Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 898/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 134 § 1 i 2, art. 145 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku na zagospodarowanie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 25 maja 2010r. D. Ł., w oparciu o art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej o wypłatę zasiłku na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Uzasadnił, iż na podstawie rozkazu dziennego Dowódcy z dnia "[...]"., objął w dniu 10 maja 2010r. obowiązki służbowe na stanowisku szefa sekcji "S". Oświadczył też, że zasiłku takiego dotychczas nie pobierał w żadnej jednostce wojskowej.

Decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Dowódca Jednostki Wojskowej odmówił przyznania wnioskowanego zasiłku, na podstawie art. 73 ust.1 pkt 1, art. 75 ust. 1 i art. 82 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż na podstawie decyzji MON Nr "[...]"r. żołnierz podpisał kontrakt na pełnienie służby stałej. Na pierwsze stanowisko służbowe dowódcy plutonu wyznaczony został z dniem 26 czerwca 2006r. (decyzją MON z dn. "[...]" r.) i obowiązki służbowe objął z dniem "[...]". (rozkaz dzienny Dowódcy JW "[...]".). Następnie rozkazem personalnym Dowódcy 15 Brygady Zmechanizowanej z dnia "[...]"., Nr "[...]". wyznaczony został na stanowisko służbowe szefa sekcji "S" (obowiązki pełni od dnia 10.05.2010 r. na podstawie rozkazu dziennego Dowódcy JW "[...]" r.).

Organ zauważył, iż żołnierz wystąpił z wnioskiem o wypłatę zasiłku na zagospodarowanie, podając jako podstawę wypłaty objęcie stanowiska na aktualnie zajmowanym stanowisku służbowym. Wyjaśnił w związku z tym, iż na podstawie art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stanowiącym, że żołnierzowi służby stałej przyznaje się zasiłek na zagospodarowanie po objęciu stanowiska służbowego, nie może być brane pod uwagę stanowisko służbowe aktualnie zajmowane. W sytuacji żołnierza pełniącego służbę stałą rozpatrywane jest pierwsze stanowisko służbowe po powołaniu do służby stałej. Zaznaczył, iż żołnierz objął obowiązki służbowe z dniem 28 czerwca 2006r. Zatem od tego dnia zgłoszone roszczenie stało się wymagalne i uległo przedawnieniu z mocy art. 75 ust. 1 powołanej ustawy.

D. Ł. nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem, domagając się jego uchylenia i przyznania zasiłku na zagospodarowanie. Odwołujący potwierdził ustalenia faktyczne organu, stojąc jednak na stanowisku, iż wobec objęcia z dniem 10 maja 2010r.obowiązków na stanowisku szefa sekcji "S" brak jest przesłanek do uznania, że roszczenie o wypłatę zasiłku na zagospodarowanie uległo przedawnieniu. Wywiódł, iż art. 82 powoływanej ustawy nie uzależnia przyznania tegoż zasiłku od tego, czy jest to powołanie na pierwsze, czy też na kolejne stanowisko służbowe. Odwołujący zaznaczył też, iż zgodnie z art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy zasiłek na zagospodarowanie przyznaje się żołnierzowi służby stałej - po objęciu stanowiska służbowego. Przepis nie definiuje pojęcia "po objęciu stanowiska", jak również nie uzależnia przyznania zasiłku od objęcia stanowiska pierwszy raz, czy też kolejny. Ustawodawca w ust. 3 art. 82 stwierdził, że zasiłek na zagospodarowanie może być przyznany żołnierzowi zawodowemu tylko jeden raz w trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej. Tak sformułowany przepis, zdaniem odwołującego, wskazuje, że ustawodawca dał żołnierzowi zawodowemu możliwość wyboru terminu, w którym będzie ubiegał się o zasiłek na zagospodarowanie. W tych okolicznościach nie ma znaczenia czy żołnierz wystąpi z wnioskiem o przyznanie zasiłku na zagospodarowanie przy objęciu stanowiska pierwszy raz, czy też przy kolejnym objęciu stanowiska. Podniósł, że sporny przepis w pierwotnym jego brzmieniu w 2003r., stanowił: " Żołnierzowi zawodowemu, z którym po raz pierwszy zawarto kontrakt na pełnienie służby stałej lub kontrakt na pełnienie służby terminowej przez okres nie krótszy niż pięć lat, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie po objęciu stanowiska służbowego." Następnie na mocy art. 1 pkt 45 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009r. (Dz.U.09.79.669) o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw zmieniono treść art. 82 i z dniem 1 stycznia 2010r. obowiązuje nowe brzmienie wskazanego przepisu. W ocenie odwołującego, w ten sposób ustawodawca nie ogranicza prawa do zasiłku tylko do pierwszego kontraktu. Zdaniem strony, z nowego brzmienia przepisu wynika, że przyznanie i wypłacenie zasiłku na zagospodarowanie należne jest każdemu żołnierzowi, który go nie otrzymał, a spełnia warunki określone art. 82 ustawy. Celem ustawodawcy jest wypłata zasiłku na zagospodarowanie każdemu żołnierzowi. Odwołujący stwierdził, iż wskazany przepis należy powiązać z unormowaniami przejściowymi zawartymi w ustawie z dnia 24 kwietnia 2009r. Skoro nie otrzymał zasiłku na podstawie kontraktu z dnia "[...]"., a rozkazem personalnym z dnia "[...]" został wyznaczony na stanowisko szefa sekcji "S", to brak jest podstaw prawnych do uznania, że zasiłek na zagospodarowanie jest mu nienależny. Wskazał, że ustawodawca wprowadził, iż roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa wart. 73, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jego roszczenie nie uległo jednak przedawnieniu, gdyż związane jest z rozkazem dziennym Dowódcy JW. "[...]" Nadto podniósł, że zgodnie z art. 82 ust. 3 ww. ustawy zasiłek na zagospodarowanie może być przyznany żołnierzowi zawodowemu tylko jeden raz w trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zatem skoro do chwili obecnej nie został żołnierzowi przyznany i wpłacony ten zasiłek, to ma prawo ubiegania się o niego gdyż spełnia ustawowe warunki.

Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]". Dowódca Jednostki Wojskowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Wskazał, iż trzyletni okres w ciągu którego żołnierz mógł skutecznie dochodzić wypłacenia wnioskowanego zasiłku upłynął w dniu 28.06.2009r.

Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych w odwołaniu, organ nie zgodził się ze stanowiskiem odwołującego, iż przyznanie zasiłku na zagospodarowanie nie zależy od tego czy jest to "powołanie" na pierwsze stanowisko służbowe czy też kolejne. Podniósł, iż zgodnie z treścią art. 82 ust.1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 593) - żołnierz zawodowy powołany do pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymuje zasiłek na zagospodarowanie, w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Na podstawie art. 9 ust. 4 i 5 tej ustawy - stosunek służbowy żołnierza służby stałej powstaje w drodze powołania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do tej służby natomiast stosunek służbowy żołnierza służby kontraktowej powstaje w drodze powołania na podstawie kontraktu zawartego między osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a właściwym organem. Organ wyjaśnił, że w świetle obowiązującego prawa powołać żołnierza można jedynie do pełnienia zawodowej służby wojskowej, z kolei na stanowisko służbowe w toku służby można żołnierza jedynie wyznaczyć, nigdy powołać. Na marginesie organ dodatkowo podał, że żołnierz występował już wnioskiem z dnia 18.01.2010 r. o przyznanie przedmiotowej należności. Decyzją Dowódcy JW. "[...]" odmówiono jej przyznania. Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją Dowódcy JW. "[...]" z dnia "[...]" r.

W skardze na powyższą decyzję D. Ł. wniósł o jej uchylenie i przyznanie zasiłku na zagospodarowanie, ewentualnie o uchylenie obu wydanych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Błędną wykładnie art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegającą na przyjęciu, że zasiłek na zagospodarowanie przysługuje tylko gdy żołnierz zawodowy powołany jest do pełnienia służby wojskowej, a nie jest związany z wyznaczeniem do pełnienia obowiązków na określonym stanowisku służbowym i z objęciem tego stanowiska, w sytuacji gdy z treści wskazanej normy prawnej wynika, że ustawodawca w przepisie zawarł prawo do zasiłku na zagospodarowanie powołanego do służby żołnierza po objęciu stanowiska, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia i doprowadziło do nieuwzględnienia wniosku o wypłatę tego zasiłku na zagospodarowanie;

2. Naruszenie art. 82 ust. 3 cytowanej ustawy przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu nigdy nie był przyznany zasiłek na zagospodarowanie, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia i doprowadziło do nieuwzględnienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji odmawiającego wypłaty tego zasiłku;

3. Rażące naruszenie art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez nie wskazanie w sentencji decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, że nie wiadomo jakie przepisy prawa materialnego stanowią podstawę wydania zaskarżonej decyzji, co ma istotny wpływ na treść orzeczenia.

Uzasadniając powyższe, skarżący powtórzył argumenty powołane w odwołaniu. Dodatkowo podniósł, iż użyte w art. 82 ustawy pragmatycznej sformułowania "otrzymuje i przyznaje się" wskazują, że prawo do tego świadczenia żołnierz zawodowy nabywa z mocy prawa, po spełnieniu warunków określonych w tym przepisie. Stwierdził, iż pozbawienie go prawa do tego świadczenia w sytuacji, gdy nie jest uregulowany tryb postępowania w tej sprawie, nie znajduje żadnego uzasadnienia. W ocenie skarżącego przedmiotowy wniosek powinien być rozpoznany pozytywnie, a zasiłek wypłacony w terminie 14 dni od jego złożenia.

Podkreślił, że w ust. 1 art. 82 ustawodawca stanowi o prawie do zasiłku na zagospodarowanie dla żołnierza zawodowego powołanego do pełnienia zawodowej służby. Natomiast w ust. 2 wskazanej normy prawnej uzależnia realizację tego prawa od objęcia stanowiska. Wyraźnie bowiem ustawodawca wskazał "po objęciu stanowiska". Nadto z treści ust. 3 omawianego przepisu wyraźnie wynika, że zasiłek ten przysługuje jeden raz. W ten sposób, zdaniem skarżącego, ustawodawca nie ogranicza prawa do zasiłku tylko do pierwszego powołania. Z nowego brzmienia przepisu wynika, że przyznanie i wypłacenie zasiłku na zagospodarowanie należne jest każdemu żołnierzowi, który go nie otrzymał a spełnia warunki określone art. 82 ww. ustawy. Celem ustawodawcy jest wypłata zasiłku na zagospodarowanie każdemu żołnierzowi. Zgodnie z art. 82 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy zasiłek na zagospodarowanie przyznaje się żołnierzowi służby stałej - po objęciu stanowiska służbowego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że pojęcie "wyznaczyć" jest równoznaczne z pojęciem "objąć". Stwierdził, że przepis nie definiuje pojęcia "po objęciu stanowiska", jak również nie uzależnia przyznania zasiłku od objęcia stanowiska pierwszy raz, czy też kolejny. Zaznaczył, że wolą ustawodawcy było przyznanie prawa do zasiłku na zagospodarowanie po objęciu stanowiska i z tym faktem należy wiązać wypłatę zasiłku. Zdaniem skarżącego przyjęcie takiego stanowiska uzasadnia opinia do ustawy o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, sporządzona w dniu 16 marca 2009r. przez Kancelarię Senatu Biuro Legislacyjne oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2010r., sygn. akt III SA/Kr 716/09.

Skarżący przyznał, iż pierwszy jego wniosek o wypłatę zasiłku na zagospodarowanie został rozpatrzony negatywnie. Nabył jednak prawo do złożenia kolejnego wniosku na skutek dokonanej nowelizacji art. 82 ww. ustawy i wobec objęcia z dniem 10 maja 2010r. obowiązków na stanowisku służbowym szefa sekcji "S". W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, wskazywanie, że roszczenie uległo przedawnieniu pozostaje bez związku z wnioskiem, który był przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, wskazując na prawidłowość rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż w sprawie ma znaczenie fakt, że skarżącemu odmówiono wypłaty spornego zasiłku po raz drugi. Wskazał, iż wcześniejszą decyzją Nr "[...]". Dowódca JW. po raz pierwszy odmówił wypłaty tego świadczenia, z uwagi na upływ okresu przedawnienia. Decyzję tę Dowódca JW. utrzymał w mocy decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]". Nie została ona zaskarżona, zatem była to decyzja ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 kpa. Stwierdził, iż rozpatrując kolejny wniosek skarżącego z dnia 25.05.2010r. organom wojskowym obu instancji umknęło, że decyzja z dnia "[...]". w tej samej przedmiotowo sprawie jest właśnie ostateczna. Niezależnie od powyższego pełnomocnik organu uznał za oczywiście błędne powoływanie się przez skarżącego na zmianę treści art. 82 ustawy pragmatycznej (które nastąpiło z dniem 01.01.2010r.). Zarówno w dacie "pierwszego" załatwienia sprawy decyzją z dnia "[...]"., jak i obecnie, przepisy te miały takie same brzmienie. Zestawienie ich z treścią obowiązującą do dnia 31.12.2009r. nie pozostawia wątpliwości, że sporny zasiłek wypłaca się, a w zasadzie przyznaje (art. 82 ust. 2), żołnierzowi powołanemu do zawodowej służby wojskowej, przy czym w przypadku żołnierza służby stałej – następnie wyznaczonemu na stanowisko służbowe w strukturze organizacyjnej jednostki wojskowej, po jego objęciu. Zdaniem organu, nie chodzi więc o objęcie jakiegokolwiek kolejnego stanowiska służbowego, lecz tego, które następuje po powołaniu do służby.

Na rozprawie w dniu 9 listopada 2010r. skarżący poparł wniesioną skargę. Podniósł, iż swoje uprawnienie do zasiłku wywodzi z faktu zmiany stanowiska w maju 2010r. Zdaniem skarżącego, wobec zmiany stanu faktycznego, nie ma znaczenia dla tej sprawy wcześniejsza odmowa jego wypłaty. Pełnomocnik organu przyznał, iż doszło do zmiany stanu faktycznego i uznał, iż prezentowane wcześniej stanowisko organu w zakresie niemożności procedowania w tej sprawie jest niezasadne. Odnośnie natomiast do merytorycznej strony decyzji odmawiającej prawa do zasiłku, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle tego unormowania zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, tzn. czy organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego i dokonały prawidłowej wykładni tych przepisów oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 150, poz. 1270 ze zm./ – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 i 2 ppsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zakres rozstrzygnięcia sądu wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego, zawarty w art. 134 § 2 ppsa

Rozpoznając skargę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy orzekające dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 82 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 593 ze zm., dalej też powoływanej jako ustawa pragmatyczna), zasadnie odmawiając ich zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

W myśl tych unormowań żołnierz zawodowy powołany do pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymuje zasiłek na zagospodarowanie, w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym (ust. 1 art. 82). Zasiłek na zagospodarowanie przyznaje się żołnierzowi służby stałej - po objęciu stanowiska służbowego (ust. 2 pkt 1). Przy czym w ust. 3 tegoż artykułu ustawodawca zastrzegł, że zasiłek na zagospodarowanie może być przyznany żołnierzowi zawodowemu tylko jeden raz w trakcie pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Z przepisów tych wynika jednoznacznie, iż żołnierz zawodowy nabywa prawo do zasiłku na zagospodarowanie pod warunkiem powołania do pełnienia zawodowej służby wojskowej i objęcia stanowiska służbowego (które oczywiście zostało mu wyznaczone). Zgodzić należy się z organem, iż przez "objęcie stanowiska służbowego", o którym mowa w art. 82 ust. 2 pkt 1 należy rozumieć objęcie pierwszego stanowiska w służbie. Za takim rozumieniem tego sformułowania przemawia wykładnia celowościowa i systemowa omawianych przepisów. Art. 82 ustawy pragmatycznej stanowi o zasiłku na zagospodarowanie, a więc zasiłku, który z założenia ma ułatwić żołnierzowi urządzenie się w związku z rozpoczęciem służby. Za takim rozumieniem intencji ustawodawcy przemawia poprzednie brzmienie art. 82 omawianej ustawy, obowiązujące do 31 grudnia 2009r., który w ustępie 1 stanowił wyraźnie, że zasiłek na zagospodarowanie przysługuje żołnierzowi zawodowemu, z którym po raz pierwszy zawarto kontrakt na pełnienie służby stałej lub kontrakt na pełnienie służby terminowej po objęciu stanowiska służbowego. Zmiana redakcji tego przepisu, jak wynika z opinii Biura Legislacyjnego Kancelarii Senatu z dnia 16 marca 2009r., wydanej do ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669), na którą powołuje się także skarżący, spowodowana była "przygotowaniem warunków do funkcjonowania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w ramach pełnej ich profesjonalizacji". Zatem znowelizowany art. 82 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2010r. nie zmienił swojego znaczenia. W powołanej opinii do ustawy zmieniającej wyrażono wręcz (str. 12), iż wolą ustawodawcy jest, aby zasiłek na zagospodarowanie przysługiwał żołnierzowi w trakcie kariery tylko jeden raz i dlatego mając na względzie wyeliminowanie w tym zakresie ewentualnych wątpliwości (w szczególności dotyczących relacji pomiędzy art. 82 ust. 1 i ust. 2 pkt 2) zastrzeżony został ust. 3 art. 82, stanowiący, iż zasiłek na zagospodarowanie może być przyznany tylko jeden raz.

Wskazać pozostaje, że nie sposób dokonywać wykładni art. 82 ust. 1-3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych bez odniesienia się do treści art. 75 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Ustawodawca jako zasadę nadrzędną przyjął zatem trzyletni termin przedawnienia roszczeń z tytułu należności pieniężnych, w tym z tytułu zasiłku na zagospodarowanie (art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy pragmatycznej). Termin ten rozpoczyna bieg tylko raz, od momentu, gdy żołnierz nabywa prawo do żądania wypłaty zasiłku. Bieg przedawnienia roszczenia przerwać mogłaby jedynie każda czynność przed organem właściwym do rozpatrzenia roszczenia podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, a także uznanie roszczenia (art. 75 ust. 2 pkt 1 i 2).

W niniejszej sprawie istotnym jest, iż skarżący nabył prawo do wnioskowanego zasiłku z dniem 28 czerwca 2006r., tj. z dniem objęcia obowiązków na pierwszym wyznaczonym mu stanowisku służbowym dowódcy plutonu w JW. Nr "[...]"w G. Zatem mógł wystąpić o jego wypłatę najpóźniej do 28 czerwca 2009r. Z uprawnienia tego jednak w tym terminie nie skorzystał. Z tego też względu utracił definitywnie prawo do jego przyznania.

Na marginesie wyjaśnić należy, iż Sądowi orzekającemu w tej sprawie znany jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na który powołuje się skarżący na poparcie tezy, iż prawo do zasiłku związane jest z objęciem także kolejnego stanowiska. Orzeczenie to zapadło na tle zupełnie odmiennego stanu faktycznego. Dotyczyło bowiem żołnierza, który dopiero z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nabył uprawnienie do zasiłku na zagospodarowanie, na podstawie przepisu dostosowującego - art. 170 ust. 2.

Z przedstawionych powyżej przyczyn skargę jako niezasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.