Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1658/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154, 161
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 151
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] wniósł skargę na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2019r., nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2019r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułow po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] , [...] i Administracji w [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu dr [...] stopnia naukowego doktora habilitowanego i utrzymała w mocy swoją poprzednią decyzję.

[...] we wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. wniósł o zmianę ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. i [...] grudnia 2005 r. w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] , Prawa [...] i Administracyjnego [...] z dnia [...] czerwca 2004r. o nadaniu mu stopnia habilitowanego nauk prawnych. Centralna Komisja pismem z dnia [...] października 2015 r. zwróciła się o wskazanie podstawy prawnej do zmiany prawomocnych decyzji. W rozpoznaniu tego wniosku Centralna Komisja postanowieniami z dnia [...] lutego 2016 r. i [...] marca 2016 r. odmówiła wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia z dnia 26 października 2016 r, sygn. akt SA/Wa 909/16 uchylił zaskarżone postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK93/17 oddalił skargę kasacyjną Centralnej Komisji.

Sądy obu instancji stwierdziły, że organ nie rozpoznał wniosku strony w zakresie przesłanek z art. 154 i art.161 k.p.a. Sprawa prawidłowości decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. była przedmiotem kontroli dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 520/06 wniesioną skargę oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1187/07 skargę kasacyjną strony oddalił.

Zainteresowany w dniu 13 października 2007 r. złożył wniosek o stwierdzenie

nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. i wznowienie postępowania. Wniosek ten był przedmiotem kilkukrotnego rozpoznania przez Centralną Komisję oraz objęty kontrolą sądów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2774/14 oddalił skargę kasacyjną strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2014 r, sygn. akt II SA/Wa 409/14 w przedmiocie odmowy uchylenia prawomocnej decyzji w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

Realizując wytyczne zawarte w wyroku WSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 335/09 Centralna Komisja w pierwszej kolejności rozpoznała wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., wydając decyzję z dnia [...] listopada 2009r. utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 494/10 oddalił skargę na tę decyzję.

Realizując wytyczne Sądów obu instancji Centralna Komisja przeprowadziła postępowanie wyjaśniające w zakresie wystąpienia przesłanek z art.154 i 161 k.p.a. Wezwano stronę do wskazania dowodów na te okoliczności.

W piśmie z dnia 16 marca 2019 r. zainteresowany podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o zatwierdzenie uchwały o nadaniu mu stopnia doktora habilitowanego. Wskazał, że wnioskowana mediacja jest powszechnym środkiem rozwiązywania problemów. Również zgłosił wniosek o wyznaczenie rozprawy i przesłuchanie w charakterze świadków żyjących recenzentów oraz strony. Stwierdził, że za uwzględnieniem jego wniosku przemawiają względy zgodności orzecznictwa z powszechnie obowiązującym porządkiem prawnym (wspólnotowym i krajowym) oraz zasadami współżycia społecznego.

Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] marca 2019 r. przeanalizowało całość zebranego materiału i postanowiło jednogłośnie odmówić wszczęcia postępowania (za odmową wszczęcia postępowania 11 głosów).

Żądanie strony nie dotyczy nowego dotąd nierozpatrywanego trybu wzruszenia prawomocnej decyzji. Organ wskazał, że przepisy art.154, art.161, k.p.a. znajdują się w rozdziale 13 działu II Kodeksu postepowania administracyjnego (Uchylenie zmiana oraz stwierdzenie nieważności decyzji) Decyzja Centralnej Komisji nie może być uchylona lub zmieniona w każdym czasie, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (art.154 k.p.a.). Nie znajdują tu zastosowania zasady współżycia społecznego.

Obowiązujący porządek prawny nie daje możliwości zmiany prawomocnej decyzji. Procedura uzyskiwania stopni naukowych obwarowana jest określonymi rygorami ustawy. Nie można tu stosować wprost Kodeksu postępowania administracyjnego, który w tym przypadku stosuje się odpowiednio (art.29 ust.1 ustawy). W tym postępowaniu nie jest przewidziana zarówno mediacja ani rozprawa a także przesłuchanie świadków oraz strony. Jest to szczególny tryb postępowania. Trybu z art.154 k.p.a. nie można traktować jako służącego ponownemu rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie prowadzone na podstawie art.154 k.p.a. to bowiem postępowanie nadzwyczajne, którego przedmiotem- w przeciwieństwie do postępowania zwyczajnego- nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za jego zmianą bądź uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Kolizja interesu społecznego lub interesu strony z przepisem prawa wyklucza możliwość zastosowania art.154 k.p.a. Odmienna wykładnia tego przepisu prowadziłaby do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony. Taka wykładnia stoi w sprzeczności z zasadą praworządności uregulowaną w art. 6 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.02.2019 r., VII SAAA/a 1434/18, Lex nr 2628796; wyrok NSA z dnia 26.10.2018 r., I OSK 205/17, Lex nr 2583505; wyrok NSA z dnia 25.02.2011 r., I OSK 607/10, Lex nr 784233). Również właściwy minister nie może w trybie k.p.a. uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdej decyzji Centralnej Komisji w trybie art.161 k.p.a. Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej (art.33 ustawy). Oznacza, że jest ona ministrem w rozumieniu art.5 § 2 pkt 4 k.p.a., a zatem organem, nad którym nie ma organu wyższego stopnia w rozumieniu art.17 k.p.a. (wyrok NSA z dn.6.06.2012r., I OSK 420/12, Lex nr 1216562).

Organ wskazywał, że nie jest przewidziana konstrukcja nadzoru nad Centralną Komisją w zakresie wydawanych decyzji. Prezesowi Rady Ministrów nie przyznano kompetencji do ingerencji nadzorczej wobec postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komisję (wyrok NSA z dn.14.01.2014 r., I OSK 1498/13, Lex nr 1456971), ani też nie jest możliwe dokonanie przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego analizy prawnej postępowania Centralnej Komisji w sprawie z zakresu jej kompetencji, a tym bardziej - rozpatrzenia wniosku o podjęcie działań przewidzianych przepisami K.p.a. w celu usunięcia wadliwej decyzji Centralnej Komisji (por. wyrok WSA w Warszawie z dn.3.11.2011 r., II SA/Wa 1042/11, Lex nr 1153386). Przepisy szczególne nie przewidują odrębnego trybu uchylania lub zmiany prawomocnej decyzji Centralnej Komisji. Przepis ustawy w art.29 ust.2 stanowi o możliwości wznowienia postępowania, jeśli zostaną ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce.

[...] wniósł zażalenie na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2019r.

Organ wskazał, że zażalenie nie znajduje podstaw. Tryb wzruszenia prawomocnej decyzji Centralnej Komisji na podstawie art. 154 k.p.a. i art.161 k.p.a. nie znajduje prawnego uzasadnienia i jest niedopuszczalny. Wszczęcie postępowania w tym trybie oznaczałoby możliwość uchylenia lub zmiany prawomocnych decyzji oraz nadawanie stopni naukowych w trybie nieprzewidzianym w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym. Wbrew twierdzeniu strony w sprawie przedmiotowego wniosku nie może być wydana decyzja, lecz postanowienie. W sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność wystąpienia przesłanek, o których mowa w art.154 i art. 161 k.p.a. Obowiązujące przepisy stanowią przeszkodę do wszczęcia takiego postępowania. Według jednolitego orzecznictwa dopuszczalność odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art.61a§ 1 k.p.a. została ograniczona do sytuacji oczywistego braku przymiotu strony, a nie sytuacji, gdy ocena tej kwestii wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego- do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania

Organ wskazał, że przepisy szczególne nie przewidują odrębnego trybu uchylania lub zmiany prawomocnej decyzji Centralnej Komisji. Przepis ustawy w art.29 ust.2 stanowi o możliwości wznowienia postępowania, jeśli zostaną ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. Zgodnie z art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu nie może ona już być ponownie badana.

W oparciu o powyższą wykładnię Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie art. 61a § 1, art.138 § 1 pkt 1, art.141, art.144 w zw. z art.154, art.161 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.), art.169 pkt 2, art.179 ust.1 ustawy z dnia 3 lipca 2018r.- Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2018, poz.1669) po rozpoznaniu zażalenia dra [...] z dnia [...] kwietnia 2019r. postanawia utrzymać postanowienie z dnia 25 marca 2019r. o odmowie wszczęcia postępowania w mocy.

[...] wniósł skargę na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2019r., nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2019r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania.

Skarżący wnosił o uchylenie wskazanego na wstępie postanowienia celem przeprowadzenia postępowania w trybie art. 154 i 161 k.p.a. wraz z przeprowadzeniem zgłoszonych dowodów a przede wszystkim postępowania ugodowego (mediacyjnego, polubownego), co pozwoli uniknąć dalszych postępowań związanych z negatywnymi konsekwencjami dla skarżącego, spowodowanych dotychczasowymi uchybieniami Centralnej Komisji w przedmiotowym czternastoletnim postępowaniu.

W ocenie skarżącego, w przedmiotowej sprawie cały rozdział 13 dział II Kodeksu postępowania administracyjnego ma zastosowanie. Skoro wprost mają zastosowanie przepisy o postępowaniu nieważnościowym i wznowieni owym z cytowanego rozdziału 13 dział II k.p.a. to również wprost mają zastosowanie zawarte tam także przepisy art.154 i 161 kpa. Odpowiedniość stosowania k.p.a. oznacza, że jedne przepisy Kodeksu będą stosowane wprost, bez żadnych modyfikacji, a niektóre - z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy, a inne zaś wcale. Przepisy art.154 i 161 k.p.a. mają wprost, bez żadnych modyfikacji, zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu ( wyrok WSA w Warszawie z dnia z 2 grudnia 2010r., I OSK 1614/10, Legalis 359859 ) skoro dane zagadnienie w ogóle nie zostało odrębnie uregulowane w wymienionej ustawie i statucie ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2006r., I SA/Wa 520/06, Legalis 82358 ). Postępowanie Centralnej Komisji nie może oznaczać dowolności bowiem mimo pewnej specyfiki postępowanie przed CK jest w pełni postępowaniem administracyjnym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2004r., I SA 2738/03. Legalis 68075 ) i CK obowiązują ogólne zasady postępowania administracyjnego oraz zasady dowodowe.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wnosiła o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie.

Postępowanie w niniejszej sprawie uwarunkowane jest dyspozycją art. 153 p.p.s.a. zgodnie z którą: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie."

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2018r. sygn. akt I OSK 93/17 wskazał, że: "Co się zaś tyczy żądań [...] , opartych na art. 154 i art. 161 k.p.a., to nigdy nie były one przedmiotem rozpoznania ani przez organy administracyjne, ani przez sądy administracyjne. Trafnie więc uznał Sąd I instancji, że aby móc stwierdzić, czy zachodzą przesłanki zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji Centralnej Komisji z [...] grudnia 2005 r. określone w art. 154 i art. 161 k.p.a., to najpierw trzeba przeprowadzić postępowania wyjaśniające w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, przewidzianych w tych przepisach."

Organ zgodnie z wytycznymi sądów zbadał przesłanki zastosowania art. 154 i art. 161 k.p.a. i przyjął, ze tryb wzruszenia decyzji Centralnej Komisji na podstawie ww. przepisów nie znajduje prawnego uzasadnienia i jest niedopuszczalny.

Dla oceny zasadności skargi koniecznym jest zatem dokonanie oceny prawidłowości zaprezentowanej przez organ wykładni obowiązujących przepisów.

Organ oparł się prawidłowo na przepisach art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. nr 65, poz. 595 ze zm.), art. 169 pkt 2 , art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018r., poz. 1669).

Kluczowym w sprawie jest art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r., zgodnie z którym: "W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego."

Należy podkreślić, że ustawodawca kompleksowo unormował tryb procedowania organu w każdym przedmiocie dotyczącym nadania lub odmowy nadania stopnia naukowego - doktora habilitowanego. Tym samym ustawodawca wyznaczył tak granice, jak i podstawy działania do rozstrzygania w zakresie dotyczącym każdego etapu, każdej fazy uruchomionego będącego w obrocie prawnym wskutek udziału uprawnionego o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego (tak m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt III SAB/Gl 9/19). Postępowanie w sprawach stopni naukowych lub tytułu naukowego jest administracyjnym postępowaniem szczególnym, regulowanym (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) przez przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Jest to jednak postępowanie nieautonomiczne, ponieważ w zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie zastosowanie oznacza, że rozważając kwestię, które przepisy regulujące ogólne postępowanie administracyjne będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy charakterystyczne postępowania w sprawach stopni naukowych lub tytułu naukowego. Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu w sprawach stopni i tytułu nie może jednak w żaden sposób zmienić charakteru tego postępowania, ponieważ przy odpowiednim stosowaniu wszelkich przepisów prawa, modyfikacji mogą podlegać jedynie przepisy odpowiednio stosowane, a nie przepisy, które mają być przez nie uzupełniane - por. J. Nowacki: Analogia legis, Warszawa 1966, s. 146; A. Błachnio-Parzych: Przepisy odsyłające systemowo (wybrane zagadnienia), PiP 2003, nr 1, s. 51.

Zgodnie z art. 161 § 1 k.p.a. "Minister może uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdą decyzję ostateczną, jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa."

W zakresie odpowiedniego stosowania przepisu art. 161 § 1 k.p.a. nie budzi żadnych wątpliwości, że przepis ten nie może być stosowany w przedmiotowym postępowaniu. Prawidłowo przyjął organ, iż właściwy minister nie może w trybie k.p.a. uchylić lub zmienić decyzji Centralnej Komisji. Centralna Komisja działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej (art.33 ustawy o szkolnictwie wyższym). Oznacza, że jest ona ministrem w rozumieniu art.5 §2 pkt 4 k.p.a., a zatem organem, nad którym nie ma organu wyższego stopnia w rozumieniu art.17 k.p.a Nie jest przewidziana konstrukcja nadzoru nad Centralną Komisją w zakresie wydawanych decyzji. Prezesowi Rady Ministrów nie przyznano kompetencji do ingerencji nadzorczej wobec postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komisję.

Kolejno, art. 154 k.p.a. stanowi, że: Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (§1). W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji (§2).

Artykuł 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. nr 65, poz. 595 ze zm.) stanowił, że: W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

Przepis ustawy z dnia 14 marca 2003r. wskazuje więc wyraźnie, iż do trybów wymienionych w tym przepisie mają zastosowanie regulacje k.p.a. i to, stosowane odpowiednio.

W wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2012 r., I OSK 2052/11, LEX nr 1122881 zwarta jest teza, iż: "postępowanie w sprawach o nadanie stopnia lub tytułu naukowego ma charakter szczególny, który wynika ze specyfiki tego rodzaju postępowań, gdyż cechuje je znaczna odrębność w stosunku do postępowań prowadzonych jedynie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko to znajduje umocowanie w regulacji zawartej w art. 29 ust. 1 (u.s.n.), w myśl którego to przepisu w postępowaniu o nadanie stopnia lub tytułu naukowego przepisy k.p.a. mają jedynie odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Powyższe oznacza, że jeżeli omawiana ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 838/08 i z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08 wskazał, że: "Przepisy (u.s.n.) nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji. Jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą więc zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest bowiem tylko do uzyskania recenzji (art. 35 ust. 3 ustawy)".

Natomiast, w postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk sekcji; art. 75 § 1 k.p.a. (jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy) nie ma zastosowania w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego (wyrok NSA z dnia 27 października 2006 r., I OSK 192/06, LEX nr 281415). Charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja, poza oceną legalności zaskarżonej uchwały rady wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 u.s.n., a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06, LEX nr 337127).

Ustawa zawiera więc wyczerpujące regulacje w zakresie trybów kontroli i wzruszania decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Sztuczne uzupełnienie tych regulacji nie znajduje żadnego umocowania w obowiązujących przepisach. Procedura uzyskiwania stopni naukowych obwarowana jest określonymi rygorami ustawy. Nie można tu stosować wprost art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro ustawa zawiera szczegółowe i wyczerpujące tryby wzruszania m.in. decyzji ostatecznych (art.29 ustawy).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.