Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 282/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie zażaleniowe
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2088/19 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 18 grudnia 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2088/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), odmówił J. S. (dalej zwanej "Skarżącą") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] sierpnia 2019 r. (nr [...]), która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] marca 2019 r. zezwalającą Skarżącej na zajęcie określonego odcinka pasa drogowego w określonym czasie oraz ustalającą opłatę w wysokości 9198 zł za umieszczenie w pasie drogowym kiosku handlowego.

Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie w całości zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ppsa polegające na niesłusznej odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, pomimo wykazania przez Skarżącą, że wykonanie tej decyzji wywoła w majątku Skarżącej znaczną szkodę, co oznacza nierozpoznanie przez WSA istoty sprawy.

Po wniesieniu zażalenia, a przed jego przekazaniem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu WSA wyrokiem z 6 lutego 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2088/19) uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy.

W piśmie procesowym z 7 września 2020 r. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci wyroku WSA wydanego w tej sprawie oraz skargi kasacyjnej wniesionej pod tego wyroku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (zamieszczonym w Dziale III ppsa - Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 ppsa, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Na podstawie art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei w myśl art. 152 § 1 ppsa w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.

Jak wskazano wyżej, w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie z 18 grudnia 2019 r. WSA przywołanym wyżej wyrokiem z 6 lutego 2020 r. uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji.

W takich okolicznościach postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia WSA z 18 grudnia 2019 r. stało się bezprzedmiotowe.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest bowiem pogląd, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, a w konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie zażalenie podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17), bowiem w przypadku zasadności takiego zażalenia WSA nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19). W okolicznościach tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby również skorzystać z możliwości jakie daje art. 188 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 61 § 3 ppsa, to jest uchylić zaskarżonego postanowienia i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, skoro decyzja ta obecnie nie podlega wykonaniu z mocy prawa, to jest art. 152 § 1 ppsa.

Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

PG