Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 705/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania A. A. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] odmowie uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] marca 2010 r. A. A. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] celem rejestracji jako osoba bezrobotna.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o uznaniu ww. za osobę bezrobotną oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Pozostając w ewidencji osób bezrobotnych został skierowany do odbycia szkolenia kierowców. Z tytułu uczestnictwa w kursie nabył uprawnienia do stypendium.

Następnie decyzją z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] zainteresowany utracił prawo do stypendium.

W związku z podjęciem przez A. A. zatrudnienia decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2010 r.

W dniu [...] stycznia 2011 r. A. A. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] celem rejestracji jako osoba bezrobotna. Na podstawie przedstawionych dokumentów i złożonych oświadczeń decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] zainteresowany nabył status osoby bezrobotnej. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezydent Miast [...] odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2011 r.

W dniu [...] maja 2011 r. A. A. przedłożył świadectwo pracy, potwierdzające zatrudnienie w [...] w J. w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. Powyższy dokument stanowił postawę do wznowienia postępowań administracyjnych.

W związku z tym, że okres zatrudnienia pokrywał się z okresem pozostawania przez zainteresowanego w ewidencji osób bezrobotnych, postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] wznowił postępowanie w sprawach zakończonych decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] oraz decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...]. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o uchyleniu wyżej wymienionych decyzji i o odmowie przyznania A. A. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2011 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta [...]:

1) uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] o nabyciu przez zainteresowanego statusu bezrobotnego z dniem [...] stycznia 2011 r. oraz decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...];

2) odmówił przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2011 r.;

3) umorzył postępowanie w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] stycznia 2011 r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/G1 271/12 oddalił skargę.

W związku z tym, że okres zatrudnienia w dostarczonym w dniu [...] maja 2011 r. świadectwie pracy w [...] w J. pokrywał się z okresem pozostawania przez zainteresowanego w ewidencji osób bezrobotnych, tj. okresem od [...] marca 2010 r. do [...] maja 2010 r., postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej następującymi decyzjami Prezydenta Miasta [...]:

1) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...];

2) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...];

3) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...];

4) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...];

5) z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...].

W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, działając na postawie

art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 41 ust. 1 i ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] uchylił wyżej wymienione decyzje i orzekł o:

1) odmowie przyznania A. A. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2010 r.,

2) odmowie przyznania prawa do stypendium z dniem [...] maja 2010 r.,

3) umorzył postępowanie w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] marca 2010 r., utraty prawa do stypendium z dniem [...] maja 2010 r. oraz w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2010 r.

Na skutek rozpatrzenia odwołania od wyżej wymienionej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 i art. 101 Kpa Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych decyzjami:

1) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2010r.;

2) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...]o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] marca 2010 r.;

3) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] o przyznaniu prawa do stypendium od dnia [...] maja 2010 r.;

4) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] o utracie prawa do stypendium z dniem [...] maja 2010 r.;

5) z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2010 r. do czasu rozstrzygnięcia skargi na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia na wyżej wymienione postanowienie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W następstwie wniesienia skargi na wyżej wymienione postanowienie, wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/G1 723/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...].

Działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i lit. b, art. 41 ust. 1 i ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 105 § 1 Kpa, po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] uchylił decyzje:

1) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2010 r.,

2) z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] marca 2010 r.,

3) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...]o przyznaniu prawa do stypendium od dnia [...] maja 2010 r.,

4) z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] o utracie prawa do stypendium z dniem [...] maja 2010 r.,

5) z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2010 r.,

a następnie:

1) orzekł o odmowie:

a) uznania za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2010 r.,

b) przyznania prawa do stypendium z dniem [...] maja 2010 r.,

2) umorzył postępowanie w sprawie:

a) odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] marca 2010 r.,

b) utraty prawa do stypendium z dniem [...] maja 2010 r.,

c) utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] maja 2010 r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy wyżej wymienioną decyzję Prezydenta Miasta [...].

W dniu [...] października 2013 r. A. A. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Zainteresowany jako podstawę wniosku podał art. 145 § 1 pkt 7 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymaną w mocy przez decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]Wojewoda [...] działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.) odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...].

Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła w ustawowym terminie odwołanie do ministra właściwego do spraw pracy.

Dalej organ podał, że w przedmiotowej sprawie, podkreślić należy, że niniejsze postępowanie toczy się w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania.

Ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w Kpa. Jednym z nich jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania (art. 145 Kpa).

Zgodnie art. 145 § 1 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że A. A. w złożonym w dniu [...] października 2013 r. wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] podał przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 7 Kpa.

W ocenie strony decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...], w przeciwieństwie do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], uwzględnia prawomocne orzeczenie Sądu Pracy w J. oraz treść świadectwa pracy, potwierdzającego okres świadczenia pracy na rzecz [...] w J.

Powyższe argumenty nie zasługują na uwzględnienie.

Wskazać należy, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 7 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). W sytuacji określonej w art. 100 § 2 Kpa, a więc gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji może załatwić sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Ten tryb postępowania stanowi zatem wyjątek od zasady wyrażonej w art. 100 § 1 Kpa i może być stosowany wyłącznie w okolicznościach, o których mowa w powyższym przepisie, ponadto przy zwężającej wykładni tych okoliczności.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego.

W sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje zagadnienie wstępne, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić postępowanie i stosownie do obowiązujących przepisów prawa albo wystąpić do właściwego organu lub sądu o jego rozstrzygnięcie, albo wezwać stronę do wystąpienia o to w wyznaczonym terminie. Wyjątkowo dopuszczalny jest tryb nadzwyczajny rozstrzygania zagadnień wstępnych. Jeżeli pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez kompetentny organ a rozstrzygnięciem, przyjętym przez organ wydający decyzję (w przypadku gdy zastosował on tryb nadzwyczajny) zachodzi różnica w istotnych punktach, stanowi to podstawę wznowienia postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 6, B. Adamiak, J. Borkowski).

Powyższa sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] oraz decyzja Prezydent Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] wydane zostały, po powzięciu przez Prezydenta Miasta [...] informacji mającej wpływ na posiadanie przez A. A. statusu osoby bezrobotnej. W dniach [...] i [...] maja 2011 r. zainteresowany przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] dokumenty w postaci świadectwa pracy wystawionego przez [...] w J. z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...]. Z powyższych dokumentów wynikało, że w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. A. A. świadczył pracę. Jest to okoliczność istotna dla posiadania statusu osoby bezrobotnej, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.) bezrobotny - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, 1, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jednocześnie pod pojęciem zatrudnienia należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowę o prace nakładczą.

W związku z powyższym, działając m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, decyzjami z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] września

2013 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] uchylił wydane przez siebie decyzje.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

W uzasadnieniu skargi skarżący podaje, że "Wojewoda odmawia uznania prawomocnego wyroku sądu i świadectwa pracy i stwierdza, że w wyniku zawartej ugody sądowej wskazuje na bezprawne działania pracodawcy".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie w sprawie niniejszej toczy się w jednym z nadzwyczajnych trybów, w trybie wznowienia postępowania.

Warunkiem skutecznego wszczęcia takiego postępowania jest po pierwsze - powołanie się na jedną z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a lub art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej Kpa, po drugie - złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 Kpa lub odpowiednio w art. 145a § 2 Kpa i art. 145b § 2 Kpa.

Wskazać również należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej, wyrażona w art. 16 § 1 Kpa, zgodnie z którym, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji.

Ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w Kpa. Jednym z nich jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania (art. 145 Kpa).

Podkreślić trzeba, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 145 § 1 Kpa. Jak stanowi bowiem przepis art. 149 § 2 Kpa, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że postępowanie wznowieniowe może być poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują przesłanki do wznowienia określone w art. 145 Kpa. Przedmiotem takiego postępowania nie może być zatem powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, tak jak to odbywa się w zwykłym postępowaniu, gdyż w sposób oczywisty naruszałoby to zasadę stałości decyzji.

Zgodnie z art. 145 § 1 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3. decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję,

6. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zakończenie tych czynności wstępnych postanowieniem o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 Kpa) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonego taką decyzją.

Tylko wówczas, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 Kpa).

W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 Kpa) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 Kpa).

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, że A. A. w złożonym w dniu [...] października 2013 r. wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia

2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] podał przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 7 Kpa. W ocenie strony decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...], w przeciwieństwie do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], uwzględnia prawomocne orzeczenie Sądu Pracy w J. oraz treść świadectwa pracy, potwierdzającego okres świadczenia pracy na rzecz [...] w J.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze skarżącym.

Wskazać należy, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 7 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). W sytuacji określonej w art. 100 § 2 Kpa, a więc gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji może załatwić sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Ten tryb postępowania stanowi zatem wyjątek od zasady wyrażonej w art. 100 § 1 Kpa i może być stosowany wyłącznie w okolicznościach, o których mowa w powyższym przepisie, ponadto przy zwężającej wykładni tych okoliczności.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego.

W sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje zagadnienie wstępne, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić postępowanie i stosownie do obowiązujących przepisów prawa albo wystąpić do właściwego organu lub sądu o jego rozstrzygnięcie, albo wezwać stronę do wystąpienia o to w wyznaczonym terminie. Wyjątkowo dopuszczalny jest tryb nadzwyczajny rozstrzygania zagadnień wstępnych.

Jeżeli pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez kompetentny organ a rozstrzygnięciem, przyjętym przez organ wydający decyzję (w przypadku gdy zastosował on tryb nadzwyczajny) zachodzi różnica w istotnych punktach, stanowi to podstawę wznowienia postępowania (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 6, B. Adamiak, J. Borkowski).

W przedmiotowej sprawie decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] oraz decyzja Prezydent Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] wydane zostały, po powzięciu przez Prezydenta Miasta [...] informacji mającej wpływ na posiadanie przez A. A. statusu osoby bezrobotnej.

W dniach [...] i [...] maja 2011 r. A. A. przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] dokumenty w postaci świadectwa pracy wystawionego przez [...] w J. z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...].

Z powyższych dokumentów wynikało, że w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] stycznia 2011 r. A. A.i świadczył pracę. Jest to okoliczność istotna dla posiadania statusu osoby bezrobotnej, ponieważ zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.) bezrobotny - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, 1, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jednocześnie pod pojęciem zatrudnienia należy rozumieć wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowę o pracę nakładczą.

W związku z powyższym, działając m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, decyzjami z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] uchylił wydane przez siebie decyzje.

Wobec powyższych okoliczności, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.