Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 780/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 46 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia 28 czerwca 2017 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 29 września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Starosty z 28 czerwca 2017 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji Wójta o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. na terenie działki nr [..] w Ż. obręb R. wskazując, iż inwestycja przewidziana jest częściowo na użytkach rolnych klasy III.

We wniesionym zażaleniu pełnomocnik A. zakwestionował tak ustalenia faktyczne, jak i interpretację przepisów dokonaną przez organ I instancji.

Rozpoznając sprawę Kolegium zacytowało przepisy mające w sprawie zastosowanie, tj. przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 (ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego) wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane, (art. 53 ust. 5 ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1161), przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 7 ust. 2).

Zgodnie z art. 7 ust. 2a, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Dokonując ustaleń faktycznych wskazało Kolegium, że inwestycja ma być zlokalizowana na działce nr [..] w Ż. obręb R. Działka nr [..] ma powierzchnię łącznie 5,5220 ha i stanowi użytek rolny klasy III oznaczony symbolem Br-Pslll, zabudowany obiektami służącymi produkcji rolnej i nie wyłączony z produkcji rolniczej. Jak wynika z załącznika graficznego nr 1 dołączonego do projektu decyzji, wieża kratowa, na której mają być umieszczone anteny, będzie częściowo zlokalizowana poza istniejącym budynkiem na gruncie rolnym klasy III.

Lokalizacja inwestycji na gruncie rolnym klasy III stanowiła podstawę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Kolegium zauważyło, że w sprawie nie mógł zostać zastosowany wyjątek wymieniony w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż już brak spełnienia co najmniej jednego z warunków wymienionych w tym przepisie uniemożliwia jego zastosowania, a w sprawie ustalono, że przedmiotowa działka nie spełnia kryterium powierzchniowego. Działka nr [..] w Ż. obręb R. ma bowiem łączną powierzchnię 5,5220 ha użytków rolnych klasy III, więc nie ma tu znaczenia, że planowana inwestycja nie przekracza powierzchni 100 m2.

Odnosząc się do zarzutu spółki, iż w sprawie zachodzi konieczność odpowiedniego stosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwzględnieniem reguł interpretacyjnych wynikających z innych ustaw dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym głównie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dających możliwość odstąpienia od zastosowania tego przepisu w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, Kolegium przywołało treść przepisu art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z jego treścią, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Zdaniem Kolegium taka treść przepisu w świetle okoliczności niniejszej sprawy, gdzie planowana inwestycja objęta jest koniecznością uzyskania decyzji lokalizacyjnej z uwagi na brak obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, (w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), która wskazuje, iż przeznaczenie terenu na cele rolne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - nie oznacza, iż zrealizowanie przedmiotowej inwestycji takiego przeznaczenia nie zmieni. W konsekwencji takie uregulowanie prawne nie stanowi zdaniem Kolegium o zwolnieniu inwestora z obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne nawet w sytuacji ubiegania się o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Skoro więc w przedmiotowej sprawie Starosta ustalił, iż grunt, na którym ma być zlokalizowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest gruntem rolnym o łącznej powierzchni 5,5220 ha stanowiącym użytek rolny klasy III, który nie został wyłączony z produkcji rolnej, to brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Kolegium zauważa, że oznaczenie w/w gruntu symbolem Br oraz Ps nie zmienia faktu, iż jest to grunt rolny, a z uwagi na klasę III tego użytku, podlega ochronie. Zdaniem Kolegium jest to wystarczająca podstawa do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, a argumentów zażalenia Kolegium nie podziela.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła A. zarzucając naruszenie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej również: u.p.z.p.) w zw. art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez uznanie przez organy, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i wymaga zgody na zmianę przeznaczenia terenu na cele nierolnicze. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Starosty oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wskazała skarżąca, że postanowienie o odmowie uzgodnienia ustalenia lokalizacji zostało oparte na niespełnieniu zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

Zdaniem skarżącej organy wadliwie zastosowały art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Sformułowanie ww. artykule, o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy wręcz automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Otóż regulację prawną należy dostosować przez właściwą interpretację do właściwości regulacji głównej. Organy administracji argumentują stosowanie tego przepisu w ten sposób, brakiem podstaw do różnicowania ochrony gruntów rolnych i leśnych w zależności od tego, czy planowana jest na nich inwestycja celu publicznego, czy inwestycja nie mająca takiego charakteru. W ocenie skarżącej gdyby przyjąć za prawidłowe tylko takie rozumowanie, to należałoby uznać, że ustawodawca zawarłby zapis o stosowaniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., a nie jego "odpowiednim stosowaniu". Organy administracji budowlanej, w kontekście swoich rozważań nad "odpowiednim" stosowaniem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, zupełnie pominęły regulację, przewidzianą w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ustawa ta weszła w życie w 2010 r. i jej celem było zniesienie uciążliwych przeszkód stawianym inwestorom telekomunikacyjnym, przede wszystkim, na gruncie władztwa planistycznego oraz postępowań budowlanych. W art. 46 ust. 2 zd. 2 czytamy, że "Przeznaczenie terenu na cele (...), rolnicze, (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (...). Nawiązując do niniejszej sprawy organy administracji budowlanej powinny zatem rozważyć przy odpowiednim stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p. także reguły interpretacyjne wynikające z innych ustaw dotyczących inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym przede wszystkim cytowanej wyżej ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych i możliwość odstąpienia od zastosowania tego przepisu w sprawie, której celem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przywołała skarżąca wyrok z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt: II SA/Rz 336/17, gdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził [...] "Ponieważ ustawodawca stwierdza wyraźnie, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. "[...].

W treści zaskarżonego postanowienia Kolegium, że jego zdaniem taka treść przepisu w świetle okoliczności niniejszej sprawy, gdzie planowana inwestycja objęta jest koniecznością uzyskania decyzji lokalizacyjnej z uwagi na brak obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, (w zw. z art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), która wskazuje, iż przeznaczenie terenu na cele rolne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - nie oznacza, iż zrealizowanie przedmiotowej inwestycji takiego przeznaczenia nie zmieni". Stanowisko Kolegium jest dla skarżącej niejasne i wątpliwe. Organ nie wyjaśnił dlaczego brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu miałby wpływać niejako na bardziej restrykcyjne rozumienie art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. Wskazany przepis jest jednoznaczny i nie wymaga innej, aniżeli językowa wykładni. Stwierdzając, że przeznaczenie terenu na cele rolne nie jest sprzeczne z lokalizacją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ustawodawca miał na celu rozwianie wątpliwości organów administracji odnośnie relacji pomiędzy przeznaczeniami terenu na cele rolne a lokalizacją inwestycji celu publicznego. Realizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie zmienia przeznaczeniu terenu. Poza tym sama okoliczność czy przeznaczenie terenu ulegnie zmianie, zdaniem skarżącej, i tak byłoby bez znaczenia, dlatego, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie, "brak sprzeczności", oznacza, że niezależnie od skutku realizacji, inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu, który zdaniem Kolegium miałaby zmienić.

Zarzuciła skarżąca, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium nie odniosło się w sposób wyczerpujący do argumentów skarżącej dotyczącej rzeczywistych skutków wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej. Posadowienie wieży telekomunikacyjnej oraz przeprowadzenie w ziemi kabla do niej nie spowoduje niekorzystnej dla celów ochrony gruntów rolnych i leśnych zmiany przeznaczenia gruntu zwłaszcza, że w przedmiotowej sprawie lokalizacja wieży jest przewidziana na niewielkiej części działki, na której znajdują się grunty klasy R III, co zdaniem skarżącej jest wystarczającym powodem aby umożliwić skarżącej realizację wnioskowanej inwestycji.

W ocenie skarżącej inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Starosty o odmowie uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. na terenie działki nr [..] w Ż. obręb R.

Uzasadnieniem rozstrzygnięć organów było w istocie niespełnienie przez skarżącą warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a.

Z kolei art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jako jeden z warunków wydania decyzji uznaje, aby objęty wnioskiem teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w treści obowiązującej w dacie wydawania kontrolowanych decyzji, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III - bezwarunkowo wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające wspomnianej zgody dokonuje się na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym kontekście należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r., II OSK 734/15 (dostępny w CBOSA), uznał, że sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślono bardzo jednoznacznie, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.). Regulacja tego przepisu zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy wziąć pod uwagę przy uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 46 ust. 1) oraz interpretacji zapisów planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (art. 75) w zakresie możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

W ust. 2 art. 46 stwierdzono, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Mając na uwadze powyższe, zauważyć należy, że stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca podkreśla jednoznacznie, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Z uwagi na fakt, że ustawodawca stwierdza wyraźnie, iż przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Na taki sposób rozumienia prawa materialnego pozwala też instytucja odpowiedniego stosowania przepisu odesłania wyrażona w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Odesłanie nakazujące odpowiednie stosowanie określonego przepisu prawa, upoważnia organ do takiej wykładni i stosowania przepisów odesłania, która najpełniej uwzględnia specyfikę prowadzonego postępowania, determinowaną charakterem rozstrzyganej sprawy.

Z uwagi zatem na fakt, że nakaz odpowiedniego stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie pozwalał w sprawie ustalenia lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na jego automatyczne stosowanie, to niezasadna była odmowa uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi na konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na nierolny.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ prowadzący postępowanie zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku dotyczącej sposobu wykładni u.p.z.p.

Z wyżej wyłożonych powodów, orzeczono jak w sentencji decyzji w oparciu o art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.