Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 912/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: § 18 ust. 1 pkt 2 b
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity
article: art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów poniesionych przez kuratora osoby nieznanej z miejsca pobytu uchyla zaskarżony akt.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 912/20

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi adw. M. L. jest akt z zakresu administracji publicznej Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2020 r. nr [...] dotyczący zwrotu kosztów poniesionych przez kuratora osoby nieznanej z miejsca pobytu.

Jak wynika z jego uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z [...] maja 2020 r. adw. M. L. , na podstawie § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1476 ze zm.) i § 2 ust. 1 i 3, § 5, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) zwróciła się do Prezydenta M. [...] o przyznanie na jej rzecz - jako ustanowionego z urzędu kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu T. K. - wynagrodzenia wg norm przepisanych za reprezentowanie dłużnika alimentacyjnego w postępowaniu przed Prezydentem M. [...], Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...], a także przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie i Naczelnym Sądem Administracyjnym, zakończonym wyrokiem z 9 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 2076/16, jednocześnie oświadczając, że wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości ani w części.

Wyjaśniła, że na wniosek Prezydenta M. [...] postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] grudnia 2014 r. sygn. akt [...] została ustanowiona kuratorem dla nieznanego z miejsca pobytu T. K. celem jego reprezentowania w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dotyczącym zwrotu przez dłużnika należności otrzymanych przez osobę uprawnioną do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Na skutek wniesionego przez nią odwołania od decyzji Prezydenta M. [...] z [...] maja 2015 r. nr [...] orzekającej zwrot przez dłużnika alimentacyjnego kwoty 1 600 zł - wypłaconej osobie uprawnionej M. K. tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] października 2014 r. do [...] stycznia 2015 r. - wraz z ustawowymi odsetkami, SKO w [...] decyzją z [...] lipca 2015 r. nr SKO [...] utrzymało w mocy tę decyzję. Wniesiona przez nią skarga na decyzję SKO została oddalona wyrokiem WSA w Rzeszowie z [...] maja 2016 r. [...]. Następnie NSA wyrokiem z [...] listopada 2016 r. [...] oddalił wniesioną przez nią od wyroku WSA skargę kasacyjną.

Zaskarżonym aktem z [...] lipca 2020 r. Prezydent M. [...] - działając na podstawie § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w związku z § 2 ust. 1 i 3, § 5, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 536), przyznał wnioskodawczyni wynagrodzenie w łącznej wysokości 316,20 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych przez nią jako kuratora osoby nieznanej z miejsca pobytu, na które składa się:

- kwota wynagrodzenia w wysokości 295,20 złotych (obejmującą kwotę wynagrodzenia 240 zł powiększoną o podatek od towarów i usług w wysokości 23% VAT, tj. 55,20 złotych)

zwrot wydatków za 5 listów poleconych ekonomicznych - 21 złotych (5 x 4,20 zł).

We wniesionej do WSA w Rzeszowie skardze na opisany na wstępie akt adw. M. L. podniosła, że przyznane jej wynagrodzenie zostało ustalone w sposób nieprawidłowy. Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie i brak przyznania oddzielnego wynagrodzenia za reprezentowanie nieobecnej strony w postępowaniu każdej instancji. Zażądała jego uchylenia w całości.

W uzasadnieniu podniosła, że wynagrodzenie przyznane na jej rzecz zaskarżonym aktem odpowiada jedynie stawce minimalnej za reprezentowanie strony w I instancji przed sądem administracyjnym. Tymczasem z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. wynika jednoznacznie, że wynagrodzenie przysługuje także za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu w II instancji. Wyraźnie wskazuje na to również orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że jeżeli profesjonalny pełnomocnik reprezentuje stronę w obu instancjach, stawki wynagrodzenia odnoszą się do każdej instancji oddzielnie. Podobnie, jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji zostanie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie (tak: postanowienie NSA z 20 marca 2009 r. sygn. akt I FZ 42/09). W związku z tym, że czynności kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu były przez nią wykonywane w więcej niż jednej instancji, za każdą z nich powinno zostać przyznane oddzielne wynagrodzenie.

W odpowiedzi na skargę organ streścił przebieg postępowania i wskazał, że zaskarżonym aktem w całości uwzględniono żądanie skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym (w przypadkach określonych w pkt 2 i 3) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 - z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowań w tym przepisie wymienionych; wyłączenia te nie mają w rozpoznawanej sprawie zastosowania).

Stosownie do art. 146 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio (zgodnie z nim, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jeżeli w wyniku kontroli legalności danego aktu Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń, skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 P.p.s.a.

Przedmiotem skargi adw. M. L. jest akt Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2020 r. nr [...] przyznający jej wynagrodzenie w wysokości 295,20 zł oraz zwrot poniesionych wydatków w kwocie 21 zł (łącznie 316,20 zł) z tytułu czynności podjętych w związku z pełnieniem obowiązków kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu T. K., względem którego – jako dłużnika alimentacyjnego - toczyło się postępowanie dotyczące zwrotu należności świadczeń wypłaconych osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w zakreślonych wyżej granicach Sąd stwierdził, że do jego wydania doszło z naruszeniem prawa, co uzasadnia jego uchylenie.

Mimo że nie jest to w sprawie kwestionowane, zwrócić uwagę należy na utrwalone w orzecznictwie sądowym stanowisko (por. m.in. wyrok NSA z 19 grudnia 2013 r. I OSK 2748/12, LEX nr 1529036), że przyznanie wynagrodzenia przedstawicielowi strony ustanowionemu w trybie art. 34 § 1 k.p.a. /miał on zastosowanie do ustanowienia kuratorem skarżącej/ stanowi akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa. Przedstawiciel taki, mimo że czerpie mandat do działania z orzeczenia sądu powszechnego i jest podmiotem niepodporządkowanym służbowo i organizacyjnie organowi administracji, to jego uprawnienie do uzyskania wynagrodzenia jest nierozerwalnie związane z wykonywaniem powierzonych mu zadań w postaci ochrony interesów strony dla której został ustanowiony. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie pozostaje zatem w zakresie właściwości administracji publicznej (zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1989 r. sygn. akt III CZP 117/88, OSNC 1990/1/11, wynagrodzenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego ustanowionego na wniosek organu administracyjnego zgłoszony na podstawie art. 34 § 1 k.p.a. należy do kosztów postępowania administracyjnego).

Uwzględniając zachowanie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi, przesądza to o jej dopuszczalności i konieczności merytorycznego rozpoznania (w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności; przedmiotowy akt Prezydenta M. [...] został doręczony skarżącej [...] lipca 2020 r., która skargę na niego z uwagi na przypadający [...] sierpnia 2020 r. dzień wolny od pracy nadała w urzędzie pocztowym w dniu następnym).

Wobec powyższego, wątpliwości Sądu oraz stron postępowania nie budzi okoliczność, że wyznaczonemu kuratorowi przysługuje prawo do wynagrodzenia za podjęte w obronie interesów osoby nieznanej z miejsca pobytu czynności. Spór w sprawie sprowadza się do prawidłowości jego ustalenia.

Ponieważ wysokość tego wynagrodzenia oraz zasady i tryb jego przyznawania nie zostały unormowane ani w przepisach k.p.a. ani w przepisach szczególnych, luka prawna co do przepisów mogących stanowić oparcie dla rozstrzygnięcia wniosku kuratora ustanowionego na podstawie art. 34 k.p.a. podlega wypełnieniu w drodze wykładni. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, by w demokratycznym państwie prawnym jednostka wyznaczona i zobowiązana sądownie do podejmowania działań mających zabezpieczać interes osoby nieobecnej w toczącym się z jej udziałem postępowaniu administracyjnym miała nie otrzymać za to żadnego wynagrodzenia, a przez to ponosiła negatywne konsekwencje zaniedbań prawodawczych. Rola przedstawiciela wyznaczonego przez sąd nie jest rolą dobrowolną, a przez to i bezinteresowną.

Jak wynika ze wskazanej wyżej uchwały SN, przepisami które do wskazanych sytuacji mogły być stosowane odpowiednio, były przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów (Dz. U. Nr 27, poz. 197).

Z uwagi na fakt, że rozporządzenie to utraciło moc, a od 24 grudnia 2013 r. w jego miejsce weszło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 1476), w orzecznictwie sądowym ukształtowało się stanowisko, że mając na względzie art. 2 i 32 Konstytucji RP oraz wykładnię systemową przepisów, to ono powinno stanowić stosowaną odpowiednio (a nie wprost) podstawę do przyznania wynagrodzenia kuratorowi osoby nieobecnej (por. m.in. w/w wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r. I OSK 2748/12 i I OSK 2636/12 – LEX nr 1529034, wyrok WSA w Poznaniu z 16 marca 2016 r. II SA/Po 38/16 – LEX nr 2027120, wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2015 r. IV SA/Wa 1213/15 – LEX nr 1967364 i z dnia 7 października 2015 r. VIII SA/Wa 155/15 - LEX nr 1941520); stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zgodnie z § 1 w/w rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych (ust. 1), przy czym wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju (ust. 2). Wynagrodzenie kuratora będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o wynagrodzeniu (§ 1 ust. 3). W myśl § 2 ust. 1, kuratorowi przysługuje także zwrot wydatków poniesionych przez niego w związku z wykonywaniem czynności w danej sprawie.

Wprawdzie rozporządzenie z 13 listopada 2013 r. także zostało uchylone, a od 15 marca 2018 r. obowiązuje rozporządzenie MS z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, niemniej w okolicznościach sprawy istotna pozostaje regulacja jego § 3, w myśl której w sprawach cywilnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, do wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony przed tym dniem, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie kurator (będący adwokatem) zakończył czynności przed wejściem w życie rozporządzenia z 9 marca 2018 r., podstawę prawną dla przyznania mu wynagrodzenia powinno stanowić rozporządzenie z 13 listopada 2013 r. (co trafnie przyjął Prezydent M. [...]) oraz stosowne przepisy określające opłaty za czynności adwokackie, do których odsyła § 1 ust. 1 tego rozporządzenia. Za takie Prezydent uznał – zgodnie z wnioskiem skarżącej - obowiązujące w czasie wydania przez niego decyzji z [...] maja 2015 r. oraz decyzji SKO z [...] lipca 2015 r. rozporządzenie MS z [...] września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, co do którego Sąd podziela stanowisko organu i skarżącej, że ustalenie wynagrodzenia kuratora powinno nastąpić w oparciu o stawki odnoszące się do spraw administracyjnych jako najbardziej zbliżonych rodzajowo, z których punkt odniesienia w sprawie powinien stanowić § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) dotyczący tzw. "innej sprawy" administracyjnej (z przypisaną mu stawką 240 zł), a nie ust. 1 pkt 1 lit. a) tego paragrafu dotyczący sprawy, w której przedmiotem jest należność pieniężna. Decyzją z [...] maja 2015 r. Prezydent M. [...] orzekł bowiem jedynie o obowiązku zwrotu przez nieznanego z miejsca pobytu dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w kwocie 1 600 zł wraz z odsetkami ustawowymi, a nie kształtował w tym zakresie na nowo jego obowiązków (wskazana kwota nie była przy tym w toku postępowania kwestionowana).

Wzgląd na powyższe oraz okoliczności sprawy nie pozwala jednak uznać jako prawidłowego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, mocą którego przyznano skarżącej jako kuratorowi wynagrodzenie tylko w wysokości 295,20 zł (240 zł + 23% VAT) oraz zwrot wydatków w kwocie 21 zł.

Mimo że rozporządzenie MS z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej jako punkt odniesienia dla ustalenia wysokości wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony przewiduje stawki minimalne przewidziane przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie (zastrzegając, że wynagrodzenie kuratora nie może przekraczać stawek minimalnych), nie oznacza to jednocześnie, że w każdym przypadku ostateczna wysokość należnego kuratorowi wynagrodzenia będzie co najwyżej równa stawce minimalnej (abstrahując od jej ewentualnego podwyższenia o kwotę podatku od towarów i usług).

Jak wynika bowiem chociażby z § 2 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, "zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia" (zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, także przy ustalaniu w umowie opłaty bierze się pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy adwokata). Oznacza to, że nakład pracy adwokata (tym samym adwokata wyznaczonego kuratorem dla strony nieobecnej) jest istotnym czynnikiem branym pod uwagę przy ustalaniu jego wynagrodzenia, który to nakład pracy bez wątpienia diametralnie rożni się w zależności np. od tego, czy kurator reprezentował stronę i podejmował w jej imieniu czynności tylko przed organem I instancji, czy także II instancji. Nie do przyjęcia w związku jest stanowisko, że niezależnie od nakładu pracy, kuratorowi będącemu adwokatem zawsze przysługiwałoby wynagrodzenie w tej samej wysokości, co do zasady nie przekraczające stawki minimalnej.

Ubocznie należy także zauważyć, że w zapisie § 1 ust. 1 rozporządzenia MS z dnia 13 listopada 2013 r. mowa jest, iż "wysokość wynagrodzenia kuratora (...) nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie" a nie stawki minimalnej, zaś w przepisach określających opłaty za czynności adwokackie przewidziane są różne stawki minimalne w zależności od etapu postępowania.

Podkreślić należy w związku z tym, iż skarżąca we wniosku o przyznanie jej jako kuratorowi wynagrodzenia wg norm prawem przepisanych powołała się na reprezentowanie nieznanego z miejsca pobytu T. K. w toku postępowania administracyjnego (przed Prezydentem M. [...] i SKO w [...] jako organami I i II instancji) oraz sądowoadministracyjnego (przed WSA w Rzeszowie i NSA), wskazując na sporządzenie i wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji do SKO, skargi na decyzję SKO do WSA oraz skargi kasacyjnej od wyroku WSA do NSA.

Prezydent M. [...] przyznając natomiast skarżącej zaskarżonym aktem z [...] lipca 2020 r. wynagrodzenie w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. (powiększone o stawkę podatku VAT i zwrot wydatków) w żaden sposób nie odniósł się do zakresu złożonego przez nią wniosku i zawartego w nim żądania, nie wyjaśnił też kryteriów jakimi kierował się przy ustalaniu wynagrodzenia, w tym ewentualnego ich związku z zakresem umocowania kuratora wynikającym z postanowienia SR w [...] z 3 grudnia 2014 r. [...]. Trudno w związku z tym stwierdzić, czy i które z podjętych przez kuratora działań znalazły odzwierciedlenie w przyznanym wynagrodzeniu, a tym samym czy nakład jego pracy został w ogóle wzięty pod uwagę. Przy braku jakiegokolwiek uzasadnienia zaskarżonego aktu jako całkowicie kuriozalne jawi się w tej sytuacji stwierdzenie Prezydenta zawarte w odpowiedzi na skargę, w którym odnosząc się do zarzutów skargi (wyraźnie wskazujących – w ślad za złożonym wnioskiem – na wykonywanie czynności kuratora w więcej niż w jednej instancji, z których za każdą w jego ocenie powinno zostać przyznane mu wynagrodzenie) i nawiązując do powołanych w podstawie prawnej wniosku przepisów oświadczył, że wydany przez niego akt uwzględnił w całości żądanie skarżącej.

W związku z powyższym jako w pełni zasadny jawi się zarzut skargi naruszenia przez organ przy rozstrzyganiu sprawy § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r., poprzez jego "nieprawidłowe niezastosowanie" (zgodnie z tym przepisem, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł). W ocenie Sądu, skoro ustalenie wynagrodzenia kuratora za reprezentowanie osoby nieobecnej w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji odbywa się na podstawie odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących zastępstwa w postępowaniu przed sądem I instancji, nie ma przeszkód, aby ustalenie takiego wynagrodzenia za zastępstwo przed organem II instancji nie było dokonywanie za zasadzie analogii, poprzez odpowiednie zastosowanie przepisów dotyczących zastępstwa przed sądem II instancji.

Opisane naruszenia uzasadniały w konsekwencji uchylenie zaskarżonego aktu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a.

Rozpatrując ponownie sprawę organ zobowiązany będzie do dokonania oceny wniosku kuratora o przyznanie wynagrodzenia z uwzględnieniem powyższych uwag i przy zastosowaniu właściwych regulacji (nie będąc związany wskazaną przez kuratora we wniosku podstawą prawną), czemu niezależnie od rozstrzygnięcia da stosowny wyraz w jego uzasadnieniu.