Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 60/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 39 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.138 par. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K- K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. K.-K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 grudnia 2018 r., nr [...]. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 26 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup środków czystości.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

J. K.-K. (zwany także "wnioskodawcą") wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2018 r. złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w wniosek o udzielenie pomocy finansowej:

- na zakup środków czystości,

- na zakup opału na okres zimowy 2018 r. oraz

- na pokrycie zakupu leków na IV kwartał 2018 r.

Wnioskodawca wskazał w piśmie, że prowadzi sam gospodarstwo domowe, jego jedynym dochodem jest świadczenie okresowe przyznane do dnia 31 marca 2020 r. w wysokości 430,40 zł. Wskazał, że jest to świadczenie nie przekraczające ustawowego kryterium dochodowego. Ponadto oświadczył, że nie posiada innych dochodów, nie ma majątku w środkach trwałych oraz, że nie posiada kont bankowych. Wnioskodawca podniósł również, że jest osobą niepełnosprawną otrzymującą świadczenie z tytułu choroby o symbolach [...]

Wójt Gminy decyzją z dnia 26 września 2018 r. przyznał Janowi K.-K.: zasiłki celowe na pokrycie kosztów leków i na zakup opału.

Natomiast decyzją z dna 26 września 2018 r., nr [...] Wójt Gminy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w formie zasiłku celowego na zakup środków czystości.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że mimo spełnienia przez wnioskodawcę warunków zawartych w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, to jednakże zgodnie z art. 39 ust. 1 tej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Organ wskazał, że zgłoszona przez wnioskodawcę potrzeba zakupu środków czystości została już zabezpieczona przez MOPS decyzją z 13 lipca 2018 r., w której to przyrzynał wnioskodawcy zasiłek celowy na środki czystości w miesiącu wrześniu 2018 w kwocie 50 zł.

Z tą decyzją nie zgodził się Jan K.-K. i złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie.

W uzasadnieniu wskazał, że decyzją została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszenie prawa. Wskazał, że jego sytuacja życiowa w pełni uzasadnia udzieleniu mu pomocy. Podniósł, że "Pani Dyrektor MOPS podaje decyzji z I kwartału nr [...] z dnia 13 lipca 2018 r., wynika z tego, że Pani Dyrektor uzasadnia kwartał cztery miesiące [...] z dnia 3 września 2018 r. o środki czystości". Ponadto wskazał, że zmniejsza ona o 100% świadczenie pomocy socjalnej w dodatkach mieszkaniowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 grudnia 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnianiu Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w skrócie "Kolegium") wskazało, że przedstawiony na podstawie zebranego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy stan faktyczny dotyczący skarżącego, jego sytuacji osobistej w tym sytuacji zdrowotnej, sytuacji majątkowej, postawy w kwestii uzyskania własnych dochodów na utrzymanie, nie może prowadzić do wniosku, żeby uznać jego osobę i związaną z nim postawę życiową, za osobę, której żądania należy spełnić w całości.

Kolegium wskazało na art. 39 ust. 1-2 ustawy, który daje na możliwość pokrycia w całości lub części niezbędnej potrzeby życiowej. Organ drugiej instancji podkreślił, że nie można zaakceptować sytuacji, gdy osoba żądająca pomocy domaga się pełnego pokrycia jej wszystkich kosztów związanych z jej intencjami czy celami.

Kolegium podniosło, że trudno uznać za akceptowaną postawę skarżącego dotyczącą nie uwzględnienia przez niego żadnych obiektywnie istniejących ograniczeń organu co do możliwości sfinansowania wszystkich żądań i potrzeb wnioskodawcy. Organ wskazał, że strona nie przyjmuje do wiadomości tego, że organ pomocy społecznej obowiązany jest pomagać wielu osobom i rodzinom, które wymagają tej pomocy. Kolegium podkreśliło, że jeżeli organ przyznał mu pomoc, na jego wniosek:

- pomoc na zakup leków po 150 zł miesięcznie oraz jednorazowo 400 zł na zakup opału (decyzja nr [...] z dnia 26 września 2018 r.) - w okresie 1.10.2018 r. -31.12.2018 r.,

- pomoc na zakup posiłku lub żywności w kwocie po 100 zł miesięcznie w okresie 1.10.2018 r. - 31.12.2018 r. (decyzja nr [...] z dnia 26 sierpnia 2018 r.), to wówczas nie można twierdzić, aby organ pierwszej instancji, niewłaściwie stosował przepisy art. 39 ust. 1 ustawy, co do potrzeb niezbędnych skarżącego.

Organ nie kwestionował, wnioskodawca ma trudne warunki finansowe czy zdrowotne, ale nie uzasadniają to jego wyłącznie roszczeniowego stosunku do organu przyznającego pomoc społeczną. Zgodnie z art. 4 ustawy osoby korzystające z pomocy społecznej (a taką jest strona) są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Kolegium wyjaśniło, że z informacji MOPS zawartej w piśmie [...] z dnia 25 września 2018 r. wynika, że w okresie od 1.01.2018r. do 26.09.2018r. zrealizowano 7652 świadczeń z pomocy społecznej o łącznej wartości 1.390.300 zł, a skorzystały z nich 893 osoby w 634 rodzinach, w tym tylko zasiłku celowego przyznano 1871 świadczeń dla 432 osób ze średnim świadczeniem 171,11 zł. W ocenie organu odwoławczego dane te wskazują, że jest wiele osób korzystających i potrzebujących pomocy, czego wnioskodawca nie dostrzega. Ponadto wskazano, że po uzyskaniu prawa do świadczenia z ZUS, jego sytuacja dochodowa z pewnością ulegnie polepszeniu, co znacznie zmniejszy żądania przez niego wielkości pomocy społecznej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył J. K.-K.

W uzasadnieniu wnioskodawca powtórzył argumentację z odwołania z 4 października 2018 r. Ponadto, zarzucił pracownikom MOPS przywłaszczenie jego świadczeń. Wskazał również, że art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stwarza mu podstawę roszczeniową żądania świadczeń socjalnych w pełnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę, zarzucając organom naruszenie przepisów postępowania art.7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., zaś organowi drugiej instancji art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także naruszenia prawa materialnego art. 2 ust.1, art. 3 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (vide: - k.20 i nast. ww. pismo akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Sąd administracyjny nie ma przy tym podstaw prawnych, aby oceniać rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności, bądź też celowości. Nie rozpatruje również danej sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie.

Przedmiotem kontroli sądowej skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z 12 grudnia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 26 września 2018 r., którą odmówiono J. K.-K.(dalej jako - "skarżący") przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup środków czynności.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz.U z 2018 r. poz.1508 ze zm., w skrócie jako - "ustawa" lub "u.p.s.") Przepis art. 39 ust. 1 ustawy stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy.

Zgodnie z ust. 2 tego artykułu zasiłek celowy może być przyznawany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Należy mieć jednakowoż na uwadze, że zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Należy zatem przyznać rację organowi orzekającemu, że celem pomocy społecznej nie jest wyręczanie poszczególnych osób (ich rodzin) w zaspokajaniu wszelkich potrzeb życiowych, lecz jedynie wspieranie ich w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc ta udzielana jest na podstawie przepisów wskazanej ustawy, w tym w postaci zasiłków celowych.

Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie zasiłku celowego wydawana przez organ pomocy społecznej w oparciu o art. 39 u.p.s. ma charakter uznaniowy.

Oznacza to, że organ administracji publicznej nie jest zobligowany do przyznania świadczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd administracyjny ogranicza się z kolei do zbadania czy organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji publicznej ma bowiem obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 k.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości finansowych organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków pieniężnych. Orzekając zatem w przedmiocie przyznania takiego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s.), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom mieszczącym się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.).

Nie ulega przy tym wątpliwości, że organ pomocy społecznej nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również zawsze udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości.

Żaden z przepisów ustawy o pomocy społecznej nie zobowiązuje bowiem organów pomocy społecznej do całkowitego i pełnego pokrywania wszelkich potrzeb osób wnioskujących. Podkreślenia wymaga raz jeszcze, że przyznawane świadczenie ma umożliwić przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych przy czynnej współpracy osób wnioskujących. Tym samym spełnienie ustawowych kryteriów kwalifikujących do przyznania pomocy społecznej nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości odpowiadającej jej oczekiwaniom.

W sprawie nie było sporne, że skarżący spełniał wymagane przez ustawę kryterium dochodowe. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w dniu 18 września 2018 r., skarżący (PESEL[...]) prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w mieszkaniu komunalnym o pow. 33,45 m2, jednopokojowym (WC, gaz). Nie pracuje zawodowo, pobiera zasiłek stały w kwocie 434,40 zł i dodatek mieszkaniowy w kwocie 194,84 zł miesięcznie, w tym 74,70 zł ryczałt na zakup opału. Na czynsz i opłaty związane z lokalem wydaje 355,24 zł. Skarżący choruje na niewydolność serca, przyjmuje lekarstwa i legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Z ustaleń wywiadu środowiskowego wynika, że w celu polepszenia sytuacji finansowej wnioskodawca nie podejmuje starań o uzyskanie świadczenia z ZUS mimo, że jak twierdzi posiada 20-letni okres zatrudnienia (vide: wywiad środowiskowy w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji).

Mając na uwadze ustalenia poczynione w niniejszej sprawie uznać należy, że organy poddały ocenie okoliczności, od których uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego. Organy w szczególności uwzględniły możliwości finansowe organu oraz zwróciły także uwagę na fakt, iż skarżący nie stara się wykorzystać własnych możliwości dla poprawy sytuacji, co w świetle art. 11 ust. 2 u.p.s. uzasadnia odmowę przyznania świadczenia. Wymaga zauważenia, że skarżący legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, co należy ocenić, jako okoliczność definitywnie nie wykluczającą podjęcia pracy zarobkowej np. w niepełnym wymiarze godzin lub innych form aktywności zawodowej. Także, mimo deklaracji, skarżący nie podejmuje kroków w celu uzyskania świadczenia z ZUS, jak też poczynienia ustaleń w tym zakresie. Działania takie pozostawałyby zresztą w zgodzie z jednym z celów pomocy społecznej, jakim jest podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 u.p.s.).

W ocenie Sądu orzekającego, stwierdzić należy, że rozpatrując wniosek skarżącego organy należycie rozważyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i - mieszcząc się w granicach uznania administracyjnego - dokonały oceny sytuacji życiowej oraz postawy wnioskodawcy, uznając ją w okolicznościach sprawy w istocie za roszczeniową. Organom orzekającym w sprawie nie można tym samym postawić zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne, a o odmowie przyznania świadczeń we wskazanym zakresie decydowała obiektywna ocena sytuacji życiowej skarżącego, jak również możliwości finansowe konkretnego ośrodka pomocy społecznej.

Z wyjaśnień organu pierwszej instancji dokonanych na etapie postępowania odwoławczego wynika (pismo [...] z dnia 25 września 2018 r.) wynika, że w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 26 września 2018 r. zrealizowano 7652 świadczeń z pomocy społecznej o łącznej wartości 1.390.300 zł, a skorzystały z nich 893 osoby w 634 rodzinach, w tym tylko zasiłku celowego przyznano 1871 świadczeń dla 432 osób ze średnim świadczeniem 171,11 zł. Dane te wskazują, że jest wiele osób korzystających i potrzebujących pomocy, czego skarżący nie dostrzega. Przytoczone kwoty jednoznacznie wskazują, że ośrodek przyznając stronom świadczenia, bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej pomocy.

Zapatrywanie to jest o tyle istotne, że organ rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego winien się kierować ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r.; sygn. akt I OSK 343/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w sprawie pragnie zaznaczyć, że skarżący musi mieć świadomość, że organ pomocy społecznej, ze względu na ograniczone możliwości finansowe nie jest w stanie zaspokoić wszystkich zgłaszanych oczekiwań. Uznanie administracyjne obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozeznać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłaszanych przez te osoby żądań. W odniesieniu do skarżącego taka sytuacja miała miejsce, a organ nie pozostawił skarżącego bez jakiejkolwiek pomocy.

Z informacji organów wynika, że wyrazem tych starań było przyznanie decyzją z dnia 13 sierpnia 2018 r. (nr [...]) pomocy nie tylko w formie dodatku mieszkaniowego wrzesień 2018 r. luty 2019 r., w kwocie 194,84 zł w tym ryczałtu na zakup opału, ale przede wszystkim decyzją z dnia 13 lipca 2018 r. (nr [...]) zasiłku celowego na pokrycie kosztów leków w wysokości 150 zł miesięcznie w okresie od lipca do września 2018 r. oraz zasiłku celowego na środki czystości w miesiącu wrześniu 2018 r. w kwocie 50 zł.

W związku natomiast wnioskiem skarżącego z dnia 28 sierpnia 2018 r., którym domagał się udzielenia pomocy finansowej nie tylko na zakup środków czystości, ale także na zakup opału na okres zimowy 2018 r. oraz na pokrycie zakupu leków na IV kwartał 2018 r., decyzją z dnia 26 września 2018 r. (nr [...]) przyznano pomoc na zakup opału w kwocie 400 zł jednorazowo orz leków w kwocie 150 zł miesięcznie w okresie październik-grudzień 2018 r. Następnie decyzją z dnia 26 września 2018 r. (nr [...]) skarżącemu zostało przyznane świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w kwocie 100 zł miesięcznie w okresie październik-grudzień 2018 r.

Objęcie pomocą w powyższym zakresie, wbrew stanowisku skarżącego nie stanowiło podstawy odmowy przyznania świadczenia na środki czystości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bowiem podkreślono, że skarżący jest stałym beneficjentem pomocy społecznej i uzyskuje systematycznie zasiłki celowe.

W tym miejscu, w odniesieniu do zarzutu dotyczącego "niekonsekwencji" organów raz przyznających pomoc a raz odmawiających przyznania takiej pomocy. Sąd pragnie wyjaśnić, że sam fakt przyznania skarżącemu inną decyzją pomocy na zakup żywności czy na leki, a więc pomocy mającej na celu zapewnienie podstawowej i egzystencjalnej potrzeby, nie kłóci się w świetle przywołanych powyżej przepisów ustawy o pomocy społecznej z faktem odmowy przyznania przez organy skarżącemu pomocy "w innym zakresie". Jak już podniesiono spełnienie ustawowych kryteriów kwalifikujących do przyznania pomocy społecznej nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia. Organy nie mają obowiązku przyznawania pomocy w każdym przypadku złożenia wniosku, a okoliczność, że taka pomoc była dotychczas "zawsze" udzielana, nie skutkuje powstaniem po stronie skarżącego roszczenia o jej stałe czy też systematyczne przyznawanie.

Mając to wszystko na uwadze, Sąd uznał zaskarżoną decyzję za prawidłową (nie można przypisać jej cech dowolności), a zarazem stwierdził, że nietrafne są podniesione zarzuty naruszenia przepisów odnoszących się do postępowania wyjaśniającego (art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.), jak również art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Trzeba podnieść, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji (w całości lub w części). Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c p.p.s.a. - stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie.

Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał.

Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy, jak też naruszeń prawa, które mogłyby przemawiać za unieważnieniem decyzji. Brak było więc podstaw do uwzględnienia skargi.

Dlatego uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.