Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 505/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-11-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 245 § 1 i § 3, art. 246 §1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 listopada 2008 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2008 roku wniosku E. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych /-/R. Talaga


UZASADNIENIE

Dnia [...] E. i M. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...], nr [...] umarzającej postępowanie dotyczące cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie przy ulicy [...] w B.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 500,00 zł E.K. złożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku oświadczyła, że prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe (wraz z mężem oraz dwoma synami), które jest utrzymywane z wynagrodzenia za pracę jej męża w wysokości 4.100,00 zł oraz z jej wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.500,00 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000,00 euro. Natomiast na rachunku oszczędnościowym ma debet w wysokości 4.000,00 zł, a na karcie kredytowej jej debet wynosi 1.200,00 zł. Wnioskodawczyni posiada wraz z mężem działkę o powierzchni [...] ha, na której stoi dom jednorodzinny o powierzchni [...]m², obciążony hipoteką w wysokości 80.000,00 zł., a jej mąż posiada dodatkowo mieszkanie o powierzchni [...]m². Jednocześnie zastrzegła, że ponosi wspólnie z mężem koszty wykazane we wniosku jej męża o przyznanie prawa pomocy, to znaczy związane ze spłatą kredytów – hipotecznego (390,00zł) oraz mieszkaniowego i konsumpcyjnego (łącznie 480,00 zł) oraz opłatami czesnego za studia syna (400,00 zł) oraz pracami wykończeniowymi domu (600,00zł), a także kosztami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa domowego (ok. 450,00 zł) oraz opłatami z tytułu prowadzenia postępowania w sądzie cywilnym przeciwko właścicielom sklepu, którego dotyczy przedmiotowa sprawa.

Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym uniemożliwia to brak środków finansowych. Oznacza to, że prawo pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw przed sądem.

Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że E. K. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz dwoma synami, które jest utrzymywane z wynagrodzenia za pracę wnioskodawczyni i jej męża (łącznie 6.600,00 zł miesięcznie). Tym samym nie można przyjąć, że wnioskodawczyni należy do grona osób najbiedniejszych, znajdujących się w ciężkiej sytuacji finansowej, dla których przeznaczona jest pomoc ze strony państwa. Wprawdzie wnioskodawczyni wraz mężem wskazali, że ponoszą zwiększone wydatki związane ze spłatą zaciągniętych kredytów (hipoteczny, mieszkaniowy oraz konsumpcyjny) w kwocie 870,00 zł, ale mimo to pozostałe miesięczne dochody wspólnego gospodarstwa domowego pozwalają na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Ponadto należy zaznaczyć, że część zadeklarowanych wydatków, między innymi te związane z pracami wykończeniowymi nowego domu (600,00 zł) nie mogą być uznane za wydatki związane z kosztami utrzymania koniecznego, ponieważ nie są niezbędnym elementem codziennego życia, a tylko takie można uznać za uzasadnione w świetle przesłanek przyznania prawa pomocy. Z tych względów należy uznać, że E. K. jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a tym samym nie znajduje uzasadnienia jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.

/-/R. Talaga