Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1704/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1952
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost- Durchowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 537/17 w sprawie ze skargi K.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/GL 537/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...].

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] odmawiającą K. H. świadczenia pielęgnacyjnego.

Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy oraz art. 20 ust. 3 i 4 w zw. z art. 3 pkt 11, art. 17, art. 23 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 ze zm.), a także Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 8 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r. poz. 2284).

Decyzje zapadły w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. K. H. wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem Z. H., w stosunku do którego orzeczono znaczny stopień niepełnosprawności.

Prezydent Miasta R. decyzją z [...] kwietnia 2017 r. odmówił przyznania K. H. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę:

a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego,

b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.

W tym zakresie organ stwierdził, że decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało K. H. prawo do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną, tj. mężem Z. H. W tej sytuacji zaistniała ustawowo określona przesłanka negatywna do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W odwołaniu K. H. podniosła, że od dnia 1 stycznia 2016 r. obowiązuje znowelizowany art. 27 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna pozwala osobie uprawnionej wybrać jedno z tych świadczeń. K. H. wskazała, że wybiera świadczenie pielęgnacyjne.

Niezależnie od tego powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 wracając uwagę, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, uznany został przez Trybunał za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wyrok ten zmienił stan prawny czyniąc skutecznym prawo K. H. do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2017 r. odmawiającą K. H. świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał m.in. przepisy art.17 ust. 1 oraz art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wywodząc, że orzeczeniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w R. z [...].01.2015 r. Z. H. (urodzony [...].08.1953 r.) został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres do [...].01.2018 r. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...].11.2012 r. i nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności.

Tymczasem świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane jedynie wtedy, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych).

Skoro w przypadku Z. H. na podstawie przekazanych akt sprawy nie można stwierdzić, że niepełnosprawność męża powstała w jednym z powyższych okresów, to warunek z art. 17 ust. 1b ustawy nie został spełniony i tym samym strona nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Odnośnie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt 38/13 organ wyjaśnił, że w jego uzasadnieniu Trybunał stwierdził, iż skutkiem wejścia w życie wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b ustawy oświadczeniach rodzinnych, ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Poprawienie stanu prawnego w tym zakresie należy jednak wyłącznie do ustawodawcy. Wyrok ten nie ma zatem wpływu na treść mających w sprawie zastosowanie przepisów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. H. nie zgodziła się ze stanowiskiem organów obu instancji. Powtórzyła argumenty podniesione uprzednio w odwołaniu, zarzucając organom wadliwą wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, sprzeczną z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, który – wbrew stanowisku organu II instancji - wywołał skutek prawnokształtujący. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała liczne przykłady orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał wniesioną skargę za uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w rozpoznawanej sprawie skargę oparto na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Skarżąca wskazała na niewłaściwe zastosowanie normy zawartej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 190 Konstytucji RP, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38//13.

Zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Wyrok ten jest tzw. wyrokiem zakresowym. Oznacza to, że nie wywołuje skutku określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, tj. utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu normatywnego (przepisu). Powoduje jednak konieczność takiej wykładni przepisów, aby jej wynik nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1578/16 wskazał, że jest niewątpliwe, że w myśl art. 188 pkt 1 Konstytucji RP, to Trybunał Konstytucyjny orzeka o zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją. Niezależnie jednak od unormowania art. 188 pkt 1 Konstytucji RP, obowiązuje wynikająca z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasada ustrojowa bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji. Jedną z form bezpośredniego stosowania Konstytucji przez sądy jest oparcie wyroku na stanowisku wyrażonym w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego.

Stosując wskazany wyżej sposób wykładni w odniesieniu do art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych należy więc stwierdzić, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia, przepis art. 17 ust. 1b jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.

Sąd podzielił w całości pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 223/16, z 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 923/16; z 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 755/16, z 21 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1853/16, z 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1578/16, z 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1512/16, z 2 marca 2017 r., I OSK 2407/16 – dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/ ).

Nie jest przy tym prawnie istotne, zdaniem Sądu powoływanie się przez organ na fragment uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., w którym zawarto stwierdzenie, że skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani uchylenie decyzji przyznających świadczenia, ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Uzasadnienie to zawiera bowiem argumentację mającą przemawiać za wydanym rozstrzygnięciem, nie zastępuje go jednak, jak również brak jest podstaw prawnych do uznania, aby stanowiło ono w jakimkolwiek zakresie uzupełnienie rozstrzygnięcia.

Stwierdzenie niekonstytucyjności części przepisu w wyroku zakresowym wywołuje domniemanie niekonstytucyjności tej zakwestionowanej części, a skoro sądy są związane orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie dokonanej oceny zgodności z Konstytucją, to znaczy, że nie mogą uchylić się od tego związania przez wzgląd na jakiekolwiek treści zawarte w uzasadnieniu takiego orzeczenia, ponieważ uzasadnienie nie stanowi treści rozstrzygnięcia (zob.: wyrok NSA z 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 755/16).

Skoro zatem nie jest dopuszczalne wydanie orzeczenia na podstawie przepisu, w stosunku do którego - w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego – odpadło domniemanie zgodności z Konstytucją, to uznać należało, że zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP mają usprawiedliwione podstawy (zob. wyrok NSA z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1614/16).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. reprezentowane przez radcę prawnego A. O. wniosło od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzuciło, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj.:

1. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 iipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz.2188 ze zm.), gdyż kontrola decyzji wydanych zarówno przez organ I jak i lI instancji pod względem zgodności z prawem, nie była dokonana przez Sąd pierwszej instancji w pełni. Sąd pierwszej instancji poprzestał tylko na ocenie decyzji organów obu instancji poprzez przepis art. 17 ust.1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, natomiast nie odniósł się do przepisu art. 17 ust. 5 pkt.1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych;

2. art. 141 § 4 P.p.s.a. gdyż uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia przez organ I instancji i nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania przez ten organ biorąc pod uwagę przepisu art.17 ust. 5 pkt.1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, z których wynika negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji gdy wnioskodawca ma przyznany zasiłek dla opiekuna i wcześniej nie wyrazi zgody na wydanie decyzji uchylającej prawo do tego zasiłku

3. art.145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a., gdyż Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę uchylił decyzję organów I i II instancji w całości, pomimo że nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy tj. art. 17 ust.5 pkt. 1 lit.b oraz art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a uchybienia te mają istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższy wyrok Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło w całości i wniosło o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].05.2017 r. nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach,

- zasądzenie od K. H. na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego i zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacynej Kolegium rozwinęło uzasadnienie stawianych zarzutów

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "P.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Do naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który jest przepisem ustrojowym, może dojść, gdyby Sąd pierwszej instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Gdyby nawet sąd naruszył przy rozstrzygnięciu sprawy prawo materialne czy procesowe to nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z art. 1 cytowanej ustawy zakresowi kontroli działalności administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi taka sytuacja.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia. art. 141 § 4 P.p.s.a. i art.145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a., wskazać należy, że rozpoznając skargę Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę uchylił decyzję organu II instancji albowiem stwierdził, że organ nadzoru naruszył prawo materialne w zakresie wskazanym w uzasadnieniu wyroku tj. stwierdził naruszenie art. 17 ust. 1b ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 ze zm. – dalej jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych").

Uchylając zaś decyzję organu pierwszej instancji, Sąd pierwszej instancji nie wskazał rzeczywiście, w uzasadnieniu wyroku, na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit.b oraz art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych Wskazać jednak należy, że tego rodzaju uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy, skoro zdaniem organu nadzoru (a co wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2017 r.), podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie mógł być art. 17 ust. 5 pkt 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Kolegium wskazało bowiem na treść przepisu art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, z którego wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń;

1) świadczenia rodzicielskiego lub

2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub

3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub

4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub

5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.

Kolegium podniosło, że strona wskazała, że od stycznia 2016 r. istnieje możliwość wyboru korzystniejszego świadczenia. Zaś strona w odwołaniu wskazała, że wybiera świadczenie pielęgnacyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że stanowisko Kolegium w powyższym zakresie jest prawidłowe.

Jak wynika z akt sprawy K. H. w dniu [...] kwietnia 2017 r. wniosła o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem. Skarżąca pobiera zasiłek dla opiekuna, który został jej przyznany decyzją z dnia [...] marca 2015 r.

Fakt uzyskiwania przez skarżącą zasiłku dla opiekuna nie może być jednak w okolicznościach niniejszej sprawy przeszkodą do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Należy bowiem wskazać na treść art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych zgodnie z którym, w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: (...) 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Przepis ten wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2016 r. zatem w dacie złożenia wniosku (kwiecień 2017 r.) skarżąca mogła dokonać wyboru przysługujące-go jej świadczenia.

W zaistniałej sytuacji prawnej i faktycznej, wobec oświadczenia skarżącej o rezygnacji z zasiłku dla opiekuna w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, rzeczą organu I instancji było doprowadzenie we właściwym trybie do wygaśnięcia decyzji o tym zasiłku i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z regułą wynikającą z art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych (ustalenie prawa do świadczenia począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami).

Istotnym jest również to, na co wskazał organ nadzoru, ze skarżąca w odwołaniu wskazała, że wybiera świadczenie pielęgnacyjne.

Z wyżej wskazanych powodów prawidłowo Sąd pierwszej instancji uchylił decyzję organów obu instancji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.