Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1210/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 7 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2, art. 81 ust. 9, art. 82 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Elżbieta Mazur – Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. sp. k. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), decyzją z dnia (...) grudnia 2019 r. nr (...), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia (...) listopada 2019r. nr (...) o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), określanej dalej jako "u.t.d.", lp. 9.1 załącznika nr 3 do tego aktu oraz art. 71 ust. 1-2, art. 81 ust. 1-5, oraz art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), powoływanej następnie jako "P.r.d.".

W dniu 18 września 2019 r. w B. dokonano kontroli drogowej autobusu marki Mercus o numerze rejestracyjnym (...), którym kierował M.O., wykonujący krajowy transport drogowy osób na linii regularnej S.-R. w imieniu A (dalej także: "Spółka"). Podczas kontroli ustalono, że pojazd ten nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego, a termin ważności poprzedniego upłynął w dniu 17 września 2019 r. W oparciu o powyższe WITD, decyzją z dnia 4 listopada 2019r., nałożył na A. karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Organ I instancji nie stwierdził podstaw do zastosowania w sprawie art. 92b u.t.d., bowiem ujawnione podczas kontroli naruszenie nie dotyczyło czasu prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynku, o czym mowa w powołanym przepisie. Nie było też, w ocenie organu, możliwości zastosowania art. 92c u.t.d., który dotyczy z kolei sytuacji wyjątkowych, niespodziewanych i trudnych do przewidzenia, a tego rodzaju okoliczności w sprawie nie zaistniały.

Od decyzji powyższej odwołanie złożyła Spółka, zarzucając brak podjęcia działań niezbędnych do wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie wzięcie pod uwagę, że pojazd, którego dotyczy sprawa posiadał ważne badania techniczne w momencie kontroli tyle, że dane w tym zakresie znajdujące się w bazie CEPiK były nieaktualne, za co nie powinna ona ponosić odpowiedzialności. Spółka podniosła też zarzut podwójnego ukarania, bowiem oprócz przedmiotowej kary administracyjnej zatrzymany także został dowód rejestracyjny.

GITD powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) grudnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję WITD. Na wstępie powołał przepisy mające w sprawie zastosowanie. Wskazał, że wedle art. 71 ust. 1 P.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Natomiast ust. 2 wymienionego artykułu określa wymogi dopuszczenia pojazdu do ruchu. Jednym z tych wymogów jest odpowiadanie pojazdu warunkom technicznym wymienionym w art. 66 P.r.d,, a ich spełnienie jest ustalane przez diagnostę stacji kontroli pojazdów podczas okresowego badania technicznego pojazdu. W myśl art. 81 ust. 1 P.r.d., właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 P.r.d.). Okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się przed upływem roku od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy (art. 81 ust. 9 u.t.d.). Następnie, GITD podał, że według art. 82 ust. 1 i ust. 2 P.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego.

Przechodząc do okoliczności sprawy organ odwoławczy podniósł, że termin ostatniego okresowego badania technicznego pojazdu, którego dotyczy sprawa upłynął w dniu 17 września 2019 r. Z pisma stacji kontroli pojazdów B z dnia 10 sierpnia 2019 r. wynika, że autobus w dniu kontroli miał ważne badanie techniczne, jednak badanie to zostało przeprowadzone w godzinach od 17:32 do 18:23 w dniu 18 września 2019 r., a więc po wykonaniu skontrolowanego przewozu drogowego. Kontrola drogowa rozpoczęła się bowiem o godz. 16:32. Zakończenie kursu, który kierujący wykonywał w imieniu strony, zgodnie z rozkładem jazdy powinno było nastąpić o godzinie 17:02. Skoro badanie techniczne rozpoczęło się pół godziny później, to nie można mieć żadnych wątpliwości, że cały skontrolowany kurs został wykonany autobusem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego.

Odnosząc się do zarzutu Spółki dotyczącego braku przesłuchania strony organ stwierdził, że tego rodzaju dowód ma charakter subsydiarny i zgodnie z art. 86 K.p.a. może zostać przeprowadzony po wyczerpaniu środków dowodowych, gdy pozostają jakieś niewyjaśnione, a istotne dla sprawy okoliczności. Te zaś w sprawie niniejszej zostały dostatecznie wyjaśnione bez takiego przesłuchania. W dalszej części organ odwoławczy podkreślił, że przedstawienie pojazdu do badania technicznego winno zostać dokonane przed upływem terminu ważności tego badania. Przepis art. 81 ust. 1 P.r.d. nie zwalnia podmiotu użytkującego pojazd z obowiązku wykonywania przejazdów po drogach publicznych pojazdem dopuszczonym do ruchu, co wynika z art. 71 ust. 2 P.r.d. Podmiot użytkujący dany pojazd zanim przystąpi do wykonywania nim przejazdów po drogach publicznych jest zatem zobowiązany sprawdzić, czy pojazd nadaje się do wykonywania takich przejazdów, aby żadnego uczestnika ruchu drogowego nie narazić na niebezpieczeństwo. Tym bardziej takiego postępowania należy wymagać od przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Pojazd nie posiadający aktualnego badania technicznego stwarza zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego. O tym zaś, czy pojazd jest sprawny technicznie i tym samym może poruszać się po drogach decyduje diagnosta po przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu, co potwierdza wpisem w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, wyznaczając termin kolejnego badania technicznego. Następnie, w odniesieniu do zarzutu podwójnego ukarania, GITD podniósł, że zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 2 P.r.d., dowód rejestracyjny musi zostać zatrzymany przez organ, który przeprowadza kontrolę drogową w razie stwierdzenia, że pojazd nie został poddany badaniu technicznemu w wyznaczonym terminie. Nie jest to jednak kara, lecz środek, przy pomocy którego organy kontroli usuwają z drogi pojazdy zagrażające bezpieczeństwu uczestników ruchu drogowego. Natomiast nałożona na stronę kara pieniężna stanowi sankcję za naruszenie obowiązujących przepisów. Ponadto, zastosowane wobec strony zatrzymanie dowodu rejestracyjnego i kara pieniężna nie dotyczą tego samego czynu. Dowód rejestracyjny skontrolowanego autobusu został zatrzymany stronie za niepoddanie pojazdu badaniu technicznemu. Natomiast kara pieniężna została na stronę nałożona za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem, który nie miał ważnego badania technicznego. W końcowej części uzasadnienia GITD zgodził się z WITD, że w sprawie nie było podstaw do stosowania art. 92b u.t.d. jako odnoszącego się tylko do postępowania, którego przedmiotem jest naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Organ odwoławczy podzielił też stanowisko WITD o braku możliwości zastosowania w sprawie także art. 92c u.t.d. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera bowiem dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, miała ona wpływ na powstanie naruszenia. Przedstawienie pojazdu do badania technicznego należy do obowiązków strony, więc powinna go wykonać przed upływem terminu ważności tego badania. Strona jako przedsiębiorca przyjmuje zlecenia przewozowe i organizuje ich wykonanie, więc ma ona wpływ na to jakim pojazdem dane zlecenie zostanie wykonane.

A zaskarżyła decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w sprawie i zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1, ust. 6 oraz lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. przez ich bezpodstawne zastosowanie. Skarga zawiera także zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności mogącego dać podstawy do uznania braku jej odpowiedzialności za nieprawidłowości stwierdzone w trakcie kontroli, nie wzięcie pod uwagę, że pojazd posiadał ważne badania techniczne w momencie kontroli, jak też pominięcie okoliczności mogących stanowić podstawę zastosowania w sprawie art. 92a i art. 92b u.t.d. Spółka powtórzyła też zarzut odwołania dotyczący jej podwójnego ukarania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do argumentacji skargi podał, że strona nie przedłożyła dowodów na istnienie okoliczności egzoneracyjnych, zwalniających ją z odpowiedzialności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola rozstrzygnięć organów administracji publicznej odbywa się w oparciu o kryterium legalności tj. zgodności z prawem materialnym i procesowym, o czym przesądza art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Jeden z przedmiotów takiej kontroli może stanowić decyzja administracyjna, a to w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), określanej w dalszej części jako "P.p.s.a.". Uchybienia, które obligują do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji określa art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 tego ostatniego aktu. I tak, w przypadku stwierdzenia przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach Sąd stwierdza nieważność decyzji. Natomiast uchylenie decyzji w całości bądź w części następuje w sytuacji zaistnienia: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Brak wystąpienia któregoś z powyższych naruszeń skutkuje z kolei oddaleniem skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd analizował postępowanie organów transportu drogowego i kończące je decyzje o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. Kara ta – w wysokości 2000 zł - nałożona została decyzją WITD z (...) listopada 2019 r. w związku ze stwierdzeniem w czasie kontroli drogowej wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Z kolei, GITD, decyzją z dnia [....] grudnia 2019 r., utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.

Należy jeszcze dodać, że sprawa została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 26 listopada 2020 r., wydanym w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-9, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842).

W sprawie nie budzi wątpliwości, że w dniu 18 września 2019 r. w B. przeprowadzona została kontrola drogowa autobusu marki Mercus o numerze rejestracyjnym (...) którym kierował M.O., wykonując – w imieniu skarżącego - krajowy transport drogowy osób na linii regularnej S. – R.. W trakcie powyższej ustalono, że wskazany autobus nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego, a termin ważności poprzedniego upłynął 17 września 2019 r.

Strona skarżąca zakwestionowała to ustalenie twierdząc, że przedmiotowy pojazd posiadał w momencie kontroli ważne badanie techniczne, a tylko brak było stosownego wpisu w tym zakresie w odpowiedniej bazie tj. Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK), na co przecież nie miała żadnego wpływu i przez co zaistniała, jej zdaniem, przesłanka zwalniająca ją z odpowiedzialności, wskazana w art. 92c ust. 1 u.t.d.

Podmiot wykonujący transport drogowy, którym w myśl art. 4 pkt 3 i pkt 1 jest np. krajowy transport drogowy, a więc działalność gospodarcza w zakresie przewozu osób pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, obowiązany jest do przestrzegania obowiązków i warunków związanych z takim przewozem, a wynikających z różnego rodzaju aktów prawnych tj. zarówno z ustawy o transporcie drogowym, jak też i regulacji zawartych w innych aktach, szczegółowo wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. I tak, według art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d., chodzi np. o wymogi wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Według art. 71 ust. 1 P.r.d., dokumentem, który stwierdza dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny. Pojazd taki jest, w myśl art. 71 ust. 2 P.r.d. dopuszczony do ruchu, jeżeli odpowiada warunkom określonym w art. 66 oraz jest zarejestrowany i zaopatrzony w zalegalizowane tablice rejestracyjne i w nalepkę kontrolną. Wskazany art. 66 P.r.d. określa warunki techniczne, które winien spełniać pojazd uczestniczący w ruchu, aby m. in. nie zagrażał bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu i nie powodował niszczenia drogi.

Aby sprawdzić, czy pojazd spełnia warunki techniczne, o których mowa w szeregu aktów prawnych, wymienionych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232 ze zm.), właściciel pojazdu musi przedstawić go do takiego badania, a to w myśl art. 81 ust. 1 P.r.d. Okresowe badanie techniczne, zgodnie z art. 81 ust. 5 P.r.d., przeprowadzane jest zasadniczo corocznie. W ust. 6 do ust. 10 art. 81 P.r.d. wskazane są wyjątki od tej reguły. Zgodnie z ust. 9 powołanego artykułu, okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się więc przed upływem roku od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy.

Organ, który dokonuje rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu (art. 82 ust. 1 P.r.d.). Z kolei, jeśli pojazd jest już zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku takiego badania (art. 82 ust. 2 P.r.d.).

Z dowodu rejestracyjnego - okazanego w czasie przeprowadzonej w dniu 18 września 2019 r. kontroli drogowej autobusu Mercus, którym wykonywany był przewóz drogowy w imieniu strony skarżącej - wynikało, że badanie techniczne tego pojazdu ważne jest do 17 września 2019 r. Kierowca nie okazał natomiast dokumentu, który wskazywałby, że przedmiotowy autobus posiada ważne badanie techniczne. Również z bazy CEPIK wynikało, że nie zostało przeprowadzone nowe badanie.

W związku ze zgłoszonym przez skarżąca Spółkę zarzutem co do powyższego i przedłożonym przez nią zaświadczeniem o przeprowadzonym w dniu 18 września 2019 r. badaniu technicznym autobusu Mercus, WITD zwrócił się do [...] sp. z o.o., prowadzącej okręgową stację kontroli pojazdów, o podanie godziny rozpoczęcia i zakończenia tego badania. W odpowiedzi wskazane zostało, że badanie rozpoczęło się 18 września 2019 r. o godz. 17.32, a zakończyło się o godz. 18.23. Jak natomiast wskazuje rozkład jazdy na linii regularnej S. – B. – R., kontrolowany kurs przewoźnika miał się planowo zakończyć o godz. 17.02 w R.

Powyższe nie może pozostawiać wątpliwości co do tego, że poddany kontroli przejazd odbył się w całości bez aktualnego okresowego badania technicznego, które to naruszenie wyszczególnione zostało w Lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. jako stanowiące podstawę do nałożenia na wykonującego przewóz drogowy kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 u.t.d.

W takiej zaś sytuacji zupełnie niezrozumiały jest zarzut Spółki, że w momencie kontroli autobus posiadał ważne badanie techniczne. Przeczy temu wyraźnie pismo uzyskane ze spółki Sołek, która badanie to przeprowadziła, a strona skarżąca poza lakonicznym stwierdzeniem o dysponowaniu w momencie kontroli aktualnym badaniem technicznym w żaden sposób nie podważyła treści wynikającej ze wskazanego pisma. Tym samym, trudno przyjąć – jak twierdzi skarżąca Spółka – że zarzucone jej naruszenie stwierdzone zostało na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego. Bezzasadny jest też zarzut, że organy nie dokonały dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz że oparły się na domysłach i poszlakach, a nie udowodnionych okolicznościach.

W świetle art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten pozostaje w związku z art. 77 § 1 K.p.a., wedle którego

organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Należy jeszcze przywołać art. 78 § 1 K.p.a., zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z kolei, w świetle art. 78 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej może nie uwzględnić takiego żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli dotyczy ono okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy.

Z powyższych regulacji odnośnie do zasad prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego należy wywieść, że generalnie to do tego organu należy zebranie wszelkich koniecznych dla sprawy dowodów tj. takich, które będą wystarczające dla jej rozstrzygnięcia w świetle określonych regulacji materialnoprawnych, które w sprawie tej mają zastosowanie. Nie oznacza to jednak, że strona może zachować bierność, a następnie zarzucać organowi niedostateczne wyjaśnienie sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy to ona z danego faktu wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne. Wówczas winna sama fakt ten wykazać. Powyższe należy odnieść np. do sytuacji, gdy chodzi o możliwość zastosowania w sprawie regulacji, o której mowa w art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przepis ten przewiduje niewszczynanie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. na podmiot wykonujący przewóz drogowy bądź umorzenie wszczętego już postępowania, jeśli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. To zadaniem strony jest powołanie dowodów na okoliczności, które dawałyby możliwość skorzystania w danej sprawie z tego unormowania. Tych zaś skarżąca Spółka nie wskazała mimo, że miała w toku postępowania zapewniony w nim udział, a zatem i możliwość przedstawiania ważnych dla sprawy dowodów.

Poza tym, prowadzenie postępowania dowodowego przez organ ma swoje granice. Winno się ono mianowicie odbywać dopóty, dopóki wszystkie istotne w sprawie kwestie nie zostaną wyjaśnione, o czym decyduje organ mając – jak już zaznaczono – na uwadze istotne w sprawie regulacje o charakterze materialnym. Dalsze dopuszczanie dowodów w sytuacji, gdy takich niejasności brak, prowadziłoby de facto do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, w którym materiał dowodowy byłby kompletny, a kontynuacja postępowania wyjaśniającego zbędna.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też i w skardze Spółka zarzuciła, że nie przeprowadzono dowodu w postaci przesłuchania strony. Należy w tym miejscu podnieść, że w świetle art. 86 K.p.a. jest to dowód o posiłkowym charakterze tzn. mogący mieć zastosowanie, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka zaś sytuacja w sprawie niniejszej z pewnością nie miała miejsca, bowiem fakt wykonania przewozu autobusem Mercus bez posiadania aktualnego okresowego badania technicznego został jednoznacznie stwierdzony.

Jeszcze raz należy podkreślić, że z zasady prawdy obiektywnej nie można wyprowadzić nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej i skutkujące wydaniem rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem tego, że ocena dowodowa jest należyta jest prawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji tj. odpowiadające wymogom z art. 107 § 3 K.p.a., a zatem przedstawiające ustalony stan faktyczny oraz zawierające przekonywującą argumentację przemawiającą za wydanym rozstrzygnięciem, wraz z podaniem, na podstawie jakich dowodów organ zdecydował o nałożeniu kary pieniężnej. Takie właśnie uzasadnienie zawierają obydwie wydane w sprawie decyzje, z których jasno wynika prawidłowość nałożenia kary pieniężnej.

Mając więc powyższe na względzie należało przyjąć, że rozstrzygające niniejszą sprawę organy przeprowadziły w niej wystarczające postępowanie dowodowe, które jednoznacznie wykazało, że cały poddany kontroli drogowej przejazd wykonany został pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. To zaś obligowało do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Z istoty regulacji ustawy o transporcie drogowym dotyczących nakładania takich kar wynika, że właściwe w tym zakresie organy nie mają żadnego luzu decyzyjnego w tym przedmiocie. Jeśli więc stwierdzą wymienione w stosownym załączniku do u.t.d. naruszenie, muszą wydać decyzję o nałożeniu na stronę sankcji administracyjnej, chyba że zostanie wykazane zaistnienie okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92b czy art. 92c u.t.d. W sprawie nie ustalono tymczasem, by takie zaistniały, przy czym – jak słusznie podkreśliły organy obydwu instancji - art. 92b u.t.d. nie mógł mieć w niej zastosowania, a to wobec tego, że dotyczy on tylko i wyłącznie naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Naruszenie w sprawie niniejszej ma zaś inny charakter.

Niezasadnie też skarżąca Spółka podniosła, że doszło do jej podwójnego ukarania, bowiem zatrzymany został dowód rejestracyjny pojazdu, którego dotyczy sprawa, jak też nałożona kara pieniężna. Prawidłowo GITD wyjaśnił w wydanej decyzji, że - po pierwsze – zatrzymanie dowodu rejestracyjnego to nie kara, a – po drugie – zatrzymanie takie i nałożenie kary pieniężnej dotyczą dwóch różnych czynów. Z argumentacja tą należy się jak najbardziej zgodzić. W przypadku zatrzymania dowodu rejestracyjnego art. 132 ust. 1 pkt 2 P.r.d. kładzie nacisk na fakt, że dany pojazd nie został poddany badaniu technicznemu w wyznaczonym terminie. Natomiast, przy nakładaniu kary pieniężnej istotne jest, że pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego został wykonany przewóz drogowy.

Subiektywne przekonanie Spółki o wadliwości zaskarżonej decyzji, które nie zostało poparte żadnymi prawnymi argumentami nie mogło stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Dlatego skarga ta została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.