Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 63/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 133, art. 151, art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 76, art. 124, art. 217 § 1, art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 2, art. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 85 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie NSA Marek Gorski, WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi T. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o sposobie ustalenia własności w wystawionych zaświadczeniach o samodzielności lokali mieszkalnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 maja 2010 r. T. L. zwrócił się do Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego "o wystawienie zaświadczenia w trybie pilnym w jaki sposób została ustalona własność (wskazanie dowodów) w wystawionych zaświadczeniach o samodzielności lokali, dla "lokali" w budynku przy [...] w T. wystawionych w dniu 13-01-2006 r.: [...] wydanych dla [...] ; wystawionych w dniu 25-11-2003 r. [...] wydanych dla [...]".

Postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. Starosta powołując się na regulacje zawarte w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie k.p.a.) odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści wskazując, iż starosta nie ma obowiązku ustalania własności lokali, których samodzielność ma stwierdzić w formie zaświadczenia.

Nadto występujący o stosowne zaświadczenie nie musi wykazywać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym konkretnym przypadku analizuje się bowiem wyłącznie stronę techniczną zagadnienia, natomiast prawo dysponowania nieruchomością analizowane jest przez notariusza podczas zawierania stosownej transakcji.

W następstwie zażalenia wniesionego przez T. L. żądającego wydania stosownego zaświadczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Uzasadniając wydane postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w świetle art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

W związku z tym Starosta zasadnie odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia potwierdzającego, w jaki sposób ustalono własność lokali usytuowanych w budynku przy [...] w T., w odniesieniu do których Starosta stwierdził stosownymi zaświadczeniami ich samodzielność. Starosta w świetle przepisów ustawy o własności lokali stwierdza bowiem samodzielność lokali mieszkalnych bądź innych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne bez względu na to, czyją własność stanowi lokal.

Kwestia własności nie mogła i nie była przedmiotem rozpoznania przez starostę. Informację o tym, w jaki sposób i na czyją rzecz ustanowiona została własność poszczególnych lokali można uzyskać od stron danej czynności cywilno – prawnej lub w wydziale ksiąg wieczystych sądu rejonowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T.L. wnosząc o uchylenie w/w postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucił postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i w konsekwencji art. 218 § 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Nadto skarżący zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu nierozpoznanie istoty sprawy oraz działanie na szkodę interesu prywatnego skarżącego i jego rodziny oraz wspólnoty mieszkaniowej.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że Starosta Powiatowy wystawił zaświadczenia o samodzielności lokali obejmując nimi ponad 130 metrów kwadratowych powierzchni nieruchomości wspólnej zmieniając liczbę samodzielnych lokali i sposób zarządu we wspólnocie mieszkaniowej.

W skardze zawarto również wniosek skierowany do Wojewody o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie wystawienia w/w zaświadczeń oraz ustalenie czy Starostwa Powiatowy posiada dokumentację uprawniającą do wystawienia w/w zaświadczeń.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że podziela stanowisko organu odwoławczego, iż stanowiące odpowiedź na wniosek strony o wydanie zaświadczenia pismo organu pierwszej instancji z dnia 26 maja 2010 r. nr [...] należało uznać za postanowienie. Jakkolwiek nie posiada ono w pełni formy przewidzianej w art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwany k.p.a.), zawiera ono jednak konieczne elementy niezbędne do zakwalifikowania go jako postanowienia tj. oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu. Sąd ustalił przy tym, że jakkolwiek wydający je Naczelnik Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego, nie powołał się w nim na upoważnienie Starosty Powiatowego do jego wydania, to w/w pracownik Starostwa takie upoważnienie posiada ( k. [...] akt sprawy). Wskazać należy, że zgodnie z art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Odnosząc się do meritum sprawy Sąd stwierdza, że w podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego powołano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 oraz art. 218 k.p.a.

W myśl art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie, przy czym: - zaświadczenie wydaje się, jeżeli: - urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2) i - zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3).

W sprawie - jak wynika z akt i czego nie negują obie strony - miałby zastosowanie przepis art. 217 § 2 pkt 2 zd. drugie, tj. strona skarżąca, będąc współwłaścicielem budynku przy [...] w T., ubiegała się o wydanie żądanego zaświadczenia wskazując na swój interes faktyczny i prawny. Zamiarem skarżącego było dowiedzenie się - przy pomocy uzyskanego zaświadczenia - o sposobie ustalenia własności 10 lokali położonych w przedmiotowym budynku w wydanych przez Starostę Powiatowego w 2003 i 2006 r. zaświadczeniach o samodzielności lokali ( vide: wniosek skarżącego z dnia 20 maja 2010 r. o wydanie zaświadczenia). Odmawiając wydania zaświadczenia, organ odwoławczy powołał się na przepis art. 218 k.p.a., który to przepis stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu ( § 1 ); a przed wydaniem zaświadczenia, można przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające ( § 2).

Dalszy mający zastosowanie w sprawie przepis - art. 219 k.p.a. stanowi, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

W ocenie Sądu, stanowisko zajęte przez organy obu instancji i jego argumentacja są uzasadnione.

Zarówno z zacytowanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jak i z dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że zaświadczenie, mające moc dokumentu urzędowego, może zostać wydane wtedy, gdy w zakresie swego działania wyda je powołany do tego organ państwowy, o czym mowa w art. 76 k.p.a.

W sprawie niniejszej organy obu instancji nie kwestionowały interesu prawnego strony skarżącej w żądaniu przedmiotowego zaświadczenia, lecz wskazywały na brak możliwości wydania zaświadczenia żądanej treści ze względu na zawartość danych, którymi dysponują. Wskazać bowiem należy, powołując się na treść przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 85, poz. 388 ze zm.) mających zastosowanie w sprawie wydawania zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych ( art. 1 ust. 2 i art. 2 ustawy), że w zaświadczeniu stwierdzającym samodzielność lokalu mieszkalnego organ je wydający ogranicza się jedynie do oceny, czy dany lokal spełnia wymagania, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali Kwestia własności lokalu nie może być przedmiotem rozpoznania organu wydającego takie zaświadczenie, na co słusznie zwróciły uwagę oba orzekające w sprawie organy.

W sytuacji zatem, gdy wskazywane przez stronę fakty nie wynikają wprost z wydanych wcześniej przez organ zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych, to

brak jest podstaw prawnych żądania, by organ przetwarzał dane i przeprowadzał postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia faktów i przedstawienia dowodów, których ujawnienia skarżący się domaga. Bezsporne jest zdaniem Sądu, że – mając na uwadze treść wydanych przez Starostę Powiatowego zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych położonych w budynku przy [...] w T., brak było możliwości wydania zaświadczenia, o treści wskazanej przez skarżącego we wniosku z dnia 20 maja 2010 r.

Mając na uwadze motywy działania skarżącego zmierzające w rzeczywistości do usunięcia z obrotu prawnego zaświadczeń Starosty Powiatu o samodzielności lokali mieszkalnych, Sąd zauważa, że zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Będąc pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego, wraz z ich zmianą staje się ono nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Tym samym możliwe jest ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania pierwotnie wydanego zaświadczenia. Skarżący, o czym Sądowi wiadomo jest z urzędu, występował do Starosty Powiatu w T. o wydanie zaświadczeń, iż przedmiotowe lokale nie są lokalami samodzielnymi. Ostatecznym postanowieniem z dnia 1 marca 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wydania zaświadczeń, że lokale o numerach: 10, 5, 3, 2, 6, 7, 8, 9 znajdujące się w przedmiotowym budynku nie stanowią samodzielnych lokali mieszkalnych. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 lipca 2007 r. Sygn. akt III SA/Gd 171/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę T. L. na w/w postanowienie oddalił.

Zgodnie z art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana.

Mając na uwadze powyższe rozważania należy uznać, że kwestia samodzielności przedmiotowych lokali mieszkalnych nie była badana w obecnym postępowaniu gdyż wszelkie okoliczności związane z tą materią zostały definitywnie przesądzone w wyroku z dnia 27 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Nie można też tracić z pola widzenia faktu, że przedmiotem niniejszego postępowania nie była sprawa oceny zgodności z prawem postanowień w przedmiocie stwierdzenia samodzielności lokali mieszkalnych.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te są stosowane w postępowaniu w sprawach wydawania zaświadczeń odpowiednio, zaś przed wydaniem zaświadczenia organ z reguły nie prowadzi postępowania wyjaśniającego. Z kolei mając na uwadze treść art. 218 § 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność jego zastosowania.

Odnosząc się do wniosków skargi Sąd wskazuje, o czym była już mowa wcześniej, że zaświadczenie ma moc dokumentu urzędowego i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone ( zob. art. 76 § k.p.a.). Nie stają się one nimi dopiero po dokonaniu ich analizy przez notariusza – o co pytał skarżący w skardze.

Oddalając wnioski zawarte w skardze, jak również w pismach z dnia 28 kwietnia 2011 r. .i 14 lipca 2011 r. Sąd miał na uwadze, co następuje.

Sąd administracyjny zgodnie z treścią art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeka na podstawie akt sprawy, a więc bierze pod uwagę także złożone do tych akt na piśmie twierdzenia, wyjaśnienia, oświadczenia stron.

Dokonując oceny wniosków i twierdzeń skargi zmierzających wprost do weryfikacji wydanych przez Starostę Powiatowego zaświadczeń o samodzielności lokali Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu przed sądem uwzględnia się okoliczności istotne, czyli takie, które mają wpływ na wynik sprawy i którymi sąd administracyjny może z uwagi na swoją właściwość się zająć. W związku z tym Sąd nie brał pod uwagę twierdzeń zmierzających do wykazania wadliwości działania organu przy wdawaniu w/w zaświadczeń. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie kontrola ta ograniczała się zatem do oceny zgodności z prawem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2010 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Starosty Powiatu z dnia 26 maja 2010 r., a nie wszelkiej działalności, w tym zwłaszcza organu pierwszej instancji, związanych z wydaniem zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych. Z tej przyczyny Sąd nie brał pod uwagę okoliczności, które na ocenę tych postanowień nie miały wpływu, które zresztą skarżący, o czym była mowa wcześniej, poddawał pod ocenę organów administracji i tutejszego Sądu.

Odnosząc się zaś do wniosku o wezwanie do udziału w sprawie prokuratora Sąd wskazuje, że przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują obowiązku wezwania lub zawiadomienia przez sąd administracyjny prokuratora o toczącym się postępowaniu przed sądem. Prokurator w postępowaniu przed tym sądem występuje z własnej inicjatywy, gdy wnosi skargę, skargę kasacyjną, skargę o wznowienie postępowania lub przystępuje do sprawy (art. 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie było więc podstaw do wezwania prokuratora, aby wziął udział w sprawie przed sądem administracyjnym.

Uznanie, iż odmowa uwzględnienia wniosku skarżącego, którego przedmiotem było udzielenie informacji o treści żądanej przez stronę skarżącą nie narusza prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy powoduje, iż skarga podlega oddaleniu.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.