Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 560/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Budowlane prawo
Gospodarka gruntami
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2 pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1 i 3, art. 53 ust. 1, 3 i 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 11, 11a, 11b
journal: Dz.U. 2012 poz 1059
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity.
article: par. 2 pkt 1`5, par. 12 ust. 8
journal: Dz.U. 2007 nr 93 poz 623
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego
article: art. 3 pkt 3a i 9, art. 29 ust. 1 pkt 20
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 3, art. 151, art. 161 par. 1 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2015r. nr sprawy [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 50 ust.1, art. 51 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A sp. z o.o z siedzibą w [...] ustalił lokalizację dla inwestycji celu publicznego polegającą na budowie elektroenergetycznej sieci [...] przewidzianą do realizacji na częściach działek nr [...], obręb [...] i nr [...], obręb [...] położonych w [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ podał, że zakres inwestycji obejmuje realizację elektroenergetycznej sieci kablowej [...] ([...]) o długości ok. 125m, na częściach w/w działek oraz wolno stojącego złącza kablowego (...]) o wymiarach: zer. 1.9m, gł 1,58m, wys. 1.63m, na części działki nr [...]. Planowana inwestycja jest położona na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oceniając, czy jest to inwestycja celu publicznego organ uznał, że pojęcie takiej inwestycji nie może być interpretowane wyłącznie na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ zawarta w nim definicja tego rodzaju inwestycji wykracza poza granice przepisów dotyczących stricte zagospodarowania przestrzennego. Odsyła ona do art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazując na szczególny charakter tej inwestycji wynikający z realizacji określonych tą ustawą celów. Organ wskazał na treść art. 2 ust. 2 i art. 6 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowisko NSA (wyrok z dnia 5 lipca 2011r., II OSK 672/11), zgodnie z którym inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Zdaniem organu analiza zakresu inwestycji przedstawiona we wniosku wykazała, że budowa odcinka linii energetycznych stanowić będzie rozbudowę istniejącej sieci, z której korzystać będą mogli wszyscy okoliczni mieszkańcy i podmioty. Zatem objęte wnioskiem przedsięwzięcie mieści się w zakresie celów wskazanych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i jest inwestycją, której lokalizację ustala się w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ podał, że z analizy wynika, że:

- inwestycja jest sytuowana w części w terenie, dla którego jest opracowywany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]". Zgodnie z opinią [...] z 18.10.2013r., która jest jednostką właściwą do sporządzania planów, planowana inwestycja polegająca na budowie linii kablowej [...] wraz ze złączem kablowym nie jest sprzeczna z głównymi założeniami projektu planu,

- przebieg sieci przewidziany jest przez działki oznaczone w ewidencji gruntów jako "dr:, "B" i "R",

- działki objęte wnioskiem stanowią własność Miasta [...] oraz osób fizycznych,

- w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...] wnioskowany teren zlokalizowany jest na obszarze przewidzianym pod zabudowę usługową oraz ulicę klasy zbiorczej,

- inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane było decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Z uwagi na powyższe organ uznał, że planowana inwestycja ze względu na swój charakter i lokalizację nie stworzy negatywnych skutków przestrzennych i nie będzie naruszać wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do uwag J. B. organ podał, że planowana inwestycja – budowa sieci kablowej [...] wraz ze złączem[...][-] mieści się w zakresie zastosowania art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jako realizacja sieci elektroenergetycznej [...], co powoduje, że spełniona jest pierwsza z przesłanek zakwalifikowania jej jako realizacji celu publicznego. Spełnia również drugą z przesłanek jaką jest określone w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy, związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty zalicza się również zaopatrzenie w energię elektryczną. Tym samym realizacja wnioskowanej inwestycji o długości ok. 125m, służąca zasilaniu działki w energię elektryczną działki budowlanej jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnym). Planowana inwestycja niezależnie od tego, do ilu odbiorców ma być dostarczona energia, należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Nie może stać na przeszkodzie uznaniu za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to, że inwestycja w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości. Nadto przedmiotowa sieć elektroenergetyczna będzie mogła w przyszłości wykorzystana również do innych celów, gdyż taka sieć to "system naczyń połączonych" stanowiący pewien zwarty system, składający się z indywidualnych odbiorców energii elektrycznej, co jednak nie oznacza, że każdy z nich ma doprowadzoną z elektrowni indywidualnie energię, niezależnie od innych odbiorców.

Organ wyjaśnił również, że tytuł prawny do nieruchomości na cele budowlane jest przedmiotem badania dopiero na następnym etapie postępowania administracyjnego – ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem sprzeciw strony, z tej przyczyny, jako właściciela jednej z nieruchomości objętej wnioskiem, nie może stanowić przesłanki do odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego.

Organ podał, że wystąpił do właściwych jednostek z wnioskiem o uzgodnienie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja została wydana po uzgodnieniu z Zarządem [...] zgodnie z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołanie od w/w decyzji wniósł J. B. (zwany dalej: Skarżącym) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie o odmowie ustalenia lokalizacji celu publicznego obejmującą budowę przyłącza z ulicy [...] do projektowanego na działce [...] ([...]). Decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne – stanowiące li tylko "przyłącze" w rozumieniu § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. Nr 93 poz. 623 ze zm.) zasilające konkretny budynek – stanowi "inwestycję celu publicznego" o znaczeniu lokalnym,

2. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny sprawy przez pryzmat ogólnych tylko stwierdzeń wynikających z orzecznictwa sądów administracyjnych i bez odniesienia się do rzeczywistej charakterystyki projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, które poza tym, że dotyczy energetyki, nie ma nic wspólnego z realizacją celów publicznych, choćby o znaczeniu lokalnym (dotyczy ona prywatnego przyłącza do konkretnego obiektu). Skarżący zwrócił też uwagę, że istotne dla oceny sprawy wzmianki dotyczące celu inwestycji oraz fakt uprzedniego wydania przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia zostały przez organ pominięte w uzasadnieniu decyzji.

W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że w sprawie Prezydent wydał decyzję z 20 listopada 2013r., w której odmówił A sp. z o.o. ustalenia lokalizacji celu publicznego dla przyłącza do działki [...], uznając wówczas, że przebieg linii kablowej nie wskazuje na jego lokalne znaczenie. SKO w P. uchylając tę decyzję odnotowało, że chodzi o dostarczenie energii elektrycznej do urządzenia pomiarowego jednego klienta i mimo to oparło się na słusznych ale ogólnych i niezbyt adekwatnych dla sprawy poglądów o kwalifikowaniu budowy sieci elektroenergetycznej do kategorii inwestycji celu publicznego. W zaskarżonej decyzji pod wpływem twierdzeń SKO Prezydent Miasta [...] całkowicie zmienił swoje poglądy i uznał, że wniosek dotyczy inwestycji celu publicznego. Pominął istotne elementy, które zawarł w pierwszej decyzji mając na celu ukrycie faktu, że w sprawie mamy do czynienia z realizacją zwykłego przyłącza do indywidualnego odbiorcy.

Skarżący cytując art. 2 ust. 5 u.p.z.p. i art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podał, że decyzję "o lokalizacji celu publicznego" można wydać wyłącznie w odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego stanowiącego działanie przynajmniej o znaczeniu lokalnym oraz realizującym cel publiczny (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). W ocenie Skarżącego sprawa dotyczy lokalizacji przyłącza indywidualnego odbiorcy, a nie sieci przesyłowej będącej inwestycją celu publicznego. Nie można zatem dokonywać oceny przez pryzmat orzecznictwa sądowego dotyczącego budowy sieci elektroenergetycznej, w tym także spraw odnoszących się do sieci o lokalnym znaczeniu. Zgodnie z § 2 pkt 15 rozporządzenia z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego przez "przyłącze" należy rozumieć "odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej". Wg Skarżącego w niniejszej sprawie inwestycja obejmuje budowę właśnie takiego przyłącza. Chodzi bowiem o podłączenie do urządzenia pomiarowego projektowanego [...] na działce [...] będącego klientem A sp. z o.o. Obrazuje to załączona fotografia, gdzie widoczne jest, iż projektowane przyłącze dotyczy jedynej w okolicy niezagospodarowanej działki ([...]). Przyłącze to nie będzie i nie może nawet potencjalnie służyć żadnemu innemu podmiotowi, aniżeli właścicielowi działki [...]. Na mapie sporządzonej przez uprawnionego projektanta jednoznacznie wskazano, że przez działkę [...] ma być przeprowadzona "linia kablowa przyłącza". Sam projektant użył zatem pojęcia prawnego charakteryzującego inwestycję. W sprawie A wydała również "warunki przyłączenia" , co wskazuje na to, że mamy do czynienia z inwestycją na rzecz konkretnego podmiotu zewnętrznego, realizowaną w dokładnie sprecyzowanym celu, którym jest dostarczenie energii elektrycznej do urządzenia pomiarowego jednego i wyraźnie sprecyzowanego klienta przedsiębiorstwa energetycznego. Skarżący nie kwestionuje poglądów, że sieci elektroenergetyczne, nawet gdy chodzi o ich niewielkie odcinki mogą i są generalnie uznawane za inwestycje celu publicznego. W niniejszej sprawie inwestycja nie mieści się w kategorii "sieci" ale w kategorii indywidualnego przyłącza. Skarżący powołał się na treść wyroku NSA z 3 lipca 2008r. I OSK 88/08 wskazujące na uznanie konkretnego urządzenia za klasyczne przyłącze, służące określonemu odbiorcy i nie należące do publicznej sieci energetycznej.

Sumując Skarżący uznał, że wniosek nie dotyczy inwestycji celu publicznego , ale zwykłego, prywatnego przyłącza do urządzenia pomiarowego indywidualnego odbiorcy. Tego typu przyłącze – stanowiące urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym (art. 3 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994r. prawo budowlane), powinno być realizowane w procesie inwestycyjnym dla głównego obiektu budowlanego (na działce [...]). Podciąganie tego urządzenia pod "inwestycję celu publicznego" nie jest natomiast właściwe i zgodne z przepisami prawa.

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2016r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że wnioskowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego (art. 50 ust. 1, art. 2 pkt 5 u.p.z.p., art. 6 u.g.n.). Inwestycje związane z przesyłaniem energii uznać należy za inwestycję celu publicznego należacą do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Skoro planowana inwestycja stanowi " przewody i urządzenia służące do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej" to z woli samego ustawodawcy realizować będzie cel publiczny. Dodatkowo żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wskazuje, że inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze i koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Przedmiotowa inwestycja będzie funkcjonowała w układzie sieci elektroenergetycznej jako instalacji połączonych i ze sobą współpracujących, będzie dostępna dla grupy osób, które spełniając konkretne warunki staną się jej użytkownikami. Nadto żaden przepis nie wymaga, aby inwestycja celu publicznego była realizowana wyłącznie na gruntach stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego czy też Skarbu Państwa. W konsekwencji należy uznać, że ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji – realizującej na mocy przepisu prawa cel publiczny i służącej lokalnej społeczności – musi nastąpić w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ podał, że nawet uznając, że inwestycja stanowi wyłącznie przyłącze w rozumieniu § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego, które miałoby służyć jednemu odbiorcy, to także budowa takiego przyłącza sieci energii elektrycznej, umożliwiająca pobór energii jednemu odbiorcy (końcowemu), stanowi realizację celu publicznego (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2013r., II SA/Po 1007/12). Okoliczność wcześniejszego wydania warunków przyłączenia do sieci energetycznej działki nr [...] dla podmiotu prywatnego – obejmującego budowę złączy kablowych [...] [...]na działce Inwestora przy granicy z ulicą [...] – nie wyklucza możliwości wystąpienia z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie sieci kablowej [...], przez gestora sieci elektroenergetycznej m.in. na tej nieruchomości.

Organ wskazał, że wydanie przedmiotowej inwestycji nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości, na których będzie zrealizowana. Nie wkracza bowiem ona w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Ograniczenie korzystania z nieruchomości czy zmiana wartości nieruchomości związane z konsekwencjami wydania takiej decyzji umożliwiają żądanie odszkodowania lub wykupienia nieruchomości. Nie stanowią jednak przesłanki do wydania decyzji odmownej. Decyzja ta ani po stronie inwestora ani po stronie właściciela nieruchomości nie skutkuje rozszerzeniem czy też ograniczeniem praw i obowiązków związanych z prawem własności nieruchomości.

SKO podało, że prawidłowo dokonano zawiadomień w formie obwieszczenia i w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości a Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą dokonywane inwestycje zawiadomiono na piśmie (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.). Dokonano również analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 u.p.z.p.).

SKO podało, że organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego (art. 56 u.p.z.p.). Zakres postępowania związany z wydaniem takiej decyzji określa art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Analiza stanu faktycznego i prawnego nieruchomości objętych zamiarem inwestycyjnym w kontekście art. 53 ust. 3 u.p.z.p. wynika nie tylko z uzasadnienia decyzji organu I instancji ale także znajduje się, jako osobny dokument, w aktach sprawy. SKO uznało zatem, że decyzja organu I instancji zapadła po wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 54 ust. 3 u.p.z.p. decyzja określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, tzn. na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Zaskarżona decyzja zawiera mapę zasadniczą w skali 1:500 z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. I chociaż planowana inwestycja ma charakter liniowy, to w ocenie organu odwoławczego, z uwagi na niewielki rozmiar i zasięg planowanej inwestycji przedstawienie jej granic wyłącznie na mapie w skali 1:500 nie ma wpływu na treść dokonanego rozstrzygnięcia.

We wniesionej w terminie skardze na w/w decyzję Skarżący domagał się jej uchylenia oraz uchylenia również w całości decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego.

Decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne – stanowiące li tylko "przyłącze" w rozumieniu § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. Nr 93 poz. 623 ze zm.) zasilające konkretny budynek – stanowi "inwestycję celu publicznego" o znaczeniu lokalnym,

2. naruszenie art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dokonanie oceny sprawy przez pryzmat ogólnych tylko stwierdzeń wynikających z orzecznictwa sądów administracyjnych i bez odniesienia się do rzeczywistej charakterystyki projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, które poza tym, że dotyczy energetyki, nie ma nic wspólnego z realizacją celów publicznych, choćby o znaczeniu lokalnym (dotyczy ona prywatnego przyłącza do konkretnego obiektu). Skarżący podał, że istotne dla oceny sprawy wzmianki dotyczące celu inwestycji oraz fakt uprzedniego wydania przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia zostały przez organ pominięte w uzasadnieniu decyzji (tę kwestię zarzucano już w odwołaniu, a organ II Instancji nie odniósł się do tych zarzutów).

W uzasadnieniu Skarżący potrzymał zarzuty wskazane w odwołaniu. Podał, że organ II instancji nie odniósł się do zgłoszonych przez niego zarzutów. W ocenie odwołującego zbędne było powoływanie argumentów odnośnie tego czy projektowane przyłącze służy realizacji "działań o znaczeniu lokalnym" (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.). Nie ma bowiem wątpliwości, że chodzi o prywatne przyłącze dla konkretnego podmiotu, a okoliczność ta jest stwierdzona dokumentem wydanym w oparciu o przepisy prawa. Decyzje naruszają art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż nie dotyczą inwestycji celu publicznego ale zwykłego przyłącza do urządzenia pomiarowego indywidualnego odbiorcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ podał, że wbrew stanowisku Skarżącego odniósł się do sformułowanych przez niego zarzutów w odwołaniu. Organ wskazał, że odmienne stanowisko Skarżącego co do wykładni przepisów nie może być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 15 listopada 2015r. (data wpływu do Sądu) uczestnik postępowania A sp. z o.o wniosła o umorzenie przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu podał, że odstąpił od realizacji przyłączenia, które było przyczyną postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa inwestycja, którą planowano zlokalizować na nieruchomości Skarżącego Jacka Baronowskiego, nie będzie realizowana. W tym stanie rzeczy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Należy na wstępie wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016.1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2016.718; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić czy odstąpienie od realizacji przedmiotowej inwestycji przez A sp. z o.o mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Pismo w tej sprawie z wnioskiem o umorzenie postępowania uczestnik złożył w sądzie 15 listopada 2016r. wraz z potwierdzeniem jego przesłania w dniu 14 listopada 2016r. pełnomocnikowi Skarżącego. Na rozprawie 17 listopada 2016r. nie stawił się nikt z zawiadomionych prawidłowo stron.

Postępowanie administracyjne w zakresie kontroli zaskarżonej decyzji inicjuje wniesienie skargi. Rozpoznając skargę sąd w razie jej nieuwzględnienia skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W razie jej uwzględnienia uchyla decyzję w całości lub części stwierdzając naruszenie wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, stwierdza jej nieważność w razie gdy zachodzą przesłanki określone w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a), bądź stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a). Zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego umarza jednocześnie to postępowania, przy czym jest to możliwe w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 2 tj w sytuacji stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stwierdzenia przyczyn nieważności z art. 156 k.p.a. Nie obejmuje to więc przypadku oświadczenia A.

Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a § 1. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;

2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;

3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

W przedmiotowej sprawie Skarżący nie cofnął skargi. Nie miał miejsca również przypadek z pkt 2 § 1 art. 161 p.p.s.a.

Uczestnik wskazał na bezprzedmiotowość postępowania. Należało więc ustalić, czy zachodził przypadek określony w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie sytuacja taka miejsca nie miała. Postępowanie sądowoadministracyjne nie stało się bowiem bezprzedmiotowe z powodu bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Chodzi tu o taką przyczynę, która zaistniała w toku postępowania sądowoadministracyjnego, po wniesieniu skargi do sądu. Taką przyczyną bezprzedmiotowości jest pozbawienie bytu prawnego zaskarżonego orzeczenia administracyjnego. Dopiero zatem w sytuacji, gdy w toku danego postępowania a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia możemy mówić o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 6647 i n.). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Zaskarżona decyzja z dnia 28 kwietnia 2016r. i poprzedzająca ją decyzja z dnia 22 lipca 2015r. pozostawały w obrocie prawnym na dzień orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu i podlegały kontroli. Tym bardziej, że dysponent niniejszego postępowania J. B. skargi nie cofnął. Wskazać należy, że w przedmiotowej decyzji o lokalizacji celu publicznego organ stwierdził jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja inwestycji na wskazanym terenie. Jak zasadnie podał organ odwoławczy organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym, bowiem to nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego. Z tych względów nie było podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania.

Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie, czy wnioskowana inwestycja polegająca na budowie elektroenergetycznej sieci [...] przewidziana do realizacji na częściach działek nr [...], [...], [...], obręb [...] i nr [...], [...], [...] obręb [...] położonych w [...] przy ulicy [...] stanowiła inwestycję celu publicznego, czy zwykłe prywatne przyłącze do urządzenia pomiarowego indywidualnego odbiorcy.

Nie zostały zakwestionowane, do czego i Sąd podstaw nie znalazł przepisy regulujące sam tryb i zakres postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego a także właściwość organów.

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2016.778, dalej: u.p.z.p.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. W przedmiotowej sprawie miejscowego planu nie było. Decyzję w sprawie, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. odnośnie inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 53 ust. 3 właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Analiza stanu faktycznego i prawnego nieruchomości objętych zamiarem inwestycyjnym w kontekście w/w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. została dokonana i wynika nie tylko z uzasadnienia decyzji organu I instancji ale także znajduje się, jako osobny dokument, w aktach sprawy (k. 136-139 akt administracyjnych).

Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 decyzja została uzgodniona z właściwym zarządcą drogi.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierała określone w art. 54 elementy, takie jak:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Jak słusznie zauważył organ II instancji wyznaczenie linii rozgraniczającej na mapie w odpowiedniej skali, oznacza na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Zaskarżona decyzja zawiera mapę zasadniczą w skali 1:500 z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. I chociaż planowana inwestycja ma charakter liniowy, to Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że z uwagi na niewielki rozmiar i zasięg planowanej inwestycji przedstawienie jej granic wyłącznie na mapie w skali 1:500 nie ma wpływu na treść dokonanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego" - to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 65, dalej: u.g.n.).

Cele, o których mowa w w/w art. 6 pkt 2 u.g.n. to budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zasadnie twierdził organ, czego w zakresie poglądów ogólnych nie kwestionował i Skarżący, że inwestycje związane z przesyłaniem energii uznać należy za inwestycję celu publicznego należącą do spraw służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności, które są niezbędne do funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Zasadnie tez wskazał organ, że żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wskazuje, że inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze i koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Nadto żaden przepis nie wymaga, aby inwestycja celu publicznego była realizowana wyłącznie na gruntach stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego czy też Skarbu Państwa.

Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z wnioskiem polegała na budowie sieci kablowej [...] wraz ze złączem kablowym [...]. Linia kablowa [...]miała wynosić 125m. Na działce [...] (część) miała przebiegać linia kablowa, a na działce [...] (część) linia kablowa + złącze). (k. 1,2 akt administracyjnych).

Dnia 3 czerwca 2008r. Skarżący otrzymał od A sp. z o.o warunki przyłączenia [...] na działce [...] do sieci elektroenergetycznej. W tych warunkach w zakresie dotyczącym urządzeń przedsiębiorstwa energetycznego wskazano:

- pobudować złącze kablowe [...] [...]wyposażone w trzy pola liniowe na działce inwestora przy granicy z ul. [...] i do zasilania złącza [...] należy wykonać przelotowe wcięcie w kabel [...] relacji [...] a [...]. (k. 5 akt administracyjnych). W aneksie z 19.09.2013r. A podała, że na działce klienta (dz. [...]) pobudować złącze kablowe [...] wyposażone w trzypolową rozdzielnicę a dla zasilania projektowanego złącza [...] wykonać przelotowe wcięcie w kabel miedzy stacjami [...] i [...]. (k. 27 akt administracyjnych). W zakresie dotyczącym urządzeń klienta wskazano na pobudowaniu konsumentowej stacji transformatorowej[...] mocą i typem przystosowaną do potrzeb, wyposażona po stronie [...] w pole zasilające, pole pomiarowe, pole transformatorowe, komorę transformatorową i rozdzielnie na 0,4kV., w/w stację zasilić kablem [...] o izolacji [...] i przekroju technicznie i ekonomicznie uzasadnionym ze złącza [...]. Jako miejsce dostarczenia energii elektrycznej wskazano głowicę kablową w polu liniowym złącza kablowego (pkt III warunków przyłączenia), a jako miejsce przyłączenia wskazano projektowane złącze kablowe [...] (pkt I warunków przyłączenia)

. Na mapie (k. 11 akt administracyjnych) i w projekcie (k. 121 akt administracyjnych) zaznaczono projektowane wolnostojące złącze kablowe [...], projektowaną linię kablową [...] o długości 125m (linia czerwona przerywana) od złącza do wcięcia przelotowego w istniejącą linię kablową [...] relacji [...] – [...], znajdującego się na działce nr. [...] i obszar oddziaływania inwestycji. W aktach znajduje się również projekt elewacji projektowanego złącza (k. 32 akt administracyjnych). Decyzja objęto wnioskowaną budowę elektroenergetycznej sieci [...] [...].

Definicję sieci zawiera art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. 2012.1059). Zgodnie z tym przepisem sieci to instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. W art. 3 pkt 11 a i 11b cytowanej ustawy zdefiniowano pojęcie sieci przesyłowej i sieci dystrybucyjnej. Odnośnie sieci elektroenergetycznych siecią przesyłową jest sieć elektroenergetyczną najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego, natomiast siecią dystrybucyjną - sieć elektroenergetyczną wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego.

W przedmiotowej sprawie sporny odcinek projektowanej linii kablowej od złącza do wcięcia przelotowego w istniejącą linię kablową o długości 125m jest linią [...] [...]. Łączy się on z istniejąca linią kablową sieci elektroenergetycznej o takim samym średnim napięciu [...]. Połączenie następuje poprzez wcięcie przelotowe w istniejącą linię. Z tego wynika, że projektowana linia kablowa jest kolejnym odcinkiem istniejącej sieci elektroenergetycznej, a tym samym jak i pozostała istniejąca sieć stanowi inwestycję celu publicznego. To, że kończy się złączem dla projektowanej inwestycji nie stanowi w świetle powyższego powodu do uznania jej za nie stanowiącej elementu sieci. Nie ma bowiem w takiej sytuacji żadnych przesłanek by uznać, że w tej części ma ona służyć wyłącznie obiektom budowlanym na działce [...] i żadne podmioty poza tym odbiorcą nie mogą korzystać i nie będą mogły korzystać z przesyłanej tą drogą energii. Sytuacja w niniejszej sprawie w żaden sposób nie jest tożsama z sytuacją analizowaną w cytowanym przez Skarżącego w odwołaniu wyroku NSA z 3 lipca 2008r. (I OSK 88/08). W analizowanej przez NSA sprawie projektowane urządzenie służyło wyłącznie budowanej stacji radarowej, która była obiektem wojskowym, czyli szczególnym, podlegających ochronie i na tyle charakterystycznym, że mógł wymagać dostarczenia energii jedynie na potrzeby tego konkretnego odbiorcy. W niniejszej sprawie nie ma żadnych ograniczeń, by do projektowanej części sieci [...] [...] [...]dokonano również wcięcia przelotowego (jak to miało miejsce na odcinku na działce nr [...]) i rozbudowano sieć, by projektowany element sieci [...] [...]mógł być w przyszłości posłużyć do wykorzystania do innych celów niż tylko do obsługi projektowanego [...]. To, że na dany moment projektowania sieci ma ona ograniczony zasięg nie oznacza, że jest wyłączona z sieci elektroenergetycznej. Sieć jak wynika z przytoczonej wyżej definicji to instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego.

Skarżący podnosił, że wniosek A nie dotyczył odcinka sieci a był wyłącznie zwykłym, prywatnym przyłączem do urządzenia pomiarowego indywidualnego odbiorcy. Definicja przyłącza znajduje się w § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. 2007.623 ze zm.) przyłącze to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 grudnia 2010r. (II S.A./Kr 722/10) "Przyłącze to coś, co służy do połączenia. Jest to zatem taki odcinek lub element sieci, który służy li tylko połączeniu urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu będącego osobą fizyczną lub prawną z sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Przyłącze to tylko złącze wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym, albo również także większa część (odcinek) instalacji tworzącej sieć przedsiębiorstwa, służącej doprowadzeniu odpowiedniego zasilania, zakończonej złączem wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym. Przyłącze nie obejmuję natomiast urządzeń, instalacji lub sieci tego podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Dotyczy to w szczególności instalacji elektrycznej wewnętrznej obiektów budowlanych znajdujących się na działce budowlanej oraz zestawów pomiarowych służących rozliczeniom za dostawę energii elektrycznej, jak również instalacji elektrycznej wewnętrznej, stanowiącej uzbrojenie działki." Pogląd ten należy uzupełnić stwierdzeniem, że przyłącze nie obejmuje tych linii kablowych, które stanowią odcinek sieci elektroenergetycznej. Istotne jest więc określenie w którym miejscu "kończy się przyłącze" a "zaczyna sieć".

Zgodnie z § 12 ust. 8 w/w rozporządzenia miejsce przyłączenia to punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią, a to dla konkretnej inwestycji może być w różnym miejscu. Nie ma więc znaczenia sama długość projektowanej inwestycji a przyjęte rozwiązanie techniczne. W przedmiotowej sprawie w pkt I warunków przyłączenia z 3 czerwca 2008r. zaktualizowanych aneksem z 19.09.2013r. (k. 5 i 27 akt administracyjnych) miejscem przyłączenia jest projektowane złącze kablowe [...]. W tym więc miejscu prywatne przyłącze dla działki [...] łączy się z siecią. W pkt II warunków przyłączenia, co wynika także z projektu na k. 11 złącze to ma być zlokalizowane na działce [...] w granicy z ul. [...]. W tym więc miejscu kończy się przyłącze a zaczyna sieć – linia kablowa [...] połączona w miejscu wcięcia do istniejącej linii kablowej relacji [...].

Z tych względów uznanie inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej [...] za inwestycję celu publicznego było w pełni uzasadnione. Linia kablowa [...] na odcinku projektowanym o długości 125m nie stanowi części zwykłego, prywatnego przyłącza, jak twierdził Skarżący. Dostarczanie energii elektrycznej jest zadaniem własnym gminy niezależnie od tego ilu odbiorcom ma być ta energia dostarczana. Sieć elektroenergetyczna jest systemem instalacji połączonych i współpracujących ze sobą, służącym do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii. Sieć doprowadza energię do indywidualnych odbiorców, co nie oznacza, że każdy z tych odbiorców ma doprowadzona indywidualną energię niezależnie od innych odbiorców. Przy ustalaniu czy inwestycja spełnia cel publiczny znaczenie ma nie tyle zasięg, co realizacja celu publicznego.

Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2016. 290 w brzmieniu nie zmienionym ustawą zmieniającą z 20 lutego 2015r. obiekt liniowy - to obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności (...) linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 9 p.b. urządzenia budowlane - to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym jest więc tylko przyłącze a nie obiekt budowlany – obiekt liniowy.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 p..b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy: elektroenergetycznych. Ustawą zmieniającą z 20 lutego 2015r. (Dz.U. 2015.443) został wprowadzony pkt 19 a do art. 29, zgodnie, z którym pozwolenia na budowę na wymaga budowa sieci: elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV. Przepis ten z uwagi na fakt, że sieć przedmiotowa ma [...]a także z uwagi na treść art. 6 ust. 1 w/w ustawy zmieniającej nie znajduje zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę prawo budowlane z 20 lutego 2015r. do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie wniosek wszczynający postępowanie złożony został 16.09.2013r. Skoro w przedmiotowej sprawie, jak wskazano wyżej wniosek A nie obejmował przyłącza nie zaszła przesłanka wyłączająca wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji celu publicznego z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym nie wymagają wydania takiej decyzji roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja jako nie stanowiąca li tylko prywatnego przyłącza takie pozwolenia wymaga.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego Sąd wskazuje, że organ II instancji słusznie wskazał, że wydanie warunków przyłączenia dla Skarżącego jako inwestora [...] na działce [...] nie stoi na przeszkodzie wydaniu przedmiotowej decyzji. Nie obejmuje ona bowiem wszystkich wskazanych w tych warunkach ustaleń a tym samym nie wyklucza ustalenia, że dla spełnienia warunków przyłączenia przedsiębiorstwo energetyczne będzie musiało wybudować nowy odcinek sieci elektroenergetycznej, co stanowi inwestycję celu publicznego.

To, że w niniejszej sprawie organ I instancji wydał po uchyleniu pierwszej decyzji decyzję odmienną nie stanowi również uchybienia. Ponownie rozpoznając sprawę dokonał wykładni przepisów i je zastosował do określonego stanu faktycznego, a stanowisko to (wyrażone w decyzji z [...] 2015r.) było zarówno w ocenie organu odwoławczego jak i Sądu prawidłowe.

W ocenie Sądu decyzje będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie odpowiadają prawu. Poczynione ustalenia zostały oparte na dostatecznej i wystarczającej analizie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W konsekwencji prawidłowo organu uznały, że wnioskowana inwestycja wymaga wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego i nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów .

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.