Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 615/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 97 par. 1 pkt 4, par. 2, art. 101 par. 3, art. 134, art. 144
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2014 r. sprawy ze skargi D. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa, działając przez Kierownika Działu ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej, wydanym na podstawie art. 97 § 2 w związku z art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.". - postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] - podjął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przez D. F. ustalonych decyzją nr [...] z dnia 28.10.2011 r. za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2006 r. oraz nr [...] z dnia 28.10.2011 r. za okres od 1.09.2006 r. do 31.08.2007 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu 24.06.2008 r. do Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej wpłynęły wnioski D. F. o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na okres zasiłkowy 2005/2006 i 2006/2007 w związku z ustaleniem, że w ww. sprawach mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od 1.05.2004 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Marszałek Województwa wydał decyzje, którymi ustalił D. F. prawo do świadczeń rodzinnych, tj.:

- nr [...] z dnia [...] 2009 r., którą odmówił prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2005/2006, trwający od 1.09.2005 r. do 31.08.2006 r. - ww. decyzja została zmieniona decyzją nr [...] z dnia 26.11.2010 r.;

- nr [...] z dnia [...] 2009 r., którą odmówił prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2006/2007, trwający od 1.09.2006 r. do 31.08.2007 r. - ww. decyzja została zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...] 2010 r.

W związku z tym, że Prezydent poinformował, że D. F. pobrała zasiłek rodzinny od 1.09.2005 r. do 31.08.2006 r. oraz od 1.09.2006 r. do 31.08.2007 r., ustalono, że świadczenia za ten okres są świadczeniami nienależnie pobranymi.

W tej sytuacji Marszałek Województwa pismem z dnia 27.09.2011 r. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości i zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych.

Następnie w dniu [...] 2011 r. decyzjami nr [...] oraz nr [...] Marszałek Województwa ustalił wysokość nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2007 r. Od ww. decyzji strona złożyła odwołanie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Marszałka Województwa z dnia [...] 2011 r., nr [...] oraz nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpatrzeniu sprawy ze skarg D. F., wyrokiem z dnia 21.11.2012 r. sygn. III SA/Kr 431/12 decyzje Marszałka Województwa z dnia [...] 2011 r. nr [...] z dnia oraz nr [...] - uchylił w części dotyczącej pkt 2, tj. w zakresie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ustalonych ww. decyzjami.

Z uwagi na powyższe w dniu 30.08.2013 r. Marszałek Województwa wszczął postępowanie w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2007 r.

W dniu 5.08.2013 r. do Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej wpłynęło pismo D. F., które zawierało wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosków o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami z dnia 17.08.2005 r., za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2006 r., oraz z dnia 4.08.2006 r. za okres od 1.09.2006 r. do 31.08.2007 r., który został potraktowany jako wniosek o wszczęcie postępowania o ponowne rozpatrzenie wniosków o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami z dnia 17.08.2005 r. oraz z dnia 4.08.2006 r.

W tej sytuacji postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2013 r. Marszałek Województwa odmówił wznowienia na żądanie strony postępowania w sprawach z wniosków o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego z dnia 17.08.2005 r. za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2006 r. oraz z dnia 4.08.2006 r. za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2007 r. Na ww. postanowienie strona złożyła zażalenie.

Z uwagi na powyższe dalsze prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przez D. F. za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2007 r., uzależnione było od wydania rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w związku z rozpatrzeniem zażalenia.

W związku z powyższym Marszałek Województwa w dniu 18.09.2013 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przez D. F. za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2007 r.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa nr [...] z dnia [...] 2013 r.

Zgodnie z art. 97 § 2 K.p.a., gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenia postępowania, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu.

D. F. wniosła na powyższe postanowienie Marszałka Województwa z dnia [...] 2013 r. nr [...] - zażalenie zatytułowane "odwołanie" od "decyzji" w przedmiocie podjęcia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia nienależnych świadczeń rodzinnych przyznanych decyzjami [...] oraz [...]. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, względnie o zmianę i zawieszenie postępowania celem jego umorzenia.

W uzasadnieniu zażalenia podała, że postanowienie jest przedwczesne, albowiem wskazywane postępowania nie zakończyły się ostatecznymi decyzjami instancji sądowych, co narusza art. 97 § pkt 4 K.p.a. gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Skoro wg § 2 tego przepisu nie ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, to organ administracji publicznej nie mógł podjąć postępowania z urzędu.

Zgodnie z wyrokiem WSA w Kielcach z 2.06.2011 r. II SA/Ke 282/11 zagadnienie wstępne to zagadnienie materialnoprawne, dotyczące kwestii prawnych, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wprost wynika konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Skarżąca podniosła, że w tej sprawie zagadnienia takie istnieją i nie zostały jeszcze rozstrzygnięte. Z tych przyczyn wniosła o uwzględnienie zażalenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 101 § 3 oraz art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zaskarżonym postanowieniem organ I instancji orzekł o podjęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przez D. F., ustalonych decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. za okres od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. za okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. Organ I instancji pouczył stronę o możliwości wniesienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy zażalenie wniesione przez D. F. jest dopuszczalne. Stwierdzenie dopuszczalności zażalenia jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że istnieją okoliczności powodujące niemożność rozpoznania złożonego zażalenia.

W myśl art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Powyższy przepis, na podstawie art. 144 K.p.a., ma zastosowanie również do zażaleń. Niedopuszczalność odwołania czy zażalenia może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia, istnienia przedmiotu zaskarżenia, który nie spełnia jednak określonych wymogów (np. decyzji/postanowienia nie doręczono lub nie ogłoszono), czynność organu nie jest decyzją administracyjną (a jest np. czynnością materialno-techniczną) oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji/postanowienia w toku instancji.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 18 września 2013 r. organ I instancji, tj. Marszałek Województwa, postanowieniem nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ustalonych decyzją nr [...] z dnia 28 października 2011 r. za okres od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. za okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. - do czasu zakończenia postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku ze złożeniem zażalenia przez skarżącą na postanowienie nr [...] z dnia [...] 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Marszałka Województwa. W konsekwencji odpadła przyczyna zawieszenia postępowania. Dlatego też należało podjąć zawieszone postępowanie, co organ I instancji zrobił wydając na podstawie art. 97 § 2 K.p.a. postanowienie z dnia [...] 2013 r. r., nr [...].

Powyższe postanowienie jest niezaskarżalne. Zgodnie z nowym (obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r.) brzmieniem art. 101 § 3 K.p.a., zażalenie służy stronie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Tak więc postanowienie podejmujące zawieszone postępowanie jest niezaskarżalne.

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że nie było możliwości zaskarżenia postanowienia organu I instancji z dnia [...] 2013 r., nr [...], bowiem błędne pouczenie co do prawa wniesienia odwołania czy zażalenia nie może ani przyznawać uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania administracyjnego, ani też usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżania. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2118/11, LEX nr 1109197).

Mając powyższe na uwadze, należało - zgodnie z art. 134 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. - stwierdzić niedopuszczalność zażalenia.

D. F. wniosła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, względnie o zmianę oraz stwierdzenie nieważności.

W uzasadnieniu wniosków skargi podała, że jest ono niezgodne z prawem, albowiem dotyczy sprawy wszczętej przed zmianą art. 101 § 3 K.p.a., co sprawia, że winno ono być rozpoznawane wedle starej wersji przepisu. Ponadto skarżone orzeczenie organu I instancji z dnia [...] 2013 r. było przedwczesne, albowiem wskazywane w skarżonej decyzji postępowania nie zakończyły się ostatecznymi decyzjami instancji sądowych, co narusza art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nadal zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Skoro wg § 2 tego przepisu nie ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, to organ administracji publicznej nie mógł podjąć postępowania z urzędu, co potwierdza wyrok WSA w Kielcach z 2.06. 2011 r. II SA/Ke 282/11.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że art. 101 § 3 K.p.a. nie może mieć zastosowania w sprawie, Kolegium wskazało, że ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., nr 6, poz. 18), która znowelizowała powołany przepis nie zawierała przepisów przejściowych. W takim przypadku należało przyjąć zasadę bezpośredniego stosowania prawa nowego i zastosować stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (tak m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 2239/11).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Skarga jest niezasadna.

Stwierdzenie dopuszczalności zażalenia jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W sprawie poddanej kontroli Sądu w wyniku przeprowadzonych czynności prawidłowo ustalono, iż istnieją okoliczności powodujące niemożność rozpoznania złożonego przez skarżącą zażalenia od postanowienia Marszałka Województwa z dnia [...] 2013 r. nr [...] o podjęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przez D. F. ustalonych decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2006 r. oraz nr [...] z dnia [...] 2011 r. za okres od 1.09.2006 r. do 31.08.2007 r.,

W myśl art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Powyższy przepis, na podstawie art. 144 K.p.a., ma zastosowanie również do zażaleń.

Niedopuszczalność odwołania czy zażalenia może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia, istnienia przedmiotu zaskarżenia, który nie spełnia jednak określonych wymogów (np. decyzji/postanowienia nie doręczono lub nie ogłoszono), czynność organu nie jest decyzją administracyjną (a jest np. czynnością materialno-techniczną) oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji/postanowienia w toku instancji.

W sprawie dniu 30.08.2013 r. Marszałek Województwa wszczął postępowanie w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych przez skarżącą świadczeń rodzinnych za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2007 r.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] 2013 r. organ I instancji, tj. Marszałek Województwa, postanowieniem nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku D. F. w sprawie ustalenia zasad zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ustalonych decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. za okres od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] 2011 r. za okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. do czasu zakończenia postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku ze złożeniem zażalenia przez D. F. na postanowienie nr [...] z dnia [...] 2013 r.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2013 r. Marszałek Województwa odmówił wznowienia na żądanie strony postępowania w sprawach z wniosków o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego z dnia 17.08.2005 r. za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2006 r. oraz z dnia 4.08.2006 r. za okres od 1.09.2005 r. do 31.08.2007 r. Na ww. postanowienie strona złożyła zażalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] 2013 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Marszałka Województwa nr [...] z dnia [...] 2013 r.

W konsekwencji zdaniem organu, odpadła przyczyna zawieszenia postępowania, dlatego też należało podjąć zawieszone postępowanie, co organ I instancji uczynił wydając, na podstawie art. 97 § 2 K.p.a., postanowienie z dnia [...] 2013 r., nr [...].

Zasadnie zdaniem Sądu, Kolegium uznało, że powyższe postanowienie jest niezaskarżalne. Zgodnie z nowym (obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r.) brzmieniem art. 101 § 3 K.p.a., zażalenie służy stronie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Tak więc zaskarżalnym jest jedynie postanowienie odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania, a postanowienie podejmujące zawieszone postępowanie jest niezaskarżalne.

W świetle powyższego zasadnie organ odwoławczy uznał, że nie było możliwości zaskarżenia postanowienia Marszałka Województwa z dnia [...] 2013 r., nr [...], bowiem błędne pouczenie co do prawa wniesienia odwołania czy zażalenia nie może ani przyznawać uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania administracyjnego, ani też usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżania. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować.

Mając powyższe na uwadze, należało - zgodnie z art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. - stwierdzić niedopuszczalność zażalenia, co uczynił organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu z dnia 10 lutego 2014 r. nr [...].

Nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut skargi, że art. 101 § 3 K.p.a. nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Należy mieć na uwadze, że ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18), która znowelizowała powołany przepis nie zawierała przepisów przejściowych. W takim przypadku należało przyjąć zasadę bezpośredniego stosowania prawa nowego i zastosować stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organ odwoławczy.

Należy zwrócić uwagę, że przepis art. 101 § 3 K.p.a. do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Wobec takiego brzmienia przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, tj. 1/ postanowienie o zawieszeniu postępowania, 2/ postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, 3/ postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, 4/ postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zmiana Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która - zgodnie z art. 4 tej ustawy - weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. (a więc obowiązująca już w dacie wydania postanowienia organu I instancji) zmieniła treść art. 101 § 3 K.p.a. Przepis ten obecnie stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.

W kontrolowanej sprawie zaszedł przypadek przedmiotowej niedopuszczalności środka zaskarżenia, z racji tego, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Taka zaś sytuacja obligowała organ do wydania w oparciu o art. 134 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. postanowienia o niedopuszczalności zażalenia.

W konsekwencji Sąd nie badał trafności zarzutów skarżącej, że skarżone orzeczenie organu I instancji z dnia [...] 2013 r. było przedwczesne, albowiem wskazywane w skarżonej decyzji postępowania nie zakończyły się ostatecznymi decyzjami instancji sądowych, co narusza art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.