Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1455/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art 52 ust 2 i art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1000/09 w sprawie ze skarg P. H. i Uniwersytetu Łódzkiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 1000/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skarg: P. H. i Uniwersytetu Łódzkiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2009 r., nr S.K.O. 2358/2009, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] marca 2009 r.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia [...] marca 2009 r. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji w Łodzi przy ul. [...] r. nr 69 i ul. [...] (działki nr 156/3, 163/5, 163/6 i 156/1), polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażami i towarzyszącymi lokalami usługowymi (w tym handel o powierzchni sprzedaży do 400 m2) wraz z konieczną infrastrukturą - przebudową i rozbudową istniejącej infrastruktury (w tym budową zjazdu publicznego z ul. [...]).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania P. H., decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Odpowiadając na zawarty w odwołaniu zarzut naruszenia art. 25 w związku z art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do wyłączenia organu wykonawczego gminy będącego jednocześnie organem administracji w postępowaniu, bowiem wskazane przepisy dotyczą wyłączenia pracownika oraz wyłączenia organu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie. Jednocześnie podkreśliło, że postępowanie nie toczy się z wniosku Gminy Miejskiej Łódź bądź Skarbu Państwa.

Pozostałe zaś zarzuty odwołania Kolegium oceniło jako bezzasadne, uznając, że analiza urbanistyczna poprzedzająca wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia została sporządzona prawidłowo oraz, że przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), zwanej dalej "p.z.p.", zostały spełnione. Zatem w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 p.z.p.) nie było możliwości odmówienia ustalenia warunków zabudowy.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli P. H. i Uniwersytet Łódzki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając sprawę stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego dotyczy wniosek, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p.). Zdaniem Sądu przygotowana w sprawie analiza nie spełnia wskazanych wymogów, co z kolei rodzi uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości jej sporządzenia, a tym samym co do słuszności wniosków organu (bardzo lakonicznych), zawartych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji. Na dołączonej do decyzji kopii mapy w ramach załącznika nr 2 (str. 298 akt administracyjnych) widnieje kopia pieczęci zawierającej informację, że mapa ta "...służy tylko do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. Jaracza 74", czyli poza obszarem objętym wnioskiem inwestora w rozpoznawanej sprawie. Ponadto w zakresie wysokości budynków w obszarze analizowanym, w części tekstowej, wskazano na przewagę zabudowy o wysokości V kondygnacji, przy czym zaznaczono, że najwyższym budynkiem jest budynek po przekątnej skrzyżowania względem terenu inwestycji przy ul. [...] 24 o wysokości kondygnacji 4 m i wysokości 21 m.

W ocenie Sądu, w decyzji organu pierwszej instancji konkluzja, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zmierzenia budowlanego, a inwestor przedstawił wstępne zapewnienia gestorów sieci o możliwości zaopatrzenia inwestycji w media, nie znajduje uzasadnienia. Brak jest bowiem jakichkolwiek danych pozwalających na ustalenie, że organ dokonał oceny przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 p.z.p., wymagającej nie tylko ustalenia jakiejkolwiek możliwości przyłączenia inwestycji do sieci, ale tego czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla konkretnego zamierzenia budowlanego. Szczególnie, że do skargi P. H. dołączone zostało pismo, którego treść wskazuje na konieczność przeprowadzenia prac na nieruchomości skarżącego (działka nr 155/3), polegających na budowie przyłącza wody gorącej do planowanego budynku.

Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję w dniu [...] marca 2009 r., przy czym w aktach sprawy (k. 328) znajduje się pismo tego organu, z którego wynika, że zorganizował on spotkanie zainteresowanych stron w dniu 17 kwietnia 2009 r., dając tym samym możliwość składania wniosków dowodowych, zadawania pytań inwestorowi i zapoznania się z argumentami organu prowadzącego postępowanie. Powyższe ustalenia wskazują, że naruszone zostały przepisy art. 6, 7, 8, 9 k.p.a., ale nadto doszło do dezinformacji stron postępowania, co do ich rzeczywistych praw w postępowaniu i możliwości korzystania z nich. W zaistniałej sytuacji nie sposób ustalić również, czy skarżący mógł skutecznie przedstawić wszelkie dowody i argumenty w toku postępowania administracyjnego.

Skargi kasacyjne od powyższego orzeczenia wnieśli inwestor - [...] Sp. z o.o. w Warszawie oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi.

[...] Sp. z o.o. w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, przedstawiło zarzuty naruszenia:

- przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), zwanej dalej "p.u.s.a." w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w zw. z:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 5 p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 i § 9 ust. 1 do 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy", w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p., w zw. z § 3 ust. 1 i 4 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz.1589), zwanego dalej "rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa", przez dokonanie wadliwej kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i niesłuszne uznanie, że kopia mapy, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego nie spełnia warunków określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p. wskutek znajdowania się na niej kopii pieczęci zawierającej informację, że służy tylko do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. Jaracza 74, choć ta okoliczność nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowości mapy; przez uznanie, że oznaczenia na załączniku graficznym w postaci: "m4", "m5" nie odpowiadają treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa i rodzą wątpliwości co do uznania, że istniejąca zabudowa pozwalała na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie wysokości, choć oznaczenie to ma charakter wyłącznie pomocniczy i oznacza ilość kondygnacji z funkcją mieszkaniową, a nie wysokość budynków liczoną w metrach, jak również przez błędne uznanie przez Sąd, że nie znajduje uzasadnienia ustalenie organu, iż uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego choć w aktach sprawy znajdują się zapewnienia gestorów o przyłączeniu sieci do inwestycji dostatecznie uzasadniające takie ustalenie,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 10 § 1, art. 6 - 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. przez dokonanie wadliwej oceny, że organ administracji nie uwzględnił interesów uczestnika P. H. i nie można ustalić, czy skarżący mógł skutecznie przedstawić wszelkie dowody i argumenty w toku postępowania administracyjnego pomimo, że P. H. miał zapewniony udział w postępowaniu przed organem pierwszej i drugiej instancji, mógł składać wnioski dowodowe i zajmować stanowisko w sprawie;

- przepisów prawa materialnego:

a) tj. art. 61 ust. 1 p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zw. z art. 52 ust. 2 pkt. 1 p.z.p. przez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że nie spełnia wymagań tych norm mapa, która była pierwotnie sporządzona dla celów wydania innej decyzji o warunkach zabudowy i znajduje się na niej o tym stosowna adnotacja, choć przepisy powyższe nie zawierają żadnego nakazu ani zakazu w tym przedmiocie,

b) § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie dodatkowego oznaczenia w analizie graficznej tj. "m4" i "m5" nie spełnia warunków określonych w tym przepisie tj. nie umożliwia ich jednoznacznego powiązania z tekstem decyzji, choć jako oznaczenie uzupełniające może ono być zamieszczone wyłącznie w załączniku graficznym i nie powoduje to niemożności powiązania nazewnictwa i oznaczeń części graficznej z tekstem decyzji,

c) § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na niezastosowaniu go do stanu faktycznego w niniejszej sprawie i nieuwzględnienie, że oznaczenie "m4" i "m5" na mapie objętej analizą urbanistyczną było oznaczeniem uzupełniającym w myśl powyższego przepisu,

d) art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 p.z.p. przez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że wskazują one na konieczność badania przez organ, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla konkretnego zamierzenia budowlanego pomimo złożenia zapewnień przez gestorów tych sieci o możliwości przyłączenia do nich planowanej inwestycji, co wyczerpuje przesłankę zapewnienia istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, a organ w takim wypadku nie jest uprawniony do badania czy rzeczywiście projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla inwestycji.

Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, zaskarżając przedmiotowy wyrok z dnia 12 marca 2010 r. w całości, wniosło o jego uchylenie i oddalenie skarg, a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, a także orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. Kolegium podniosło zarzuty analogiczne do zgłoszonych przez [...] Sp. z o.o. w Warszawie, rozszerzając je o:

- zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 7 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy poprzez błędną wykładnię, gdyż ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji odnosi się jedynie do elewacji frontowej, a nie do zabudowy, która nie jest elewacją frontową;

- zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez niepełne przedstawienie stanu faktycznego i prawnego, przedstawienie oceny prawnej niespójnej i sprzecznej wewnętrznie, która to nie odnosi się do istniejącego stanu faktycznego, jak i do orzecznictwa i poglądów doktryny, brak oceny zebranego materiału dowodowego, brak jasnych wskazań, co do dalszego postępowania, a także art. 152 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie podlega żadnemu wykonaniu, a zatem orzekanie o tym narusza powołaną normę.

P. H. w odpowiedzi na przedstawione wyżej skargi kasacyjne wniósł o ich oddalenie.

Uniwersytet Łódzki wniósł natomiast o oddalenie skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skarg kasacyjnych.

Skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych zarzutów. Zawarte w skargach kasacyjnych podstawy zaskarżenia nie dają dostatecznych podstaw do ich uwzględnienia, bowiem wyrok Sądu pierwszej instancji, pomimo że uzasadnienie częściowo nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., odpowiada prawu. Przede wszystkim nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i w zw. z:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 p.p.s.a., art. 61 ust. 1 i ust. 5 p.z.p., § 3 ust. 1 i 2 i § 9 ust. 1 do 4 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy, a także w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p. i § 3 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, przez dokonanie wadliwej kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i niesłuszne uznanie, że kopia mapy, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego nie spełnia warunków określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p.

Zgodnie z powyższym przepisem, stosowanym odpowiednio (art. 64 ust. 1 p.z.p.) do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, powinien on zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000.

Na mapie spełniającej powyższe wymagania, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 pkt 3 w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 64 ust. 1 p.z.p.). Stosownie natomiast do wymogów § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy, część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p., w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

Mapą zasadniczą w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.), jest wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Z powyższej definicji legalnej mapy zasadniczej wynika, że aby mogła ona prawidłowo spełniać swoją rolę, musi zawierać aktualne informacje przestrzenne, a zatem być mapą przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, że część graficzna decyzji o warunkach zabudowy i część graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały sporządzone na kopiach mapy, która nie spełnia wymogów art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p. O ile można zgodzić się ze skarżącymi, że samo zamieszczenie na mapie pieczęci zawierającej informację, że służy tylko do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. Jaracza 74, nie przesądza jeszcze o jej nieprawidłowości, to nie można nie dostrzec, że mapa ta nie spełnia żadnego z wymogów, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 p.z.p. Brak jest w szczególności informacji o jej przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a tym samym o jej aktualności. Ponadto mapa ta w części obejmującej teren przedmiotowej inwestycji została zastąpiona naklejonym fragmentem innej mapy o nieustalonym pochodzeniu i skali.

Już zatem sam fakt naruszenia w postępowaniu administracyjnym powołanych wyżej przepisów przesądza o bezskuteczności wniesionej skargi kasacyjnej. Nie miało natomiast istotnego wpływu na wynik sprawy uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że oznaczenia na załączniku graficznym w postaci: "m4", "m5" nie odpowiadają treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa i rodzą wątpliwości co do uznania, że istniejąca zabudowa pozwalała na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie wysokości, bowiem użyto tych oznaczeń w charakterze wyłącznie pomocniczym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do przyjęcia, tak jak to uczynił Sąd pierwszej instancji, że organ administracji nie uwzględnił interesów uczestnika P. H. w związku z brakiem możliwości ustalenia, czy skarżący mógł skutecznie przedstawić wszelkie dowody i argumenty w toku postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że P. H. miał w postępowaniu przed organem pierwszej i drugiej instancji możliwość składania wniosków dowodowych i zajmowania stanowiska w sprawie. Natomiast sam fakt zorganizowania już po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] marca 2009 r. spotkania zainteresowanych stron w dniu 17 kwietnia 2009 r., nie daje podstaw do przyjęcia, że zostały naruszone przepisy art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. Ponadto do stwierdzenia naruszenia wyrażonej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, niezbędne jest wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej tej zasady uniemożliwiło podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej. Sąd pierwszej instancji zarzucając naruszenie tej zasady nie wykazał, że gdyby do niego nie doszło, to najprawdopodobniej zostałoby wydane odmienne rozstrzygniecie.

Sąd pierwszej instancji nie wykazał również na czym polega naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 p.z.p., wskazując jedynie na konieczność badania przez organ, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla konkretnego zamierzenia budowlanego. W świetle natomiast ust. 5 powołanego artykułu, warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego), uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, co wyczerpuje przesłankę zapewnienia istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu. Sąd nie odniósł się w uzasadnieniu do załączonych do akt oświadczeń gestorów sieci o możliwości przyłączenia do niej planowanej inwestycji.

Naruszenie w powyższym zakresie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. nie miało jednak, jak wykazano wyżej, istotnego wpływu na wynik sprawy.

Nie znajduje natomiast uzasadnienia zarzut Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi naruszenia art. 152 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie podlega wykonaniu. Należy podzielić w tej kwestii stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04 (ONSA i wsa 2004 r., nr 2, poz. 32), w myśl którego w przypadku stosowania art. 152 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji" w rozumieniu art. 130 § 1 i 2 k.p.a. Stwierdzenie przez Sąd, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, pomimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny.

Bezskuteczny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 7 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy poprzez błędną wykładnię, bowiem kwestia wysokości górnej krawędzi elewacji nie była przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji i powodem uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.