Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 367/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie NSA Grażyna Danielec sprawozdawca WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2004 r sprawy ze skargi I. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia 8 lutego 2000 r Nr: [...] w przedmiocie nagrody rocznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] na rzecz skarżącego I. M. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 lutego 2000 r. Nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] po rozpoznaniu odwołania I. M. od odmowy wypłacenia nagrody rocznej, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wydane na podstawie art. 106 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej nadal obowiązujące zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 roku w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej w § 2 wyłącza funkcjonariuszy pozostających w służbie przygotowawczej z kręgu osób uprawnionych do otrzymania nagrody rocznej do czasu mianowania funkcjonariuszem stałym. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie przepisy jednoznacznie określają krąg uprawnionych funkcjonariuszy do nagrody rocznej, odmowa wypłaty jest uzasadniona.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł I. M..

Skarżący podniósł, że zarządzenie Ministra Sprawiedliwości zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ustawy o Służbie Więziennej. Podnosząc powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił § 2 ust. 1 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom służby więziennej (Dz. Urz. Min. Spraw Nr 4, poz. 37), wydany na podstawie art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) określający krąg funkcjonariuszy uprawnionych do otrzymania nagrody rocznej.

Wyrokiem z dnia 10 lipca 2001 r sygn. akt P.4/00 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 2 ust. 1 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom służby więziennej (Dz. Urz. Min. Sprawiedl. Nr 4, poz. 37) jest niezgodny z art. 29 ust. 7 i art. 106 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283, zm.: Dz. U. z 1996 r. Nr 106, poz. 496; Dz. U. z 1997 r. Nr 133, poz. 883, Nr 88, poz. 554, Nr 28, poz. 153; Dz. U. z 1999 r. Nr 110, poz. 1255; Dz. U. z 2000 r. Nr 2, poz. 5) oraz jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z ustawą, na podstawie, którego została wydana decyzja, stanowi z mocy art. 272 § 1 ppsa podstawę wznowienia postępowania.

Skoro zatem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis zarządzenia niezgodny z ustawą i Konstytucją, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, należało na mocy art. 145 § 1 pkt 1 b ppsa orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).