Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2358/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygnatura akt II SA/Wr 2358/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędziowie: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) WSA Mieczysław Górkiewicz As. WSA Anna Siedlecka Protokolant: Agnieszka Karcz po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Wojewódzkiego D. Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia zawieszającego postępowanie administracyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II SA/Wr 2358/2001

UZASADNIENIE

Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G. (nr [...]) z dnia [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zawieszono postępowanie administracyjne w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku obory - stajni znajdującej się na działce [...] w Cz. [...].

Na uzasadnienie organ wskazał, że do akt sprawy zostało dołączone postanowienie Sądu Rejonowego w J. G. VI Wydział Ksiąg Wieczystych (Dz Kw [...], Kw [...]) z dnia [...] o odmowie dokonania wpisu do ksiąg wieczystych. W uzasadnieniu podano, że E. D. dokonał darowizny [...] działki [...], której nie był właścicielem. Do czasu uregulowania spraw własnościowych postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego należało zawiesić. Jednocześnie organ wezwał strony postępowania do wystąpienia do właściwego sądu o rozstrzygnięcie sprawy własności nieruchomości w terminie do 30 sierpnia 2001 r.

Zażalenie na to postanowienie złożył E. D. W zażaleniu skarżący podniósł m.in., że nie wie kto dostarczył postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 10 kwietnia 2001 r., którego uzasadnienie jest błędne. Skarżący przedłożył postanowienie Sądu z dnia 30 maja 2001 r. o sprostowaniu omyłki oraz prawomocne postanowienie z dnia 26 sierpnia 1999 r. (sygn. akt II K 701/99) twierdząc, że wystąpienie do sądu jest zbędne, gdyż posiada wszystkie dokumenty dotyczące własności. Skarżący podniósł również, że zgłosił o nieodpowiednim stanie budynku, ponieważ dach pomieszczenia grozi zawaleniem, a zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego pomieszczenie to jest własnością L. K., która nie respektuje danego postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia E. D. na opisane postanowienie, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uchylił zaskarżone postanowienie.

W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano, że wniesione zażalenie zasługuje na uwzględnienie, bowiem na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa organ administracji jest obowiązany postępowanie zawiesić tylko w razie zaistnienia okoliczności określonej w tym przepisie, tj. w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialno-prawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje.

W postanowieniu z dnia 26 sierpnia 1999 r. (sygn. akt II K 701/99) Sąd Rejonowy w J. G. wyraźnie wskazał, że w dacie sporządzenia aktu notarialnego (3 marca 1998 r.) ugoda zawarta w dniu 13 listopada 1997 r. pomiędzy L. K. a S. D. nie była jeszcze prawomocna, ponieważ nie rozpoznano jeszcze w tym czasie kasacji L. K. "Stąd nie można uznać, iż w dniu 3 marca 1998 r. w przedmiocie stanu własności nieruchomości nr [...] położonej w Cz. istniał stan prawny określony w ugodzie z dnia 13 listopada 1997 r." Także w postanowieniu Sądu Najwyższego z

2

Sygnatura akt II SA/Wr 2358/2001

dnia 26 października 1998 r. o oddaleniu kasacji stwierdzono (na str. 3), że "Samo więc "odwołanie ugody" czyli złożenie oświadczenia o uchyleniu się od jej skutków prawnych bez wykazania przyczyny wadliwości złożonego w ugodzie oświadczenia woli - nie wystarcza do zniesienia następstw ugody przez nieuwzględnienie zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania. Ponadto ugoda została zawarta w czasie zmienionego stanu prawnego, w którym zasadą jest, że sąd jest związany oświadczeniami procesowymi stron i ma obowiązek umorzyć postępowanie w zakresie objętym ugodą (art. 223 § 2 w związku z art. 203 § 4 i art. 355 kpc)".

W świetle powyższych ustaleń nieuzasadnione było przyjęcie, że w sprawie niewłaściwego stanu technicznego stodoły-wozowni występuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania. Nieuzasadniona jest tym samym dalsza zwłoka w nakazaniu remontu tego obiektu. Z zawartej ugody (pkt 5) wyraźnie wynika, że remont dachu wykona wnioskodawczym L. K.: "strony zgodnie ustalają, że uczestnik postępowania udostępni wnioskodawczyni pomieszczenie stodoły - wozowni do dokonania naprawy dachu. Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 24 maja 2000 r. ugodzie nadano klauzulę wykonalności na rzecz E. D. i M. C., na których przeszło uprawnienie S. D.

Na ostateczne postanowienie skargę do sądu administracyjnego złożył E. K., jako pełnomocnik (syn) L. K. W skardze wskazał, że 10 kwietnia 2001 r. Sąd Rejonowy wydał nowe postanowienie w sprawie, a argumenty zawarte w zażaleniu są kłamliwe.

W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie może zostać uwzględniona.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje i postanowienia wydane na podstawie ustawy Prawo budowlane. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych (vide k. 2), postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w związku ze złym stanem technicznym stodoły-wozowni, położonej w Czernicy nr 81. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 października 1998 r. (sygn.

3

Sygnatura akt II SA/Wr 2358/2001

akt III CKN 824/98) wynika, że oddalono kasację L. K. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w J. G. z dnia 17 lutego 1998 r. (sygn. akt II Cz 29/98) oddalającego jej zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w J. G. umarzające postępowanie, wobec zawarcia ugody między stronami. Nadto, jak sam organ pierwszej instancji pisze w uzasadnieniu postanowienia, Sąd Rejonowy w J. G. odmówił dokonania wpisu do ksiąg wieczystych w zakresie dokonanej przez E. D. darowizny części nieruchomości, która do niego nie należała. Zatem trafnie wskazuje organ odwoławczy, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego.

W myśl art. 97 § 1 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie (między innymi) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Jak wyżej powiedziano sprawa dotyczy niewłaściwego utrzymania obiektu budowlanego, czyli stanu faktycznego opisanego w art. 66 ustawy Prawo budowlane. Wskazać tu można na wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2002 r. (IV SA 472/00, Wspólnota 2002/8/51) w którym wskazano, że "w razie ustalenia w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, że istnieje ma-terialnoprawna przesłanka do zastosowania przepisu art. 66 prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje stosowną decyzję administracyjną, skierowaną do właściciela obiektu budowlanego lub współwłaścicieli (jeżeli obiekt stanowi współwłasność), nie kierując się przy tym wielkością udziałów we współwłasności. Rozstrzygnięcie to bowiem nie jest uzależnione od tego, czy toczy się postępowanie cywilne o zniesienie współwłasności lub dział spadku (jeżeli nieruchomość należy do masy spadkowej), czy też jeden ze współwłaścicieli zamierza wystąpić z odpowiednim wnioskiem wszczynającym takie postępowanie. Rozliczenia bowiem pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości nie należą do sfery spraw administracyjnych, jak też w tym przypadku nie mają wpływu na orzeczenie administracyjne".

Z kolei w wyroku z dnia 21 października 1999 r. (IV SA 1597/97, LEX nr 47802) ten sam sąd wskazał, że "adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektów budowlanych".

Dodać tu jeszcze można, że w myśl prawa cywilnego (art. 48 k.c.) z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane.

Suma wskazanych wyżej okoliczności prowadzi do wniosku, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, bowiem w sprawie nie ma zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie miałoby mieć wpływ na jego wynik.

Reasumując, prawidłowe zastosowanie prawa procesowego powoduje, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a to prowadzi do oddalenia skargi po myśli art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów należało orzec jak na wstępie.

4

Sygnatura akt II SA/Wr 2358/2001

akt III CKN 824/98) wynika, że oddalono kasację L. K. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w J. G. z dnia 17 lutego 1998 r. (sy-gn. akt II Cz 29/98) oddalającego jej zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w J. G. umarzające postępowanie, wobec zawarcia ugody między stronami. Nadto, jak sam organ pierwszej instancji pisze w uzasadnieniu postanowienia, Sąd Rejonowy w J. G. odmówił dokonania wpisu do ksiąg wieczystych w zakresie dokonanej przez E. D. darowizny części nieruchomości, która do niego nie należała. Zatem trafnie wskazuje organ odwoławczy, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego.

W myśl art. 97 § 1 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie (między innymi) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Jak wyżej powiedziano sprawa dotyczy niewłaściwego utrzymania obiektu budowlanego, czyli stanu faktycznego opisanego w art. 66 ustawy Prawo budowlane. Wskazać tu można na wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2002 r. (IV SA 472/00, Wspólnota 2002/8/51) w którym wskazano, że "w razie ustalenia w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, że istnieje ma-terialnoprawna przesłanka do zastosowania przepisu art. 66 prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje stosowną decyzję administracyjną, skierowaną do właściciela obiektu budowlanego lub współwłaścicieli (jeżeli obiekt stanowi współwłasność), nie kierując się przy tym wielkością udziałów we współwłasności. Rozstrzygnięcie to bowiem nie jest uzależnione od tego, czy toczy się postępowanie cywilne o zniesienie współwłasności lub dział spadku (jeżeli nieruchomość należy do masy spadkowej), czy też jeden ze współwłaścicieli zamierza wystąpić z odpowiednim wnioskiem wszczynającym takie postępowanie. Rozliczenia bowiem pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości nie należą do sfery spraw administracyjnych, jak też w tym przypadku nie mają wpływu na orzeczenie administracyjne".

Z kolei w wyroku z dnia 21 października 1999 r. (IV SA 1597/97, LEX nr 47802) ten sam sąd wskazał, że "adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektów budowlanych".

Dodać tu jeszcze można, że w myśl prawa cywilnego (art. 48 k.c.) z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane.

Suma wskazanych wyżej okoliczności prowadzi do wniosku, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, bowiem w sprawie nie ma zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie miałoby mieć wpływ na jego wynik.

Reasumując, prawidłowe zastosowanie prawa procesowego powoduje, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a to prowadzi do oddalenia skargi po myśli art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych względów należało orzec jak na wstępie.

5