Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1307/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6124 Uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1452/13 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii 1. oddala skargę kasacyjną; 2. nakazuje zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M. G. kwotę 100 (sto) zł tytułem nadpłaty wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1452/13 (dalej wyrok z 28

stycznia 2014 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA albo sąd

I instancji) oddalił skargę M. G. (dalej zwanego stroną albo skarżącym)

na decyzję Głównego Geodety Kraju (dalej organ administracji albo GGK) z [...] marca

2013 r.( nr [...] (dalej decyzja z [...] marca 2013 r.) utrzymującą w mocy

decyzję GGK z [...] grudnia 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia

2012 r.) o pozbawieniu geodety uprawnionego M. G., zamieszkałego

przy ui. [...],[...] R., posiadającego świadectwo nadania uprawnień

zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii nr [...], uprawnień zawodowych.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w dniu [...] września 2012 r.

wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T. z [...] sierpnia

2012 r.} sygn. akt [...] (dalej wyrok z [...] sierpnia 2012 r.), z którego wynika, że

strona została uznana winną popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 ustawy z

dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. 1997 r., nr 88, poz. 553 ze zm., dalej

k.k.) poprzez poświadczenie nieprawdy w sporządzonym operacie pomiarowym dla

działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości S., poświadczając w nim

nieprawdę co do faktu istnienia na niej zbiornika wodnego zajmującego

przeważającą część działki.

W związku z powyższym wyrokiem Główny Geodeta Kraju wszczął z urzędu

postępowanie administracyjne na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy z 17 maja 1989 r.

Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2010 r.t nr 88, poz. 553 ze zm., dalej

p.g.k.). Decyzją z 11 grudnia 2012 r. GGK pozbawił stronę uprawnień zawodowych.

Organ administracji stwierdził w uzasadnieniu, że jest zobligowany do pozbawienia

strony uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii w związku z

wydaniem wobec niej przez sąd wyroku skazującego za czyn zabroniony, określony

w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów. Główny

Geodeta Kraju wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 46 ust. 3 p.g.k. w przypadku

utraty zdolności do czynności prawnych przez osoby, o których mowa w art. 42, albo

skazania ich za przestępstwa przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu,

wiarygodności dokumentów, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za

przestępstwa skarbowe oraz inne przestępstwa mające znaczenie ze względu na

wykonywany zawód - o pozbawieniu uprawnień zawodowych orzeka Główny

Geodeta Kraju w drodze decyzji. Organ uznał, powołując się na orzecznictwo, że

sam fakt skazania za przestępstwa objęte art. 46 ust. 3 p.g.k. jest wystarczający do

pozbawienia uprawnień zawodowych bez potrzeby korzystania z innych unormowań i

konieczności dokonywania ocen.

Skarżący pismem z [...] grudnia 2012 r. złożył odwołanie od decyzji z 11

grudnia 2012 r., przyznając, że popełnił błąd, za który został już ukarany wyrokiem

sądu powszechnego. Skarżący wyjaśnił, że nie może uczestniczyć w przetargach.

Pozbawienie uprawnień uznał za uniemożliwienie funkcjonowania Jego firmy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy GGK decyzją z [...] marca 2013r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] grudnia 2012 r. Organ w uzasadnieniu powtórzył

wcześniejsze stanowisko, uznając, że sam fakt skazania za przestępstwa objęte art.

46 ust. 3 p.g.k. jest wystarczający do pozbawienia uprawnień zawodowych bez

potrzeby korzystania z innych unormowań i konieczności dokonywania dalszych

ocen.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona pismem z [...] kwietnia 2013 r. złożyła

skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o

uchylenie zaskarżonej decyzji, alternatywnie o zawieszenie jej do czasu zmiany

przepisów p.g.k.

W odpowiedzi na skargę z [...] maja 2013 r,, nr [...], L.dz. [...],

organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację faktyczną i

prawną.

Wydając przedstawiony na wstępie wyrok, sąd I instancji podkreślił, że art. 46

ust. 3 p.g.k. nakłada na Głównego Geodetę Kraju obowiązek orzeczenia o utracie

uprawnień zawodowych zawsze, o ile wystąpi któreś ze zdarzeń wskazanych w tym

przepisie, oraz że przesłanki do orzeczenia o utracie uprawnień wystąpiły w

odniesieniu do skarżącego (świadectwo nadania uprawnień zawodowych w

dziedzinie geodezji i kartografii nr [...], wskazane w decyzji organu I instancji).

Przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany, tj.

poświadczenie nieprawdy, stanowi przestępstwo przeciwko dokumentom i jest

kwalifikowane jako przestępstwo popełnione z winy umyślnej mieszczące się w

dyspozycji art. 46 ust. 3 p.g.k., który obligatoryjnie przewiduje sankcję w postaci

pozbawienia geodety uprawnień zawodowych. Organ nie mógł zastosować

którejkolwiek z łagodniejszych kar dyscyplinarnych wymienionych w art. 46 ust. 1

p.g.k., ponieważ kary w tym przepisie przewidziane mogą być nałożone w stosunku

do osób, których czyny nie stanowiły przestępstw wymienionych z art. 46 ust. 3 p.g.k.

Sam fakt skazania osoby, o której mowa w art. 42 tej ustawy, za przestępstwa,

o które chodzi w art. 46 ust. 3 p.g.k., rodzi obowiązek wydania przez Głównego

Geodetę Kraju, bez wniosku podległego mu organu, decyzji orzekającej o

pozbawieniu uprawnień zawodowych, bez możliwości zajmowania się analizą

towarzyszących mu okoliczności i wpływu takiego czynu na postępowanie

administracyjne z zakresu geodezji i kartografii, w którym doszło do jego popełnienia.

Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego argumentów dotyczących

okoliczności będących podstawą sporządzenia przez Niego operatu pomiarowego

dla działki nr [...], sąd stwierdził, że nie mogły one stanowić podstawy do zmiany

decyzji.

W skardze kasacyjnej z [...] kwietnia 2014 r. strona reprezentowana przez

adwokata zaskarżyła w całości wyrok z [...] stycznia 2014 r., zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 3 p.g.k. przez dokonanie jego

błędnej wykładni o obligatoryjności decyzji i braku jakiegokolwiek wyboru, a która to

wykładnia narusza art. 7 ustawy zasadniczej,

2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, a w

szczególności art. 7 oraz 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania

administracyjnego (t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.) przez wydanie

wyroku, który narusza zasady praworządności oraz narusza słuszny interes stron,

bez wyjaśnienia okoliczności sprawy,

3) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, "a w

szczególności art. 104 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie rozstrzyga istoty

sprawy w całości co powoduje, że nie rozstrzyga ona o całości praw skarżącego

doprowadzając do braku stabilizacji jego sytuacji m.in. przez to, że powyższa decyzja

w ogóle nie rozstrzyga czy pozbawienie uprawnień zawodowych jest czasowe czy

też nie, a jeżeli jest ono czasowe, to na jaki czas skarżący został pozbawiony tych

uprawnień".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy WSA do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.

Zdaniem skarżącego art. 46 ust. 3 p.g.k. należy rozpatrywać jako regulację

stanowiącą o uprawnieniu organu, które nie może być pojmowane jako prawo

pozbawiające możliwości dokonania wyboru. GGK, podejmując decyzję w

przedmiocie ukarania geodety, nie może być ograniczony jedynie do uwzględnienia

ustaleń poczynionych przez sąd powszechny w sprawie karnej.

W ocenie skarżącego, sąd ! instancji wydał wyrok, posiłkując się jedynie

treścią orzeczenia z [...] sierpnia 2012 r., a pomijając zupełnie przedstawione przez

Niego stanowisko w sprawie, w tym motywy, którymi się kierował. Poza tym sąd i

instancji nie poświęcił uwagi zagadnieniu, czy w niniejszej sprawie konieczne było

pozbawienie skarżącego wszystkich uprawnień zawodowych w sytuacji, kiedy

postępowanie karne dotyczyło tylko jednego zakresu uprawnień, tj. geodezyjnych

pomiarów sytuacyjno-wysokościowych, realizacyjnych i inwentaryzacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm,, dalej p.p.s.a.)

skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa

materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ

na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej,

bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach

skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze

wskazanych przepisów wynika, źe wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed

Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega

na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do

rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w

ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem

weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego

oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec

niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny

Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia

prawidłowości dokonanej przez sąd l instancji wykładni wskazanych w skardze

kasacyjnej przepisów prawa.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez M. G. sformułowane

zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa

materialnego. Skonstruowane zarzuty nie okazały się jednak zasadne.

W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia postępowania są ściśle powiązane z

zarzutami naruszenia przepisów postępowania i w związku z tym w pierwszej

kolejności należy odnieść się do zarzutów materialnoprawnych.

Podstawowym zagadnieniem prawnym, które stanęło u podstaw oceny przez sąd

I instancji zgodności z prawem decyzji z [...] marca 2013 r. oraz sformułowanych

podstaw kasacyjnych naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, była

wykładnia art. 46 § 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, w szczególności jego

ust. 3 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Przy dokonywaniu analizy unormowań zawartych w art. 46 p.g.k. należy

uwzględniać dwie zupełnie odrębne sytuacje, o które chodzi kolejno w jego ust. 1-2

oraz w ust, 3, różniące się co do przesłanek, treści i charakteru decyzji oraz

procedury jej wydawania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12

marca 2009 r., sygn. akt II GSK 587/08, Baza Orzeczeń NSA -

http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Do pierwszej sytuacji trzeba zaliczyć następstwa naruszenia określonego w art.

42 ust. 3 p.g.k. obowiązku wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji

i kartografii z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy

technicznej i obowiązującymi przepisami. Osobie, która naruszyła ten obowiązek,

można wymierzyć jedną z pięciu kar podanych w art. 46 ust. 1 p.g.k. Są nimi w

narastającej klasyfikacji: upomnienie, nagana z wpisem do centralnego rejestru osób

posiadających uprawnienia zawodowe, zawieszenie wykonywania uprawnień

zawodowych na okres od 6 miesięcy do jednego roku, zawieszenie wykonywania

uprawnień zawodowych do czasu ponownego złożenia egzaminu z wynikiem

pozytywnym, odebranie uprawnień zawodowych z możliwością ubiegania się o

ponowne ich uzyskanie po upływie 3 lat od dnia ich odebrania. Decyzja o

wymierzeniu kary ma charakter uznaniowy, zawsze uwzględniający sposób

naruszenia obowiązku w świetle art. 42 ust. 3 p.g.k. i jego następstwa. Jest ona

wydawana na wniosek wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i

kartograficznego przez Głównego Geodetę Kraju.

Drugą sytuację unormowano samodzielnie, bez odsyłania do innych przepisów i

ocennych okoliczności, w art. 46 ust. 3 p.g.k. mającym w dacie orzekania przez

Głównego Geodetę Kraju następujące brzmienie: "W przypadku utraty zdolności do

czynności prawnych przez osoby, o których mowa w art. 42, albo skazania ich za

przestępstwa przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności

dokumentów, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwa

skarbowe oraz inne przestępstwa mające znaczenie ze względu na wykonywany

zawód - o pozbawieniu uprawnień zawodowych orzeka Główny Geodeta Kraju w

drodze decyzji". Chodzi tu o utratę zdolności do czynności prawnych oraz zrównane

z nią co do konsekwencji skazanie za wymienione przestępstwa wymagające

pozbawienia takiej osoby uprawnień zawodowych. Przeszkodą do wykonywania

zawodu jest tu stan zdrowia i - najogólniej biorąc - utrata rękojmi wykonywania

zawodu, w przeciwieństwie do braku należytej staranności, wiedzy technicznej i

znajomości prawa rodzących odpowiedzialność przewidzianą w art, 46 ust. 1 i 2

p.g.k, W omawianej tu sytuacji sam fakt skazania za przestępstwa, o które chodzi w

art. 43 ust. 3 p.g.k., rodził obowiązek wydania przez Głównego Geodetę Kraju, bez

wniosku podległego mu organu, decyzji orzekającej o pozbawieniu uprawnień

zawodowych, bez możliwości zajmowania się analizą towarzyszącym mu

okoliczności i wpływu takiego czynu na postępowanie administracyjne z zakresu

geodezji i kartografii, w którym doszło do jego popełnienia.

Prawomocnym wyrokiem skarżący został skazany za popełnienie przestępstwa z

art. 271 § 1 i 3 k.k, poprzez poświadczenie nieprawdy w sporządzonym operacie

pomiarowym. Przepisy te są zamieszczone w rozdziale XXXIV k.k. dotyczącym

przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, do których nawiązuje art. 46 ust.

3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowiący podstawę pobawienia

skarżącego uprawnień zawodowych.

W rozpoznawanej sprawie w dacie orzekania przez organ administracji sam fakt

skazania za przestępstwa objęte art. 46 ust. 3 Prawa geodezyjnego i

kartograficznego był wystarczający do pozbawienia uprawnień zawodowych, bez

potrzeby korzystania z innych unormowań i konieczności dokonywania

wspomnianych ocen. Okoliczności dotyczące przebiegu pracy zawodowej

skarżącego, podnoszone w skardze kasacyjnej, nie mogły być uwzględnione przy

ocenie legalności zaskarżonego wyroku. W świetle powyższego za niezasadny

należało uznać zarzut dokonania wykładni art. 46 ust. 3 p.g.k. w sposób niezgodny z

art. 7 Konstytucji RP, bowiem w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że organ

administracji działał na podstawie i w granicach prawa, a dokonana przez organ

wykładnia nie przekracza granic ustanowionych przepisami prawa, w tym Konstytucji

RP,

Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. przez wydanie

wyroku, który narusza zasady praworządności oraz narusza słuszny interes stron,

bez wyjaśnienia okoliczności spraw (w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dodatkowo

wskazano w tym kontekście na naruszenie art, 77 k.p.a.). Uchybienia zasadzie

prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 7 i art. 77 k.p.a., oraz zasadzie zaufania do

organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) skarżący kasacyjnie upatruje w oparciu

pozbawienia skarżącego uprawnień geodety wyłącznie na ustaleniach wynikających

z prawomocnego wyroku skazującego M. G. za przestępstwo

przeciwko wiarygodności dokumentów.

Odnosząc się do takich wywodów, należy stwierdzić, że przy wydawaniu

decyzji o pozbawieniu uprawnień zawodowych, o jakiej mowa wart. 46 ust. 3 p.g.k.,

skazujący wyrok za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów wiąże

Głównego Geodetę Kraju, co wynika wprost z treści tego przepisu. Wyrok taki jest

bowiem podstawową przesłanką wydania wspomnianej decyzji, a jedyną

okolicznością faktyczną, którą organ musi ustalić jest to, czy wyrok taki zapadł, czy

dotyczy on osoby, o której mowa w art. 42 p.g.k. i czy jest on prawomocny. Należy

przy tym podkreślić, że przesłanką pozbawienia uprawnień zawodowych jest wyrok

skazujący za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, a nie okoliczności

faktyczne będące jego podstawą, a zatem niedopuszczalne byłoby ustalanie przez

Głównego Geodetę Kraju tych okoliczności. Organ ten nie mógł więc naruszyć zasad

postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. przez

wadliwe dokonanie ustaleń dotyczących wyjaśnień i motywów działania skarżącego,

a więc okoliczności będących elementami stanu faktycznego sprawy karnej, które

stały się podstawą skazania skarżącego kasacyjnie za przestępstwo, o jakim mowa

w art. 46 ust. 3 p.g.k. - skoro takich ustaleń nie czynił.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, sąd I instancji nie naruszył

także art. 104 § 2 k.p.a. Wskazany zarzut nie ma bowiem oparcia w przepisach

prawa stanowiących podstawę prawną orzekania i sprawowanej przez sąd kontroli

przepisów właściwych dla rozstrzyganej sprawy. Podkreślić należy, że w

postępowaniu kasacyjnym ocenie podlega wyrok wojewódzkiego sądu

administracyjnego, zatem poprawnie zbudowany zarzut kasacyjny powinien

wskazywać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego naruszone przez sąd.

Zarzut skargi kasacyjnej tych podstaw nie wymienia, co jest niewątpliwie błędem

formalnym skargi, jednak błąd ten nie jest wadą, która eliminowałaby możliwość

merytorycznego rozpatrzenia zarzutu, skoro w uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona

wskazuje na wadliwość wyroku ze względu na oddalenie skargi w sytuacji, gdy

organy błędnie zastosowały art. 46 ust. 3 do podmiotu, do którego przepis nie miał

zastosowania. Dopuszczalność rozpoznania skargi kasacyjnej pomimo wadliwości

zarzutu w judykaturze nie budzi wątpliwości (zob. uchwałę pełnego składu

Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS

10/09, ONSAiwsa 2010, nr 1, poz.1), zatem z tego powodu konieczne stało się

merytoryczne odniesienie do jego treści.

Nie można zatem zgodzić się ze sformułowanym w skardze kasacyjnej

zarzutem naruszenia art. 104 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie rozstrzyga

istoty sprawy w całości, ponieważ nie rozstrzyga, czy pozbawienie skarżącego

uprawnień zawodowych ma charakter czasowy. Zdaniem Naczelnego Sądu

Administracyjnego nie ma bowiem wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym

w dacie wydawania zaskarżonej decyzji pozbawienie uprawnień zawodowych na

podstawie art. 46 ust. 3 p.g.k. miało, co do zasady, charakter bezterminowy.

Dopuszczalność takiego ograniczenia jest dla Sądu II instancji oczywista, zwłaszcza

ze względu na znaczenie i funkcję geodety uprawnionego do wykonywania

określonych działań zawodowych z punktu widzenia bezpieczeństwa porządku

prawnego (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2090/13, Baza

Orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do kwestii zmiany stanu prawnego w sprawach dotyczących

odebrania uprawnień geodety, należy podkreślić, że w aktualnym stanie prawnym

osoba, której odebrano uprawnienia zawodowe, może ubiegać się o ponowne ich

uzyskanie po upływie 3 lat od dnia ich odebrania (zob. art. 46a ust. 2 ustawy z dnia

17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, t.j. Dz.U. 2015 r., poz. 520).

Jednakże w procesie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, sąd I

instancji, nie mógł uwzględnić istotnych zmian stanu prawnego w zakresie trybu

orzekania o pozbawieniu uprawnień geodety (w tym zmiany art. 46 § 3 p.g.k.)

wprowadzonych ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących

wykonywanie niektórych zawodów (Dz.U. 2013 r., poz. 829) z tej przyczyny, że w art.

133 § 1 p.p.s.a. przyjęta została zasada, że sąd administracyjny orzeka na podstawie

akt sprawy. Oznacza to, że sąd ten rozpoznaje sprawę na podstawie stanu

faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana

stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu,

zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Kontrolny charakter postępowania

sądowoadministracyjnego i, co do zasady, kasacyjny model orzekania przez sądy

uzasadniają przyjęcie jako reguły, że sąd, kontrolując działalność administracji

publicznej, bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydawania

zaskarżonego aktu, a nie w dniu orzekania (zob. wyrok NSA z 18 grudnia 2013 r.,

sygn. akt Il GSK 1470/12, Baza Orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę

kasacyjną za nieusprawiedliwioną i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w

sentencji

Ponadto mając na uwadze, że skarżący uiścił wpis od skargi kasacyjnej w

kwocie 200 zł, podczas gdy wpis należny wynosi 100 zł, nakazano zwrot

nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł.

-----------------------

Sygn. akt II GSK 1307/14

2

Sygn. akt II GSK 1307/14

1

Sygn. akt II GSK 1307/14

3