Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1710/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 107 par 1, par. 3 i par. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Adam Lipiński, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysługi lat uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w W., na podstawie § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.), rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2012 r. ustalił [...] D.O. (dalej jako skarżący) na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. [...] maja 1995 r., łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia: 6 (sześć) lat, 3 (trzy) miesiące, 11 (jedenaście) dni i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na 17 kwietnia 2009 r. w wysokości 20% (dwadzieścia procent). W uzasadnieniu wskazał, że na [...] maja 1995 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia skarżącemu zaliczył następujące okresy: służba w Policji - 1 (jeden) dzień, praca w gospodarstwie rolnym - 3 (trzy) lata, 9 (dziewięć) miesięcy, 10 (dziesięć) dni, służba wojskowa - 1 (jeden) rok, 6 (sześć) miesięcy, okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych - 11 (jedenaście) miesięcy, 29 (dwadzieścia dziewięć) dni, łącznie 6 (sześć) lat, 3 (trzy) miesiące, 9 (dziewięć) dni. Jednocześnie zaznaczył, że prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat stało się wymagalne z 17 kwietnia 2012 r., a zatem - przy uwzględnieniu dyspozycji art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, w których roszczenie stało się wymagalne - wymienionemu przysługuje wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień 17 kwietnia 2009 r. w wysokości 20% (dwadzieścia procent).

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w W. z [...] maja 2012 r., a [...] grudnia 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą stwierdził nieważność powyższego rozkazu personalnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył D.O., wnosząc o jej uchylenie.

Decyzją nr [...] z [...] lutego 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zaliczenie skarżącemu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wyjaśnił, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm.) wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-4) okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Taką regulację stanowi ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), która w art. 1 ust. 1 pkt 3 stanowi, że wliczeniu do stażu pracy podlegają przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Zgodnie z art. 3 ww. ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy, zgodnie z art. 1, jest obowiązany stwierdzić okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy (ust 1). Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (ust. 2). W wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust 3).

Organ wskazał, że zaświadczenie uzyskane w urzędzie gminy, bądź pisemnie potwierdzony fakt niemożności wystawienia takiego zaświadczenia, pozwala pracownikowi na dowodzenie pracy w gospodarstwie rolnym na podstawie innych dokumentów, będących w jego posiadaniu. W sytuacji, gdy pracownik nie posiada żadnych dokumentów na potwierdzenie okresu swojej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, dopiero wówczas może udowodnić ten okres zeznaniami co najmniej dwóch świadków, zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym położone jest gospodarstwo. Zatem, w ocenie organu, zeznania świadków mogą stanowić alternatywę dowodową dla zaświadczenia tylko i wyłącznie w przypadku, gdy właściwy urząd gminy stwierdzi, na piśmie, że nie posiada dokumentacji potwierdzającej fakt wykonywania pracy w danym gospodarstwie rolnym. Wydanie decyzji w oparciu o same tylko zeznania świadków, bez uprzedniego wyczerpania procedury przedstawionej w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. jest więc niedopuszczalne i stanowi naruszenie prawa.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Komendant Powiatowy Policji w W. zaliczył skarżącemu okres pracy w gospodarstwie rolnym na podstawie przedłożonych przez niego dokumentów, tj. oświadczenia, zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt stały, zeznań dwóch świadków oraz zaświadczenia dotyczącego własności gospodarstwa rolnego. Tymczasem obowiązkiem organu było - stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. - wezwanie strony do uzupełnienia wniosku, poprzez przedstawienie zaświadczenia wystawionego przez właściwy urząd gminy (art. 3 ust. 1 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy), lub też pisemnej informacji o odmowie wydania takiego zaświadczenia.

Komendant Główny Policji wskazał, że stosownie do § 5 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, to policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, co nie zwalnia jednak organu z obowiązku rozpoznawania sprawy zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, a zatem z uwzględnieniem wszelkich instrumentów prawnych pozwalających na wszechstronne wyjaśnienie okoliczności konkretnego przypadku.

Ponadto organ uznał, że niezbędnym w rozpoznawanej sprawie było zbadanie, czy skarżący spełnił wszystkie wymogi, pozwalające na uznanie za domownika. Od 1 stycznia 1991 r. przepisy aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. nie wymagają już, aby praca w gospodarstwie rolnym stanowiła główne źródło utrzymania domownika, wprowadzają jednak wymóg stałej pracy w gospodarstwie rolnym. Poza tym, definicja domownika nie dotyczy osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe, ale również mieszkających w gospodarstwie lub jego bliskim sąsiedztwie.

Tymczasem w niniejszej sprawie we wnioskowanym okresie, jak wynika z akt osobowych skarżącego, uczęszczał on do Technikum [...] w W., co wiązało się z koniecznością dojazdów z miejscowości [...] do W. i z powrotem (ok. 10 km w jedną stronę). Nauka w szkole ponadpodstawowej oraz związane z nią obowiązki wymagane od uczniów, tj. lektury, lekcje, przygotowanie do matury, praktyki zawodowe, wykluczają pracę w gospodarstwie rolnym traktowaną jako główne źródło utrzymania lub stałą. Jednocześnie nie oznacza to, iż skarżący nie pomagał rodzicom, jako młodociany, w prowadzeniu gospodarstwa. Pomoc ta jednak nie mogła mieć charakteru stałego z uwagi na inne zajęcie w tym czasie, tj. m. in. naukę w technikum mechanicznym. Organ wskazał też, że nie bez znaczenia jest fakt, iż we wnioskowanym okresie skarżący był osobą młodocianą. Zakwalifikowanie pomocy świadczonej przez ucznia technikum mechanicznego, jako świadczenie pracy

o charakterze stałym, doprowadziłoby do odmiennej kwalifikacji pracy, świadczonej

w ramach stosunku pracy i młodocianego domownika świadczącego pracę

w gospodarstwie rolnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z 19 marca 2012 r., II SA/Wa 2568/11).

Organ stwierdził, że pojęcie domownika w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. powiązane jest ze stałym świadczeniem pracy, a nie dorywczą, choć systematyczną pomocą. Przy czym w życiorysie z 24 października 1994 r. skarżący nie zawarł żadnej informacji o swojej pracy w gospodarstwie rolnym rodziców. Nadto, w punkcie zatytułowanym "źródło utrzymania do chwili obecnej" wskazał, że w okresie od 30 lipca 1991 r. do 29 stycznia 1993 r. pełnił zasadniczą służbę wojskową, a od 6 lutego 1993 r. do 4 lutego 1994 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Nie wskazał natomiast, że posiadał źródło utrzymania z roli.

Komendant Główny Policji podkreślił, że organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności organ powinien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 77, art. 80 k.p.a.), a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a.. W przypadku, gdy przedstawione przez stronę dowody budzą wątpliwości, organ ma prawne możliwości dokonania ich weryfikacji. Mianowicie, może w trybie art. 50 § 1 k.p.a. wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonania czynności urzędowych.

Zdaniem organu, przedmiotowa decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. W szczególności policjant nie został wezwany do przedstawienia wszystkich brakujących dokumentów w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Ponadto nie zostały wykonane w pełnym zakresie czynności, które służyłyby sprawdzeniu wiarygodności twierdzeń strony i przedstawionych przez nią dokumentów, co w konsekwencji pozwalałoby na ich ewentualne kwestionowanie jako dowodów potwierdzających okoliczność pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał zatem istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Nadto organ wskazał, iż treść decyzji powinna zawierać szczegółowe wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy jej wydawaniu. Obowiązek takiego właśnie skonstruowania treści decyzji wynika z art. 107 k.p.a., jak też z zasad ogólnych k.p.a., w tym z zasady udzielania informacji (art. 9 k.p.a.) oraz wyjaśniania stronie zasadności rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Braki w zakresie należytego zebrania materiału dowodowego oraz niedokonanie przez organ administracji prawidłowej oceny dowodów i okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo organ podał, że w sytuacji, gdy udokumentowanie okresów zaliczanych do wysługi lat następuje po dacie przyjęcia do służby, to stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy o Policji zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. W omawianym przypadku okolicznością uzasadniającą zmianę uposażenia jest złożenie przez policjanta w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat, co jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o ustalenie uposażenia zasadniczego (zmianę wzrostu tego uposażenia z tytułu zaliczenia do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanych okresów). Zatem ta data, czyli

17 kwietnia 2012 r., winna być terminem uzasadniającym nabycie prawa do zwiększonego uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, a nie, jak w przedmiotowym rozkazie personalnym, 17 kwietnia 2009 r.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D.O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji I instancji i zaliczenie wnioskowanego okresu pracy

w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od 21 października 1987 r. do 29 lipca 1991 r. do pracowniczego stażu pracy. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że przed złożeniem dokumentów w Komendzie Powiatowej Policji w W. pracownik Urzędu Gminy [...] poinformował go, że zgodnie z dyspozycją art. 12 § 1 i 2 k.p.a., skoro Urząd nie posiada stosownych dokumentów potwierdzających opłacanie składek przez wnioskodawcę, to wydawanie takowego zaświadczenia jest zbędne i wystarczy tylko oświadczenie wnioskodawcy oraz protokoły przesłuchania dwóch świadków potwierdzone w obecności pracownika Gminy.

W ocenie skarżącego, oświadczenie w sprawie braku dokumentów (potwierdzone przez pracownika Urzędu Gminy) należało potraktować jak zaświadczenie o braku dokumentów uzasadniających wydanie zaświadczenia. Ponadto wskazał, że jego praca w gospodarstwie, w trakcie pobierania nauki w szkole ponadpodstawowej, była systematyczna, poparta codzienną gotowością, gdyż było to niezbędne rodzicom prowadzącym gospodarstwo. Zauważył też, że część prac rolnych, takich jak m. in. sianokosy, żniwa, wykopki itp., odbywa się w okresie wakacyjnym. Zarzucił organowi, że treść uzasadnienia zaskarżonych decyzji opiera się nie o przepisy prawa, lecz o szereg dociekań. Wskazał też, że w trakcie postępowania organ nie wzywał go do składania wyjaśnień, na czym polegała jego praca i jaki miała charakter.

Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że skoro praca w gospodarstwie rolnym nie wymagała aby osoba małoletnia pozostawała z rolnikiem w stosunku pracy, to logiczne jest, że takich informacji nie zawiera się w żadnych ankietach osobowych. Tym bardziej, że nie była to praca zarobkowa, tylko praca wymagana przez rodziców od swoich dzieci w zamian za wyżywienie, "kieszonkowe", pieniądze na ubrania czy bilety do kina. Dodał, że w okresie, w którym pisał swój życiorys, obowiązywały inne zasady pisania takich dokumentów - wpisywało się tylko udokumentowane okresy pracy, ponieważ mało kto posiadał wiedzę na temat dokumentowania okresów pracy w gospodarstwie rolnym rodziców. Poza tym normą było, że nawet młodociani mieszkańcy wsi obligatoryjnie wykonywali swoje obowiązki będące pracą w gospodarstwie rolnym, bez konieczności umieszczania tego faktu w tworzonych przez siebie dokumentach takich jak życiorys.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 sierpnia 2013 r.,

II SA/Wa 808/13 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2013 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia wysługi lat oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji.

Wyrokiem z 24 czerwca 2015 r., I OSK 2746/13 Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził na rzecz skarżącego od Komendanta Głównego Policji koszty postępowania kasacyjnego.

NSA zauważył, Sąd I instancji skoncentrował się na kwestiach zastosowania przepisów prawa materialnego i przyjmując, że przepisy te zostały naruszone, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Pominął natomiast kwestie, które stanowiły podstawę stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o zaliczeniu skarżącemu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjanta, tj. wady przeprowadzonego przez organ postępowania. Wypowiedział się jedynie co do braku zaświadczenia wydanego przez właściwy urząd gminy stwierdzającego okresy pracy w gospodarstwie rolnym bądź zawiadamiającego o niedysponowaniu stosownymi dokumentami pozwalającymi stwierdzić ten fakt i słusznie uznał, że okoliczność ta nie miała zasadniczego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 3 ust. 3 ww. ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, w przypadku braku dokumentów umożliwiających wystawienie stosownego zaświadczenia, okresy pracy

w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym położone jest to gospodarstwo. Tak więc brak przedmiotowego zaświadczenia stanowi naruszenie prawa, ale nie ma ono charakteru rażącego.

Naczelny Sąd Administracyjny dodał, że Sąd I instancji, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, winien również ustosunkować się do innych przyjętych przez organ nadzoru naruszeń przepisów postępowania. W tym zakresie brak jest stanowiska Sądu I instancji. Natomiast w aktach administracyjnych wprawdzie znajdują się protokoły z zeznań dwóch świadków na okoliczność pracy skarżącego

w indywidualnym gospodarstwie rolnym, ale zeznania te są bardzo lakoniczne. Również bardzo lakoniczne jest uzasadnienie zakwestionowanego rozkazu personalnego

z [...] maja 2012 r. Tym bardziej te okoliczności obligowały Sąd I instancji do oceny, czy organ nadzoru, uznając, że doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania

w zakresie zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, działał zgodnie z prawem, czy też naruszył stosowne przepisy.

Sąd II instancji wskazał, iż rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokona oceny legalności zaskarżonej decyzji, uwzględniając wszystkie jej aspekty, uwzględniając powyższe wskazania.

Wyrokiem z 25 listopada 2015 r., II SA/Wa 1578/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, a następnie postanowieniem z tej samej daty sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ten sposób, że w sentencji powyższego wyroku w miejsce "oddala skargę" wpisał "uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]".

Wyrokiem z 28 lipca 2016 r., I OSK 1634/16 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i odstąpił od zasądzania od D.O. na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie 25 listopada 2015 r., w obecności skarżącego i pełnomocnika organu, ogłosił wyrok z tej samej daty sygn. akt II SA/Wa 1578/15, którym oddalił skargę D.O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2013 r. nr [...]. Jednocześnie przewodniczący składu orzekającego podał zasadnicze motywy ogłoszonego stronom wyroku. D.O. 30 listopada 2015 r., a pełnomocnik Komendanta Głównego Policji 1 grudnia 2015 r., złożyli wnioski o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku i doręczenie im sentencji orzeczenia wraz

z uzasadnieniem. W odpowiedzi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 2 grudnia 2015 r. przesłał stronom odpis nieprawomocnego postanowienia z 25 listopada 2015 r. oraz odpis nieprawomocnego wyroku z uzasadnieniem. Sąd doręczył zatem stronom sentencję omawianego wyroku oddalającego skargę D.O. oraz uzasadnienie wyroku wskazującego na motywy uwzględnienia tej skargi

i uchylenia kwestionowanych przez skarżącego decyzji organów Policji. Tym samym zachodziła oczywista rozbieżność między sentencją i motywami ogłoszonego oraz doręczonego stronom wyroku, a także pomiędzy doręczoną im sentencją wyroku

i pisemnym motywami doręczonego uzasadnienia orzeczenia. WSA w Warszawie sporządził i doręczył stronom pisemne uzasadnienie wyroku wskazujące na motywy uchylenia kontrolowanych decyzji, mimo że w tym czasie postanowienie z 25 listopada 2015 r. nie było jeszcze prawomocne i nie mogło prowadzić do zmiany treści zapadłego wyroku.

Takie działania WSA w Warszawie – w ocenie NSA - dają podstawę do przyjęcia, że postępowanie przed Sądem I instancji dotknięte było wadą prowadzącą do nieważności postępowania sądowego na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Strony informowane najpierw ustnie o przyczynach oddalenia skargi, a następnie o przesłankach skutkujących uchyleniem decyzji zostały pozbawione możliwości obrony swych praw. Nie mogły bowiem zapoznać się z rzeczywistym stanowiskiem Sądu w sprawie legalności kontrolowanych przezeń decyzji oraz poznać przyczyn radykalnej i nagłej zmiany poglądów oraz ocen w tym zakresie. Mogło to mieć istotny wpływ również na sposób działania w sprawie przez Komendanta Głównego Policji, w tym na możliwość poprawnego sformułowania zarzutów w złożonej przez ten organ skardze kasacyjnej.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podał, że ogranicza swe uzasadnienie do wyjaśnienia przyczyn skutkujących nieważnością postępowania sądowego. Orzeczenie NSA powoduje zaś zniesienie wszelkich dotychczasowych czynności procesowych sądu. W przypadku stwierdzenia takich kwalifikowanych wad procesowych Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza bowiem rozpoznanie sprawy do wskazania przyczyn nieważności postępowania sądowego, nie bada natomiast istoty sprawy.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego

i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy w stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania decyzji, organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast

z treścią art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z 24 czerwca 2015 r. W konsekwencji, Sąd zobowiązany był do kontroli legalności zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu zaprezentowanego powyżej stanowiska Sądu II instancji.

Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził,

iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie dalszych rozważań na podkreślenie zasługuje, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Pewność obrotu wymaga, aby decyzje administracyjne były stabilne i aby można było je wzruszyć tylko w nadzwyczajnych sytuacjach i z ważnych powodów. Wszelkie wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy zaś rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji, a więc brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybach nadzwyczajnych, zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 § 1 K.p.a. przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 1342/98, publ. CBOSA).

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga natomiast wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Podkreślenia wymaga również, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki nieważności. Nie jest on natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy.

Przesłanka nieważności decyzji może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, jak i procesowych.

Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie wtedy, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można zatem uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Nie można natomiast stwierdzić nieważności decyzji administracyjnej z tego jedynie powodu, że ocena dowodu, której dokonuje organ w postępowaniu nadzorczym różni się od oceny tego samego dowodu uczynionej w postępowaniu zwykłym, jak też nie można stwierdzić nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy istnieje wątpliwość co do naruszenia prawa, wyrażająca się odmiennymi poglądami orzekających organów szczególnie, jeżeli poglądy organów obu instancji na daną sprawę kształtuje rozbieżne orzecznictwo sądowe.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji (por. wyrok SN z 7 marca 1996 r., III ARN 570/95, publ. OSNP 1996/18/258, wyrok NSA z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1617/12, publ. LEX nr 1452703).

Zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wątpliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią bowiem rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają bowiem podstaw do stwierdzenia oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2011 r., II GSK 534/10, z 21 października 2010 r.,

I OSK 30/10, publ. CBOSA). Zatem naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie świadczy o kwalifikowanej wadliwości decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. nr [...] z [...] maja 2012 r. został wydany z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarżący na okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym rodziców przedłożył zeznania dwóch świadków – M.R. oraz D.W. z 9 grudnia 2011 r. Z zeznań tych wynikało, iż okresie objętym wnioskiem (od 21 października 1987 r. do 29 lipca 1991 r.) świadkowie zamieszkiwali w miejscowości [...], w bliskim sąsiedztwie gospodarstwa prowadzonego przez rodziców skarżącego, a zatem spełniali - określony w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy - wymóg zamieszkiwania na terenie, na którym położone było gospodarstwo. Świadkowie zeznali, że D.O., w okresie od 21 października 1987 r. do 29 lipca 1991 r., pracował w gospodarstwie rolnym rodziców – J. i J.O., którzy prowadzili gospodarstwo rolne o powierzchni 4,3 ha. Praca w gospodarstwie miała charakter stały, była wykonywana w pełnym wymiarze czasu, nadto - w okresie objętym zeznaniem - skarżący nie posiadał innego źródła utrzymania. Zeznania te zostały złożone na drukach ZUS Rp-8, zaś własnoręczność podpisów świadków została stwierdzona przez Urząd Gminy M.. Druki te zostały więc wypełnione i podpisane, zaś to, że nie zawierają bardziej szczegółowych danych, na co zwrócił uwagę organ nadzoru w zaskarżonej decyzji, nie pozbawia ich mocy dowodowej. Oświadczenia wiedzy złożone przez świadków mają pełną moc dowodową, a argumenty organu nie zasługują na uznanie ze względu na fakt, że nie podważają one w jakikolwiek sposób, iż skarżący pracował w gospodarstwie rolnym swoich rodziców. Na podkreślenie zasługuje, że świadkowie oświadczenia składali uprzedzeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Dopóki zatem w formie przewidzianej prawem ich zeznania nie zostaną zdyskredytowane, mają one moc zgodności z prawdą.

Materiał dowodowy sprawy obejmował również zaświadczenie z 9 grudnia

2011 r. wydane przez Urząd Gminy M. o zameldowaniu D.O. na pobyt stały w miejscowości [...], gmina M. w okresie od 21 kwietnia 1981 r. do 22 lipca 2011 r. oraz zaświadczenie z 17 kwietnia 2012 r. wydane przez Starostwo Powiatowe w W., iż w rejestrach ewidencji i gruntów małżonkowie J. i J. O. wpisani byli jako właściciele gospodarstwa rolnego położonego na terenie miejscowości [...] gm. M. o powierzchni 4,3 ha na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego nr [...] z [...] października 1980 r. Nadto do akt sprawy złożone zostało oświadczenie samego wnioskodawcy z 9 grudnia 2011 r., iż od 21 października 1987 r. do 29 lipca 1991 r. pracował w gospodarstwie rolnym rodziców - wykonywał prace związane z karmieniem zwierząt, uprawą roślin.

Z powyższego wynika, że rozkaz personalny o zaliczeniu skarżącemu okresu pracy w gospodarstwie rolnym do "wysługi lat" opierał się na określonej ocenie przedłożonych (niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy) dowodów. Dowody te, w ocenie Sądu, pozwalały na przyjęcie przez organ, że skarżący spełnia przesłanki uznania go za "domownika" w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 268 ze zm.) oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7, poz. 24 ze zm.). Natomiast jeśli nawet kontrola przeprowadzona przez właściwy organ nadzoru w trybie postępowania nieważnościowego pozwalała na stwierdzenie, że w postępowaniu dowodowym, przeprowadzonym w postępowaniu zakończonym kwestionowanym rozkazem personalnym, wystąpiły uchybienia co do rzetelności i wszechstronności (bowiem organ nie wezwał do uzupełnienia materiału dowodowego w trybie art. 64 § 2 k.p.a., ani też nie zweryfikował zeznań świadków w oparciu o art. 50 § 1 k.p.a.), to uchybienia te w żadnej mierze nie mogą być uznane za rażące naruszenie prawa. Należy ponownie zaakcentować, że wadliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego mogą być usuwane jedynie w trybie zwykłym, nie zaś w trybie nadzorczym. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez Komendanta Powiatowego Policji w W. w niezbędnym zakresie, zaś ewentualne naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie czyni ww. rozkazu personalnego wadliwym w stopniu kwalifikowanym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew stanowisku organu materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zwykłym pozwalał na ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia przepisów mających zastosowanie w sprawie.

Wady natury dowodowej, mniej czy bardziej przekonywujące danie wiary danym dowodom przez organ, wymykają się generalnie z oceny dokonywanej w ramach nadzwyczajnego trybu kontrolnego przewidzianego w art. 156 k.p.a.

Oczywiście teoretycznie można sobie wyobrazić rażące naruszenie przez dany organ zasad oceny materiału dowodowego, skutkujące zastosowaniem rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, ale tezę tę można by uzasadnić absolutnym brakiem jakiegokolwiek postępowania dowodowego w takiej sprawie, w której przeprowadzenie dowodów jest niezbędne, albo orzeczeniem wbrew oczywistym i jednoznacznym dowodom zgromadzonym w danej sprawie, albo też w przypadku, gdy postępowanie administracyjne prowadzono rażąco naruszając podstawowe prawa strony do dowodzenia swoich racji.

W niniejszej sytuacji do żadnej z takich sytuacji jednakże nie doszło. Nie można zatem zasadnie przyjąć, iż Komendant Powiatowy Policji w W. rozstrzygnął sprawę bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego.

Komendant Główny Policji nie wykazał także, aby zgromadzone w powyższym postępowaniu dokumenty były fałszywe.

Zgodzić należy się z organem nadzoru, iż stosownie do art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 9 i art. 11 k.p.a., decyzja administracyjna powinna zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydawaniu. Uchybienie obowiązkowi wynikającemu z ww. przepisów procesowych, polegające na braku szczegółowego, wyczerpującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., mogłoby natomiast być rozpatrywane w kategoriach zwykłego naruszenia prawa. W ocenie Sądu, kwestionowany rozkaz personalny nr [...] z [...] maja 2012 r. spełnia minimalne wymogi w zakresie art. 107 § 3 k.p.a. Na marginesie zaznaczyć należy, że w sytuacji gdy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony, a taka sytuacja miała miejsce w sprawie zakończonej ww. rozkazem personalnym, organ - w myśl art. 107 § 4 k.p.a. - może odstąpić od uzasadnienia decyzji.

Powołanym wyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie został zobligowany do dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu wszystkich jej aspektów.

Odnosząc się do postawionych przez Komendanta Głównego Policji w zaskarżonej decyzji zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, w sposób rażący może być naruszony wyłącznie taki przepis, który podlega stosowaniu w swym bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga dokonywania wykładni prawa (por. wyrok NSA z 17 września 2008 r., II OSK 1043/07, CBOSA). Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 października 1998 r., I SA 409/98 (niepubl.) wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Stan prawny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy powinien być możliwy do ustalenia na podstawie samej treści przepisów prawnych, bez możliwości rozbieżnej wykładni. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodziła. Zarówno bowiem przepis art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, jak i przepis art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz przepis art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, regulujące pojęcie "domownika", nie są w pełni jednoznaczne i niewątpliwe. Orzecznictwo sądów administracyjnych niejednokrotnie wskazywało natomiast na to, że samo pobieranie nauki w szkole średniej nie wyklucza możliwości uznania członka rodziny rolnika za "domownika" w rozumieniu przepisów regulujących wliczanie okresów pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracy.

Zatem, odnosząc się do sformułowanych przez organ nadzoru zarzutów błędnego uznania przez Komendanta Powiatowego Policji w W., że skarżący spełnił wymogi "domownika", podnieść należy, zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, przez określenie "domownika" należy rozumieć członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowi ich główne źródło utrzymania. Od 1 stycznia 1991 r. zaczęła obowiązywać ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, gdzie zgodnie z art. 6 pkt 2, ilekroć w ustawie jest mowa o "domowniku", rozumie się osobę bliską rolnikowi, która ukończyła 16 lat, pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy. Zatem w obu przytoczonych definicjach ustawodawca nie zamieścił warunku podlegania ubezpieczeniu społecznemu i opłacania składek na to ubezpieczenie, a ocena owa jest zbieżna z ustalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 22 października 2010 r. sygn. akt I OSK 650/10,

CBOSA).

Natomiast argumentacja organu zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że fakt pobierania nauki i dojazd do Technikum [...] w W. uniemożliwiał skarżącemu wykonywanie stałej pracy w gospodarstwie rolnym, a jedynie pozwalał mu na świadczenie doraźnej pomocy w wykonywaniu typowych obowiązków domowych zwyczajowo wymaganych od dzieci, jest - co najmniej - gołosłowna i nie oparta na żadnej analizie. Sąd w pełni podziela też twierdzenie skarżącego, co do zarzutu organu, że okoliczność pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym rodziców, nie została potwierdzona ani w jego życiorysie, ani też ankiecie osobowej. Brak jest bowiem podstaw uzasadniających potrzebę ujawniania tych okoliczności, zwłaszcza w sytuacji, gdy wykonywana praca nie miała charakteru pracy zarobkowej.

Odnośnie natomiast podnoszonego przez organ nadzoru zarzutu naruszenia art. 106 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez błędne ustalenie daty przyznania skarżącemu prawa do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, Sąd zauważa, iż przepisy te są niejednoznacznie interpretowane w orzecznictwie.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 102 ustawy o Policji, w § 5 ust. 2 wyraźnie stanowi, że wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ust. 3 tego paragrafu stanowi zaś, że przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1. Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się natomiast w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3 , z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (ust. 4 § 5).

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ nadzoru nie można zatem uznać, że Komendant Powiatowy Policji w W., opierając się na ww. przepisach rozporządzenia i zaliczając skarżącemu w rozkazie personalnym nr [...] z [...] maja 2012 r. wysługę lat na dzień przyjęcia do służby oraz ustalając procentową wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na 17 kwietnia 2009 r., dopuścił się rażącego naruszenia ww. przepisów.

To bowiem, jak należy odczytywać zapis zawarty w § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., że termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, wywołuje w orzecznictwie rozbieżności interpretacyjne, czego przykładem są np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2014 r., I OSK 823/13, z 16 kwietnia 2014 r., I OSK 206/13, z 13 lutego

2015 r., I OSK 1340/13, CBOSA).

Zastosowanie zatem przez Komendanta Powiatowego Policji w W. przy ww. wydawaniu rozkazu personalnego z [...] maja 2012 r. jednej z możliwych interpretacji ww. przepisów o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności tego rozkazu personalnego z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. przepisu, jak już wyżej wskazano, to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zastosowanie natomiast przy wydaniu decyzji jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 17 września 2008 r., II OSK 1043/07, CBOSA).

Konkludując Sąd stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji nie wykazał, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., został wydany z rażącym naruszeniem prawa, lecz odmiennie niż to uczynił Komendant Powiatowy Policji w W., ocenił stan faktyczny sprawy oraz zebrany materiał dowodowy. Tym samym, decyzje w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. zostały wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, 9, 11, 77, 80 i 107 k.p.a. oraz w związku z art. 106 i art. 107 ustawy o Policji i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 190 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.