Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1395/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Teresa Randak (sprawozdawca), Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. B. K., zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzja wymiarowa została wysłana pocztą, przesyłką poleconą w dniu [...] 2005 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres U., os. [...]. W związku z nieobecnością adresata w dniu doręczenia przesyłki, pozostawiono ją na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym, a informację o jej pozostawieniu umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Zawiadomienie o przesyłce doręczający dwukrotnie pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej tj. w dniu [...] 2005 r. i w dniu [...] 2005 r.

Powołując się na treść art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) organ podatkowy podniósł, że w przypadku doręczania pisma przez pocztę – a więc w sposób, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – w razie niemożności doręczenia pisma, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w placówce pocztowej, zawiadamiając adresata w myśl § 1 a wskazanego przepisu dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia przesyłki przez okres 7 dni. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszcza się w skrzynce pocztowej. W takim przypadku pismo uważa się za doręczone z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach ze skutkiem doręczenia. W rozpoznawanej sprawie doręczenie nastąpiło w dniu [...] 2005 r. zatem termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...] 2005 r.

W dalszej kolejności, organ powołując się na uregulowanie zawarte w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wskazał, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji stronie. Wskazując na datę nadania odwołania w Urzędzie Pocztowym w U. [...] tj. na dzień [...] 2005 r. organ stwierdził, że podatniczka uchybiła terminowi do jego wniesienia.

Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało zaskarżone przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi, skarżąca zgłosiła szereg zarzutów dotyczących prowadzonego przez organ podatkowy postępowania wymiarowego, a ponadto wskazała, że w dniu [...] 2005 r. na podstawie otrzymanego wyciągu bankowego za miesiąc [...] 2005 r. stwierdziła iż dokonano w miesiącu [...] na jej konto dla prowadzonej kancelarii zwrotu nadpłaty pomniejszonej o kwotę [...] zł. z tytułu należnej ulgi za budowę budynku mieszkalnego. W dniu [...] 2005 r. skarżąca złożyła pismo do Urzędu Skarbowego w C. o wydanie decyzji, która była podstawą dokonanego zwrotu części nadpłaty. Pismem z dnia [...] 2005 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia opłaty w kwocie [...] zł. oraz poinformowana o trybie doręczania pism urzędowych. Jak wskazała skarżąca organ w żadnym przypadku nie wskazał dat ani pierwszego, ani drugiego awiza pocztowego, co uniemożliwiło jej sprawdzenia skuteczności doręczenia decyzji wymiarowej przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo, skarżąca podniosła, że Urząd Skarbowy w C. od jesieni 2004 r. do [...] 2005 r. był w remoncie, z czym może się wiązać fakt nie otrzymania przez nią awiza, gdyż obsługa podatników odbywała się w zmieniających pomieszczeniach i na różnych piętrach. Uwierzytelniona kserokopia decyzji odebrana została przez skarżącą w dniu [...] 2005 r. i od tego dnia uruchomiła ona procedurę zmierzającą do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca załączyła do skargi pismo Urzędu Pocztowego w U. z dnia [...] 2005 r. stwierdzające, że w terminach wskazanych przez Dyrektora Izby Skarbowej odbierała inne przesyłki do niej kierowane. Zwróciła także uwagę, że organ podatkowy wskazał tylko na jedną datę awiza.

Skarżąca wniosła o rozpatrzenie wniesionej do Sądu skargi.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje.

Skarga zasadna nie jest.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.

W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydane postanowienie narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla orzeczenie w części lub całości. Uchylenie postanowienia następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, postanowienie organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jego uchylenie.

Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy skarżąca spełniła przesłanki wynikające z treści art. 223 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, a dotyczące zachowania terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

W tym miejscu należy zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 1395/05 oddalił skargę B.K. na to postanowienie. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że "należy także zauważyć, że pismo nie doręczone nie wywołuje skutków prawnych, co w konsekwencji oznacza, że zbędny jest wniosek o przywrócenie terminu. Skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu uzasadniła go brakiem doręczenia decyzji – co w świetle wcześniej opisanych zdarzeń nie znajduje uzasadnienia – a zatem nie wykazała przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, gdyż uprawdopodobnienie to nie może wynikać z faktu kwestionowania skuteczności doręczenia pisma. W sytuacji, gdyby skarżąca wykazała, że decyzja organu pierwszej instancji nie została skutecznie doręczona w trybie przepisów Ordynacji podatkowej nie zasadne byłoby składanie wniosku o przywrócenie terminu, gdyż termin ten nie mógł biec, skoro liczy się go właśnie od dnia doręczenia decyzji. Brak doręczenia decyzji determinuje zatem możliwość biegu terminu do wniesienia odwołania, a skoro tak, nie jest możliwe uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu brakiem skutecznego doręczenia przesyłki".

Zaskarżonym postanowieniem organ rozstrzygnął, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu wynikającego z art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni, od dnia doręczenia decyzji. Przyjmując, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia skarżącej decyzji wymiarowej w trybie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej oraz że skarżąca nie uprawdopodobniła skutecznie, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, organ konsekwentnie po odmowie przywrócenia terminu, wydał postanowienie o wniesieniu odwołania po upływie terminu do jego wniesienia.

Zdaniem Sądu, postanowienie organu podatkowego nie narusza prawa, gdyż decyzja zastała doręczona skarżącej w trybie wskazanego wcześniej art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, w dniu 2 marca 2005 r. tj. po upływie ostatniego dnia czternastodniowego terminu, po pozostawieniu pierwszego zawiadomienia o przesyłce w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu [...] 2005 r. Termin zatem do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...] 2005 r. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt administracyjnych, odwołanie zostało przez skarżącą nadane w Urzędzie Pocztowym nr [...] w U. w dniu [...] 2005 r.

Zarzut błędnego doręczenia decyzji organu podatkowego, podniesiony na etapie skargi, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja ta została bowiem doręczona prawidłowo, a twierdzenie skarżącej, iż przesyłka nie była dwukrotnie awizowana – w świetle przekazanych Sądowi akt administracyjnych – jest pozbawione podstaw, gdyż z oryginalnego potwierdzenia odbioru załączonego do akt sprawy, wynika że przesyłka była awizowana dwukrotnie tj. w dniu [...] 2005 r. i w dniu [...] 2005 r. Zasadnie zatem organ przyjął, że doręczenie było skuteczne i że nastąpiło w dniu [...] 2005 r. tj. z upływem ostatniego dnia 14 dniowego terminu. Zgodnie z treścią art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, organ pozostawił tak doręczoną decyzję w aktach sprawy. Od tego też dnia, tj. [...] 2005 r. zaczął biec 14 dniowy termin do wniesienia odwołania – który wiąże się z domniemaniem skutecznego doręczenia, wynikającego z art. 150 Ordynacji podatkowej – który upłynął w dniu [...] 2005 r. Złożenie zatem odwołania w dniu [...] 2005 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Z pisma Urzędu Pocztowego z U. z dnia [...] 2005 r. – na które powołuje się skarżąca – wynika, że odbierała dwie przesyłki jedną w dniu [...] 2005 r., a drugą w dniu [...] 2005 r. oraz że list polecony nadany w Urzędzie Pocztowym C. [...], a więc zawierający decyzję organu pierwszej instancji, nadszedł do tego urzędu w dniu [...] 2005 r., a został zwrócony do nadawcy w dniu [...] 2005 r. Daty zatem wymienione w tym piśmie i daty znajdujące się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i kopercie są tożsame, łącznie z datą zwrotu przesyłki. Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała skutecznie, że przesyłka nie została doręczona, a w konsekwencji nie obaliła domniemania doręczenia wynikającego z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, a tylko taki dowód mógłby uchylić skutki, jakie przepis ten wiąże z doręczeniem pisma.

Przenosząc tak ustalony stan faktyczny na uregulowanie zawarte w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, należy stwierdzić, że wobec odmowy przywrócenia terminu do wniesienie odwołania, odwołanie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, a zatem postanowienie organu podatkowego, nie narusza prawa, a tylko taka przesłanka właściwie uzasadniona stanowi przesłankę uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego. Sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie, stąd też Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Dodatkowo, Sąd za zasadne uznaje wskazanie, że argumenty skargi dotyczące prowadzonego postępowania wymiarowego i aktywnego udziału skarżącej w tym postępowaniu nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia dotyczącego postępowania o uchybienie terminowi procesowemu, gdyż wykraczają one poza materię będącą przedmiotem tego rozstrzygnięcia.

Biorąc zatem pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny oraz uregulowania prawne, orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).