Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 272/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w z dnia 21 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta S. decyzją z 19 maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 127 ust. 1 i 3, art. 128 ust. 1 pkt 4 i art. 140 ust. 1 ustawy Prawo wodne, § 19 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. W sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, udzielił Gminie Miejskiej C. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych z terenu ulic:

W., S., T., Z. i K. w miejscowości C. w ilości Q = 148,6 l/s do rowu melioracyjnego na działce nr 500 (obręb C.) i wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej Dz 90PE.

Organ zobowiązał Gminę do:

1. wykonania wszystkich robót zgodnie z operatem wodnoprawnym,

2. utrzymywania drożności rowu melioracyjnego na odcinku 70 m przed i 150 m za nowoprojektowanym wylotem wód opadowych z przedmiotowych ulic,

3. systematycznego oczyszczania kratek ściekowych i osadników studni rewizyjnych w celu niedopuszczenia do ich zamulenia,

4. odprowadzania wód opadowych o następujących wskaźnikach zanieczyszczeń: zawiesina ogólna < 100 mgli, węglowodory ropopochodne < 15 mgli,

5. prowadzenia dokumentacji eksploatacyjnej (książka dokumentacji czyszczeń studzienek kontrolnych), w której notowany będzie czas czyszczenia i ilość osadów, a na odbiór osadów należy zawrzeć umowę z przedsiębiorstwem posiadającym stosowne pozwolenie na gospodarkę odpadami,

6. wykonywania przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających co najmniej dwa razy w roku.

Decyzję wydano w oparciu o operat wodnoprawny na odprowadzanie wód deszczowych do urządzeń melioracyjnych w ramach budowy ul. W., S., T., Z., K. w miejscowości C..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że ujęcie wód opadowych oraz podczyszczenie ich w osadniku i separatorze ma na celu poprawę stanu środowiska i dodatkowe zabezpieczenie przed skutkami ewentualnej awarii, ponadto z operatu wodnoprawnego wynika, że odprowadzanie wód opadowych z przedmiotowych ulic do rowu jest optymalnym rozwiązaniem i zgodne § 19 ust. 1 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2006 r. W sprawie warunków jakie należy spełnić przy

wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Po przeanalizowaniu załączonego do wniosku operatu wodnoprawnego, przeprowadzeniu wizji lokalnej w terenie I rozprawy administracyjnej, stwierdzono, że nie ma przeszkód do wydania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca E. S. podniosła, że nie wyraża zgody na przepływ ścieków z kanalizacji deszczowej przez teren jej działek nr [...], [...], [..]. Obecnie do rowu odprowadzane są nie ujęte w decyzji ścieki komunalne z innych ulic bez osadników i studzienek, bez uregulowań prawnych. Ponadto Starosta nie zajął stanowiska odnośnie wpływu ścieków komunalnych, wód opadowych i roztopowych z ulic na jakość wód w studniach w szczególności w sytuacji wysokiego poziomu wód gruntowych. Inwestycja wskazana w decyzji Starosty nie jest zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miejskiej C.. Odprowadzanie ścieków z ulic i hodowli ryb spowodowało i powoduje pogorszenie stanu środowiska w rowie, wystąpiła eutrofizacja (powodująca przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód). pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych. Spełnienie wymagań ujętych w decyzji jest niemożliwe w sytuacji wysokiego poziomu wód gruntowych.

Stanowi zagrożenie warunków zdrowotno - sanitarnych dla działki [...] (studnia z wodą pitną w pobliżu rowu) oraz zagrożenie podtopienia sadu i zabudowań na działce [...], upraw rolnych na działce [...]. Rów na działce [...] nie jest w stanie odbierać wody deszczowej z ulic C.. W przypadku wprowadzania wód z kanalizacji deszczowej dojdzie do zalania działki [..] na powierzchni około 70 %. Zalana zostanie również działka sąsiednia. Fakt, że ścieki opadowe i roztopowe będą przepływały przez działki skarżącej jest naruszeniem własności.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. decyzją z 21 stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji uznał, że postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Wnioskodawca uzupełnił bowiem na żądanie organu I instancji dokumentację, nadto przeprowadzono rozprawę administracyjną połączoną z wizją w terenie. Z akt sprawy oraz zebranej dokumentacji pokontrolnej wynika, iż na terenach okolicznych posesji przy ul. [...], na której prowadzona jest przedmiotowa działalność - hodowla ryb oraz na terenie sąsiedniej działki nr 500, należącej do Gminy Miejskiej C., obecnie nie stwierdzono żadnych nielegalnych podłączeń i nie ma możliwości bezprawnego upuszczania ścieków powstałych w wyniku powyższej działalności. Fakt ten został również potwierdzony przez inspektora ds. ochrony środowiska, gospodarki odpadami i gospodarki wodno ściekowej, w trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji, wizji lokalnej na terenie działki nr 500 w oraz rozprawy administracyjnej, które odbyły się w dniu 28 kwietnia 2010 r.

Jak stanowi art. 123 ust. 2 ustawy - Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości ani urządzeń potrzebnych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń wodnych. Z tego względu organ przeprowadzający postępowanie wodnoprawne nie jest obowiązany do uzyskania zgody stron na wydanie pozwolenia wodnoprawnego, gdyż sama decyzja nie uprawnia wnioskodawcy do realizacji wynikającej z niej aprobaty na wskazane w decyzji korzystanie z wód, czy wykonanie urządzeń wodnych. Strona, której udzielono pozwolenia wodnoprawnego, chcąca zrealizować wynikające z niego uprawnienie musi uzyskać zgodę stron, jeżeli taka jest konieczna, ale czynności do tego prowadzące nie są przedmiotem postępowania wodnoprawnego, ani nie są prowadzone w trybie przepisów K.p.a. W sytuacji naruszenia prawa własności, w związku z realizacją pozwolenia wodnoprawnego, strona ma prawo dochodzić swoich roszczeń z tytułu naruszenia prawa własności w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

W operacie wodnoprawnym oraz decyzji wskazano maksymalne parametry zanieczyszczeń, które mogą występować w wodach opadowych odprowadzanych do ziemi. Są to wskaźniki zanieczyszczeń dopuszczalne, uznane za niewpływające szkodliwie na stan środowiska zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi.

Zarzut skarżącej dotyczący optymalności odprowadzania wód opadowych z przedmiotowych ulic do kanalizacji sanitarnej jest nieuzasadniony, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków zabrania się wprowadzania ścieków opadowych i wód drenażowych do kanalizacji sanitarnej, a z treści operatu wodnoprawnego wynika, że zaprojektowane odprowadzanie wód opadowych z przedmiotowego terenu jest optymalnym rozwiązaniem i zgodnym z § 1 g ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska. W przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego wnioskodawca obowiązany jest dołączyć decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli jest wymagana. Na terenie, na którym planuje się inwestycję objętą zaskarżoną decyzją Starosty S., nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W dniu 29 maja 2009r. wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, z którą projektowana inwestycja jest zgodna. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że wysoki

poziom wód gruntowych nie ma wpływu na realizację zaprojektowanego w operacie wodnoprawnym odprowadzania wód opadowych. Wody opadowe odprowadzane do rowu, podczyszczane w osadniku oraz separatorze, nie będą miały negatywnego wpływu na stan wody w studni głębinowej czy też w rowie, ani tym bardziej nie spowodują zagrożenia warunków zdrowotno - sanitarnych na działce należącej do skarżącej. Twierdzenia dotyczące zagrożenia występowania podstopień na działkach skarżącej, w związku z planowanym odprowadzaniem wód opadowych do rowu, nie zostały udokumentowane przez skarżącą. Z operatu wodnoprawnego wynika, że planowana ilość oprowadzanych wód opadowych nie będzie miała negatywnego wpływu na przyległy teren. Poza tym zgodnie z decyzją inwestor zobowiązany jest do utrzymywania drożności części rowu na terenie należącym do skarżącej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca

zarzuciła decyzji organu II instancji co następuje:

1. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji S. S. z 19 maja 2010 roku, pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonania błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego położnego na działce numer 500 (obręb C.), podczas gdy rów melioracyjny położony jest również na działkach numer: [...], [...] , [...];

2. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77§1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit.

a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, iż rów melioracyjny położony jest na działce nr 500 (obręb C.), podczas gdy rów melioracyjny położony jest również na działkach numer: [...], [...], [...];

3. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z 19 maja 2010 r. pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonania błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, z pominięciem wód roztopowych;

4. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, iż do rowu melioracyjnego wprowadzane będą wyłącznie wody opadowe, podczas gdy do rowu tego wprowadzane będą także wody roztopowe, które nie zostały objęte pozwoleniem wodnoprawnym;

5. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku prawo Wodne w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo nie wyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo braku ustaleń, że jest to uzasadnione szczególnymi uwarunkowaniami lokalizacyjnymi oraz, iż brak jest możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego;

6. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku dokonania ustaleń, że odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, uzasadnione jest szczególnymi uwarunkowaniami lokalizacyjnymi oraz, iż brak jest możliwości zastosowania innego rozwiązania technicznego;

7. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo iż z okoliczności sprawy wynika, że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwa gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry;

8. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w zw. z § 11 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych, iż dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwa gruntu o miąższości co najmniej 3 metry, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika że dno rowu melioracyjnego oddzielone jest od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych warstwa gruntu o miąższości mniejszej aniżeli 3 metry;

9. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 42 ust. 1 oraz art. 128 ust. 1 pkt. 7a i 8 ustawy Prawo wodne, polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, pomimo niezapewnienia przez wprowadzającego ścieki wystarczającej ochrony wód przez zanieczyszczeniem oraz minimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko;

10. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 42 ust. 1 oraz art. 128 ust. 1 Pkt. 7a i 8 ustawy Prawo wodne, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych iż wprowadzający ścieki zapewnił wystarczająca ochronę wód przez zanieczyszczeniem oraz minimalizuje negatywne oddziaływanie na środowisko;

11. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 127 ust. 7 oraz art. 128 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego, w której nie wskazano na którą stronę nakłada się obowiązki wyszczególnione w punkcie II decyzji;

12. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 127 ust. 7 oraz art. 128 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w kierunku wskazania na która stronę nakłada się obowiązki wyszczególnione w punkcie II decyzji Starosty S. z dnia 19 maja 2010 r.;

13. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 128 ust. 2 pkt. 3 ustawy prawo wodne polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na odprowadzenie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego nieuwzględniającej potrzeby ustalenia obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania rowu melioracyjnego stosowanie do odnoszonych korzyści;

14. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 128 ust. 2 pkt. 3 ustawy Prawo wodne, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych iż nie zachodzi potrzeba ustalenia obowiązku uczestniczenia w kosztach utrzymania rowu melioracyjnego stosowanie do odnoszonych korzyści;

15. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących nieustaleniem jakie osoby i podmioty powinny brać udział w postępowaniu jako jego strony;

16. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących nieustaleniem jakie osoby i podmioty powinny brać udział w postępowaniu jako jego strony;

17. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 128 ust. 1 pkt. 6 ustawy Prawo wodne polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na wykonanie urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji deszczowej pomimo braku wskazania usytuowania i warunków wykonania tego urządzenia wodnego;

18. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3, art. 128 ust. 1 pkt. 6 ustawy Prawo wodne, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechaniu wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku określenia usytuowania i warunków wykonania urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji deszczowej;

19. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 19 maja 2010 r., pomimo niewyjaśnienia przez Starostę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, skutkujących wydaniem błędnej decyzji o zezwoleniu na wykonanie urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji deszczowej pomimo braku oceny czy w sprawie istniał obowiązek uzyskania i przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

20. naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 5, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. c), art. 9 ust. 1 pkt. 19 lit. a), art. 37 pkt. 2, art. 122 ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 72 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na niewyjaśnieniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w kierunku ustalenia czy w sprawie wydania zezwolenia na wykonanie urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji deszczowej istniał obowiązek uzyskania i przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

21. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na sporządzeniu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji utrudniającego w istotny sposób kontrolę prawidłowości tejże decyzji.

Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych do rowu melioracyjnego i wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.).

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii wpływu pozwolenia wodnoprawnego na przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości.

Skarżąca kwestionowała zasadność wydania pozwolenia wodnoprawnego wskazując zarówno w toku postępowania administracyjne, jak i skardze, że spowoduje ono naruszenie przysługujące jej prawo własności. Nadto twierdziła, że na skutek wykonywania pozwolenia dojdzie do zalania jej nieruchomości.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 125 ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni (pkt 1), ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2) oraz wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 3).

Natomiast w myśl art. 126 prawa wodnego, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa wart. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa wart. 125 pkt 3 (pkt 1), bądź projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony (pkt 2).

W konsekwencji, przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, odnieść należy się do wskazanych wart. 126 Prawa wodnego przesłanek odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Bezsporne jest, iż przedmiotowe pozwolenie nie narusza ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni ani też wydanej przez Burmistrza Miasta C. dla przedmiotowego zamierzenia decyzji z dnia 29 maja 2009r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pozostaje zatem do rozważenia podnoszona przez skarżącą kwestia zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska. W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny, a stanowisko organów w tym zakresie było prawidłowe. Z dołączonego do wniosku operatu wodnoprawnego nie wynika bowiem, aby przedmiotowe pozwolenie zagrażało zdrowiu ludzi bądź środowisku. Wręcz przeciwnie z operatu wynika, że planowana ilość oprowadzanych wód opadowych nie będzie miała negatywnego wpływu na przyległy teren.

Decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego zawiera wszystkie niezbędne wymagania dla odprowadzania wody w zakresie wynikającym z art. 128 ust. 1 i 2 Prawa wodnego i jest zgodna z warunkami określonymi w treści operatu wodnoprawnego. Pozwolenia udzielono na okres 10 lat, a więc z uwzględnieniem art. 127 ust. 3 Prawa wodnego.

W ocenie Sądu nie mogą odnieść w niniejszym postępowaniu zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa własności poprzez wydanie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 123 ust. 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Oznacza to, że wydanie pozwolenia uprawnia jedynie do korzystania z wód w sposób i na warunkach określonych w pozwoleniu. Nie uprawnia natomiast do ingerencji w cudze prawo własności. Kwestia ta nie stanowi zatem przedmiotu oceny w niniejszym postępowaniu, jako że pozwolenie wodnoprawne nie dotyczy prawa własności.

Kontrola wykonania zaskarżonej decyzji nie może odbywać się na etapie badania jej zgodności z prawem. Wskazać jednakże należy, że organ wydający pozwolenie wodnoprawne posiada kompetencje kontrolne w zakresie wykonywania pozwoleń wodnoprawnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 Prawa wodnego możliwa jest zmiana pozwolenia wodnoprawnego po jego wydaniu w przypadku, gdy określony w pozwoleniu sposób korzystania z wody narusza interesy osób trzecich albo nastąpi zmiana sposobu użytkowania wód w regionie wodnym. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może w takich sytuacjach nałożyć obowiązek wykonania ekspertyzy, opracowania lub aktualizowania instrukcji gospodarowania wodą, a na ich podstawie zmienić pozwolenie wodnoprawne. Z kolei stosownie do 136 ust. 1 pkt Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć bez odszkodowania, jeżeli zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu. Nadto kompetencje kontrolne dotyczące gospodarowania wodami w zakresie przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy zostały określone w rozdziale 7 działu VI Prawa wodnego. I tak organ ma obowiązek wezwać zakład do usunięcia, w określonym terminie, zaniedbań w zakresie gospodarki wodnej, w wyniku których może powstać stan zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi albo zwierząt bądź środowisku. Jeżeli zaniedbania zakładu nie zostaną usunięte w określonym terminie, organ, może wydać decyzję o unieruchomieniu zakładu lub jego części, do czasu usunięcia zaniedbań (art. 162 ust. 1 i 2 prawa wodnego). Podkreślić warto, że inicjatywa kontroli może wynikać z urzędu lub na wniosek. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skarżąca dysponuje prawnymi środkami ochrony przed nieprawidłowym wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego naruszającym jej interesy. Wskazać również należy, że w razie ewentualnego wystąpienia szkód na etapie wykonywania pozwolenia wodnoprawnego możliwe jest dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w trybie określonym wart. 186 Prawa wodnego.

W świetle powyższych rozważań, a także analizy akt administracyjnych, nie można również podzielić pozostałych zarzutów skargi.

Przede wszystkim wskazać należy, że w sprawie bezsporne jest, że przedmiotowy rów melioracyjny, do którego będą odprowadzane wody opadowe, znajduje się nie tylko na działce nr [...], ale również na działkach skarżącej nr [...], [...], [..]. Podkreślić należy, że wskazanie w decyzji jedynie należącej do Gminy działki nr [.] wynika z faktu, że jest to miejsce bezpośredniego odprowadzania wód opadowych, zgodnie z zaprojektowanym wylotem Dz 90PE. Konsekwencją powyższego był udział skarżącej w postępowaniu.

Wbrew zarzutom skargi w decyzji miejsce wylotu Dz 90PE zostało określono prawidłowo i precyzyjnie. Jest ono zgodne z mapami geodezyjnymi i rysunkami projektowymi znajdującymi się w operacie wodnoprawnym, a w szczególności planem zagospodarowania terenu budowy odcinka kanalizacji deszczowej i schematem rozmieszczenia kanalizacji deszczowej.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, nie ulega również wątpliwości, że w punkcie drugim decyzji zostały nałożone obowiązki na adresata pozwolenia wodnoprawnego, tj. Gminę C.. Zastrzeżenia skarżącej w tym zakresie są niezrozumiałe.

W ocenie Sądu nie może odnieść skutku podniesiony w skardze zarzut dotyczący nieustalenia jakie osoby i podmioty powinny brać udział w postępowaniu. Zarzut ten nie został sprecyzowany ani uzasadniony w sposób pozwalający na jego rozpoznanie. Skarżąca nie wskazała kto konkretnie został pominięty przez orzekające w sprawie organy. W tej zaś sytuacji Sąd nie może ocenić przeprowadzonego postępowania administracyjnego pod tym kątem. Z akt sprawy oraz operatu wodnoprawnego wynika natomiast, kto oprócz skarżącej był stroną postępowania w sprawie.

W kwestii dotyczącej pominięcia wód roztopowych wskazać należy na wyjaśnienia organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, a także wyjaśnienia pełnomocnika organu na rozprawie przed Sądem. I tak stwierdzić należy, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych jest jednoznaczne z udzieleniem tego pozwolenia również na odprowadzanie wód roztopowych, gdyż nie ma możliwości realnego ich rozdzielenia. Metody obliczania ilości odprowadzanych wód nie przewidują rozdziału na wody opadowe oraz wody roztopowe. Ilość odprowadzanych wód wskazana w decyzji Starosty, obejmuje zarówno wody opadowe jak i roztopowe. Wskazać przy tym należy, że wody te będą odprowadzane z kanalizacji deszczowej, zrealizowanej w ramach wykonania inwestycji celu publicznego - budowy ulic. Oczywistym jest zaś, że kanalizacja deszczowa służy do odprowadzania nie tylko wód opadowych, ale także roztopowych.

Zdaniem Sądu warunki określone w § 11 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, a w szczególności wskazywane przez skarżącą wymogi dotyczące 3 m miąższości warstwy gruntu, nie dotyczą rozpatrywanej w przedmiotowej sprawie sytuacji. Przepisy tego paragrafu odnoszą się bowiem do mieszanin różnego rodzaju ścieków, dlatego też nie mogą mieć zastosowania w sprawie, jak prawidło stwierdził organ odwoławczy. Przedmiotem niniejszego postępowania były bowiem tylko i wyłącznie ścieki jednego rodzaju, stanowiące wody opadowe (w tym także, jak to zostało wyjaśnione powyżej, wody roztopowe). Warunki odprowadzania tego rodzaju ścieków reguluje natomiast § 19 tegoż rozporządzenia, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia i zgodnie z którym określono wymagania dla stopnia ich oczyszczenia przed wprowadzeniem do ziemi. Tym samym organ w decyzji określił warunki wykluczające możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko oraz ochrony wód. Okoliczności dotyczące wniesienia sprzeciwu w stosunku do zgłoszenia przez skarżącą zamiaru wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków nie mają natomiast żadnego związku z niniejszą sprawą.

Określenie wymogów dla oczyszczonych wód stosownie do wymogów wynikających z § 19 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska, wskazuje, że w pozwoleniu wodnoprawnym uwzględniono wymagania ochrony zdrowia ludzi, środowiska (art. 125 pkt 3 ustawy - Prawo wodne). Organ wyjaśnił przy tym, że niezgodne z prawem byłoby wprowadzanie tego rodzaju ścieków do kanalizacji sanitarnej, z uwagi na treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków.

Z treści operatu wodnoprawnego oraz zaskarżonej decyzji wynika także, że zaprojektowane odprowadzanie wód opadowych z przedmiotowego terenu jest optymalnym rozwiązaniem. Okoliczność ta była więc, wbrew zarzutom skargi, wyjaśniona przez orzekające organy wnikliwie i prawidłowo.

Kwestia dotycząca kosztów utrzymania rowu melioracyjnego stosownie do odnoszonych korzyści zależy od okoliczności sprawy. Nie jest to obligatoryjny element pozwolenia wodnoprawnego. Stąd też zarzuty skargi dotyczące braku ustalenia, czy taka potrzeba nie zachodzi nie są zasadne. Co więcej, skarżąca nie twierdziła nawet, że taka potrzeba była, a jedynie zarzuciła, że organ nie wyjaśnił sprawy w tym zakresie. W ocenie Sądu nie sposób dopatrzyć się naruszenia prawa przez organ w tym zakresie.

Przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem decyzja Burmistrza Miasta C. z dnia 28 maja 2009r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia budowy nawierzchni bitumicznej ulicy S., [...], T. i K. w miejscowości C..

Wreszcie wbrew zarzutowi skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 K.p.a. Organ odwoławczy odniósł się przy tym szczegółowo do zarzutów odwołania.

Z tych wszystkich względów Sąd, nie dopatrując się naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną oddalił.