Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 865/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6292 Przymusowy zarząd państwowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, asesor WSA Marta Laskowska, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w M. na decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) lutego 2007 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia (...) listopada 2000 r.; II. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz L. z siedzibą w M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Środowiska decyzją z dnia (...) lutego 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Lasów Państwowych Nadleśnictwa C. o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił decyzję własną z dnia (...) listopada 2000 r. i w pkt 1 stwierdził nieważność:

* orzeczenia nr (...) Ministra Leśnictwa z dnia (..)kwietnia 1950 r. o przejęciu

na własność Państwa przedsiębiorstwa: T., pow. P., w części dotyczącej nieruchomości gruntowych, z wyjątkiem nieruchomości opisanej w pkt. 2

* orzeczenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia (...)sierpnia 1965 r.

w sprawie zatwierdzenia protokółu zdawczo-odbiorczego, sporządzonego dnia

(...)grudnia 1950 r.; w pkt. 2 stwierdził, że orzeczenie nr(...)Ministra Leśnictwa z dnia

(...)kwietnia 1950 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa jak też

orzeczenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia (...)sierpnia 1965 r.

zostało wydane z naruszenie prawa w części dotyczącej: nieruchomości położonej

w miejscowości M., gmina C., oznaczonej obecnie działką numer (...)

z mapy (...), pastwiska trwałe, o pow. (...), dla której Sąd Rejonowy w P.

XIII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą pod numerem

KW (...) oraz działki (...), położonej w M., gmina C.

o pow. (...) zapisanej w księdze wieczystej nr KW (...) a także w części dotyczącej tartaku.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia (...) listopada 2000 r. Minister Środowiska stwierdził nieważność orzeczenia nr (...) Ministra Leśnictwa o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa : T., pow. P. części dotyczącej nieruchomości gruntowej o pow. 15 ha przejętej wraz z tartakiem oraz stwierdził, że ww. orzeczenie w części dotyczącej tartaku wydane zostało z naruszeniem prawa.

Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w P. i Dyrekcja Lasów Państwowych - Nadleśnictwo C. wystąpiły o ponowne rozpatrzenie sprawy

jako, że decyzja wydana została bez udziału strony postępowania Nadleśnictwa C.

W wyniki rozpatrzenia wniosku Minister Środowiska decyzją z dnia (...) stycznia 2003 r. uchylił decyzję z (...) listopada 2000 r. uznając, iż istotnie strona postępowania Lasy Państwowe - Nadleśnictwo C. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu podniesiono również, iż wyjaśnienia wymagają ustalenia dotyczące daty wszczęcia postępowania nacjonalizacyjnego oraz tytułu następców prawnych J. D. do własności 10 ha znacjonalizowanego gruntu.

Skargę na decyzję Ministra Środowiska decyzją z dnia (...) stycznia 2003 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły K.P. i M. D. Wyrokiem z dnia 7 września 2004 r. - sygn. akt: IV SA 434 i 435/03 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, iż złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązywało organ naczelny do rozpatrzenia

sprawy od nowa we wszystkich jej aspektach i wydania rozstrzygnięcia

merytorycznego albo utrzymującego w mocy decyzję własną na podstawie

art. 138 § 1 k.p.a. lub też uchylającego decyzję i orzekającego co do istoty sprawy

na zasadach określonych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie było natomiast podstawy

do wydania przez organ decyzji z art. 138 § 2 k.p.a. Stanowisko Sądu

Wojewódzkiego podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

1 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1695/04.

Organ odwoławczy rozpoznając ponownie wnioski Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. i Dyrekcji Lasów Państwowych - Nadleśnictwo C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia (...) listopada 2000 r. uznał, że słuszny jest zarzut strony postępowania Lasów Państwowych - Nadleśnictwa C., iż nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem wyżej wymienionej decyzji. Organ ustalił również, iż z dniem 1 września 2003 r. następcą prawnym Nadleśnictwa C. jest Nadleśnictwo (...)., jako jednostka organizacyjna Lasów Państwowych. Odnosząc się do kwestii podniesionej przez wnioskodawców a dotyczącej daty wszczęcia postępowania nacjonalizacyjnego organ stwierdził, że z przedłożonego przez Nadleśnictwo C. dokumentu wynika, że zarządzenie Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji zostało wydane w dniu (...) grudnia 1946 r. i opublikowane w Poznańskim Dzienniku Wojewódzkim z dnia (...) grudnia 1946 r.

a zatem postępowanie zostało wszczęte w ustawowym terminie. Organ podniósł, iż powyższa okoliczność stanowiła samodzielną, ale nie wyłączną przesłanką unieważnienia decyzji nacjonalizacyjnej. Drugą przesłanką unieważnienia decyzji było naruszenie przepisów art. 3 ust. 1 lit. B i ust. 5 oraz art. 6 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przyjęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U Nr 3, poz. 17 ze zm.), polegające na nie spełnieniu przez przedmiotowy tartak warunku zdolności zatrudnienia przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 50 pracowników.

Rozpoznając zarzut dotyczący nie wykazania przez K.P. i M. D. (następców prawnych J. D.) tytułu własności do 10 ha gruntów organ stanął na stanowisku, że kwestia ta nie ma znaczenia dla oceny legalności decyzji nacjonalizacyjnej, bowiem przedmiotem tej decyzji jest stwierdzenie nieważności a nie ustalenie powierzchni gruntu należącego do byłego właściciela. Wskazał, iż zarzut ten wymagał jednak wyjaśnienia w celu prawidłowego ustalenia wszystkich stron postępowania także ustalenia, czy badana decyzja nacjonalizacyjna nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Organ podał, że wraz z przedsiębiorstwem została przejęta nieruchomość gruntowa o pow. 15 ha, na którą składały się:

parcela o pow. 5 ha stanowiąca własność hipoteczną J. D.,

zlokalizowana w obrębie geodezyjnym M., działki o numerach (...), zapisane w KW: (...) (obecnie wyżej wymienione parcele odpowiadają działkom oznaczonym geodezyjnie nr (...), o łącznej pow. 5 ha, zapisane w KW nr (...) i stanowią własność Skarbu Państwa w zarządzie Lasów

Państwowych - Nadleśnictwo C., którego następcą prawnym jest

Nadleśnictwo (...)),

nieruchomość gruntowa o pow. 10 ha położona w sąsiedztwie wyżej

wymienionych działek, którą - jak wynika z oświadczenia J. D. z dnia (...). i zaświadczenia sołtysa gromady C. J. K. z dnia (...) – J. D. nabył od Zarządu Gminnego C. jako byłą własność J. T. z domu R., w dwóch etapach : w roku

1936/1937 - 3,75 ha i w roku 1938/1939 - 6, 25 ha i której przepisanie w księdze

wieczystej na nazwisko nabywcy nie nastąpiło z powodu wybuchu wojny. Organ

ustalił, iż w skład tego areału wchodziły działki o numerach (...). Obecnie

10 ha gruntu objętego nacjonalizacją składa się z następujących działek :

* nr (...) o pow. (...) ha oraz (...) o pow. (...) ha, zapisane w księdze

wieczystej KW nr (...) jako własność państwowa w zarządzie i użytkowaniu

Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych — Nadleśnictwo (...),

* nr (...) o pow. (...) ha oraz (...) o pow. (...) ha, zapisane w księdze

wieczystej KW nr (...) jako własność Skarbu Państwa - Agencji

Nieruchomości Rolnych w P.,

* nr (...) o pow. (...) ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr (...) oraz

(...) o pow. (...) ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr (...) stanowiące własność V. Sp. z o.o. w C.

Wobec powyższego organ uznał, że stan prawny nieruchomości objętej decyzją nacjonalizacyjną został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości, jak również oznaczenie stron występujących w postępowaniu jest bezsporne.

Podniósł również, iż w sytuacji, gdy ustalono, że orzeczenie o przejęciu zostało podjęte z naruszeniem przepisów ustawy nacjonalizacyjnej, konieczne było rozważenie jakie to orzeczenie wywołało skutki prawne i zbadanie czy nie zachodzą negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 2 k.p.a. Biorąc pod uwagę fakt, że V. Sp. z o.o. stała się właścicielką nieruchomości objętych badaną decyzją nacjonalizacyjną na mocy czynności cywilno-prawnych organ stwierdził, że późniejszym skutkiem decyzji nacjonalizacyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa są czynności stanowiące nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., a zatem należało orzec, że w stosunku do nieruchomości stanowiącej własność V. Sp. z o.o. orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa.

Oceniając skutki prawne decyzji nacjonalizacyjnej w zakresie tartaku organ wskazał, iż przedsiębiorstwo jako przedmiot nie istnieje i że w rozpatrywanej sprawie nie można wskazać przynajmniej części dawnego tartaku, która stanowiłaby pod względem majątkowym i produkcyjnym zorganizowaną całość gospodarczą, będącą w prostej linii kontynuatorem organizacji i działalności przejętego przedsiębiorstwa. Powyższe, zdaniem organu oznacza, że istnieje negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego w zakresie tartaku i z tej przyczyny organ ograniczył się do stwierdzenia niezgodności z prawem orzeczenia nacjonalizacyjnego.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na wyżej wymienioną decyzję Ministra Środowiska z dnia (...)lutego 2007 r.

strona skarżąca – L. wniosła o uchylenie wyżej wymienionej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego art. 3 ust. 1 lit. B i ust. 5 ustawy z dnia

3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki

narodowej (Dz.U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) przez błędne przyjęcie i utożsamienie pojęć

"zdolność zatrudnienia zakładu na jedną zmianę" z zatrudnieniem faktycznie

istniejącym w dacie 1 sierpnia 1949 r. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie,

że orzeczenie nr (...)Ministra Leśnictwa rażąco naruszało prawo tj. wyżej cytowane

przepisy ustawy nacjonalizacyjnej

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy -

art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całego zgromadzonego

materiału dowodowego i pominięcie orzeczeń dwóch biegłych, których treść

co do zdolności zatrudnienia zakładu T. stanowiła podstawę orzeczenia nacjonalizacyjnego jako przedsiębiorstwa zatrudniającego ponad

50 pracowników a nadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez nie wskazanie

w uzasadnieniu decyzji z jakiego powodu przy ocenie zdolności zatrudnienia

pracowników na jedną zmianę organ wziął pod uwagę opinię biegłego z 1999 r.

a pominął i odmówił wiarygodności opiniom biegłych wydanym w latach 1949/1950.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu (...) kwietnia 1950 r. wydane zostało orzeczenie nr (...) Ministra Leśnictwa o przejęciu przedmiotowego przedsiębiorstwa na własność Państwa. Podstawą ustaleń organów orzekających o przejęciu były orzeczenia biegłych rzeczoznawców, którzy określili zdolność zatrudnienia tartaku na jedną zmianę odpowiednio na 54 oraz 52 pracowników, co stwarzało podstawy do jego upaństwowienia. Zdaniem strony skarżącej organ zupełnie pominął treść tych orzeczeń, nie wyczerpał całego istotnego materiału dowodowego przez co niewłaściwie go ocenił i wyciągnął błędne wnioski w zakresie ustalenia "zdolności zatrudnienia" przedsiębiorstwa. Organ uznał jedynie moc dowodową zapisów arkusza inwentaryzacyjnego oraz zeznania 2 świadków przyjmując stan zatrudnienia na dzień 1 sierpnia 1949 r. na 41 osób. Dał też wiarę opinii biegłego wydanej w roku 1999 i ustalającej stan zatrudnienia na 37 osób. W uzasadnieniu decyzji natomiast organ nie ustosunkował się do treści pominiętych orzeczeń biegłych, nie poddał ich ocenie, co stanowiło naruszenie art. 80 i art. 7 k.p.a. Powyższa argumentacja, według strony skarżącej, uzasadnia zarzut naruszenia prawa materialnego (art. ust.1 lit. B ustawy z 3 stycznia1946 r.) przez

przyjęcie i utożsamienie pojęć "zdolności zatrudnienia zakładu na jedna zmianę" z zatrudnieniem faktycznie ustalonym na dzień 1 sierpnia 1949 r.

Odnosząc się do kwestii uznania przez organ za udowodniony stan prawny własności całej przejętej nieruchomości o powierzchni 15 ha strona skarżąca podniosła, że przedmiotowe ustalenia oparte są tylko o twierdzenia wnioskodawczyń zawartych we wniosku złożonym do Wojewody Poznańskiego z dnia 22 sierpnia 1990r. Nie są natomiast w całości poparte przedwojennymi dokumentami urzędowymi zakupu gruntów od poprzedniego właściciela, jak też dokumentami powojennymi. Grunt o pow. 15 ha nie posiada urządzonej księgi wieczystej na całą powierzchnię, nie został on nabyty (skutecznym prawnie) aktem notarialnym a powierzchnia działek składających się na tę nieruchomość nie daje w sumie powierzchni 15 ha. Zatem, w ocenie strony skarżącej, ustalenia w tym względzie zawarte w zaskarżonej decyzji wymagają ponownej weryfikacji, aby móc ostatecznie i zgodnie z prawem stwierdzić nieważność orzeczenia nacjonalizacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Organ uznał za całkowicie bezzasadny zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 lit. B i ust. 5 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) przez błędne przyjęcie i utożsamienie pojęć "zdolność zatrudnienia zakładu na jedną zmianę" z zatrudnieniem faktycznie istniejącym w dacie 1 sierpnia 1949 r. bowiem, zdaniem organu, w sprawie jednoznacznie zostało wykazane, że przyczyną unieważnienia decyzji było rażące naruszenie prawa polegające na spełnieniu przez przedmiotowy tartak warunku zdolności zatrudnienia a nie zatrudnienia na jedną zmianę więcej niż 50 pracowników. Zdaniem organu również podnoszony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia przepisów art. 77 § 1 , art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Organ podniósł, że na żadnym etapie postępowania strona skarżąca nie podnosiła argumentów zawartych w skardze, a w szczególności nie kwestionowała przyjętych ustaleń faktycznych dotyczących zdolności zatrudnienia w tym również przeprowadzonego dowodu z opinii sporządzonej przez biegłego w 1999 roku. Jako nieprawdziwy organ uznał argument, iż dwóch biegłych rzeczoznawców orzekło o zdolności zatrudnienia przekraczającej 50 pracowników, bowiem z orzeczenia z dnia (...) marca 1950 r. wynika, że zdolność zatrudnienia w lutym 1946 roku wynosiła 48 pracowników. Natomiast druga powołana przez

stronę skarżąca opinia nie zasługuje w ocenie organu na przymiot wiarygodności, gdyż sporządzająca ją osoba, jako biegły administracji lasów państwowych, mogła być zainteresowana wyrokiem postępowania nacjonalizacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Podkreślić należy, że legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Oceniając zaskarżoną decyzję a także decyzję ją poprzedzającą z dnia (...) listopada 2000 r. pod kątem ich zgodności z przepisami o charakterze proceduralnym sąd stwierdził, że wydane zostały z naruszeniem prawa.

Wskazać należy, że integralną częścią przepisów regulujących procedurę administracyjną są zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w art. 6 - 16 k.p.a. Ogólne zasady prawa to normy systemu prawa, które zostają ocenione jako zasadnicze, to znaczy szczególnie ważne dla systemu prawa lub jego części (J. Wróblewski, W. Lang, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1986, s. 399). Zasady ogólne postępowania administracyjnego obowiązują we wszystkich fazach postępowania administracyjnego i we wszystkich jego instancjach. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przez organ administracji zasad ogólnych postępowania, w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu stanowi rażące ich naruszenie i skutkuje wadliwością decyzji administracyjnej.

Artykuł 10 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną czynnego udziału stron w postępowaniu, w myśl której organ administracji obowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym studium postępowania. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje zatem organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Obowiązkiem organu jest zawiadomienie strony

postępowania o wszczęciu postępowania oraz wezwanie do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego a następnie - po zakończeniu postępowania -doręczenie rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy, że to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej. Zatem organ administracji, przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy, winien w sposób prawidłowy ustalić wszystkie podmioty, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przed tym organem.

Podkreślić również należy, że naruszenie zasady wynikającej z art. 10 k.p.a. odnosi ten skutek, że - stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji jak również decyzji ją poprzedzającej z dnia (...) listopada 2000 r. organ uznał, że J. D. był właścicielem tartaku i całej znacjonalizowanej nieruchomości gruntowej o pow. 15 ha. Powyższe było podstawą ustalenia kręgu podmiotów uprawnionych do udziału w tym postępowaniu i uznania, że stronami postępowania, oprócz obecnych właścicieli i władających działkami gruntu wchodzącymi uprzednio w skład znacjonalizowanej nieruchomości gruntowej, są następcy prawni J. D. Takie określenie kręgu podmiotów budzi zastrzeżenia Sądu. Wskazać należy, iż bezspornie J. D. przysługiwało prawo własności tartaku i parceli o pow. 5 ha, stanowiącej działki o numerach (...), albowiem tak stanowił wpis w Księdze Wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości przed jej przejęciem na rzecz Państwa - KW (...). W świetle natomiast poczynionych przez organ ustaleń nie można z całą pewnością przyznać, że J. D., i wyłącznie jemu, przysługiwało również prawo własności nieruchomości gruntowej o pow. 10 ha, w skład której wchodziły działki o numerach: (...) zapisane w KW nr (...), (...) zapisane w KW (...), (...) zapisana w KW (...) i (...) zapisana w KW (...) (podano zgodnie z oznaczeniami aktualnie obowiązującymi). Za niewystarczające, w celu potwierdzenia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, Sądu uznał oświadczenie J. D. o nabyciu gruntów od Zarządu Gminnego C. oraz zaświadczenie byłego sołtysa gromady C. J. K. o zakupie przedmiotowej nieruchomości. Mając powyższe na względzie Sąd

stwierdził, że organ administracji nie ustalił w sposób prawidłowy kręgu podmiotów uprawnionych do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym, bowiem nie można stwierdzić z całą pewnością, iż jedynie spadkobiercy J. D. są legitymowani by być stronami postępowania administracyjnego, a to dlatego, że nie wykazali w toku postępowania, iż ich poprzednik prawny był właścicielem spornej, znacjonalizowanej nieruchomości o pow. 10 ha. Z materiału dowodowego wynika jedynie, że J. D. był posiadaczem tej nieruchomości.

Nie podzielając zatem stanowiska organu, iż stan prawny nieruchomości objętej decyzją nacjonalizacyjną został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości jak również oznaczenie stron występujących w postępowaniu jest bezsporne, Sąd stanął na stanowisku, iż powołane decyzje Ministra Środowiska zostały wydane z naruszeniem art. 10 k.p.a. To oznacza, że w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. co z kolei obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.