Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2603/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. K. i G. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. K. i G. K. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę przedsięwzięcia p.n. Przebudowa i rozbudowa drogi powiatowej nr [...] ulica [...] w [...], ul. [...] oraz [...] ciągu ul. [...] w [...] na terenie Gminy [...] w zakresie przebudowy istniejącego chodnika do parametrów ścieżki rowerowej jednokierunkowej z dopuszczeniem ruchu pieszych.

Decyzja ta staje się ostateczna.

II.

Wnioskiem z dnia 30 listopada 2017 r. M. i G. K. (dalej jako Skarżący) wystąpili o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Starosty, zarzucając jej rażące naruszenie prawa i pozbawienie dojazdu do ich nieruchomości (parkingu).

III.

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. działając w tym względzie na mocy art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.).

Organ szeroko opisał przebieg postępowania budowlanego, podkreślając jego wieloaspektowość. Odnosząc się zaś do przesłanki interesu prawnego i podstaw umorzenia postępowania z art. 105 k.p.a. wskazał, iż zebrany materiał dowodowy przemawia za tym, że w sprawie nie było podstaw do wszczęcia postępowania na wniosek Skarżących.

Z kolei brak udziału Skarżących w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (przebudowę, rozbudowę) stanowi przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

IV.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżących, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody.

Wyjaśnił, że Skarżący swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty wywodzą z przysługującego im prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] (KW Nr [...]). Działka ta graniczy z działką inwestycyjną nr ewid. [...] - ul. [...], na której zaprojektowano sporną inwestycję.

Mając więc na uwadze charakter oraz usytuowanie projektowanej inwestycji jak również zakres planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego organ stwierdził, że działka nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.

Sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr ewid. [...]. Innymi słowy, Skarżący mogą bez przeszkód zagospodarować działkę, co do której przysługuje im prawo użytkowania wieczystego zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres dopuszczalnego zagospodarowania.

Samo graniczenie z działką inwestycyjną nie świadczy o objęciu jej obszarem oddziaływania, zaś na podmiocie ubiegającym się o wszczęci postępowania nadzwyczajnego spoczywa ciężar wykazania legitymacji w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm. - dalej jako P.b.).

Zdaniem GINB należy rozróżnić dwa pojęcia tj. "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Tylko drugie z tych pojęć stanowi podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Sama potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb oddziaływania obiektu.

Usytuowanie inwestycji oraz działki nr ewid. [...] jak również zakres przedmiotowych robót wyklucza uznanie, że sporna inwestycja niesie za sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenie w możliwości zagospodarowania działki nr ewid. [...], które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa.

Skarżący nie wskazali również przepisów prawa wprowadzającego związane z projektowaną inwestycją ograniczenia w zagospodarowaniu należącej do nich działki. Podnoszona argumentacja, że "właściciele działki nr [...] posiadają pozwolenie na budowę budynku usługowego na tej działce, a w pozwoleniu Starosty [...] decyzja nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Projekt zagospodarowania tej nieruchomości przewiduje miejsca parkingowe przy granicy z działką nr [...] i dostęp do tychże miejsc parkingowych od strony ulicy [...] (...) Elementem pozwolenia na budowę budynku usługowego na działce nr [...] jest pozostająca w obrocie prawnym Opinia komunikacyjna dla obsługi komunikacyjnej tego obiektu wydana przez Starostę [...] z [...] sierpnia 2012 r., która przewiduje bezpośredni dostęp do miejsc parkingowych na działce nr [...] od strony ulicy [...]" oraz że "chodzi o zamknięcie dostępu do miejsc parkingowych usytuowanych na naszej działce usługowej od strony ul. [...]. Nadmieniamy, że posiadamy zjazd do naszej nieruchomości od strony ul. [...], który wg. prawa stanowi obsługę naszej inwestycji w tym dostawy, ale w uzgodnionym projekcie budowlanym naszego obiektu na działce nr [...] dostęp do miejsc parkingowych został przewidziany od strony ul. [...].", nie przemawia za uznaniem, że działka nr ewid. [...] należąca do Skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.

W projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z [...] października 2013 r., Nr [...], znajduje się opinia komunikacyjna Starosty Powiatu [...] z [...] sierpnia 2012 r. w której wskazano, że "Miejsca parkingowe w ilości 6 szt. zostały zaprojektowane na terenie działki o nr ew. [...]. Obsługa komunikacyjna wymienionego wyżej budynku handlowego, odbywać się będzie poprzez projektowany zjazd z ulicy [...]". Projekt zagospodarowania terenu, zatwierdzony ww. decyzją organu powiatowego, nie przewiduje zjazdu z ul. [...] na działkę nr ewid. [...].

Zdaniem GINB realizacja inwestycji zatwierdzonej decyzją Starosty z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...], nie pozbawi działki należącej do Skarżących dojazdu do drogi publicznej (odbywa się on poprzez zjazd z ul. [...]), ani dojazdu do miejsc postojowych znajdujących się na części działki nr [...], graniczącej z działką nr ewid. [...].

Z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Starosty nie wynika, aby Skarżący posiadali zjazd z działki drogowej (ul. [...]) na działkę nr ewid. [...]. W związku z powyższym za bezzasadną należy uznać argumentację, że realizacja spornej inwestycji pozbawi ich dostępu do miejsc parkingowych na działce od strony ul. [...].

GINB wskazał, odnosząc się do twierdzeń Skarżących, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. i J. G. (poprzednicy prawni Skarżących) pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej działka nr ewid. [...] na działkę nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Zatwierdzony ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r. projekt budowlany dotyczy przebudowy skrzyżowania drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]) z drogą gminną (ul. [...]) wraz z budową zjazdu z ul. [...] (działka nr ewid. [...]) na działkę nr [...] w [...]. Z planu sytuacyjnego projektu przebudowy skrzyżowania drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]) z drogą gminną (ul. [...]) wraz z budową zjazdu na działkę nr [...] w [...] nie wynika, że wjazd na miejsca parkingowe usytuowane na działce nr [...], ma się odbywać od ulicy [...] (zob. proj. bud., plan sytuacyjny, nr rys. 2). Wprawdzie, rozwiązania projektowe zatwierdzone decyzją Starosty z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...], kolidują z rozwiązaniami projektowymi dotyczącymi przebudowy jezdni (ul. [...]) zatwierdzonym decyzją Starosty z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], to jednak ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., Nr [...], Starosta [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], (w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej działka nr ewid. [...] na działkę nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...] oraz przebudowy drogi) i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], Skarżący nie mogą wywodzić interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...], z faktu, że rozwiązania projektowe, dotyczące przebudowy jezdni (ul. [...]) zatwierdzone ww. decyzjami Starosty [...] z dnia [...] października 2014r., Nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...], ze sobą kolidują.

Odnosząc się do zarzutu, że z drogi powiatowej ul. [...] (działka nr [...] obręb [...]) nie ma odprowadzania wód opadowych w formie rowu odparowywanego, co w rezultacie skutkuje tym, że cała woda opadowa z działki nr [...] a więc również z obszaru zajętego na ścieżki rowerowe spływa do najniższego punktu w tym rejonie, który znajduje się na terenie działki prywatnej nr [...] i dopiero za pośrednictwem tej działki uchodzi do rowu melioracyjnego przy ul. [...] na wysokości działki Przedszkola Publicznego GINB stwierdził, że z opisu technicznego do projektu budowlanego wynika, iż odwodnienie nawierzchni drogi powiatowej nie ulegnie zmianie, odwodnienie ścieżek rowerowych zapewnione będzie poprzez odpowiednie ukształtowanie spadków poprzecznych i podłużnych, odprowadzających wody opadowe powierzchniowo na przyległe pobocza. W ramach robót przewiduje się wydłużenie cieków pochodnikowych i wymianę przepustów pod zjazdami o średnicy 40 cm (zob. proj. bud., opis techniczny, II Przedmiot inwestycji, 7. Odwodnienie, str. 9).

Ponadto Skarżący wskazują, iż woda z terenu ulicy [...] zawsze spływała na teren ich działki poprzez dotychczasowy zjazd z ulicy [...], który wychodził w środku parkingów, oraz poprzez skrzyżowanie z ulicą [...], skąd wody opadowe grawitacyjnie spływały na ich działkę jako niżej położoną.

Powyższe potwierdza, że ewentualny spływ wód opadowych nie jest związany z realizacją inwestycji. Ponadto z opinii komunikacyjnej Zarządu Powiatu [...] z dnia 30 września 2015 r. wynika, że inwestycja nie może pogorszyć warunków odprowadzania wód opadowych z pasa drogowego (zob. proj. bud., str. 20).

Zdaniem GINB powyższa argumentacja Skarżących dotycząca odprowadzania wód opadowych nie przemawia za uznaniem, że posiadają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...].

Analiza projektu budowlanego nie potwierdza także zarzutu Skarżących, że "planowana ścieżka rowerowa według projektu od strony zachodniej i północno-zachodniej naszej działki wchodzi na działkę nr [...] ok. 1 metra" oraz zarzutu, że na działce Skarżących będzie budowana wiata rowerowa. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne, objęte decyzją Starosty z dnia [...] lipca 2016 r., zostało zaprojektowane na działce nr ewid. [...] przy granicy z działką o nr ewid. [...]. Ponadto, z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby w ramach spornej inwestycji przewidziano realizację wiaty rowerowej.

Zarzut spadku wartości nieruchomości Skarżących w związku z realizacją spornej inwestycji, czy też utrudnienia z tego tytułu zachodzące, nie świadczy o posiadaniu interesu prawnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

V.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. i G. K., kwestionując to rozstrzygnięcie w całości i zarzucając mu:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 3 pkt 20 P.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, iż nieruchomość wnioskodawców nie znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego objętego kwestionowaną decyzją Starosty, a w konsekwencji naruszenie:

b) art. 28 ust. 2 P.b. poprzez jego niezastosowanie, u podstaw którego leżało bezzasadne przyjęcie przez organ, iż wnioskodawcy - jako właściciele nieruchomości sąsiedniej, znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu nie posiadają przymiotu strony decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oraz w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia;

2. obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:

a) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na dokonaniu sprzecznej z zawartymi w tych przepisach dyrektywami oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego przejawiających się w nieuprawnionym uznaniu przez organy, iż zarówno obecni właściciele, jak i ich poprzednicy prawni nie posiadali zagwarantowanego prawnie oraz faktycznie dostępu do swojej nieruchomości od strony ulicy [...], a tym samym realizacja zamierzenia budowlanego trwale pozbawiającego Skarżących możliwości bezpośredniego skomunikowania z ul. [...] oraz dostępu do miejsc parkingowych zlokalizowanych od strony tej drogi, nie stanowiło istotnego ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości, świadczącego o oddziaływaniu inwestycji na nieruchomość sąsiednią;

b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji administracyjnej, podczas gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do uznania postępowania za bezprzedmiotowe, a w konsekwencji - naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie; w przypadku uznania, iż rozstrzygnięcie nie zostało obarczone kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 k.p.a., organ powinien, na zasadzie art. 158 § 1 k.p.a. wydać decyzję odmawiającą stwierdzenia jego nieważności, czego w niniejszej sprawie Wojewoda [...], a następnie GINB zaniechali;

c) art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy kwestionowana przez Skarżących decyzja organu administracji architektoniczno-budowlanej udzielająca pozwolenia na budowę ścieżki rowerowej wydana została w warunkach rażącego naruszenia prawa, manifestującego się w niezapewnieniu przez ten organ czynnego udziału Skarżących w postępowaniu, a w konsekwencji pozbawienia ich możliwości kwestionowania zapadłego w nim rozstrzygnięcia w administracyjnym toku instancji.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] w całości i orzeczenie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że działka ewid. nr [...], użytek drogowy sąsiaduje z nieruchomością Skarżących. Nieruchomość ta posiada prawnie zagwarantowany dostęp do drogi publicznej m.in. za pośrednictwem zjazdu z ulicy [...], który zapewniał obsługę komunikacyjną miejsc postojowych na posesji Skarżących.

Stan ten w pełni potwierdza projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] utrzymaną w mocy prawomocną decyzją GINB z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] oraz treść oświadczenia zbywców, zawarta w § 1 ust. 9 umowy sprzedaży z dnia [...] stycznia 2012 r. - Nr Rep. [...].

Zjazd istniał jeszcze w 2012 roku, a śladem po jego przebiegu jest obniżenie terenu w rejonie ujścia. Istnienie tego elementu infrastruktury znajduje z pewnością odzwierciedlenie w dokumentacji projektowej kolejnych robót modernizacyjnych ulicy [...], które uwzględniały lokalizację dotychczasowego wjazdu, włączając go do sieci dróg oraz przywracając pełną funkcjonalność.

Okoliczność pozbawienia usankcjonowanego prawnie dostępu za pośrednictwem zjazdu, do którego odtworzenia zobowiązany jest zarządca drogi, stanowi przejaw istotnego ograniczenia w sposobie korzystania i zagospodarowania nieruchomości, a zatem przesądza o jej pozostawaniu w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b.

Skarżący wskazali, że sprawa o odtworzenie zjazdu na koszt zarządcy drogi posiada relewantne znaczenie dla ustalenia zakresu ograniczenia w wykonywaniu przez nich praw do nieruchomości, a tym samym dla ich legitymacji do udziału na prawach strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę w odniesieniu do obiektu realizowanego na działce sąsiedniej. Może więc stanowić zagadnienie wstępne, którego zawisłość przed właściwym organem uzasadnia zawieszenie niniejszego postępowania sądowego na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.).

Realizacja przedsięwzięcia objętego decyzją Starosty w granicach działki ewidencyjnej nr [...], sąsiadującej z nieruchomością Skarżących, pozbawiać będzie ich możliwości odtworzenia zjazdu z drogi publicznej - ulicy [...], mimo gwarancji zawartej w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), co w znaczący sposób wpłynie na sposób zagospodarowania tejże nieruchomości.

Powyższe stanowi o rażącym naruszeniu przez organy art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., przejawiającym się w uznaniu Skarżących za podmioty, którym nie przysługiwał w tym postępowaniu przymiot strony.

Uchybienie to przejawiło się w pominięciu dowodu m.in. z dokumentacji technicznej przebudowy ulicy [...] oraz innych materiałów, które wskazywały na posiadanie przez użytkowników wieczystych nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] dostępu do drogi publicznej za pośrednictwem działki nr [...] objętej zamierzeniem budowlanym.

Skarżący zauważyli, że w przypadku uznania braku przesłanek do wzruszenia decyzji Starosty organy obu instancji powinny były rozpoznać wniosek Skarżących, orzekając na zasadzie art. 158 k.p.a. o odmowie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, nie zaś - jak to uczyniły - umarzając to postępowanie.

VI.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, szczegółowo omawiające problematykę interesu prawnego Skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VII.

Skarga jest zasadna.

Na wstępie merytorycznych rozważań należy przybliżyć szczegóły dwóch innych postępowań budowlanych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Otóż decyzją z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. i J. G. (poprzednicy prawni Skarżących) pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej o nr ewid [...] na działkę o nr ewid. [...], obr. [...], gmina [...].

Następnie decyzją z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...], orzekając we wznowionym postępowaniu administracyjnym, Starosta uchylił decyzję własną z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. zjazdu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...] uchylił w całości to rozstrzygnięcie Starosty i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, zaś skarga na tę decyzję Wojewody została prawomocnie oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1915/16.

W związku z tym, ponownie badając sprawę, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., Nr [...] Starosta [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej nr [...] na działkę o nr ewid. [...] w [...].

Z oświadczenia Skarżącego wynika, że decyzja ta jest ostateczna (nie była zaskarżona). W aktach sprawy brak jest także jakiejkolwiek informacji, wskazującej, na zaskarżenie tego rozstrzygnięcia. W powyższej sytuacji kwestia ewentualnego związania zatwierdzonym decyzją z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] projektem budowlanym na budowę zjazdu z drogi gminnej o nr ewid [...] na działkę o nr ewid. [...] jest ostatecznie przesądzona i nie może wiązać w niniejszej sprawie (zgody na budowę zjazdu wskazanego tą decyzją z prawnego punktu widzenia nie ma). Nie ma także zgody na przebudowę skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] i określenia sposobu ukształtowania terenu działki Skarżących od strony ul. [...].

Bardziej istotne jest jednak przywołanie decyzji budowlanych dotyczących zabudowy działki Skarżących. Otóż decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i P. G. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego wraz z jego częściową rozbiórką na działce o nr ewid. [...] w [...], gmina [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził jednakże nieważność ww. decyzji.

W związku z tym, decyzją z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] Starosta [...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego na działce o nr ewid. [...] w [...], gmina [...].

Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] stwierdził nieważność ww. rozstrzygnięcia organu powiatowego. Na skutek odwołania Skarżących GINB decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] października 2013 r., Nr [...], co oznacza, iż pozostaje ona w mocy i wiąże w zakresie nią uregulowanym.

W powyższej sytuacji należy zwrócić uwagę, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2013 r., Nr [...], wydana bez wątpienia przed wydaniem przez ten sam organ decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] (zezwalającej na budowę ścieżek rowerowych wzdłuż działki Skarżących nr [...]), przewidywała budowę 6 miejsc parkingowych (1 miejsce dla pojazdów osób niepełnosprawnych) wprost graniczących z ulicą [...], których obsługa komunikacyjna następuje właśnie z tej drogi. Odmiennie niż ocenia to GINB, wskazana decyzja przewiduje obsługę komunikacyjną wprost od strony ulicy [...]. Co więcej, sama decyzja (vide plan zagospodarowania terenu) przewiduje, w odpowiednim zakresie przebudowę części ulicy [...]. Ta sama decyzja przewiduje również budowę zjazdu z ulicy [...], niejako od zaplecza działki Skarżących, w celu obsługi pawilonu handlowego.

W kontekście powyższego, zestawiając to tak z opinią komunikacyjną z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], jak również z zawartym porozumieniem z dnia 6 lutego 2013 r. pomiędzy poprzednikami Skarżących a Powiatem [...], nie można z przekonaniem powiedzieć, aby działka Skarżących, na której na podstawie postanowień decyzji z dnia [...] października 2013 r., przewidziano budowę 6 miejsc parkingowych wprost obsługiwanych z ulicy [...], nie posiadała dostępu do tych miejsc właśnie od strony tej ulicy. Organy wadliwie zatem interpretują zapisy tej decyzji i w z związku z tym, nie dostrzegając tego aspektu sprawy, naruszają uzasadnione interesy Skarżących. Odróżnić należy bowiem obsługę komunikacyjną budynku Skarżących (z ul. [...]) od obsługi miejsc parkingowych od ul. [...].

Co równie istotne, GINB wskazuje, że obsługa komunikacyjna wskazanych miejsc parkingowych ustalonych decyzją z dnia [...] października 2013 r., może być zrealizowana na mocy przewidzianego również do realizacji na podstawie tej decyzji zjazdu indywidualnego z ulicy [...]. Organy nie zadały sobie jednak trudu w przeanalizowaniu tej kwestii w aspekcie tak historycznym jak i przyczynowo-skutkowym. Skoro bowiem decyzja budowlana z dnia [...] października 2013 r. przewidziała dopiero obsługę komunikacyjną działki Skarżących od strony ulicy [...] (wskazując na potrzebę utworzenia nowego zjazdu) a nie z ulicy [...], to jako istotne jawi się pytanie, w jaki sposób działka inwestycyjna nr ewid. [...] była obsługiwana komunikacyjnie wcześniej (tj. przed wydaniem decyzji z dnia [...] października 2013 r.). Sąd wskazuje i podkreśla, że skoro decyzja budowlana dotycząca przebudowy pawilonu handlowego na działce Skarżących ustaliła nowy zjazd na ich nieruchomość od ul. [...] oraz przewidziała nowe miejsca postojowe, to jako oczywiste należy postrzegać pytanie, w jaki sposób działka ta była obsługiwana wcześniej.

Niezależnie od powyższego należy również wskazać, iż z przedstawionych przez Skarżących map ewidencyjnych terenu (dopuszczonych jako dowód uzupełniający na rozprawie - zob. k. 70-73 akt sądowych) wynika, że działka nr ewid. [...] posiadała obsługę komunikacyjną od strony ul. [...]. Ponadto, co istotne, z planu zagospodarowania trenu zatwierdzonego weryfikowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wynika, że od strony ul. [...], na wysokości działki nr ewid. [...], znajduje się wydzielenie (oznaczone jako "ch. bet.") wskazujące na istniejący zjazd. Podobne miejsca znajdują się wzdłuż ciągu tej ulicy w odniesieniu do innych działek np. nr ewid. [...] (oznaczenie "j. br."). Organy nie wyjaśniły zatem na jakiej zasadzie i w jaki sposób projektant ocenił, dysponując mapą ewidencyjną i tworząc plan zagospodarowania terenu pod inwestycję (ścieżkę rowerową i chodnik), będąc również zobowiązany do oceny w terenie - w razie wątpliwości - czy dane ukształtowanie jest tożsame z tym uwidocznionym na mapie, że działka Skarżących nie posiada zjazdu z drogi publicznej ul. [...].

Wskazany zapis, znajdujący się na mapie ewidencyjnej zatwierdzonego projektu budowlanego, jak również na każdej innej mapie wcześniejszych projektów, nie może być interpretowany inaczej, jak tylko jako wjazd na działkę Skarżących. Dodatkowo, w ocenie GINB zabrakło trafnego odniesienia się do zagospodarowania terenu wynikającego z zatwierdzonego decyzją z dnia [...] października 2013 r. projektu budowlanego przebudowy budynku Skarżących. Zdaniem Sądu decyzja ta, jako wcześniejsza, gwarantuje Skarżącym możliwość utworzenia miejsc parkingowych wprost obsługiwanych od strony ul. [...], organ zaś myli obsługę komunikacyjną pawilonu z obsługą komunikacyjną powstałych miejsc parkingowych. Każda następna decyzja dotycząca tego terenu jest zobowiązana do przestrzegania określonego uprzednio zagospodarowania. Brak jest także wyjaśnienia, co jest okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia merytorycznego, czy na wysokości spornych miejsc parkingowych, w decyzji zezwalającej na budowę ścieżek przewidziane jest podniesienie krawężnika, czy też przebiega on w sposób obniżony, umożliwiający swobodny wjazd na działkę. Sąd zwraca na to uwagę w kontekście twierdzenia Skarżących, iż pierwotna realizacja decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. umożliwiała wjazd na miejsca parkingowe, dopiero następnie został on zablokowany (podwyższono krawężnik). O ile kwestia ta nie jest kwestią prawną z zakresu ważności decyzji administracyjnej, o tyle wymaga oceny, jako wpływająca na to, czy działka miejsca postojowe na działce Skarżących mogą być na mocy weryfikowanej decyzji obsługiwane z ul. [...], a działania Inwestora stanowią jedynie odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, co pozostawać powinno w zakresie zainteresowania organów nadzoru budowlanego.

W konsekwencji należy wskazać, iż nie ma racji GINB, a wcześniej Wojewoda [...] twierdząc, że nieruchomość Skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, na którą realizację zgodę wyraził Starosta [...] w decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...]. Zdaniem Sądu interes prawny Skarżących do kwestionowania tej decyzji w postępowaniu nieważnościowym wynika tak z wiążącej prawnie wcześniejszej decyzji Starosty z dnia [...] października 2013 r., nr [...] jak również z map ewidencyjnych, na których wyraźnie zaznaczone jest charakterystyczne dla wjazdów miejsce utwardzone, stanowiące w istocie wjazd na działkę nr ewid. [...] wprost z ulicy [...].

Tym samym organy wadliwie zastosowały art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. bowiem umorzyły postępowanie w sytuacji, gdy nie było do tego podstaw, a kwestia posiadania przez Skarżących interesu prawnego nie może być podważana.

W ponownym postepowaniu organy przyjmą niniejsze wytyczne i dokonają merytorycznej oceny decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] tak pod kątem wady rażącego naruszenia prawa (w aspekcie ewentualnego pozbawienia praw nabytych w postaci prawa wjazdu na miejsca parkingowe Skarżących wprost z ul. [...]) jak i w kontekście potencjalnej wadliwości z art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. (wydanie decyzji na teren, którego zagospodarowanie zostało już określone inną, wcześniejszą decyzją budowlaną i na które weryfikowana decyzja oddziałuje).

Za zasadne należy zatem uznać zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. i przyjęcie, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony. Organy stanowisko w tym względzie podjęły przy tym w związku z wadliwie przeprowadzonym procesem weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego, wyciągając błędne wnioski z decyzji z dnia [...] października 2013 r. jak i analizy mapy ewidencyjnej. Jest przy tym niewątpliwe, co potwierdzają dodatkowo przedłożone przez Skarżących mapy, że działka ewidencyjna nr [...] posiadała bramę i wjazd od ul. [...]. Organ nie uwzględnia zaszłości i tego, że budowa wjazdów w latach minionych nie zawsze przebiegała w sposób, w jaki powinna przebiegać w świetle obowiązujących obecnie przepisów prawa.

Z tej więc przyczyny Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą działając w tym zakresie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 P.b. i art. 105 § 1 k.p.a.

O kosztach postępowania, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.