Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 663/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 marca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi C.P. Spółka z. o.o. w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 roku znak [...] w przedmiocie sprostowania błędów pisarskich w decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł. ( sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr. l - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta postanowieniem z [...].02.2004r., znak: [...] na podstawie art. 113 § l i art. 123 k.p.a. sprostował na wniosek C.P. Sp. z o.o., ul. T., W. oczywistą pomyłkę pisarską w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].09.2003r. znak:[...] zatwierdzającej projekt budowlany i zawierającej pozwolenie budowlane dla C.P. Sp. z.o.o na zamierzenie budowlane: dworzec autobusowy wraz ze stacją paliw, układem drogowym i infrastrukturą - etap I na terenie położonym w K.- N.H. pomiędzy ul M. i J.

w ten sposób, że w wierszach nr 31-34 na str. l w/w decyzji dopisano numery dwóch działek tj. dz. nr "1" i dz. nr "2", na których m.in. ma być zlokalizowana w/w inwestycja.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że błąd w decyzji z dnia [...].09.2003r. stanowił oczywistą pomyłkę, powstałą w trakcie przepisywania maszynowego. Nadto wskazał, że sprostowanie jest zgodne z przedłożoną dokumentacją budowlaną.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła H.M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła, że przedmiotowe działki nr "1" i nr "2" nie były ujęte w wydanej dla przedmiotowej inwestycji decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].06.2002r. znak: [...] Nadto podniosła, że uzupełnienie treści decyzji powinno nastąpić w trybie właściwym dla zmiany decyzji ostatecznej, na podstawie której strony nabyły prawo tj. w trybie art. 155 k.p.a., natomiast zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten nie przewiduje uzupełnienia treści decyzji w części merytorycznej rozstrzygnięcia, a wyszczególnienie numerów działek, na których ma być realizowana przedmiotowa inwestycja ma charakter merytoryczny a więc zaskarżone postanowienie narusza dyspozycję art. 155 k.p.a.

Wojewoda postanowieniem z [...].03.2004 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił w zaskarżone postanowienie całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że "dopisania działek" nie może nastąpić w trybie art. 113 k.p.a. ponieważ nie można traktować numerów działek, które zostały wymienione w decyzji o pozwoleniu na budowę jako teren inwestycji jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość, położenie i ukształtowanie terenu, z czym wiążą się konkretne prawa. Dlatego zmiana numeru jak również "dopisanie numeru" może nastąpić tylko w sposób przewidziany prawem. Nadto organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o posiadane materiały brak jest możliwości wskazania prawidłowego trybu postępowania, sugerując, że rozwiązanie może nastąpić w porozumieniu z inwestorem w oparciu o art. 155, art. 145 k.p.a. lub 36 a Prawa budowlanego.

Od tego postanowienia złożyła skargę C.P. Sp. z o.o. w W. wnosząc o uchylenie w całości postanowienia Wojewody z 29.03.2004r. na podstawie art. 145 § l pkt 1 k.p.a. oraz zasądzenie kosztów.

Skarżący wskazał, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji: dworzec autobusowy wraz ze stacją paliw, układem drogowym i infrastrukturą - etap I na terenie położonym w K.-N.H. pomiędzy ul. M. i J. obejmował również działkę nr "3", która została podzielona na dwie działki o numerach: "1" i "2".

Zarzucił, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu o sprostowaniu decyzji Prezydenta M. K. z [...].09.2003 r. dokonał niewłaściwej interpretacji art. 113 § 1 k.p.a. Wskazał, że jako błąd pisarski należy traktować widocznie mylną pisownię albo widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (Borkowski, KPA. Komentarz, W-wa 2003 s. 472) Brak jest argumentów, że opuszczenie numerów działek należy traktować w sposób odmienny. Uznał, że pominięcie nr działek jest "pomyłką widoczną na pierwszy rzut oka i jest pomyłką oczywistą". Podniósł, że decyzja o WZiZT dla przedmiotowej inwestycji obejmowała brakujące działki. Nadto wskazał, że obie działki mają kluczowe położenie dla planowanej inwestycji.

Wskazał, że stosownie do orzeczenia SN z 7.07.1995r. "przede wszystkim miarodajna jest treść jaką organ zamierzał nadać swemu rozstrzygnięciu, a nie - jaką na skutek błędów pisarskich lub rachunkowych albo innej oczywistej pomyłki - nadał w rzeczywistości". Zarzucił, że organ odwoławczy nie zbadał całokształtu okoliczności rozważanej sprawy i postąpił schematycznie ponieważ powyższe działki mają kluczowe znaczenie dla przedmiotowej inwestycji oraz, że zostały one uwzględnione w projekcie budowlanym i w dokumentacji dotyczącej prawa dysponowania gruntem na cele budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ale nie z przyczyn w niej podniesionych.

Na wstępie należy wskazać, że zarówno w orzecznictwie sądowym jak w doktrynie przyjmuje się, że art. 138 § 2 k.p.a. stanowiący, że "organ może uchylić zaskarżoną decyzją w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy" stanowi w istocie wyłom w kodeksowej konstrukcji postępowania odwoławczego. Celem postępowania odwoławczego jest bowiem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy, a strona tego postępowania ma prawo do merytorycznego załatwienia sprawy, rozstrzygniętej zaskarżoną odwołaniem decyzją organu I instancji. Taka konstrukcja postępowania odwoławczego wskazuje, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie powinien być interpretowany rozszerzająco.

Zgodnie z przytoczoną wyżej treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko w sytuacji gdy spełnione są przesłanki określone w art. 138 § 2 zdanie pierwsze in fine tj. gdy zdaniem organu odwoławczego organ I instancji albo nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy oraz gdy brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 k.p.a. tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego uzupełniającego postępowania dowodowego.

Oznacza to, że kompetencja organu odwoławczego do podejmowania decyzji kasacyjnej jest wyraźnie ograniczona ze względu na przesłanki wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. W każdym przypadku podjęcia decyzji kasacyjnej organ odwoławczy powinien stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnić dlaczego wydał taką decyzję.

Badając niniejsza sprawę należy stwierdzić, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że postanowienie Prezydenta M. K. z 16.02.2004r., znak:[...], którym organ I instancji sprostował na wniosek C.P. Sp. z o.o., ul. T., W. oczywistą pomyłkę pisarską w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].09.2003r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zawierającej pozwolenie budowlane dla C.P. Sp. z. o.o. na zamierzenie budowlane: dworzec autobusowy wraz ze stacją paliw, układem drogowym i infrastrukturą -etap I na terenie położonym w K. - N.H. pomiędzy ul. M. i J. w ten sposób, że dopisał w wierszach 31-34 numery dwóch działek tj. działki nr "1" i działki nr "2" jest niezgodne z obowiązującym prawem, narusza bowiem dyspozycję a art. 113 §1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy trafnie wskazał, że "dopisanie działek" nie może nastąpić w trybie art. 113 § l k.p.a. ponieważ nie można traktować numerów działek, które zostały wymienione w decyzji o pozwoleniu na budowę jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość, położenie i ukształtowanie terenu, z czym wiążą się konkretne prawa. Pogląd ten znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z 12.11. 2002 r. sygn. akt IYSA/136/02.

W tej sytuacji organ odwoławczy powinien jednak wydać postanowienie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 in principio, stanowiący, że: "organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy tj. działając w zw. z art. 126 odmówić sprostowania przedmiotowego postanowienia ponieważ nie zachodziła żadna z w/w przesłanek uzasadniających przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2.

Na marginesie należy podnieść, że organ odwoławczy wskazując w sentencji zaskarżonego postanowienia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazał błędnie podstawę dla podjętego przez siebie rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt l lit. "c" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.