Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 229/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na - z dnia - nr - w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 1.07.2013r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wniesione za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego , pismo B. B., datowane 7.06.2013r., określone jako "skarga na przewlekłość, bezczynność Naczelnika US i Dyrektora Izby Skarbowej z tytułu nadzoru" i oznaczone jako skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W piśmie tym jego autor podał, że w dniu 3.04.2013r. złożył skargę i dotychczas nie została ona przesłana do Sądu, a także sformułował żądanie nałożenia "odpowiednich sankcji proporcjonalnych do zarobków i zajmowanego stanowiska". Pismo to zarejestrowane zostało jako skarga wszczynająca postępowanie w sprawie I SAB/Lu 8/13.

W toku czynności w wymienionej sprawie I SAB/Lu 8/13 ustalone zostało, że w aktach administracyjnych przedstawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie wraz ze skargą, o której mowa wyżej, znajduje się także pismo B. B. z dnia 3.04.2013r., o którym mowa w jego piśmie z dnia 7.06.2013r. Ponieważ jednoznaczne ustalenie intencji autora tych pism nie powiodło się, zaś pismo z dnia 3.04.2013r. również skierowane jest do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (za pośrednictwem Urzędu Skarbowego) i określone zostało przez B. B. jako "skarga na odmowę zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez US", a nadto treść pisma B. B. z dnia 7.06.2013r. wskazuje, że traktuje on pismo z dnia 3.04.2013r. jako skargę, pismo to zarejestrowane zostało jako skarga wszczynająca postępowanie w sprawie I SA/Lu 229/14, tj. w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej.

W piśmie z dnia 22.04.2014r. (k-13 akt sądowych) skarżący B.B. wezwany został, między innymi, do usunięcia braku skargi (zawartej w piśmie z dnia 3.04.2013r.) przez jednoznaczne i dokładne oznaczenie działania lub działań organów egzekucyjnych, które są przedmiotem skargi, z wyjaśnieniem, że należy podać, jaki konkretnie organ egzekucyjny podjął działanie, jakie jest to działanie, jaki jest numer i data wydania zaskarżonego postanowienia lub innego aktu albo czynności, a także z pouczeniem, że wezwanie należy wykonać w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie, doręczone w dniu 6.05.2014r. (k-14), skarżący wykonał w ten sposób, że w piśmie wniesionym dnia 13.05.2014r. stwierdził, iż "w piśmie US w odpowiedzi na skargę wszystko jest opisane". Jednocześnie sformułował wniosek o przedłużenie terminu o 7 dni "w celu dokładnego przeanalizowania sprawy". Następnie, w piśmie z dnia 20.05.2014r. (k-17) wniósł ponownie o przedłużenie terminu o 7 dni z tego powodu, że choruje, jest po dwóch zawałach i źle się czuje. Również w piśmie z dnia 27.05.2014r. zawarł wniosek o przedłużenie terminu "do złożenia wyjaśnień", zaś w piśmie z dnia 30.05.2014r. wniósł o ustanowienie adwokata "do napisania poprawnej odpowiedzi na wezwanie z dnia 22.04.2014r." oraz po raz kolejny o przedłużenie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne rozpoznają sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, tj. sprawy sądowoadministracyjne (por.: art.1, art.2 i art.3 § 1 p.p.s.a.). Postępowanie w takiej sprawie wszczęte może być skargą (por.: art.3 § 2 p.p.s.a.), do wniesienia której uprawniona jest, w szczególności, osoba mająca w tym interes prawny (por.: art.50 § 1 p.p.s.a.).

Art.57 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skarga, poza spełnieniem innych wymogów, powinna także zawierać:

1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;

2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;

3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Dane te są niezbędne, aby można było ustalić, przede wszystkim, czy skarga jest dopuszczalna (por.: art.3 § 2 i 3 p.p.s.a., a także art.52 p.p.s.a.) oraz czy zachowany został tryb wniesienia skargi określony w art.54 § 1 p.p.s.a. i wynikający z art.53 § 1 p.p.s.a. termin do jej wniesienia. Jednocześnie ich podanie nie powinno stanowić dla wnoszącego skargę istotnej trudności, skoro ma on w jej wniesieniu interes prawny. Nie sposób racjonalnie przyjąć, że w takiej sytuacji wnoszący skargę może nie wiedzieć, co jest jej przedmiotem – jaki akt lub czynność, jakiego konkretnie organu i w jakim przedmiocie (ewentualnie, zależnie od przedmiotu skargi, bezczynność jakiego organu i w jakim postępowaniu lub przewlekłe prowadzenie jakiego postępowania i przez jaki organ).

W razie wniesienia skargi, w której nie podano danych, o jakich mowa wyżej, zastosowanie znajduje art.49 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wyjaśnić przy tym należy, że z art.58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd.

Jak wyjaśniono wyżej, w stanowiącym skargę piśmie z dnia 3.04.2013r. skarżący podał jedynie, że jest to skarga "na odmowę zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez US P.". Jednakże w żadnym piśmie, tak wniesionym przed przekazaniem akt administracyjnych do Sądu, jak i wniesionym na wezwanie Sądu, nie określił charakteru zaskarżonej czynności, podał numeru ani daty zaskarżonego aktu lub czynności, nie wyjaśnił też jednoznacznie, jaki organ wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Nie uzupełnił tych danych także na wezwanie w trybie art.49 § 1 p.p.s.a., tj. na skutek pisma z dnia 22.04.2014r., w którym został poinformowany, że niewykonanie wezwania w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi.

Wprawdzie w odpowiedzi na pismo, o którym mowa wyżej, skarżący wniósł pismo z dnia 13.05.2014r., jednak nie uzupełnia ono danych brakujących w skardze. W związku z jego treścią stwierdzić zaś należy, że danych tych nie można również w żaden sposób wywieść z treści odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26.06.2013r. (data pisma). Wyjaśnić bowiem należy, że wynikające z akt administracyjnych oraz wymienionego pisma okoliczności, w jakich wniesiona została skarga z dnia 3.04.2013r., chronologicznie rzecz biorąc przedstawiają się następująco:

• Naczelnik Urzędu Skarbowego, jako organ egzekucyjny, otrzymał do realizacji tytuły wykonawcze wystawione przez Wójta Gminy, w których jako zobowiązany wskazany został B. B.;

• w dniu 31.12.2012r. doręczone zostało ZUS Inspektorat pochodzące od organu egzekucyjnego zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności;

• dnia 16.01.2013r. zawiadomienie, o którym mowa wyżej, wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczone zostało B. B. (w trybie art.44 k.p.a.);

• w dniu 14.01.2013r. wpłynęło do organu egzekucyjnego, za pośrednictwem faksu, pismo B. B., którego intencją było, jak wyjaśnił jego autor w piśmie z dnia 16.01.2013r., wstrzymanie postępowania egzekucyjnego;

• postanowieniem z dnia [...].02.2013r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego;

• dnia 27.02.2013r. wpłynęło do organu egzekucyjnego (także do Dyrektora Izby Skarbowej) pismo B. B. z dnia 26.02.2013r. z prośbą o bardzo pilne zawieszenie postępowania egzekucyjnego;

• w dniu 5.03.2013r. wpłynęło do organu egzekucyjnego pismo oznaczone jako skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Urzędu Skarbowego i określone przez autora – B.B. jako skarga na odmowę wstrzymania postępowania egzekucyjnego;

• w dniu 3.04.2013r. B.B. złożył w urzędzie Skarbowym opisane już wyżej pismo z tej samej daty, będące skargą wszczynającą postępowanie w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej;

• postanowieniem z dnia 4.04.2013r. organ egzekucyjny odmówił zawieszenia postępowania; postanowienie to doręczone zostało B. B. w dniu 24.04.2013r.

Z powyższego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w dniu 3.04.2013r., gdy skarżący wniósł skargę wszczynającą postępowanie w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej, nie istniało żadne rozstrzygnięcie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że wynikający z art.49 § 1 p.p.s.a. 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma, w tym skargi, jest terminem ustawowym, który nie podlega przedłużeniu przez przewodniczącego lub sąd (por.: art.84 w związku z art.82 p.p.s.a.). Dokonanie czynności procesowej z uchybieniem takiemu terminowi powoduje, że czynność jest bezskuteczna (por.: art.85 p.p.s.a.). Jeżeli jednak strona uważa, że nie ponosi winy w uchybieniu takiemu terminowi, to może wnieść wniosek o przywrócenie tego terminu na zasadach określonych w art.86 i art.87 p.p.s.a.

Dodać także należy, że - zdaniem sądu - w świetle powyższego złożenie przez skarżącego w dniu 30.05.2014r. pisma zawierającego wniosek o ustanowienie adwokata nie stanowi przeszkody do odrzucenia skargi. Podkreślić należy, że skarżącemu udzielano wyczerpujących informacji o jego sytuacji procesowej, zaś wykonanie wezwania do wskazania, jakie działanie, akt lub czynność jest przedmiotem zaskarżenia nie może być uznane za przekraczające możliwości osoby, która wnosi skargę, nawet jeśli działa ona bez profesjonalnego pełnomocnika.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.