Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 866/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2 i pkt 1, art. 14b § 1, § 3, § 32, art. 14 c, art. 14 h, art. 165a § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5 ust.9 b pkt. 7 lit. c, d
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1267
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012r. sprawy ze skargi spółki z o.o. "A" z siedzibą w L. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2011r, nr [...] Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia "A" spółka. z o.o. z siedzibą w L., utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej ustawy o izbach i urzędach skarbowych w zakresie ustalenia właściwego organu podatkowego dla spółki.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 165a § 1, w związku z art. 14b § 1 i art. 14h oraz art. 233 §1 pkt 1, art. 221 w zw. z art. 239, oraz art. 14g §1 i §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.).

Spółka zwróciła się z wnioskiem o wydanie interpretacji prawa podatkowego, dotyczącej ustawy o izbach i urzędach skarbowych w zakresie ustalenia właściwego organu podatkowego a mianowicie, czy w świetle przedstawionego przez nią stanu faktycznego właściwym organem podatkowym dla spółki jest Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie tj. Naczelnik tzw. "dużego Urzędu Skarbowego" ze względu na możliwość zaistnienia powiązań określonych w art. 5 ust, 9b pkt 7 lit. c i d ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych ( t.j. Dz. U. 2004 nr 121 poz. 1267), czy też jest nim Naczelnik Urzędu Skarbowego w R.. Wskazała przy tym okoliczności faktyczne dotyczące powiązań kapitałowych i osobowych spółki, które co prawda w ocenie spółki nie powodują zmiany właściwości o oparciu o przywołany wyżej przepis, jednakże wywołują niepewność co do ewentualnej ich oceny przez organy podatkowe, wobec czego spółka zdecydowała się skierować wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji.

Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie, Minister Finansów wskazał, że istotą indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega skutki prawne, jakie wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy - a w konsekwencji wydanie interpretacji - możliwa jest wyłącznie w odniesieniu do sytuacji faktycznych, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy oraz które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu.

Ponieważ, w ocenie organu podatkowego, poruszone we wniosku zagadnienie w zakresie określenia właściwości urzędu skarbowego, nie ma związku z powstaniem lub wysokością zobowiązań podatkowych spółki, odmówiono wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 cyt. Ordynacji podatkowej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez zawężenie zakresu przedmiotowego interpretacji podatkowych do sytuacji faktycznych mogących wpływać na kwestie odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy, podczas gdy ustawa posługuje się terminem "przepisy prawa podatkowego", zdefiniowanym w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, między innymi, jako przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych umów międzynarodowych o tematyce podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych, do której to kategorii należą, w ocenie wnioskodawcy, również przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych.

Strona zarzuciła też naruszenia przepisów art. 217 §2 , art. 121 §1 w zw. z art. 14h oraz 210 §4 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie, czy podstawą zastosowania przepisu art. 165a tejże Ordynacji był fakt, że wniosek nie został wniesiony przez stronę, czy też podstawą była inna przyczyna powodująca, iż postępowanie nie może być wszczęte, a także naruszenie samego art. 165a Ordynacji podatkowej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia, Minister Finansów podtrzymał stanowisko w sprawie. Podkreślił, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji praw podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej w postaci nieponoszenia negatywnych skutków zastosowania się do wydanej interpretacji. Wywiódł, iż interpretacja zawiera ocenę możliwości zastosowania konkretnych przepisów w relacji do indywidualnych okoliczności dotyczących spraw podatkowych adresata. W odpowiedzi na podniesione przez spółkę zarzuty, wskazał na treść art. 3 ust 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Stwierdził, że poruszone we wniosku zagadnienie w zakresie określenia właściwości urzędu skarbowego nie ma związku z powstaniem zobowiązań podatkowych spółki ani też z samą wysokością tych zobowiązań, toteż funkcja ochronna interpretacji nie mogłaby zostać spełniona. Uznał tym samym, że zagadnienie zawarte we wniosku nie może być podstawą do wydania indywidualnej interpretacji z uwagi na przesłanki o charakterze przedmiotowym ujęte w art. 165a Ordynacji podatkowej.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, spółka wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzuciła naruszenie przepisów art. 14 b §1 w zw z art. 3 pkt 2 i art. 3 pkt 1 a także art. 120 w związku z art. 3 pkt 2 oraz 121§1 w związku z art. 14h i art. 165a §1 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając powyższe zarzuty, strona skarżąca po raz kolejny podniosła argument, iż zgodnie z brzmieniem definicji z art. 3 pkt 2 i art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za przepisy prawa podatkowego należy uznać przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Wychodząc z założenia, że przepisy Ordynacji podatkowej stanowią przepisy prawa podatkowego o których mowa w powołanym przepisie, strona wywiodła, że przepisy ustawy o urzędach i izbach skarbowych, stanowią lex specialis w stosunku do norm zawartych w dziale II Ordynacji podatkowej i dotyczą one tej samej materii, muszą być zatem uznane również za przepisy prawa podatkowego.

Strona skarżąca powołała również przykłady wydanych przez Ministra Finansów interpretacji podatkowych w przedmiocie właściwości organów podatkowych, sugerując, iż w innych sprawach kwestii właściwości podatkowej nie traktowano jako materii nie pozwalającej na wydanie pisemnej interpretacji. Wskazała również na praktyczne znacznie problemu związane z obowiązkami wynikającymi z art. 27 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym podatnik obowiązany jest składać urzędom skarbowym zeznanie o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym – w terminie wskazanym w ustawie oraz w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Wywiodła, iż brak wiedzy co do właściwego dla niego organu podatkowego, a co za tym idzie złożenie przedmiotowego zeznania i uiszczenie podatku po terminie wskazanym w ustawie, może spowodować zagrożenie w postaci naliczenia podatnikowi odsetek od zobowiązań podatkowych a także narazić go na odpowiedzialność karno-skarbową. Zarzuciła wobec tego bezzasadność stwierdzenia organu podatkowego, iż w przedmiotowej sprawie funkcja ochronna interpretacji podatkowej nie mogłaby być spełniona.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej uchylenie w całości, Minister Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Jak wynika z okoliczności przytoczonych wyżej, skarżąca spółka w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji, domagała się udzielenia jej odpowiedzi co do właściwości organu podatkowego w sprawach jej zobowiązań podatkowych, a mianowicie czy będzie to Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., czy też Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie, przy czym jako źródło swoich wątpliwości wskazała art. 5 ust.9b pkt. 7 lit. c, d ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych /Dz.U. nr 121 poz. 1267 z 2004r. z późn. zm./

Przedstawiając stan faktyczny czyli formę organizacyjno-prawną i rodzaj swojego udziałowca /spółka akcyjna, rezydent/ oraz jego udziałowców, spółka – wnioskodawca dokonała analizy powołanych wyżej przepisów i wyraziła stanowisko, iż właściwym organem podatkowym jest dla niej Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., natomiast Minister Finansów odmawiając wszczęcia postępowania w przedmiocie tej interpretacji uznał, że wniosek nie dotyczy kwestii podlegającej interpretacji, bo taką kwestią nie jest określenie właściwości organu podatkowego.

W okolicznościach niniejszej sprawy podniesionych wyżej, kwestią sporną jest w zasadzie zakres przedmiotu interpretacji a mianowicie, czy okoliczności wskazane przez skarżącą spółkę oraz zadane na ich tle pytanie, podlegają obowiązkowi wydania interpretacji przez Ministra Finansów /tj. przez upoważniony przez niego organ/.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 8 poz.60 z 2005r. z późn. zm./, Minister Finansów wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego /interpretację indywidualną/ na pisemny wniosek zainteresowanego i w jego indywidualnej sprawie, co oznacza, że przedmiotowa sprawa dotyczyć ma bezpośrednio praw i obowiązków wnioskodawcy.

Obowiązkiem wnioskodawcy jest – między innymi – wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego /już zaistniałego lub mającego zaistnieć w przyszłości/, wskazanie przepisów prawa podatkowego których interpretacji się domaga, sformułowania zapytania w przedmiocie tej interpretacji oraz przedstawienie własnego stanowiska co do oceny prawnej tego stanu faktycznego tj. stanowiska w kwestii objętej zapytaniem / art. 14b § 3 w związku z § 32 cyt. Ordynacji podatkowej/. Z kolei Minister Finansów może – między innymi – wydać interpretację indywidualną /art. 14 c cyt. Ordynacji/ albo też odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie jej wydania /art. 165a w związku z art. 14 h cyt. Ordynacji/. Zgodnie z powołanym art. 165a § 1 cyt. Ordynacji, organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania, jeśli wniosek /podanie/ o jego wszczęcie został wniesiony przez osobę niebędącą stroną albo postępowanie nie może być wszczęte z jakiejkolwiek przyczyny. Interpretacja indywidualna ma dotyczyć " przepisów prawa podatkowego" rozumianych jako – między innymi - przepisy ustaw podatkowych a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych; z kolei "ustawy podatkowe" rozumieć należy jako ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników itd. /art. 3 pkt.2 i pkt. 1 cyt. Ordynacji/.

W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji przyjąć należy, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji będą wszelkie te przepisy /ustawowe, podustawowe/, które – bez względu na użyte w tytule danego aktu sformułowanie – odnosić się będą do tych elementów prawa podatkowego, o których mowa wyżej. Oznacza to, że w wielu przypadkach dla ustalenia na przykład podstawy opodatkowania, daty powstania obowiązku podatkowego itd. koniecznym będzie, dla wydania interpretacji indywidualnej, sięgniecie także do przepisów ustaw "pozapodatkowych" /kodeksu cywilnego, kodeksu spółek handlowych itd./ ale tylko wtedy, gdy będzie to konieczne dla prawidłowego rozwiązania danego problemu podatkowego.

W niniejszej sprawie, skarżąca spółka domaga się wskazania właściwego dla niej organu podatkowego, co oczywiście ma dla niej znaczenie, ale - w ocenie Sądu – nie dotyczy jej w sensie ścisłym jej obowiązków podatkowych / istnienia lub nieistnienia tego obowiązku, jego wysokości /, bo obowiązek ten istnieje – lub nie istnieje – niezależnie od właściwości miejscowej i rzeczowej organu podatkowego.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Minister Finansów zasadnie wskazał na dopuszczalny zakres wydawania interpretacji indywidualnych i niewystępowania tego zakresu w niniejszej sprawie /tj. objęcie wnioskiem okoliczności niedotyczących odpowiedzialności podatkowej skarżącej spółki/. Skoro więc wniosek strony skarżącej, w ocenie Sądu, nie mieści się w zakresie wskazanych wyżej definicji ustaw podatkowych i prawa podatkowego, to zasadnie Minister Finansów wydał postanowienie odmowne.

Biorąc pod uwagę okoliczności naprowadzone wyżej, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./ oddalił skargę jako nieuzasadnioną.