Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 338/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 7,8,9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...]. II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] , UNP:[...] , na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu dwóch tożsamych (ze względu na tożsamość przedmiotu i podmiotu) wniosków złożonych przez Spółkę A. w W., zgłosił sprzeciw odnośnie do przystąpienia do robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia [...] r., polegających na "instalacji zlicowanej ze ścianą siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku" przy [...] . w S.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że dnia [...] r. Spółka A. z o.o. Sp. K. w W. złożyła dwa tożsame (ze względu na tożsamość przedmiotu i podmiotu) wnioski:

1) zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na: "instalacji zlicowanej ze ścianą siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku" przy [...] w S. - złożone w formie papierowej,

2) zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na: "instalacji zlicowanej ze ścianą siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku" przy [...] w S. – złożone w formie elektronicznej.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak:[...] , UNP: [...] nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia powyższego wniosku, w terminie do dnia [...] r., o następujące dokumenty i materiały:

1. prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - dotyczy wpisania działki [...] z obrębu [...] wskazania właścicieli tych działek (wraz z adresem do korespondencji) oraz dokumentów, z których wynika tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

2. decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków (zgodnie z art. 38 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - Dz. U. z dnia 17 września 2003 r. ze zm.) - budynek przy [...] w S. usytuowany jest na [...] - obszar urbanistyczny wpisany do [...] pod nr [...] , nr decyzji [...] z dnia [...] r.

3. odpowiednie szkice lub rysunki dotyczące mocowania oświetlenia z jednoczesnym wykazaniem miejsca poboru energii elektrycznej.

Organ podał, że powyższe postanowienie, zgodnie z zastrzeżeniem inwestora, zostało wysłane na adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej [...] w dniu [...] r. Postanowienie nie zostało jednak odebrane, a więc zgodnie z art. 46 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) przesłano je powtórnie po upływie 7 dni. Wobec powyższego, zgodnie art. 46 § 6 K.p.a., postanowienie uważa się za doręczone po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W zakreślonym terminie inwestor nie uzupełnił zgłoszenia o wymagane dokumenty oraz materiały i dlatego należało orzec o wniesieniu sprzeciwu.

W odwołaniu od powyżej decyzji Spółka zarzuciła organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem:

- art. 104 w związku z art. 66 § 2 K.p.a., poprzez orzeczenie jedną decyzją w sprawach dwóch zgłoszeń;

- art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wskazanie tego przepisu jako podstawy prawnej do wniesienia sprzeciwu;

- art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wyznaczenie terminu na uzupełnienie zgłoszenia, który nie był terminem umożliwiającym w sposób realny spełnienia przez inwestora tego obowiązku;

- art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

Wojewoda , rozpatrując wniesione odwołanie, decyzją z dnia [...] r., nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (identyfikator pośw.:[...] ) wynika, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. wysłane zostało inwestorowi po raz pierwszy w dniu [...] r., następnie zawiadomienie powtórne wysłane zostało w dniu [...] r. i doręczone w dniu [...] r. – zgodnie z art. 46 § 6 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Skoro więc inwestor wskazał adres skrytki [...] jako adres do doręczeń, to w ocenie Wojewody, powinien był wykazać się należytą starannością przy odbiorze korespondencji za pośrednictwem wybranej przez siebie metody doręczenia. W sytuacji, gdyby (po odbiorze przez inwestora) termin określony w zgłoszeniu okazał się za krótki do uzupełnienia dokumentów, to na wniosek strony termin wyznaczony przez organ administracji mógłby być przez organ I instancji przedłużony.

Organ odwoławczy podał, że w zaistniałej sytuacji uznać należy, że przedmiotowe postanowienie doręczone zostało skutecznie, a Prezydent Miasta S. , właściwie powołując się na art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (ze względu na nieuzupełnienie zgłoszenia przez inwestora w wyznaczonym terminie) w dniu [...] r. wydał decyzję wnoszącą sprzeciw na instalację zlicowanej ze ścianą siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy [...] w S..

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez wskazanie tego przepisu jako podstawy prawnej do wniesienia sprzeciwu, Wojewoda wskazał, że instytucja zgłoszenia, wynikająca z art. 29 ustawy Prawo budowlane, wprowadzona została celem ułatwienia przeprowadzenia przez inwestora budowy niektórych inwestycji i stanowi tzw. katalog zamknięty - listę enumeratywnie wymienionych obiektów i robót budowlanych, których realizacja nie wymaga wcześniejszego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę.

Wojewoda zacytował dalej treść art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i podał,

że inwestor nie dopełnił obowiązku uzupełnienia dokumentów i dlatego zarzut ten uznał za chybiony.

Organ wyjaśnił, że po wnikliwej analizie dokumentów złożonych przez inwestora w dniu [...] r. oraz po porównaniu materiałów złożonych w formie papierowej w stosunku do materiałów złożonych za pośrednictwem platformy[...] , uznał że ww. zgłoszenia są tożsame ze względu na ich przedmiot oraz podmiot. Dotyczą bowiem zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalacji zlicowanej ze ścianą siatki winylowej z nadrukiem reklamowym o wymiarach 12x12 m wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy. [...] w S., na południowej ścianie budynku posadowionego na działce [...] z obr. [...] jedn. ewid. S. , a zgłoszenia dokonał w imieniu Spółki A. Sp. z o.o. Sp. K., jej pełnomocnik S. P..

W ocenie Wojewody, jedyne zauważone różnice w złożonych wnioskach to informacje zawarte w piśmie zatytułowanym oświadczenie inwestora z dnia [...] r. oraz w projekcie konstrukcyjno - budowlanym z dnia [...] r., dotyczące stalowej konstrukcji, jej mocowania do ściany budynku oraz napięcia na niej tkaniny winylowej. W świetle powyższego nie można mówić o dwóch odrębnych zgłoszeniach w sytuacji, gdy planowana inwestycja ma zostać zlokalizowana na tej samej ścianie budynku, ma mieć również identyczne wymiary. Nielogicznym byłoby zatem wydanie dwóch odrębnych decyzji dotyczących podmiotowo i przedmiotowo tego samego przedsięwzięcia.

Reasumując, organ odwoławczy podał, że Prezydent Miasta S. w sposób wyczerpujący zgromadził materiał dowodowy w sprawie oraz podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez m. in. zobowiązanie inwestora postanowieniem z dnia [...] r. do uzupełnienia brakujących dokumentów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Spółka A. z o.o. Spółka k. w W. zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że przepis ten stanowi samoistną podstawę do wniesienia sprzeciwu;

2. art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że termin wyznaczony na uzupełnienie zgłoszenia nie został zachowany z przyczyn leżących po stronie inwestora w sytuacji, w której w dniu doręczenia postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia termin ten już upłynął;

3. art. 14 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, poprzez niezasadne uznanie, że organ pierwszej instancji załatwił sprawę w formie dokumentu będącego dokumentem elektronicznym;

4. art. 14 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji zarówno w formie dokumentu elektronicznego, jak i w formie pisemnej;

5. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy;

6. art. 6, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady legalności działania, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej, poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niezasadne wydanie decyzji utrzymującej w mocy zgłoszony sprzeciw.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody ego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. a oraz o zasądzenie od Wojewody ego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że w jej ocenie zarówno postanowienie wzywające do uzupełnienia braków zgłoszenia, jak i decyzja wnosząca sprzeciw oraz zaskarżona decyzja Wojewody ego nie wywołały skutku prawnego, gdyż zostały wydane w nieprawidłowej formie. Postanowienie wzywające do uzupełnienia braków, jak i decyzja ze sprzeciwem zostały jej doręczone na platformę[...] w formacie pdf, a dnie xml — co oznacza, że nie można tych dokumentów kwalifikować jako dokumenty elektroniczne.

Zdaniem Skarżącej, plik pdf nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych. Wraz ze zgłoszeniami, skarżąca złożyła wniosek o doręczanie korespondencji w sposób określony w przepisie art. 391 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. drogą elektroniczną. Podjęte z platformy [...] dokumenty, tj. postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia, jak

i sprzeciw nie stanowią jednak odpowiednio postanowienia, jak i decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie spełniają wymogów określonych w przepisie art. 3 pkt 2 ustawy o informatyzacji w związku z art. 14 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Spółki, zaskarżona decyzja Wojewody ego została ona wydana w dwóch formach, tj. w papierowej, jak i w elektronicznej, co jest niedopuszczalne.

Wyjaśniła, że w przypadku złożenia oświadczania o doręczanie wszelkich pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej organ zobligowany był do wydania, a także do doręczenia wszelkich pism w sprawie w formie elektronicznej. Obecnie, po nowelizacji m.in. art. 46 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ nie ma już możliwość, w przypadku niemożności doręczenia inwestorowi pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej (mimo podjęcia takiej próby) skorzystania z tradycyjnej formy doręczenia.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącej, organ najpierw wydał decyzję w formie tradycyjnej (decyzja w formie papierowej została nadana w placówce operatora pocztowego już dnia [...] r., tj. następnego dnia po wydaniu decyzji - co wynika ze stempli na kopercie, w której doręczono jej decyzję), a dopiero następnie nadał jej formę dokumentu elektronicznego.

Spółka nie zgodziła się także ze stanowiskiem Wojewody, że wyznaczony przez organ I instancji termin na uzupełnienie zgłoszenia był prawidłowy. Postanowienie wzywające do uzupełnienia braków zostało jej doręczone w dniu [...] r., tj. na 4 dni po terminie wyznaczonym przez organ na przedłożenie dokumentów. Co więcej, wbrew twierdzeniom organu, poczyniła wszelkie starania celem zachowania terminu na uzupełnienie zgłoszenia. Pismem z dnia [...] r. zwróciła się bowiem do organu o wyznaczenie nowego terminu. Do dnia wniesienia skargi nie uzyskała jednak odpowiedzi na to pismo.

Zdaniem skarżącej, błędnym jest także stanowisko organu w zakresie podstawy prawnej wniesionego sprzeciwu. Przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie może bowiem stanowić samoistnej podstawy do wniesienia sprzeciwu. Organ pierwszej instancji nie wskazał żadnej z przesłanek do wniesienia sprzeciwu, określonych w art. 30 ust. 6 i 7 ustawy Prawo budowlane. Jedynym powodem wydania decyzji były braki formalne, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do jej wydania.

Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu odwoławczego,

że zgłoszenia dokonane za pośrednictwem platformy [...] , jak i za pośrednictwem kuriera są identyczne, a tym samym możliwym było wydanie jednej decyzji w tych sprawach. Inwestycje, o których mowa w ww. zgłoszeniach różnią się w zakresie użytych elementów mocowań. W konsekwencji powyższego, nie sposób uznać, że są to przedmiotowo takie same inwestycje. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wskazał co miałoby przemawiać za zasadnością uznania tożsamości tych zgłoszeń.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda , nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.).

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 4 grudnia 2014 r. w przedmiocie sprzeciwu odnośnie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji zlicowanej ze ścianą siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy [...] w S..

Skarżąca Spółka kwestionowała wydanie decyzji w przedmiocie sprzeciwu albowiem - jak twierdziła - postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nakładające na Spółkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia robót budowlanych zostało jej doręczone w dniu [...] r., tj. w terminie uniemożliwiającym wywiązanie się do dnia [...] r. z dostarczenia dokumentów wymienionych w tym postanowieniu. Skarżąca w odwołaniu podniosła również zarzut rozstrzygnięcia jedną decyzją administracyjną dwóch odrębnych zgłoszeń wskazując, że zawierają one istotne różnice dotyczące rodzaju konstrukcji.

Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że zarzut skarżącej odnoszący się do nierozpoznania obu zgłoszeń nie jest bezpodstawny.

W dniu [...] r. do Urzędu Miasta S. drogą elektroniczną,

a w dniu [...] r. pocztą kurierską, wpłynęły dwa odrębne zgłoszenia Spółka A. z o.o. w W. dotyczące robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na instalacji zlicowanej ze ścianą siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem, na elewacji budynku przy [...] w S..

Organ I instancji miał świadomość co wynika z treści decyzji w przedmiocie sprzeciwu, że Spółka złożyła dwa odrębne lecz tożsame podmiotowo i przedmiotowo zgłoszenia, jednakże nie analizując w pełni treści tych dokumentów, jak również nie wzywając skarżącej do wyjaśnienia zakresu złożonego wniosku, oba zgłoszenia rozpatrzył w jednym postępowaniu, wydając jedno postanowienie dotyczące obowiązku uzupełnienia dokumentów oraz jedną decyzję w przedmiocie sprzeciwu.

Organ odwoławczy, do którego wpłynęło odwołalnie, po dokonaniu analizy treści obu zgłoszeń stwierdził, że zawierają one różnice dotyczące konstrukcji stalowej, jej mocowania do ściany budynku oraz napięcia na niej tkaniny winylowej. Ze względu na to, że planowana inwestycja ma zostać zlokalizowana na tej samej ścianie budynku, posiada identyczne wymiary, wydanie dwóch odrębnych decyzji dotyczących podmiotowo i przedmiotowo tego samego przedsięwzięcia byłoby- w ocenie Wojewody- nielogiczne.

Zdaniem sądu, stanowisko organu jest nieprawidłowe i narusza uprawnienia przyznane stronie w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz przede wszystkim

w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przy ustaleniu charakteru wniesionego przez stronę wniosku o wszczęcie postępowania, a zgłoszenie następuje na wniosek inwestora- istotna jest ocena intencji strony, dokonywana w oparciu o treść pisma lub pism. Jeżeli ocena ta nie jest jednoznaczna, o tym, jaki charakter mają pisma inicjujące postępowanie jak i złożone

w toku postępowania decyduje sama strona, gdyż to ona jest dysponentem swojego prawa zarówno do inicjowania postępowania, składania wniosków dowodowych czy środków odwoławczych.

Jak już wyżej sąd zauważył, organy nie kwestionowały, że skarżąca wniosła do organu dwa zgłoszenia. Nie były one – tak jak twierdził organ II instancji- jednobrzmiące albowiem zawierały różnice odnoszące się do kwestii konstrukcyjnych. Organ nie był jednak uprawniony do arbitralnej oceny intencji Spółki wnoszącej dwa zgłoszenia. Na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek rozpatrzenia wniosku czy wniosków strony, uwzględniając przede wszystkim jej wolę co do prowadzenia sprawy tylko co do jednego zgłoszenia, czy też obu zgłoszeń. Organ będąc związany żądaniem strony, nie może samodzielnie doprecyzować przedmiotu sprawy czy jej zakresu według własnego uznania. W przypadku, gdy treść wniosku nie pozwala na jednoznacznie określenie żądania, obowiązkiem organu jest podjąć czynności w celu wyjaśnienia intencji wnioskodawcy, w tym w szczególności poprzez wezwanie strony, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., do uściślenia czy uzupełnienia podania, przy jednoczesnym udzieleniu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W orzecznictwie przyjmuje się, że takie działanie pozwala na uniknięcie sytuacji prowadzenia postępowania w kierunku, czy też w celu, który nie był przez stronę zamierzony w momencie składania przez nią podania lub nawet zgoła sprzeczny w tym wnioskiem (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 956/07, dostępny w Lex nr 1024323).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie, pomimo tego, że złożenie przez skarżącą dwóch wniosków opatrzonych datą [...] r., z których jeden został doręczony droga elektroniczną a drugi pocztą kurierską, nie pozwalało na jednoznaczne ustalenie intencji strony, organ I instancji nie wzywając Spółki do złożenia wyjaśnień, rozpoznał sprawę w taki sposób jakby Spółka w istocie złożyła jeden wniosek.

W postępowaniu, które może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony, wyjście przez organ administracji poza żądanie strony i z urzędu - bez uzyskania zgody strony w tym zakresie - określenie przez organ zakresu wniosku oraz wydanie na tej podstawie rozstrzygnięcia w sprawie powoduje, że decyzja tego organu jest sprzeczna z prawem.

Całkowicie niezrozumiałe dla Sądu jest działanie organu odwoławczego, który dostrzegając, że w niniejszej sprawie zostały złożone dwa zgłoszenia zawierające odmienny sposób mocowania konstrukcji reklamy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał działanie organu pierwszej instancji za zgodne z prawem, ograniczając się do stwierdzenia tożsamości podmiotowej i przedmiotowej dokonanych zgłoszeń.

Opisane wyżej uchybienia stanowią o naruszeniu przez organy obu instancji ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć. Stosownie bowiem do art. 7 K.p.a. organ jest obowiązany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia rzeczywistego żądania strony. Przy czym, organ ma obowiązek czuwać nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 K.p.a.) oraz prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 K.p.a.).

Ze względu na konieczność rozstrzygnięcia przez organy kwestii proceduralnych, związanych z ustaleniem zakresu żądania strony, rozpoznanie pozostałych zarzutów skargi należało uznać za przedwczesne.

Reasumując, należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu I instancji będzie w pierwszej kolejności wezwanie skarżącej do złożenia wyjaśnień w kwestii odrębności bądź tożsamości złożonych wniosków, a następnie dokonanie rozpoznania sprawy w granicach wyznaczonych żądaniem strony.

W tym stanie rzeczy, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów wydano na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.