Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 530/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 9
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Adam Bącal (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia del. WSA Bożena Dziełak, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 346/15 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i październik 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 1200 (słownie: tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie I SA/Łd 346/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 20 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, lipiec i październik 2009 r.

2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w L. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 28 sierpnia 2014 r. w części dotyczącej zobowiązania S. B. za kwiecień, lipiec i październik 2009 r. i zobowiązania za te miesiące określił na nowo w wysokości odpowiednio 270 zł, 9.813 zł i 1.636 zł oraz utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części, określającej stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za maj 2009 r. w wysokości 5.861 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej za prawidłowe uznał ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji, z których wynikało, że Skarżący - pomimo ciążącego na nim obowiązku - nie złożył za ww. okres deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz nie rozliczył tym samym podatku należnego z tytułu transakcji sprzedaży nieruchomości położonej w T. przy ulicy Z. 78/94 (sprzedaż udokumentowana aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z 1 kwietnia 2009 r.) oraz w W., gmina T.:

- działka nr [...] oraz udział w działkach nr [...] i [...] stanowiących drogę dojazdową do działki nr [...] (sprzedaż udokumentowana aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z 11 maja 2009 r.);

- działka nr [...] oraz udział w działkach nr [...] i [...] stanowiących drogę dojazdową do działki nr [...] (sprzedaż udokumentowana aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z 16 listopada 2009 r.);

- działka nr [...] oraz udział w działkach nr [...] i [...] stanowiących drogę dojazdową do działki nr [...] (sprzedaż udokumentowana aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z 19 listopada 2009 r.).

Transakcje te Skarżący zawarł wraz z żoną (J. B.), działając jako podatnik podatku od towarów i usług.

Organ uznał, że ww. transakcje sprzedaży - wbrew argumentacji Skarżącego - nie stanowiły czynności z zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, związanych z wykonywaniem prawa własności, ale zostały dokonane w ramach prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Za trafnością powyższej oceny – zdaniem organu – przemawiała ilość transakcji (w 2009 i 2011 r.) oraz charakter podejmowanych przez Stronę działań związanych z obrotem nieruchomościami (wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w związku z planowaną inwestycją polegającą na budowie piętnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach o nr [...] i [...] usytuowanych w W., wystąpienie z wnioskiem o zatwierdzenie podziału przedmiotowych nieruchomości, a także wybudowanie domów na zlecenie Firmy Budowlano Deweloperskiej M. s.c. J. B.k, S. B., P. B.. Ponadto organ odwoławczy uznał, że wobec wykazania, że nieruchomość przy ul. Z. 78/94 od 1997 r. stanowiła przedmiot wynajmu (oddana była do użytkowania), który był opodatkowany podatkiem VAT, dostawa prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości wraz z prawem własności znajdującego się na niej budynku podlegała zwolnieniu od podatku VAT. Okoliczności te – w opinii Dyrektora Izby Skarbowej – jednoznacznie potwierdzały, iż sporne transakcje zostały dokonane w ramach działalności gospodarczej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.) Organ odwoławczy stwierdził także, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu dostawy udokumentowanej aktem notarialnym nr [...] z dnia 16 listopada 2009 r. przedawniło się odpowiednio z końcem 2013 i 2014 r. tj. z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku z uwagi na wcześniejszą zapłatę za nieruchomość.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

1. W skardze do WSA w Łodzi Strona zarzuciła organom podatkowym naruszenie:

- art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L. z 2006 r. 347/1, dalej: dyrektywa 2006/112/WE), poprzez błędną wykładnię na skutek uznania, że każda transakcja jednorazowa, której przedmiotem jest nieruchomość, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT;

art. 9 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE, poprzez niedokonanie ich łącznej oceny, co miało wpływ na błędne przyznanie statusu podatnika osobie fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, w związku z dokonaną przez nią czynnością zbycia nieruchomości;

art. 2 u.p.t.u. w zakresie, w jakim ustanawia definicje legalne dla potrzeb powołanej ustawy i w zakresie, w jakim wypełnia dyspozycje art. 12 ust. 1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 15 ust. 2 u.p.t.u., który błędnie uznano za zgodny z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE;

art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania Skarżącego, w sytuacji gdy czynność zbycia budynku dokonana została przez spółkę cywilną M., która dla tej czynności występował w charakterze podatnika VAT;

art. 29 ust. 5 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że podstawa opodatkowania przy dostawie zabudowanego gruntu (budynkiem wybudowanym przez innego podatnika, to jest spółkę cywilną M.) stanowi wartość całej transakcji, pomimo że przedmiotem dostawy był jedynie grunt;

zasad wyrażonych w art. 91 ust. 2 i art. 217 Konstytucji RP i niezastosowaniu do przedstawionego stanu faktycznego przepisów art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a dyrektywy 2006/112/WE;

- art. 84 i art. 217 Konstytucji RP oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), poprzez określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług na podstawie nieprawidłowej i rozszerzającej interpretacji przepisów ustawy podatkowej (a nie na podstawie konkretnych jej regulacji);

– przepisów postępowania podatkowego, poprzez wydanie decyzji bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy (art. 187 § 1 i art. 191 O.p.), przyjęcie własnego stanowiska bez uprzedniej analizy obszernej i rzeczowej argumentacji Strony, co stanowi naruszenie zasady praworządności oraz zasady zaufania do organów podatkowych (art. 120 i art. 121 § 1 O.p), nierozważenie przedstawionej przez Stronę argumentacji oraz przeprowadzenie czynności wykładni prawa w sposób dowolny, bez zachowania jakichkolwiek reguł rzetelnego interpretatora (wbrew art. 122 O.p.).

2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

1. WSA w Łodzi nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi.

2. Sąd pierwszej instancji za prawidłowe i co do zasady nie kwestionowane przez Skarżącego uznał okoliczności tej sprawy. Powołując się na ustalenia organów podatkowych Sąd przypomniał, że w marcu 2000 r. małżonkowie B. nabyli dwie działki gruntu we wsi W. o numerach [...] i [...] o łącznej powierzchni 2,16 ha. W czerwcu 2007 r. zawarli z P. B. umowę spółki cywilnej M., celem której miała być realizacja osiedla domków jednorodzinnych wraz z infrastrukturą na części ww. nieruchomości. W sierpniu 2007 r. Wójt Gminy T. ustalił dla inwestora S. B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 15 domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną. We wrześniu 2007 r. spółka cywilna M. zawarła umowę z małżonkami B., na mocy której właściciele gruntu wyrazili zgodę na budowę budynków jednorodzinnych. Decyzją z listopada 2007 r. Wójt Gminy T. podzielił nieruchomość we wsi W. na 19 mniejszych działek. W 2009 r. zawarte zostały trzy akty notarialne dokumentujące sprzedaż przez małżonków B. trzech powstałych z podziału działek gruntu, w tym dwóch zabudowanych domami jednorodzinnymi, wraz z udziałami w innych działkach wydzielonych na drogi dojazdowe.

3. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji ocenił, że organy podatkowe prawidłowo zinterpretowały i zastosowały w tej sprawie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przyjmując, że małżonkowie B., właściciele poszczególnych działek gruntu, sprzedając w 2009 r. zabudowane działki, działali w charakterze podatników VAT, dokonujących odpłatnej dostawy towarów.

4. Sąd podkreślił, że na podstawie art. 15 ust. 2 u.p.t.u. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które dokonują dostawy, czy też świadczą usługi, stają się podatnikami podatku VAT, jeżeli okoliczności towarzyszące wykonywaniu czynności wskazują na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Przez zamiar częstotliwości prowadzenia działalności gospodarczej należy – zdaniem Sądu – rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania w określonym przedziale czasowym czynności składających się na istotę prowadzonej działalności, na przykład dokonywania sprzedaży poszczególnych działek gruntu na podstawie umów cywilnoprawnych, w celach zarobkowych.

5. W ocenie Sądu, prawidłowo ustalone przez organy podatkowe okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że mniejsze działki wydzielone z pierwotnej nieruchomości składającej się z dwóch działek o pow. całkowitej 2,16 ha, jako odrębne rzeczy (przedmioty własności, towary handlowe), powstały w celu ich dalszej odprzedaży po wcześniejszym zabudowaniu, zatem mimo tego, że rozpoczęcie sprzedaży zostało odroczone, wypełniona została formalna definicja rozpoczęcia działalności handlowej. Skarżący, podejmując złożone czynności związane z nabyciem gruntu rolnego, uzyskaniem warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wybudowaniu całego osiedla domów jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w tym drogami dojazdowymi do poszczególnych działek budowlanych, wybudowaniem budynków na niektórych działkach, podzieleniem tego gruntu na działki budowlane i przygotowaniem ich do sprzedaży, planując i organizując następnie sprzedaż tak wytworzonych towarów (nowoutworzonych nieruchomości budowlanych i zabudowanych), przejawił zamiar prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu działkami pod zabudowę i zabudowanymi. Postępowanie Strony składające się z całego ciągu zdarzeń o charakterze inwestycyjnym i handlowym, zaplanowane, zorganizowane i nastawione na osiągnięcie zysku – zdaniem WSA - wyczerpuje cechy działalności gospodarczej określonej zarówno w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., jak i w art. 9 dyrektywy 2006/112/WE.

6. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego, że dostawa budynku na działce zabudowanej nie została dokonana przez niego, ale przez spółkę cywilną M., która w tym zakresie powinna być uznana za podatnika VAT. WSA podkreślił, że właścicielem działki oraz budynku będącego częścią składową działki byli małżonkowie B.. Sam budynek nie mógł być zatem traktowany jako oddzielny towar. Spółce cywilnej M. mogły jedynie przysługiwać wobec małżonków B. roszczenia o rozliczenie nakładów w postaci wzniesionego budynku, ale to nie wpływa na konkluzję, że to małżonkowie B., jako właściciele gruntu i trwale z nim związanego budynku, byli dostawcami zabudowanej nieruchomości. Sąd wskazał, że z treści aktu zbycia nieruchomości wynika, że małżonkowie B. przenieśli na nabywców prawo własności zabudowanej działki gruntu (czyli gruntu i budynku). Sposób ustalenia ceny nabycia poprzez oddzielne określenie wartości samej działki oraz wartości nakładów w postaci budynku, jak też sposób ustalenia płatności - częściowo na rzecz małżonków B. i częściowo na rzecz P. B. - też tej konkluzji nie zmienia. Wobec tego za trafne Sąd uznał zastosowanie w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy przepisu art. 29 ust. 5 u.p.t.u., z którego jasno wynika, że w przypadku dostawy budynków trwale z gruntem związanych z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając WSA w Łodzi w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie do sprzedaży działek rolnych przez Skarżącego i uznanie, że sprzedaż nieruchomości stanowiących majątek osobisty stanowi działalność gospodarczą, a Skarżący dokonując tej transakcji działał w charakterze podatnika.

Skarżący wniósł przy tym o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA celem ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie tego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy. Ponadto Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

4.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2017 r., I FSK 531/16, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA.

5.1. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów podważających dokonane w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, a zatem ustalenia te, będące podstawą zastosowania w tej sprawie przepisów prawa materialnego, należy uznać za w pełni prawidłowe.

5.2. Ustalenia te poczynione przez organy podatkowe i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie wskazują natomiast, że sporne w tej sprawie transakcje sprzedaży nieruchomości zabudowanych, dokonane zostały przez Skarżącego na przestrzeni lat 2009-2011. Transakcje te, mające za przedmiot sprzedaż działek uzyskanych po podziale nabytego przez Skarżącego i jego małżonkę w 2000 r. gruntu rolnego, składającego się pierwotnie z 2 działek o powierzchni całkowitej 2,16 ha, poprzedzone były aktywnymi działaniami Skarżącego polegającymi na:

- uzyskaniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na wybudowaniu całego osiedla domków jednorodzinnych (15 budynków mieszkalnych) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w tym drogami dojazdowymi do poszczególnych działek budowlanych,

- podziale gruntu na 19 działek, przy czym z gruntu wydzielono 3 działki pod budowę drogi wewnętrznej w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla pozostałych działek,

- wybudowaniu budynków (lub rozpoczęciu ich budowy) na niektórych działkach.

5.3. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne za nietrafny należy uznać sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie do sprzedaży działki rolnej przez Skarżącego i uznanie, że sprzedaż nieruchomości stanowiących majątek osobisty stanowi działalność gospodarczą, a Skarżący dokonując tych transakcji działał w charakterze podatnika. Wbrew bowiem argumentacji Skarżącego za prawidłowe trzeba uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji sprowadzające się do stwierdzenia, że postępowanie Skarżącego obejmujące cały ciąg zdarzeń o charakterze inwestycyjnym i handlowym, zaplanowane, zorganizowane i nastawione na osiągnięcie zysku, wyczerpuje cechy działalności gospodarczej określone w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i art. 9 dyrektywy 2006/112/WE.

5.4. Za trafnością powyższego stanowiska przemawiają tezy sformułowane w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). W wyroku tym TSUE przyjął, że nie mogą być uznawane za dokonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE. Taka aktywność świadczy bowiem o prowadzeniu przez dany podmiot działalności gospodarczej w tym zakresie. Trybunał jako przykład takich działań podał uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stwierdzając przy tym, że stanowią one o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. W ocenie Trybunału, fakt prowadzenia takiej działalności uzasadnia uznanie podmiotu za podatnika VAT. Nie mają tu jednak znaczenia zamiar, czy motywy, jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając działalność gospodarczą, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają bowiem obiektywne, a nie subiektywne, przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe, od tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając grunty działa w charakterze podatnika nie ma więc znaczenia, w jakich celach grunt ten został nabyty - w tym zakresie po wydaniu omawianego wyroku TSUE stracił na znaczeniu odmienny pogląd w tej mierze zaprezentowany w wyroku składu siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07.

5.5. W świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że podjęte przez Skarżącego i jego małżonkę czynności administracyjnoprawne, cywilnoprawne i faktyczne, należy uznać za dokonane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie obrotu nieruchomościami, nawet przy uwzględnieniu, że budynki na będących własnością Skarżącego i jego małżonki działkach zostały wzniesione przez inne podmioty (w niniejszej sprawie - spółkę cywilną M.) i na ich koszt, gdyż niewątpliwie spowodowało to wzrost wartości przedmiotowych nieruchomości i miało wpływ na ostateczną cenę ich zbycia.

5.6. W tej sytuacji bez znaczenia również dla uznania Skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu spornej transakcji sprzedaży jest argumentacja tegoż Skarżącego, iż nieruchomość gruntowa, z której wydzielona została działka, będąca przedmiotem tej transakcji, została nabyta przez Skarżącego i jego małżonkę wyłącznie w celu prowadzenia działalności rolnej, a także twierdzenia o planach przeznaczenia środków pieniężnych ze sprzedaży na potrzeby własne Skarżącego i jego małżonki. Nie można się bowiem zgodzić z autorem skargi kasacyjnej - mając na uwadze tezy ww. wyroku TSUE - że kwestie te, tzn. brak w momencie nabycia i w ciągu kolejnych lat po nim zamiaru odsprzedaży przedmiotowej nieruchomości gruntowej, a także motywy, jakie przyświecały Skarżącemu w chwili podjęcia decyzji o sprzedaży, tj. zaspokojenie potrzeb finansowych jego i jego rodziny, przesądzają o konieczności zakwalifikowania dokonywanych przez Skarżącego czynności do tych, mieszczących się w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przeczy takiemu stanowisku przede wszystkim zasięg podejmowanych przez Skarżącego działań, na co wskazuje chociażby uzyskana na wniosek Skarżącego jako inwestora decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na wybudowaniu aż 15 domów jednorodzinnych. Podobnie okoliczność, że Skarżący i jego żona zawarli z P. B. umowę spółki cywilnej "M.", która - jak wynika ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie - powołana została w celu realizacji ww. inwestycji.

Powyższe - wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej - wskazuje jednoznacznie, że aktywność Skarżącego w ramach podejmowanych działań zmierzających do uatrakcyjnienia przedmiotu sprzedaży, tj. uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, czy wybudowanie bądź też umożliwienie innemu podmiotowi wybudowania na danej działce budynku mieszkalnego, nie pozwala na przyjęcie, iż czynności te mieszczą się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym.

5.7. Za bezzasadną należy przy tym uznać argumentację skargi kasacyjnej sprowadzającą się do uznania, że na gruncie przepisu art. 7 ust. 1 u.p.t.u. brak było podstaw do uznania Skarżącego za podatnika podatku VAT w zakresie sprzedaży budynku mieszkalnego wybudowanego przez spółkę cywilną "M.".

W tym miejscu podkreślenia raz jeszcze wymaga, że wobec niesformułowania w skardze kasacyjnej stosownych zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie zakwestionowano skutecznie poczynionych w tej sprawie ustaleń faktycznych, z których – jak już wcześniej wspomniano – wynika, iż Skarżący dokonał sprzedaży nieruchomości zabudowanej, a zatem – w świetle art. 7 ust. 1 u.p.t.u. - odpłatnej dostawy towaru w postaci takiej właśnie nieruchomości, której częścią składową był budynek, niezależnie od tego, przez kogo został wzniesiony. W zakresie tej czynności Skarżący został uznany za podatnika VAT na podstawie art. 15 ust. 2 omawianej ustawy.

Zupełnie inną kwestią jest natomiast prawidłowość określenia w odniesieniu do przedmiotowej transakcji wysokości podstawy opodatkowania, jednakże w skardze kasacyjnej również w tym zakresie nie sformułowano prawidłowych zarzutów naruszenia prawa materialnego, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny – wobec związania na podstawie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) granicami skargi kasacyjnej – nie jest władny dokonać kontroli zaskarżonego wyroku odnośnie tego zagadnienia.

5.8. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że złożona w tej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw – wobec treści art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.