Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 135/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, Protokolant Referent Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania T. S. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U.

z 2018 r. poz. 2096, dalej jako k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B., znak: [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu kładki (przejścia0 dla pieszych o konstrukcji metalowej o wymiarach 1,5 x 11m posadowionej na działkach nr [...] i nr [...], ark. [...]

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Po rozpatrzeniu wniosku T. S. z dnia [...] maja 2016 r., Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] orzekł

o umorzeniu postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu kładki (przejścia) dla pieszych o konstrukcji metalowej o wymiarach 1,5 m x 11 m, posadowionej na działkach nr [...] i nr [...], ark. [...], gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe ze względu na tożsamość podmiotu i przedmiotu postępowania z inną już rozstrzygniętą sprawą.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że analiza złożonego

w sprawie wniosku wykazała, że zamierzenie inwestycyjne jest częścią inwestycji, dla której decyzją [...] z dnia [...] września 2015 r. Burmistrz Miasta B. odmówił ustalenia warunków zabudowy. Przedmiotem tego postępowania była inwestycja polegająca na wykonaniu pomostu stanowiącego przejście dla pieszych o konstrukcji stalowej wraz z rampą przeładunkową konstrukcji stalowej częściowo na terenie działek [...] i [...], ark. [...] (stanowiących pas drogowy ul. [...]), a w pozostałej części na terenie działki nr [...], ark. [...] oraz utwardzenia

z kostki brukowej miejsc postojowych od strony ul. [...]. Decyzja po rozpatrzeniu od niej odwołania inwestora, została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO. [...] z dnia [...] listopada 2015 r.

W sprawie ze skargi T. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny

w L. wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 11/16 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2331/16 oddalił skargę kasacyjną T. S. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W toku tego postępowania inwestor w dniu [...] maja 2016 r. złożył ww. wniosek. Organ pierwszej instancji postanowieniem znak: [...] z dnia [...] maja 2016 r. odmówił wszczęcia postępowania ze względu na tożsamość sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, postanowieniem

z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] uchyliło postanowienie w całości

i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. zawiesił postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po otrzymaniu wyroku Sądu wraz z uzasadnieniem, organ pierwszej instancji postanowieniem

z dnia [...] listopada 2018 r. podjął zawieszone postępowanie. W ocenie organu pierwszej instancji w obu sprawach: [...] i [...] przedmiotem postępowania są jednakowe zamierzenia inwestycyjne i dotyczą tego samego terenu. W sprawie zachodzi tożsamość podmiotu i przedmiotu.

Od decyzji odwołał się T. S., który nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, że w tej samej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie. Jednocześnie skarżący nie przeczy, że wcześniej wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ale dotyczyło to inwestycji polegającej na wykonaniu przejścia dla pieszych o konstrukcji metalowej wraz z rampą przeładunkową konstrukcji metalowej i utwardzenia miejsc parkingowych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...]. Dla takiej inwestycji nie otrzymał pozytywnej decyzji. W ocenie skarżącego złożony w niniejszej sprawie wniosek dotyczy zupełnie innej inwestycji i nie zachodzi tu tożsamość sprawy. Skarżący uważa, że wcześniejsza inwestycja miała znacznie mniejsze rozmiary, była znacznie bardziej złożona, miała różne funkcje

i zastosowania, dotyczyła większej ilości działek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie wskazało, że po rozpatrzeniu wniosku inwestora T. S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu pomostu stanowiącego przejście dla pieszych o konstrukcji stalowej wraz z rampą przeładunkową konstrukcji stalowej posadowionej na gruncie, częściowo na terenie działek [...] i [...], ark. [...] (stanowiących pas drogowy ul. [...]), a w pozostałej części na terenie działki nr [...], ark. [...], oraz utwardzenia

z kostki brukowej miejsc postojowych od strony ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że działka nr [...] stanowi pas drogowy ul. [...] (droga lokalna nr [...] L) i wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie może być zlokalizowana w obrębie pasa drogowego. Zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

oraz art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

W konsekwencji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, po rozpatrzeniu odwołania inwestora od ww. decyzji organu I instancji, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 roku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ze skargi T. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny

w L. wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 11/16 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2331/16 oddalił skargę kasacyjną T. S. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wbrew argumentacji skargi kasacyjnej materiał dowodowy sprawy został należycie zgromadzony i oceniony przez organy orzekające w sprawie i stał się podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych. Okoliczność dzierżawy przez skarżącego terenu od zarządcy drogi oraz uzyskanie zgody na posadowienie na nim rampy nie miało wpływu na wynik sprawy. Na podstawie tej umowy, która zezwalała skarżącemu na stawianie na tym terenie od dnia [...] maja 2015 r. jedynie obiektów nietrwale związanych z gruntem, skarżący nie mógł wykazać uprawnienia do zajęcia pasa gruntu. Lokalizacja inwestycji w pasie drogowym stanowiła decydującą okoliczność faktyczną, która odniesiona do przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy wpłynęła na negatywny dla skarżącego wynik postępowania. Zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.p. nie okazał się zasadny. Sąd wskazał, że ratio legis przepisu art. 39 ust. 1 u.d.p. polega na zapewnieniu zarządcy drogi jak najskuteczniejszego wykonywania zadania dbałości o drogę i pas drogowy oraz użytkowania ich w sposób bezpieczny dla korzystających z drogi. Ustawowo wymienionym przykładem działań zakazanych jest lokalizacja obiektów budowlanych oraz umieszczenie urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - tylko urządzenia i budowle, materiały lub przedmioty związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego mogą być lokalizowane lub umieszczane w pasie drogowym,

o dopuszczalności warunkowego umieszczenia obiektów i urządzeń decyduje każdorazowo zarządca drogi, zaś naruszenie tego zakazu jest sankcjonowane karą pieniężną. Zdaniem NSA, organy i Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdziły, że skarżący nie zastosował się do treści art. 39 ust. 3 u.d.p. i nie uzyskał zezwolenia właściwego zarządcy drogi, ani nie przedstawił umowy, o której mowa w ust. 7 lub

w art. 22 ust. 2, 2a u.d.p., która zwalniałaby inwestora z obowiązku uzyskania zezwolenia na podstawie art. 39 ust. 3 u.d.p. tj. umowy o udostępnienie kanału technologicznego lub umowy najmu, dzierżawy albo użyczenia gruntu w pasie drogowym, na cele związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a także na cele wiązane z potrzebami obsługi użytkowników ruchu, bądź takimi umowami w celu wykonywania działalności gospodarczej -

w przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Umowa dzierżawy terenu od zarządcy drogi, legitymująca skarżącego do posadowienia na gruncie obiektów nietrwale z nim związanych, nie może stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem ze względu na przedmiot inwestycji tj. wykonanie pomostu stanowiącego przejście dla pieszych o konstrukcji stalowej wraz z rampą przeładunkową o konstrukcji stalowej. Umowa ta nie ma znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie warunków zabudowy dla tej kategorii inwestycji.

Jeszcze przed prawomocnym zakończeniem ww. postępowania inwestor złożył w dniu [...] maja 2016 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu kładki (przejścia) dla pieszych o konstrukcji metalowej

o wymiarach 1,5m x 11m, posadowionej na działkach nr [...] i [...] (ark. 39).

W uzasadnieniu tego wniosku inwestor wyjaśnił, że kładka będzie miała konstrukcję metalową, będzie umieszczona na poziomie gruntu co sprawi, że nie utrudni poruszania się osobom niepełnosprawnym czy wózkom dziecięcym. Kładka posadowiona będzie częściowo na działce nr [...] stanowiącej własność wnioskodawcy i w niewielkiej części na dz. nr [...] stanowiącej własność Gminy M. B. i pas drogowy. Grunt, na którym ma być posadowiona kładka dzierżawi.

Wnioskodawca nie dołączył do ww. wniosku z dnia [...] maja 2016 r. żadnych nowych dokumentów, w szczególności nie przedłożył zezwolenia właściwego zarządcy drogi, ani nie przedstawił umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm. dalej "u.d.p."), na co zwracał uwagę Sąd w wyroku z dnia 28 wrzesnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2331/16. Jednocześnie wskazał, że wnioskowana inwestycja ma być w części usytuowana na działce nr [...] stanowiącej pas drogowy ul. [...] w B.. Inwestor stwierdził, że część tej działki dzierżawi, ale nie przedłożył nowej umowy dzierżawy.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego prawidłowo organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie doszło do wszczęcia postępowania w sprawie już raz rozstrzygniętej. Za tożsame przedmiotowo uznał sprawy odnoszące się do tych samych okoliczności faktycznych przy niezmienionym stanie prawnym. Przy czym to nie treść wniosku, lecz to co zostało objęte treścią rozstrzygnięcia organu w decyzji administracyjnej, określa jej tożsamość.

Prawomocną decyzją Burmistrza Miasta B. z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji zlokalizowanej częściowo na terenie działek nr [...] i nr [...] stanowiących pas drogowy ul. [...], gdyż lokalizacja inwestycji w pasie drogowym drogi publicznej jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.p.

Nowy wniosek tego samego inwestora z dnia [...] maja 2016 r. również dotyczy lokalizacji inwestycji częściowo na działce nr [...], stanowiącej pas drogowy ul. [...]. W sprawie ma więc znowu zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.p. (ta sama podstawa prawna).

W ocenie organu odwoławczego za zmianę stanu faktycznego sprawy nie można uznać, że decyzja z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] dotyczyła inwestycji polegającej na wykonaniu pomostu stanowiącego przejście dla pieszych o konstrukcji stalowej wraz z rampą przeładunkową konstrukcji stalowej posadowionej na gruncie, a ta w niniejszej sprawie dotyczy wykonania kładki (przejścia) dla pieszych o konstrukcji metalowej o wymiarach 1,5 m x 11 m. Istotą sprawy jest to, że obydwie inwestycje dotyczyły umiejscowienia ich w pasie drogowym drogi publicznej, przy niezmienionych innych warunkach (niezmieniona umowa dzierżawy części gruntu, która daje prawo tylko do posadowienia na nim obiektów nietrwale z nim związanych, brak zezwolenia właściwego zarządcy drogi, bądź umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a u.d.p.).

Nie budzi wątpliwości Kolegium, że organ pierwszej stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie mógł rozpoznać sprawy, która już poprzednio została rozstrzygnięta decyzją ostateczną, bowiem stosownie do tego przepisu, ponownie wydana decyzja byłaby nieważna. W sprawie, wszczętej kolejnym wnioskiem skarżącego z dnia 6 maja z 2016 r., zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Brak jest bowiem podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Sprawa administracyjna jest bowiem bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a/ naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne

i niedokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności nieustalenie jakie przeznaczenie

i funkcję ma teren wnioskowany pod inwestycję,

b/ naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wystarczający i dogłębny materiału dowodowego zebranego w sprawie i oparcie się przez organ wyłącznie na ocenie nieznajdującej oparcia w dokumentach, tj. uznanie, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia, gdy skarżący wnosił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji jako całości, a obecnie ją rozdzielił,

c/ naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania, skoro obecnie zaistniały dwie sprawy z oddzielnymi sprawami i wnioskami o warunki zabudowy, a nie jedna jak traktuje to organ I i II instancji,

d/ naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji,

a w szczególności brak merytorycznego odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącego, podniesionych w treści odwołania, w tym niewyjaśnienie podstaw merytorycznych, na jakich organ oparł istotne w sprawie ustalenia faktyczne dotyczących niewydania decyzji o warunkach zabudowy lecz umorzenia postępowania i w konsekwencji naruszył zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a.,

e/ naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa wynikających z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w taki sposób, że wywołano u odwołującego się brak zaufania do organów i naruszono tym samym świadomość i kulturę prawną u osób uczestniczących w tym postępowaniu,

2/ naruszenie przepisów prawa materialnego:

f/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie do sprawy lecz umorzenia postępowania, poprzez niezasadną akceptację stanowiska, że sprawa już została rozstrzygnięta.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta B.

i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nieprawdą jest, że złożony obecnie wniosek jest identyczny do tego który wcześniej złożył do Burmistrza Miasta B., a dotyczył on wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą wykonanie kładki (przejścia) dla pieszych wraz z rampą przeładunkową konstrukcji metalowej oraz utwardzenia z kostki brukowej miejsc postojowych od strony ul. [...]. Faktem jest, że dotyczy ona tego samego terenu lecz nazwa

i charakter inwestycji jest całkiem inny. Decyzja organu pierwszej instancji wskazuje wprost, że odmowa dotyczy inwestycji polegającej na wykonaniu kładki przejścia dla pieszych. Jest to więc wniosek skonkretyzowany, wskazany do konkretnej inwestycji, a nie całości innej inwestycji o jaką wcześniej skarżący występował.

Skarżący wyjaśnił, że w zarzutach odwołania przedstawił stosowne

i uzasadnione zarzuty, co do kwestii tożsamości inwestycji, uzasadniając je stosownymi wyrokami WSA i NSA, do których organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Wcześniejsza inwestycja miała znacznie większe rozmiary, była bardziej złożona, miała różne funkcje i zastosowanie, dotyczyła większej ilości i powierzchni działek (w tym miejsce postojowe). Skarżący wniósł o wydanie decyzji o warunkach zabudowy tylko na lokalizacje rampy przeładunkowej (bez miejsc postojowych).

W ocenie skarżącego organy niedokładnie przeanalizowały sprawę

i niewystarczająco wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla podjęcia właściwych rozstrzygnięć.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy tym sąd administracyjny rozpoznając sprawę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest z urzędu skontrolować, czy w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja umarzająca postępowanie administracyjne

w sprawie warunków zabudowy, wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na tożsamość rozpatrywanej sprawy ze sprawą, załatwioną uprzednio decyzją Burmistrza Miasta B. znak: [...] z dnia [...] września 2015 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia

[...] listopada 2015 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 11/16 oddalił skargę inwestora,

a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2331/16 oddalił skargę kasacyjną inwestora od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się więc do rozstrzygnięcia, czy zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję

o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania winno nastąpić także, jeżeli sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inna decyzją ostateczną. Należy bowiem zauważyć, że w sytuacji, gdy decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, to występuje przesłanka do stwierdzenia nieważności takiej decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna.

Tożsamość sprawy będzie istniała, gdy w sprawie występują te same podmioty i dotyczy ona tego samego przedmiotu, tej samej treści żądania strony oraz tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

W przypadku zmiany przepisów prawnych w ocenie tożsamości sprawy trzeba badać zachowanie ciągłości regulacji prawnej. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt prawny. W ocenie, czy ma miejsce tożsamość sprawy musi być brany pod uwagę stan faktyczny sprawy, lecz tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych.

Niewątpliwie postępowania prowadzone z wniosku skarżącego charakteryzuje tożsamość podmiotowa, ponieważ w obu postępowaniach występują te same strony oraz tożsamość przedmiotowa w zakresie treści żądania strony, skoro w obu postępowaniach wnioskodawca żądał wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla identycznej inwestycji, rozdzielonej jedynie w ponownym postępowaniu na dwa odrębne wnioski, co w konsekwencji prowadziło do uznania, że inwestycja i tak była tożsama z inwestycją wnioskowaną w 2015 r.

W rozpoznawanej sprawie występuje również tożsamość stanu faktycznego

w zakresie faktów prawotwórczych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. We wniosku z 2015 r. skarżący domagał się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu pomostu stanowiącego przejście dla pieszych o konstrukcji stalowej wraz z rampą przeładunkową konstrukcji stalowej częściowo na terenie działek [...] i [...], ark. [...] (stanowiących pas drogowy

ul. [...]), a w pozostałej części na terenie działki nr [...], ark. [...] oraz utwardzenia

z kostki brukowej miejsc postojowych od strony ul. [...]. Te elementy stanu faktycznego określały przedmiot sprawy zakończonej decyzją Burmistrza Miasta B., znak: [...] z dnia [...] września 2015 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy była okoliczność, że działka nr [...] (na której inwestor planował inwestycję) stanowi pas drogowy ul. [...] (droga lokalna nr [...] L), a wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie może być zlokalizowane w obrębie pasa drogowego. Powyższe organ administracji uznał za niezgodne z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że lokalizacja inwestycji w pasie drogowym stanowiła decydującą okoliczność faktyczną, która odniesiona do przesłanek wydania decyzji

o warunkach zabudowy wpłynęła na negatywny dla skarżącego wynik postępowania.

Rozważenia wymaga także kwestia tożsamości podstawy prawnej. Podstawę prawną decyzji Burmistrza Miasta B. znak: [...] z dnia [...] września 2015 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...]

z dnia [...] listopada 2015 r. stanowił art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu oraz art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

W konsekwencji prowadzi to do uznania, że w sprawie występuje również tożsamość podstawy prawnej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego obecne postępowanie administracyjne było prowadzone w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla tożsamej inwestycji. Okoliczność podzielnia inwestycji i złożenie dwóch odrębnych wniosków dzielących inwestycję nie zmienia takiego stanu rzeczy.

W aktach administracyjnych (k. 8) znajduje się złożony w dniu [...] kwietnia 2015 r. przez T. S. wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Skarżący wskazał: wnoszę o ustalenie warunków zabudowy przejścia dla pieszych

o konstrukcji metalowej wraz z rampą przeładunkową o konstrukcji metalowej posadowionej na gruncie dz. Nr [...], [...], [...] oraz [...]. W opisie planowanego sposobu zagospodarowania skarżący wskazał: przejście dla pieszych o długości 11 m, szerokości 1,5 m, rampa przeładunkowa o wymiarach 3 m x 3 m.

Natomiast w we wnioskach złożonym w dniu [...] maja 2016 r. skarżący wskazał:

1/ wnoszę o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu kładki (przejścia) dla pieszych o konstrukcji metalowej o wymiarach 11 m x 1,5 m na działkach nr [...] i [...];

2/ wnoszę o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu rampy przeładunkowej o konstrukcji metalowej o wymiarach 3 m x 3 m posadowionej na działkach [...] i [...].

Tożsamości wniosków nie budzi wątpliwości. Okoliczność powyższą przyznał również skarżący i jego pełnomocnik na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w dniu [...] czerwca 2019 r. (protokół k. 31 akt sądowych). Skarżący przyznał, że rampa i łącznik na mapie oznaczone są w tych samych miejscach.

Z powyższego wynika, że inwestycja planowana jest m.in. na działce nr [...] czyli na działce będącej własnością gminy. Okoliczność tę również przyznał skarżący na rozprawie. Z akt administracyjnych wynika ponadto, że skarżący nie uzyskał stosownych zgód, których brak był podstawą wydania decyzji odmownej

w pierwszym postępowaniu. Okoliczności tej skarżący również nie kwestionuje.

W związku z powyższym należało uznać, że zachodziła tożsamość sprawy, zarówno podmiotowa, jak i przedmiotowa. Oznacza to, że brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosków skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. Zatem prawidłowo organy uznały za konieczne umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Konkludując, Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja ta zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.