Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1607/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono wydanie zaskarżonej decyzji  z naruszeniem prawa
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 147 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, , Adrianna Siniarska, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi B B-G na uchwałę Zarządu D.W. m.W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego 1. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa; 2. zasądza od Zarządu D. W m.W. na rzecz skarżącej B. B.-G.kwotę 1187 (słownie: tysiąc sto osiemdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem miasta [...] W., Zarząd Dzielnicy W. - działając na podstawie § 45 pkt 2, 4 i 5 oraz § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy W. stanowiącego załącznik Nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] W. z dnia [...] stycznia 2010 r.

w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta [...] W. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2010 r. Nr 32, poz. 453 ze zm.) w związku z § 6 pkt 8 uchwały

Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] W. do wykonywania niektórych zadań

i kompetencji [...] W. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725) oraz

w związku z § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 i § 24 ust. 1 uchwały

Nr [...] Rady Miasta [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] W. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.) - nie wyraził zgody na zakwalifikowanie B.B. i małoletniej A.G., reprezentowanej przez B.B., zamieszkałych

w pomieszczeniu tymczasowym nr [...] przy ul. Z. [...] w W.,

do umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego, jako lokalu socjalnego oraz zawarcia umowy najmu na okres 5 lat (§ 1 zaskarżonej uchwały), powierzając jednocześnie wykonanie tej uchwały Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2 zaskarżonej uchwały), a także stwierdzając, iż uchwała wchodzi w życie

z dniem podjęcia (§ 3 zaskarżonej uchwały).

Zaskarżona uchwała została podjęta w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] lutego 2018 r. B.B. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca"), działając również w imieniu swojej córki – małoletniej A.G., złożyła do Zarządu Dzielnicy [...] wniosek o zawarcie umowy najmu zajmowanego przez nią pomieszczenia tymczasowego 43 przy ul. Z. [...]

w W., jako lokalu socjalnego.

Z ustaleń dokonanych na podstawie materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wskazano, iż średni miesięczny dochód skarżącej wynosi 862,00 złotych w przeliczeniu na jedną osobę w gospodarstwie domowym. Ponadto, ustalono, iż na koncie czynszowym wskazanego wyżej pomieszczenia tymczasowego nie występuje zadłużenie czynszowe. Jednocześnie stwierdzono, iż skarżąca jest współwłaścicielem lokalu nr [...] przy ul. W. w S.

Wniosek skarżącej został zaopiniowany negatywnie przez Komisję Mieszkaniową, która powołując się na przepisy § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] W. - wskazała, jako przyczynę negatywnego zaopiniowania wniosku skarżącej, posiadanie przez wnioskodawczynię tytułu prawnego do innego lokalu, albowiem z ustaleń wynikało, że skarżąca jest współwłaścicielem lokalu nr [...] przy ul. W. w S.

W konsekwencji, Zarząd Dzielnicy [...] wydał wskazaną na wstępie uchwałę.

W uzasadnieniu wydanej uchwały wskazując na powyższe ustalenia - uznał, że zachodzi podstawa do negatywnego rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na fakt, iż skarżąca posiada tytułu prawny do lokalu, co w świetle powołanych przepisów stanowi przeszkodę do pozytywnego rozstrzygnięcia jej wniosku.

Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. poinformował stronę skarżącą, iż jej wniosek został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową, na podstawie przepisów § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r., z uwagi na posiadanie tytułu prawnego do lokalu. Jednocześnie, Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] wskazał, że uchwałą z dnia [...] maja 2018 r. Zarząd Dzielnicy [...] negatywnie rozstrzygnął wniosek skarżącej.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżąca wezwała Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu spornej uchwały. Wnosząc w uzasadnieniu pisma o zmianę spornej uchwały Zarządu Dzielnicy [...], skarżąca wskazała, iż przysługujący jej udział we wskazanym przez organ lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. W. w S. wynosi 1/8 części (tj. około 8,75 m²). Skarżąca podniosła, iż nie ma żadnych możliwości swobodnego dysponowania tym lokalem, albowiem większościową właścicielką jest jej matka, która nie zgadza się na sprzedaż lokalu. Skarżąca wskazała jednocześnie, że bycie współwłaścicielem 1/8 części mieszkania w S. w żaden sposób nie wpływa na zmianę jej sytuacji materialnej ani życiowej. Strona skarżąca zauważyła, że jej centrum życiowym jest W., w której mieszka przez większą cześć swojego życia. Skarżąca podniosła również, że jej córka uczy się w Zespole Szkół Nr [...] im. A.O. w W. i jest uzdolniona artystycznie. Z kolei, jak zauważyła skarżąca, w S. nie ma szkoły o profilu artystycznym. Skarżąca podkreśliła, że jej matka nie zgadza się na jej oraz jej córki zamieszkanie

w lokalu, które w przeważającej części stanowi jej własność.

Mając powyższe na względzie, skarżąca stwierdziła, iż - wbrew stanowisku organu - z treści przywołanych w spornej uchwale przepisów cyt. uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. wynika, iż skarżąca spełnia warunki do przyznania jej dotychczas zajmowanego lokalu, jako lokalu socjalnego.

Ponadto, skarżąca podkreśliła, iż jej sytuacja życiowa jest bardzo trudna, co wynika z przedłożonego do akt sprawy zaświadczenia o dochodach.

Odpowiadając na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. poinformował stronę skarżącą, że nie zaistniały żadne nowe okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w uchwale Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2018 r.

W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. skarżąca B.B., działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. Wnosząc o uchylenie spornej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] w części, w której organ ten nie wyraził zgody na pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie § 45a ust 1 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] W. z dnia [...] lipca

2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] W.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, podtrzymując w pełni swoje stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. zawierającym wezwanie Zarządu Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego

w związku z wydaniem spornej uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. - stwierdziła, iż - wbrew stanowisku organu - spełnia warunki, o których mowa w § 45a ust. 1 cyt. uchwały nr [...] Rady Miasta [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r., a które konieczne są do przyznania jej dotychczas zajmowanego lokalu, jako lokalu socjalnego.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do zarzutów skargi, organ wskazał, iż wniosek skarżącej został rozstrzygnięty przez organ negatywnie na podstawie § 45a ust. 1 w związku z § 22 ust. 5 uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r.

w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] W. – z uwagi na posiadanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. W. S. Organ – powołując się na przepis § 22 ust. 5 cyt. uchwały Rady [...] W. – zauważył, że odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również informacje uzyskane w toku analizy (między miedzy innymi posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania tytułu prawnego do lokalu), mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Wobec powyższego, organ uznał, że posiadając wiedzę

o tytule prawnym skarżącej do ww. lokalu w S. – miał podstawę prawną do podjęcia zaskarżonej uchwały z dnia [...] maja 2018 r.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie odrzucił skargę skarżącej wskazując, że złożona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie skargę kasacyjną

do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. NSA wskazał, że pogląd Sądu I instancji jest wadliwy, bowiem przyjęcie takiego rozumowania za prawidłowe oznaczałoby, że sprawy dotyczące umieszczenia na liście

i zakwalifikowania do zawarcia umowy lokalu socjalnego, procedowane w taki sposób jak w niniejszym przypadku, wymykałyby się spod kontroli sądowej. Zwrócić należy uwagę, że według uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r.

w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] W., zawarcie umowy lokalu socjalnego jest także poprzedzone przeprowadzeniem oceny kandydata. Powołana uchwała Rady [...] W. wskazuje na przesłanki i okoliczności, które należy brać pod uwagę przy zakwalifikowaniu danej osoby do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Ponadto w rozpoznawanej sprawie, przed podjęciem uchwały przez Zarząd Dzielnicy [...], Komisja Mieszkaniowa dwukrotnie zajmowała stanowisko. Gwoli ścisłości trzeba też przyznać, że w § 1 in fine kwestionowanej Uchwały Zarządu Dzielnicy [...] jest mowa o odmowie zawarcia umowy najmu na okres 5 lat. To stwierdzenie, zawarte

w § 1 in fine, istotnie można interpretować jako oświadczenie woli Zarządu Dzielnicy [...] o odmowie zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, a zatem jako element wieńczący drugi etap postępowania w zakresie udzielenia pomocy w postaci przyznania lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy. Sąd I instancji zdaje się jednak nie dostrzegać istoty stwierdzeń zawartych na początku powołanego paragrafu kwestionowanej uchwały. Wskazuje się tam, że Zarząd Dzielnicy [...] nie wyraża zgody na zakwalifikowanie B.B. i małoletniej A.G., do umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego, jako lokalu socjalnego. Dodać też trzeba, że w aktach nie ma innej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie umieszczenia bądź nie skarżącej na liście osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego lokalu. Idąc tokiem rozumowania Sądu I instancji należałoby zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie nie było pierwszego etapu procedury, a powołana uchwała zarządu Zarząd Dzielnicy [...] jest jedynie cywilnym oświadczeniem woli. Takiemu rozumowaniu przeczy jednak treść samej uchwały, jak i materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z którego jednoznacznie wynika,

że oceniano sytuację skarżącej w kontekście spełnienia przesłanek do zawarcia umowy najmu lokalu. "Szczególność" rozpoznawanej sprawy polega jedynie na tym, że skarżąca ubiega się o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego na czas określony. Chciałaby ona aby została zawarta umowa lokalu socjalnego do tej pory zajmowanego. Jak już wspomniano, powyższe okoliczności nie oznaczają wyjęcia sprawy skarżącej spod kontroli sądowoadministracyjnej. Nie ma bowiem żadnego uzasadnienia systemowego ani nie wynika to z przepisów prawa, aby w takich kategoriach spraw nie wyodrębniać dwóch etapów procedowania w zakresie udzielenia pomocy w postaci przyznania lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy: pierwszego, podlegającego kontroli sądów administracyjnych, a obejmującego procedurę zakwalifikowanie danej osoby do listy osób oczekujących, i drugiego,

w przypadku zakwalifikowania danej osoby, obejmującego zawarcie umowy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powołana uchwała Zarządu Dzielnicy [...] – niezależnie od oceny prawnej skutków stwierdzenia zawartego w §1 in fine tej uchwały – jest aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., a jego istota sprowadza się do odmowy zakwalifikowania skarżącej

do umieszczenia na liście osób do zawarcia najmu lokalu socjalnego. Powyższe potwierdza uzasadnienie uchwały Zarządu Dzielnicy [...]. Wskazuje się w nim bowiem, że skarżąca jest współwłaścicielem lokalu w S. przy

ul. W. [...] m. [...], a zatem, nie spełnia przesłanek, w ocenie organu, do przyznania lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego.

W konsekwencji uznać należało, że nie było podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga B.B. oceniania na podstawie powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W przywołanym bowiem powyżej postanowieniu NSA wskazał, że sprawy dotyczące umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego, jako lokalu socjalnego oraz zawarcia umowy najmu na okres 5 lat podlega kognicji sadów administracyjnych.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.; dalej "u.s.g."), każdy czyjego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim, że naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienie musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z 4 listopada 2003 r. sygn. akt SK 30/02-OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) i od dawna w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok NSA z 13 grudnia 1999 r. sygn. IV SA 872/99 – Lex nr 48 223, postanowienie NSA z 9 listopada 1995 r. sygn. II SA 1933/95 – ONSA 1996/4/170, wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r. sygn. I OSK 455/10 – nie publik.). Mając na uwadze takie rozumienie legitymacji skarżącej należy uznać, że skarżąca w niniejszej sprawie legitymację taką posiada, a wynika ona z naruszenia interesu prawnego skarżącej jako dotychczasowego mieszkańca dzielnicy [...] [...] W., tam zamieszkałej wraz z córka i z tą dzielnicą wiążącą zamiar stałego pobytu. Realność naruszenia interesu prawnego skarżącej wynika z faktu, że uchwałą z dnia [...] maja 2018 r. Zarząd Dzielnicy [...] [...] W. odmówił umieszczenia jej uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego jako lokalu jako lokalu socjalnego.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały indywidualnej stanowi uchwała

Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), która zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe – reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej,

jak również faktyczne podstawy jej przyjęcia. W stosunku do uchwał indywidualnych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola sądowoadministracyjna takich uchwał dokonywana jest w trybie art. 147 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z treścią art. 147 § 1 cytowanej ustawy, sąd uwzględniając skargę

na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane

z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast, stosownie do przepisu art. 147 § 2 cytowanej ustawy, rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym.

W rozpoznawanej sprawie Zarząd Dzielnicy wydając zaskarżoną uchwałę powołał się m.in. na treść art. § 45a ust. 1 w zw. § 22 ust. 5 i § 24 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W.

Zgodnie z § 45a cytowanej wyżej uchwały po upływie okresu najmu lub udostępnienia tymczasowego pomieszczenia z osobą użytkującą tymczasowe pomieszczenie, można zawrzeć umowę najmu na zajmowane pomieszczenie, jako lokal socjalny, pod warunkiem, że osoba dotychczas użytkująca tymczasowe pomieszczenie nadal znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej oraz pozostaje w niedostatku, z zastrzeżeniem, że nie zalega ona z opłatami za pomieszczenie. W przypadku, gdy przedmiotem nowej umowy jest tymczasowe pomieszczenie umieszczone w ewidencji zasobu tymczasowych pomieszczeń dzielnicy, dokonuje się jego wykreślenia z tej ewidencji, a lokal umieszcza się w ewidencji lokali socjalnych.

Przepis zawarty w § 22 ust. 5 wyżej wymienionej uchwały Rady [...] W. stanowi, że odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również informacje uzyskane w toku analizy (między miedzy innymi posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania tytułu prawnego do lokalu) mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.

Zgodnie z § 24 ust. 1 ww. uchwały wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu.

Zgodnie z § 22 ust. 2 uchwały, organ obowiązany jest poddać analizie przesłanki wymienione w pkt 1 - 5, w tym warunki mieszkaniowe osób najbliższych wnioskodawcy, przy czym analiza ta ma być wnikliwa, a więc pełna, wszechstronna

i rzetelna, zaś wnioski z tej analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej uchwały. Uzasadnienie zaś powinno być wyczerpujące i przekonujące, co wynika z obowiązku stosowania przez organ podstawowych standardów dobrej administracji, określonych zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej "Kpa."), w tym zasady praworządności (art. 6 Kpa.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa.), zasady informowania (art. 9 Kpa.) oraz przekonywania (art. 11 Kpa.), czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ. j.w.).

Z przytoczonych powyżej przepisów uchwały wynika, że organ przystępując do oceny wniosku o umieszczenia na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego, jako lokalu socjalnego oraz zawarcia umowy najmu na okres 5 lat w pierwszej kolejności winien ocenić, czy wnioskodawczyni spełnia przesłanki określone w § 45a uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r., tj. jest osobą dotychczas użytkującą tymczasowe pomieszczenie, znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej oraz pozostaje w niedostatku, nie zalega ona z opłatami za pomieszczenie. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały brak jest takiej oceny, w uzasadnieniu podano jedynie, że średni dochód na osobę

w gospodarstwie skarżącej wynosi 862 zł i że skarżąca nie zalega z czynszem organ, nie wskazał jednak, czy sytuacja życiowa skarżącej jest trudna i czy możemy

tu mówić o niedostatku. W uzasadnieniu podano także, że przyczyną odmowy jest posiadanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez skarżąca. Podanie suchych faktów bez ich odniesienia do sytuacji skarżącej w kontekście treści przesłanek z § 45a uchwały Nr [...] nie pozwala na poznanie rzeczywistego stanowiska organu, co do spełnienia powyższych przesłanek.

W tym miejscu należy wskazać, że lokal nr [...] do jakiego posiada tytuł prawny skarżąca położony jest w S. przy ul. W. [...]. Skarżąca nie jest jedynym właścicielem tego lokalu, jej udział w lokalu wg oświadczenia ze skargi wynosi jedną ósmą, co przy powierzchni 70 m2 daje około 8,7 m2 tak więc udział ten w stosunku do dwóch osób skarżącej i córki nie wypełnia normy z § 4 uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r.

W zaskarżonej uchwale organ jedynie wskazuje na posiadanie tytułu prawnego do lokalu przez skarżącą, jednak nie dokonuje szczegółowej oceny jej sytuacji mieszkaniowej, która winna zmierzać do stwierdzenia, czy skarżąca znajduje się w trudnych warunkach mieszkaniowych, czy też nie.

Sądy administracyjne w rozpoznawaniu spraw kierują się zasadą legalizmu, to znaczy, iż sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem obowiązującym w dacie jej wydania (art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Zatem sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy – nie orzeka czy skarżącą należy umieścić na uzupełnieniu listy osób zakwalifikowanych do najmu dotychczas zajmowanego pomieszczenia tymczasowego jako lokalu socjalnego oraz zawarcia umowy najmu na okres 5 lat , ale jedynie kontroluje prawidłowość dokonanego przez organ rozstrzygnięcia, pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego oraz procesowego – a zatem bada także czy została zachowana zasada wyczerpującego zgromadzenia przez organ niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego.

Z tego powodu, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, zarówno w aspekcie zbadania sprawy w oparciu o powyższy przepis uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W., zgromadzony przez organ materiał dowodowy jest dalece niewystarczający do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia.

Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Zarząd Dzielnicy [...] zbada sprawę zgodnie ze wskazanymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku wytycznymi, niezbędnymi do dokonania ustaleń dowodowych i w zależności od wyniku analizy powyższych ustaleń, ponownie rozważy sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a..

-----------------------

1