Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 55/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 38 ust. 2 pkt 4, ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. Ż. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia 7 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia 28 października 2011 r. Komendant Powiatowy Policji zwolnił z dniem 14 listopada 2011 r. R. Ż. – specjalistę Zespołu do spraw Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji z zajmowanego stanowiska i z dniem 15 listopada 2011 r. mianował go na niższe stanowisko służbowe asystenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji w 5 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym – 2.360 zł ustalonym przy zastosowaniu mnożnika 1,55 kwoty bazowej oraz podwyższył dodatek służbowy o kwotę 300 zł. Jednocześnie na mocy art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji organ zachował wskazanemu policjantowi prawo do pobierania stawki uposażenia w wysokości 2.670 zł. pobieranej na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

W podstawie prawnej rozkazu podano art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 37 i art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, art. 104 ust. 3 w związku z § 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

W uzasadnieniu organ wskazał, że rozkaz podyktowany jest wejściem w życie rozkazu organizacyjnego Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 11 października 2011 r. dotyczącego wprowadzenia zmian w strukturze organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w K. Zmiany polegały m.in. na likwidacji etatu policyjnego w korpusie oficerskim w Zespole do Spraw Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii wchodzącym w skład Wydziału Prewencji i utworzeniu etatu w korpusie aspirantów w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji, w celu dostosowania struktury etatowej Komendy Powiatowej Policji w K. do limitu etatów w poszczególnych korpusach określonych w zarządzeniu organizacyjnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 czerwca 2011 r. nr [...], a także zwiększenia sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji przez Zespół Patrolowo-Interwencyjny. Dostosowanie do zarządzenia organizacyjnego KPW w G. polegało na przekształceniu w KPP w K. jednego stanowiska oficerskiego na stanowisko aspiranta z uwagi na nieadekwatną liczbę stanowisk do ilości realizowanych zadań w Zespole do spraw Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii. Do likwidacji wytypowano stanowisko zajmowane przez R. Ż., przy czym nie było możliwości przeniesienia go na równorzędne stanowisko służbowe.

R. Ż. odwołał się od tego rozkazu zarzucając mu naruszenie art. 7 - 11 k.p.a. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków mianowania na wyższe stanowiska służbowe, a ponadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia okoliczności, że nie było możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne. Wskazał , że organ bezpodstawnie i bez zapewnienia mu czynnego udziału w sprawie dokonał przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Organ nie uwzględnił jego wykształcenia, kwalifikacji i stażu służbowego. Zarzucił , że nie został uprzedzony o rozmowie kadrowej w dniu 26 października 2011 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki rozkazem personalnym z dnia 7 grudnia 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty, z którą policjant został zwolniony z dotychczasowego stanowiska i mianowany na nowe stanowisko oraz określił datę zwolnienia na dzień 22 grudnia 2011 r., a datę mianowania na nowe stanowisko na dzień 23 grudnia 2011 r. Ponadto uchylił rozkaz w części dotyczącej daty , z którą podwyższono dodatek służbowy o kwotę 300 zł miesięcznie i przyznano dodatek w wysokości 790 zł miesięcznie i ustalił datę podwyższenia dodatku służbowego i przyznanie wyższego dodatku służbowego na dzień 23 grudnia 2011 r. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy rozkaz personalny organu niższej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że dostosowanie struktury organizacyjnej do zarządzenia organizacyjnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji polegało w KPP w K. na likwidacji stanowiska w korpusie oficerów i w jego miejsce utworzeniu etatu w korpusie aspirantów. W KPP w K. nie ma wakatów w korpusie oficerów, natomiast było 6 stanowisk, na których funkcjonariusze nie posiadają stopnia oficerskiego. Spośród nich po analizie wytypowano do przekształcenia stanowisko specjalisty Zespołu do spraw Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji. Organ podkreślił, iż obowiązkiem Policji jest zapewnienie sprawności organizacyjnej w celu wykonywania zadań w sferze bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przełożony policjantów ma prawo kształtowania polityki kadrowej.

Organ przytoczył treść art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji wskazując, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko. Na mocy rozkazu organizacyjnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji nastąpiła rzeczywista zmiana organizacyjna w jednostce, zgodnie z którą wyłączono stanowisko specjalisty zajmowane przez stronę i włączono stanowisko asystenta do Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji. Istniała zatem podstawa do zastosowania art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.

R. Ż. posiada doświadczenie zawodowe w pionie prewencji – przez 10 lat pełnił służbę w Oddziale Prewencji Policji w G. , ukończył kurs podoficerski w Szkole Policji w S. Mianowanie na nowe stanowisko zgodne jest z jego kwalifikacjami i doświadczeniem. Porównując kwalifikacje R. Ż. i innego funkcjonariusza mianowanego na stanowisku specjalisty nie ma wątpliwości, dlaczego organ pierwszej instancji nie obniżył stanowiska drugiemu funkcjonariuszowi, wcześniej już mianowanemu na niższe stanowisko służbowe. R. Ż. nie posiada wyższego wykształcenia, a jedynie ukończył kurs podoficerski. Wbrew jego twierdzeniom o rzetelnym i sumiennym wykonywaniu obowiązków przeprowadzono wobec niego postępowania wyjaśniające i jedno postępowanie dyscyplinarne. Nie wyróżniał się również w wykonywaniu zadań służbowych. Drugi funkcjonariusz ma wyższe wykształcenie i przebywa na zwolnieniu lekarskim. Nie było możliwości mianowania strony na stanowisko równorzędne. Wolne stanowiska dotyczyły niższych grup zaszeregowania w porównaniu do dotychczasowego stanowiska strony, lub były to stanowiska zaszeregowane w tej samej grupie, jednak posiadające niższy stopień etatowy. Nie istniał obowiązek uprzedzenia policjanta o rozmowie kadrowej, która odbyła się w dniu 26 października 2011 r. i dotyczyła zmiany stanowiska służbowego. W jej trakcie zaprezentowano m.in. wykaz wolnych stanowisk w KPP w K. i jednostkach podległych, jednak strona nie zajęła stanowiska w sprawie zobowiązując się do 27 października 2011 r. przekazać i poinformować o możliwości przyjęcia wakatu. Strona nadal ma możliwość awansu – na stanowisko aspiranta sztabowego. Kierując się dyspozycją art. 130 § 2 k.p.a. organ uchylił rozkaz organu pierwszej instancji w zakresie dat zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe oraz podwyższenia dodatku służbowego i określił nową datę zwolnienia i mianowania oraz podwyższenia dodatku służbowego.

Na powyższy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji R. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zarzucił naruszenie: art. 8 k.p.a. przez nie wykazanie konieczności wytypowania skarżącego do mianowania na niższe stanowisko, a nie innego funkcjonariusza spośród funkcjonariuszy Zespołu do spraw Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii, jak i spośród pozostałych 5 stanowisk, na których służbę pełnią funkcjonariusze nie posiadający stopnia oficera; naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ, art. 7 k.p.a. przez jego błędne niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu okoliczności pogorszenia się możliwości awansu; art. 9 i art. 10 k.p.a. przez nie zapewnienie stronie udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe, poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na przyjęciu, że właściwe będzie przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe wbrew wykształceniu, kwalifikacjom zawodowym i stażowi służby. Uzasadniając zarzuty skarżący podkreślił, że w żaden sposób organ odwoławczy nie przekonał go do zasadności rozkazu personalnego o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe. W szczególności nie przestawił przesłanek jakimi się kierował, nie wykazał, że spośród kilku funkcjonariusz właśnie jego należałoby przenieść. W obawie o utratę pracy musiał pozytywnie ustosunkować się do przeniesienia. W jego ocenie rozmowa kadrowa z dnia 26 października 2011 r. nie może być rozpatrywana w kategoriach zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Nie był o niej uprzedzony i nie mógł się właściwie do niej przygotować. W jej trakcie nie zostały wyjaśnione kryteria, którymi kierowano się wybierając go spośród kilku policjantów. Na poprzednim stanowisku skarżący miał szansę na awans do stopnia nadkomisarza, czyli wyższe niż aspirant sztabowy z nowego stanowiska.

Organ nie uwzględnił faktu, iż skarżący był już w 2008 r. przeniesiony na stanowisko specjalisty, wcześniej bowiem zajmował stanowisko eksperta. Wskazał, że dwóch policjantów w jego zespole zajmowało stanowisko specjalisty – skarżący oraz inny funkcjonariusz przebywający na zwolnieniu lekarskim. Pozostali 4 funkcjonariusze jednostki organizacyjnej nie są specjalistami. Niezrozumiałe jest mianowanie skarżącego na niższe stanowisko służbowe, gdy jest on jedną osobą, która mogłaby wykonywać obowiązki specjalisty. Na swoich stanowiskach pozostali pracownicy z mniejszym stażem, jak również pozostający na zwolnieniu lekarskim. Od ponad 7 lat skarżący wykonuje swoje obowiązki służbowe w sposób dokładny, rzetelny, dbając o dobro służby.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie organ zaprzeczył, że skarżący był kiedykolwiek mianowany na stanowisko eksperta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowany na niższe stanowisko służbowe.

Podstawą takiego działania był art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz.277 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", który stanowi, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że dokonanie oceny legalności decyzji o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe dokonuje się jedynie przez sprawdzenie, czy – po pierwsze - doszło do likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub czy zachodzą inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi, i po drugie - czy nie było możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko służbowe.

Skarżący zwolniony został z zajmowanego stanowiska służbowego – specjalisty - na skutek jego likwidacji. Kwestia ta w zaskarżonej decyzji przedstawiona została w sposób wyczerpujący. Rozkaz Organizacyjny Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 11 października 2011 r. , którym m.in. zlikwidowano stanowisko specjalisty, wydany został w celu dostosowania struktury etatowej KPP w K. do limitu etatów określonych w zarządzeniu organizacyjnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 16 czerwca 2011 r. Likwidacja zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego nie budzi wątpliwości, a zasadność przyjętych rozwiązań w zakresie likwidacji stanowiska, wynikających z potrzeb organizacyjnych Policji, nie podlega ocenie Sądu.

Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał przyczyny przeniesienia skarżącego, a nie innego funkcjonariusza, na niższe stanowisko służbowe podając m.in., że skarżący ma wykształcenie średnie, zaś drugi funkcjonariusz- wyższe, a ponadto funkcjonariusz ten był już przeniesiony na niższe stanowisko służbowe. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący posiada wieloletnie doświadczenie w pionie prewencji, a mianowany został na nowe stanowisko usytuowane również w pionie prewencji – w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji, czyli zgodne z jego kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym.

Stwierdzić należy , że stanowisko organu odwoławczego w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie decyzji o mianowaniu policjanta na niższe stanowisko z tego względu, że zdaniem tego policjanta na niższe stanowisko powinien być przeniesiony nie on, a inny policjant. Organ swój wybór uzasadnił , a z uzasadnienia decyzji wynika , że miał on na uwadze zarówno treść art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, jak też i potrzebę, by w Policji na konkretnych stanowiskach pełnili służbę funkcjonariusze najbardziej na tych stanowiskach przydatni. Podkreślenia wymaga, że twierdzenie skargi, iż skarżący wcześniej zajmował stanowisko eksperta jest gołosłowne – organ temu twierdzeniu zaprzeczył i nie ma ono potwierdzenia w aktach administracyjnych sprawy. Zresztą nawet w przypadku, gdyby skarżący zajmował takie stanowisko, argumenty organu odwoławczego odnoszące się do porównania kwalifikacji obu funkcjonariuszy przemawiałyby za uznaniem trafności stanowiska organu.

Zarzuty skarżącego dotyczące braku odniesienia się organu do możliwości przeniesienia na niższe stanowisko innych funkcjonariuszy są chybione, bowiem likwidacji podlegało stanowisko specjalisty, którego pozostali funkcjonariusze nie zajmowali. Z akt administracyjnych wynikało ponadto , że funkcjonariusze ci mają większe od skarżącego doświadczenie na zajmowanych stanowiskach służbowych w Zespole ds. Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii.

Zarzut skargi o braku wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ jest chybiony, bowiem organ w sposób wyczerpujący wskazał przyczyny przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe oraz motywy, którymi się kierował.

W zaskarżonej decyzji wskazano również, że nie było możliwości mianowania skarżącego na inne stanowisko równorzędne - takiego stanowiska w Komendzie Powiatowej K. i jednostkach podległych nie było. Wolne stanowiska były stanowiskami w niższych grupach zaszeregowania lub stanowiskami o niższym stopniu etatowym. Odpowiednia lista wolnych stanowisk , znajdująca się w aktach, została skarżącemu przedstawiona. Okoliczność braku możliwości mianowania skarżącego na inne stanowisko równorzędne nie budzi wątpliwości; skarżący także stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie nie kwestionował.

Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby , jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. nr 123, poz.857 ze zm.). Wskazywany przez skarżącego przepis ma zastosowanie w przypadku mianowania policjanta na wyższe stanowisko służbowe, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Okoliczność pogorszenia się możliwości awansu , co zarzuca skarżący w skardze , jest w przypadku przeniesienia funkcjonariusza Policji na niższe stanowisko okolicznością obojętną – nie jest to przesłanka , którą organy muszą brać pod uwagę w takim przypadku. W tej sytuacji nie było podstaw do dokonywania oceny, czy skarżący faktycznie będzie miał gorsze możliwości awansu.

Niezasadne są też zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 9 i art. 10 k.p.a. przez nie zapewnienie stronie udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Postępowanie związane z przeniesieniem policjanta na niższe stanowisko służbowe nie jest postępowaniem wymagającym przeprowadzenia postępowania dowodowego , pociągającym za sobą konieczność wypowiadania się w tym zakresie.

Z treści art. 38 ust. 4 ustawy, który stanowi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby można wnioskować a contrario, że policjant powinien być poinformowany o zamiarze przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Przepis ten nie zawiera szczegółowych postanowień dotyczących terminu poinformowania zainteresowanego funkcjonariusza o zamiarze wydania w stosunku do niego decyzji o mianowaniu na niższe stanowisko - musi to jedynie nastąpić przed jej wydaniem , co w sprawie niniejszej miało miejsce. Podkreślenia wymaga, że skarżący został przed wydaniem decyzji poinformowany o zmianach organizacyjnych , likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska, przedstawiono mu także wykaz stanowisk wakujących w KPP K. i jednostkach podległych.

Nie można także skutecznie stawiać zarzutu o wywieraniu nacisku na skarżącego z faktu poinformowania go o treści art. 38 ust. 4 ustawy. Przywołany przepis jest bowiem przepisem, dającym prawo przełożonym policjanta, który nie wyraził zgody na przeniesienie, do rozważenia, czy mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko należy pozostawić go w służbie, czy też należy go z tej służby zwolnić.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.