Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1662/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 183
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Sylwester Marciniak (spr.), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P & J Spółka z o. o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1505/07 w sprawie ze skargi P & J Spółka z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasadza od P & J Spółka z o. o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1505/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 sierpnia 2007 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2002 r. do przeniesienia na następny miesiąc, w podstawie prawnej decyzji powołując art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm., dalej u.k.s.). Zaś w uzasadnieniu decyzji przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną.

W wyniku przeprowadzonego przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego ustalono, że spółka w złożonej deklaracji VAT - 7 za wskazany miesiąc zawyżyła nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Powyższe było konsekwencją wykazania przez spółkę w deklaracji VAT-7 złożonej za poprzedni okres rozliczeniowy zawyżonej kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc, co znalazło wyraz w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten miesiąc do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości niższej niż zadeklarowana.

Uwzględniając powyższe dokonano rozliczenia podatku od towarów i usług w decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej w niniejszej sprawie, określając nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług wskazany miesiąc do przeniesienia na następny miesiąc. Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazano art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.s., art. 21 § 3a, art. 207 § 1, art. 210 § 1 i § 4 O.p. w zw. z art. 31 u.k.s., art. 10 ust. 2, art. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej u.p.t.u.).

W odwołaniu pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w części dotyczącej spornej kwoty, jako wydanej z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 14, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180 do art. 193 oraz art. 199a, jak też naruszeniem art. 2, art. 5 ust. 4, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w roku 2002 oraz obowiązującej linii orzecznictwa sądów administracyjnych i Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Zdaniem pełnomocnika wadliwym było zastosowane w sprawie rozporządzenie z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, które utraciło moc, co powoduje, że działania podjęte przez spółkę są zgodne z art. 5 ust. 4 u.p.t.u.

Pełnomocnik stwierdził ponadto, że organ podatkowy nie stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za badany miesiąc, lecz powołał się na nieprawidłowości wykazane w rozliczeniu za miesiąc poprzedni, które spowodowały zakwestionowanie kwoty wykazanej w deklaracji za sporny miesiąc.

Podkreślił, że zarzuty podniesione w odwołaniach za poprzednie miesiące mają zastosowanie pośrednio w niniejszej sprawie i powodują, że decyzja organu I instancji posiada wady prawne. Organ zaniechał czynności, do których wykonania był zobowiązany, czyli czynności sprawdzających czy rzeczywiście inwestycje, remonty, naprawy były wykonane. Koniecznym w tej sytuacji było wykorzystanie przepisów prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych. Wówczas stałoby się zrozumiałe, co oznacza pojęcie inwestor, wykonawca, podwykonawca. Nadto pełnomocnik stwierdził, ze nieznajomość materii budowlanej wymagała powołania biegłego lub oparcia się na jego opinii, a skoro organ tego nie uczynił to wypaczył stan prawny i faktyczny sprawy. Dalej pełnomocnik powołał wyroki ETS, sygn. akt C-196/04, C-354/03, C-355/03 i C-484/03, które wykluczają zarzut sformułowany przez organy kontroli skarbowej i stanowią naruszenie art. 14 § 1 pkt 2 O.p. Podkreślono, że w związku z ratyfikacją Układu Europejskiego mają zastosowanie art. 87 ust. 1, art. 91 ust. 1 i art. 191 ust. 1 Konstytucji RP i przepisy VI Dyrektywy Rady Europy do rozliczenia podatku od towarów i usług.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał zasadności wniesionych zarzutów i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 19 ust. 2 i ust. 2a powyższej ustawy, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2-9, do obniżenia o tę różnicę podatku należnego na następne okresy. Natomiast stosownie do art. 10 ust. 2 u.p.t.u. zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa we wskazanym wyżej art. 21 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określił je w innej wysokości. Powołany przepis jest potwierdzeniem zasady samoobliczania podatku przez podatnika w deklaracji podatkowej. Na podstawie zawartych w niej danych przyjmuje się zobowiązanie do zapłaty podatku jak i wysokość kwoty różnicy, względnie kwoty podatku podlegającej zwrotowi. Jednakże w przypadku, gdy zobowiązanie lub wysokość kwoty różnicy, względnie kwoty podlegającej zwrotowi zostało w deklaracji określone przez podatnika nieprawidłowo, to prawidłową wysokość określa naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania i wydaniu decyzji administracyjnej korygującej deklarację podatnika. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że nie tworzy powyższych wartości lecz określa ich poprawna wysokość. Rzeczą organów podatkowych jest ocena wszystkich elementów konstrukcyjnych podatku VAT i w każdym przypadku stwierdzenia nieprawidłowości rozliczenia określenie w decyzji wymiarowej prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego względnie kwoty zwrotu podatku lub różnicy podatku należnego uprawniającej do jego obniżenia za następny okres.

Bezspornym jest, że decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określono kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poprzedni miesiąc (względem badanego w przedmiotowej sprawie) do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy i stała się ostateczną. Spółka w deklaracji za ten miesiąc wykazała kwotę wyższą o kwotę, którą ujęła w rozliczeniu podatku VAT za sporny w niniejszej sprawie okres rozliczeniowy, tym samym wykazując w deklaracji wartość podatku naliczonego z przeniesienia z poprzedniego miesiąca zawyżoną o tą sumę.

Z akt sprawy wynika, że spółka w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2002 r. przyjęła zlecenia na wykonanie robót budowlanych, remontowych, konstrukcyjno montażowych, których wykonanie zgodnie z dokumentacją finansowo-księgową zleciła podwykonawcy, a ta kolejnej firmie. Z ustaleń organów wynika, iż żadna z firm, którym były zlecane kolejno prace we wskazanych dokumentach źródłowych, nie była w stanie wykonać tych prac, a sporządzona dokumentacja miała na celu zafałszowanie stron rzeczywistej transakcji.

Za nieuzasadnione uznano zarzuty dotyczące naruszenia art. 14, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180 do art. 193 oraz art. 199a. O.p. Podniesiono, iż zasady określające reguły postępowania podatkowego wynikające z tych przepisów, a dotyczące zasady legalizmu, zaufania informowania stron postępowania, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czynnego udziału stron w postępowaniu zostały zachowane. Wskazano, iż nie było potrzeby stosowania art. 199a § 3 O.p. w zakresie występowania do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdyż z dowodów zebranych w sprawie to jest umów zleceń na wykonanie określonych robót nie wynikały wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.

Za chybiony uznano też zarzut naruszenia art. 5 ust. 4 u.p.t.u., gdyż strona faktycznie nie świadczyła usług, a w sprawie wykazano, że podmioty którym jako ostatnim podzlecano usługi nie miały możliwości faktycznego ich wykonania. Zatem gdy nie doszło do świadczenia usług z ich strony na rzecz głównego zleceniodawcy w sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 5 ust. 4 u.p.t.u.

Nie zgodzono się także z zarzutem naruszenia orzecznictwa ETS poprzez jego nie zastosowanie w sprawie. Podniesiono, iż akcesja Polski do Unii nastąpiła z dniem 1 maja 2004 r., a zatem od tej daty orzecznictwo ETS winno być uwzględniane w rozstrzyganych sprawach.

W zakresie naruszenia przepisów procesowych polegających na pominięciu postępowania dowodowego z wykorzystaniem unormowań wynikających z prawa budowlanego, co do zbadania czy czynności wynikające z zakwestionowanych faktur były rzeczywiście wykonane organ stwierdził, iż nie było takiej potrzeby. Istota sporu nie sprowadzała się do oceny czy rzeczone roboty budowlane zostały wykonane, lecz czy wykonała je strona, która ich wykonanie deklarowała. Organ podatkowy prowadząc w szerokim zakresie postępowanie dowodowe dotyczące rozliczeń w okresie od stycznia do czerwca 2002 r. w sposób bezsporny ustalił, iż podwykonawcy nie mieli obiektywnie w sensie technicznym i personalnym możliwości wykonania zleconych im robót. W tej sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie nasuwał wątpliwości co do dokonanych ustaleń, korzystanie z pomocy biegłego dysponującego wiadomościami specjalnymi nie było potrzebne. Nie uznano też za zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczna decyzję dotyczącą rozliczenia w podatku od towarów i usług za poprzedzający miesiąc.

3. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji i zasądzenie kosztów sądowych na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Ponowił zarzuty sformułowane w odwołaniu podnosząc ich aktualność. Dalej pełnomocnik twierdzi, iż mimo formalnej zgodności stosowania art. 200 Ordynacji podatkowej, odmiennie interpretuje czynności organu jako wyrażenie stanowiska prawnego, bowiem zakres wyrażony w opinii wiąże organ. Nadto uważa, że postępowanie podatkowe za ten miesiąc powinno być zawieszone do czasu uprawomocnienia się decyzji za wcześniejszy okres rozliczeniowy.

4. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości argumentację faktyczną i prawną wyrażoną w spornej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

5. Wojewódzki Sad Administracyjny uznał, że ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny oraz jego analiza, w świetle regulacji ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym odpowiadają prawu.

W rozpoznawanej sprawie organy zakwestionowały prawidłowość rejestru zakupu, deklaracji podatkowej za przedmiotowy miesiąc złożonej przez skarżącą wyłącznie dlatego, że zakwestionowano deklarację złożoną za miesiąc poprzedzający i stwierdzono zaniżenie należnego podatku do przeniesienia na następny miesiąc w określonej kwocie.

Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy w pełni uzasadnia ustalenie, że zakwestionowana deklaracja była nieprawidłowa.

Przeprowadzone zatem postępowanie dowodowe, wskazane wyżej okoliczności faktyczne wynikające z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania i ich ocena przedstawiona przez organy obu instancji uzasadnia zastosowane w sprawie przepisy prawa, tym samym zarzut wadliwości decyzji jest chybiony. W ocenie Sądu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy upoważniał organy podatkowe do weryfikacji podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc ze względu na ustalenie niższej kwoty do przeniesienia z poprzedzającego miesiąca, a w konsekwencji do określenia prawidłowej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za badany miesiąc.

Trafnie organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty podniesione w odwołaniach od decyzji organów podatkowych dotyczących rozliczeń podatku VAT za okres od stycznia do czerwca 2002 r. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w badanym miesiącu u podatnika nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w rozliczeniach wynikających z rejestru zakupu i sprzedaży opodatkowanej. Podstawą kwestionowania deklaracji było wyłącznie ujęcie w rozliczeniu za ten miesiąc zawyżonej kwoty podatku VAT do przeniesienia na następny miesiąc, a określonej w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, którą określono kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poprzedni miesiąc do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie niższej niż wynikająca z deklaracji podatnika za ten miesiąc, a przyjętej do rozliczeń w miesiącu badanym w niniejszej sprawie. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy.

Niezasadnym jest także zarzut naruszenia art. 200 O.p. polegający zdaniem pełnomocnika na nieprzedstawieniu przez organy analizy podatkowej pozbawiającej stronę ostatniej możliwości przedstawienia i uzgodnienia stanowisk, poglądów, wprowadzenia następnych dowodów. Prawo strony do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji jest swoistym prawem strony do "ostatniego słowa", przez co należy rozumieć nie tylko prawo do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, lecz również do ustosunkowania się do zgłoszonych żądań przez inne strony. Prawo to dotyczy jednego z ważkich uprawnień podatnika uczestniczącego w postępowaniu podatkowym w charakterze strony, prawa do zajęcia stanowiska w postępowaniu dowodowym i możliwości obrony swych racji w ostatniej fazie postępowania podatkowego przed wydaniem decyzji. Prawo to zatem nie zawiera w sobie wymogów co do określonego zachowania ze strony organu, w sposób wskazany zarzutem skargowym strony. Sąd nie podzielił także zasadności zarzutu zaniechania zawieszenia postępowania w sprawie przez organ podatkowy do czasu rozstrzygnięcia przez sąd prawidłowości rozliczeń podatku za poprzedzający miesiąc, gdyż weryfikacja sądowa prawidłowości rozliczeń podatkowych za poprzedni niż sporny okres nie jest zagadnieniem wstępnym uniemożliwiającym rozstrzyganie w sprawie rozliczeń w kolejnym okresie rozliczeniowym.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.).

6. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła strona skarżąca i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Powyższemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisu postępowania – art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że weryfikacja sądowa poprzednich okresów nie jest zagadnieniem wstępnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że w myśl art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zgodnie z dyspozycją tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie, czyli zawieszenie postępowania nie jest obligatoryjne. Jednakże sąd przy badaniu możliwości zastosowania art. 125 § 1 P.p.s.a. jest zobowiązany zbadać, czy istnieje przesłanka do jego zastosowania w postaci wystąpienia "zagadnienia wstępnego". W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji doszedł do wniosku, że nie ma zagadnienia wstępnego, czym naruszył, zdaniem składającego skargę kasacyjną, art. 125 § 1 P.p.s.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Podkreślono, że ani organy ani Sąd I instancji nie kwestionują czynności z okresu rozliczeniowego będącego przedmiotem sprawy, wynikających z rejestru zakupu i sprzedaży opodatkowanej. Zakwestionowano dane z przeniesienia, które wynikają z decyzji merytorycznych objętych innymi postępowaniami, które są przedmiotem skarg, a także skarg kasacyjnych. Ewentualne uchylenie tych decyzji merytorycznych lub wyroków będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, gdyż wówczas brak będzie podstaw do kwestionowania prawidłowości rozliczeń.

W świetle wyżej przedstawionych okoliczności w przedmiotowej sprawie sposób jej rozstrzygnięcia jest uzależniony od orzeczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług za poprzednie okresy, więc istnieje przesłanka do zastosowania instytucji prawnej zawieszenia postępowania w postaci wystąpienia zagadnienia wstępnego. Przyjęcie, ze weryfikacja sądowa poprzednich okresów nie jest zagadnieniem wstępnym stanowi uchybienie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczono też, że przesłanka ta jest na tyle istotna, że w pełni uzasadniała zawieszenie postępowania z urzędu przez Sąd I instancji.

Z uwagi na fakt, iż decyzje wydane za poprzednie okresy rozliczeniowe, określające kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwotach niższych od wynikających ze złożonych deklaracji oraz wyroki za te okresy utrzymujące decyzje w mocy są wadliwe, to również wyrok będący przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej jest błędny.

7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o jej oddalenie oraz o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zdaniem organu strona bezpodstawnie utożsamia fakt zawiśnięcia przed sądem decyzji organu podatkowego za poprzednie miesiące roku 2002, w której stwierdzono zawyżenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc z poprzedniego miesiąca z zagadnieniem wstępnym, o którym stanowi wskazany w podstawie kasacyjnej art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności podniesiono, iż przenikanie skutków podatkowych w podatku od towarów i usług, jest naturalną konsekwencją ustawowej konstrukcji tego podatku z miesięcznym okresem rozliczeniowym mu przypisanym. Fakt zawiśnięcia przed sądem spraw, których przedmiotem są rozliczenia skarżącej spółki w podatku VAT za inne miesiące tego roku, nie jest zagadnieniem wstępnym uniemożliwiającym rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Ponadto art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zawiera katalog przesłanek, które jedynie umożliwiają sądowi zawieszenie postępowania z urzędu. Fakultatywne zawieszenie postępowania na podstawie tej normy prawa zależy od uznania sądu, który autonomicznie rozważa celowość wstrzymania biegu sprawy z uwagi na opisane okoliczności.

Skoro zgodnie z przywołaną normą prawną sąd może zawiesić postępowanie, a nie musi, to swego rodzaju przymuszanie sądu do realizacji przypisanych mu praw przez formułowanie zarzutu zaniechania w tym zakresie, nie znajduje żadnego merytorycznego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

9. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa procesowego.

10. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wskazać należy, że Sąd I instancji nie mógł się dopuścić naruszenia tego przepisu, gdyż wyrokował w tej sprawie 27 marca 2008 r., a więc w dniu, w którym orzekał także w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2002 r. (sygn. akt III SA/Gl 1504/07), czyli w sprawie, którą strona przywołuje jako "zagadnienie wstępne" stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania.

Należy także zauważyć, iż dotyczy to również Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż w dniu 15 grudnia 2009 r. sąd odwoławczy orzekał nie tylko w niniejszej sprawie, lecz także oddalił skargę kasacyjną skarżącej spółki od powołanego wyroku w zakresie podatku od towarów i usług za sierpień 2002 r. (I FSK 1707/08).

Reasumując należy stwierdzić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług za kolejne miesiące danego roku kalendarzowego brak jest przesłanki do zastosowania instytucji prawnej zawieszenia postępowania (art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) w sytuacji równoczesnej sądowej weryfikacji poprzednich okresów rozliczeniowych.

11. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.