Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 779/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania P. J. (dalej także jako: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], odmawiającą przeniesienia decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz siecią wodociągową, przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej, zalicznikową instalacją energii elektrycznej oraz budynku gospodarczego, projektowanych na działce nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] położonych w K. D. przy ul. [...], w części dotyczącej realizacji budynku gospodarczego na działce nr [...], [...], [...] oaz [...], [...], [...], [...] wraz z siecią wodociągową, przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej, zalicznikową instalacją energii elektrycznej położonych w K. D. przy ul. [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Decyzją z [...] stycznia 2007 r., znak: [...], Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz siecią wodociągową, przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej, zalicznikową instalacją energii elektrycznej oraz budynku gospodarczego, projektowanych na działce nr [...] położonych w K. D. przy ul. [...].

Dnia [...] października 2007 r. A. J. wystąpiła do Starosty [...] w P. z wnioskiem o przeniesienie decyzji na swoją rzecz i oświadczyła, iż przyjmuje wszystkie warunki i obowiązki wynikające z przedmiotowej decyzji, a poprzedni inwestor wyraził na to zgodę. Decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] Starosta P. przeniósł pozwolenie na budowę na rzecz nowego inwestora.

Dnia [...] marca 2018 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek P. J. o przeniesienie na jego rzecz decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej realizacji budynku, gospodarczego na działce nr ew. [...], [...], [...] oaz [...] wraz z siecią wodociągową, przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej, zalicznikową instalacją energii elektrycznej położonych w K. D. przy ul. [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie, że przyjmuje wszystkie warunki i obowiązki zawarte w decyzji, a poprzedni inwestor wyraził na to zgodę, a także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], organ I instancji odmówił przeniesienia na wnioskodawcę decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wskazując, że wniosek inwestora stoi w sprzeczności z treścią art. 33 ust. 1 PrBud oraz stanowiskiem sądów administracyjnych dopuszczającymi przeniesienie pozwolenia na budowę w części, ponieważ przeniesienie decyzji we wnioskowanym zakresie skutkować będzie pozbawieniem możliwości samodzielnego funkcjonowania budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], w zakresie zapewnienia dostaw energii elektrycznej, wody i odbioru ścieków. Ponadto, w ocenie organu I instancji, przedłożone przez wnioskodawcę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie spełnia wymogów formalnych, albowiem nie wyszczególniono wszystkich nieruchomości (wraz ze wskazaniem tytułu prawnego) będących przedmiotem wniosku o przeniesienie decyzji. Dla działki nr ew. [...] inwestor wykazał tytuł prawny "własność", w sytuacji gdy nie jest właścicielem nieruchomości.

W wyniku wniesionego odwołania w sprawie orzekał Wojewoda, który utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Odwołując się do treści art. 33 ust. 1 PrBud organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji kiedy decyzja pozwalająca na budowę dotyczy kilku inwestycji dających się wyodrębnić i mogących niezależnie funkcjonować, można dokonać zmiany podmiotowej jedynie w części. W ocenie organu wątpliwości nie budzi kwestia, iż zarówno budynek mieszkalny, jak i budynek gospodarczy mogą funkcjonować samodzielnie, zgodnie ze swoim przeznaczeniem, niemniej jednak, po analizie dołączonej do wniosku o pozwolenia na budowę dokumentacji projektowej, Wojewoda w pełni podziela stanowisko zajęte przez organ I instancji, że przeniesienie pozwolenia na budowę we wnioskowanej części samodzielnego funkcjonowania budynku mieszkalnego w zakresie zapewnienia dostaw energii elektrycznej, wody i odbioru ścieków.

Jak stwierdził Wojewoda projekt budowlany, zatwierdzony dla pierwotnego inwestora, nie daje podstaw do przyjęcia, iż część zamierzenia budowlanego w postaci realizacji budynku gospodarczego, w przedmiotowych okolicznościach faktycznych, może samodzielnie funkcjonować. Wręcz odwrotnie funkcjonowanie budynku gospodarczego uzależnione jest od wcześniejszego wykonania sieci wodociągowej, przyłączy wody, kanalizacji sanitarnej oraz zalicznikowej instalacji energii elektrycznej dla budynku mieszkalnego. Projekt budowlany nie przewiduje, iż każde z wymienionych zamierzeń budowlanych wyposażone jest w odrębne sieci, przyłącza, kanalizację oraz instalację elektryczną umożliwiające każdemu z tych obiektów samodzielne funkcjonowanie.

Powyższe potwierdza fakt, iż projekt zagospodarowania terenu obejmował projekt przyłącza elektroenergetycznego oraz projekt przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej dla obu budynków, tj. dla budynku mieszkalnego i gospodarczego. Projekty architektoniczno-budowlane poszczególnych budynków zawierają zaś jedynie projekty instalacji wewnętrznych elektrycznej, jak i wodociągowo-kanalizacyjnej. Co więcej, pkt 4 opisu technicznego projektu budowlanego wewnętrznej instalacji elektrycznej budynku gospodarczego, stanowi, iż "zasilanie projektowanego budynku w energię elektryczną odbywać się będzie z budynku mieszkalnego, [...] zalicznikową."

Ponadto, jak wynika z pkt 10 opisu projektu zagospodarowania terenu, przeznaczenie budynku gospodarczego nie jest niezależne od budynku mieszkalnego: "budynek gospodarczy ma na celu funkcję pomocniczą związaną z wykonywaniem prac związanych z funkcją mieszkalną - przydomową i robót przydomowych warsztatowych". Takie zaprojektowanie zagospodarowania działki jednoznacznie wskazuje, iż pozwolenie na budowę dotyczy obiektów budowlanych połączonych ze sobą również funkcjonalnie.

W tym kontekście organ stwierdził, że umożliwienie wnioskodawcy budowy budynku gospodarczego, zgodnie ze złożonym wnioskiem o przeniesienie pozwolenia na budowę w części dotyczącej tylko tego obiektu, stanowiłoby budowę niezgodną z zatwierdzonym projektem budowlanym. Wymagałoby to bowiem wykonania zewnętrznych przyłączy: elektroenergetycznego oraz wodociągowego i kanalizacji sanitarnej tylko dla budynku gospodarczego, co nie zostało przewidziane w projekcje budowlanym. Decyzja o pozwoleniu na budowę wiąże się tylko ze zmianą jednego z jej elementów tj. zmianą podmiotową po stronie adresata decyzji. Innymi słowy, zmiana podmiotowa, stosownie do treści art. 40 ust. 1 PrBud, nakłada na nowego inwestora obowiązek realizacji robót budowlanych w sposób całkowicie zgodny z pierwotnie zatwierdzoną wersją projektu. Dlatego też zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 PrBud nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Wojewoda wskazał, iż w jego ocenie organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, zaś brak samodzielności projektowanych obiektów stanowił podstawę niezastosowania przez Starostę [...] art. 50 § 1 KPA, tj. niewezwania strony do usunięcia wątpliwości organu co do oznaczenia decyzji oraz prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki nr ew. [...]. Wojewoda wskazał przy tym, że choć inwestor wykazał już przed organem I instancji prawo własności działki [...] poprzez dołączenie do akt sprawy odpisu ugody sądowej zawartej dnia [...] października 2017 r. przed Sądem Rejonowym dla [...], która znajduje się w aktach sądowych sprawy o sygnaturze I Ns [...], będącej podstawą wpisu ostrzeżenia o niezgodności treści prawa własności ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym do księgi wieczystej nr [...], to i tak z uwagi na treść art. 40 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 PrBud niemożliwym byłoby wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji, wobec czego błędne uznanie przez Starostę [...], iż wnioskodawca nie jest właścicielem działki [...], wbrew twierdzeniom skarżącego, nie miało żadnego wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewoda wyjaśnił też, że mimo braku wezwania do poprawnego oznaczenia przenoszonej decyzji, organ I instancji winien, w osnowie swojego rozstrzygnięcia, prawidłowo oznaczyć decyzję, której przeniesienia w części dotyczył wniosek, jako decyzję z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], orzekającą przeniesienie na A. J. decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę P. J. oraz omówić tą kwestię w uzasadnieniu. Strony niniejszego postępowania, tj. podmioty, między którymi miałoby zostać dokonane przeniesienie decyzji, miały pełną świadomość, przeniesienia której decyzji żądają, nawet jeśli błędnie została ona oznaczona we wniosku. Świadczy o tym fakt, iż strony są dla siebie osobami bliskimi, oraz że to A. J., a nie P. J., wyraziła zgodę na częściowe przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę. Niemniej jednak, powyższe uchybienie nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Końcowo organ stwierdził, że zarzucając naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. odwołujący się w istocie oczekuje od organów administracji architektoniczno-budowlanej wskazania sposobu realizacji instalacji, który to sposób umożliwiałby każdemu z obiektów samodzielne funkcjonowanie. Okoliczność taka nie może być przedmiotem postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na budowę. Postępowanie wyjaśniające obejmuje tylko i wyłącznie ustalenie istnienia przesłanek z art. 40 ust. 1 PrBud, a jeśli wniosek dotyczy części zamierzenia inwestycyjnego - dopuszczalności przeniesienia pozwolenia w części. Organy rozpatrujące wniosek nie są uprawione do ingerencji w rozwiązania techniczne zaproponowane przez projektanta.

Za nietrafiony uznano także zarzut, iż organ wydający decyzję o przeniesieniu pozwolenia na budowę nie może badać posiadanego przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przypadku gdy podstawę takiego prawa stanowi tytuł własności, na który w niniejszej sprawie powołuje się wnioskodawca, organ ma prawo zweryfikować prawdziwość oświadczenia inwestora z dostępnymi rejestrami gruntów lub wpisami w księgach wieczystych. Interpretacja, która zakłada iż organ jedynie przyjmuje oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane mogłaby doprowadzić do sytuacji, w której dochodzi do przeniesienia pozwolenia na budowę mimo faktycznego niespełnienia przez stronę przesłanek z art. 40 ust. 1 PrBud.

Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona w całości przez P. J. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Wnosząc o uchylenie decyzji, w skardze postawiono zarzuty:

1. naruszenie przepisu art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nie wskazanie w zaskarżonej decyzji żadnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia poza formalnym wskazaniem właściwości organu powołanego do wydania decyzji,

2. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w interesie stron postępowania a polegającego na błędnym przyjęciu, że zamiarem skarżącego oświadczającego, że przyjmuje wszelkie objęte pozwoleniem na budowę warunki techniczne wykonania podłączenia energii elektrycznej oraz wody i kanalizacji jest pozbawienie budynku mieszkalnego na działce [...] tych instalacji,

3. naruszenie przepisu art. 40 ust. 1 i 3 prawa budowlanego poprzez faktyczną odmowę przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo spełnienia przez skarżącego wszelkich przesłanek określonych w tym przepisie oraz pomimo istnienia w takim przypadku obowiązku organu przeniesienia takiej decyzji na wniosek skarżącego za zgodą A. J.- Ś. uprawnionej jako Inwestor z tytułu posiadania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Nie można także uznać, by doszło do naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Prowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w sprawie organy odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem.

Wbrew odmiennym zarzutom skargi zauważyć należy, że organ w zaskarżonej decyzji przywołał przepisy prawa materialnego dotyczące rozstrzyganej sprawy, w tym także art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej także jako: "prawo budowlane" lub "p.b."). To zaś, że organ przepis ten przytoczył w uzasadnieniu decyzji, a nie w jej tzw. części nagłówkowej nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 40 ust. 1 p.b., w myśl którego organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2.

Powyższy przepis umożliwia zatem przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z treści przepisu art. 40 p.b. nie wynika wprost możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę w części. Odwołując się jednak do art. 33 ust. 1 p.b., który stanowi, że w przypadku zamierzenia inwestycyjnego obejmującego więcej niż jeden obiekt możliwe jest wydawanie pozwoleń dotyczących poszczególnych obiektów, które mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, podzielić należy - utrwalony już w orzecznictwie sądowym pogląd - co do możności dokonania zmiany podmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie w części jeżeli decyzja taka dotyczy kilku inwestycji dających się wyodrębnić i mogących funkcjonować niezależnie.

Decyzja przenosząca decyzję o pozwoleniu na budowę w stosunku do części inwestycji może zostać zatem wydana tylko wtedy, gdy wydane pozwolenie dotyczyło obiektów mogących funkcjonować samodzielnie, przy czym wymóg ten dotyczy tak obiektu objętego przeniesieniem, jak też pozostałej części inwestycji.

W przedmiotowej sprawie, co trafnie stwierdził organ odwoławczy, warunek ten nie został spełniony.

Co do zasady zarówno budynek mieszkalny, jak i budynek gospodarczy, są to budowle które mogą funkcjonować samodzielnie.

Częścią inwestycji objętą przeniesieniem nie są jednak objęte wyłącznie same budowle, ale także i przyłącza niezbędne do funkcjonowania tych budynków.

Z zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę dla pierwotnego inwestora projektu budowlanego wynika, że w projekcie tym nie przewidziano odrębnych przyłączy tak dla budynku mieszkalnego, jak i dla budynku gospodarczego, co pozwalałoby na uznanie, że część przedmiotowego zamierzenia budowlanego w postaci budynku gospodarczego może funkcjonować samodzielnie i niezależnie od przyłączy doprowadzonych do budynku mieszkalnego. Przeciwnie funkcjonowanie budynku gospodarczego uzależnione jest od wcześniejszego wykonania sieci wodociągowej, przyłączy wody, kanalizacji sanitarnej oraz instalacji energii elektrycznej dla budynku mieszkalnego, albowiem projekt budowlany nie przewiduje, iż każdy z wymienionych obiektów budowlanych wyposażony jest w odrębne sieci, przyłącza, kanalizację oraz instalację elektryczną umożliwiające każdemu z tych obiektów samodzielne funkcjonowanie.

Wynika to tak z zapisów projektu budowlanego, jak i opisu projektu zagospodarowania terenu, gdzie wprost wskazano, że "budynek gospodarczy ma na celu funkcję pomocniczą związaną z wykonywaniem prac związanych z funkcją mieszkalną - przydomową i robót przydomowych warsztatowych" (k.45 akt administracyjnych dotyczących wniosku P. J. o pozwolenie na budowę - akta z obwolutą z grzbietem w kolorze czarnym).

W takiej sytuacji przeniesienie na skarżącego części inwestycji w postaci budynku gospodarczego wraz siecią wodociągową, przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej i zalicznikową instalacją energii elektrycznej, jak tego domagał się skarżący (k.24-26, 22-23 akt administracyjnych dotyczących wniosku P. J. o przeniesienie decyzji - akta z obwolutą z grzbietem w kolorze żółtym), spowodowałoby, że wszelkie prawa i obowiązki wynikające z decyzji w tym zakresie przeniesione zostałyby na skarżącego, a zatem praw tych w odniesieniu do wspólnych przyłączy i instalacji pozbawiony zostałby dotychczasowy inwestor, tj. A. J..

Z mocy art. 40 ust. 1 p.b. podmiot, na który organ przenosi pozwolenie na budowę, przyjmuje wszystkie warunki zawarte w tej decyzji, a więc wszystkie prawa i obowiązki wynikające z tej decyzji. Oczywiste jest zatem, że w części objętej przeniesieniem uprawnień tych pozbawiony zostaje dotychczasowy inwestor.

Skoro więc oba obiekty budowlane, tj. budynek mieszkalny i budynek gospodarczy w części posiadają wspólne przyłącza i instalacje to oczywistym jest, że przeniesienie wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego praw do tych przyłączy i instalacji na jeden podmiot sprawi, że praw tych pozbawiony zostanie dotychczasowy inwestor, co także pozbawia pozostałą część inwestycji przymiotu samodzielności.

Trafnie podnosi się zaś w piśmiennictwie prawniczym, że wydając decyzję o przeniesieniu pozwolenia na budowę w części, należy również badać, czy pozostała część inwestycji może samodzielnie funkcjonować (Prawo budowlane. Komentarz, Wydanie III, Alicja Plucińska-Filipowicz (red.), Marek Wierzbowski (red.), Kamil Buliński, Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Tomasz Filipowicz, Mariusz Rypina, Mirosław Wincenciak).

Najlepszy przykład nie posiadania przez budynek gospodarczy odrębnych od budynku mieszkalnego przyłączy i instalacji stanowi przyjęty w dokumentacji projektowej objętej decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego projekt przyłącza elektroenergetycznego.

Już z opisu technicznego projektu budowlanego wewnętrznej instalacji elektrycznej budynku gospodarczego wynika, że "zasilanie projektowanego budynku w energię elektryczną odbywać się będzie z budynku mieszkalnego[...] zalicznikową" (k.135 akt administracyjnych dotyczących wniosku P. J. o pozwolenie na budowę - akta z obwolutą z grzbietem w kolorze czarnym).

Także z załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego przyłącza elektroenergetycznego wynika, że projektowane przyłącze elektroenergetyczne biegnie od słupa nr [...] do budynku mieszkalnego, a dopiero w dalszej kolejności z budynku mieszkalnego do budynku gospodarczego (k.48, 50-53, 55 akt administracyjnych dotyczących wniosku P. J. o pozwolenie na budowę - akta z obwolutą z grzbietem w kolorze czarnym).

Nie jest przy tym możliwe przeniesienie na podstawie art. 40 p.b. decyzji o pozwoleniu na budowę z dokonaniem zmiany pozwolenia na budowę i zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego, co zdaje się postulować skarżący zarzucając organowi naruszenie art. 7 k.p.a. i wskazując na fakt wykonania nowego przyłącza dla działki, stanowiącej obecnie własność skarżącego.

Przewidziana w art. 40 p.b. możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę służy jedynie zmianie adresata ostatecznej decyzji administracyjnej, a nie zmianie jej treści. Instytucja z art. 40 p.b. zmienia decyzję pod względem podmiotowym, a nie przedmiotowym. W wyniku jej zastosowania określone w decyzji o pozwoleniu na budowę prawa i obowiązki przechodzą na inny podmiot, nie zmienia się natomiast ich treść. Przeciwnie jej zastosowanie jest możliwe tylko wówczas, gdy wnioskodawca przejmie na siebie wszelkie warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę odnoszące się do obiektu budowlanego stanowiącego część przejmowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zmiana inwestora w trybie art. 40 p.b. nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny i wzruszenia pozwolenia na budowę, bądź też jego zmiany.

Z tego też względu podzielić należy stanowisko organu drugiej instancji co do tego, że umożliwienie wnioskodawcy budowy budynku gospodarczego, zgodnie ze złożonym wnioskiem o przeniesienie pozwolenia na budowę w części dotyczącej tylko tego obiektu, stanowiłoby budowę niezgodną z zatwierdzonym projektem budowlanym. Wymagałoby to bowiem wykonania zewnętrznych przyłączy elektroenergetycznego oraz wodociągowego i kanalizacji sanitarnej tylko dla budynku gospodarczego, co nie zostało przewidziane w projekcje budowlanym. Decyzja o pozwoleniu na budowę wiąże się tylko ze zmianą jednego z jej elementów, tj. zmianą podmiotową po stronie adresata decyzji. Innymi słowy, zmiana podmiotowa, stosownie do treści art. 40 ust. 1 p.b. nakłada na nowego inwestora obowiązek realizacji robót budowlanych w sposób całkowicie zgodny z pierwotnie zatwierdzoną wersją projektu.

W tej sytuacji brak samodzielności projektowanych obiektów trafnie został uznany przez organ za przeszkodę do zastosowania w sprawie art. 40 ust. 1 p.b. i przeniesienia w części decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe oznacza, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 40 ust. 1 prawa budowlanego.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 40 ust. 3 p.b. albowiem organ nie przyjął, ażeby stronami przedmiotowego postępowania o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę były inne osoby niż podmioty, między którymi miało zostać dokonane przeniesienie decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych powyżej przepisów oraz w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.