Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 793/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 5b ust. 1, 18 ust. 4a, ust. 4b, ust. 5, 92a ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi N. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzja z [...] lutego 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej "Kpa."), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.; dalej "utd.") oraz Ip. 1.1. i Ip. 2.10. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania N. L. (dalej skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (Inspektor Wojewódzki) z [...] listopada 2017 r.

nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych, utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Do wydania decyzji GITD doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Inspektor Wojewódzki nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych w związku ze stwierdzonymi w toku kontroli naruszeniami polegającymi na:

- wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

- wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów,

o których mowa w art. 18 ust. 4b utd..

Zaistnienie powyższych naruszeń stwierdzono podczas przeprowadzonej

w dniu [...] sierpnia 2017 r. w W., przy [...] na wysokości

ul. E., kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował skarżący. Ustalono, że kontrolowanym samochodem osobowym posiadającym pięć miejsc siedzących przewożono dwóch pasażerów z ul. S. w W. na [...], którzy oświadczyli, że zamawiali usługę przewozu osób. Podczas kontroli kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji

na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole

nr [...] z [...] sierpnia 2017 r., którego podpisania kierowca odmówił.

Pismem z 9 września 2017 r. Inspektor Wojewódzki zawiadomił skarżącego

o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Inspektor Wojewódzki decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...], nałożył na N. L. karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych, zwracając uwagę na odnotowane w trakcie kontroli naruszenia. Wskazał

w szczególności, że w niniejszej sprawie była wykonana usługa okazjonalnego przewozu osób, gdyż jej celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi transportu, aby przemieści się pomiędzy dwoma miejscami. Zauważył, że przewoźnik nie wykonał ani przewozu grzecznościowego, ani też nie był to przewóz wykonywany w celach społecznych czy też "altruistycznych". Dodał, że wykonywano przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, który to przewóz może być wykonywany jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łączenie z kierowcą, a w niniejszej sprawie pojazd zatrzymany do kontroli przeznaczony jest do przewozu 5 osób wraz z kierowcą.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji Inspektora Wojewódzkiego, zarzucając naruszenie następujących przepisów, a mianowicie:

- art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, brak zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli,

- art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności oparcie się podczas ustalania stanu faktycznego sprawy wyłącznie na protokole kontroli

z 22 sierpnia 2017 r., z którego w żaden sposób nie wynika, na jakiej podstawie kontrolujący uznał, że skarżący wykonywał transport drogowy,

- art. 7 i 77 § 1 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego,

- art. 5b utd. w związku z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do utd., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd. (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej),

- art. 92a ust. 1 i ust. 6 w związku z lp. 1.1. oraz Ip. 2.10. załącznika nr 3 do utd.

w związku z art. 4 pkt 6a utd. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji Inspektora Wojewódzkiego i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji GITD przywołał na wstępie mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym, tj. art. 4 pkt 22, art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1,

lp. 1.1. i lp. 2.10. załącznika nr 3 do utd..

W ocenie GITD, w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki

do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Jak stwierdził GITD, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli skarżący przewoził dwóch pasażerów, usługa przewozu została zamówiona za pomocą zainstalowanej w telefonie aplikacji [...]. Za wykonanie usługi z karty płatniczej pasażera została pobrana opłata

w wysokości 11,54 złotych. Zdaniem GITD, z powyższego jednoznacznie wynika, że skarżący w dniu kontroli wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję.

GITD podkreślił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej

do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 utd., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W pełni bowiem, jak podał, zachowuje aktualność prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie

z którym wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08).

Przeprowadzone postępowanie dowodowe, zdaniem GITD, jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji

na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Także Urząd Miasta w W., w piśmie z [...] września 2017 r., nr [...], potwierdził, że skarżący nie posiadał żadnych uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

W ocenie GITD, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa

w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd., dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2

i ust. 6 utd. oraz Ip. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zdaniem GITD, przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, był przeznaczony

do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto organ podkreślił, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną

w wysokości 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. oraz Ip. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD podkreślił, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez skarżącego usługi, której świadczenie wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że przewóz wykonywany przez skarżącego nie spełniał wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 3- 4b utd., ponieważ skarżący wykonywał przewóz pasażerów, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, opłata za przewóz nie została ustalona w formie ryczałtowej,

a umowa o przewóz nie została zawarta na piśmie w siedzibie przedsiębiorstwa.

Wobec zarzutu braku ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, czy też skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy, GITD stwierdził za wyrokiem z WSA w Opolu z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Op 529/12, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą

i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców

w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 utd..

Zdaniem GITD, fakt, że skarżący mógł wykonać więcej usług przewozu

w ramach aplikacji [...] nie powoduje, że przewóz nie ma charakteru okazjonalnego, ponieważ usługa taka może być świadczona z pewną częstotliwością.

Zdaniem GITD, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone

z poszanowaniem przepisów Kpa., a Inspektor Wojewódzki wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Dodał, że materiał dowodowy nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. GITD podkreślił, że do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego, ponieważ wykonywał usługi przewozu osób nie posiadając stosownych uprawnień, dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości.

Skargę na powyższą decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów, a mianowicie:

- art. 5b utd. związku z Ip. 1.1. załącznika nr 3 do utd. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd. (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej),

- art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i ust. 4b utd. w związku z lp. 2.10. załącznika nr 3

do utd. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym

w rozumieniu ustawy,

- art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c) utd. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie

z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i dokonana została na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...],

- art. 92a ust. 1 i ust. 6 w związku z lp. 1.1. oraz lp. 2.10. załącznika nr 3 do utd.

w związku z art. 4 pkt 6a utd. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej

dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego,

- art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, brak zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli,

- art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole

z przeprowadzonej kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu,

- art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer,

- art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu

I instancji,

- art. 107 § 3 Kpa. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji

w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...],

- art. 8 Kpa. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej.

W uzasadnieniu skargi zawarł argumentację na rzecz postawionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r.

poz. 1302), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem

art. 57a.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja i decyzja wydana w I instancji nie naruszają prawa

w stopniu skutkującym stwierdzeniem nieważności bądź ich uchyleniem.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym (utd.), podjęcie

i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Przepis art. 18 ust. 4a utd. stanowi, że przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej

7 osób łącznie z kierowcą.

W myśl art. 18 ust. 4b utd., dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Stosownie do treści art. 18 ust. 5 utd., przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń

z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówko wy ch i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust 2 utd., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków,

o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy zgodnie z ust. 6 ww. przepisu.

Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych, co określa lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy.

Natomiast wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a,

z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych, zgodnie z lp. 2.10. załącznika nr 3

do wspomnianej ustawy.

Zdaniem Sądu, ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał

na uznanie, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że

w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób. W dniu [...] sierpnia 2017 r. w W., przy [...] na wysokości ul. E., funkcjonariusz z Komendy Policji przeprowadził kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był skarżący. Ustalono, że ww. pojazdem przewożono dwóch pasażerów z ul. S. w W.

na [...]. Usługa przewozu została zamówiona za pomocą zainstalowanej w telefonie pasażera aplikacji [...], za wykonanie której z karty płatniczej pasażera została pobrana opłata w wysokości 11,54 złotych.

Fakt zapłaty za przejazd świadczy jednoznacznie o tym, że przewóz wykonany 22 sierpnia 2017 r. przez skarżącego miał charakter odpłatny. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie miał obowiązku badać, do jakiego podmiotu trafiło wynagrodzenie za wykonany przewóz. Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażerów

za pośrednictwem aplikacji [...] zrealizował skarżący, za co została przez nich wniesiona opłata. Zdaniem Sądu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność sposobu rozliczenia się z wykonanej usługi przewozowej pomiędzy platformą [...] a kierowcą. Już samo zalogowanie się

na tej platformie świadczy o chęci współpracy bądź korzystania z niej w dłuższym czasie. Skarżący nie wskazał jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie,

że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu, co powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi.

Wskazane ustalenia potwierdzają, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd. Dlatego organy prawidłowo zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Ponadto przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika

z protokołu kontroli oraz z dowodu rejestracyjnego, którego kserokopia znajduje się

w zgromadzonym materiale dowodowym. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a utd. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał.

Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy ani opłata nie została ustalona

w formie ryczałtowej przez rozpoczęciem przewozu. Dlatego Inspektor Wojewódzki prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 utd. oraz lp. 2.10. załącznika nr 3

do tej ustawy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego wykonywany przez niego przewóz był transportem drogowym w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, wykonywanym bez wymaganej licencji, odpłatnie. Jednocześnie przewóz nie miał charakteru przewozu okazjonalnego, ponieważ nie spełniał wymogów takiego przewozu. Gdyby skarżący wykonywał przewóz okazjonalny zgodnie z warunkami określonymi w art. 18 utd., nie byłoby podstaw do nałożenia kary za jego wykonanie. Zatem wykonywanym przewozem skarżący dopuścił się dwóch naruszeń, ponieważ naruszył zarówno przepis art. 5b ust. 1 i ust. 2 wymienionej ustawy zakazujący wykonywania transportu drogowego samochodem osobowym bez wymaganej licencji, jak i art. 18 ust. 4a ww. ustawy nie spełniając warunków wykonywania przewozu okazjonalnego.

W ocenie Sądu, organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 79 w związku z art. 81 Kpa..

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut skargi dotyczący braku wyjaśnienia czy skarżący prowadzi zarejestrowaną, legalną działalność gospodarczą. Zaniechanie ciążących na skarżącym obowiązków w zakresie zarejestrowania prowadzonej działalności gospodarczej w tym uzyskania stosownych licencji nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia (vide wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 670/08).

Z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdy ż jedną podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie

na podstawie licencji.

Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej.

Ponadto wbrew przekonaniu skarżącego organ ustalił, w jaki sposób zainicjowano realizację usługi, co nastąpiło za pośrednictwem aplikacji [...] zarejestrowanej na telefonie pasażera. Bezspornym również jest, że skarżący pełnił rolę wykonawcy przewozu, a nie tylko kierowcy. Przewóz był wykonywany osobiście przez skarżącego, o czym bezspornie świadczą wyniki kontroli potwierdzonej protokołem. To skarżący prowadził kontrolowany pojazd i na żadnym etapie postępowania nie wskazał dowodów, z których wynikałoby, że przewóz wykonuje

w imieniu innego podmiotu.

W związku z zarzutem skargi podważającym ustalenia stwierdzone w oparciu o zaistniały w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny, potwierdzony protokołem kontroli, stwierdzić należy, że sam fakt odmowy podpisania protokołu kontroli nie zmniejsza wartości dowodowej tego dokumentu. Zdaniem Sądu,

z samego tylko faktu niepodpisania przez kierowcę protokołu kontroli nie można wywieść, że opisane tam zdarzenia nie miały miejsca. Protokół z kontroli ma walor dowodowy, w szczególności w związku z tym, iż jego treść wykorzystywana jest

do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, zaś same ustalenia

z protokołu z kontroli drogowej, wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Protokół jest

w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach

o nałożenie kary pieniężnej. Ma on cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu

art. 76 § 1 Kpa. Protokół kontroli drogowej korzysta, jako dokument urzędowy,

z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu,

że sporządzony jest z udziałem kierowcy. Odpowiadający wymaganiom art. 68 Kpa., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy, w ich zakresie działania, protokół z kontroli drogowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny

do odtworzenia. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe (tak m.in. /w:/wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09). Skoro zatem skarżący nie przedstawił dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność tego dokumentu, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W ocenie Sądu, skoro skarżący nie legitymował się żadną licencją

na wykonywanie transportu drogowego organy słusznie uznały, że wykonując transport drogowy osób, dopuścił się naruszenia określonego w Ip. 1.1. załącznika

nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji (kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych).

Zdaniem Sądu, organ Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo nałożył także karę w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18

ust. 4a utd. (z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b), zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą,

na podstawie Ip. 2.10. załącznika nr 3 do utd. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kontrolowany w dniu 22 sierpnia 2017 r. pojazd, którym poruszał się skarżący, był samochodem osobowym z liczbą pięciu miejsc siedzących.

Jednocześnie należy uznać, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 i ust. 2 utd., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1), a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3

do ustawy (art. 92a ust. 6 utd.). W niniejszej sprawie suma nałożonych kar pieniężnych wyniosła 16.000 złotych, a zatem organy postąpiły prawidłowo ograniczając jej wysokość do 10.000 złotych.

Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego z ewidentnym naruszeniem polegającym na niespełnianiu przez pojazd kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b oraz wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały przepisy art. 92a ust. 1, ust. 2

i ust. 6 utd. w związku z Ip. 1.1. i Ip. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 16.000 złotych, ograniczając

jej wysokości do kwoty 10.000 złotych.

Zdaniem Sądu, organy oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny,

a stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, uzasadniły w sposób prawidłowy, szczegółowo określony przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa..

Należy zauważyć, że stanowisko zaprezentowane przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czego przykładem może być m.in. wyrok z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 958/14, wyrok z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 763/18.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.