Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2825/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 2, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 9, 11, 107 par. 1 i 3, 126
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Dnia 20 listopada 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 297/18 w sprawie ze skargi J.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 297/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Rzeszowie oddalił skargę J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w R. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, J. R. zwrócił się do Burmistrza Gminy B. o wydanie zaświadczenia dotyczącego osób zameldowanych w przeszłości na nieruchomości stanowiącej jego własność w N.

W wyroku przytoczono dalej, że postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w B., działając z upoważnienia Burmistrza B. odmówił wydania zaświadczenia o osobach zameldowanych w przeszłości na nieruchomości pod adresem N., w podstawie prawnej powołując art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., K.p.a.). Organ I instancji wyjaśnił, że przepisy prawa nie przewidują prowadzenia urządzenia księgowego, z którego organ ten mógłby uzyskać dane o mieszkańcach poszczególnych nieruchomości i wykazać ich zameldowanie w okresach minionych. Zaświadczenie wydawane jest wyłącznie na podstawie posiadanych przez organ danych zawartych w takich urządzeniach, więc ich brak stanowi przeszkodę do uwzględnienia podania.

Sąd wojewódzki wskazał, że J. R. w zażaleniu na wskazane wyżej postanowienie podniósł, że wydano je z naruszeniem art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 217 i art. 107 § 3 K.p.a.

Następnie sąd pierwszej instancji przytoczył, że Kolegium powołanym na wstępie postanowieniem, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy.

W wyroku przywołano argumentację organu II instancji, z której wynikało, że danymi umożliwiającymi Burmistrzowi B. ustalenie adresu zameldowania w aktualnym stanie prawnym są wyłącznie dane widniejące w rejestrze PESEL, uregulowanym w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657, Uel) na zasadach przewidzianych dla zaświadczeń określonych w art. 45 ust. 2 zd. drugie tej ustawy. Konstrukcja systemu rejestru PESEL nie pozwala na ustalenie przez organ gminy, jakie osoby w przeszłości były zameldowane pod określonym adresem. Umożliwia wgląd i wygenerowanie danych osób posiadających aktualne zameldowanie. Skoro zatem organy gminy nie dysponują ani prowadzonym w tradycyjnej formie, ani też w formie systemu informatycznego rejestrem (ewidencją, kartoteką) umożliwiającym ustalenie historycznych danych wnioskowanych w podaniu, postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia musiało okazać się prawidłowe.

W skardze do WSA w Rzeszowie J. R. zarzucił SKO w R. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:

- art. 9, 11, 107 § 1 i § 3, 126, 217 i art. 218 K.p.a. oraz naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP:

- art. 217 w zw. z art. 218 K.p.a. poprzez niewłaściwą wykładnię skutkującą odmową wydania zaświadczenia, podczas gdy wnioskodawca wykazał interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów i stanu prawnego, w sytuacji prowadzenia przez organ administracji rejestru mieszkańców i braku innej formy/sposobu ustalenia tych danych, co skutkowało pośrednio ograniczeniem prawa własności wnioskodawcy, poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie;

- art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., w zw. z art. 126 i art. 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie postanowienia zawierającego istotne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, poprzez brak rozważań na temat interesu prawnego skarżącego, poprzez brak przytoczenia w uzasadnieniu postanowienia przepisu ustawowego, który ograniczałby (pośrednio lub w innej formie) prawo własności wnioskodawcy w zakresie odmowy uzyskania informacji o osobach uprzednio zameldowanych w nieruchomości, biorąc pod uwagę fakt dwukrotnego w ostatnim czasie kierowania korespondencji na adres skarżącego na nazwiska: T. S. i W. L.;

- art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez pośrednie ograniczenie prawa własności wnioskodawcy w zakresie odmowy uzyskania informacji widniejących we właściwych rejestrach i będących w posiadaniu organu administracji publicznej, możliwych do ustalenia, które skutkowało pośrednim naruszeniem istoty prawa własności oraz poprzez nie odniesienie się do tej kwestii zarówno przez organ I, jak i II instancji;

- art. 9 K.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw będących przedmiotem postępowania, poprzez brak czuwania organów nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu brak udzielenia jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w kontekście zarzutu zażalenia, iż organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie możliwe jest ustalenie danych o zameldowaniu osób na terenie nieruchomości J. R. na przestrzeni lat 2005-2015 (zgodnie z wnioskiem), jaki dokument mógłby służyć zrealizowaniu celu jakim jest pozyskanie wiedzy właściciela o czynnościach podejmowanych przez inne nieustalone osoby pod jego nieobecność, a tym samym ze szkodą w jego prawach.

Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Rzeszowie oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem może odnosić się jedynie do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ gminy dokumentów, a takowymi w kontekście przedstawionego przez wnioskodawcę żądania organ ten nie dysponował. Zdaniem tegoż sądu brak było zatem możliwości ustalenia tożsamości osób zameldowanych na nieruchomości skarżącego w przeszłości, bowiem zarówno w rejestrze PESEL oraz w rejestrach mieszkańców, prowadzonych w systemie teleinformatycznym brak jest informacji, których przekazania domagał się skarżący.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.

Skarżący zarzuca w trybie art. 174 pkt 1 i 2 "p.p.s.a." naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

- art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez dokonanie błędnej wykładni powyższego przepisu skutkującej przyjęciem, iż własność skarżącego została ograniczona w zakresie w jakim narusza jego istotę poprzez brak konfrontacji interesu indywidualnego z interesem publicznym, podczas gdy skarżący wykazał iż weryfikacja osób zamieszkujących uprzednio jego nieruchomość będzie służyła mu w dochodzeniu praw na drodze postępowania cywilnego, przyjęciu, że organy administracji publicznej nie mogą dokonywać innych czynności poza wydaniem zaświadczenia na podstawie posiadanych ewidencji i danych, podczas gdy sam dostęp do bazy PESEL, imion i nazwisk na to pozwala, a także organ może prowadzić ze względu właśnie na interes skarżącego, a zatem w zakresie koniecznym - postępowanie wyjaśniające;

2. przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Pusa), art. 3 § 1 i 2 pkt 2 "p.p.s.a." oraz art. 141 § 4 "p.p.s.a." przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie uwzględnił skargi na postanowienie SKO w R. z dnia [...] listopada 2017 r. w sytuacji, gdy postanowienie to wydano

z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 9, 11, 107 § 1, 107 § 3, 126, 217 i art. 218 K.p.a. oraz z naruszeniem art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie w/w naruszeń prawa w postanowieniu SKO w R. winno skutkować uwzględnieniem skargi, przy jednoczesnym nienależytym uzasadnieniu przez sąd rozstrzygnięcia, co "poddaje" jego prawidłowość w wątpliwość, a przy tym braku odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do kwestii naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP;

- art. 1 § 1 i 2 Pusa, art. 3 § 1 i art. 151 "p.p.s.a." przejawiające się w tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej niewłaściwie zastosował powołany przepis i bezzasadnie oddalił skargę na postanowienie SKO w R. z dnia [...] listopada 2017 r. w sytuacji, w której postanowienie to wydano z naruszeniem art. 9, 11, 107 § 1, 107 § 3, 126, 217 i art. 218 K.p.a., a wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie ww. naruszeń w "decyzji" SKO w R. winno skutkować uwzględnieniem skargi.

W nawiązaniu do powyższego oraz działając w oparciu o art. 176 § 1 pkt 3 "p.p.s.a." oraz art. 203 pkt 1 "p.p.s.a." i art. 205 "p.p.s.a." skarżący kasacyjnie wnosi o:

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie;

2) zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych lub wg spisu kosztów, "jeżeli takowy zostanie przedłożony na rozprawie".

W ocenie skarżącego sąd pierwszej instancji niewłaściwie uznał, iż nie zachodzi wypadek wyjątkowy bowiem jedynie "co do zasady" jak twierdzi sąd w uzasadnieniu, wydawanie zaświadczeń oparte jest na posiadanych przez organ danych i nie istnieje w tym zakresie żaden przepis prawa, który wprost by tego zakazywał.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., Ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

A. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd pierwszej instancji, określenia w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jaką postać miało to naruszenie, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanemu prawnikowi zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna dotknięta jest pewną ułomnością formalną, albowiem szereg przepisów, których uchybienie przez sąd wojewódzki jest w niej zarzucane, sformułowano poprzez użycie skrótowego użycia określnika "p.p.s.a." bez żadnego zidentyfikowania, o jaki akt normatywny autorowi środka zaskarżenia chodzi. Zdaniem Sądu Naczelnego numeracja oraz kontekst użycia oznaczonych przepisów "p.p.s.a." pozwala jednak przyjąć, że skarżącemu kasacyjnie chodzi o stosowne przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa). Zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, dostrzeżone uchybienie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania zarzutów kasacyjnych.

B. Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 151 Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy sąd administracyjny w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, ją oddala odpowiednio w całości lub w części. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie cyt. przepisu, skoro w tej sprawie skargę oddalono, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że powinny prowadzić do uwzględnienia skargi. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 151 Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.

C. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 Ppsa. O naruszeniu cyt. przepisów można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli zaskarżonego postanowienia, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, o którym mowa w art. 1 § 2 Pusa. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu. To, że WSA w Rzeszowie oddalił skargę nie oznacza, że nie zastosował środka przewidzianego w Ppsa ani nie uchylił się od sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Skoro zatem sąd pierwszej instancji dokonał oceny legalności zaskarżonego postanowienia, to nie naruszył przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 Ppsa.

D. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde jego naruszenie może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny oddala wszak skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Zdaniem Sądu Naczelnego skarżący kasacyjnie nie uzasadnił naruszenia cyt. przepisu w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go w aspekcie treści art. 174 pkt 2 Ppsa. Zarzut taki może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie cyt. przepisu musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też jego stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tymczasem skarżący kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w istocie imputuje sądowi wojewódzkiemu brak wyjaśnienia czy i w jaki sposób rozpoznał on zarzuty skargi odnośnie naruszenia przepisu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Wybiórcze – w przekonaniu skarżącego kasacyjnie – uzasadnienie oznaczonych kwestii czy też brak ustosunkowania się do określonych zagadnień podnoszonych w skardze, nie prowadzi a priori do uznania za skuteczny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, który określa li tylko formalne elementy uzasadnienia wyroku. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej sąd wojewódzki wskazał – w subiektywnym odczuciu strony być może zbyt lakonicznie – przyczyny, z powodu których ocenił skargę jako nieuzasadnioną.

W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., II OSK 1620/10, CBOSA.nsa.gov.pl). Zaskarżony wyrok spełnia te wymagania.

E. W skardze kasacyjnej J. R. zarzuca sądowi pierwszej instancji brak dostrzeżenia, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem licznych przepisów K.p.a., a to: art. 9, 11, 107 § 1 i § 3, 126, 217, 218 K.p.a. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł jednakowoż, że art. 217 i 218 K.p.a. dzielą się na paragrafy, sama zaś skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie przedmiotowym podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl).

Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa we wniesionym środku zaskarżenia nie uzasadniono podstawy kasacyjnej obejmującej zarzut pominięcia przez sąd wojewódzki okoliczności mającej polegać na uchybieniu przez organ II instancji wyłuszczonych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje na czym miałoby polegać naruszenie wskazywanych tu przepisów K.p.a., a Sąd nie może domyślać się intencji strony i samodzielnie uzupełniać braków argumentacyjnych skargi kasacyjnej. Uznać przeto należy, że w powyższym zakresie skarga kasacyjna nie daje podstaw, aby dokonać kontroli zaskarżonego wyroku we wskazywanym przez skarżącego kasacyjnie zakresie.

F. Nie jest zasadny zarzut dokonania błędnej wykładni art. 64 ust. 3 Konstytucji, który to przepis stanowi, że własność może być ograniczona tyko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Odmowę wydania zaświadczenia, którą następnie zaaprobował sąd wojewódzki, organy uzasadniały konstrukcją systemu PESEL i oznaczonym sposobem prowadzenia ewidencji ludności na podstawie przepisów Uel, co uniemożliwiało wystawienie zaświadczenia o pożądanym zakresie przez J. R. W tym aspekcie wywodzono, że brak jest możliwości wydania zaświadczenia, a organ gminy nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia faktów, co do których potwierdzenia strona oczekiwała, aby uczynić to w drodze urzędowego potwierdzenia. Zarzutów w tym zakresie, w szczególności odnoszących się do naruszenia przepisów Uel nie podniesiono w skardze kasacyjnej, z tych względów Sąd Naczelny nie może objąć swą kontrolą trafności aprobaty przez sąd wojewódzki dla argumentacji organów obu instancji w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. WSA w Rzeszowie poprzez oddalenie skargi J. R. na postanowienie utrzymujące w mocy odmowę wydania zaświadczenia, nie dopuścił się błędnej wykładni art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, skoro taka odmowa nie narusza istoty własności nieruchomości skarżącego kasacyjnie.

G. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.