Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SO/Ke 9/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 4, art. 65 par. 3, art. 194 par. 3, art. 178, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2001 nr 130 poz 1450
law: Ustawa z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym.
article: art. 36 pkt 3 i 5
journal: Dz.U. 2005 nr 64 poz 565
law: Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
article: art. 60, art. 78 par 1-2
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 57 par. 5 pkt 1, art. 63 par. 1, art. 63 par. 3a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 13
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 125 par. 2, art. 126 par. 5
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P.B. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie z wniosku P.B. sygn. akt II SO/Rz 17/10 o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w S. grzywny w związku z nieprzekazaniem skargi na bezczynność tego organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić zażalenie P.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 grudnia 2012 r.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w sprawie o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt II SO/Rz 17/10 z wniosku P.B. o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w S. grzywny w związku z nieprzekazaniem skargi na bezczynność tego organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, odrzucił zażalenie P.B. na postanowienie z dnia 1 października 2012 r., z uwagi na niepodpisanie zażalenia.

W ustawowym terminie P.B. wniósł pocztą elektroniczną zażalenie na postanowienie z dnia 31 grudnia 2012 r., opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym i odtworzonym mechanicznie wzorem podpisu. W uzasadnieniu zakwestionował stanowisko Sądu, iż jedynie własnoręczny podpis spełnia wymóg podpisania skargi w rozumieniu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2013 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał P.B. do usunięcia braków formalnych złożonego zażalenia poprzez jego własnoręczne podpisanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 4 lutego 2013 r. W wyznaczonym przez Sąd terminie P.B. nie podpisał zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei w myśl art. 178 ustawy p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Wśród wymogów formalnych, jakie dla pism stron, a zatem również dla zażalenia, przewiduje ustawa p.p.s.a., znajduje się m. in. umieszczenie podpisu osoby, która to pismo wnosi (art. 194 § 3 w zw. art. 46 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a.). Z żadnego przepisu dotyczącego postępowania przed sądami administracyjnymi nie wynika obowiązek realizacji przez sądy administracyjne zadań publicznych związanych z prowadzeniem tych postępowań przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego i przekazywania w tej formie informacji do i od stron prowadzonych postępowań. Obowiązku takiego nie sposób także wywieść z art. 65 § 3 ustawy p.p.s.a. Przepis ten nie nakłada bowiem obowiązku doręczania pism za pośrednictwem poczty elektronicznej, a jedynie daje taką możliwość, a ponadto dotyczy doręczania pism przez sąd, a nie sądowi, co jednoznacznie wynika z treści § 1 tego artykułu, a także z treści całego rozdziału 4, dział III ustawy p.p.s.a.

Wniesione przez P.B. zażalenie na postanowienie z dnia 31 grudnia 2012 r. nie było własnoręcznie podpisane, a w związku z tym konieczne stało się wezwanie strony do jego podpisania pod rygorem odrzucenia. Wezwanie to nie zostało wykonane i tym samym nie został uzupełniony brak formalny w postaci podpisania zażalenia.

Należy bowiem wyjaśnić, że ustawa p.p.s.a. jest aktem prawnym zawierającym przepisy lex specialis wobec ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. nr 130, poz. 1450 ze. zm.) w odniesieniu do skuteczności wniesienia pisma zaopatrzonego w podpis elektroniczny. W myśl art. 5 ust. 1 zd. 1 ww. ustawy bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. Dane w postaci elektronicznej opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym są równoważne pod względem skutków prawnych dokumentom opatrzonym podpisami własnoręcznymi, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej (art. 5 ust. 2 ustawy). Przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym nie można jednak uznać za regulację generalnie zrównującą podpis elektroniczny z podpisem własnoręcznym w ramach wszelkich postępowań przed organami administracji publicznej i sądami. W rozdziale IX cytowanej ustawy znajdują się bowiem przepisy zmieniające m.in. przepisy Kodeksu cywilnego (art. 60, art. 78 § 1 i § 2 k.c.), dopuszczające możliwość wyrażenia woli osoby w stosunkach cywilnoprawnych przez ujawnienie jej w postaci elektronicznej. Ponadto ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. nr 64, poz. 565 ze zm.) w art. 36 pkt 3 i pkt 5 dokonano zmiany przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 1, dopuszczając możliwość wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego. Jednocześnie art. 63 § 3a k.p.a. precyzuje, że podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Posługiwanie się dokumentem elektronicznym dopuszcza również Ordynacja podatkowa (art. 3 pkt 13), jak również Kodeks postępowania cywilnego (art. 125 § 2). Przepis art. 126 § 5 k.p.c. stanowi wprost, że pismo procesowe wniesione drogą elektroniczną powinno być opatrzone podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym.

W świetle powyższego należy podzielić ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, w myśl którego wszędzie tam gdzie ustawodawca przewidział możliwość posługiwania się przed organem administracji publicznej i sądami podpisem elektronicznym, wprowadził regulacje zezwalające na posługiwanie się takim rodzajem podpisu. W ustawie p.p.s.a. brak jest podobnych unormowań, a pojęcie podpisu elektronicznego w ogóle nie występuje. Dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest zatem późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2011r., sygn. akt I OSK 380/11; z dnia 3 sierpnia 2010r., sygn. akt I OZ 460/10; z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 455/10; z dnia 18 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 453/10; z dnia 19 maja 2010r., sygn. akt I OZ 339/10).

Reasumując stwierdzić należy, iż ustawa p.p.s.a. reguluje odrębnie (zarówno od ustawy o podpisie elektronicznym jak i ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne) zasady opatrywania podpisami dokumentów kierowanych do sądów administracyjnych. Z samego zaś faktu obowiązywania ustawy o podpisie elektronicznym nie można wywodzić, iż sposób podpisywania pism podpisem elektronicznym jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalny. Oznacza to w konsekwencji, że pisma strony dla swojej skuteczności muszą być podpisane własnoręcznie.

Mając zatem na uwadze, że P.B., pomimo skierowanego przez Sąd stosownego wezwania, nie podpisał własnoręcznie zażalenia, stwierdzić należy, iż uniemożliwia to nadanie biegu wniesionemu przezeń zażaleniu.

Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.