Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 787/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6413 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące województwa; skargi organów samorządu województwa na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w Pogorzeli na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 13 lipca 2010 r. nr KN.Le.-3.0911-152/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchyla rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 13 lipca 2010 r. nr KN.Le.-3.0911-152/10 stwierdzające nieważność uchwały nr XXXVIII/231/2010 Rady Miejskiej w Pogorzeli z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. Farma Wiatrowa Pogorzela II


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym nr KN.Le-3.0911-152/10 z dnia 13 lipca 2010 r. Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej ustawa o samorządzie gminnym) orzekł o nieważności uchwały Nr XXXVIII/231/2010 Rady Miejskiej w Pogorzeli z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. Farma Wiatrowa Pogorzela II - ze względu na istotne naruszenie prawa.

Wojewoda wskazał, że w § 27 ust. 1 uchwały postanowiono, iż "przeznacza się na cele nierolnicze 5,83 ha gruntów ornych klasy III, których zwarty obszar nie przekracza 0,50 ha i nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę ich przeznaczenia". W § 27 ust. 3 uchwały zdefiniowano pojęcie "zwartego obszaru gruntów rolnych", a w § 27 ust. 4 uchwały określono grunty zajęte na poszczególne obiekty i cele, których nie zalicza się do powierzchni zwartego obszaru gruntów rolnych.

Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm., dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) burmistrz po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, uzyskuje zgodę na zmianę przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm., dalej ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych) określono, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do przeznaczenia przekracza 0,5 ha wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.

Poprzez wyrażenie zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia na cele nierolnicze, należy rozumieć obszar gruntów rolnych zawarty w granicach opracowania planu zagospodarowania przestrzennego liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub zasadach gospodarowania. Tereny te mogą być przedzielone drogami, gruntami o innej klasie bonitacyjnej lub terenem zabudowanym, jednak zawsze należy traktować ten obszar gruntów jako zwarty, projektowany na cele nierolnicze.

Wojewoda wskazał, że o tym czy konieczna jest zgoda na przeznaczenie gruntów rolnych (leśnych) na cele nierolnicze (nieleśne) - o jakiej mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, decyduje nie powierzchnia gruntów rolnych (leśnych) zajęta ostatecznie pod zrealizowaną inwestycję, lecz powierzchnia gruntów rolnych (leśnych) przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na realizację tego celu nierolniczego (nieleśnego). Zapis § 27 ust. 1 uchwały przeznacza na cele nierolnicze 5,83 ha gruntów ornych klasy III, jednak bezpodstawnie ustala ich zwarty obszar jako wielkość nie przekraczającą O,50 ha.

Wojewoda zarzucił, że Burmistrz po podjęciu uchwały Nr XXXVIII/187/09 z dnia 17 lipca 2009 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. Farma Wiatrowa Pogorzela, nie wystąpił i nie uzyskał wymaganej zgodnie z przepisem art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej wydawanej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wojewoda ocenił, że brak wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele inne niż rolnicze skutkuje naruszeniem procedury uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, co jest przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały w całości.

Niezależnie od wskazanej przyczyny Wojewoda ocenił, że podejmując kontrolowaną uchwałę zostały naruszone procedury i zakres uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W § 8 ust. 1 uchwały postanowiono, że "obszar planu należy objąć strefami "W" ochrony archeologicznej ze względu na bliskie sąsiedztwo zabytkowych stanowisk archeologicznych. "Zasięg strefy "W" ochrony archeologicznej określi właściwy Urząd Ochrony Zabytków". Wojewoda uznał, że zapis ten jest sprzeczny jest z wnioskiem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 17 sierpnia 2009 r. oraz postanowieniem tego urzędu Nr 197/2010 z dnia 17 marca 2010 r., zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pn. "Farma Wiatrowa Pogorzela II" w § 8 pkt 1 należy wprowadzić zapis "cały teren należy objąć strefą "W" ochrony archeologicznej". W ocenie Wojewody nie uwzględnienie w zapisach planu wskazań konserwatorskich i tym samym nie określenie obiektów i terenów chronionych stanowi "naruszenie § 4 pkt 5 ww. rozporządzenia.".

Wojewoda wskazał również, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia na mocy, którego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologiczne czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Przepis § 9 ust. 3 uchwały stanowi, że na terenach oznaczonych symbolem R "dopuszcza się lokalizację niemieszkalnych obiektów budowlanych związanych z rolnictwem i obsługą rolnictwa (stodoły, wiaty, płyty obornikowe itp.) natomiast w ust. 4 dopuszcza się "rozbudowę, przebudowę i modernizację istniejących obiektów budowlanych". Dalsze zapisy planu nie ustalają jednak parametrów zabudowy dla tych terenów w zakresie wysokości, kąta nachylenia połaci dachowych, wskaźnika powierzchni zabudowy, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Na rysunku planu nie wyznaczono linii zabudowy. Wojewoda stwierdził również brak wyznaczenia linii zabudowy w odniesieniu do terenów oznaczonych w planie symbolami: 2 E/R, 4E/R, 6 E/R (od strony drogi KDX), 7 E/R, 11E/R, 12 E/R, 13 E/R, 14 E/R, 16 E/R 17 E/R, 3 RM i 4 RM, i podkreślił, że brak ustalenia wskaźników zabudowy stanowi naruszenie zasad sporządzenia planu określonych w wyżej wymienionych przepisach oraz ocenił, że powyższe stoi w sprzeczności również z przepisem § 6 pkt 1 samej uchwały, gdzie wskazano, że "Na obszarze objętym planem kształtowanie i ochronę ładu przestrzennego należy realizować poprzez wprowadzenie nowej zabudowy w ściśle wyznaczonych ramach przypisanych dla każdego terenu oraz zachowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy, gabarytów obiektów i wielkości powierzchni zabudowy".

Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia "na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu". Przepisu § 13 ust. 2 uchwały stanowi, że "wyznacza się obszar oddziaływania elektrowni wiatrowych o promieniu minimum 400 m od osi posadowienia wieży elektrowni, dla którego na terenach oznaczanych symbolem RiE/R ustanawia się zakaz lokalizacji budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi", nie wyznaczając go jednak w żaden sposób na rysunku planu, co stanowi naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia.

Wskazując, że zgodnie z § 15 ust. 3 pkt 1 i 2 uchwały "(...) dopuszcza się realizację na obszarze planu energetycznych linii napowietrznych i kablowych WN, SN i n.n., Głównych Punktów Odbioru GPO SN/WN" Wojewoda stwierdził, że w planie nie określono żadnych parametrów - np. wysokości, warunków technicznych realizacji takiego przedsięwzięcia czy innych szczególnych warunków zagospodarowania tego terenu, takich jak ograniczenia w jego użytkowaniu czy zakaz zabudowy. Na rysunku planu nie wyznaczono żadnych terenów pod lokalizację tego typu obiektów. W ocenie Wojewody brak ustaleń w zakresie możliwości realizacji inwestycji stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6, 9 i 10 ustawy.

W uchwale w § 7 ust. 5, § 12 pkt 4, § 14 ust. 3 przywołano takie pojęcia jak: drogi krajobrazowe, drogi rolnicze, drogi montażowe i eksploatacyjne, bez wyjaśnienia jakiej kategorii mają to być drogi i czy będą to drogi publiczne czy wewnętrzne. W ocenie Wojewody powyższe stanowi naruszenie § 4 pkt 9 rozporządzenia a definicje używane w planie miejscowym winny odwoływać się do pojęć i ich normatywnego znaczenia używanego w aktach prawa powszechnie obowiązującego.

Wojewoda wskazał też, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia na rysunku planu stosuje się barwne oznaczenia graficzne i literowe. W przedmiotowym planie, w odniesieniu do terenów rolniczych niekonsekwentnie stosuje się oznaczenia literowe, np. tereny pomiędzy drogą 2 KDP i granicą opracowania planu oznaczono kolorem żółtym i literą "R", natomiast tereny położone pomiędzy drogą 2 KDP i granicą planu oznaczono tylko kolorem żółtym, bez symbolu literowego.

W § 12 pkt 5 uchwały nieprawidłowo przywołano ustalenia odnoszące się do możliwości "scalania działek". Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603 ze zmianami) przewiduje postępowanie związane ze scalaniem i podziałem nieruchomości. Przepisy ustaw nie regulują postępowania zwanego "scaleniem działek" jako odrębnej czynności geodezyjnej.

Wątpliwości Wojewody wzbudziła również mapa wykorzystana do opracowania planu. Wydruki planu w skali 1:2000 i w pomniejszeniu różnią się w zakresie treści mapy (dotyczy terenu oznaczanego symbolem R położonego w sąsiedztwie drogi oznaczonej symbolem KDX, 2E/R, 3 E/R, gdzie na mapie w skali 1:2000 pojawiają się m. in. działki nr 118/2, 112/2).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Rada Miejska w Pogorzeli wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Wielkopolskiego z dnia 13 lipca 2010 r. nr KN.Le-3.0911-152/10 zarzucając zaskarżonemu aktu nadzoru:

I. naruszenie przepisów postępowania w postaci:

1. art. 91 ust. 3, 4 i 5 usg w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a przez to zaniechanie odniesienia się w ogóle do kwestii istotności uchybień w treści planu i w procedurze planistycznej oraz zaniechanie jakiegokolwiek uzasadnienia tej kwestii;

2. art. 91 ust. 3-5 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 107 §3 kpa poprzez ich niezastosowanie i brak przytoczenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie wskazania normy prawnej zobowiązującej Radę Miejską do przyjęcia w całości zaleceń Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków,

3. art. 91 ust. 1 zdanie 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niezamieszczenie obligatoryjnego elementu rozstrzygnięcia w postaci stwierdzenia czy uchwała jest nieważna w całości czy w części,

4. art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego niezastosowanie i nieograniczenie się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy naruszenia prawa były co najwyżej nieistotne,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

1. art. 17 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych poprzez błędną wykładnię pojęcia "zwarty obszar gruntów rolnych przeznaczony do przeznaczenia na cele nierolnicze", a przez to błędne przyjęcie, że dla zmiany przeznaczenia gruntu wymagana była zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co skutkowało błędnym zastosowaniem przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 75, poz. 474 ze zm.; dalej: ustawa o ochronie zabytków) poprzez błędną wykładnią i przyjęcie, że Rada Miejska jest związana zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w zakresie ustalenia stref ochrony zabytków.

Uzasadniając skargę skarżąca zarzuciła, że z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika konieczność rozróżnienia dwóch kategorii naruszeń prawa - nieistotnych, które skutkują jedynie wskazaniem ich wydania z naruszeniem przepisów prawa (art. 91 ust. 4) oraz takich, które skutkują stwierdzeniem nieważności uchwały (art. 91 ust. 1). Tymczasem zaskarżone rozstrzygnięcie w swym uzasadnieniu całkowicie przemilcza tę kwestię i w żaden sposób nie uzasadnia, dlaczego naruszenie zostało uznane za istotne na tyle, żeby konieczne było sięganie po najsurowszą z sankcji. Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 zdanie 2 ustawy o samorządzie gminnym koniecznym elementem rozstrzygnięcia jest określenie, czy uchwała jest nieważna w całości czy w części. Zaskarżone rozstrzygnięcie tego obligatoryjnego elementu nie zawiera i w ocenie skarżącej już samo to naruszenie uzasadnia jego uchylenie.

Zdaniem skarżącej na żadną z inwestycji planowanych w obrębie uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania nie została przeznaczona powierzchnia większa niż 0,5 ha, stanowiąca określone w ustawie minimum, a tym samym brak było podstaw do zastosowania art. 17 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wątpliwości co do rozumienia zawartego w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych sformułowania "zwarty obszar gruntów", które dotyczyły m.in. takich inwestycji jak farmy wiatrowe zostały rozstrzygnięte pismem Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 czerwca 2008 r. numer GZ.tr.022-41/08, w którym jednoznacznie stwierdzono, że konieczność uzyskania zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 Ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych "nie zachodzi, gdy zwarta powierzchnia gruntów rolnych przewidzianych do przeznaczenia na cele nierolnicze pod poszczególne wiatraki i drogi dojazdowe nie przekracza powierzchni granicznych", przy czym "każdą z proponowanych lokalizacji należy traktować odrębnie". Skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu swego stanowiska Ministerstwo podkreśliło, iż "w projektowanych farmach wiatrowych, przestrzeń pomiędzy wiatrakami i drogami dojazdowymi do nich, które usytuowane są w znacznych odległościach od siebie będzie najczęściej wykorzystywana rolniczo i w związku z tym grunty te nie wymagają zmiany przeznaczenia".

O tym, że do obszaru gruntów, dla zmiany przeznaczenia którego konieczne jest uzyskanie zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wlicza się tylko obszary, których dotyczyć będzie zmiana przeznaczenia wielokrotnie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny: wyrok NSA z 10 lutego 2010 r., sygn. II OSK 299/09; podobnie NSA w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., sygn. II OSK 670/09.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Wojewody Wielkopolskiego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie, między innymi w art. 145 § 1 tej samej ustawy. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji stanowi stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2008 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, oraz że o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90.

Wprowadzenie ww. terminu przez ustawodawcę powoduje, że zastosowanie przewidzianego w art. 91 ust. 1 ustawy środka nadzoru zostało ograniczone pod względem czasowym.

Po upływie tego terminu organ nadzoru traci kompetencje do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy i w myśl art. 93 ustawy o samorządzie gminnym chcąc doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, może zaskarżyć ją do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 30v października 1996 r. III SA 838/96 – LexPolonica nr 377666) tylko na podstawie tegoż przepisu.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r. II SA/Po 39/2007 (LexPolonica 2030585) stwierdzając, że wyrażenie "w terminie nie dłuższym niż 30 dni" określa maksymalny termin, w ciągu którego organ nadzoru ma kompetencje do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy. Jest to termin o charakterze ustawowym, który nie może być wydłużony przez organ administracji publicznej. Termin określony w ustawie o samorządzie gminnym jest terminem prekluzyjnym. Nie podlega on przywróceniu, nie może zostać zmieniony ani przerwany przez czynności organu nadzoru albo przez czynności organu gminy.

W rozpoznawanej sprawie, co wynika z akt sprawy, Uchwała nr XXXVIII/231/10 Rady Miejskiej w Pogorzeli z dnia 27 maja 2010 r. wpłynęła do organu nadzoru dnia 07 czerwca 2010 r. (k. 7 akt sądowych). Toteż 30-dniowy termin, o którym mowa w art. 91 ust. 1 o samorządzie gminnym do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego upływał z dniem 07 lipca 2010 r. o godz. 24:00. Jednakże dopiero w tym dniu Wojewoda Wielkopolski zawiadomił Radę Miejską w Pogorzeli o wszczęciu postępowania nadzorczego (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru przypięte do rozstrzygnięcia nadzorczego k. 60 verte akt sądowych) natomiast rozstrzygnięcie nadzorcze wydano dnia 13 lipca 2010 r. i tegoż samego dnia nadano do adresata (k. 66 akt sądowych). Powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Toteż z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze.

Powyżej wykazane uchybienie powodowało, że Sąd nie mógł się odnieść do zarzutów merytorycznych skargi.

Należy jednak podkreślić, że stwierdzona niemożność zakwestionowania uchwały nr XXXVIII/231/10 Rady Miejskiej w Pogorzeli w trybie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wyklucza funkcji nadzoru sprawowanego przez Wojewodę, bowiem Wojewoda Wielkopolski ma możliwość zaskarżenia kwestionowanej uchwały w trybie przewidzianym w art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Na marginesie należy jedynie wskazać, że źródłem prawa nie mogą być przy uchwaleniu planów zagospodarowania przestrzennego pisma ministerstw, w tej konkretnej sprawie pismo z dnia 11 czerwca 2008 r. Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi – Departamentu Gospodarki Ziemią G. Z. tr. 022-41/08 nawet publikowane w wydawnictwie Lex (17259), gdyż o tym co jest źródłem prawa przesądza art. 87 ustawy z dnia 02 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78 poz. 483).

Z powyższych względów na podstawie art. 148 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

ja