Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 237/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Asesor sąd. Danuta Rzyminiak – Owczarczak Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2004r. sprawy ze skargi S. i W.N. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2001r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2001r. znak [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/D. Rzyminiak - Owczarczak /-/G. Radzicka /-/A. Łaskarzewska kk


UZASADNIENIE

Dnia [...] listopada 2001r. Prezydent Miasta w decyzji, znak [...] odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na terenie nieruchomości w P. przy ul. [...], zrealizowanego przez S. i W. N.

W uzasadnieniu wywiedziono, że na terenie nieruchomości znajduje się obiekt przeznaczony do rozbiórki.

Podstawę prawną wskazano w art. 59 ust. 5 w związku z ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane.

Na skutek złożonego odwołania Wojewoda dnia [...] grudnia 2001r. utrzymał w mocy powyższą decyzję ([...]).

Zgodził się z ustaleniami i wywodami organu I instancji.

S. i W. N. złożyli skargę na decyzję Wojewody. Nie zgodzili się z nią. Podnieśli, że skoro w decyzji Prezydenta zezwalającej na rozbudowę nie zastrzeżono konieczności rozbiórki, to niedopuszczalnym było uzależnienie od niej zezwolenia na użytkowanie.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że decyzją numer [...] z dnia [...] sierpnia 1999r. znak [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę budynku mieszkalnego na w/w nieruchomości.

Integralną częścią decyzji jest zatwierdzony projekt budowlany, w którym to opracowano plan działki, a z którego jednoznacznie wynika, jakie obiekty zostały przeznaczone do realizacji, a jakie do rozbiórki.

Z uwagi na te ustalenia inwestor był zobowiązany do rozebrania budynku we frontowej części nieruchomości.

Nadto należy podkreślić, że powierzchnia działki po rozebraniu przekracza ustalenia planu o około 16 m2.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

I tak bezspornym w sprawie jest, że rozbudowa budynku mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...] została dokonana w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 1999r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalająca na rozbudowę.

Przepis art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r. z późn. zm.) stanowi, że w razie wystąpienia przesłanek rozbiórki organ administracji nakazuje jej dokonanie w decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie decyzja w oparciu, o którą dokonano rozbudowy spornego obiektu nie zawiera nakazu rozbiórki.

Tym samym za nieznajdujące podstaw prawnych uznać należało przyjęcie, iż decyzja zezwalająca na rozbudowę była w istocie podstawą nakazu rozbiórki.

Za niedopuszczalną uznać należało zatem odmowę wydania pozwolenia na użytkowanie z powodu niedokonania rozbiórki skoro inwestor nie został uprzednio wezwany do jej przeprowadzenia.

Wszelkie nakazy winny mieć umocowanie w stosownych orzeczeniach organów administracji skoro takie stanowią przepisy prawa.

Nie sposób przyjąć, że inwestora w niniejszej sprawie wiąże sformułowanie naniesione w załączniku graficznym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Przepis art. 36 ust. 1 cytowanego Prawa budowlanego stanowi o konieczności zawarcia nakazu rozbiórki w pozwoleniu na budowę.

Wbrew wywodom organu administracji II instancji decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi integralnej części decyzji pozwolenia na budowę.

W istocie decyzje te kończą samodzielne postępowania o odmiennej materii.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna poprzedzać decyzję o pozwoleniu na budowę.

Organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest związany ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Mając na względzie powyższe uznać należało, że zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta i dlatego orzeczono jak na wstępie (art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a, art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Jak w pkt II orzeczono na zasadzie art. 152 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 tejże samej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1, 2 cytowanej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

/-/D. Rzyminiak – Owczarczak /-/G. Radzicka /-/A. Łaskarzewska

kk