Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 516/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 181 ust. 2, art. 187 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par.  2 i 3
journal: Dz.U. 2006 nr 153 poz 1093
law: Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz  wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1323/12 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za osiągnięcia w nauce oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1323/12, oddalił skargę M. B. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium za osiągnięcia w nauce.

W uzasadnieniu wyroku wskazano następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Rektor Uniwersytetu Rzeszowskiego w dniu 15 października 2009 r. przedstawił wniosek Rady Wydziału [...] o przyznanie M. B. stypendium ministra za osiągnięcia w nauce na rok akademicki 2009/2010.

Decyzją z [...] grudnia 2009 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego odmówił przyznania wnioskowanego stypendium.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ przedstawił przewidziane w ustawie z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) i w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe (Dz.U. Nr 153, poz. 1093) warunki, które musi spełnić student, aby otrzymać stypendium ministra. Następnie wskazał, że przyznane w budżecie środki finansowe na stypendia nie pozwoliły, aby otrzymał je każdy student, który spełnił powyższe warunki i dlatego też organ stworzył ranking wniosków. Przy ocenie wniosków organ stosował metodę punktową, przyznając za dane osiągnięcie naukowe określoną liczbę punktów. Suma uzyskanych punktów decydowała o pozycji w rankingu, a w konsekwencji o przyznaniu stypendium. Organ podał nadto, że brał pod uwagę certyfikaty językowe uzyskane podczas studiów, a także, że w przypadku studentów, którzy otrzymali stypendium w roku akademickim 2008/2009, przy ocenie wniosku brane były pod uwagę osiągnięcia uzyskane w ostatnim roku akademickim.

Oceniając wniosek Minister uznał, że spełnia on warunki określone w rozporządzeniu. Organ wziął pod uwagę pracę skarżącego w 2 kołach naukowych, w tym pełnienie funkcji przewodniczącego – za co przyznał 1.25 pkt, 2 artykuły w trakcie publikacji ocenione na 0,20 pkt, przygotowanie referatu – 0,10 pkt, udział w konferencji naukowej i referat wygłoszony podczas konferencji – 0,40 pkt, odbycie 2 praktyk – 0,20 pkt. Wniosek skarżącego został ostatecznie sklasyfikowany na 1480 miejscu, zaś środki finansowe pozwalały na przyznanie 986 stypendiów.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2009 r.

Organ ponownie przedstawił zasady oceniania wniosków, podkreślając, że niebranie pod uwagę osiągnięć, które były już podstawą przyznania stypendium, pozwalało uniknąć sytuacji, kiedy do otrzymania stypendium przez cały okres studiów wystarczyłoby uzyskanie wysokich osiągnięć jedynie podczas jednego roku studiów.

Dokonując ponownej oceny wniosku, organ wziął pod uwagę osiągnięcia naukowe uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Nie uznał natomiast jako "współpracy naukowej z innymi ośrodkami naukowymi lub akademickimi" współpracy przy organizacji konferencji "Dziedziczenie własności intelektualnej", gdyż potraktował ją jako współpracę o charakterze organizacyjnym.

W skardze na powyższą decyzję M. B. wnosił o zobowiązanie organu do uwzględnienia przy ocenie jego wniosku stypendialnego osiągnięć naukowych i aktywności naukowej w okresie zaliczonych lat studiów oraz certyfikatów językowych uzyskanych przed rozpoczęciem studiów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 6/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, iż rozpoznając sprawę ponownie organ obowiązany jest w sposób jasny uzasadnić motywy przesądzające o przyznaniu skarżącemu określonej liczny punktów cząstkowych, a tym samym wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. odmówił M. B. – byłemu studentowi V roku studiów jednolitych magisterskich Uniwersytetu Rzeszowskiego stypendium ministra za osiągnięcia w nauce za rok akademicki 2009/2010.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż według art. 181 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, stypendium ministra za osiągnięcia w nauce może być przyznane studentowi szczególnie wyróżniającemu się w nauce oraz posiadającemu osiągnięcia naukowe. Przepis § 2 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe (Dz.U. Nr 153, poz. 1093 ze zm.) określa, iż stypendium ministra za osiągnięcia w nauce może otrzymać student, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) zaliczył kolejny rok studiów;

2) nie powtarzał roku studiów w okresie zaliczonych lat studiów, chyba że niezaliczenie roku studiów wynikało z przyczyn zdrowotnych lub z powodu urodzenia dziecka;

3) posiada osiągnięcia naukowe i wykazuje się aktywnością naukową;

4) uzyskał w okresie zaliczonych lat studiów średnią ocen nie niższą niż:

a) 4,50, jeżeli najwyższą oceną w skali ocen jest 5,00,

b) 4,70, jeżeli najwyższą oceną w skali ocen jest 5,50,

c) 5,00, jeżeli najwyższą oceną w skali ocen jest 6,00.

Zgodnie z § 3 ww. Rozporządzenia za osiągnięcia naukowe i aktywność naukową uważa się w szczególności: pracę w kole naukowym, pracę naukową, udział w pracach naukowo-badawczych, współpracę naukową z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi, w tym zagranicznymi, publikacje, dzieła artystyczne, opracowania lub referaty nieobjęte programem nauczania, udział w konferencjach naukowych, udział w konkursach i festiwalach, nagrody, wyróżnienia, dyplomy otrzymane w olimpiadach, studia według indywidualnego planu studiów i programu nauczania, studia równoległe na drugim kierunku studiów oraz praktyki, staże lub ukończone kursy nieobjęte programem nauczania, certyfikaty potwierdzające znajomość języków obcych co najmniej na poziomie B2 w skali globalnej biegłości językowej według "Common European Framework of Reference for Languages: learning, teaching, assessment – Europejski system opisu kształcenia językowego: uczenie się, nauczanie, ocenianie".

Spośród 2369 nadesłanych w roku akademickim 2009/2010 wniosków, 2321 spełniało przesłanki wskazane zarówno wart. 181 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, jak i w § 2 ww. Rozporządzenia. Przyznane ministrowi w budżecie środki finansowe na stypendia nie pozwoliły, aby takie stypendium otrzymał każdy student, który spełnił ww. przesłanki, dlatego organ musiał dokonać dodatkowej gradacji osiągnięć naukowych wnioskodawców poprzez stworzenie rankingu wniosków.

Przy ocenie wniosków Minister stosował metodę punktową, tj. za każde przedstawione we wniosku osiągnięcia naukowe przyznawał punkty. O przyznaniu punktów w danej kategorii decydowała nie tylko liczba osiągnięć, ale również charakter danego osiągnięcia. Przy ocenie wniosku stosowane były ułamki punktów, przy czym najmniejszą jednostkę stanowiło 0,05 punktu. Suma punktów uzyskana przez kandydata do stypendium decydowała o pozycji w rankingu. W przypadku tej samej liczby punktów o miejscu w rankingu decydowała średnia ocen.

Wyjaśniając motywy przesądzające o przyznaniu skarżącemu określonej liczny punktów organ wskazał, iż w kategorii "praca w kole naukowym" Minister przyznawał maksymalnie 2,00 pkt. Za pracę wykonaną w jednym kole naukowym można było uzyskać 0,50 pkt, zaś za pełnienie funkcji przewodniczącego – dodatkowo 0,25 pkt. Za członkostwo w kole można było otrzymać 0,25 pkt. Przy ocenie uwzględniany był również okres pracy lub członkostwa w kole. Maksymalną liczbę punktów w tej kategorii można było uzyskać pracując aktywnie w trzech kołach naukowych, będąc jednocześnie przewodniczącym w dwóch z nich.

W kategorii "praca naukowa, udział w pracach naukowo-badawczych" Minister przyznawał maksymalnie 3,00 pkt. Za udział w jednym badaniu doświadczalnym lub terenowym można było uzyskać 0,25 pkt, zaś w badaniu ankietowym lub innej pracy badawczej – 0,15 pkt. Za udział w jednej pracy naukowo-badawczej prowadzonej przez uczelnię macierzystą, inną uczelnię lub ośrodek naukowy przyznawane było 0,50 pkt. Maksymalną liczbę punktów w tej kategorii można było uzyskać wykazując się określoną liczbą prac badawczych danego typu. Przy ocenie w tej kategorii Minister nie uwzględniał prac badawczych wykonanych w ramach koła naukowego (które były oceniane w kategorii "praca w kole naukowym"), badań wykonanych na potrzeby pracy dyplomowej (gdyż jest to element realizowanego programu studiów), badań w ramach praktyki lub stażu oraz badań literaturowych w związku z przygotowywaną publikacją lub referatem (gdyż efekty były oceniane w innych kategoriach).

W kategorii "współpraca naukowa z innymi ośrodkami naukowymi lub akademickimi, w tym zagranicznymi" Minister przyznawał maksymalnie 1,00 pkt. Za studia w innej uczelni w ramach stypendium Erasmus student mógł otrzymać 1,00 pkt, za współpracę naukową z inną polską uczelnią, uczelnią zagraniczną lub ośrodkiem naukowym – 0,50 pkt, za współpracę z kołem naukowym – 0,10 pkt, za studia międzyuczelniane – 0,50 pkt, za współpracę ze studenckim stowarzyszeniem naukowym – 0,25 pkt, a za współpracę z innym stowarzyszeniem naukowym – 0,15 pkt. Maksymalną liczbę punktów w tej kategorii można było uzyskać wykazując się określoną liczbą opisanych osiągnięć danego typu. Przy ocenie w tej kategorii Minister nie uwzględniał kursów lub praktyk odbywanych w ramach stypendium zagranicznego (które były oceniane w kategorii "praktyki, staże i ukończone kursy nieobjęte programem nauczania"), współpracy o charakterze nienaukowym (np. przy organizacji konferencji) lub współpracy z instytucją niebędącą ośrodkiem naukowym lub akademickim (np. fundacją, przedsiębiorstwem).

W kategorii "publikacje, dzieła artystyczne" Minister przyznawał maksymalnie 3,00 pkt. Oceniane były publikacje o charakterze naukowym w książkach, czasopismach lub na stronach internetowych. W przypadku kierunku artystycznego oceniane były dzieła artystyczne w postaci wystaw lub koncertów. Za publikację książkową student mógł uzyskać 0,50 pkt, za publikację rozdziału w książce, artykułu w zeszycie naukowym, referatu w publikacji pokonferencyjnej lub innej publikacji w czasopiśmie naukowym – 0,25 pkt, za artykuł naukowy w prasie – 0,15 pkt, artykuł naukowy w gazecie uczelnianej – 0,10 pkt, zaś artykuł na stronie internetowej – 0,05 pkt. Pracę w redakcji czasopisma Minister oceniał na 0,25 pkt, zaś artykuł lub książkę w trakcie publikacji (w druku lub recenzji) – 0,10 pkt. W przypadku koncertu lub wystawy można było uzyskać 0,25 pkt. Maksymalną liczbę punktów w tej kategorii można było uzyskać wykazując się określoną liczbą opisanych publikacji danego typu, a w przypadku kierunków artystycznych – odpowiednią liczbą dzieł artystycznych. Przy ocenie w tej kategorii Minister nie uwzględniał publikacji o charakterze nienaukowym. Wszystkie książki lub artykuły będące w trakcie publikacji oceniane były jednakowo niezależnie od formy. Dopóki publikacja nie ukazała się na rynku, nawet jeżeli student nie miał wpływu na proces wydawniczy, była oceniana tak samo jak przygotowane opracowanie (0,10 pkt).

W kategorii "opracowania lub referaty nieobjęte programem nauczania" Minister przyznawał maksymalnie 1,00 pkt. Za każde opracowanie lub referat student mógł uzyskać 0,10 pkt. Maksymalną, liczbę punktów w tej kategorii można było uzyskać wykazując się odpowiednią liczbą rzeczonych opracowań lub referatów. Przy ocenie w tej kategorii Minister nie uwzględniał opracowań lub referatów o charakterze nienaukowym.

W kategorii "udział w konferencjach, festiwalach, konkursach" Minister przyznawał maksymalnie 3,00 pkt. Oceniany był udział w konferencji lub jej organizacji, wygłoszone referaty oraz udział w festiwalu naukowym lub konkursie jako uczestnik. Za udział w jednej konferencji naukowej można było otrzymać 0,15 pkt oraz dodatkowo 0,10 pkt – za udział w jej organizacji i 0,25 pkt – za wygłoszenie referatu na tej konferencji. Za udział w festiwalu naukowym można było uzyskać 0,15 pkt. Minister przyznawał 0,25 pkt za udział w konkursie o zasięgu międzynarodowym, 0,10 pkt – o zasięgu ogólnopolskim i 0,05 pkt – o zasięgu uczelnianym. Maksymalną liczbę punktów w tej kategorii można było uzyskać wykazując się udziałem w określonej liczbie konferencji, festiwali lub konkursów. Przy ocenie w tej kategorii Minister nie uwzględniał udziału w wydarzeniach niemających rangi konferencji, np. wykładach otwartych dla studentów, debatach czy spotkaniach z przedstawicielami firm lub instytucji.

W kategorii "nagrody, wyróżnienia, dyplomy otrzymane w olimpiadach" Minister przyznawał maksymalnie 3,00 pkt. Głównym czynnikiem wpływającym na liczbę punktów za nagrodę lub wyróżnienie w konkursie był jego zasięg.

W kategorii "studia według indywidualnego planu studiów i programu nauczania" Minister przyznawał maksymalnie 1,00 pkt. Oceniany był fakt odbywania studiów pod kierunkiem opiekuna naukowego według indywidualnego planu studiów i programu nauczania rozwijającego indywidualne zainteresowania naukowe studenta oraz fakt odbywania indywidualnych studiów międzywydziałowych.

W kategorii "studia równoległe na drugim kierunku" Minister przyznawał maksymalnie 1,00 pkt. Oceniany był fakt odbywania studiów równoległych na drugim kierunku w uczelni macierzystej lub innej uczelni.

W kategorii "praktyki, staże lub ukończone kursy, nieobjęte programem nauczania" Minister przyznawał maksymalnie 1,00 pkt, z tym że za praktyki i staże maksymalnie 0,50 pkt a za kursy – maksymalnie 0,50 pkt. Z uwagi na dużą różnorodność kursów, praktyk i staży Minister przyjął, iż za każdą tego typu ukończoną aktywność student mógł otrzymać 0,10 pkt, niezależnie od okresu jej trwania. Wyjątkiem były kursy trwające co najmniej semestr w formie studiów podyplomowych, za które można było uzyskać 0,25 pkt. Maksymalną liczbę punktów w tej kategorii uzyskiwał student, który ukończył lub odbył co najmniej 5 praktyk lub staży i odpowiednią liczbę rzeczonych kursów.

W kategorii "certyfikaty potwierdzające znajomość języków obcych co najmniej na poziomie B2 w skali globalnej biegłości językowej" Minister przyznawał maksymalnie 1,00 pkt. Oceniany był fakt uzyskania certyfikatu językowego. Za certyfikat językowy na poziomie B2 można było uzyskać 0,15 pkt, za certyfikat na poziomie C1 – 0,25 pkt, zaś za certyfikat na poziomie C2 – 0,50 pkt. Maksymalną liczbę punktów w tej kategorii uzyskiwał student, który uzyskał dwa certyfikaty językowe na poziomie C2 lub odpowiednią liczbę, certyfikatów na niższym poziomie. Przy ocenie w tej kategorii Minister nie uwzględniał certyfikatów ukończenia kursów na danym poziomie wystawionych przez szkoły języków obcych.

Minister nie oceniał działalności wykraczającej poza katalog określony w § 3 Rozporządzenia. W związku z tym Minister nie uwzględniał działalności w samorządzie studenckim, organach uczelnianych lub komisjach wydziałowych, innej działalności społecznej łub charytatywnej, działalności sportowej, a także działalności kulturalnej lub artystycznej.

Jednocześnie organ wskazał, iż powyższy sposób punktacji wniosków był stosowany w odniesieniu do każdego ze studentów ubiegających się stypendium, niezależnie od kierunku studiów. Ponadto podkreślił, iż z uwagi na dużą różnorodność przedstawianych przez studentów osiągnięć z różnych dziedzin nauki, opisany wyżej klucz oceny wniosku nie stanowił zamkniętej listy uznawanych osiągnięć i aktywności naukowej studentów. Osiągnięcia przedstawione we wniosku były przypisywane do danej kategorii na zasadach tożsamości lub analogii, z zachowaniem rangi danego osiągnięcia. Opisana liczba przyznanych punktów za dane osiągnięcie stanowiła górną granicę punktową. Na przykład, studentowi za pracę w kole naukowym trwającą miesiąc, czy publikację w mało renomowanym czasopiśmie Minister przyznawał mniej punktów niż studentowi, który pracował w kole naukowym przez cały rok i posiadał publikację w renomowanym czasopiśmie zagranicznym. Przyznanie wnioskodawcy danej liczny punków nie opierało się zatem na dowolności, ale wynikało z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych, także w kontekście jakościowych walorów działalności naukowej innych wnioskodawców.

Przy ocenie wniosków o przyznanie stypendium na rok akademicki 2009/2010 brane były pod uwagę osiągnięcia uzyskane w okresie zaliczonych lat studiów, a więc od daty rozpoczęcia stadiów na danym poziomie studiów do dnia 30 września 2009 r. Zasada ta dotyczyła również uzyskanych przez studenta certyfikatów językowych. W przypadku studentów, którzy otrzymywali stypendium w roku akademickim 2008/2009, przy ocenie wniosku brane były pod uwagę osiągnięcia uzyskane w ostatnim roku akademickim, a więc od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. Zasada, zgodnie z którą Minister nie brał pod uwagę osiągnięć, które były już podstawą przyznania stypendium, pozwalała uniknąć sytuacji, kiedy do otrzymywania stypendium przez cały okres studiów wystarczyłoby uzyskanie wysokich osiągnięć jedynie podczas jednego roku studiów.

Ogólne zasady przyznawania stypendiów ministra były zawarte na stronie internetowej organu w zakładce dotyczącej stypendiów ministra rok akademicki 2009/2010, jak również w instrukcji wypełniania wniosków.

Ocena wniosku o przyznanie stypendium danego studenta była dokonywana na tle całej grupy studentów, dla których uczelnie wystąpiły z wnioskiem o przyznanie stypendium, zaś zasady i punktacja wniosków różnią się w poszczególnych latach.

Oceniając wniosek skarżącego organ wziął pod uwagę następujące osiągnięcia naukowe i aktywność naukową z okresu od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 r.:

• pracę w 2 kołach naukowych, w tym pełnienie funkcji przewodniczącego,

• 2 artykuły w trakcie publikacji ("Problem niewykonania praw autorskich odziedziczonych przez gminy i Skarb Państwa" i "Charakter prawny umowy o wykonanie remontu"),

• przygotowanie referatu ("Charakter prawny umowy o wykonanie remontu"),

• udział w konferencji naukowej ("Dziedziczenie własności intelektualnej"), w tym przygotowanie referatu na tę konferencję ("Problem niewykonania praw autorskich odziedziczonych przez gminy i Skarb Państwa") i organizację Konferencji,

• odbycie 2 praktyk.

Ponieważ student otrzymywał stypendium Ministra w roku akademickim 2008/2009, przy ocenie wniosku Minister nie uwzględnił osiągnięć naukowych, które były już podstawą przyznania stypendium w roku akademickim 2008/2009, a więc uzyskanych przed 1 października 2008 r.

Mając na uwadze omówione wyżej zasady, w tym sposób punktacji poszczególnych osiągnięć naukowych w danych kategoriach, przy ocenie wniosku Minister nie uznał za "współpracę naukową z innymi ośrodkami naukowymi lub akademickimi" współpracy przy organizowaniu konferencji "Dziedziczenie własności intelektualnej", gdyż potraktował ją za współpracę o charakterze organizacyjnym. Z treści art. 187 pkt 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym jasno wynika, iż wszystkie wymienione w tym punkcie rodzaje osiągnięć naukowych i aktywności naukowej, w tym współpraca z innymi ośrodkami naukowymi lub akademickimi, muszą mieć charakter naukowy. Niemniej, udział w organizacji konferencji "Dziedziczenie własności intelektualnej" został oceniony w kategorii "udział w konferencjach, festiwalach, konkursach". Udział w organizacji konferencji "Mediacja i Arbitraż" planowanej na styczeń 2010 r. nie dotyczył okresu zaliczonych przez studenta lat studiów. Minister uwzględniłby udział w organizacji tej konferencji, gdyby odbyła się ona w terminie do dnia 30 września 2009 r.

Minister nie uznał również certyfikatów językowych, podobnie jak innych osiągnięć naukowych, uzyskanych przed rozpoczęciem studiów. Stypendium Ministra jest przyznawane studentowi za osiągnięcia uzyskane podczas studiów. Poza tym, treść § 3 Rozporządzenia nie stoi w sprzeczności z art. 187 pkt 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż to certyfikaty potwierdzają znajomość języków obcych. Określenie ustawowe "potwierdzona znajomość języków obcych" było określeniem zbyt ogólnym, gdyż nie wskazywało w sposób jasny poziomu znajomości języka obcego, a także w jaki sposób ta znajomość powinna być potwierdzona. Rozporządzenie natomiast precyzuje, iż uwzględniane są certyfikaty potwierdzające znajomość języków obcych co najmniej na poziomie B2 w skali globalnej biegłości językowej według "Common European Framework of Reference for Languages: learning, teaching, assessment - Europejski system opisu kształcenia językowego: uczenie się, nauczanie, ocenianie".

Według stanu na dzień zaopiniowania wniosku przez Dziekana Wydziału [...] (tj. 28 września 2009 r.), publikacje przedstawione we wniosku o przyznanie stypendium posiadały status: "złożony do druku" (referat "Problem niewykonania praw autorskich odziedziczonych przez gminy i Skarb Państwa") lub "planowany" (referat "Charakter prawny umowy o wykonanie remontu"). Zgodnie z wyżej opisaną punktacją referaty te łącznie uzyskały 0,20 pkt. Gdyby ww. referaty były opublikowane do dnia 30 września 2009 r., uzyskałyby łącznie 0,50 pkt i w konsekwencji ocena wniosku zostałaby podwyższona o 0,30 pkt.

Wniosek skarżącego uzyskał 2,25 pkt w tym:

• 1,25 pkt – w kategorii "praca w kole naukowym" – za pracę w 2 kołach naukowych, w tym pełnienie funkcji przewodniczącego,

• 0,20 pkt – w kategorii "publikacje, dzieła artystyczne" – za 2 artykuły w trakcie publikacji ("Problem niewykonania praw autorskich odziedziczonych przez gminy i Skarb Państwa" i "Charakter prawny umowy o wykonanie remontu"),

• 0,10 pkt – w kategorii "opracowania lub referaty nieobjęte programem nauczania" – za przygotowanie referatu ("Charakter prawny umowy o wykonanie remontu"),

• 0,50 pkt – w kategorii "udział w konferencjach naukowych, konkursach, festiwalach" – za udział w konferencji naukowej, w tym przygotowanie referatu na tę konferencję ("Problem niewykonania praw autorskich odziedziczonych przez gminy i Skarb Państwa") i organizację konferencji,

• 0,20 pkt – w kategorii "praktyki, staże lub ukończone kursy, nieobjęte programem nauczania" – za odbycie dwóch praktyk.

W roku akademickim 2009/2010 stypendium Ministra za osiągnięcia w nauce otrzymali studenci, których wniosek uzyskał co najmniej 3,00 pkt. W związku z tym przedstawione przez studenta osiągnięcia naukowe, na tle osiągnięć innych studentów ubiegających się wówczas o stypendium Ministra, okazały się niewystarczające do otrzymania stypendium.

W wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i 2 k.p.a. i niezgodność § 3 Rozporządzenia z art. .187 pkt 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie stypendium.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] maja 2012 r., na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazał te same okoliczności, na które powołał się w decyzji wydanej w dniu [...] marca 2012 r.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż procedura przyznawania stypendium ma charakter konkursu wniosków. Ponieważ zarówno Rozporządzenie, jak i ustawa nie reguluje zasad przeprowadzenia tego konkursu, obowiązkiem organu jest wskazanie ich w decyzji. Zasady te zostały dokładnie opisane w decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 2012 r. i obowiązywały wszystkich studentów ubiegających się o stypendium ministra za osiągnięcia w nauce na rok akademicki 2009/2010. W celu sprawiedliwej oceny wniosków (jednakowa dla każdego studenta liczba punktów za dane osiągnięcie) Minister miał prawo określić i usystematyzować, jakie osiągnięcie przedstawiane przez studentów mają być punktowane w danych kategoriach i ile punktów za dane osiągnięcia należy przyznać. W tym kontekście, odnosząc się do tezy podniesionej przez stronę, Minister miał również prawo uznawać za współpracę naukową z innym ośrodkiem akademickim odbywanie przez studenta studiów w innej uczelni w ramach stypendium Erasmusa, a nie uznawać współpracy o charakterze organizacyjnym. Minister był zobowiązany przepisami ustawy i Rozporządzenia do oceny działalności naukowej, a nie każdej działalności wykonywanej przez studenta w trakcie studiów. Oznacza to, iż nie była brana pod uwagę każda współpraca z innymi ośrodkami naukowymi lub akademickimi (a jedynie współpraca naukowa), czy każda publikacja (a jedynie publikacja naukowa).

Wbrew temu co twierdzi strona, o ilości punktów za publikacje nie decydowała jedynie liczba artykułów oraz etap ich publikacji. Jak wcześniej stwierdzono, opisana liczba przyznanych punktów za dane osiągnięcie stanowiła górną granicę punktową. Jeżeli za publikację książkową student mógł uzyskać 0,50 pkt, oznaczało to, iż za taką publikację książkową mógł otrzymać od 0,05 pkt do 0,50 pkt, w zależności np. od rangi wydawnictwa czy języka publikacji. Była to zatem ocena również jakościowa, a nie wyłącznie ilościowa.

Odnosząc się do zarzutu uzależnienia liczby punktów za publikacje od etapu procesu wydawniczego - jak stwierdzono wcześniej - wszystkie książki lub artykuły będące w trakcie publikacji oceniane były jednakowo niezależnie od formy. Dopóki publikacja nie okazała się na rynku, nawet jeżeli student nie miał wpływu na proces wydawniczy, była oceniana tak samo jak przygotowane opracowanie (0,10 pkt). W latach ubiegłych wielokrotnie okazywało się, iż z różnych przyczyn artykuły już zrecenzowane nie doczekały się publikacji lub proces publikacji trwał dłużej niż rok. Ustosunkowując się do zarzutu strony błędnego uznawania przez Ministra wystaw i koncertów za osiągnięcia w nauce lub aktywność naukową organ wyjaśnił, iż "dzieła artystyczne" są w ten sposób uznawane wprost na mocy § 3 Rozporządzenia. Dzieła artystyczne (koncerty muzyczne, wystawy prac) są formą publikacji w przypadku studentów kierunków artystycznych. Rozporządzenie jest bowiem stosowane także przy przyznawaniu stypendiów przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego studentom uczelni artystycznych. W niektórych uczelniach nadzorowanych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego również są prowadzone kierunki artystyczne, stąd należało uwzględnić osiągnięcia artystyczne przy tworzeniu zasad oceny wniosków.

M. B. w skardze na powyższą decyzję zarzucił naruszenie art. 7, 8, 11, 12, 35 § 1–3, 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 2, 7 i 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto skarżący zarzucił organowi:

• niezgodność § 3 Rozporządzenia z art. 187 pkt 2 ustawy, polegającą na nieuwzględnianiu przy ocenie wniosku potwierdzonej znajomości języków obcych (a jedynie certyfikatów językowych uzyskanych w trakcie studiów) i współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi (a jedynie współpracy naukowej);

• wydania decyzji z zastosowaniem § 3 Rozporządzenia, który został uchwalony z przekroczeniem upoważnienia ustawowego zawartego w art. 187 ust. 2 ustawy;

• błędną wykładnię § 3 Rozporządzenia poprzez: nieuwzględnianie osiągnięć naukowych niewymienionych w tym przepisie, uznawanie za współpracę naukową studiów w innej uczelni w ramach stypendium Erasmusa, uzależnienie liczby punktów za publikacje od etapu na jakim znajduje w procesie publikacji (a nie od jakości publikacji), przyznawanie w kategorii "publikacje, dzieła artystyczne" punktów za wystawy, koncerty lub pracę w redakcji oraz uzależnienie punktacji w kategorii "praktyki, staże lub ukończone kursy nieobjęte programem nauczania" jedynie od ilości tychże kursów, staży i praktyk (a nie od ich jakości), co narusza art. 2 Konstytucji i art. 187 ust. 2 ustawy;

• błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na pominięciu przy ocenie wniosku: jednego z referatów przy ocenie w kategorii referatów, współpracy przy organizacji wizyty studyjnej z kołem naukowym i ośrodkiem naukowym oraz organizacji jednej z konferencji.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu orzeczenia podkreślił, że decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie stypendium za osiągnięcia w nauce, wydawana w oparciu o przepis art. 181 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), jest decyzją uznaniową. Natomiast szczegółowe kwestie związane z przyznawaniem stypendium reguluje w szczególności § 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe (Dz.U. Nr 153 poz. 1093 ze zm.), dalej: Rozporządzenie.

W ocenie Sądu, Minister, działając w ramach przyznanych mu kompetencji oraz luzu decyzyjnego, był uprawniony ustalić oraz podać do wiadomości publicznej jednolite zasady oceny wniosków o stypendia za osiągnięcia w nauce na rok akademicki 2009/2010. Organ, aby nie narazić się na zarzut dowolności działania, zobowiązany był bowiem stosować takie same zasady oceny wniosków wobec wszystkich studentów, którzy ubiegali się o stypendium Ministra.

Zgodnie z przepisem art. 181 ust. 2 ww. ustawy stypendium ministra może być przyznane studentowi szczególnie wyróżniającemu się w nauce oraz posiadającemu osiągnięcia naukowe, co jednak nie oznacza, że organ winien automatycznie brać pod uwagę wszystkie osiągnięcia naukowe, jakie student posiada.

Zdaniem Sądu argumentacja organu jest przekonująca, a takie stanowisko organu jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Punktem wyjścia wszelkich zasad określonych przez organ są ograniczone środki, którymi organ ten dysponuje w ramach funduszy na stypendia za osiągnięcia w nauce. Zasadnie organ przyjmuje, iż stypendium ministra ma charakter motywacyjny, stąd dla zachowania jego prestiżu wysokość tego stypendium nie powinna ulegać obniżeniu. Ma ono umożliwić studentowi kontynuowanie aktywności naukowej w zakresie wykraczającym poza ramy określone programem studiów. Stanowisko organu w tym zakresie nie narusza podanych w skardze przepisów Rozporządzenia, jak też przywołanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP.

Sąd podkreślił, że zgodnie z zasadą równości, do której odwołuje się skarżący, wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną powinny być traktowane równo. Przyjęte przez organ kryteria nie świadczą o dyskryminacji jakiejkolwiek grupy studentów, zwłaszcza gdy zważy się charakter stypendium ministra.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego Sąd wskazał, że decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, jak każde inne, ale zakres tej kontroli jest ograniczony – sąd bada zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.

W ocenie Sądu, zakwestionowane rozstrzygnięcie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz Rozporządzenia wykonawczego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W orzecznictwie podkreśla się, iż w związku z wydawaniem decyzji o charakterze uznaniowym na organie administracji ciąży obowiązek szczególnie starannego sporządzenia ich uzasadnienia, zwłaszcza decyzji dla strony negatywnych. Uzasadnienie takiej decyzji powinno stwarzać możliwość kontroli przez stronę oraz sąd prawidłowości toku rozumowania organu ją wydającego oraz motywów rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia powyższe kryteria. Organ wyjaśnił szczegółowo, w jakiej skali były punktowane osiągnięcia i aktywność naukowa w ramach poszczególnych kategorii, jakie stosował zasady punktacji osiągnięć w ramach danej kategorii oraz czym kierował się przyznając konkretną liczbę punktów za dane osiągnięcie bądź aktywność naukową. Organ wyjaśnił tym samym w decyzji, dlaczego wniosek skarżącego uzyskał w sumie 2,25 pkt, a także czym kierował się przyznając określoną ilość punktów za osiągnięcia zgłoszone we wniosku w ramach poszczególnych kategorii.

Skarżący nie kwestionował, że jego wniosek został oceniony niezgodnie z zasadami ustalonymi przez Ministra, lecz zakwestionował w ogóle przyjęte zasady oceniania wniosków, zarzucając, że są one nieobiektywne, gdyż nie uwzględniają czasochłonności i stopnia skomplikowania aktywności naukowej, czy też konieczności posiadania wiedzy specjalnej przy jej wykonywaniu. Zdaniem Sądu zasady oceny wniosków przyjęte przez organ mieszczą się w sferze uznania administracyjnego organu, a tym samym pozostają poza kontrolą Sądu. Organ stosował te same zasady oceny wniosków w stosunku do wszystkich studentów ubiegających się o stypendium ministra na rok akademicki 2009/2010. Tym samym został zrealizowany nakaz jednakowego traktowania skarżącego w obrębie grupy studentów ubiegających się o stypendium na ten rok akademicki. W ocenie Sądu, przyjęte przez organ kryteria nie świadczą o braku obiektywizmu, czy też dyskryminacji jakiejkolwiek podgrupy studentów ubiegających się o stypendium. Minister jest natomiast upoważniony do rozstrzygania, które z przejawów działalności naukowej studentów i w jakim stopniu zasługują na wyróżnienie stypendium.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

M. B. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej powoływanej jako p.u.s.a.), art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. – poprzez uchylenie się przez WSA w Warszawie od sprawowania wymiaru sprawiedliwości, zaniechanie dokonania prawidłowej kontroli postępowania organu i wydanej decyzji w zakresie ich zgodności z prawem, a w rezultacie brak stwierdzenia przez WSA w Warszawie faktów dokonania przez organ naruszeń przepisów wskazanych przez skarżącego w skardze, a to:

a) art. 7 Konstytucji, art. 92 ust. 1 zd. 2 Konstytucji, które organ naruszył poprzez wydanie Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe z naruszeniem wytycznych co do jego treści sformułowanych w art. 187 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, a następnie wydanie przez organ decyzji administracyjnej w oparciu o przepis § 3 Rozporządzenia niezgodny z przepisem art. 187 pkt 2 ustawy,

b) art. 7 k.p.a., który organ naruszył poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącego,

c) art. 8 k.p.a., który organ naruszył poprzez wskazanie, iż w już w decyzji poprzedzającej uwzględniał organizowanie wizyty studyjnej w uzyskanej przez skarżącego punktacji, podczas gdy poprzednia decyzja nie zawiera odniesienia do tejże kwestii w jej ustaleniach faktycznych,

d) art. 11 k.p.a., który organ naruszył poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kieruje się organ,

e) art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które organ naruszył poprzez sprzeczności wewnętrzne, brak konsekwencji brak logiki, w uzasadnieniu decyzji, brak elementarnej sprawiedliwości opracowanego klucza oceniania, brak przejrzystego ukazania procesu oceny skarżącego na tle innych studentów ubiegających się o stypendium,

f) art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1-3 k.p.a., które organ naruszył poprzez zaniechanie wnikliwego i szybkiego rozpoznania sprawy,

g) art. 107 § 3 k.p.a., które organ naruszył poprzez zaniechanie wskazania na jakich dowodach oparł się organ ustalając stan faktyczny, a jakim dowodom i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji poprzestając jedynie na zacytowaniu przepisów prawnych,

h) art. 187 pkt 2 ustawy, który organ naruszył przez jego niewłaściwe zastosowanie – niezastosowanie oraz § 3 Rozporządzenia, który organ naruszył poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – zastosowanie, w sytuacji kiedy przepisu § 3 Rozporządzenia nie należało stosować w części w jakiej przepis ten jest niezgodny z przepisem art. 187 pkt 2 ustawy,

i) § 3 Rozporządzenia, który organ naruszył poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie jego niewłaściwe zastosowanie – niezastosowanie, poprzez brak przyznania punktów skarżącemu posiadającemu osiągnięcia naukowe oraz aktywność naukową inne niż wymienione w katalogu zawartym w tym przepisie, w sytuacji kiedy katalog ten jest katalogiem otwartym,

j) art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia, które organ naruszył przez błędną wykładnię, a w rezultacie niepoprawne zastosowanie, poprzez bezzasadne przyjęcie, że studiowanie na innej uczelni w ramach stypendium Erasmus stanowi współpracę w rozumieniu art. 187 pkt 2 ustawy (współpracę naukową w rozumieniu § 3 Rozporządzenia) oraz poprzez bezzasadne przyjęcie, że organizacja konferencji naukowej nie stanowi współpracy o charakterze naukowym (w rozumieniu § 3 Rozporządzenia),

k) art. 2 Konstytucji, § 3 Rozporządzenia, które organ naruszył poprzez niewłaściwe zastosowanie - niezastosowanie, poprzez uzależnienie wielkości otrzymanych punktów w kategorii publikacji od etapu na jakim znajduje się wydanie publikacji, w sytuacji kiedy jest to okoliczność obiektywnie niezależna od studenta wykazującego się takim osiągnięciem naukowym oraz poprzez nieuwzględnienie czynników o charakterze jakościowym w ocenie publikacji,

l) art. 187 pkt 2 ustawy, który organ naruszył poprzez niewłaściwe zastosowanie –niezastosowanie, przyjmując, że "dzieła artystyczne" są osiągnięciami naukowymi lub aktywnościami naukowymi,

m) § 3 Rozporządzenia, który organ naruszył poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, poprzez bezzasadne przyjęcie, że "wystawa" lub "koncert" stanowi "dzieło artystyczne" w rozumieniu tego przepisu,

n) art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia, które organ naruszył poprzez błędną wykładnię, poprzez bezzasadne przyjęcie, że "praca w redakcji" stanowi osiągnięcie naukowe lub aktywność naukową w rozumieniu tych przepisów,

o) art. 2 Konstytucji, który organ naruszył przez jego niepoprawne zastosowanie - niezastosowanie, art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia, które organ naruszył przez niepoprawne zastosowanie, poprzez uzależnienie punktacji w kategorii "praktyk, staży lub ukończonych kursów, nieobjętych programem nauczania" jedynie od ilości tychże, bez wzięcia pod uwagę kryterium jakościowego oraz bez różnicowania punktacji stosownie do długości okresu ich trwania; oraz poprzez zaniżenie rangi tego typu osiągnięć naukowych, a zatem punktów możliwych do uzyskania w tej kategorii,

p) oraz niewskazanego w skardze art. 77 § 1 k.p.a., który organ naruszył poprzez niepoprawne rozpatrzenie całego materiału dowodowego, skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., pozostającego w związku z:

h) art. 187 pkt 2 ustawy, który organ naruszył przez jego niepoprawne zastosowanie – niezastosowanie oraz § 3 Rozporządzenia, który organ naruszył poprzez jego niepoprawne zastosowanie – zastosowanie, w sytuacji kiedy przepisu § 3 Rozporządzenia nie należało stosować w części w jakiej przepis ten jest niezgodny z przepisem art. 187 pkt 2 ustawy,

i) § 3 Rozporządzenia, który organ naruszył poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie jego niewłaściwe zastosowanie - niezastosowanie, poprzez brak przyznania punktów skarżącemu posiadającemu osiągnięcia naukowe oraz aktywność naukową inne niż wymienione w katalogu zawitym w tym przepisie, w sytuacji kiedy katalog ten jest katalogiem otwartym,

j) art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia, które organ naruszył przez błędną wykładnię, a w rezultacie niepoprawne zastosowanie, poprzez bezzasadne przyjęcie, że studiowanie na innej uczelni w ramach stypendium Erasmus stanowi współpracę w rozumieniu, art. 187 pkt 2 ustawy (współpracę naukową w rozumieniu § 3 Rozporządzenia) oraz poprzez bezzasadne przyjęcie, że organizacja konferencji naukowej nie stanowi współpracy o charakterze naukowym (w rozumieniu § 3 Rozporządzenia),

k) art. 2 Konstytucji, § 3 Rozporządzenia, które organ naruszył poprzez niewłaściwe zastosowanie – niezastosowanie, poprzez uzależnienie wielkości otrzymanych punktów w kategorii publikacji od etapu na jakim znajduje się wydanie publikacji, w sytuacji kiedy jest to okoliczność obiektywnie niezależna od studenta wykazującego się takim osiągnięciem naukowym oraz poprzez nieuwzględnienie czynników o charakterze jakościowym w ocenie publikacji,

l) art. 187 pkt 2 ustawy, który organ naruszył poprzez niewłaściwe zastosowanie -niezastosowanie, przyjmując, że "dzieła artystyczne" są osiągnięciami naukowymi lub aktywnościami naukowymi,

m) § 3 Rozporządzenia, który organ naruszył poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, poprzez bezzasadne przyjęcie, że "wystawa" lub "koncert" stanowi "dzieło artystyczne" w rozumieniu tego przepisu,

n) art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia, które organ naruszył poprzez błędną wykładnię poprzez bezzasadne przyjęcie, że "praca w redakcji" stanowi osiągnięcie naukowe lub aktywność naukową w rozumieniu tych przepisów,

o) art. 2 Konstytucji, który organ naruszył przez jego niepoprawne zastosowanie - niezastosowanie, art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia, które organ naruszył przez niepoprawne zastosowanie, poprzez uzależnienie punktacji w kategorii "praktyk, staży lub ukończonych kursów, nieobjętych programem nauczania" jedynie od ilości tychże, bez wzięcia pod uwagę kryterium jakościowego oraz bez różnicowania punktacji stosownie do długości okresu ich trwania; oraz poprzez zaniżenie rangi tego typu osiągnięć naukowych, a zatem punktów możliwych do uzyskania w tej kategorii;

wskazany przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. sąd I instancji naruszył, poprzez jego niepoprawne zastosowanie – brak zastosowania, w sytuacji, kiedy należało go zastosować, poprzez brak ustalenia przez sąd I instancji dokonania przez organ naruszeń prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, a w efekcie brak uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, jednocześnie sąd I instancji naruszył przepis art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, zastosowanie w sytuacji kiedy stosować go nie należało, a w efekcie niezasadne oddalenie skargi w sytuacji kiedy należało skargę uwzględnić.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., pozostającego w związku z:

a) art. 7 Konstytucji, art. 92 ust. 1 zd. 2 Konstytucji, które organ naruszył poprzez wydanie Rozporządzenia z naruszeniem wytycznych co do jego treści sformułowanych wart. 187 pkt 2 ustawy, a następnie wydanie przez organ decyzji administracyjnej w oparciu o przepis § 3 Rozporządzenia niezgodny z przepisem art. 187 pkt 2 ustawy,

b) art. 7 k.p.a., który organ naruszył poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącego,

c) art. 8 k.p.a., który organ naruszył poprzez wskazanie, iż w już w decyzji poprzedzającej uwzględnia! organizowanie wizyty studyjnej w uzyskanej przez skarżącego punktacji, podczas gdy poprzednia decyzja nie zawiera odniesienia do tejże kwestii w jej ustaleniach faktycznych,

d) art. 11 k.p.a., który organ naruszył poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kieruje się organ,

e) art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które organ naruszył poprzez sprzeczności wewnętrzne, brak konsekwencji, brak logiki, w uzasadnieniu decyzji, brak elementarnej sprawiedliwości opracowanego klucza oceniania, brak przejrzystego ukazania procesu oceny skarżącego na tle innych studentów ubiegających się o stypendium,

f) art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1-3 k.p.a., które organ naruszył poprzez zaniechanie wnikliwego i szybkiego rozpoznania sprawy,

g) art. 107 § 3 k.p.a., które organ naruszył poprzez zaniechanie wskazania na jakich dowodach oparł się organ ustalając stan faktyczny, a jakim dowodom i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji poprzestając jedynie na zacytowaniu przepisów prawnych,

p) art. 77 § 1 k.p.a., który organ naruszył poprzez niepoprawne rozpatrzenie całego materiału dowodowego, skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi;

wskazany przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. sąd I instancji naruszył, poprzez jego niepoprawne zastosowanie – brak zastosowania, w sytuacji, kiedy należało go zastosować, poprzez brak ustalenia przez Sąd I instancji dokonania przez organ naruszeń przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynika sprawy, a w efekcie brak uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, jednocześnie Sąd I instancji naruszył przepis art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, zastosowanie w sytuacji kiedy stosować go nie należało, a w efekcie niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji kiedy należało skargę uwzględnić;

4. art. 178 ust. 1 Konstytucji, art. 4 p.u.s.a., art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 p.p.s.a. – poprzez niewłaściwe zastosowanie, brak zastosowania, kiedy zastosować je należało, poprzez zaniechanie wypowiedzenia się przez WSA w Warszawie w przedmiocie zarzuconej przez skarżącego niezgodności przepisu § 3 Rozporządzenia z art. 187 pkt 2 ustawy, uchylenie się od dokonania kontroli in casu zgodności przepisu Rozporządzenia z przepisem ustawy;

5. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jaki stan faktyczny został przyjęty przez sąd I instancji za podstawę orzekania, brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jaki stan faktyczny został uznany za ustalony przez WSA w Warszawie;

6. art. 141 § 4 p.p.s.a., pozostającego w związku z przepisami:

a) art. 7 Konstytucji, art. 92 ust. 1 zd. 2 Konstytucji, art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia,

b) art. 7 k.p.a.,

c) art. 8 k.p.a.,

d) art. 11 k.p.a.,

e) art. 107 § 1 i 3 k.p.a.,

f) art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1-3 k.p.a.,

g) art. 107 § 3 k.p.a.,

h) art. 187 pkt 2 ustawy,

i) § 3 Rozporządzenia,

j) art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia,

k) art. 2 Konstytucji, § 3 Rozporządzenia,

l) art. 187 pkt 2 ustawy,

m) § 3 Rozporządzenia,

n) art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia,

o) art. 2 Konstytucji, art. 187 pkt 2 ustawy, § 3 Rozporządzenia,

p) art. 77 § 1 k.p.a.,

które to przepisy zostały naruszone przez organ w sposób wskazany w zarzucie 1 lit. a/-p/;

wskazany przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. sąd I instancji naruszył, poprzez niewłaściwe zastosowanie, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nie odpowiadającego wymogom tegoż przepisu;

– poprzez brak przywołania przepisów wskazanych powyżej [lit. a/-p/] w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i brak odniesienia się do nich;

– poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku;

– poprzez jedynie lakoniczne, zdawkowe odniesienie się do niektórych zarzutów podniesionych w skardze oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się przez WSA w Warszawie do większości zarzutów podniesionych w skardze, odnoszenie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów jakich skarżący w skardze nie podnosił;

– poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zaburzenie proporcji między obligatoryjnymi elementami uzasadnienia;

7. art. 2 Konstytucji, art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez błędną ich wykładnie, poprzez bezzasadne przyjęcie przez WSA w Warszawie, iż postępowanie i rozstrzygnięcie organu administracyjnego odpowiadało kryterium równości wobec prawa, uwzględnieniu interesu strony i interesu społecznego.

Gdyby do wyżej opisanych naruszeń przepisów postępowania nie doszło, to wyrok WSA w Warszawie byłby z pewnością inny, byłby to wyroku uwzględniający skargę. Zatem wpływ tych uchybień na wynik sprawy należy ocenić jako istotny.

II. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

8. § 3 Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie go w zakresie w jakim przepis ten jest niezgodny z art. 187 pkt 2 ustawy;

art. 187 pkt 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak jego zastosowania, w sytuacji niezgodności z nim wydanego na jego podstawie przepisu § 3 Rozporządzenia.

9. § 7 pkt 1 Rozporządzenia w zw. z pkt 12 załącznika nr 1 do Rozporządzenia, art. 2 Konstytucji, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez niewłaściwe ich zastosowanie - brak stwierdzenia naruszenia tychże przepisów przez organ administracji poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji kiedy należało je zastosować, poprzez zaaprobowanie przez sąd I instancji praktyki organu polegającej na ocenieniu skarżącemu osiągnięć naukowych i aktywności naukowej jedynie za jeden rok akademicki, a nie za wszystkie zaliczone lata studiów;

10. § 3 Rozporządzenia, art. 187 pkt 2 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie – poprzez zaaprobowanie przez sąd I instancji błędnej ich wykładni lub nieprawidłowego stosowania przez organ administracji.

III. Zarzucam ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

11. art. 141 § 4 p.p.s.a., pozostającego w związku z przepisami:

a) art. 7 Konstytucji, art. 92 ust. 1 zd. 2 Konstytucji, które organ naruszył poprzez wydanie Rozporządzenia z dnia 16 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania stypendium ministra za osiągnięcia w nauce oraz stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe z naruszeniem wytycznych co do jego treści sformułowanych w art. 187 pkt 2 ustawy, a następnie wydanie przez organ decyzji administracyjnej w oparciu o przepis § 3 Rozporządzenia niezgodny z przepisem art. 187 pkt 2 ustawy,

b) art. 7 k.p.a., który organ naruszył poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącego;

c) art. 8 k.p.a., który organ naruszył poprzez wskazanie, iż w już w decyzji poprzedzającej uwzględniał organizowanie wizyty studyjnej w uzyskanej przez skarżącego punktacji, podczas gdy poprzednia decyzja nie zawiera odniesienia do tejże kwestii w jej ustaleniach faktycznych;

d) art. 11 k.p.a., który organ naruszył poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kieruje się organ;

e) art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które organ naruszył poprzez sprzeczności wewnętrzne, brak konsekwencji, brak logiki, w uzasadnieniu decyzji, brak elementarnej sprawiedliwości opracowanego klucza oceniania, brak przejrzystego ukazania procesu oceny skarżącego na tle innych studentów ubiegających się o stypendium;

f) art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1-3 k.p.a., które organ naruszył poprzez zaniechanie wnikliwego i szybkiego rozpoznania sprawy;

g) art. 107 § 3 k.p.a., które organ naruszył poprzez zaniechanie wskazania na jakich dowodach oparł się organ ustalając stan faktyczny, a jakim dowodom i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji poprzestając jedynie na zacytowaniu przepisów prawnych;

p) art. 77 § 1 k.p.a., który organ naruszył poprzez niepoprawne rozpatrzenie całego materiału dowodowego, skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi,

Wskazany przepis art. 141 § 4 p.p.s.a, sąd I instancji naruszył poprzez niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie przez sąd I instancji stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że mimo trafnie wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu co do naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a., brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Niewątpliwie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada w pełni wymogom ustawowym, jednak zawarte w nim stanowisko Sądu Wojewódzkiego w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy pozwoliło na dokonanie kontroli kasacyjnej. Z przedstawionych przez Sąd pisemnych motywów rozstrzygnięcia wynika, że zaakceptował on w pełni ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Skarżący podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. jednocześnie nie wskazał wpływu tego uchybienia na wynik sprawy.

W szczególności w skardze kasacyjnej nie został skutecznie zakwestionowany stan faktyczny sprawy, który nota bene w toku całego postępowania nie był sporny. Natomiast argumentacja przytoczona w skardze kasacyjnej w istocie dotyczy oceny prawnej w zakresie przesłanek materialnoprawnych przyznania stypendium. Dodać przy tym należy, że zasadniczo skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawierała zarzuty podnoszone już w toku wcześniejszego postępowania, do których organ administracji odniósł się szczegółowo przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Odwołanie się zatem przez Sąd Wojewódzki do wyczerpującej argumentacji zawartej w decyzji Ministra skutkowało tym, że było możliwe dokonanie przez Sąd drugiej instancji rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku i to zarówno w sferze stanu faktycznego, jak też stanu prawnego sprawy.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej niedostatki w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie oznaczają automatycznie, że Sąd Wojewódzki nie przeprowadził należycie kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Sąd Wojewódzki był uprawniony do zaakceptowania wyników postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ administracji skoro zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne odnosiły się do wszystkich osiągnięć przedstawionych przez skarżącego i były zgodne z zawartym we wniosku opisem poszczególnych osiągnięć, ich liczby oraz okresu, w jakim miały miejsce. Zgłaszane natomiast zastrzeżenia co do nieuwzględnienia określonych osiągnięć miały związek z ich odmiennym zaklasyfikowaniem niż oczekiwał skarżący, a nie z tym, że organ w ogóle je pominął przy rozpatrywaniu wniosku. Wszystkie okoliczności istotne dla końcowej punktacji osiągnięć i aktywności naukowej skarżącego zostały przez organ administracji szczegółowo przedstawione i prawidłowo rozważone w uzasadnieniach decyzji.

W konsekwencji wszystkie zarzuty sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać za niezasadne.

Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych dotyczących prawa materialnego odnieść się należy przede wszystkim do zagadnienia zgodności przepisu § 3 Rozporządzenia z art. 187 pkt 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i stosownych przepisów Konstytucji RP.

Według skarżącego Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego z naruszeniem art. 7 i 92 ust. 1 zd. drugie Konstytucji wydał Rozporządzenie z dnia 16 sierpnia 2006 r. niezgodnie z wytycznymi co do treści aktu zawartymi w art. 187 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym co skutkowało tym, że § 3 tego Rozporządzenia nie mógł stanowić podstawy do orzekania w przedmiocie spornego stypendium. Mimo, że zarzut w tym zakresie skarżący podnosił już w skardze, to Sąd Wojewódzki nie ustosunkował się do niego w uzasadnieniu wyroku, uchybiając w ten sposób przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość ta pozostała jednak bez wpływu na wynik sprawy, gdyż Sąd Wojewódzki rozpoznając sprawę uwzględnił w podstawie prawnej kwestionowany przepis § 3 Rozporządzenia co oznacza, że nie dopatrzył się powodów do odmowy jego zastosowania.

Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego działając na podstawie delegacji ustawowej mógł ustanowić w Rozporządzeniu, że osiągnięciem naukowym lub aktywnością naukową jest zachowanie innego rodzaju niż wymienione w przepisie art. 187 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Ustawodawca bowiem upoważniając właściwego Ministra do określenia szczegółowych warunków i trybu przyznawania stypendium zawarł w art. 187 pkt 2 ustawy przykładowe wyliczenie rodzaju osiągnięć naukowych i aktywności naukowej, które brane są pod uwagę przy ubieganiu się o stypendium ministra.

Minister miał więc kompetencję uszczegółowić wymienione przez ustawodawcę formy aktywności naukowej i osiągnięć naukowych nie pomijając przy tym żadnego z przejawów działalności naukowej podanej w art. 187 pkt 2 ustawy.

W rezultacie za chybiony należało uznać zarzut co do wadliwie sformułowanego klucza, według którego oceniano wnioski stypendialne.

Istotne jest przy tym dostrzeżenie, że również zawarta w § 3 Rozporządzenia zbiorcza definicja pojęcia "osiągnięć i aktywności naukowej" nie jest wyczerpująca, a Minister jest upoważniony przy rozstrzyganiu konkretnych spraw określać, które z przejawów działalności naukowej studentów zasługują na wyróżnienie w drodze przyznania stypendium. Z uwagi na niewystarczające środki finansowe organ rozpatrujący wnioski stypendialne musi dokonywać dodatkowej gradacji osiągnięć naukowych wnioskodawców niezależnie od kryteriów wskazanych w art. 181 ust. 2 ustawy oraz § 2 Rozporządzenia. Ważne jest oczywiście to, aby przy rozstrzyganiu konkursu wniosków stypendialnych ocena była dokonywana wedle jednakowych i możliwie zobiektywizowanych oraz wiadomych dla stron kryteriów.

W rozpoznawanej sprawie powyższe wymogi zostały zachowane, co słusznie stwierdził Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku.

Jako nietrafne należało uznać zarzuty kasacyjne, według których Sąd nie dokonał właściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Kwestionując stanowisko Sądu, strona skarżąca pomija to, że wydawana na podstawie art. 181 ust. 2 ustawy decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie stypendium za osiągnięcia w nauce ma charakter uznaniowy, co determinuje zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Sąd badając legalność decyzji nie ocenia jej merytorycznej zasadności lecz to, czy podjęta została zgodnie z przepisami postępowania i czy dokonanemu rozstrzygnięciu nie można przypisać cech dowolności.

Istotne jest zatem sprawdzenie, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy zostały wyjaśnione istotne okoliczności faktyczne oraz czy oceny przesłanek warunkujących przyznanie stypendium dokonano po wszechstronnym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego sprawy.

Oczywistym jest, że podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać arbitralności. Zakres uznania wyznaczany jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami proceduralnymi i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym organ jest związany nie tylko przepisami prawa ale i celem określonej regulacji.

Obowiązkiem organu jest przedstawienie w uzasadnieniu decyzji na tyle wyczerpującej argumentacji aby sąd administracyjny był w stanie ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.

W utrwalonym orzecznictwie wskazuje się ponadto, że w przypadku, gdy prawo materialne pozostawia rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, czyli umożliwia wybór rodzaju rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu jest załatwić sprawę po dokładnym wyważeniu interesu społecznego i słusznego interesu strony (por. wyroki NSA z 10 maja 2012 r., I OSK 292/12, z 20 lipca 2011 r., I OSK 2006/;10).

Analiza akt administracyjnych oraz decyzji wydanych w rozpatrywanej sprawie pozwala stwierdzić, że wszystkie istotne okoliczności zostały wyjaśnione i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącego, a w szczególności rzetelnie przedstawił kryteria oceny jego osiągnięć naukowych oraz przyczyny nieprzyznania punktacji niektórym z działalności skarżącego przedstawionej we wniosku.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej stanowisko Ministra w zakresie przyjętych przez niego zasad punktacji i wyników uzyskanych przez stronę zostało przekonująco uzasadnione i zasługiwało na akceptację Sądu Wojewódzkiego.

Jako trafne należało uznać przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wnioskowanie Sądu, że zawarte w decyzji Ministra rozstrzygnięcie zapadło w granicach uznania administracyjnego.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów kasacyjnych stwierdzić należy, że skarżący niezasadnie kwestionuje zaklasyfikowanie osiągnięć zgłoszonych we wniosku do poszczególnych kategorii aktywności naukowej oraz przyznanie określonej liczby punktów. Podkreślenia wymaga to, że jak wykazane zostało w decyzji osiągnięcia przedstawione przez wnioskodawców były przypisywane do danej kategorii na zasadach tożsamości lub analogii, z zachowaniem rangi danego osiągnięcia. O przyznaniu punktów w danej kategorii decydowała nie tylko liczba osiągnięć, ale również charakter i jakościowe walory działalności naukowej.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej prawidłowo organ ocenił udział skarżącego w zorganizowaniu wizyty studyjnej wraz z partnerskim kołem naukowym oraz Polskim Instytutem Spraw Międzynarodowych. W decyzji wyjaśniono z jakich względów wymienione działanie uwzględniono w kategorii "Praca w kole naukowym" a nie w kategorii "Współpraca naukowa z innymi ośrodkami naukowymi lub akademickim".

Niezasadnie strona skarżąca kwestionuje ocenę organu w zakresie wymogów potwierdzenia znajomości języków obcych.

Trudno zgodzić się z tezą, że osiągnięciem naukowym warunkującym przyznanie stypendium jest każda "potwierdzona znajomość języków obcych", a nie tylko taka znajomość, która jest potwierdzona certyfikatem uzyskanym na poziomie B2 w skali globalnej biegłości językowej wg "Europejskiego systemu opisu kształcenia językowego": uczenie się, nauczanie, ocenianie, o czym stanowi § 3 Rozporządzenia. Zaznaczyć należy, że unormowanie zawarte w wymienionym przepisie Rozporządzenia niewątpliwie odpowiada celowi pomocy stypendialnej, a nadto wprowadza kryterium obiektywne, adekwatne do charakteru stypendium.

Po to w delegacji ustawowej powierzono właściwemu Ministrowi określenie "szczegółowych warunków" przyznawania stypendium aby to co ogólnie wymieniono w ustawie, jak: "potwierdzona znajomość języków obcych", skonkretyzowane zostało w przepisie wykonawczym. Omawiany przepis Rozporządzenia jest zatem zgodny z art. 187 pkt 2 ustawy, a w konsekwencji mógł stanowić podstawę prawną podjętych przez Ministra rozstrzygnięć. Dodać należy, że przy orzekaniu w sprawie zarówno organ administracji, jak też Sąd Wojewódzki, były związane na mocy art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w wyroku z 16 marca 2011 r., zgodnie z którą nie stanowi naruszenia prawa uwzględnienie przez Ministra rozpatrującego wnioski stypendialne tylko tych certyfikatów potwierdzających znajomość języków obcych, które uzyskane zostały w trakcie studiów.

Wojewódzki Sąd w wymienionym wyroku wskazał, że w świetle regulacji ustawowych i zawartych w aktach wykonawczych nie ulega wątpliwości, że stypendium za osiągnięcia w nauce ma na celu promowanie osiągnięć uzyskanych przez studenta w trakcie studiów, a zatem organ był uprawniony wprowadzić zasadę nieuwzględniania osiągnięć sprzed daty rozpoczęcia studiów.

Nietrafnie podniesiono również zarzut kasacyjny co do sprzeczności pomiędzy treścią art. 187 pkt 2 ustawy a przyjętym w § 3 Rozporządzenia określeniem "współpraca naukowa z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi".

W art. 187 pkt 2 ustawy podane zostały przykładowo "rodzaje osiągnięć naukowych i aktywności naukowej", w tym "współpraca z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi". Z treści wymienionego przepisu w sposób oczywisty wynika, że owa "współpraca z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi" musi mieć charakter naukowy.

Minister był więc uprawniony uznawać za współpracę naukową z innym ośrodkiem akademickim odbywanie przez studenta studiów w innej uczelni w ramach stypendium Erasmus, a nie uznawać współpracy o charakterze organizacyjnym, jaką wykazał się skarżący. W pełni podzielić należy także stanowisko organu odnoszące się do kwestii "dzieł artystycznych" jako osiągnięć naukowych uwzględnionych w ramach pomocy stypendialnej. Argumentacja przytoczona w uzasadnieniu decyzji jest przekonująca i nie ma potrzeby jej powtarzania.

Nieuprawniony jest zawarty w skardze kasacyjnej wywód, że błędna wykładnia i zastosowanie w sprawie przepisu art. 187 pkt 2 ustawy oraz § 3 Rozporządzenia doprowadziło do naruszenia zasady równości wobec prawa, wynikającej z art. 2 i 32 ust. 1, 2 Konstytucji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd słusznie stwierdził, że przyjęte przez organ zasady i kryteria oceny osiągnięć i aktywności naukowej nie świadczą o dyskryminacji jakiejkolwiek grupy studentów. Zauważyć ponadto należy, że do zarzutów stawianych w tym zakresie przez skarżącego odniesiono się już w pierwszym wyroku z 16 września 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził, że organ był uprawniony – kształtując kryteria konkursu wniosków – do przyjęcia, że nie będzie brał pod uwagę osiągnięć, które były podstawą przyznania stypendium za wcześniejszy okres studiów.

Zgodził się Sąd z organem, że nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, że uzyskanie szczególnych osiągnięć naukowych w latach poprzednich przekładałoby się na otrzymywanie stypendium przez kolejne lata studiów.

Stypendium jest swego rodzaju nagrodą i skoro pewne osiągnięcia naukowe zostały już nagrodzone poprzez wcześniejsze jego przyznanie to słuszne jest, że należy wykazać się nowymi osiągnięciami i aktywnością naukową, aby uzasadnione było przyznanie stypendium w kolejnych latach studiów.

Chybione okazały się również zarzuty kasacyjne dotyczące dokonanej przez organ administracyjny oceny osiągnięć naukowych w zakresie kategorii: "publikacje, dzieła artystyczne", oraz "praktyki, staże lub ukończone kursy".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto argumentację odnoszącą się do uwag zgłoszonych przez skarżącego, którą uznać należało za wyczerpującą. W konsekwencji Sąd Wojewódzki kontrolując zaskarżoną decyzję zasadnie stwierdził jej zgodność z prawem.

Ze względów wyżej przedstawionych skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.