę zwolnienia – aby nie opodatkować towarów , przy nabyciu których podatnikowi nie przysługiwało prawo odliczeni podatku naliczonego, na zasadach przewidzianych w dyrektywie. Rozwiązanie wówczas stosowane ( w brzemieniu dotyczącym stanu prawnego w wydanej interpretacji ) , które legło u podstaw zaskarżonej interpretacji indywidualnej prowadziło do bezpodstawnego, podwójnego opodatkowania takiego towaru (poprzez konieczność opodatkowania jego dostawy, przy braku prawa do odliczenia podatku z tytułu jego nabycia).

W odniesieniu do tego zagadnienia dokonano zmiany począwszy od 1 stycznia 2014 r. (ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. nr 35 z 2013 r. ) nadając art. 43 ust. 1 pkt 2 nowe brzmienie - przepis ten stanowi aktualnie , że zwalania się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Tym samym nastąpiło zbliżenie tegoż unormowania do regulacji art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE.

Niedostrzeżenie w/w okoliczności podczas podejmowania interpretacji, a zatem nie dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z tego punktu widzenia , pomijając wadliwą implementacje tej normy prawnej do polskiego porządku prawnego, powoduje, że pogląd organu co do braku możliwości zastosowania w rozpatrywanej sprawie zwolnienia z VAT aportu sprzętu medycznego do spółki prawa handlowego z udziałem Gminy, jest nietrafny.

Z uwagi na stwierdzone naruszenia - prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz procesowego art. 14 c § 1 Op. poprzez niepełną ocenę prawną, mające istotny wpływ na wynika sprawy stwierdzić należało , że wydana interpretacja jest nieprawidłowa.

Ponownie prowadząc postępowanie Minister odniesie się do wskazanej argumentacji sądu opartej na przepisach Dyrektywy 112 oraz judykatury.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretacje na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 par 1 lit a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z 205 § 2 tej ustawy.

P.C.