Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 966/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 70
journal: Dz.U. 2007 nr 226 poz 1676
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech del. WSA Maria Werpachowska Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1931/11 w sprawie ze skargi J.A. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 czerwca 2011 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za październik 2010 r. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1931/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.A. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 czerwca 2011 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za październik 2010 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu decyzją nr [..] z dnia 28 lutego 2011 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz 72 ust. 2 (omyłkowo powołano art. 104 ust. 1) ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), odmówił mjr J.A. przyznania uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za miesiąc październik 2010 r.

W uzasadnieniu podał, że mjr J.A. do dnia 1 lipca 2010 r. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [..]. Z dniem 1 lipca 2010 r., na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175), Wojskowy Sąd Garnizonowy w [..] został zniesiony, a z dniem 31 sierpnia 2010 r. nastąpiło jego całkowite rozformowanie. Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 9 czerwca 2010 r. przeniosła sędziego w stan spoczynku z dniem 2 lipca 2010 r.

Jednocześnie organ stwierdził, że J.A. wypowiedziano stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej (wypowiedzenie stosunku służbowego doręczono skarżącemu w dniu 14 lutego 2011 r.) i do chwili zwolnienia z tej służby, na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [..] z dnia 27 stycznia 2011 r., został on przeniesiony do dyspozycji prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu.

Ponadto organ wskazał, że za okres od lipca do września 2010 r. J.A. otrzymał należne mu uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, natomiast od października 2010 r. otrzymuje uposażenie jako sędzia w stanie spoczynku, a wysokość tego uposażenia ustalił Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu decyzją z dnia 1 września 2010 r. Uposażenie to wypłaca Wojskowe Biuro Emerytalne w Zielonej Górze.

Organ stwierdził, że stosownie do treści art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy z tytułu pełnienia służby wojskowej otrzymuje tylko jedno uposażenie, które w myśl ust. 1 składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Uposażenie żołnierzy zawodowych będących sędziami sądów wojskowych składa się z uposażenia zasadniczego (art. 78 ust. 1 tej ustawy), dodatku za długoletnią służbę wojskową (art. 80 ust. 1 pkt 3) oraz dodatku wyrównawczego w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem przysługującym sędziemu jako oficerowi, a wynagrodzeniem przysługującym sędziemu sądu powszechnego zajmującego równorzędne stanowisko (art. 80 ust. 2).

Na podstawie art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 2007 r. o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), żołnierz będący sędzią sądu wojskowego, przeniesiony w stan spoczynku w związku ze zmianą ustroju sądów lub zmianą granic okręgów sądowych, otrzymuje do czasu osiągnięcia 65 lat uposażenie (a zatem jedno świadczenie) w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku, tj. jako żołnierz zawodowy, oraz dodatek wyrównawczy.

Organ podniósł, że Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu decyzją z dnia 1 września 2010 r. ustalił J.A. wysokość uposażenia jako sędziemu w stanie spoczynku w należnej, zgodnej z ww. przepisami wysokości, tj. w wysokości wynagrodzenia pobieranego przez ww. na ostatnio zajmowanym stanowisku, a zatem z uwzględnieniem uposażenia przysługującego mu jako żołnierzowi pełniącemu czynną służbę wojskową.

W odwołaniu od powyższej decyzji J.A. zarzucił Prezesowi Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu bezzasadne wstrzymanie uposażenia żołnierza zawodowego za październik 2010 r. Zdaniem skarżącego, kierunek rozstrzygnięcia sprawy jest wynikiem błędnej interpretacji przepisów dotyczących wynagrodzenia żołnierza w służbie czynnej, w sytuacji gdy żołnierz ten jest jednocześnie sędzią w stanie spoczynku. Skarżący podkreślił, że podstawy prawne obu tych wynagrodzeń stanowią odrębne instytucje, a ustawa nie przewiduje wstrzymania wypłaty uposażenia żołnierza zawodowego z powodu otrzymywania wynagrodzenia z innego tytułu. Tym samym nie istnieją podstawy prawne do wstrzymania wypłaty uposażenia żołnierza zawodowego.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [..] z dnia 29 czerwca 2011 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, iż w trakcie czynnego sprawowania urzędu sędziego J.A. pozostawał w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, co oznacza, że oprócz praw i obowiązków wynikających ze sprawowania urzędu sędziego, przysługiwały mu również uprawnienia i obowiązki przysługujące żołnierzom zawodowym. Ponadto przeniesienie w stan spoczynku nie spowodowało automatycznego – z mocy prawa – rozwiązania stosunku służbowego. Zatem w stosunku do J.A. mają zastosowanie przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, odnoszące się do sędziów w stanie spoczynku oraz ogół regulacji dotyczących żołnierzy zawodowych, w tym przepisy pragmatyki wojskowej.

Organ podniósł również, że zgodnie z przepisem art. 70 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych – w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oznacza to, że powołana ustawa ma pierwszeństwo względem ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stosownie do przepisu art. 70 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych. Natomiast, zgodnie z art. 72 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Uposażenie zasadnicze jest uzależnione od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe (art. 78 ust. 1 ustawy). W skład uposażenia wchodzą także dodatki wymienione w art. 80 ust. 1 ustawy, a w odniesieniu do żołnierzy zawodowych sędziów sądów wojskowych – również dodatek wyrównawczy (art. 80 ust. 2 ustawy).

Zdaniem Ministra Obrony Narodowej, powyższe reguły ustalania uposażenia należy stosować także w stosunku do żołnierzy zawodowych – sędziów sądów wojskowych, z uwzględnieniem jednak regulacji wynikających z ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych. Zatem, zgodnie z art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych w zw. z art. 91 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, żołnierz zawodowy nabywa prawo do uposażenia od dnia zajmowania stanowiska sędziego. To więc przepisy pragmatyki sędziowskiej określają zasady przysługiwania uposażenia sędziom sądów wojskowych będących żołnierzami zawodowymi, natomiast przepisy pragmatyki wojskowej określają wysokość poszczególnych składników tego uposażenia oraz tryb ich ustalania i przyznawania. Oznacza to, że uprawnienia sędziego sądu wojskowego będącego żołnierzem zawodowym do uposażenia, nie można wiązać tylko z pełnieniem przez niego zawodowej służby wojskowej, lecz przede wszystkim z posiadanym przez niego statusem sędziego. Prawo do uposażenia przewidzianego w art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych posiada więc sędzia sądu wojskowego, który czynnie sprawuje urząd.

Organ podkreślił dalej, że sędzia sądu wojskowego przeniesiony w stan spoczynku otrzymuje na podstawie art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych w zw. z art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, uposażenie spoczynkowe, którego zasady otrzymywania i wysokość określają przepisy pierwszej z powołanych wyżej ustaw. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie reguluje więc uprawnień sędziego sądu wojskowego do otrzymywania uposażenia tak w stanie czynnym, jak i w stanie spoczynku.

W ocenie organu, gdyby uznać, że uposażenie sędziów sądów wojskowych regulują odrębnie zarówno ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i ustawa – Prawo o ustroju sądów wojskowych, to należałoby dojść do wniosku, że sędziom sądów wojskowych (tak "czynnym", jak i w stanie spoczynku), przysługują dwa uposażenia – jedno z tytułu pełnienia służby wojskowej, a drugie z tytułu sprawowania urzędu sędziego.

Ponadto organ wskazał, że nawet, gdyby rozpatrywać niniejszą sprawę wyłącznie w oparciu o regulacje zawarte w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to należałoby uznać, iż oficer utracił prawo do uposażenia w niej przewidzianego z dniem przeniesienia w stan spoczynku. Uposażenie, o którym mowa w art. 72 ust. 1 i 2 ustawy przysługuje bowiem – zgodnie z orzecznictwem sądowym – z tytułu pełnienia służby wojskowej, przez co rozumie się wykonywanie zadań służbowych.

Zdaniem organu, potwierdzeniem takiego stanowiska jest przepis art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie zasadnicze, które przysługuje przez okres zajmowania stanowiska służbowego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.A. zarzucił jej:

1. rażące naruszenie przepisów prawa mającego wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 70 § 2, 3, 4, art. 72 ust. 2 oraz art. 78 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 100 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, a także art. 36a § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych poprzez pozostawanie ww. decyzji w oczywistej sprzeczności z powyższymi przepisami prawa,

2. naruszenie naczelnej zasady k.p.a. określonej w art. 139 k.p.a. – poprzez orzeczenie na niekorzyść strony i pogorszenie jej statusu przez organ II instancji,

3. naruszenie zasad wyrażonych w art. 7 i 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez bezzasadne obciążenie obywatela nieudolnością organów władzy sądowej przy wprowadzaniu przepisów zmieniających strukturę sądownictwa wojskowego poprzez likwidacje WSG w [..] i niewypowiedzenie w odpowiednim terminie stosunku służbowego żołnierza zawodowego.

W odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), sędziowie sądów wojskowych, to żołnierze zawodowi pełniący zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów w sądach wojskowych i w Departamencie Sądów Wojskowych Ministra Sprawiedliwości.

Zasadą jest, że żołnierz zawodowy, w myśl art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 29 ust. 1, natomiast wyjątkowo może ją pełnić w rezerwie kadrowej (art. 19 ust. 1 pkt 2) lub w dyspozycji (art. 19 ust. 1 pkt 3).

Przepisy powyższe mają zastosowanie do sędziów sądów wojskowych stosownie do treści art. 70 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (t. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Natomiast, zgodnie z art. 70 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Kwestie uposażeniowe żołnierzy zawodowych uregulowane zostały w Rozdziale 5 "Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych" ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Stosownie do przepisu art. 72 ust. 1 tej ustawy, uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, zaś w myśl ust. 2 tego przepisu, z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego jest uzależnione od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe, jak wynika z art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ponadto w skład uposażenia wchodzą dodatki wymienione w art. 80 ust. 1 tej ustawy (specjalny, służbowy, za długoletnią służbę wojskową oraz motywacyjny), jak również określony w art. 80 ust. 2 ww. ustawy dodatek wyrównawczy, przysługujący jedynie żołnierzom będącym sędziami sądów wojskowych.

Zdaniem Sądu I instancji, wskazane regulacje dotyczące ustalania wysokości uposażenia należy zatem stosować również do żołnierzy zawodowych – sędziów sądów wojskowych, jednakże z uwzględnieniem przepisów ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych. Uprawnienie sędziego sądu wojskowego do uposażenia znajduje oparcie w przepisie art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych w związku z art. 91 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisami prawo do uposażenia żołnierz zawodowy – sędzia wojskowy, nabywa od dnia zajmowania stanowiska sędziego.

Sąd I instancji podkreślił, że uprawnienia sędziego sądu wojskowego, który jest jednocześnie żołnierzem zawodowym, do uposażenia, wynikają w pierwszej kolejności ze statusu sędziego, w drugiej zaś z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wskazują również na specyfikę stosunku służbowego, w którym pozostaje sędzia sądu wojskowego, różniącego się od stosunku służbowego żołnierza zawodowego niebędącego sędzią. Stąd też nie można, jak to czyni skarżący, dokonywać wykładni przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych regulujących kwestie uposażeniowe, każdego z osobna i wyłącznie literalnie, lecz widzieć je w pewnym systemie, z uwzględnieniem specyfiki takiego stosunku służbowego.

Ponadto Sąd zauważył, że zarówno tryb przyznania skarżącemu uposażenia oraz jego wysokość w czasie pełnienia przez niego służby wojskowej na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [..], nie były przez niego kwestionowane. Skarżący nie podnosił kwestii, iż jego uposażenie w istocie wynika z dwóch odrębnych tytułów, a mianowicie z tytułu sprawowania urzędu sędziego oraz z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Tę odrębność J.A. zaczął wskazywać dopiero po przeniesieniu go w stan spoczynku.

Zgodnie z przepisem art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych w związku z art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 65 lat uposażenie w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku.

Sąd I instancji podał, iż nie ulega wątpliwości, że takie uposażenie zostało skarżącemu przyznane decyzją Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 1 września 2010 r. nr [..], a następnie, za rok 2011, decyzją z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [..]. Wysokości tego uposażenia skarżący nie kwestionuje. Od dnia 1 października uposażenie to wypłacane jest przez Wojskowe Biuro Emerytalne w Zielonej Górze. Natomiast za okres od lipca do września 2010 r. skarżący otrzymał należne mu uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Sąd podzielił stanowisko organu, że okoliczność pozostawania skarżącego w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, nie jest samoistną podstawą do otrzymywania z tego tytułu uposażenia za październik 2010 r. w wysokości i na zasadach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wymieniany posiada bowiem status sędziego w stanie spoczynku, który jest regulowany w pierwszej kolejności przez przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych i ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w tym w aspekcie uposażeniowym. Przyjęcie, że uposażenie sędziów sądów wojskowych regulują odrębnie zarówno ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i ustawa – Prawo o ustroju sądów wojskowych, doprowadziłoby do sytuacji przysługiwania sędziom sądów wojskowych, tak sprawujących urząd, jak i w stanie spoczynku, dwóch uposażeń – jednego z tytułu pełnienia służby wojskowej, a drugiego z tytułu sprawowania urzędu sędziego lub stanu spoczynku. Prowadziłoby to do nieuzasadnionego wypłacenia dwóch uposażeń za wykonywanie czynności przez sędziego sądu wojskowego – żołnierza zawodowego.

Zdaniem Sądu, również wyłącznie na gruncie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych domaganie się przez skarżącego uposażenia tylko z tytułu pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, po przeniesieniu w stan spoczynku, nie jest uprawnione. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, pełnienie służby wojskowej należy rozumieć jako wykonywanie zadań służbowych, nie można zaś utożsamiać go z samym pozostawaniem w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej.

Ponadto Sąd wskazał, iż spełnianie żądań skarżącego prowadziłoby do nierównego traktowania sędziów wojskowych sprawujących swój urząd oraz sędziów w stanie spoczynku, którzy pozostają w stosunku zawodowej służby wojskowej. Ci pierwsi żołnierze zawodowi pełniący służbę na stanowisku sędziego otrzymują jedno uposażenie, natomiast drudzy, jedynie pozostający w stosunku zawodowej służby wojskowej i posiadający status sędziów w stanie spoczynku, otrzymywaliby dwa uposażenia – jedno z tytułu pozostawania w stosunku służbowym, a drugie z tytułu stanu spoczynku. Takiego rozwiązania nie sposób zaakceptować w demokratycznym państwie prawnym.

Z tego powodu Sąd I instancji uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 70 § 2, 3, 4, art. 72 ust. 2, art. 78 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wobec przyjęcia przez Sąd, że z samego faktu pozostawania sędziego w stanie spoczynku, w stosunku zawodowej służby wojskowej, nie można wywieść uprawnienia do otrzymywania dwóch uposażeń.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przepisu postępowania, a mianowicie art. 139 k.p.a. poprzez orzeczenie na niekorzyść skarżącego przejawiające się w przyjęciu za podstawę prawną decyzji wskazanych przepisów art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i art. 70 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych. W ocenie Sądu, odmowa uwzględnienia żądania skarżącego z powołaniem się na ww. przepisy nie może być utożsamiana z pogorszeniem jego sytuacji prawnej w sytuacji, kiedy organ pierwszej instancji również wydał decyzję odmowną.

Zdaniem Sądu, nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 100 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 oraz art. 36a § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych. Sąd I instancji wyjaśnił, iż zaskarżone decyzje nie pozostają, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w oczywistej sprzeczności z powołanymi przepisami. Przepisy te dotyczą bowiem kwestii uposażenia spoczynkowego, zaś mocą zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji odmówiono skarżącemu wypłaty uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za październik 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a., Sąd I instancji stwierdził, iż naruszenie przepisów postępowania może prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie wówczas, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie WSA w Warszawie nie dopatrzył się takiego naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a., które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a..

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J.A., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie:

1) art. 151 P.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 czerwca 2011 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za październik 2010 r., mimo że ww. decyzja MON została wydana z naruszenie przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym zachodziły podstawy z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) P.p.s.a do uchylenia ww. decyzji;

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a, poprzez bezzasadne nie zastosowanie tego przepisu prawnego przez WSA w Warszawie w sprawie i nieuchylenie w całości ww. decyzji MON mimo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co przejawia się w braku podjęcia przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, brakiem rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego sprawy, naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, która w danym przypadku była oceną formułowaną w sposób oczywiście dowolny, bez uwzględnienia treści oświadczeń organów kierowanych do skarżącego i wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych sprawy;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w wyniku błędnej wykładni przepisów art. 70 § 2,3,4, art. 72 ust 2 oraz art. 78 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz art. 36a § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez brak wzięcia pod uwagę w sprawie art. 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym w okresie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby albo pozostawania w rezerwie kadrowej lub dyspozycji żołnierz zawodowy otrzymuje, z zastrzeżeniem art. 90 ust. 1, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Przepis- ust. 1 stosuje się odpowiednio do żołnierza zawodowego, który został zwolniony ze stanowiska służbowego albo podlega zwolnieniu ze stanowiska służbowego w przypadkach wymienionych w art. 45 ust. 1 i 2 do czasu objęcia obowiązków na stanowisku służbowym, przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowej;

5) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. z powodu braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku przez WSA w Warszawie do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze, w tym w szczególności do zarzutu naruszenia przez organ art. 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Skarżący w skardze wyraźnie wskazał, że organ bezzasadnie wydając decyzję w sprawie pominął ww. przepis prawny. Powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż to właśnie na podstawie treści ww. przepisów prawnych skarżący upatrywał swoje uprawnienie do otrzymania uposażenia z tytułu pozostawania w zawodowej służbie wojskowej. W zaskarżonym orzeczeniu WSA w Warszawie błędnie przyjęto, że "okoliczność pozostawania skarżącego w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, nie jest samoistną podstawą do otrzymania z tego tytułu uposażenia za październik 2010 r. w wysokości i na zasadach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wymieniony posiada bowiem status sędziego w stanie spoczynku, który jest regulowany w pierwszej kolejności przez przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych i ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, w tym w aspekcie uposażeniowym", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując bowiem oceny powyższego bezzasadnie traktuje uposażenie z tytułu pozostawania sędziego w stanie spoczynku również jako uposażenie z tytułu pozostawania skarżącego w stosunku służbowym w służbie wojskowej, przepisy prawa jakie wskazano w zaskarżonym orzeczeniu sądu I instancji art. 70 § 3 i art. 70 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych w związku z art. 91 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych), nie dotyczą stanu faktycznego sprawy, gdyż dotyczą uposażenia sędziów sądów wojskowych (tzw. czynnych, nie będących w stanie spoczynku). Powyższe błędne oparcie się o ww. przepisy prawne doprowadziło Sąd I instancji do błędnych wniosków i skutkowało niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisów prawa materialnego w sprawie;

6) naruszenie art. 70 § 2,3,4, art. 72 ust 2 oraz art. 78 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez wadliwe przyjęcie, że ww. przepisy nie są podstawą do otrzymywania uposażenia żołnierza zawodowego w czasie pozostawania w sędziowskim stanie spoczynku, naruszając jednocześnie art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP;

7) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz art. 36a § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, poprzez wadliwe przyjęcie, że ww. przepisy ustalają prawo sędziego wojskowego do uposażenia na danym stanowisku i jest to tożsame z uposażeniem otrzymywanym przez skarżącego w sędziowskim stanie spoczynku, podczas gdy tytuł prawny do otrzymywania uposażenia sędziego w stanie spoczynku wynika z odrębnego tytułu prawnego niż uposażenie wynikające z trwającego stosunku służbowego żołnierza zawodowego sędziego sądu garnizonowego;

8) naruszenie przepisów prawa postępowania tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na błędnym przedstawieniu stanu faktycznego i wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnych sądu;

9) naruszenie przepisów art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie przedmiotowych przepisów, co skutkowało brakiem wskazania w uzasadnieniu podstaw prawnych zawartych w nim rozstrzygnięć i ich wyjaśnienia, w szczególności w zakresie zawartego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż sędzia wojskowy w stanie spoczynku nie posiada uprawnień do równoległego otrzymywania uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu i sędziemu w stanie spoczynku;

10) naruszenie prawa materialnego tj. art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegające na błędnej jego wykładni, iż uposażenie w stanie spoczynku wynika z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, a w konsekwencji faktyczne zastosowanie przedmiotowego przepisu w niniejszej sprawie i przyjęcie, iż skarżącemu sędziemu w stanie spoczynku pełniącemu zawodową służbę wojskową przysługuje jedno z dwóch uposażeń, a nie oba tj. żołnierskie wynikające z pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz

spoczynkowe wynikające ze stosunku służbowego sędziowskiego.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że WSA całkowicie pominął okoliczność, iż w okresie od 2 lipca 2010 r. do końca września 2010 r. skarżący pozostawał w swojej jednostce wojskowej pełniąc codziennie służbę jak żołnierz zawodowy, mimo iż w tym okresie pozostawał już w stanie spoczynku zgodnie z decyzją KRS, a nadto decyzją Prezesa WSG w Poznaniu przyznano mu już uposażenie w stanie spoczynku. Jest to kwestia bezsporna. W owym okresie skarżącemu (podobnie jak innym sędziom w stanie spoczynku) należne jest oprócz uposażenia żołnierza zawodowego z tytułu pełnienia służby wojskowej uposażenie z tytułu posiadania statusu sędziego w stanie spoczynku. Bezspornym jest również fakt, że skarżący w październiku 2011 r. nadal pozostawał w służbie zawodowej żołnierza zawodowego (taki stosunek bowiem nie został z nim rozwiązany). Skarżący pozostawał w tym czasie w pełnej dyspozycji dla swojego pracodawcy. Zgodnie z otrzymanym poleceniem z dnia 2 września 2010 r. przez Prezesa WSO w Poznaniu miał on pozostawać do dyspozycji w miejscu zamieszkania i w kontakcie telefonicznym. Powyższe nie wynikało z umowy stron, bądź z obopólnej zmiany łączącego strony stosunku, ale z oświadczenia podmiotu reprezentującego pracodawcę. W tym czasie (tj. w październiku 2010 r.) jednak do skarżącego zastosowanie miały przepisy prawa dotyczące pełnienia służby zawodowej żołnierza zawodowego. I tak np. skarżący miał obowiązek zgłaszać zmianę miejsca zamieszkania. Powyższe było związane bezsprzecznie z pozostawaniem przez skarżącego w służbie zawodowej żołnierza zawodowego i nie wiązało się z pozostawaniem przez skarżącego jako sędziego w stanie spoczynku. Pozostawanie w spornym okresie w stanie spoczynku przez skarżącego oznacza, że nie, mógł on orzekać jako sędzia, co łączy się z otrzymywaniem wynagrodzenia jako sędzia w stanie spoczynku. Natomiast w związku z brakiem rozwiązania przez Ministra Obrony Narodowej stosunku zawodowego wojskowego skarżący miał obowiązek wykonywania obowiązków wynikających z tego stosunku (co też czynił) oraz pozostawania w gotowości na ewentualne polecenia przełożonych otrzymywane z tytułu pełnienia służby zawodowej żołnierza zawodowego. Powyższe winno skutkować wypłatą wynagrodzenia z tego stosunku służbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Przedmiotem sporu jest prawo do uposażenia żołnierza zawodowego będącego sędzią sądu wojskowego w stanie spoczynku. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje.

Status sędziego wojskowego reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy stosunek służbowy skarżącego trwał do przeniesienia go, uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa, w stan spoczynku z dniem 2 lipca 2010r. W czasie trwania stosunku służbowego sędziego sądu wojskowego skarżący nie został powołany na jeszcze inne, niż sędziowskie, stanowisko służbowe, w rozumieniu art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Jak już wyżej wspomniano, w okresie bezpośrednio poprzedzającym przejście skarżącego w stan spoczynku, jego status normowała ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych. Ta sama ustawa normuje status sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku. W związku z tym przytoczyć trzeba art. 70 § 2 Prawa o ustroju sądów wojskowych, w myśl którego, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W myśl zaś art. 70 § 3 Prawa o ustroju sądów wojskowych, uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych, na stanowiskach równorzędnych, ustalonych przez Prezydenta RP. Wreszcie, zgodnie z art. 70 § 4 P.u.s.w., do sędziów sądów wojskowych stosuje się odpowiednio art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepisy te, wraz z art. 22 § 1 oraz art. 23 § 1 P.u.s.w., oznaczają, że oficer pełniący zawodową służbę stałą, powołany na stanowisko sędziego sądu wojskowego, jest stroną stosunku służbowego sędziego sądu wojskowego. O ile oficer taki nie podejmie dodatkowego zatrudnienia, innego zajęcia lub sposobu zarobkowania, zgodnie z regułami art. 86 § 1-6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 70 § 1 P.u.s.w., w zakresie uposażenia ma wyłącznie prawo do uposażenia sędziego sądu wojskowego. Taka sama reguła, wynikająca z art. 100 § 1 P.u.s.p. w związku z art. 70 § 1 P.u.s.w., odnosi się do uposażenia sędziego wojskowego w stanie spoczynku.

Brak unormowania dotyczącego zwolnienia sędziego wojskowego w stanie spoczynku ze służby wojskowej z mocy prawa, w przypadku przeniesienia w stan spoczynku na skutek zmiany ustroju sądów (zniesienia wojskowego sądu garnizonowego) lub unormowania nakazującego zwolnienie ze służby takiego sędziego, nie jest tytułem prawnym do domagania się przez żołnierza prawa do uposażenia, przysługującego niezależnie od uposażenia sędziego wojskowego w stanie spoczynku.

Skoro sędziego sądu wojskowego dotyczy unormowanie art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to po przejściu w stan spoczynku sędzia sądu wojskowego w stanie spoczynku ma w dalszym ciągu prawo do tylko jednego uposażenia. O ile sędzia sądu wojskowego w stanie spoczynku nie podejmie dodatkowego zatrudnienia, innego zajęcia lub sposobu zarobkowania, zgodnie z regułami art. 86 § 1-6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 70 § 1 Prawa o ustroju sądów wojskowych, w zakresie uposażenia ma wyłącznie prawo do uposażenia sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku. Uposażenie to stanowi kontynuację uposażenia sędziego sądu wojskowego przysługującego wyłącznie z racji przejścia w stan spoczynku i pozostania w zawodowej służbie wojskowej. Prawo do dodatkowego uposażenia uwarunkowane było i jest, w takiej sytuacji, powołaniem na nowe, w stosunku do urzędu sędziego, stanowisko służbowe. Świadczy o tym regulacja art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jak wynika z wcześniejszych uwag, byłoby to możliwe w warunkach określonych w art. 86 § 1-6 P.u.s.p. w związku z art. 70 § 1 P.u.s.w.

Podstawy do przysługiwania żądanego uposażenia nie stanowi także przeniesienie skarżącego, decyzją z dnia 27 stycznia 2011 r., do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego Poznaniu. Przepis art. 89 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przy określaniu uposażenia żołnierza przeniesionego do dyspozycji, nakazuje odniesienie się do ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego. Skarżący zaś przed przeniesieniem do dyspozycji nie zajmował innego stanowiska służbowego, niż sędzia sądu wojskowego w stanie spoczynku.

Także pozostawanie sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku w warunkach rygorów służby wojskowej nie jest okolicznością skutkującą uzyskaniem prawa do dodatkowego uposażenia. Stan spoczynku uniemożliwia tylko wykonywanie przez sędziego funkcji orzeczniczych, sędzia w stanie spoczynku nie przestaje jednak nadal być sędzią. Wskazują na to, obok interpretacji językowej omówionych wyżej przepisów ustaw ustrojowych sądownictwa wojskowego i powszechnego oraz ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rezultaty wykładni systemowej. Sędziowie sądów powszechnych, mimo przejścia w stan spoczynku, są obowiązani dochować godności sędziego, przy czym za uchybienie godności sędziego sędzia w stanie spoczynku odpowiada dyscyplinarnie (art. 104 § 2 P.u.s.p.). Nadto, na mocy art. 105 § 1 P.u.s.p., do sędziów w stanie spoczynku stosuje się odpowiednio art. 86 P.u.s.p.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest uposażenie, a nie kwestia zgodności z prawem sytuacji, w której po przeniesieniu sędziego wojskowego w stan spoczynku z powodu zmiany ustroju sądów nie był on zwalniany, w ówczesnym stanie prawnym, ze służby wojskowej. Kwestia ta została uregulowana w ustawie – Prawo o ustroju sądów wojskowych z dniem 17 czerwca 2011 r., przepisem art. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 659). Obecnie, na mocy art. 35 § 2 P.u.s.w., sędziego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej z dniem podjęcia ostatecznej uchwały o przeniesieniu w stan spoczynku (regulacja ta nie odnosi się do przypadków przeniesienia w stan spoczynku, o których mowa w art. 32 § 1 P.u.s.w.). Wobec sędziów przeniesionych w stan spoczynku, z uwagi na zniesienie sądów wojskowych, przed dniem 17 czerwca 2011 r., a których przed wejściem w życie noweli z dnia 28 kwietnia 2011 r. nie zwolniono z zawodowej służby wojskowej, mógł być zastosowany przepis art. 5 ust. 2 tej noweli. Przyczyny, dla których regulacje te nie zostały ustanowione wcześniej są obojętne z punktu widzenia prawa sędziego wojskowego przeniesionego w stan spoczynku do dodatkowego uposażenia. W niniejszej sprawie nie jest oceniana legalność pozostawania sędziów wojskowych przeniesionych w stan spoczynku w stosunku zawodowej służby wojskowej. Warto jednak zauważyć, że sędziów sądów wojskowych w stanie spoczynku dotyczyło, z mocy art. 70 § 1 P.u.s.w., unormowanie art. 74 § 1 w związku z art. 71 § 3 P.u.s.p. Odpowiednio stosowane przepisy art. 74 § 1 w związku z art. 71 § 3 P.u.s.p. wskazywały na prawo powrotu sędziego wojskowego przeniesionego w stan spoczynku z powodu zniesienia sądu, na poprzednio zajmowane stanowisko albo stanowisko równorzędne, jeżeli ustały przyczyny będące podstawą przeniesienia w stan spoczynku. Jest zaś niewątpliwe, że prawo powrotu na stanowisko sędziego sądu wojskowego mogło być zrealizowane w razie spełnienia warunku z art. 22 § 1 P.u.s.w., w myśl którego sędzią sądu wojskowego może być oficer pełniący zawodową służbę stałą.

Zarówno więc wykładnia językowa, jak i wykładnia systemowa oraz wykładnia celowościowa powołanych wyżej norm ustaw Prawo o ustroju sądów wojskowych, Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazują, że sędzia sądu wojskowego przeniesiony w stan spoczynku ma prawo do uposażenia sędziego przeniesionego w stan spoczynku od daty przeniesienia w stan spoczynku i nie ma prawa do dodatkowego uposażenia wyłącznie z tytułu pozostawania w służbie wojskowej po tej dacie.

Powyższe uwagi stanowią odniesienie się do zarzutów podstawy materialnej skargi kasacyjnej. Dodać jeszcze można, iż trafne są uwagi Sądu pierwszej instancji o zgodności przyjętego przez organy stanowiska o braku konstytucyjnych podstaw do przysługiwania skarżącemu żądanego uposażenia.

Nie jest usprawiedliwiona także podstawa proceduralna skargi kasacyjnej, zawierająca zarzuty stanowiące odzwierciedlenie procesowe koncepcji materialnej przedstawionej przez skarżącego. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w postępowaniu administracyjnym, w sprawie o uposażenie, wyczerpująco ustalono okoliczności istotne z punktu potrzeb prawa materialnego i właściwie je oceniono, a więc bez naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 Ppsa.

Nietrafny jest też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 Ppsa . Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszelkie proceduralne wymogi przewidziane w tym przepisie, a wbrew twierdzeniom skarżącego nieodniesienie się przez Sąd do art. 89 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych pozostaje bez wpływu na treść wyroku, bowiem w/wym. przepis nie znajdował w sprawie zastosowania.

W odniesieniu do sędziego wojskowego, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, powstanie prawa do uposażenia wynika z art. 70 § 1 P.u.s.w. w związku z art. 91 § 1 P.u.s.p., a nie z przepisów art. 76 ust. 1 i 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.