Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 4/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1; art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania punktu 2 i 3 wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do rozpatrzenia punktu 2 wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. Z. złożył w dniu [...] grudnia 2021 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych wniosek o udostępnienie informacji publicznej:

- "W nawiązaniu do komunikatu Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2021 r., informującego o ataku hakerskim typu ransomware na serwery Urzędu Miasta [...], wnoszę o następujące informacje:

1. Kiedy ów incydent został zgłoszony do UODO?

2. Jakie działania zostały w związku z nim podjęte przez UODO?

3. Jakie działania UODO planuje podjąć w związku z ww. incydentem w przyszłości?

Skarżący wniósł o kierowanie korespondencji za pomocą platformy ePUAP.

W dniu [...] grudnia 2021 r. Prezes UODO wystosował do strony pismo, w którym poinformował, że w dniu [...] października 2021 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęło zawiadomienie o naruszeniu ochrony danych osobowych w Urzędzie Miasta [...]. W zakresie pozostałych pytań organ poinformował, że nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ nadmienił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych pismo strony wnoszone w sprawie administracyjnej, a takim niewątpliwie jest zgłoszenie naruszenia danych osobowych, nie stanowi informacji publicznej, gdyż nie jest dokumentem urzędowym, lecz prywatnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 3070/13; z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 189/11; z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 431/11 oraz z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 814/16).

M. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania w punktu [...] i [...] wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych poprzez jej udostępnienie, tj. podanie:

- działań, jakie zostały podjęte przez UODO w związku z atakiem hakerskim typu ransomware na serwery Urzędu Miasta [...], zgłoszonym do UODO w dniu [...] października 2021 r.,

- działań, jakich podjęcie planowane jest przez UODO w związku z ww. zdarzeniem.

Skarżący wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Stwierdził, że w dniu [...] grudnia 2021 r. została mu udostępniona informacja publiczna w zakresie odpowiedzi na pytanie pierwsze z wyżej wymienionych, tzn. odnośnie daty zgłoszenia incydentu do UODO. W odniesieniu do pytań [...] i [...] informacja publiczna nie została udostępniona. Nadmienił, że termin do udostępnienia całości żądanej informacji publicznej upłynął, jednak podmiot zobowiązany udzielił jedynie częściowej odpowiedzi na wniosek.

W odniesieniu do części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co czyni skargę zasadną i konieczną.

W odpowiedzi na skargę PUODO wniósł o jej oddalenie.

Organ podkreślił, że zarzut skarżącego w przedmiocie bezczynności Prezesa UODO dotyczący nieudostępnienia żądanej informacji jest chybiony. W odpowiedzi na wniosek z dnia [...] grudnia 2021 r. organ poinformował skarżącego, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskowane informacje w zakresie pkt. [...] i [...] nie wyczerpują pojęcia informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne.

Organ wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej, musi dotyczyć "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej".

Zdaniem organu, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów, czyli do już istniejącego stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji.

Zdaniem organu nie jest uzasadniony, podniesiony przez skarżącego, zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości fakt, że wniosek z dnia [...] grudnia 2021 r. w zakresie pkt. [...] i [...], nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż pozyskane informacje nie będą służyły powszechnemu interesowi, a jedynie będą zaspokajały prywatne potrzeby wnioskodawcy, co w konsekwencji nie przysłuży się usprawnieniu realizacji zadania publicznego.

Reasumując, organ stwierdził, że skargę należy uznać za bezzasadną, bowiem w dniu [...] grudnia 2021 r., skarżący został prawidłowo poinformowany, że jego żądanie nie może być zrealizowane na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, gdyż niewątpliwie nie odpowiadałoby to celowi, jak i funkcji, jakie wynikają z tej ustawy.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. skarżący podtrzymał skargę. Nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż udostępnieniu nie podlegają informacje dotyczące "indywidualnej sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym". Takiego zastrzeżenia nie można bowiem wysnuć w oparciu treść przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jest podstaw do twierdzenia organu, iż pozyskane informacje nie będą służyły powszechnemu interesowi, a jedynie będą zaspokajały prywatne potrzeby wnioskodawcy. Wniosek dotyczy bowiem bezpieczeństwa wrażliwych danych wszystkich mieszkańców [...]. W treści wniosku nie ma niczego, co uprawniałoby domysły, że chodzi o prywatne potrzeby wnioskodawcy, tym bardziej że obecnie skarżący nie jest nawet mieszkańcem [...].

Odnosząc się do argumentacji związanej z pkt. [...] wniosku, skarżący stwierdził, że akceptuje pogląd, iż informacja publiczna "musi się odnosić do sfery faktów, czyli do już istniejącego stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej a nie do sfery przypuszczeń". Jednak intencją wnioskodawcy nie było zapytanie o plany pozostające w sferze niedookreślonej, a jedynie o plany w jakiś sposób skonkretyzowane: poprzez jakiś wewnętrzny regulamin postępowania w takich przypadkach, czy poprzez ogólniejsze przepisy, czy też na podstawie jakiejś związanej z tą sprawą, wytworzonej dokumentacji. Skarżący podniósł, iż prawdopodobne jest, że takich planów nie ma, chociażby z tego powodu, że sprawa z punktu widzenia organu jest zamknięta albo nie wymaga planowania dalszych kroków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako u.d.i.p.). W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy.

1

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych jako organ władzy publicznej jest – w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Rozstrzygnięcia wymagała kwestia, czy pkt [...] i [...] wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. odnosił się do informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że informacja publiczna to każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei art. 6 u.d.i.p. wymienia przykładowe kategorie informacji publicznej, które z mocy prawa podlegają udostępnieniu. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA).

Również w piśmiennictwie prawniczym wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym. Podkreśla się przy tym, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych (...) i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. M. Chmaj [w:] M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo).

W ocenie Sądu informacje objęte pkt [...] wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczą bowiem działania Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w związku z zawiadomieniem złożonym w dniu [...] października 2021 r. przez Prezydenta Miasta [...] o naruszenie ochrony danych osobowych polegających na zaszyfrowaniu serwerów zawierających dane osobowe. Jak wynika z pisma Urzędu Miasta [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Urząd ten padł w dniu [...] października 2021 r. ofiarą ataku hackerskiego, doszło do włamania na serwery Urzędu i zaszyfrowania bazy danych przy wykorzystaniu oprogramowania typu ransamwar. Atakujący mogli uzyskać – jak wyjaśnia Naczelnik Wydziału Informatyki Urzędu Miasta [...] – nieuprawniony dostęp do niektórych spośród danych osobowych przetwarzanych przez Urząd Miasta [...] takich jak: imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL, NIP, seria i numer dowodu osobistego lub paszportu, data i miejsce urodzenia, numer telefonu, wykonywany zawód, wysokość wynagrodzenia, wizerunek, stan cywilny, obywatelstwo, stan zdrowia, wykształcenie, karalność, adres e-mail, numer konta bankowego.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, iż zawiadomienie z dnia [...] października 2021 r. dotyczyło sprawy publicznej, zatem informacja o działaniach Prezesa UODO jako organu nadzoru podjętych w związku z tym zawiadomieniem jest informacją o sprawach publicznych. Stanowisko organu, iż żądane w zakresie pkt. [...] wniosku z dnia [...]grudnia 2021 r. informacje nie stanowią informacji publicznej, Sąd ocenił jako błędne.

Uwzględniając powyższe, Sąd zobowiązał Prezesa UODO do rozpoznania pkt [...] wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2021 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd nie uwzględnił natomiast skargi w zakresie pkt [...] wniosku, jako że żądanie udostępnienia informacji odnosi się do zamierzeń Prezesa UODO, informacja zaś o działaniach przyszłych, planowanych nie stanowi – jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, informacji o sprawach publicznych.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność podmiotu zobowiązanego nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącego, lecz była wynikiem, wadliwej oceny prawnej żądanej informacji. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom u.i.d.p.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Skargę oddalono w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.