Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 182/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 226/12 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniosek A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca stwierdziła, iż wniosek ten jest uzasadniony ze względu na zasadność i ilość podniesionych zarzutów dotyczących postępowania odwoławczego. Skarżącą wskazała na swoją sytuację majątkową jako przesłankę wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, z której wynikało, że nie posiada ona żadnego majątku ani oszczędności, zaś na mocy orzeczenia o częściowej niezdolności do pracy pobiera rentę w wysokości 847 złotych brutto. Ze świadczenia tego potrącane są zaległości celne spółki. Ponadto strona nie ma żadnego majątku ani oszczędności. Według skarżącej w tej sytuacji prawdopodobne jest wystąpienie znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uzasadniając oddalenie wniosku stwierdził, że skarżąca nie wykazała jednoznacznych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony jak i okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu I instancji istotnym było aby o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, które występują w sprawie sąd miał wiedzę i aby mógł ją zweryfikować zaś dostarczenie odpowiednich dokumentów i informacji w tym zakresie obciąża stronę.

W zażaleniu A. W., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej: p.p.s.a.), przez przyjęcie, że w realiach sprawy nie zachodzą szczególne przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy wysokość kwoty należnej z tytułu podatku akcyzowego, mająca dla przeciętnego podatnika wartość abstrakcyjną, w kontekście dochodów skarżącej utrzymującej się z niskiej renty wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, przy uwzględnieniu jej złego stanu zdrowia, wypełnia przesłankę normy procesowej wyrażonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest możliwość wyrządzenia znacznej szkody i wywołania trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę stan zdrowia skarżącej oraz fakt, iż stres związany z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego na tak znaczne kwoty zdecydowanie niekorzystnie odbija się na procesie leczenia skarżącej i może doprowadzić do nieodwracalnych skutków, tak w sferze jej zdrowia jak i stanu majątkowego.

Skarżąca wskazała, że w stosunku do niej zostało wydanych 12 decyzji określających zobowiązanie podatkowe osoby trzeciej na kwotę 19 mln zł. Co więcej, po wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki, skarżąca straciła możliwości zarobkowe, a prowadzona przez nią spółka została zgłoszona do upadłości. To spowodowało, iż skarżąca nie ma środków umożliwiających zapłatę ustalonej należności. Jednocześnie A. W. stwierdziła, że jest częściowo niezdolna do pracy (co zostało orzeczone przez ZUS) i dostaje rentę w wysokości 900 zł, ponadto nie podejmuje dodatkowej pracy ze względu na chorobę, która wymaga wyłożenia odpowiednich środków finansowych celem jej leczenia. Świadczenie rentowe zostało częściowo zajęte i potrącane są z niego zaległości celne spółki. Nadto skarżąca wskazała, że obecnie pozostaje w faktycznej separacji ze swoim mężem, a przed Sądem Okręgowym w G. zawisła sprawa o orzeczenie prawnej separacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku. Zauważyć przy tym należy, na co również zwrócił uwagę Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż twierdzenia i argumenty podniesione przez stronę dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny być poparte przez wnioskującego odpowiednimi dokumentami źródłowymi, celem ich weryfikacji i oceny możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, za trafną należy uznać ocenę jakiej dokonał Sąd I instancji rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. Wnioskodawczyni powołując się bowiem na szereg okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za koniecznością wstrzymania decyzji, nie wskazała konkretnych dowodów przemawiających za jej żądaniem. Jakkolwiek z dokumentów dołączonych do wniosków składanych przez Skarżącą od momentu wniesienia skargi, jednoznacznie wynika, iż jest ona osobą częściowo niezdolną do pracy i z tego tytułu pobiera świadczenie w kwocie 847 zł, to inne podnoszone okoliczności nie zostały udokumentowane w sposób umożliwiających ich weryfikację i dokonanie ich oceny w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Chodzi przede wszystkim o podnoszoną okoliczność zajęcia przez organ podatkowy świadczenia pobieranego przez skarżącą jak również o okoliczność ponoszonych wydatków na codzienną egzystencję w tym na leczenie i leki związane z jej chorobą. Strona wskazując na zajęcie świadczenia nie przedstawiła żadnych dokumentów stwierdzających jaka kwota tego świadczenia podlega zajęciu. Nie wskazała również, mimo że powołuje się na tę okoliczność, jakie miesięczne wydatki ponosi w związku z leczeniem i zakupem leków. Skarżąca nie przedstawiła także żadnego dowodu na okoliczność pozostawania przez nią bez pracy, co jest niewątpliwie istotne ze względu na ustalenia jakich dokonał Sąd I Instancji w związku z rozpoznawaniem wniosku strony o przyznanie prawa pomocy, z których wynikało, że za 2011 r. uzyskała ona z innych źródeł poza świadczeniem rentowym środki w wysokości 7.760 złotych w tym również ze stosunku pracy.

Dokonanie analizy wskazanych powyżej danych w zestawieniu z dokumentami jakie w sprawie zostały zgromadzone, pozwoliłoby na dokonanie merytorycznej oceny wpływu wykonania decyzji na skarżącą. Brak dokumentów popierających wniosek nie pozwala na ustalenie czy w stosunku do skarżącej, w związku z wykonaniem decyzji, zachodzą przesłanki jej wstrzymania określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.