Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1089/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca) Sędzia NSA Jerzy Płusa Sędzia WSA (del.) Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 531/19 w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 19 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 531/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 19 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Burmistrz Miasta S. wydał 24 stycznia 2019 r. decyzję w przedmiocie ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości za rok 2019 w wysokości 15.058 zł z tytułu:

- pozostałe budynki o pow. 394,10 m2 - 3.003,04 zł;

- grunty pozostałe o pow. 1.738 m2 – 782,10 zł;

- budynki związane z działalnością gospodarcza o pow. 356,50 m2 - 8.078,29 zł;

- pozostałe budynki o pow. 299,50 m2 – 2.282,19 zł;

- grunty związane z działalnością gospodarcza o pow. 234 m2 – 205,92 zł;

- grunty pozostałe o pow. 1.490 m2 – 670,50 zł;

- budynki mieszkalne o pow. 37,13 m2 – 27,10 zł;

- grunty pozostałe o pow. 11,99 m2 – 5,40 zł;

- części wspólne w budynku mieszkalnym o pow. 5,38 m2 – 3,93 zł.

Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając, że organ podatkowy nie przyjął do opodatkowania danych podanych przez niego w informacji podatkowej z 19 grudnia 2018 r. Wskazał, że organ podatkowy błędnie przyjął w zaskarżonej decyzji niewłaściwą powierzchnię budynku związanego z działalnością gospodarczą (hotel robotniczy), a także budynku pozostałego (budynek produkcyjny), oraz niewłaściwą powierzchnię gruntu związanego z działalnością gospodarczą. Według podatnika, budynek hotelu robotniczego powinien być opodatkowany stawką jak za budynki mieszkalne, jako że jest budynkiem mieszkalnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wydało w dniu 19 kwietnia 2019 r. decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, że skarżący od 10 lutego 2016 r. nie jest przedsiębiorcą, zatem budynek produkcyjny i budynek garaży, w których nie jest prowadzona żadna, działalność gospodarcza, co zostało stwierdzone podczas kontroli, zostały prawidłowo zaklasyfikowane do podatkowej kategorii budynków pozostałych i zastosowano wobec nich stawkę jak dla budynków pozostałych. Grunt związany z tymi budynkami należy do kategorii gruntów pozostałych opodatkowanych stawką jak dla gruntów pozostałych. Inaczej rzecz się ma z budynkiem hotelu robotniczego. Posiada on status budynku mieszkalnego, ale w całości jest zajęty na działalność gospodarczą, dlatego podlega najwyższej stawce podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.), dalej "u.p.o.l.". Organ odwoławczy podał przy tym, że w rozpatrywanej sprawie podatnik nie jest przedsiębiorcą, ale oddał swój budynek mieszkalny w posiadanie przedsiębiorcy i dlatego budynek ów jest zajęty na działalność gospodarczą. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji postąpił prawidłowo, opodatkowując budynek hotelu pracowniczego stawką jak za budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ mimo iż jest to budynek mieszkalny został zajęty na działalność gospodarczą posiadacza, którym jest matka podatnika.

Podatnik złożył skargę na ww. decyzję, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z ust 2a pkt 1, art. 5 u.p.o.l., przez przyjęcie, że budynek hotelu robotniczego zlokalizowanego na działce nr [...] powinien zostać opodatkowany wg stawki dla budynku związanego z działalnością gospodarczą, podczas gdy do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego przez brak zastosowania przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej: "p.g.k."), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków;

3. naruszenie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej "o.p.", przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I dotkniętej szeregiem wad, podczas gdy organ II instancji powinien na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a o.p. uchylić powyższą decyzję organu I Instancji w całości i orzec co do istoty sprawy, względnie na podstawie art. 233 § 2 o.p. uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien traktować przedmiotowy budynek jako budynek mieszkalny;

4. naruszenie art. 120 o.p., art. 121 o.p., przez bezpodstawne zignorowanie informacji wynikających z ewidencji gruntów i budynków, oraz informacji zawartych w odpisie księgi wieczystej;

5. naruszenie art. 194 § 1 o.p., polegające na pominięciu wynikającej z tego przepisu normy, zgodnie z którą dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W zaskarżonym wyroku WSA w Szczecinie stwierdził, że organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do spornego budynku należało zastosować stawkę podatku od nieruchomości na podstawie § 1 pkt 1 lit. b uchwały nr [...] w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., gdyż w przedmiotowym budynku prowadzona jest działalność gospodarcza. Sąd wyjaśnił, że okoliczność, iż to nie skarżący prowadzi ww. działalność, lecz osoba trzecia (jego matka) nie miała znaczenia dla zastosowania ww. stawki. W sprawie podatnikiem podatku od nieruchomości nadal pozostaje skarżący. Dla zastosowania ww. stawki liczy się sam jak fakt wykorzystywania tej nieruchomości na cele działalności gospodarczej. Nawet gdy podatnik udostępnia budynek mieszkalny przedsiębiorcy na cele działalności gospodarczej nieodpłatnie zastosowanie ma stawka ustalona na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b u.p.o.l. WSA podsumował przy tym, że w niniejszej sprawie przedmiotowy budynek mieszkalny zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadniało zastosowanie ww. stawki podatku.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

I. art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 21 p.g.k. polegające na pominięciu wyrażonej w art. 21 p.g.k. zasady, zgodnie z którą podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i w związku z tym ustalenie wymiaru podatku z pominięciem przepisów dotyczących stawek podatku dla budynków mieszkalnych;

II. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2a pkt 1, art. 5 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że budynek hotelu robotniczego zlokalizowany na działce nr [...] powinien zostać opodatkowany wg stawki dla budynku związanego z działalnością gospodarczą, podczas gdy do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza .się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami.;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

III. art. 134 § 1 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji brak dostrzeżenia przez Sąd I instancji, iż organy podatkowe obu instancji nie zbadały należycie i nie ustaliły - przyjmując, iż budynek hotelu robotniczego jest zajęty na działalność gospodarczą - w jakim zakresie (w całości czy w części) budynek tej jest wykorzystywany dla prowadzenia działalności gospodarczej, opierając się na wypisie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej,

IV. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt lit. a) i c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 19 kwietnia 2019 roku utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z 24 stycznia 2019 r. wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2019 - w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do uchylenia tej decyzji z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku rozpoznania sprawy w sposób wyczerpujący oraz brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie wyjaśnień skarżącego w zakresie elementów składowych powierzchni budynku;

V. art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 i 194 § 1 O.p. poprzez bezpodstawne zignorowanie informacji wynikających z ewidencji gruntów i budynków, oraz informacji zawartych w odpisie księgi wieczystej, w sytuacji gdy były to dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, które stanowią wyłączny dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu wiąże się z rozstrzygnięciem wg jakiej stawki winien zostać opodatkowany stanowiący własność skarżącego budynek hotelu robotniczego, tj. czy z zastosowaniem maksymalnej stawki przewidzianej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (stanowisko organu zaaprobowane następnie przez Sąd pierwszej instancji), czy też z uwzględnieniem stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych (pogląd skarżącego).

Przypomnieć w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi żadna z przesłanek, o których stanowi art. 189 p.p.s.a., a które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, sąd odwoławczy wziął pod uwagę zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w skardze kasacyjnej podstawami i wnioskami (w myśl art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało i wykazanie, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2020 r., sygn.. akt II FSK 2888/19.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy (pkt 1) oraz przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Tym nie mniej w podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia regulacji procesowych, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., czy też art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 i 194 § 1 O.p. sprowadzają się do wytknięcia obrazy przepisów prawa materialnego, co skutkowało oddaleniem skargi. Strona zarzuca nieuwzględnienie informacji wynikających z ewidencji gruntów i budynków, a także zawartych w księdze wieczystej nieruchomości, jak również nieustalenie, w jakiej części sporny budynek jest zajęty na prowadzenie działalności hotelowej. Jednakże, co istotne, autor skargi kasacyjnej nie wskazał na uchybienie treści art. 122, 187 § 1 czy też art. 191 O.p. (w powiązaniu z właściwymi przepisami p.p.s.a.). W świetle wcześniejszych rozważań odnoszących się do warunków formalnych, jakim odpowiadać powinna skarga kasacyjna, skutkuje to pozbawieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości podważenia (czy też uznania za niedostatecznie wyjaśniony) stanu faktycznego, jaki przyjęty został przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania oraz dokonanej w toku postępowania administracyjnego i zweryfikowanej przez WSA w Szczecinie oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji nie może zostać zakwestionowana konstatacja Sądu pierwszej instancji, że w spornym budynku prowadzona jest od 9 marca 2017 r. działalność gospodarcza przez W. C. pod firmą "[...]", a Skarżący jest jej pełnomocnikiem. Autor skargi kasacyjnej nie naprowadza przy tym, w jakiej części budynek nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tych też względów nie zasługują na uwzględnienie wskazane w podstawach kasacyjnych zarzuty naruszenia regulacji procesowych.

Przystępując natomiast do rozpatrzenia sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, w pierwszej kolejności wypada się odnieść do kwestii znaczenia wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dot. wymiaru podatku od nieruchomości, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków? W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W orzecznictwie sądów administracyjnych tego typu przypadki określa się jako "kolizyjne" (por. wyrok NSA o sygn. II FSK 2365/13). Należy do nich między innymi sytuacja, jak w rozpatrywanej sprawie, w której w ewidencji gruntów i budynków ujęto wprawdzie przedmiot opodatkowania, jako budynek mieszkalny, lecz w treści art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b/ u.p.o.l. ustawodawca w sposób jednoznaczny przesądził opodatkowanie takich budynków (ich części) maksymalną stawką opodatkowania, jeżeli budynek taki (jego część) został "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że w przypadku zajęcia budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej, kryterium decydującym o zastosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b/ u.p.o.l. nie jest kwalifikacja obiektu dokonana w ewidencji gruntów i budynków, lecz jego rzeczywiste funkcje.

Zastrzeżenia strony skarżącej dotyczące konieczności uwzględnienia funkcji nieruchomości wykazanych w księdze wieczystej, jaka jest dla niej prowadzona (chodzi zapewne o opis nieruchomości zawarty w dziale I księgi wieczystej) są o tyle chybione, że w tym zakresie rozwiązania przyjęte w u.p.g.k. skorelowane są z treścią art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a u.p.g.k.). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy – jak w rozpatrywanej sprawie - nie została ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje – na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika – sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 u.k.w.h.). Uwagi te jednak nie mają znaczenia, albowiem – jak wykazano – w analizowanym przypadku o zastosowaniu określonej stawki podatkowej decyduje wprost przepis ustawy podatkowej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b/ u.p.o.l.), a nie funkcja nieruchomości ustalona w ewidencji gruntów.

Wyjaśnić natomiast należy, jak rozumieć użyty w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b/ u.p.o.l. zwrot legislacyjny: "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Określeniem tym posługuje się również ustawodawca w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., odnosząc to pojęcie do gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej. Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający podziela stanowisko prezentowane w judykaturze, że przez budynki (grunty) "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań w budynku (gruncie), powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (por. np. wyrok NSA z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1652/19). Oznacza to, że chodzi tu o zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej, do której odwołuje się ustawodawca w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a więc działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.). Faktyczne prowadzenie tak rozumianej działalności gospodarczej na nieruchomości stanowi okoliczność obiektywną i aktywność ta nie musi wiązać się z posiadaniem przez właściciela nieruchomości statusu przedsiębiorcy. W konsekwencji, fakt oddania nieruchomości przez właściciela (użytkownika wieczystego gruntu), niebędącego podmiotem wyszczególnionym w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. (np. jednostką samorządu terytorialnego albo Skarbem Państwa) w posiadanie zależne innej osobie, nie przydaje tej osobie statusu podatnika podatku od nieruchomości. Pozostaje nim nadal właściciel nieruchomości, a kryterium decydującym o wysokości stawki podatku od nieruchomości jest okoliczność zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej. W świetle powyższych rozważań nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że budynek zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (tu hotelu robotniczego) powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a/ u.p.o.l., czyli niższej od zastosowanej.

Nie dostrzegając zatem, by Sąd pierwszej instancji naruszył wskazane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

-----------------------

9