Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1892/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART 1
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity
article: ART 57 UST 1
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] października 2006 r., znak: [...], którym uzgodnił, pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. [...] "L.", zlokalizowanej na dz. nr ew. [...], przy ul. [...] w L.. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J.O.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Wojewódzki Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia [...] października 2006 r., działając na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902), art. 12 ust. 1 a i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) uzgodnił, w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, warunki realizacji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie wyżej wymienionej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Organ I instancji wskazał, że w bezpośrednim otoczeniu projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej znajdują się sady i niskie budynki gospodarcze (kurniki). Najbliższa zabudowa mieszkaniowa występuje w odległości ok. 130 m w kierunku północnym i północno -wschodnim. W kierunku północnym w odległości 115 m od projektowanej stacji bazowej znajduje się stacja bazowa "O." (obecnie rozbudowywana) a w najbliższym czasie w kierunku południowym, w odległości ok. 60 m, planowana jest stacja bazowa sieci E. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanej stacji bazowej, opracowanego w lipcu 2006 r., wynika, że jedynym czynnikiem oddziaływania będzie niejonizujące promieniowanie elektromagnetyczne emitowane przez anteny nadawcze. W raporcie wykazano, że obszar, w którym wystąpi pochodzące od anten nadawczych stacji promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach wyższych od 0,1 W/m2, znajdzie się w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi, na wysokości powyżej 32,2 m n.p.t., w zasięgu maksymalnym do 28,5 m przed antenami. Analizując obszar pól elektromagnetycznych, o wartościach większych od 0,1 w/m2 , emitowanych przez anteny nadawcze znajdujących się w pobliżu stacji innych sieci telefonii komórkowych, uwzględniając odległości pomiędzy tymi stacjami i znaczną różnicę poziomów zawieszenia anten oraz obliczone zasięgi, stwierdzono, że zjawisko superpozycji pól elektromagnetycznych emitowanych przez te anteny będzie całkowicie pomijalne.

Wojewódzki Inspektor stwierdził w konkluzji, że z powyższego raportu wynika, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej sieci P. Nr [...] "L." nie będzie oddziaływać niekorzystnie na środowisko i zdrowie ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883).

J.O. złożył do Głównego Inspektora Sanitarnego zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że stacja będzie negatywnie oddziaływała na zdrowie ludzi i otaczającego środowiska. Skarżący zarzuca, iż postanowienie wydane przez PWIS w L. narusza przepisy: art. 47, art. 48 ust. 1, art. 50 ust. 1 oraz art. 53 POŚ, oraz artykuły 7, 8, 75, 77 § 1 i 84 kpa. Ponadto stwierdził, iż raport sporządziła osoba niekompetentna.

Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie przeprowadzona została pełna analiza rozkładów pól elektromagnetycznych dla planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wykazuje ona, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od 0,1 W/m2 będą występowały na wysokości powyżej 32,2 m nad poziomem terenu, a więc wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. W ocenie organu odwoławczego raport sporządzony został zgodnie z obowiązującą ustawą Prawo Ochrony środowiska, z uwzględnieniem wszystkich elementów niezbędnych do jego sporządzenia, zgodnie z art. 52 ww. ustawy. Organ II instancji podniósł także, że obowiązujące przepisy nie precyzują wymagań jakie musi spełniać osoba przystępująca do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 7, 77, 107 § 3 kpa oraz art. 10 i 80 kpa i wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W ocenie skarżącego, sporządzony w niniejszej sprawie raport nie zawiera informacji o rzeczywistym oddziaływaniu inwestycji na środowisko, w szczególności: ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat, krajobraz, dobra materialne oraz wzajemne oddziaływanie między tymi elementami. Skarżący powołał się na badania naukowe, według których pole elektromagnetyczne może mieć znaczący negatywny wpływ na życie i zdrowie ludzi i zwierząt.

Skarżący zarzucił również, że w raporcie brak jest stwierdzenia, w jaki sposób inwestycja oddziałuje na wartość nieruchomości. Stwierdził, że raport powinien także zawierać analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem ze wskazaniem jak należy postąpić w przypadku ich wystąpienia. Podniósł, że społeczność lokalna jest podmiotem wobec środowiska jej zamieszkania i przysługuje jej konstytucyjne prawo do życia w środowisku zdrowym, nie zagrażającym zdrowiu fizycznemu i psychicznemu.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej dochowały wszelkiej staranności podczas uzgadniania przedmiotowej inwestycji, działając zgodnie z przepisami kpa. Nie zgodził się z zarzutem, że rozpatrując sprawę, dokonał naruszenia wymienionych w skardze przepisów kpa. Uznał za bezzasadne argumenty dotyczące negatywnego wpływu stacji bazowych na zwierzęta i stwierdził, że w sprawie dokonano gruntownej analizy oddziaływania mającej powstać inwestycji w ww. zakresie i stwierdzono, że planowana stacja bazowa nie będzie stanowiła żadnego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, którego źródłem będą anteny nadawcze zainstalowane na projektowanej wieży o wysokości 41,0 m n.p.t., będzie występowało na wysokości powyżej 32,2 m n.p.t., a więc wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że z powodu realizacji przedsięwzięcia, nieruchomości położone w jego sąsiedztwie stracą na wartości organ stwierdził, że Państwowa Inspekcja Sanitarna nie wskazuje miejsc lokalizacji przedsięwzięć, a orzekanie w sprawach ekonomicznych nie należy do zakresu jej kompetencji. W związku z powyższym organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podnieść, że Główny Inspektor Sanitarny dokonując, na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, uzgodnienia planowanej inwestycji ocenia ją w zakresie przyznanych mu przepisami prawa uprawnień. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. - Dz. U z 2006 roku, Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami:

1) higieny środowiska,

2) higieny pracy w zakładach pracy,

3) higieny radiacyjnej,

4) higieny procesów nauczania i wychowania,

5) higieny wypoczynku i rekreacji,

6) zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku,

7) higieniczno - sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych.

Postępowanie uzgodnieniowe prowadzone przez Głównego Inspektora Sanitarnego jest jedynie wycinkiem głównego postępowania jakim jest postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji i może być dokonywane wyłącznie w zakresie właściwości tego organu.

Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących braków raportu, w oparciu, o który Główny Inspektor dokonał uzgodnienia, w ocenie Sądu raport został wykonany prawidłowo i zawiera wszystkie informacje konieczne do zajęcia stanowiska przez ten organ. Zawarte w nim wnioski logicznie wynikają z przeprowadzonych analiz. Słusznie zatem raport został uznany przez Głównego Inspektora Sanitarnego za podstawę ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydanego przez niego postanowienia.

Jak już wyżej wskazano Główny Inspektor Sanitarny dokonuje oceny planowanej inwestycji pod kątem jej możliwego wpływu na zdrowie, ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Zarzuty podnoszone przez skarżącego nie są w ogóle związane z zakresem uprawnień Głównego Inspektora Sanitarnego. Organ ten nie dokonuje oceny planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na jakość wody, powietrza, powierzchnię ziemi z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat czy też krajobraz. Nie posiada również uprawnień do badania planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na wartość nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której inwestycja ma być zrealizowana, a także na sytuacje społeczną na danym terenie. Organy orzekające w sprawie nie miały także obowiązku uwzględnić jakichkolwiek badań czy teorii naukowych dotyczących kwestii wpływu oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego na organizmy, bowiem uzgodnienia dokonywane są na podstawie sporządzonego raportu.

Należy zgodzić się z organem, że w niniejszej sprawie raport został wykonany prawidłowo a planowana stacja bazowa nie będzie stanowiła żadnego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, ponieważ ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, którego źródłem będą anteny nadawcze zainstalowane na projektowanej wieży, będzie występowało na wysokości powyżej 32,2 metrów nad poziomem terenu, a więc wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludzi i zwierząt. Siłą rzeczy więc argumenty dotyczące negatywnego wpływu stacji bazowej na ludzi i zwierzęta są bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.