Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2124/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 256 ust. 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 i 2, art. 255(1) ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1431
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej F. Sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

[...] Spółka Jawna z siedzibą w C. dalej "Wnioskodawca", w dniu 28 kwietnia 2017 r. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego, z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Część chwytowa klamki" nr [...] udzielonego na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej "Strona", "Uprawniona" , Skarżąca"), zgłoszonego z pierwszeństwem od dnia 1 września 2003 r.

Swój interes prawny wnioskodawca wywodził z art. 20 i art 22 Konstytucji RP oraz z art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej [art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r., Prawo Przedsiębiorców _ Dz. U. z 2018 r., poz. 646) dalej "u.p.p." lub " "Prawo przedsiębiorców", podnosząc, że strony są konkurentami w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu klamek, w tym klamek o cechach spornego wzoru, a więc sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej w art. 20 i 22 Konstytucji RP swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy.

Ponadto, Uprawniony ([...] Sp. z o.o. z siedzibą w C.) dalej również jako "Strona" lub "Skarżący" w piśmie z dnia 15.11.2016 r. wezwał wnioskodawcę do zaniechania naruszeń spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

Jako podstawę swojego żądania Wnioskodawca wskazał przepisy art. 102, art. 103 i art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 119,poz.1117) dalej " p.w.p." podnosząc, że w dacie jego zgłoszenia do rejestracji, sporny wzór nie spełniał wymogów nowości i indywidualnego charakteru.

Na poparcie swoich zarzutów Wnioskodawca przedłożył następujące materiały, wraz z tłumaczeniem przysięgłym materiałów obcojęzycznych

- brytyjski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 19.10.1994 r., brytyjski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 2.07.1997 r., brytyjski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 8.05.2002 r., włoski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 15.02.1995 r. włoski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 15.02.1995 r. szwedzki wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 2.01.1998 r. szwedzki wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 3.01.1998 r., szwedzki wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 3.01.1998 r., szwedzki wzór przemysłowy nr. [...], z datą publikacji dnia 1.09.1999 r., słoweński wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 28.02.1997 r., słoweński wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 28.02.1997 r., patent amerykański [...], z datą publikacji dnia 21.05.2002 r., polski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 30.01.2004 r., polski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 27.02.2004 r., polski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 31.12.2003 r., polski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 31.03.2004 r., polski wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji dnia 30.04.2004 r., międzynarodowy wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji listopad 2001r., międzynarodowy wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji styczeń 2001 r. międzynarodowy wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji wrzesień 2000 r., międzynarodowy wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji kwiecień 2002 r. międzynarodowy wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji maj 2001 r. międzynarodowy wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji marzec 2000 r., międzynarodowy wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji październik 2002 r., międzynarodowy wzór przemysłowy nr [...], z datą publikacji marzec 2003 r..- niedatowany katalog produktów uprawnionego, certyfikat za klamkę typ [...], katalog produktów uprawnionego na płycie CD wraz ze zrzutami z ekranu, oświadczenia B. W. i Z. P., montażystów okien i okuć okiennych, w tym klamek, dotyczące jednakowego wyglądu klamki przedmiotowej i klamek przeciwstawionych, w tym klamki według brytyjskiego wzoru przemysłowego nr [...], tabelę porównawczą klamki przedmiotowej i klamek przeciwstawionych, w tym klamki według brytyjskiego wzoru przemysłowego nr [...], pięć arkuszy zdjęć klamek dostępnych w ofertach różnych firm, wydruki z bazy WIPO Hague Express wraz z tłumaczeniem, stanowiące uzupełnienie załączników 22, 23, 24, 25, 27, 28 dotyczących wzorów międzynarodowych ze wskazaniem dat publikacji, oraz powiadomienie WIPO wraz z tłumaczeniem, dotyczące terminów publikacji Międzynarodowego Biuletynu Wzorów.

Ponadto, postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. Kolegium dopuściło dowód z przesłuchania w charakterze świadka Z. O. na okoliczność daty ujawnienia spornego wzoru. Świadek ten zeznał na rozprawie w dniu [...]stycznia 2019 r., iż także nie pamięta, kiedy nastąpiło ujawnienie spornego wzoru.

Uprawniony w odpowiedzi z dnia 8 czerwca 2018 na wniosek, w piśmie z dnia 8 kwietnia 2019 r. oraz na rozprawie w dniu [...].01.2018 r., [...].06.2018 r., [...].01.2019 r., [...].03.2019 r. i [...].06.2019 r. wskazywał, że żaden z przeciwstawionych materiałów nie świadczy o braku zdolności rejestrowej spornego wzoru ze względu na ich odmienność lub ze względu na brak daty pewnej (katalogu produktów uprawnionego. W szczególności, odnośnie klamki według brytyjskiego wzoru przemysłowego nr [...] uprawniony podniósł, że jest ona odmienna od wzoru przedmiotowego, gdyż posiada odmienne zakończenie części chwytowej, a ponadto ścięcie na grzbiecie i w części końcowej w miejscu połączenia z częścią osadczą.

Uprawniony przedłożył oświadczenia A.M. i W.D., montażystów okien i okuć okiennych, w tym klamek, dotyczące odmiennego wyglądu klamki przedmiotowej i klamek przeciwstawionych.

Ponadto, postanowieniem z dnia [...]października 2018 r. Kolegium dopuściło dowód z przesłuchania w charakterze świadków G.W., J.N., G.R. na okoliczność daty ujawnienia spornego wzoru.

Świadkowie w osobach G.W. i G.R. zeznawali na rozprawie w dniu [...] stycznia 2019 r., iż nie znali dokładnej daty ujawnienia spornego wzoru. G.W. zeznał, iż nie ma pojęcia kiedy okazany mu katalog produktów uprawnionego został wyprodukowany i co zawierał. Podobnie G.R. zeznał, iż nie wie kiedy okazany mu katalog produktów Uprawnionego został opublikowany. Świadek w osobie J.N. nie stawił się i na rozprawie w dniu [...] marca 2019 r. pełnomocnik Wnioskodawcy wycofał wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań tego świadka.

Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2019 r. Kolegium oddaliło dowód z przesłuchania w charakterze świadka G.W. na okoliczność wrażenia wywieranego przez wzory przeciwstawione, a także oddaliło dowód z opinii biegłego informatyka na okoliczność kiedy zostały utworzone pliki na płycie CD zawierającej katalog produktów uprawnionego.

Urząd Patentowy (dalej: "UP", "Urząd" lub "organ") decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. [...] unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Część chwytowa klamki" nr [...].

Organ stanął na stanowisku, odwołując się do orzecznictwa sądowego, iż Wnioskodawca ma interes prawny we wniesieniu wniosku o unieważnienie spornego znaku .Wnioskodawca jest zainteresowany wykorzystaniem wzoru w obrocie, który jego zdaniem nie był nowy, ani nie cechował się indywidualnym charakterem w dacie jego zgłoszenia do rejestracji. Wnioskodawca jest konkurentem Uprawnionego w działalności gospodarczej tj. w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu klamek, w tym klamek o cechach spornego wzoru.

Organ zauważył również, iż uprawniony wezwał wnioskodawcę do zaniechania naruszeń spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, zaś między stronami toczy się postępowanie o naruszenie spornego prawa. W ocenie organu za zasadne należało uznać stanowisko wnioskodawcy, iż prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, może ingerować w sferę jego uprawnień i utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem wzoru [...].

Kolegium Orzekające uznało, że w świetle przedłożonych materiałów sporny wzór nie cechuje się indywidualnym charakterem.

Odwołując się do art.104 ust.1 p.w.p. organ wskazał, iż wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.

Wśród przeciwstawionych wzorów znajduje się wzór przemysłowy [...] (k.168-169, tłumaczenie k.334, T.II akt. Sp. 104.2017) opublikowany dnia 8.05.2002r., tj. na ponad 12 miesięcy przed datą zgłoszenia spornego wzoru do ochrony (1.09.2003).Ilustrację tego wzoru przedstawiono na stronie 9 decyzji. Ilustracja ta według organu ujawnia część chwytową klamki, która identycznie jak klamka sporna, posiada element w kształcie zbliżonym do walca, z lekko pochylonymi ścianami bocznymi, przy czym element walcowy od strony wewnętrznej części chwytowej klamki przechodzi po promieniowym łuku w dolną część chwytową biegnącą po łuku do końca części chwytowej klamki, natomiast element walcowy od strony zewnętrznej przechodzi pod kątem w górną część chwytową biegnącą po łuku do końca części chwytowej klamki, przy czym górna część chwytowa klamki posiada (w widoku od góry) kształt prostokąta. Ta tożsamość wszystkich głównych cech postaciowych obu porównywanych klamek przesądza o takim samym ogólnym wrażeniu wywieranym przez obie klamki na zorientowanym użytkowniku, którym jest na przykład dekorator wnętrz dobierający klamki do projektowanego wystroju wnętrza lub montażysta okien i okuć okiennych, w tym klamek.

Dodatkowo Urząd wskazał, iż stanowisko to koresponduje z oświadczeniami B.W. i Z.P., montażystów okien i okuć okiennych, w tym klamek, dotyczące jednakowego wyglądu spornej klamki i klamek przeciwstawionych, w tym klamki według brytyjskiego wzoru przemysłowego nr [...] (k.463-466 T.III, akt [...]).Drobne różnice dotyczące cech ukształtowania samego zakończenia części chwytowej klamki określonych w opisie spornego wzoru jako "łukowe zakończenie" oraz (w widoku od góry) "z promieniowymi zakończeniami" nie wpływają na ogólne wrażenie wywierane przez obie klamki na zorientowanym użytkowniku. Jak bowiem wynika z ilustracji spornego wzoru "łukowe zakończenie" niewiele odbiega od zakończenia prostego ze względu na duży promień łuku, natomiast "promieniowe zakończenia" stanowią praktycznie niezauważalne zaokrąglenie narożnych krawędzi. Tak więc są to cechy mało widoczne, które nie mogą decydować o indywidualnym charakterze spornego wzoru.

W tej sytuacji stanowisko Uprawnionego odnośnie odmienności klamki według brytyjskiego wzoru przemysłowego nr 3003475 od wzoru przedmiotowego nie mogło wpłynąć na zmianę stanowiska Kolegium.

Jednocześnie, w świetle przedłożonych materiałów ( k.451 - 455, T.III akt. [...]) Kolegium uznało, że swoboda twórcza przy projektowaniu klamek jest duża. Materiały te przedstawiają bowiem części chwytowe klamek o szerokiej gamie postaci zróżnicowanych pod względem ukształtowania. Wobec powyższego organ uznał, że w dacie zgłoszenia do ochrony (1.09.2003 r.) sporny wzór był pozbawiony indywidualnego charakteru. Z uwagi na fakt, iż uznanie przez Kolegium, że sporny wzór nie spełnia przesłanki indywidualnego charakteru zawartej w art. 104 p.w.p., stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę do unieważnienia spornego wzoru, Kolegium uznało za zbędne, z punktu widzenia ekonomiki postępowania, rozpatrywanie zarzutu braku nowości spornego wzoru oraz zarzutu braku indywidualnego charakteru tego wzoru w świetle pozostałych przeciwstawień.

Zeznania świadków G.W., G.R. i Z.O. dotyczyły daty ujawnienia spornego wzoru w katalogu produktów uprawnionego. Ponieważ żaden ze świadków nie znał dokładnej daty ujawnienia spornego wzoru, ich zeznania nie przyczyniły się do wyjaśnienia tej okoliczności i Kolegium oparło swoje orzeczenie na przedłożonych publikacjach wcześniejszych wzorów.

Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2019 r. Kolegium oddaliło dowód z przesłuchania w charakterze świadka G.W. na okoliczność wrażenia wywieranego przez wzory przeciwstawione, gdyż ocena wrażenia wywieranego przez wzory przeciwstawione należy do Kolegium Orzekającego.

Kolegium także oddaliło dowód z opinii biegłego informatyka na okoliczność kiedy zostały utworzone pliki na płycie CD zawierającej katalog produktów uprawnionego, gdyż ta okoliczność była bezprzedmiotowa dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru w świetle brytyjskiego wzoru przemysłowego nr 3003475, który samodzielnie pozbawia sporny wzór indywidualnego charakteru.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła Strona (Uprawniony), wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpoznania,

2. zasądzenie od Urzędu Patentowego RP na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

1. naruszeniu art. 8, art.11 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) – zwanej dalej "k.p.a." tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady przekonywania oraz właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej - poprzez niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji, które zawiera wewnętrzne sprzeczności niepozwalające dokonać oceny toku rozumowania Organu, w tym uniemożliwiające ustalenie, jaki wzór stanowił podstawę stwierdzenia braku posiadania indywidualnego charakteru,

2, naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia

wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, tj.

a) unieważnienie spornego wzoru w oparciu o inny wzór niż wskazany w decyzji, tj. wzór zawarty na stronie 9 uzasadnienia spornej decyzji, podczas gdy wskazany wzór nie jest zawarty w dokumentacji rejestrowej wzoru nr [...], znajdującej się w aktach postępowania,

b) pominięcie przy ocenie indywidualnego charakteru szeregu różnic między wzorem [...] a spornym wzorem przemysłowym,

c) dokonanie błędnego, dowolnego ustalenia, iż różnice między przeciwstawionym

wzorem nr [...] a spornym wzorem są niewystarczające do stwierdzenia wywoływania odmiennego ogólnego wrażenia na zorientowanym użytkowniku w świetle swobody twórczej, i co za tym idzie stwierdzenie braku posiadania indywidualnego charakteru przez sporny wzór, podczas gdy sporny wzór w świetle zebranego materiału dowodowego posiada indywidualny charakter,

d) dokonanie błędnego ustalenia, iż oświadczenia B.W. i Z.P. potwierdzają, że wzór nr [...] i sporny wzór wywierają tożsame ogólne wrażenie, podczas gdy powyższe oświadczenia potwierdzają jedynie brak jakiegokolwiek zapoznania się z ww. wzorami przez osoby je podpisujące, są również całkowicie sprzeczne z oświadczeniami zorientowanych użytkowników A.M. i W.D.,

e) brak oceny dowodu w postaci oświadczeń A.M. i W.D., brak jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń zawartych w ww. oświadczeniach, pomimo iż potwierdzają one, że przeciwstawiony wzór oraz sporny wzór charakteryzują się odmiennym wyglądem i wywierają odmienne ogólne wrażenie na zorientowanym użytkowniku, co miało wpływ na wynik sprawy, skutkowało bowiem błędnym ustaleniem cech przeciwstawionego wzoru przemysłowego oraz błędnym ustaleniem ogólnego wrażenia wywoływanego przez sporny wzór przemysłowy w stosunku do przeciwstawionego wzoru a co za tym idzie błędnym ustaleniem braku posiadania przez sporny wzór przemysłowy indywidualnego charakteru.

3. naruszeniu art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodu z zeznań świadka G.W. na okoliczność różnic między przeciwstawionymi wzorami oraz ogólnego wrażenia wywieranego przez wzory przeciwstawione, podczas gdy ma on wiedzę na temat spornego wzoru, posiada istotne wiadomości z zakresu wzornictwa przemysłowego i z łatwością zidentyfikowałby podobieństwa i różnice porównywanych wzorów oraz posiada informacje na temat wrażenia wywieranego przez przeciwstawione wzory na zorientowanym użytkowniku, które stanowią okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie.

Naruszenie przez Urząd Patentowy RP przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w bezpodstawnym przyjęciu, że wzór nr [...] jest z punktu widzenia zorientowanego użytkownika, w świetle zakresu swobody twórczej, pozbawiony indywidualnego charakteru, co doprowadziło do bezpodstawnego wydania decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Część chwytowa klamki" nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej " p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, w sposób który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy .

Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.). Wyjaśnić należy, iż do postępowań prowadzonych przez UP mają zastosowanie częściowo regulacje prawne zawarte w p.w.p., a częściowo i niejednokrotnie z modyfikacjami przepisy k.p.a. Taka procedura postępowania wynika z powołanego art.256 ust.1 p.w.p. zgodnie z którym, do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie danych przepisów nie oznacza zawsze bezpośredniego ich stosowania (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., II GSK 18/09, LEX nr 596679). Oznacza to, że rozważając, które przepisy będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy wyróżniające danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2010 r., I OSK 1088/10, LEX nr 594885; zob. także wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r., II GSK 647/10, LEX nr 1083332; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2009 r., VI SA/Wa 2531/08, LEX nr 531544; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., VI SA/Wa 2175/06, LEX nr 322733).

Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego powinno uwzględniać specyfikę i cel postępowania spornego przez Urząd Patentowy RP, a także wyjątki wprost wynikające z przepisów omawianej ustawy - Prawo własności przemysłowej.

Rozpoznając więc zarzuty skargi, w zakresie naruszenia przepisów postępowania Sąd jest związany w postępowaniu ze skargi, o unieważnienie wzoru przemysłowego nie tylko przepisami p.w.p ale również przepisami k.p.a., które nakładają na organ określone obowiązki procesowe, choć w ograniczonym zakresie. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 2945/14 w myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, (...) jednakże wymaga podkreślenia, iż w postępowaniu spornym Urząd Patentowy nie zbiera materiału dowodowego. Taka powinność, z uwagi na kontradyktoryjność tego postępowania, spoczywa na stronach, nie zaś na Urzędzie Patentowym (por. art. 255 1 ust. 3 pkt 5 p.w.p.).W konsekwencji, do postępowań spornych toczących się przed UP, nie ma zastosowania art.7 k. p .a, którego naruszenie podniesiono w skardze.

W ocenie Sądu oceniając zaskarżoną decyzję według wyżej przedstawionych kryteriów, stwierdzić należy, iż organ powyższych rygorów nie dochował. Podniesione w skardze naruszenia przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, należało uznać w ocenie Sądu za zasadne.

Z uwagi na to, że w każdej sprawie do której znajdują zastosowanie przepisy k.p.a., granice postępowania dowodowego, wyznaczają przepisy prawa materialnego, przypomnieć należy, iż w myśl art. 102 ust. 1 p.w.p., wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Przepis art. 104 ust. 1 p.w.p. stanowi zaś, że wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Ustawodawca zastrzegł jednocześnie, iż przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (art. 104 ust. 2 p.w.p.).Z powyższych uregulowań wynika, iż wzór przemysłowy ujmowany jest zawsze jako całość, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości. Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór jako całość, a nie jego poszczególne części - elementy. Należy przy tym podnieść, że wzór nie spełnia przesłanki indywidualnego charakteru, jeśli zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z wzorem wcześniej ujawnionym. Z drugiej strony, cechy nowości i indywidualnego charakteru ustala się zawsze w odniesieniu do określonego produktu (por. A. Wojciechowska: Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej, Radca Prawny 2004/3/82, t. 6).

Przy ustalaniu, czy warunek posiadania przez postać wytworu oryginalnego charakteru (art. 104 p.w.p.) jest spełniony, należy także dokonać porównania z ujawnionymi wzorami wcześniejszymi. Inaczej jednak niż przy ustaleniu cechy nowości, dokonując oceny, nie należy ogniskować się na różnicy między konkretnymi właściwościami porównywanych wzorów. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku fakt, iż porównywane wzory muszą wywoływać na zorientowanym użytkowniku różne wrażenie ogólne, a zatem różnice między wzorami weryfikowane są z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wzór wywołuje (por. A. Wojciechowska: Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej, Radca Prawny 2004/3/82, t. 5). Innymi słowy, wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór mu przeciwstawiony, publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo.

Odnosząc te rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że spornemu wzorowi zgłoszonemu do ochrony przez Skarżącego 1 września 2003 r., organ przeciwstawił w rozpoznawanej sprawie, załączony, do wniosku o unieważnienie, wzór przemysłowy [...] (k.168-169, tłumaczenie k.334, T.II akt. [...]) opublikowany 8 maja 2002 r., tj. na ponad 12 miesięcy przed datą zgłoszenia spornego wzoru do ochrony. Ilustrację tego wzoru przedstawiono na stronie 9 decyzji, jednakże, jak trafnie wskazano w skardze, ocenę, iż sporny wzór przemysłowy nie posiada indywidualnego charakteru, organ powołał się na ilustrację, która nie znajduje się w dokumentach rejestrowych wzoru nr [...].Trafnie więc wskazano w skardze, iż nie sposób stwierdzić, że ocena ta była rzetelna, bowiem w istocie nie wiadomo, o jaki wzór organ oparł swoje ustalenia, mimo, że powołuje się na wzór [...]. Wygląd wzoru zamieszczony w decyzji na stronie 9, nie odpowiada dokumentacji rejestrowej znaku na który powołuje się organ.

W ocenie Sądu jest to istotna okoliczność w sprawie, gdyż na podstawie ilustracji zawartej w decyzji, organ doszedł do wniosku, że sporny wzór, nie odznacza się indywidualnym charakterem. Organ porównując postacie przeciwstawionych wzorów przemysłowych, określając ich zakres przedmiotowy powinien oprzeć się na rysunkach wzorów oraz ich istotnych cechach wskazanych w opisach, znajdujących w dokumentach rejestrowych tych znaków, a nie na dokumentacji dotyczących innych wzorów. Tymbardziej, że organ porównując wzory przemysłowe musi uwzględnić, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie (zarówno przy ocenie nowości, jak i przy ocenie indywidualnego charakteru) mogły być tylko te cechy spornych wzorów, które są widoczne na zewnątrz wytworu, w toku zwykłego jego używania, czyli dostrzegane w trakcie tego używania zmysłem wzroku. Dlatego z punktu widzenia tej oceny, tak ważne jest, aby organ oparł się, na dokumentacji rejestrowej wzoru przeciwstawionego, która tego właśnie wzoru dotyczy, co wydaje się oczywiste. Jednocześnie organ jednoznacznie wskazał w decyzji, że przedmiotem oceny była postać spornego wzoru, ujawniona na ilustracji zamieszczonej na stronie 9 decyzji, a więc ocenie podlegały, tylko te cechy, które były widoczne na owej ilustracji, a nie na fotografii znajdującej się w dokumentacji rejestrowej znaku brytyjskiego nr [...]. Z tych względów ocena indywidualnego charakteru spornego wzoru, która doprowadziła organ do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru nr [...] nie może być uznana, za wiarygodną. Przyjęty przez organ sposób porównania wzorów przemysłowych nie pozwala na pełną ocenę ich podobieństw i różnic.

W ocenie Sądu, już tylko z tych względów, zaskarżona decyzja, nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Organ naruszył podstawowe zasady postępowania dowodowego określone w art.77 § 1 k.p.a., a ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, przekracza granice swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art.80 k.p.a. i można być uznana, jedynie za ocenę dowolną.

Ponadto trafnie wskazano w skardze, iż organ dokonał dowolnej oceny dowodów w rozpoznawanej sprawie również z tego powodu, iż nie do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art.107 § 3 k.p.a. obowiązkiem organu wydającego decyzję jest wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Rzetelne i wyczerpujące uzasadnienie decyzji służyć ma bowiem wyjaśnieniu stronom zasadności przesłanek, a w konsekwencji ma prowadzić do wzbudzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Tymczasem, jak trafnie zauważono w skardze organ ocenił na stronie 9 zaskarżonej decyzji, oświadczenia: B.W. oraz Z.P., natomiast do oświadczeń wskazanych w skardze A.M. i W.B., nie odniósł się.

Okoliczność ta mogła mieć w ocenie Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważenie również wymaga, iż ocena organu zawarta w tym zakresie w odpowiedzi na skargę, nie mogła być przez Sąd uznana za wystarczającą i wiążącą, bowiem nie została ujęta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Za bezzasadny Sąd natomiast uznał zarzut nieprzesłuchania przez organ w postępowaniu świadka G.W., bowiem okoliczności wskazywane przez Stronę, na które świadek miałby być przesłuchany, w szczególności wrażenia wywieranego przez wzory przeciwstawione, należą do oceny organu. Strona nie wykazała, że przesłuchanie wskazanego świadka ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zważywszy na wskazane wyżej okoliczności, stwierdzić należy, iż zaskarżona w sprawie decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania, z wyjątkiem art.7 k.p.a., który nie zastosowania do postępowań spornych przed Urzędem Patentowym, z uwagi na kontradyktoryjność postępowania.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie również, przeprowadzić postępowanie administracyjne zgodnie z art.77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. aby prawidłowo wyznaczyć zakres postępowania dowodowego i zastosować w sprawie właściwe przepisy prawa materialnego, uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd. Wyniki tego postępowania organ zobowiązany będzie zawrzeć w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Wadliwe poczynienie ustaleń faktycznych przez organ, przedwczesnym czyni ocenę zasadności podnoszonych w skardze, zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ocena ta będzie możliwa dopiero wtedy, gdy stan faktyczny sprawy zostanie ustalony w sposób nie budzący wątpliwości, co do istotnych okoliczności sprawy.

Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2019 r., poz.1431, t.j.) i zasądził na rzecz Strony : kwotę 1.000 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 1200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez rzecznika patentowego .