Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1233/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a § 1w zw. z art. 18 i art. 27 § 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 31 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia M. K., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 czerwca 2014 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozpatrzenia zgłoszonych pismem z dnia 12 maja 2014 r. zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] z dnia 4 kwietnia 2014 r., utrzymał mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny:

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozpatrzenia zarzutów do postępowania egzekucyjnego, wniesionych w dniu 12 maja 2014 r., z uwagi na uchybienie terminu do złożenia zarzutów, określonego w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1015 ze zm. dalej jako "u.p.e.a.").

Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor wyjaśnił, że jak wynika z chronologii akt postępowania, w dniu 4 kwietnia 2014 r. wierzyciel – Prezydent Miasta wystawił tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] (obejmujące zaległości z tytułu nieopłaconego parkowania w miesiącach: październik 2011 r., listopad 2011 r. oraz maj 2012 r.), które pismem z tego samego dnia zostały przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, celem prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Organ egzekucyjny, w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, dokonał na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a., dwóch zajęć prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w postaci nadpłaty podatku dochodowego za 2013 r. Pierwszego zajęcia dokonano zawiadomieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Odpis ww. zajęcia wraz z odpisem przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2014 r. w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W związku z powyższym zajęciem, dłużnik zajętej wierzytelności w dniu 17 kwietnia 2014 r. przekazał środki w kwocie 46 zł na poczet powstałych kosztów egzekucyjnych. Kolejnego zajęcia nadpłaty podatku dochodowego za 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęciem z dnia 30 kwietnia 2014 r., które zobowiązany odebrał w dniu 5 maja 2014 r.

Pismem z dnia 12 maja 2014 r. skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie ww. tytułów wykonawczych z dnia 4 kwietnia 2014 r., podnosząc że nie otrzymał uprzednio żadnego upomnienia ani tytułów wykonawczych a jedynie zajęcie z dnia 30 kwietnia 2014 r.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na treść przepisów art. 61 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz wyjaśnił, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Jest to dla niego podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jego majątku. Zarzuty wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, co wynika z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Wszczęcie postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów może nastąpić wówczas, jeżeli zarzuty zostaną wniesione skutecznie, tzn. w terminie. Konsekwencją zaś uchybienia przez zobowiązanego ustawowemu terminowi do wniesienia zarzutów jest bezskuteczność czynności zobowiązanego. W takim przypadku nie ma zatem podstaw (o ile zobowiązany nie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu), do czynności organu egzekucyjnego i merytorycznej oceny zarzutów, gdyż to może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionych zarzutów.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie organu odwoławczego, potwierdza, że organ egzekucyjny trafnie rozstrzygnął w zaskarżonym postanowieniu z dnia 18 czerwca 2014 r. w kwestii odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, bowiem skarżący uchybił terminowi do ich wniesienia.

Dyrektor zauważył, że odpis zawiadomienia z dnia 15 kwietnia 2014 r. wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych z dnia 4 kwietnia 2014 r. dostarczono skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2014 r. w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Odpisy ww. tytułów wykonawczych i odpis zawiadomienia o zajęciu z dnia 15 kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przesłał w dniu 15 kwietnia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej) na wskazany przez skarżącego adres zamieszkania: B., ul. [...]. Przesyłka listowa zawierająca ww. dokumenty została prawidłowo dwukrotnie awizowana – w dniu 16 kwietnia i 24 kwietnia 2014 r. (przy czym z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach wynika, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata), a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 5 maja 2014 r. Z powyższego zatem jednoznacznie wynika, że odpisy ww. tytułów wykonawczych skutecznie doręczono zobowiązanemu w dniu 30 kwietnia 2014 r. w trybie art. 44 k.p.a.

W związku z powyższym siedmiodniowy termin do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 7 maja 2014 r.

Skarżący natomiast zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych dopiero w dniu 12 maja 2014 r., a zatem po upływie terminu przewidzianego dla wniesienia tego środka zaskarżenia. W konsekwencji przedmiotowe pismo nie mogło stanowić podstawy do skutecznego wszczęcia postępowania uregulowanego przepisami art. 34 u.p.e.a. Skarżący natomiast nie skorzystał z przysługującego mu prawa i zgłaszając zarzuty nie wystąpił jednocześnie z prośbą o przywrócenie terminu do ich wniesienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych podtrzymując zarzuty zgłoszone pismem z dnia 12 maja 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem sporu było rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów egzekucyjnych wniesionych po terminie tj. po upływie siedmiu dni od daty doręczenia tytułów wykonawczych, co skutkowało wydaniem jedynie rozstrzygnięcia formalnego (co do terminu wniesienia zarzutów), a nie merytorycznego (co do ich faktycznej zasadności).

W ocenie Sądu w sprawie znajdują zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 27 § 1 pkt 9, art. 32 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepisy te zostały w sposób prawidłowy zastosowane przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Zgodnie z wymienionym art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie siedmiu dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z powołanym art. 32 tejże ustawy, organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Ustawa określa więc siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów. Termin ten upływa z upływem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego.

Termin ten należy do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie.

Termin ten uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: wysłane w formie dokumentu elektronicznego, nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, złożone w polskim urzędzie konsularnym, złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego (art. 57 § 5 k.p.a.).

Zgodnie z art. 57 § 1 powołanej wyżej ustawy jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, to przy jego obliczaniu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Wskazania również wymaga, że zgodnie z przepisem art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Jak wynika z akt sprawy, odpis zawiadomienia o zajęciu z dnia 15 kwietnia 2014 r. wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych z dnia 4 kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przesłał w dniu 15 kwietnia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej) na wskazany przez skarżącego adres zamieszkania: B., ul. [...].

Kolejno podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zgodnie z § 2 ww. przepisu zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Doręczenie przewidziane w art. 44 k.p.a. oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (por. wyrok TK z dnia 17 września 2002r. SK 35/01 OTK - A 2002, nr 5, poz. 60; postanowienie SN z dnia 4 września 1970 r., sygn. akt IPZ 53/70).

Do obalenia domniemania prawdziwości zawartych informacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest wystarczające samo przedstawienie oświadczenia osoby kwestionującej zapisy na dokumencie urzędowym. Dowodem świadczącym o naruszeniu bądź braku naruszeń procedury doręczania przesyłki mogły być wyniki procedury reklamacyjnej wszczętej u operatora pocztowego, czego skarżący, mimo podniesienia przez jego pełnomocnika na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. jakoby awizo pozostawiono na ul. [...] zamiast pod nr [...], nie uczynił.

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zawiadomienia o zajęciu z dnia 15 kwietnia 2014 r. wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych z dnia 4 kwietnia 2014 r. nie została podjęta z placówki pocztowej mimo dwukrotnego awizowania w dniach 16 kwietnia i 24 kwietnia 2014 r., w konsekwencji czego przesyłka powróciła do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Przy czym doręczyciel we właściwym punkcie zwrotnego poświadczenia odbioru wskazał, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym, zaś awiza pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Uwzględniając, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki stanowi dokument urzędowy, z którym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, w ocenie Sądu brak było podstaw do prowadzenia przez organ odwoławczy z urzędu dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego z udziałem Poczty Polskiej związanego z doręczeniem tej przesyłki.

Tym niemniej, Sąd dokonał oceny zwrotnego potwierdzenia przesyłki, znajdującego się w aktach sprawy i uznał, że dokument ten zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tej czynności, wreszcie zwrotu przesyłki do nadawcy.

Dlatego Sąd potwierdza wniosek organu odwoławczego, że przesyłka kierowana do skarżącego została prawidłowo doręczona w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 30 kwietnia 2014 r., tj. z upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności doręczenia i pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym.

W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. termin do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego rozpoczął swój bieg dnia 1 maja 2014 r. i upłynął bezskutecznie 7 maja 2014 r.

Oznacza to, że zarzuty wniesione pismem z dnia 12 maja 2014 r. złożone przez zobowiązanego do Urzędu Skarbowego, zostały wniesione po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Przyznać przy tym należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2008 r., I SA/Po 443/08), bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1994 r. SA/Wr 1463/93), albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 1999 r., I SA/Lu 722/98; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r., III SA/Łd 19/08). Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak: odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny I instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013 r., I SA/Gd 1017/13). Podobnie, rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., I SA/Bk 451/10.

We wszystkich tych przypadkach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012 r., I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast., a także powołane w innych wyrokach poglądy R. Hausera, Z. Leońskiego Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995, s. 63).

W rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Przede wszystkim należy podkreślić, że skoro zarzuty egzekucyjne zostały wniesione po terminie - to nie mogły zostać rozpatrzone merytorycznie. Organ egzekucyjny I instancji mógł więc odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w trybie art. 61a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Odnosząc się do rozbieżności w orzecznictwie co do samej formy orzekania to Sąd zauważa, że wprawdzie art. 34 § 4 u.p.e.a. stanowi, że "organ egzekucyjny (...) wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów..." to jednak przepisu tego nie należy interpretować w oderwaniu od całego systemu przepisów procesowych regulujących postępowanie egzekucyjne. Zasadą jest bowiem tylko częściowe wyraźne uregulowanie przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym sytuacji jakie mogą zaistnieć w toku postępowania. Świadczy o tym art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. W konsekwencji należałoby przyjąć, że ww. art. 34 § 4 u.p.e.a. nie reguluje wszystkich przypadków rozstrzygnięć jakie mogą zapaść po wniesieniu zarzutów egzekucyjnych. Dodać też należy, że treść ww. art. 34 § 4 brzmi: "Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego", co oznacza, jak już Sąd podkreślał wyżej, że wniesienie zarzutów po terminie czyni je ze względów formalnych bezskutecznymi.

Na koniec należałoby też dodać, że forma zaskarżonego postanowienia (odmowa wszczęcia lub umorzenie postępowania w przedmiocie zarzutów) ma ten praktyczny walor, że nie zamyka, co do zasady, drogi do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów egzekucyjnych jeżeli zobowiązany wykaże zachowanie terminu.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.