Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 229/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zawieszenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 125 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku K. M. w przedmiocie zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 861/08, w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 maja 2008 r., nr [...] , w przedmiocie podatku od towarów i usług. postanawia: oddalić wniosek o zawieszenie postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 października 2008 r., sygn. akt III SA/GL 861/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 maja 2008 r., nr [...].

Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną.

W dniu 15 kwietnia 2009 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek K. M. o zawieszenie postępowania. We wniosku dodatkowo zwrócono się o rozpoznanie spraw skarżącego pod jedną sygnaturą, z uwagi na ten sam stan faktyczny, podstawę prawną oraz właściwy organ administracji publicznej.

Wnioskujący o zawieszenie postępowania oparł swój wniosek o przepisy, tj. art. 125 w związku z art. 192 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.). Następnie, podniósł, że w dniu 5 marca 2009 r. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 234 k.k. oraz 233 k.k. przeciwko Panu K. K., który w trakcie prowadzonego postępowania sądowego (sygn. akt II K 1492/04, 2 Ds. 961/04) określił, że na podstawie skopiowanego przez niego programu komputerowego wprowadzał nielegalnie zmiany w wystawianych fakturach, które według niego były odbierane przez właścicieli firm. Strona wskazała, że wynik tego postępowania może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.

Do wniosku załączono zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa oraz zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 30 marca 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego oparła na przepisie, tj. art. 125 u.p.p.s.a., wskazując, że wszczęte postępowanie w sprawie fałszywego oskarżenia przez Pana K. K., może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.

Wnioskujący nie wskazał jednostki redakcyjnej przepisu art. 125 u.p.p.s.a., który w jego ocenie uzasadnia zawieszenie postępowania. Niemniej jednak biorąc pod uwagę argumentację wniosku można stwierdzić, że podstawę do ewentualnego zawieszenia postępowania może stanowić pkt 2 § 1 wspomnianego przepisu.

Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sadowoadministracyjnej. Z cytowanej regulacji wynika, że przesłanką uzasadniającą zawieszenie postępowania jest czyn karny, którego ustalenie mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.

W przedmiotowej sprawie niesporne jest, że w sprawie fałszywego oskarżenia przez Pana K. K. wszczęto dochodzenie o przestępstwo określone w art. 234 k.k. Rozważenia wymaga, czy ustalenie w postępowaniu karnym, że Pan K. K. dopuścił się wskazywanego przez wnioskującego przestępstwa (czynu), mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.

Przypomnieć należy, że w sprawie wyrokiem z dnia 20 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. M. Od tego orzeczenia skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana.

W kontekście etapu na jakim dana sprawa sądowoadministracyjna się znajduje, dalej należy przypomnieć o przepisie, tj. art. 183 § 1 u.p.p.s.a. W świetle tej regulacji, a ściślej, jej członu zdania pierwszego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd ten związany jest jej podstawami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który – jej zdaniem – został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może zaś być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek w ramach naruszenia przepisów postępowania.

Złożoną przez skarżącego skargę kasacyjną oparto tylko i wyłącznie na naruszeniu przepisów prawa materialnego. Dokładnie zarzucono naruszenie § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z 2002 r. oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W skardze kasacyjnej nie postawiono jakiegokolwiek zarzutu naruszenia przepisów postępowania, co mogłoby służyć ewentualnemu podważeniu stanu faktycznego sprawy. Skoro tak sformułowano podstawy skargi kasacyjnej, nie stawiając zarzutu kwestionującego ustalenia faktyczne sprawy, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać, że ustalenie czynu o którym mowa we wniosku o zawieszenie postępowania, a więc kwestii dotyczącej stanu faktycznego, mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.

Wniosek strony o rozpoznanie spraw skarżącego pod jedną sygnaturą należy uznać za przedwczesny. Wskazać trzeba, że o tym, czy sprawy mają być połączone w celu ich łącznego rozpoznania, czy także w celu wspólnego rozstrzygnięcia, decyduje skład orzekający w sprawie, na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy (por.: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka – Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 266)

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 w związku z art.193 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji