Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 675/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz WSA Daniela Kozłowska Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr KKU – [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia

[...] października 2004 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę Miasto L. własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w L. przy ulicy [...] i ulicy [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], o powierzchni [...] m kw., w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej Kw [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy L. i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej za nr [...].W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że decyzją Wojewody [...] z dnia

[...] października 2004 r. odmówiono komunalizacji wyżej opisanej nieruchomości. Decyzja ta została zaskarżona odwołaniem przez Gminę – Miasto L., która twierdziła, że przedmiotowa nieruchomość nie była – jak przyjął to Wojewoda - przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, a była przeznaczona na cele zieleni, co wykluczało stwierdzenie, iż należała ona do Państwowego Funduszu Ziemi.

Wojewoda bowiem, powołując się na treść wspomnianego planu dla województwa miejskiego [...] na lata 1976 - 1990 r. ustalił, że sporna nieruchomość znajdowała się w obszarach rolniczych przestrzeni produkcyjnych ze szczególnym uwzględnieniem produkcji rolnej o kierunku hodowlanym. Stwierdził też, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na cele zieleni stanowiło jedynie uzupełnienie głównego, rolniczego przeznaczenia określonego we wskazanym planie. W związku z powyższy uznano, że w/w działka spełniała przesłanki przewidziane w art. 91 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, zatem wchodziła w skład Państwowego Funduszu Ziemi, co w rezultacie przesądzało o wyłączeniu powyższego mienia z komunalizacji.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa - rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej - zauważyła, iż zgromadzone przez organ I instancji dowody, a w szczególności: opinia urbanistyczna przedstawiona przez Urząd Miasta L.- Wydział Urbanistyki i Architektury (pismo z dnia 27 lutego 2004 r. (K-17) i kserokopie planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] miejskiego wskazują, że wg stanu na dzień 27 maja 1990 r. działka nr [...] położona w L. przy ul. [...]. nr w obrębie [...] zgodnie z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym wg tego stanu wraz z jego zmianami wprowadzonymi Uchwałą Rady Narodowej Miasta L. z dnia [...] czerwca 1985 r. (Dz.U. Województwa [...] z 1988 r. Nr [...], poz. [...]) - znajdowała się w jednostce planu [...] w obszarach rolniczych przestrzeni produkcyjnych, ze szczególnym wskazaniem na produkcję rolniczą o kierunku hodowlanym (K 17-28).

W tych warunkach oraz ponieważ - jak ustalił organ I instancji (a czego w istocie skutecznie nie zakwestionował odwołujący się) - nieruchomość ta w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej nie była oddana w zarząd, użytkowanie wieczyste lub użytkowanie, Komisja uznała, że grunt ten spełniał przesłanki cyt. ustawy z dnia

29 kwietnia 1985 r. (tekst jednolity obowiązujący w dniu 27 maja 1990 r. - Dz. U. z 1986 r. Nr 14, poz. 74) przesądzające o tym, że jako należący do Państwowego Funduszu Ziemi podlegał on wyłączeniu z komunalizacji (art. 11 ust. 1 pkt. 3 cyt. ustawy komunalizacyjnej).

Powyższa decyzja stała się z kolei przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którą wniosła Gmina Miasto L., domagając się uchylenia obu w/w decyzji.

Rozstrzygnięciom tym skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 i art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, poprzez przyjęcie, ze przedmiotowa nieruchomość nie podlegała komunalizacji w sytuacji, gdy – w ocenie Gminy - wg opinii urbanistycznej z dnia 27 lutego 2004 r. była ona przeznaczona na cele zieleni [...], a zatem nie posiadała rolniczego charakteru. Powyższe – zdaniem skarżącej – potwierdzać miał także fakt, iż obecne przeznaczenie tegoż gruntu to "zieleń urządzona w tym parki i cmentarze", co wyklucza możliwość przynależenia go do Państwowego Funduszu Ziemi.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko a ponadto dodatkowo podnosząc, że okoliczność, iż przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na obszarach rolniczych przestrzeni produkcyjnych, była potwierdzona planem zagospodarowania przestrzennego Województwa Miejskiego [...] obowiązującego w dniu 27 maja 1990 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną, co skutkowało jej oddaleniem.

W przedmiotowej sprawie żądanie stwierdzenia komunalizacji spornego gruntu zgłoszone przez Gminę Miasto L. oparte było na przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Przepis ten stanowi, że "jeżeli dalsze przepisy ustawy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin" Decydujące zatem znaczenie dla komunalizacji w tym trybie ma stan prawny i faktyczny dotyczący mienia ogólnonarodowego istniejący w dniu wejścia w życie wspomnianej ustawy komunalizacyjnej. Z tego powodu przeznaczenie gruntu określone w obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego znaczenia prawnego.

Ponieważ cytowana ustawa w przypadkach określonych w art. 11 ust. 1 wyłącza możliwość komunalizacji mienia ogólnonarodowego z mocy samego prawa, organ orzekający słusznie badał czy w przedmiotowej sprawie nie zaistniały na dzień 27 maja 1990 r. przesłanki wyłączające tego rodzaju komunalizację, które zostały wymienione we wspomnianym przepisie. Zgodnie z zawartą w nim regulacją składniki mienia ogólnonarodowego nie stają się bowiem mieniem komunalnym m. in. gdy należą do Państwowego Funduszu Ziemi.

Po myśli natomiast przepisu art. 91 ustawy z dnia 29 maja 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) grunty Skarbu Państwa położone na obszarach miast, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, nie oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, wchodzą w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Jak z powyższego zatem wynika ponieważ przedmiotowe mienie bezspornie położone było w granicach miasta i nie było przedmiotem w/w praw, podstawowe znaczenie w sprawie miały ustalenia odnoszące się do przeznaczenia spornego gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego terenu, który obowiązywał w dacie wejścia w życie wspomnianej ustawy z dnia 29 maja 1985 r. oraz oczywiście – co zauważono wyżej – w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej.

Jak wynika z dokumentów zawartych w aktach, dla województwa [...] obowiązywał w w/w datach plan zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta L. z dnia [...] marca 1977 r. w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa miejskiego [...] na lata 1976 – 1990 (później zmieniany). Z zapisów zawartych w tym akcie prawnym w wersji pierwotnej z 1977 r. wynikało zaś, że przedmiotowa nieruchomość położona była w jednostce planu "[...]" i jako podstawowe jej przeznaczenie wskazano właśnie przeznaczenie rolnicze. Dopiero po zmianach tegoż planu, które nastąpiły w 1988 r. (uchwała Rady Narodowej Miasta L. nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r.), zatem już po wejściu w życie ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jako podstawowe przeznaczenie tegoż terenu wpisano cyt. "funkcja podstawowa: rolniczo-mieszkaniowa".

Z tego powodu zatem należy uznać, iż w dacie wejścia w życie wspomnianej ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, na podstawie jej przepisów sporny grunt - jako rolniczy - wszedł w skład Państwowego Funduszu Ziemi i ze względu na tę okoliczność był wyłączony spod komunalizacji z mocy samego prawa. Kolejne zaś zmiany w zapisach w/w planu nie mogły mieć wpływu na zmianę tego stanu prawnego. Bez wpływu na tę okoliczność pozostają także wszelkie opinie o zapisach zawartych w takim planie, gdyż rozstrzygające znaczenie ma treść przepisów planu a nie opinia o nich.

Pomimo zatem, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie było może w pełni dokładne, ale zarówno jego treść jak i materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przez organy, pozwalał sądowi na stwierdzenie, że decyzja ta odpowiada prawu i z tego powodu Sąd – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.