Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 50/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art.  1 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.), Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę w części dotyczącej żądań zawartych we wnioskach z dnia 16, 17 i 23 lutego 2009 r., a sprecyzowanych w pkt 2 skargi, - odrzuca skargę w części dotyczącej żądań zawartych we wnioskach z dnia 16, 17 i 23 lutego 2009 r., a sprecyzowanych w pkt 1, 3, 4, 5 i 6 skargi.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2009 r. B. D. zwrócił się do Ministra Środowiska o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1. podania, do których przepisów projektu zmiany ustawy Prawo wodne, zamieszczonym w druku nr 3601, skierowanym do Marszałka Sejmu przez Prezesa Rady Ministrów pismem z dnia 10 grudnia 2004 r. znak RM 10-137-04, odnosi się następujące zdanie, zawarte na stronie 5 uzasadnienia tego projektu: "W zakresie gospodarowania mieniem Skarbu Państwa związanym z gospodarką wodną jednoznacznie wskazano zakres własności Skarbu Państwa oraz organy wykonujące prawa i obowiązki właścicielskie" oraz przytoczenie tych przepisów,

2. wyjaśnienie potrzeby i celu zmiany prawa w powyższym zakresie w związku z § 10 ust. 2 pkt 1 uchwały Nr 49 rady Ministrów z dnia 19 marca 2002 r. w sprawie regulaminu pracy Rady Ministrów (M.P. 02.13.221), wymagającym podania takiego wyjaśnienia w uzasadnieniu projektu aktu normatywnego,

3. wskazania różnic między dotychczasowym a proponowanym stanem prawnym w powyższym zakresie w związku z § 10 ust. 2 pkt 2 powyższej uchwały,

4. podanie przyczyn – w związku z pismem Ministra Środowiska z dnia 10 grudnia 2008 r. nr DIŚ-oa-p/44/7551/08 potwierdzającym, że we wspomnianym druku nr 3601 nie ma w uzasadnieniu projektu zmiany ustawy Prawo wodne odniesienia do wprowadzonych tym projektem przepisów art. 9 ust. 1 pkt 4a oraz art. 14 ust. 1a – z powodu których Minister Środowiska nie zastosował w stosunku do zmian prawa proponowanych tymi przepisami § 10 ust. 2 pkt 1 i 2 wymienionej uchwały Rady Ministrów oraz podanie uzasadnienia tych zmian, które by sporządził, gdyby postąpił zgodnie z wymogami uchwały Rady Ministrów, to jest:

a) przedstawienie stanu rzeczy w poprzednio obowiązującym stanie prawnym oraz wyjaśnienie potrzeby i celu dodania art. 9 ust. 1 pkt 4 oraz art. 14 ust. 1a,

b) wskazania różnic między dotychczasowym a proponowanym przez wymienione przepisy stanem prawnym.

W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Departamentu Instrumentów Środowiskowych Ministerstwa Środowiska pismem z dnia [...] lutego 2009 r. stwierdził, że już wielokrotnie wskazywano w korespondencji ze skarżącym, iż informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, która jednakże obejmuje informacje o określonych faktach, danych lub stanach zjawisk na dzień ich udostępnienia i taką wiadomością wytworzoną jest informacja stanowiąca uzasadnienie do projektu nowelizacji Prawa wodnego zawarta w druku sejmowym nr 3601, którego treść jest znana skarżącemu. Natomiast nieumieszczenie w uzasadnieniu projektu odniesienia do interesujących skarżącego przepisów, nie oznacza o podstawach żądania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienia informacji niewytworzonej (nieistniejącej w omawianym uzasadnieniu). W dalszej części odniesiono się do porównania poprzedniego brzmienia przepisów z proponowanymi zmianami (wskazanymi przez skarżącego) i stwierdzono, że w uzasadnieniu projektu wyjaśniono cel tych zmian, zaś powyższe zmiany zaproponowane w nowelizacji, po konsultacjach oraz po przejściu całego procesu legislacyjnego, zostały uchwalone i stanowią obecnie obowiązujące przepisy prawa. Nie jest zatem obecnie możliwe tworzenie – na zasadzie domniemania – "nowego" uzasadnienia, które obejmowałoby żądane przez skarżącego treści. W tej sytuacji polemika z uzasadnieniem do projektu ustawy jako dokumentem już istniejącym, a więc wytworzonym, jest nieuzasadniona, zaś dalsze kontynuowanie tego samego tematu podnoszonego przez skarżącego, uważa się za niecelowe.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. B. D. ponownie zwrócił się do Ministra Środowiska o udostępnienie informacji publicznej i w uzasadnieniu podał, że wniosek z dnia [...] stycznia 2009 r., ponowiony niniejszym wnioskiem, dotyczy informacji będących w posiadaniu organu i które powinny być zawarte w uzasadnieniu projektu zmiany ustawy Prawo wodne (druk sejmowy nr 3601), zaś odpowiedź z dnia [...] lutego 2009 r., nie była przedmiotem jego wniosku z dnia [...] stycznia 2009 r. i w tej sytuacji zażądał podania informacji publicznej, które Minister Środowiska obowiązany był zamieścić w uzasadnieniu projektu zmian ustawy Prawo wodne zgodnie z regulaminem pracy Rady Ministrów, lecz obowiązkowi temu uchybił, a to:

1. "potrzeby zmiany" i "celu zmiany" w odniesieniu do art. 9 ust. 1 pkt 4a oraz art. 14 ust. 1a oraz przedstawienia stanu rzeczy, jaki istniał przed wprowadzeniem tych przepisów,

2. Wykazanie różnic między dotychczasowym a proponowanym przez wymienione przepisy stanem prawnym,

3. Charakterystykę i ocenę skutków prawnych związanych z wejściem w życie tych przepisów.

W kolejnym wniosku z dnia [...] lutego 2009 r. skarżący po raz kolejny wniósł o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1. czy w poprzednim stanie prawnym możliwy był swobodny obrót gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi, a jeżeli nie, to jaki był prawdziwy cel zmiany przepisów ustawy w rozumieniu przepisu Regulaminu pracy Rady Ministrów,

2. do których przepisów ustawy ten cel zmiany się odnosił,

3. czy potrzeba zmiany przepisów, jakim było "wystąpienie w poprzednim stanie prawnym braku możliwości bezpośredniego gospodarowania mieniem w stosunku do tak specyficznego mienia, jak grunty pokryte wodami powierzchniowymi" – uzasadniająca w/w cel zmiany przepisów – była uzasadnieniem wprowadzenia tej możliwości, jako zmiany w stosunku do poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w rozumieniu Regulaminu pracy Rady Ministrów,

4. jakiego rodzaju grunty pokryte wodami powierzchniowymi zostały objęte możliwością bezpośredniego stosowania przepisów ogólnych dotyczących gospodarowania mieniem oraz które przepisy Prawa wodnego o tym świadczą.

Natomiast we wniosku z dnia [...] lutego 2009 r. skarżący B. D. wniósł o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1. wyjaśnienie potrzeby i celu zmiany przepisów w tym kierunku, w rozumieniu § 10 ust. 2 pkt 1 uchwały nr 49 Rady Ministrów z dnia 10 marca 2002 r. – Regulamin pracy Rady Ministrów,

2. przedstawienie charakterystyki i oceny skutków prawnych związanych z wejściem w życie przepisów, umożliwiających swobodny obrót gruntami sztucznych zbiorników i jezior podpiętrzonych,

3. czy zaprojektowanie przepisów, wprowadzających swobodny obrót gruntami sztucznych zbiorników i jezior podpiętrzonych, było zgodne z zasadami techniki prawodawczej, o których mowa w § 10 wymienionej uchwały i określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 02.100.908) w sytuacji, gdy art. 10 ust. 1a stanowi, że śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa, zaś art. 14 ust. 1 stanowił, że pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód,

4. jakie regulacje odnośnie gruntów sztucznych zbiorników i jezior zawiera ramowa dyrektywa wodna i dlaczego postanowienia tej dyrektywy w tym zakresie nie zostały dotychczas wprowadzone do ustawy Prawo wodne.

W odpowiedzi na powyższe wnioski, organ za pismem z dnia [...] marca 2009 r. powołał się na argumenty zawarte już w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. dodając, że skoro zdaniem skarżącego wystarczających informacji nie zawiera druk sejmowy dotyczący omawianej zmiany ustawy Prawo wodne, to i tak nie ma już podstaw do wytwarzania informacji nieistniejącej. Natomiast z opinii Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej przy dokumencie sejmowym nr 3601 wynika, że prawidłowo dokonano transpozycji przepisów Ramowej Dyrektywy Wodnej. Ponadto na temat regulacji dotyczących własności wód powierzchniowych i własności gruntów pod wodami oraz potrzeby rozróżniania tych zagadnień, skarżący otrzymywał już wielokrotnie odpowiedzi i wyszczególnił owe pisma.

W "wezwaniu przedsądowym" z dnia [...] marca 2009 r. skarżący ponownie wezwał do udzielenia informacji na wnioski z dnia [...] lutego 2009 r., [...] lutego 2009 r. i [...] lutego 2009 r. uznając, że informacją publiczną jest nie tylko wiadomość wytworzona, ale również treść wystąpień i ocen przez nie dokonanych.

W odpowiedzi na powyższe, organ w piśmie z dnia [...] marca 2009 r. stwierdził, że żądanie wykładni prawa i kwestionowanie przepisów prawa oraz polemika w tej kwestii, nie są objęte ustawą o dostępie do informacji publicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. D. wniósł o zobowiązanie Ministra Środowiska do udzielenia odpowiedzi na jego wnioski z dnia [...] lutego 2009 r., [...] lutego 2009 r. i z [...] lutego 2009 r., bowiem powyższa informacja publiczna powinna być – stosownie do treści Regulaminu pracy Rady Ministrów – zamieszczona w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a w dalszej części powołał się na stosowne przepisy regulaminu. Fakt, że organ nie umieścił w uzasadnieniu projektu ustawy powyższych informacji i ocen nie oznacza, iż nie dokonał takich ocen i nie posiada tych informacji, a informacją publiczną nie są tylko dokumenty wytworzone, lecz również oceny dokonywane przez organ administracji. W dalszej części skargi sprecyzował swoje żądania w zakresie udzielenia informacji publicznej do udzielenia następujących odpowiedzi:

1. czy w poprzednim stanie prawnym możliwy był swobodny obrót gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi (§ 10 ust. 2 pkt 2 Regulaminu), a jeżeli nie, to jaki był cel wprowadzenia do projektu cytowanych przepisów, w rozumieniu § 10 ust. 2 pkt 1 Regulaminu,

2. czy potrzeba zmiany przepisów, jakim było "wystąpienie w poprzednim stanie prawnym braku możliwości bezpośredniego stosowania przepisów ogólnych dotyczących gospodarowania mieniem w stosunku do specyficznego mienia, jak grunty pokryte wodami powierzchniowymi" – uzasadniająca w/w cel zmiany przepisów – była uzasadnieniem wprowadzenia tej możliwości, jako zmiany do poprzednio obowiązującego stanu prawnego w odniesieniu do gruntów sztucznych, zbiorników i jezior podpiętrzonych,

3. wyjaśnienie potrzeby i celu zmiany przepisów w tym kierunku, w rozumieniu § 10 ust. 2 pkt 1 Regulaminu pracy Rady Ministrów,

4. przedstawienie charakterystyki i oceny skutków prawnych związanych z wejściem w życie przepisów, umożliwiających swobodny obrót gruntami sztucznych zbiorników i jezior podpiętrzonych (§ 10 ust. 2 pkt 3 Regulaminu),

5. czy zaprojektowanie przepisów, wprowadzających swobodny obrót gruntami sztucznych zbiorników i jezior podpiętrzonych, było zgodne z zasadami techniki prawodawczej, o których mowa w § 10 ust. 1 wymienionej uchwały i określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 02.100.908) w sytuacji, gdy art. 10 ust. 1a stanowi, że śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa, zaś art. 14 ust. 1 stanowi, że grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właścicieli tych wód,

6. jakie regulacje odnośnie gruntów sztucznych zbiorników i jezior zawiera Ramowa Dyrektywa Wodna, będąca dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23.10.2003 r., Nr 200/60/WE i dlaczego postanowienia tej dyrektywy w tym zakresie nie zostały dotychczas wprowadzone do ustawy Prawo wodne.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie oraz stwierdził, że organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem skarżący otrzymał odpowiedź na jego wnioski za pismem z dnia [...] marca 2009 r., zaś wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2009 r., było konsekwencją odpowiedzi organu z dnia [...] lutego 2009 r. W dalszej części powołał się na całość korespondencji w sprawie skarżącego i skonstatował, że skoro projekt zmiany ustawy został przyjęty przez Sejm, to nie może podlegać ocenie organu z punku widzenia techniki prawodawczej.

W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2009 r. skarżący podkreślił, że nie polemizuje z uzasadnieniem projektu ustawy, lecz wskazuje, że nie ma w nim określonych informacji o charakterze publicznym, które organ winien wytworzyć, a nie uczynił tego. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2009 r. skarżący stwierdził, że dokumentami wytworzonymi są również informacje, które powinni posiadać urzędnicy, jako informacje publiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Innymi słowy mówiąc, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie, pozostaje w zwłoce i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Natomiast od "milczenia" organu należy odróżnić sytuację, w której organ odpowiada na wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz nie może podać precyzyjnych informacji. A to z tego powodu, że ich po prostu nie posiada. Dodać ponadto należy, że dokumenty tworzone przez organy władzy publicznej podczas procesu legislacji stanowią, stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy, informacje o sprawach publicznych, a w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "c" i "d", będąc rodzajem informacji dotyczącej sposobu stanowienia aktów publicznoprawnych i sposobu przyjmowania oraz załatwiania spraw, podlegają udostępnianiu w trybie i na zasadach w niej określonych, pod jednym wszakże warunkiem. Mianowicie – co już wyżej zasygnalizowano – musi to dotyczyć informacji istniejących w dniu złożenia wniosku. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wniosek skarżącego sprecyzowany w pkt 2 skargi ("czy potrzeba zmiany przepisów, jakim było "wystąpienie w poprzednim stanie prawnym braku możliwości bezpośredniego stosowania przepisów ogólnych dotyczących gospodarowania mieniem w stosunku do specyficznego mienia, jak grunty pokryte wodami powierzchniowymi" – uzasadniająca w/w cel zmiany przepisów – była uzasadnieniem wprowadzenia tej możliwości, jako zmiany do poprzednio obowiązującego stanu prawnego w odniesieniu do gruntów sztucznych, zbiorników i jezior podpiętrzonych"), dotyczy uzasadnienia do projekty nowelizacji ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Tymczasem w uzasadnieniu do projektu ustawy faktycznie nie znalazł się w tym względzie stosowny zapis, o czym organ poinformował skarżącego pismem z dnia [...] marca 2009 r. Zatem nie pozostawał on w tym przypadku bezczynny, bowiem udzielił skarżącemu stosownej odpowiedzi i należy to potraktować jako udzielenie informacji, choć takie stanowisko organu może oczywiście nie satysfakcjonować wnioskodawcy. Zauważyć wreszcie należy, że w sytuacji gdy organ nie posiada żądanej informacji, ewentualne zobowiązanie go przez Sąd byłoby niewykonalne, bowiem nie można kogoś zobowiązać do udzielenia informacji niewytworzonej, tj. zmuszenie do udzielenia informacji, której nie posiada i dotyczącej działania organu na przyszłość. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego, należał skargę w tej części oddalić.

W dalszej części uzasadnienia stwierdzić należy, że informacje o obowiązującym prawie, są bez wątpienia informacjami publicznymi w rozumieniu wskazanej wyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ stanowią informację o działalności władzy publicznej i z tego też powodu odpowiadają zakresowi przedmiotowemu wskazanemu w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto odpowiadają treści art. 1 ust. 1 ustawy i w tej sytuacji wniosek skarżącego sprecyzowany w pkt 6 skargi (w części: "jakie regulacje odnośnie gruntów sztucznych zbiorników i jezior zawiera Ramowa Dyrektywa Wodna, będąca dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23.10.2003 r., Nr 200/60/WE"), jest informacją publiczną. Jednakże w art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskazano, że tryb ich udzielania określają ustawy, a jedną z nich jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, a w myśl art. 1 ust. 2 tejże ustawy, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to zatem, że ustawa nie zezwala na udostępnienie wszelkiego rodzaju informacji, jeżeli mogą być ujawnione one w innym, specjalnym trybie, bądź na zasadach odmiennych. Stąd też tryb udostępniania informacji publicznej w zakresie obowiązującego prawa, a do tego odnosi się żądanie skarżącego, został uregulowany w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 29a ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 190, poz. 1606 ze zm.) w zw. z art. 254 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z dnia 30 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 90, poz. 864/2), które to przepisy przewidują obowiązek ogłaszania i udostępniania aktów, ale nie wskazują na obowiązek stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego też powodu, nie mogła być zastosowana ustawa o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji skarga na bezczynność organu była niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem.

Podobnie rzecz się ma z żądaniami dotyczącymi wykładni prawa, czy wręcz pytaniami o udzielenie porady prawnej, jak również z polemiką na temat obowiązującego prawa i jego kwestionowanie, bowiem tego rodzaju żądania nie mieszczą się w sferze faktów i w konsekwencji nie można rozstrzygać owych żądań w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tego mianowicie powodu, że nie jest spełniony jej zakres przedmiotowy. Skoro zaś tak, to w pozostałym zakresie skarga również podlega odrzuceniu, bowiem – w ocenie Sądu – żądanie sprecyzowane w pkt 1 skargi ("czy w poprzednim stanie prawnym możliwy był swobodny obrót gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi (§ 10 ust. 2 pkt 2 Regulaminu), a jeżeli nie, to jaki był cel wprowadzenia do projektu cytowanych przepisów, w rozumieniu § 10 ust. 2 pkt 1 Regulaminu) jest pytaniem o wykładnię prawa i w drugiej części polemiką, żądanie sprecyzowane w pkt 3 skargi ("wyjaśnienie potrzeby i celu zmiany przepisów w tym kierunku, w rozumieniu § 10 ust. 2 pkt 1 Regulaminu pracy Rady Ministrów") jest polemiką z organem, żądanie sprecyzowane w pkt 4 skargi ("przedstawienie charakterystyki i oceny skutków prawnych związanych z wejściem w życie przepisów, umożliwiających swobodny obrót gruntami sztucznych zbiorników i jezior podpiętrzonych") jest pytaniem o wykładnię, żądanie sprecyzowane w pkt 5 skargi ("czy zaprojektowanie przepisów, wprowadzających swobodny obrót gruntami sztucznych zbiorników i jezior podpiętrzonych, było zgodne z zasadami techniki prawodawczej, o których mowa w § 10 ust. 1 wymienionej uchwały i określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 02.100.908) w sytuacji, gdy art. 10 ust. 1a stanowi, że śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa, zaś art. 14 ust. 1 stanowi, że grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właścicieli tych wód") jest polemiką z organem, podobnie jak druga część pytania sprecyzowana w pkt 6 skargi ("i dlaczego postanowienia tej dyrektywy w tym zakresie nie zostały dotychczas wprowadzone do ustawy Prawo wodne").

Na marginesie dodać należy, że organ w swoich pismach, a szczególnie w piśmie z dnia [...] marca 2009 r., informował skarżącego o powyższych okolicznościach.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 151 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.