Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 7/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. C. na bezczynność Dyrektora Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia odrzucić skargę /-/ P. Miładowski


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyznał C. C. zasiłek okresowy z tytułu bezrobocia na okres od 1 października 2006r. do 31 grudnia 2006r. w kwocie 133 zł 30 gr, zaś decyzją z dnia [...]r. Nr [...] przyznany został jej zasiłek celowy w kwocie 120 złotych na częściowe pokrycie kosztów utrzymania.

Od powyższych rozstrzygnięć organu I instancji C. C. złożyła w dniu 29 listopada 2006r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając im, że są nieadekwatne do jej sytuacji życiowej.

Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji decyzją z [...]r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Nr [...] z dnia [...]r., decyzją nr [...] utrzymano zaś w mocy decyzję z dnia [...]r. Nr [...].

Skargą z dnia 22 stycznia 2007r. C. C. zaskarżyła między innymi bezczynność Dyrektora Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w przedmiocie zasiłku okresowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr153, poz.1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Wskazana powyżej kontrola merytoryczna, dotycząca istoty sprawy możliwa jest dopiero gdy skarga wnoszona przez stronę spełnia warunki określone przepisami prawa - w tym w szczególności w kodeksie postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) i w ustawie z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.)

Artykuł 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Podkreślić jednak należy, w przy tego rodzaju kontroli bezczynność musi istnieć w chwili wnoszenia skargi do Sądu ( vide: postanowienie NSA w Łodzi z 26. 03. 1999r. sygn. akt I SAB/Łd 14/98 publ.: ONSA 2000/1/44), a ponadto zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skarga jest dopuszczalna w przypadku wyczerpania środków zaskarżenia, o ile takie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Skoro przedmiotem postępowania administracyjnego było świadczenie w postaci zasiłku okresowego, to zdaniem Sądu opartym na analizie dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, nie może być mowy o bezczynności organu w rzeczonej sprawie. W chwili wniesienia skargi na bezczynność, w przedmiotowej sprawie zapadła już decyzja, zarówno organu I instancji, jak i na skutek odwołania wniesionego przez skarżącą w dniu 29 listopada 2006r. organu II instancji. Stąd też w chwili wnoszenia skargi do Sądu nie można mówić o bezczynności organu I instancji.

Nadto wskazać należy, że istotą postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach o bezczynność organów administracji publicznej, jest zgodnie z art. 149 p.p.s.a. zobowiązanie organu - w przypadku uwzględnienia skargi - do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wobec tego w niniejszej sprawie Sąd nie mógłby wydać takiego rozstrzygnięcia, albowiem odpowiednie decyzje administracyjne były wydane już w dacie wniesienia skargi. Sąd stoi na stanowisku - opierając się w tym względzie na utrwalonej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie NSA z 14.01.1987r. sygn. akt IV SAB 14/86 publ.: ONSA 1987/1/7), że skarga na bezczynność organu wniesiona po wydaniu i doręczeniu stronie decyzji, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Na marginesie wskazać należy, że skarżącej zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. przysługiwało zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji sprawy w terminie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego, do organu wyższego stopnia - w tym wypadku Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Brak natomiast w aktach administracyjnych potwierdzenia, aby z tego trybu skorzystała - co pozwala przyjąć, że niewyczerpane zostały środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i wobec tego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało ją odrzucić.

/-/ P. Miładowski

KB/