Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 252/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4 i 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. Sp. komandytowa Oddział w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 444/15 w sprawie ze skargi a. Sp. z o.o. Sp. komandytowa Oddział w S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w S. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia zagrożenia na stanowisku pracy 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A. Sp. z o.o. Sp. komandytowa Oddział w S. na rzecz Okręgowego Inspektora Pracy w S. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 września 2015r., sygn. akt II SA/Sz 444/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. Spółka z o.o. Spółka komandytowa Oddział w S. na decyzje Okręgowego Inspektora Pracy w S. z dnia [...] lutego 2015r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia zagrożenia na stanowisku pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W wyniku przeprowadzonej kontroli Inspektor Pracy wydał w dniu [...] listopada 2014 r. nakaz nr [...], skierowany do A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna oddział w S., w którym nakazał "uniemożliwić w sposób techniczny (poprzez zastosowanie skutecznych urządzeń ochronnych) dostęp do strefy niebezpiecznej stacji zamykania (zgrzewania) linii pakowania próżniowego MULTIVAC R5200, nazywanej MULTIVAC "boczkowy" (usytuowanej na wydziale konfekcjonowania i pakowania) w momencie, gdy jest możliwy ruch dolnej płyty, która w przypadku bezpośredniego kontaktu może powodować wypadki." Na podstawie art. 108 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. W uzasadnieniu wskazano, iż na terenie hali produkcyjnej znajdującej się w "strefie wysokiego ryzyka" w zakresie utrzymania jakości produktu (wymagania higieniczne), na wydziale konfekcjonowania i pakowania doszło do zdarzenia wypadkowego podczas obsługi linii i pakowania próżniowego maszyny MULTWAC R5200. Ustalono, iż możliwe jest obejście zabezpieczeń i operowanie ręką w strefie zagrożenia, na którą składała się gorąca górna płyta stacji zamykania. Tym samym zabezpieczenia w przedmiotowym zakresie nie były wystarczające, co może ostatecznie prowadzić do dalszych wypadków.

Od nakazu Inspektora Pracy odwołanie wniósł pełnomocnik spółki. Wskazane zostało, iż doszło do naruszenia art. 33 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Co więcej według odwołujących się stan faktyczny nie wymagał nadania nakazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik Spółki podniósł także w odwołaniu, że decyzja została skierowana do niewłaściwej strony, gdyż kontrolowany pracodawca prowadzi działalność pod firmą A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa Oddział w S., a nie pod firmą, którą wskazano w zaskarżonym nakazie.

Okręgowy Inspektor Pracy w S. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] listopada 2014 r. w części dotyczącej oznaczenia strony określonej jako: "A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna oddział w S., ul. [...],[...] S." i w tym zakresie orzekł o oznaczeniu strony jako: "A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, [...],[...] O.", w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe uzasadnił faktem, iż obowiązkowym elementem (częścią) decyzji w rozumieniu art. 34 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy jest oznaczenie strony lub stron będących adresatami decyzji administracyjnej. Oznaczenie strony przez Organ I instancji było nieprawidłowe. Natomiast w utrzymanie decyzji w pozostałym zakresie Okręgowy Inspektor Pracy uzasadnił tym, że nie można zgodzić się z argumentowaniem spółki, że Inspektor Pracy nałożył na nią bezpodstawne obowiązki, równoznaczne ze spełnieniem zasadniczych wymagań bezpieczeństwa dla maszyn, co pozostaje też w sprzeczności z § 116 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, gdyż maszyna spełnia wymagania normy PN-EN 294:1994. Ustalenia Inspektora Pracy dokonane w związku z badaniem ciężkiego wypadku, któremu uległa pracownica obsługująca maszynę, dawały pełną podstawę do wydania decyzji już w trakcie kontroli w zakładzie, zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy Zatem nie można było się zgodzić z zarzutem, że ustalony stan faktyczny nie wymagał wydawania decyzji przed zakończeniem postępowania kontrolnego.

Okręgowy Inspektor Pracy zaznaczył także, iż organ I instancji nie miał obowiązku sporządzania uzasadnienia. Pomimo braku takiego obowiązku Inspektor Pracy sporządził uzasadnienie, w którym wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana, wskazał w jej sentencji. Stan faktyczny sprawy został natomiast ustalony w toku postępowania kontrolnego. Kontrola została przeprowadzona na miejscu, w oddziale w S., przy udziale osoby kompetentnej ze strony podmiotu kontrolowanego. W trakcie czynności kontrolnych Inspektor Pracy przy udziale brygadzisty wskazywał nieprawidłowości, które na bieżąco były dokumentowane zarejestrowanym materiałem video. Tak więc osoba kompetentna ze strony podmiotu kontrolowanego już w trakcie czynności kontrolnych była informowana o stwierdzonych uchybieniach, które stały się podstawą do wydania decyzji nakazującej ich usunięcie. W związku z istnieniem bezpośredniego ryzyka kolejnego wypadku Inspektor Pracy prawidłowo wydał decyzję opatrując ją rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., gdyż było to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego.

A. Sp. z o.o. sp. k. Oddział w S., reprezentowana przez radcę prawnego K. K., zaskarżyła ww. decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie przepisów procesowych tj. art. 6, 7, 77, 80 i 81, 10 art. 107 § 1 i 3 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz art. 10 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 września 2015r., sygn. akt II SA/Sz 444/15 oddalił skargę A. Spółka z o.o. Spółka komandytowa Oddział w S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zauważył, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ostateczna Okręgowego Inspektora Pracy w S. uchylająca w części (co do określenia adresata decyzji) nakaz wydany przez Inspektora Pracy i w tym zakresie orzekająca co do istoty oraz utrzymująca w mocy ten nakaz w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy podzielił bowiem co do ustaleń faktycznych i ocen prawnych stanowisko wyrażone w nakazie inspektora pracy.

W postępowaniu kontrolnym, na mocy art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy pomocniczo zastosowanie znajdują również przepisy k.p.a. Oznacza to, że czynności dokumentujące ustalenia faktyczne, podejmowane przez organ kontrolujący muszą spełniać wymagania stawiane przez k.p.a. środkom dowodowym, z których mogą korzystać podmioty postępowania administracyjnego. Korzystanie w postępowaniu kontrolnym z środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. nie oznacza, że postępowanie kontrolne można uznać za toczące się według reguł określonych w całości przez k.p.a. Mimo pewnych cech wspólnych, postępowanie kontrolne nie stanowi formalnej części postępowania administracyjnego, a postępowania te rozdziela zamknięcie procesu kontroli ustaleniem jej wyników (vide: M. Gersdorf, J. Jagielski, K. Rączka, Komentarz do ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, LexisNexis Warszawa 2008, s. 82-83)".

Według Sądu I instancji, w niniejszej sprawie bezsporne było, że kontrola w zakładzie produkcyjnym szczecińskiego oddziału skarżącej spółki była następstwem zaistniałego tam wypadku przy pracy. Jak wynika to z akt administracyjnych, z kontroli został sporządzony protokół, w którym między innymi inspektor pracy opisał ustalenia dotyczące stanu zabezpieczenia linii pakowania próżniowego MULTIVAC R5200, (usytuowanej na wydziale konfekcjonowania i pakowania), jak również wykonane zostały zdjęcia fotograficzne utrwalające obraz obudowy tej maszyny. Przebieg oględzin tej maszyny utrwalony został także przy pomocy kamery video. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Sądu, rozpatrzenie przez organ II instancji odwołania w oparciu o materiały postępowania kontrolnego, z uwagi na wyżej przedstawioną specyfikę tego postępowania, nie naruszało prawa. Sam skarżący zresztą nie wskazał jakie to jeszcze dowody miałyby zostać przeprowadzone przez Okręgowego Inspektora Pracy.

Zaznaczono, że co prawda organ odwoławczy nie zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i choć formalnie stanowi to naruszenie przepisu postępowania administracyjnego, to jednak uchybienie owo nie miało żadnego ujemnego wpływu na wynik sprawy, skoro organ ten orzekał na podstawie materiału zebranego w wyniku postępowania kontrolnego. Zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skuteczne są tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 §1 k.p.a może odnieść tylko skutek, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Inspektor pracy jest uprawniony do wydania nakazu na podstawie wyników kontroli, a nie na podstawie protokołu kontroli. W przypadku stwierdzenia przez inspektora pracy konieczności wydania nakazu mającego na celu likwidację zagrożenia dla bezpieczeństwa pracy na określonym stanowisku pracy szybkość działania ma istotne znaczenie, a ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy nie wymaga by wydanie nakazu nastąpiło po zakończeniu kontroli. Nie można było także uznać, że materiał dowodowy zebrany podczas kontroli, był stronie nieznany. Wynika to z ustaleń zaskarżonej decyzji, znajdujących oparcie w protokole kontroli, inspektor pracy oględziny przedmiotowej maszyny przeprowadził w obecności wskazanych w protokole pracowników spółki, zaś załączniki do protokołu kontroli w postaci istotnych dla niniejszej sprawy kopii instrukcji obsługi oraz instrukcji stanowiskowej linia pakowania próżniowego MULTIVAC R5200 przedłożone zostały kontrolującemu przez kontrolowanego pracodawcę.

Według Sądu istota sporu sprowadzona została do kwestionowania przez stronę skarżącą oceny tego stanu faktycznego. Innymi słowy, skarżąca nie zgadzała się z oceną, że będąca za stacją zamykania maszyny osłona nie odpowiada wymogom bezpieczeństwa i higieny pracy. Ustalenia faktyczne dotyczące przedmiotowej maszyny, zasad jej obsługi i funkcjonowania jej części szczegółowo zostały opisane przez Inspektora Pracy.

W ocenie Sądu stanowisko Okręgowego Inspektora Pracy w S. co do zasadności orzeczonego przez organ I instancji nakazu jest zarówno co do ustaleń faktycznych jak i zawartych w uzasadnieniu decyzji ocen prawnych w pełni trafne. Pracodawca, jak stanowi to art. 207 § 2 pkt 1 i 2 K.p. jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany: 1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy; 2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń. Uszczegółowienie tych obowiązków wynika z przepisów zawartych w aktach wykonawczych wydanych na podstawie upoważnienia zawartego w Kodeksie pracy.

Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego żądając uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi l instancji. Zarzuciła na podstawie art.174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) naruszenie art. art. 141 § 4 zdanie pierwsze oraz art. 151 p.p.s.a. oraz na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenia przepisów prawa materialnego, a to § 15 ust.3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy, gdy tymczasem powinny znaleźć zastosowanie przepisy §15 ust.4 pkt 4 i 7 powołanego rozporządzenia oraz § 116 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 września 1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Strona skarżąca kasacyjnie argumentowała powyższe faktem, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, z uwagi na to, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera prawidłowo sporządzonego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia prawidłową kontrolę instancyjną tego wyroku, wskazując, że "samo [...] przytoczenie przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest wystarczające".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej.

Nie znajdują uzasadnienia także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

W ustalonym przez organy administracyjne stanie faktycznym prawidłowo został zastosowany § 15 ust.3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy. Podkreślić należy, że skarżąca nie sformułowała zarzutów dotyczących prawidłowości ustalenia stanu faktycznego. Tym samym przyjąć należy, że stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie jest niesporny. Zatem prawidłowo w niniejszej sprawie organy uznały, że wobec wystąpienia ryzyka bezpośredniego kontaktu z ruchomymi częściami maszyn, który może powodować wypadki, należy stosować osłony lub inne urządzenia ochronne zapobiegające dostępowi do strefy zagrożenia lub zatrzymujące ruch części niebezpiecznych. Oczywiście zgodnie z § 15 ust.4 pkt 4 i 7 powołanego rozporządzenia owe osłony lub urządzenia ochronne powinny być usytuowane w odpowiedniej odległości od strefy zagrożenia i ograniczać dostęp tylko do niebezpiecznej strefy pracy maszyny. Okoliczności te w przyjętym stanie faktycznym nie zostały jednak spełnione, a istniejące zabezpieczenia okazały się być niewystarczające skoro doszło do wypadku.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 P.p.s.a.