Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1763/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 22 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania S. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 8 listopada 2018 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego S. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z uwagi na wieloletni konflikt skarżącego

z Wójtem Gminy [...], w tym trwające postępowania przed sądami cywilnymi, może on spodziewać się prób przymusowej egzekucji zaskarżonej decyzji, co - biorąc pod uwagę wielkość wskazanej w niej kwoty - doprowadziłoby do utraty płynności finansowej skarżącego. Zdaniem strony, już sama koncepcja przyjęta przez organy administracji jest w pełni wystarczającym uzasadnieniem co do zasadności zgłoszonego wniosku. W tym zakresie podano, że skarżący prowadzi przedszkole publiczne, realizując niejako

w zastępstwie gminy jej zadania własne w ramach zasad ogólnej dostępności, publicznej rekrutacji itp. W stosunku do takiego przedszkola istnieje zakaz pobierania dodatkowych opłat, przez co przedszkole utrzymuje się wyłącznie z dotacji. Wskazano, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż dotacja ta nie może być wydatkowana na wydatki inne niż te związane stricte z tematyką pedagogiczną. W takim przypadku skarżący zmuszony jest finansować wszelkie potrzeby gospodarcze, administracyjne, jak

i kadrę pomocniczą przedszkola publicznego, wyłącznie ze środków prywatnych, własnych. W przypadku ich braku i zajęcia - w ramach ewentualnej egzekucji przez gminę - dojdzie do znacznej szkody w majątku i skarżący nie będzie miał środków na wypłaty wynagrodzeń dla kadry pomocniczej, na zapewnienie warunków funkcjonowania, bez której przedszkole zostanie zamknięte, zaś małoletni - uczęszczający do publicznej wszak placówki - pozostawieni bez opieki, bez wychowania. W ocenie strony skarżącej, wszystkie powyższe okoliczności potwierdzają istnienie rzeczywistego związku funkcjonalnego

i niezbędność istnienia kadry pomocniczej w placówce publicznej tego typu z cechami owego "wychowania i opieki", które jest obecnie kwestionowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że warunkiem wydania postanowienia

o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez zainteresowanego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego zwykle wiąże się z dolegliwością dla jego adresata, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania jego wykonania. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego

2014 r. sygn. akt I FSK 2165/13, LEX nr 1451966). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji (określającej kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 200.000 zł) mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, albowiem wniosek o jej wstrzymanie został uzasadniony w sposób bardzo ogólnikowy. We wniosku wskazano m.in. na wieloletni konflikt skarżącego z organem pierwszej instancji, który - w jego ocenie - uzasadnia prawdopodobieństwo wszczęcia przez ten organ egzekucji, co z kolei może doprowadzić do utraty płynności finansowej skarżącego.

Oceniając powyższą argumentację należy wskazać, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji sam w sobie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku (czy też - jak w niniejszej sprawie - zwrotu części dotacji) i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika (beneficjenta) są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem strony było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty (zwrotu części dotacji), bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał.

W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanej należności (200.000 zł), jednakże Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do rzeczywiście osiąganego przez skarżącego aktualnie dochodu. Strona skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Z kolei znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zestawienia (rozliczenie wykorzystania dotacji za poszczególne miesiące, liczba uczniów i nauczycieli) dotyczą roku 2017. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych środkach finansowych czy ponoszonych wydatkach.

Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu

z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04 (LEX nr 799460), który Sąd orzekający

w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko strony skarżącej, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a.

Końcowo należy wskazać, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami

(por. postanowienie NSA z dna 20 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 542/15, LEX nr 1754857).

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak

w sentencji.