Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1010/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 3, art. 36a ust. 5 pkt 1, art. 54 ust. 1, art. 57 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 2 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2020 roku sprawy ze skargi Z. M., R. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie użytkowania budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych sprawy wynika, że "[...]"R. i Z. M. (dalej jako: "skarżący") zawiadomili Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "PINB", "organ I instancji") o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami na działce nr "[...]"oraz zjazdem na działce nr "[...]"w miejscowości R., wykonanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr "[...]"z dnia "[...]".

Decyzją "[...]"r. PINB, działając na podstawie art. 54 ust.1 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), dalej jako: "u.p.b.", sprzeciwił się użytkowaniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wobec stwierdzenia, że odległość studni wybudowanej na działce nr "[...]" do przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr "[...]" narusza § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej jako: "rozporządzenie". Odnosząc się do zmiany lokalizacji zjazdu, PINB uznał, że kwestia ta nie ma wpływu na wynik sprawy. Wskazał, że skarżący przedłożyli decyzję Burmistrza uzgadniającą zmianę lokalizacji zjazdu.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że sprawa wymaga wyjaśnienia. Wskazał, że w trakcie przygotowania inwestycji, poza otrzymaną mapą do celów projektowych, na której brak jakichkolwiek obiektów, przeprowadzono wizję w terenie. Na sąsiedniej działce nie prowadzono żadnych robót, brak było tablicy budowy. Nie był stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę na działkę nr "[...]". Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę na jego działkę nr "[...]", nie był wzywany do usunięcia nieprawidłowości we wniosku. Art. 35 u.p.b. nakłada na organ obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. To organ ma pełen wgląd we wszystkie wydane pozwolenia na budowę i posiada wiedzę dotyczącą prowadzonych inwestycji. Uzyskano jedynie informację o obszarze oddziaływania inwestycji na działce nr "[...]". Projektant określił ten obszar w granicach działki nr "[...]". Skarżący argumentował też, że jego inwestycja rozpoczęła się od budowy studni ze względu na brak sieci wodociągowej na terenie inwestycji. Roboty budowlane były prowadzone sprawnie i gdy prowadzone były prace wykończeniowe w budynku, na działce sąsiedniej rozpoczęto budowę przydomowej oczyszczalni ścieków. Skarżącemu wydawało się, że oczyszczalnia jest zbyt blisko, dlatego zgłosił zastrzeżenia do Starostwa Powiatowego i PINB, a także kierownikowi budowy na działce nr "[...]", jednak nikt nie był zainteresowany naprawą zaistniałej sytuacji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, zaskarżoną decyzją z "[...]"r., nr "[...]", Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "organ odwoławczy", "WINB") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zadaniem organu nadzoru budowlanego po otrzymaniu zawiadomienia o zakończeniu budowy jest skontrolowanie zrealizowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z zatwierdzonym projektem, warunkami pozwolenia na budowę oraz z przepisami prawa. Tym samym podstawową przyczyną zgłoszenia sprzeciwu będzie stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego niezgodności realizacji studni z warunkami technicznymi oraz istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Skonstatował, że pomimo wezwania inwestor nie uzupełnił oświadczenia kierownika budowy co do zgodności budowy z przepisami. Wskazał, że zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić – licząc od osi studni – co najmniej 30 m do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód. WINB stwierdził, że odległość wykonanej studni od realizowanej na działce nr "[...]" oczyszczalni ścieków jest mniejsza. Niezależnie od powyższego WINB uznał, że zgłoszenie sprzeciwu było uzasadnione z uwagi na istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w postaci zmiany lokalizacji zjazdu indywidulanego. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 1 u.p.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu, z wyjątkiem urządzeń budowlanych oraz obiektów małej architektury. WINB zauważył, że inwestorzy wprawdzie uzyskali w tym względzie decyzję Burmistrza, jednak brak jest w aktach informacji o zmianie pozwolenia na budowę w tym zakresie. Podkreślił, że zmiana lokalizacji zjazdu indywidulanego jest zmianą istotną, gdyż dotyczy zmiany zagospodarowania działki, który jest integralną częścią projektu budowlanego. Nie można tutaj traktować zjazdu jako urządzenie budowane czy też obiekt małej architektury, co wykluczałoby uznanie dokonanej zmiany jako istotnego odstępstwa. Skoro inwestorzy uzyskali nową decyzję o zmianie lokalizacji zjazdu, to automatycznie powinni przedstawić zmianę pozwolenia na budowę w tym zakresie. Reasumując, WINB wskazał, że inwestycja wymaga postępowania naprawczego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b., które umożliwi legalne oddanie do użytkowania budynku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący nie zgodzili się z wynikiem postępowania i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Argumentowali, że wszystkie roboty budowlane są zgodne z wydanym pozwoleniem na budowę, a wszelkie zmiany mieszczą się w pojęciu zmian nieistotnych. Podkreślili, że zmiana lokalizacji studni oraz zmiana lokalizacji zjazdu nie są zmianami istotnymi od projektu budowlanego. Studnia jest urządzeniem budowlanym, tym samym spełnia warunek określony w art. 36a ust. 5 pkt. 1 u.p.b. Budowa zjazdu nie wymaga pozwolenia ani zgłoszenia tym samym również jego zmiany (wymagana jest jedynie decyzja lokalizacji zjazdu). W ocenie skarżących w rozpatrywanym przypadku § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nie może stanowić podstawy do wniesienia sprzeciwu, gdyż budynek sąsiedni jest nadal w budowie. Tym samym w budowanej instalacji nie ma prawa być ścieków, bo nie jest dopuszczona do użytkowania, być może nigdy nie będzie. Ponadto pobór wody w studni wierconej znajduje się na głębokości powyżej 30 m od budowanych rur przydomowej oczyszczalni, studnia korzysta z wód głębinowych. Przydomowa oczyszczalnia może zanieczyścić co najwyżej wody powierzchniowe,

a między wodami powierzchniowymi a głębinowymi znajduje się wiele warstw geologicznych, tym samym potencjalne zanieczyszczenie jest praktycznie zerowe. Zgodnie z powyższym nie ma przesłanek do odmowy użytkowania budynku, gdyż zostały spełnione przepisy prawa budowlanego, a inwestor przedłożył wymagane dokumenty.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że nie ma znaczenia czy budynek na działce sąsiedniej jest użytkowany czy nadal w budowie. Przepis § 31 ust.1 pkt 4 rozporządzenia wyraźnie określa wymagane odległości nie różnicując czy oczyszczalnia jest użytkowana, czy nie. Dywagacje skarżących w zakresie potencjalnego zanieczyszczenia wody w studni również nie mają wpływu na stwierdzoną niezgodność. W myśl bowiem art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys

i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Zwrócono również uwagę na treść § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r., zgodnie z którym mapy,

do celów projektowych powinny obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej- także teren tej strefy. WINB stwierdził, że z powyższych przepisów wynika jasno, że obowiązkiem osoby sporządzającej projekt jest uwzględnienie w projekcie nie tylko istniejącej zabudowy w otoczeniu terenu planowanej inwestycji, ale również projektowanej. Działka, na której znajduje się oczyszczalnia została objęta pozwoleniem na budowę rok wcześniej niż działka skarżących, zatem z aktualnej mapy do celów projektowych powinno wynikać w jakiej odległości od granicy znajdzie się oczyszczalnia, a obowiązkiem projektanta, było uwzględnienie wymogów "warunków technicznych" zarówno na etapie sporządzania projektu, jak i później przy kwalifikowaniu zmiany lokalizacji studni.

Na rozprawie skarżący poparł skargę. Podał, że nie był stroną postępowania

o pozwoleniu na budowę na sąsiedniej działce, bo nie był wtedy jeszcze właścicielem działki inwestycyjnej. Nic nie wiedział o udzielonym pozwoleniu na budowę na działce sąsiedniej. Swoją budowę zrealizował wcześniej niż sąsiad. Z przeniesieniem studni wiążą się koszty i nie czuje się zobowiązany do poniesienia ich, bo nie popełnił żadnego błędu jako inwestor. Według skarżącego wystąpił błąd na etapie wydawania pozwolenia na budowę przez organy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma obowiązek z urzędu rozważyć sprawę w granicach zaskarżonego rozstrzygnięcia

i uwzględnić wszelkie naruszenia prawa, uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, bez względu na stanowisko strony. Podkreślić należy przy tym, że sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt wyłącznie w aspekcie jego zgodności z prawem i może go wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie ocenia aktu organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew stanowisku strony skarżącej nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Rację mają skarżący, że zarówno budowa studni oraz zjazdu z drogi gminnej sama w sobie nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wykonanie studni - czyli ujęcia wód podziemnych – objęte zostało treścią art. 29 ust. 2 pkt 10 u.p.b. (por. wyrok WSA

w Olsztynie z 18 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1033/19, też wyrok WSA w Gdańsku z 18 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 482/15 oraz wyrok NSA z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2510/14; publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z tym unormowaniem wykonanie obudowy ujęć wód podziemnych nie wymaga pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wykonanie robót budowlanych w tym zakresie nie wymaga też zgłoszenia organom administracji architektoniczno-budowlanej. Taki stan prawny obowiązuje od 28 czerwca 2015 r. Art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.b. został zmieniony przez art. 1 pkt 8 lit. a tiret czwarte ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz.443). Co więcej z dniem 28 czerwca 2015r. zmienione zostało brzmienie art. 34 ust. 3 pkt 3 u.p.b. (wskazaną nowelą), który stanowił uprzednio, że projekt budowlany powinien zawierać: a) oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych; b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Zapisy te zostały uchylone,

a w ich miejsce przyjęto, że projekt budowlany powinien zawierać stosownie do potrzeb – w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. W uzasadnieniu ustawodawca wskazał (druk sejmowy VII 2710 pkt 9), że wymagania dotyczące podłączenia działki budowlanej do sieci, w tym drogowej, zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponadto wymagania te są określane i weryfikowane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (zaś w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ustalane w tym planie). Nie ma zatem potrzeby, aby na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikował możliwość przyłączenia do sieci, leży to bowiem w interesie inwestora. Spełnienie przez zrealizowany budynek wymagań określonych w ww. rozporządzeniu obecnie weryfikowane jest na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania.

Niezależnie od powyższego dostrzec należy, że zgodnie z art. 33 ust. 1 u.p.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Przyjmuje się na zasadzie tego przepisu, że obiekt budowlany, którego dotyczy pozwolenie na budowę musi być obiektem mogącym samodzielnie funkcjonować (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018r., sygn. akt II OSK 1697/17). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił -

w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1697/17 i w wyroku z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1781/17 ( publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), że ponieważ art. 33 ust. 1 u.p.b. wymaga przy realizacji inwestycji projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego, co do zasady projekt budowlany dotyczący obiektu budowlanego, na realizację którego wymagane jest uzyskanie pozwolenie na budowę, powinien obejmować także te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia. W takim ujęciu wskazany dokument stanowi wyłącznie materiał dowodowy dla organu rozpatrującego sprawę, na podstawie którego dokonuje analizy projektu zagospodarowania działki w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy o pozwolenie na budowę (por. wyroki NSA: z 1.10.2010 r., II OSK 1529/09, z 23.10.2009 r., II OSK 1641/08, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, także Prawo budowlane Komentarz do art. 33, wyd. WKP, 2018, pod redakcją Plucińska-Filipowicz A., Wierzbowski M.). Utrwalone jest też stanowisko, zgodnie

z którym obowiązek przedłożenia projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia ma pozwolić na ocenę przede wszystkim oddziaływania projektowanej inwestycji na uzasadnione interesy osób trzecich, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości sąsiednich (por. wyrok. WSA w Olsztynie z 16 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 541/18, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, powinien obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Wymagany projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia ma też umożliwić ocenę czy całość zamierzenia nie naruszy ładu przestrzennego na danym terenie. NSA w wyroku sygn. akt II OSK 1781/17 podkreślił, że z projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego wynikają zasady rozmieszczenia wszystkich obiektów w terenie, a więc także obiektów nie wymagających pozwolenia.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, uwzględnić należy, że wbrew wymogom art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. przedłożony przez skarżących do wniosku

o pozwolenie na budowę projekt zagospodarowania działki nie uwzględniał przydomowej oczyszczalni ścieków projektowanej na sąsiedniej działce nr "[...]", która objęta została wcześniejszym pozwoleniem na budowę. W wyniku czego skarżący zaprojektowali lokalizację studni z naruszeniem § 31 ust. 1 pkt 4 cytowanego rozporządzenia, a organ architektoniczno-budowlany tej okoliczności nie dostrzegł. Dopiero PINB analizując zawiadomienie o zakończeniu budowy, ustalił, że na sąsiedniej działce znajduje się w budowie przydomowa biologiczna oczyszczalnia ścieków, objęta wcześniejszym pozwoleniem na budowę, niż pozwolenie skarżących. Z uwagi na niezgodność lokalizacji studni z powszechnie obowiązującymi przepisami technicznymi PINB zasadnie wniósł sprzeciw, gdyż budynek mieszkalny użytkowany byłby

z naruszeniem przepisów prawa. W myśl art. 57 ust. 1 pkt 2 u.p.b. do zawiadomienia

o zakończeniu budowy inwestor jest obowiązany załączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Treść tego unormowania przekonuje, że weryfikując zawiadomienie o zakończeniu budowy i związane z tym uprawnienie przystąpienia do użytkowania budynku, PINB zobowiązany jest przeanalizować czy roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz czy obiekt budowlany, czyli budynek z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 u.p.b.), nie narusza obowiązujących przepisów. Samo oświadczenie kierownika budowy stanowi tylko środek dowodowy, podlegający swobodnej ocenie organu. W niniejszej sprawie wymagane oświadczenie kierownik budowy złożył. Jednak zasadnie organy nadzoru budowlanego nie zgodziły się ze stanowiskiem kierownika budowy. Lokalizacja studni jest bowiem jednoznacznie sprzeczna z treścią § 31 ust. 1 pkt 4 cytowanego rozporządzenia. W związku z powyższym, aby móc zgodnie z prawem użytkować budynek, skarżący muszą zmienić lokalizację studni, która jest jedynym źródłem zaopatrzenia budynku mieszkalnego w wodę.

Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżących, że nie wiedzieli

o pozwoleniu na budowę wcześniej wydanym dla sąsiedniej działki i że pierwsi wybudowali studnię. Stosownie do art. 37 ust. 1 u.p.b. inwestor ma trzy lata na rozpoczęcie budowy. Dopiero po upływie tego terminu pozwolenie wygasa. Poza tym wyjaśnić można, że do 12 lipca 2014 r. funkcjonowały zespoły uzgadniania dokumentacji projektowej – na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U.

z 2001 r. nr 38, poz. 455). Wówczas uzgodnienia były obowiązkowe w celu uniknięcia kolizji sieci uzbrojenia terenu. W aktualnym stanie prawnym art. 28 b ust. 2 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 276) zwalnia z obowiązku uzgodnień sieci uzbrojenia terenu sytuowanych wyłącznie

w granicach działki budowlanej. Zgodnie z art. 27 tej ustawy funkcjonuje geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu (GESUT), która obejmuje informacje

o projektowanych, znajdujących się w trakcie budowy oraz istniejących sieciach uzbrojenia terenu, ich usytuowaniu, przeznaczeniu oraz podstawowych parametrach technicznych, a także o podmiotach, które władają tymi sieciami. Ewidencję dla powiatu prowadzi starosta w systemie teleinformatycznym. Ewidencja ta umożliwia ustalenie relacji topograficznej pomiędzy obiektami (§ 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie powiatowej bazy GESUT i krajowej bazy GESUT – Dz. U. z 2015 r. poz. 1938). Stosownie do § 10 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia do powiatowej bazy GESUT wprowadza się dane zawarte w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Powyższe przekonuje, że projektant miał możliwość ustalenia, czy dla sąsiedniego terenu zostały wydane pozwolenia na budowę i jaki jest zakres tych pozwoleń. Ustalenia te powinien uwzględnić w projekcie zagospodarowania działki. Jednakże nie jest rolą Sądu w niniejszym postępowaniu ocenianie kto zawinił w omówionym względzie, gdyż pozostaje to bez wpływu na wynik zaskarżonej decyzji, która dotyczy ściśle dopuszczalności użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami i zjazdem, który w przypadku niewniesienia sprzeciwu funkcjonowałby z oczywistym naruszeniem § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Dlatego Sąd nie mógł uwzględnić skargi.

Odnosząc się zaś do zmiany lokalizacji zjazdu, polegającej na nieznacznym jego przesunięciu, to Sąd nie podziela stanowiska organu II instancji, że jest to istotne odstąpienie od pozwolenia na budowę. Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie wyrażony został pogląd, że zjazd - tak jak droga jest budowlą, a nie urządzeniem budowlanym (por. wyroki NSA: z 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2600/12 i z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1109/15, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym

w aktualnym stanie prawnym budowa zjazdów z dróg powiatowych i gminnych nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia organom architektoniczno-budowlanym. Art. 29 ust. 1 pkt 11a dodany został przez art. 5 pkt 5 lit. a tiret piąte ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 2255) zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 1 stycznia 2017 r. Zatem ani w czasie wydawania pozwolenia na budowę ani w czasie zgłoszenia zakończenia budowy – budowa zjazdu z drogi gminnej nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W związku z tym przesunięcie zjazdu przez inwestora w trakcie realizacji robót budowlanych nie można uznać za istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę. Także treść art. 36a ust. 5 pkt 1 u.p.b. przekonuje, że nie stanowi istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego zmiana lokalizacji urządzeń i obiektów, które nie wymagają pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia. W przepisie tym wprawdzie wyszczególniono tylko dwa wyjątki. Jednak racjonalnym jest przyjęcie takiej samej zasady do innych obiektów budowlanych, niewymagających pozwolenia ani zgłoszenia. Powyższe nie miało jednak wpływu na ostateczny wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.