Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1542/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 i 138  par. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. delegowanego do Prokuratury Okręgowej w W. sprawy ze skargi [...] Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [....] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [....] Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2008 r.

zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[...][...]" Sp. z o.o. w K.

pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami

wewnętrznymi, podpiwniczeniem, garażem podziemnym oraz wjazdem na posesję na

terenie działek o nr ew. [...] i [...]przy ul. R. w W..

Odwołania od tej decyzji złożyli B. W., D. P. oraz

I. B.. Po rozpatrzeniu odwołań Wojewoda [...] decyzją wydaną

w dniu [...] października 2008 r. umorzył postępowanie odwoławcze - uznając, iż mimo,

że odwołujący się są właścicielami działek sąsiadujących z terenem inwestycji, nie

mogą być uznani za strony postępowania, gdyż obszar oddziaływania inwestycji

zamyka się w granicach działek inwestora.

Wobec tego brak jest po stronie odwołujących się przymiotu strony co powoduje , że

pozbawieni są oni legitymacji procesowej do wnoszenia odwołań.

Decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w

Warszawie. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2124/08

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu Sąd

podniósł, że Wojewoda [...] nie ocenił w sposób właściwy, czy odwołujący się

posiadają, czy tez nie, przymiot strony dla skutecznego prawnie zainicjowania

postępowania odwoławczego.

Nie ocenił czy działki odwołujących się znajdują się w obszarze oddziaływania

spornej inwestycji, czy też położone są poza jego zasięgiem, nie uzasadnił też w jaki

sposób inwestycja będzie wpływała w przyszłości na zagospodarowanie działek

skarżących.

Ponownie rozpatrując odwołania D. P., B. W. i I.B. Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] kwietnia 2012 r. na podst. art. 138 § 1 pkt. 2 kpa uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż na etapie postępowania

odwoławczego uzyskał informację, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

wyrokiem z dnia 9 października 2009 r. w sprawie sygn. akt IV SA/WA 760/09 uchylił

decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2006

r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2005 r.

o warunkach zabudowy a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6

października 2011 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1252/10 oddalił skargę kasacyjną od

wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Wobec uzyskanej informacji

Wojewoda [...] wezwał inwestora do przedłożenia decyzji o warunkach

zabudowy dla planowanej inwestycji. Mimo upływu określonego w wezwaniu terminu,

inwestor decyzji nie przedstawił. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że wniosek o

pozwolenie na budowę na etapie postępowania odwoławczego utracił kompletność.

Brak jest zatem wniosku mogącego skutecznie inicjować postępowanie, wobec czego

nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygniecie jej co do istoty.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie wniosła spółka z o.o. [...][...][...][...] w K..

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7

w zw. z art. 6 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 12, art. 77, art. 107 § 3 i art. 138 kpa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie

podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują

działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając

prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich

wykładni. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego

należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem

materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podst. art. 145 § 1 pkt 1

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi , sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia

przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w

postępowaniu administracyjnym. Natomiast na podst. art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy sąd

stwierdza nieważność aktu administracyjnego, jeżeli zachodzą przesłanki określone w

art. 156 § kpa.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego

należy uznać, iż skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że kontrolowana przez Sąd decyzja

Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. została wydana po wyroku

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2009 r.

uchylającym decyzję tego organu z dnia [...] października 2008 r. umarzającą

postępowanie odwoławcze po uznaniu, iż wnoszący odwołanie od decyzji wydanej w

przedmiocie pozwolenia na budowę nie mają przymiotu strony koniecznego dla

wszczęcia postępowania odwoławczego.

Zgodnie z art. 153wyżej powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi ocena prawna i wytyczne sądu co do dalszego postępowania

wyrażone w orzeczeniu, wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub

bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W powołanym wyroku Sąd wskazał, że obowiązkiem organu jest ocena czy

odwołującym się przysługuje przymiot strony - konieczny dla wniesienia środka

zaskarżenia, bowiem badanie dopuszczalności odwołania w tym ustalenie czy zostało

ono wniesione przez legitymowany podmiot - stronę postępowania - jest obowiązkiem

organu.

W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji organ nawet jednym zdaniem nie wykazał,

że wykonał wytyczne Sądu. Nie dokonał w żadnej mierze ustaleń i ocen co do

przymiotu strony - osób odwołujących się. Podał jedynie, że w związku z wyrokiem

Sądu z dnia 16 lipca 2009 r. uchylającym wcześniej wydaną decyzję został

zobowiązany do ponownego rozpatrzenia odwołań złożonych przez I. B., D. P. i B. W.. Takie lakoniczne stwierdzenie nie

wypełnia obowiązku organu wynikającego z art. 153 ww. ustawy, a sądowi

rozpoznającemu sprawę nie pozwala na właściwe skontrolowanie oceny organu

odwoławczego.

W tym miejscu należy ponadto podkreślić, że zasadą wynikającą z art. 138 kpa

są kompetencje merytoryczne do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją organu I

instancji, przy czym ten organ rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę

administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan prawny i

faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Tylko w ograniczonym

zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne, bowiem stanowią one wyjątek

od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i dlatego nie mogą one podlegać

wykładni rozszerzającej.

Podstawą prawną, objętej skarga decyzji, jest przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Na

podstawie tego przepisu organ odwoławczy jest uprawniony do wydania decyzji., w

której uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w pierwszej instancji. Z redakcji

tego przepisu wynika, że wydanie decyzji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 kpa,

ograniczone jest kryterium umorzenia postępowania I instancji, a zatem dotyczy on

przypadków, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe. W przypadku gdy nie wystąpi

przesłanka bezprzedmiotowości postępowania przed organem I instancji, organ

odwoławczy jest władny sprawę rozpatrzeć merytorycznie, chyba że są podstawy do

kasacji decyzji z przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpatrzenia przez organ I

instancji.

Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do

merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do

rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, bądź postępowania

prowadzonego przed organem I instancji. W tym miejscu należy za wyrokiem NSA z

dnia 8 sierpnia 1995 r. sygn. akt SA/Wr 96/95 powtórzyć, że organ odwoławczy może

umorzyć postępowanie co do istoty sprawy tylko wówczas, gdy w wyniku rozpoznania

odwołania uchylił decyzję I instancji i stwierdził, że postępowanie przed tym organem

jest bezprzedmiotowe.

Taka sytuacja w ocenie Sądu nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie -

bowiem w dacie złożenia wniosku, który skutecznie wszczął postępowanie w

przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, a także w dacie wydania przez

organ I instancji decyzji rozstrzygającej sprawę, funkcjonowała w obrocie prawnym

ostateczna decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowej inwestycji.

Rozpoznając sprawę ponownie organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe

uwagi Sądu.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Warszawie na podst. art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.