Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1032/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 157
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania w wysokości 517.337,10 zł na rzecz D. B. z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...]o pow. 0,9496 ha, nr [...] o pow. 2,0607 ha, nr [...] o pow. 0,4055 ha i nr [...] o pow. 0,0089 ha, przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej [...] (pkt 1) oraz zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty tak ustalonego odszkodowania, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna (pkt 2), Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014r. w zakresie pkt. 2 i orzekł o zobowiązaniu do wypłaty odszkodowania ustalonego w pkt. 1 decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz Skarżącego w terminie 14 dni od dnia wydania niniejszej decyzji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Nieruchomość położona w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,9496 ha, nr [...] o pow. 2,0607 ha, nr [...] o pow. 0,4055 ha i nr [...] o pow. 0,0089 ha, decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r,, znak: [...], została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej [...]. Decyzja ta została zmieniona w części decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014r., znak: [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 517.337,10 zł na rzecz D. B. z tytułu przejęcia z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,9496 ha, nr [...] o pow. 2,0607 ha, nr [...] o pow. 0,4055 ha i nr [...] o pow. 0,0089 ha, przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej [...] oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty tak ustalonego odszkodowania, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył D. B. podnosząc, że ustalona kwota odszkodowania jest zaniżona. W szczególności wskazał, że w wycenie przedmiotowej nieruchomości należy uwzględnić jej dobre położenie oraz możliwości inwestycyjne, które ze względu na lokalizację drogi ekspresowej ograniczą pozostałą, niewywłaszczoną część nieruchomości. Podniósł również, iż proponowana kwota odszkodowania jest nie adekwatna do wartości ww nieruchomości, gdyż w Jego ocenie "rozsądną ceną" za 1 m2 stanowiłaby kwota 39 zł., w wyniku czego wartość całej nieruchomości wyniosłaby kwotę 1 335 633 zł. Skarżący nadto stwierdził, iż w odszkodowaniu winno się również uwzględnić negatywne skutki ruchu drogowego w postaci hałasu, pyłu, spalin spowodowane jego natężeniem.

Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję, podnosząc, że w niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,9496 ha, nr [...] o pow. 2,0607 ha, nr [...] o pow. 0,4055 ha i nr [...] o pow. 0,0089 ha, stanowił operat szacunkowy z dnia 10 marca 2014 r., sporządzony na zlecenie Wojewody [...] przez rzeczoznawcę majątkowego D. B., który ustalił, że przedmiotowa nieruchomość położona jest w miejscowości [...] i na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowiła teren wykorzystywany rolniczo, z częściową uprawą pszenicy. Bezpośrednie sąsiedztwo stanowią tereny wykorzystywane rolniczo oraz pojedyncza zabudowa zagrodowa. Dostęp do urządzeń infrastruktury technicznej był ograniczony, dojazd drogą asfaltową. Badając przeznaczenie planistyczne autor operatu stwierdził, że zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], działki stanowiące przedmiotową nieruchomość, położone były na terenie osadniczym na glebach pod ochroną oraz na terenie turystycznym.

We wstępnych warunkach wyceny biegły zaznaczył, że cel wywłaszczenia zwiększył wartość nieruchomości wobec czego wartość przedmiotowych działek określono wg ich alternatywnego przeznaczenia.

Wycenę oparto zatem na transakcjach nieruchomościami przeznaczonymi pod infrastrukturę drogową z terenu województwa [...] zaistniałe od marca 2011 r. Wartość gruntu oszacowano w podejściu porównawczym, metodzie korygowania ceny średniej na kwotę 14,12 zł/m., nasadzenia pszenicy biegły oszacował na kwotę 9.134,00 zł., wartość nieruchomości określono na kwotę 492.702,00 zł. Kwota ta została następnie powiększona o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania do dyspozycji inwestora. W związku z faktem, iż cel wywłaszczenia zwiększał wartość przedmiotowej nieruchomości, biegły oprał wycenę o nieruchomości nabywane na cele drogowe, co zgodnie z dyspozycją przepisu § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z art. 134 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organów obu instancji, analiza sporządzonego operatu nie wykazała zaistnienia nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem tego dowodu z opinii biegłego. Zawiera on bowiem wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Autor operatu wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez niego wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny. Opinia biegłego spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących. dobór nieruchomości porównawczych należy do rzeczoznawcy majątkowego, którego pozycja prawna zbliżona jest do statusu osoby zaufania publicznego. Czynność, której dokonuje rzeczoznawca majątkowy polegająca na wycenie nieruchomości wymaga, a już zwłaszcza w zakresie sposobu wyceny, wiedzy specjalistycznej, której organ administracyjny nie ma podstaw ani możliwości podważania.

Organ stwierdził również, iż operat szacunkowy z dnia 10 marca 2014 r., autorstwa powołanego w toku postępowania biegłego, został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i standardami zawodowymi, jak również nie zawierał żadnych niejasności ani pomyłek i posiadał wszystkie elementy wymagane przez obowiązujące przepisy prawa. Przedmiotowy operat szacunkowy jest zgodny z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wykonania, wskazuje i uzasadnia metodę zastosowaną do wyceny, czynniki wpływające na kształtowanie się cen transakcyjnych, jak również uwzględnia ceny nieruchomości występujące na określonym rynku regionalnym. W ocenie obu organów opinia biegłego jest spójna, logiczna i konsekwentna.

Organy obu instancji uznały za udowodnioną okoliczność, iż wartość przedmiotowej nieruchomości ustalona według jej stanu na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i według cen aktualnych, wyniosła 492.702,00 zł, w tym 483.568,00 zł. za grunt oraz 9134,00 zł. za zniszczone plony upraw roślin jednorocznych.

Oświadczenie D. B. o wydaniu nieruchomości wpłynęło do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad [...] w dniu 15 stycznia 2014 r. Przedmiotowa nieruchomość została wydana w ustawowym terminie, w związku z tym należne odszkodowanie zostało zwiększone o kwotę 24.635,10 zł, co stanowi 5% kwoty 492.702,00 zł.

Skargę na decyzję organu odwoławczego D. B. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata A. K. zarzucając:

naruszenie przepisów, w tym:

1. naruszenie art. 7 i 77 kpa polegające na bezkrytycznej i powierzchownej ocenie dowodu w postaci, kwestionowanego przez skarżącego w odwołaniu, operatu szacunkowego sporządzonego wadliwie przez rzeczoznawcę D. B. oraz na niepowołaniu innego biegłego w celu sporządzenia nowej wyceny wywłaszczonych gruntów;

2. naruszenie art. 12 ust. 4a i 18 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2014, poz. 687), art. 130 i 134 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 518) oraz art.99 zd. 1 Konstytucji RP, przez nietrafne przyjęcie jakoby przy określaniu "odszkodowania" za wywłaszczone grunty nie można było uwzględnić ujemnych następstw ponoszonych przez dotychczasowego właściciela.

Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik Skarżącego do skargi dołączył opinię sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego P. W.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych cyt. ustawy i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa. Sąd badał również, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organowi podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa.

Ustalenia faktyczne i prawne szczegółowo omówione w uzasadnieniach organów obu instancji, w ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości.

Organ I instancji zebrał i prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, przy jej dokonaniu nie przekroczył obowiązujących reguł procesowych, wskazał prawidłową podstawę prawną swojej decyzji. Okoliczność, że strony skarżące nie zostały przekonane do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Należy powtórzyć za organem, że strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., I SA/Łd 1329/08, LEX nr 549458).

Przede wszystkim należy podnieść, iż w świetle przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Stosownie do ust. 3 omawianego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.

Stosownie do treści art. 18 ust. le ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, od dnia doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo od dnia w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Nadto zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004r, Nr 207, poz. 2109 ze zm.), wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 687) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania. W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości, stanowił operat szacunkowy z dnia 10 marca 2014 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego D. B. Dla potrzeb wyceny dokonano oceny wpływu poszczególnych cech kształtujących ceny transakcyjne i preferencje nabywców. Biegły dokonując wyceny, zgodnie z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami prawidłowo określił cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, jej przeznaczenie, stopień wyposażenia i stan zagospodarowania. Przedmiotowa działka jest zlokalizowana na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] r. nieruchomość, z której wydzielono przedmiotowe działki gruntu znajduje się w części na terenie osadniczym na glebach pod ochroną (symbol [...]), częściowo na terenie turystycznym (symbol [...]), częściowo na terenie dolesień korytarze ekologiczne (symbol [...]) oraz częściowo na terenie pod przewidywaną trasę obejścia [...] w ciągu drogi ekspresowej nr [...]. Biegły ustalił, że wyceniane działki położone są częściowo na terenie osadniczym na glebach pod ochroną oraz częściowo na terenie turystycznym. Art. 134 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Natomiast zgodnie z art.134 ust 4 ustawy, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Po dokonaniu analizy, biegły stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja drogowa zwiększa wartość przedmiotowej nieruchomości, która według aktualnego sposobu użytkowania jest przeznaczona jako tereny zabudowy osadniczej i tereny turystyczne. W związku z tym wartość nieruchomości została określona dla alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z przeznaczenia tej nieruchomości na cel publiczny. Biegły dokonał analizy transakcji gruntami nabytymi pod drogi i do porównania przyjął 11 transakcji m. in. z gmin: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Z uwagi na stosunkowo dużą sporadyczność w zawieraniu transakcji gruntami drogowymi, analizę przeprowadzono w okresie trzech lat wstecz. Przy wycenie gruntu biegły zastosował podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Operat szacunkowy sporządzony przez D. B. zawiera czytelne uzasadnienie w jaki sposób zostały określone cechy rynkowe oraz ich wagi procentowe dla nieruchomości wycenianej w tym opisy i oceny nieruchomości porównawczych o cenach maksymalnych i minimalnych. Umożliwiło to weryfikację procedury obliczeniowej i poprawności wyniku końcowego. Operat ten zawiera więc w swojej treści spójne zestawienie ustalonych cech rynkowych wycenianej nieruchomości i przypisanych jej wag z opisami i charakterystykami nieruchomości porównawczych. Pozwala to organowi również prześledzić cały proces wyceny przedmiotowej nieruchomości oraz jej rezultat końcowy.

W ocenie Sądu powołany wyżej operat szacunkowy z dnia 10 marca 2014 r., został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i standardami zawodowymi, jak również nie zawiera żadnych niejasności ani pomyłek i posiada wszystkie elementy wymagane przez obowiązujące przepisy prawa. Przedmiotowy operat wskazuje i uzasadnia metodę zastosowaną do wyceny, czynniki wpływające na kształtowanie się cen transakcyjnych, jak również uwzględnia ceny nieruchomości występujące na określonym rynku regionalnym. W ocenie Sądu opinia biegłego jest spójna, logiczna i konsekwentna.

Powyższą ocenę przedmiotowego operatu szacunkowego o wartości nieruchomości Sąd dokonał mając na uwadze przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) – tj. § 36 ust. 1,2,3,4, i wobec powyższego, ocena operatu szacunkowego w konfrontacji z brzmieniem ww przepisów rozporządzenia, zdaniem Sądu jest pozytywna, operat sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. Podniesiony w skardze zarzut dotyczący zaniżenia wartości rynkowej badanej nieruchomości nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś Skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o wyższych cenach transakcyjnych nieruchomości podobnych na rynku lokalnym. Wskazać należy, że subiektywne przekonanie strony o zaniżonej wartości ww. nieruchomości nie może świadczyć o wadliwości sporządzonego operatu szacunkowego. Tym bardziej, że strona w toku całego postępowania nie powołała żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia biegłego. Nie przedstawiono alternatywnej opinii o wartości nieruchomości ani nie skorzystano z możliwości oceny kwestionowanego operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Należy mieć również na uwadze, że przedstawione w skardze zarzuty wkraczają w sferę wiadomości specjalnych, zarezerwowanych wyłącznie dla biegłego i z tego też względu nie mogą być podstawą do zakwestionowania wartości dowodowej operatu, na którym swoje rozstrzygnięcie oparł organ I instancji. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowo-administracyjnym w tym min. z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r. I SA/Wa 1450/11, organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Podobne zastrzeżenie należy odnieść również do sądu. Zatem, jeżeli strona podważa prawidłowość sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, to na poparcie swoich zarzutów powinna zgodnie z treścią art 157 u.g.n. przedstawić przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych lub inny operat, do którego organ musiałby się ustosunkować. Dołączony dopiero do skargi, na etapie postępowania sądowego, operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego P. W., nie może zostać przez Sąd uwzględniony albowiem Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego a jedynie, jak powyżej wskazano, bada legalność, zgodność z obowiązującymi przepisami prawa decyzji na dzień ich wydania i dowody wniesione po tym terminie nie są brane pod uwagę.

Odpowiadając zaś na zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia, w kwocie odszkodowania, innych elementów niż wartość rynkowa nieruchomości należy wyjaśnić, iż ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r., wyraźnie wskazuje, iż odszkodowanie należy się za nieruchomość rozumianą jako grunt wraz z jego częściami składowymi. Brak jest więc możliwości ustalenia odszkodowania za niedogodności związane z wydzieleniem działki drogowej i usytuowaniem drogi publicznej. Zważyć bowiem należy, iż odszkodowanie ustala się wg wartości nieruchomości, a nie szkody, jaką poniesie skarżący wskutek utraty tej nieruchomości. Ustawa o gospodarce nieruchomościami, jak i ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r., odnosi się do wartości nieruchomości, a nie do szkód, jakie poniosą ewentualnie dotychczasowi właściciele nieruchomości. W związku z powyższym należy przyjąć, że wartość prawa własności nieruchomości przejętej z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa ustalana na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu jest jedyną formą wyrównania strat w majątku byłego właściciela nieruchomości. Ponadto również wyjaśnić należy, że w przypadku kiedy nabywana jest jedynie część nieruchomości, a pozostały jej fragment nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości (art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r.). Jednakże tego rodzaju roszczenie nie może być przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego, gdyż jest to kwestia rozstrzygana między zainteresowanymi stronami na drodze cywilnoprawnej.

Nadto należy wskazać, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w związku z wydaniem decyzji przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju stała się ostateczna w dniu 17 października 2014r., stąd też prawidłowo Minister uchylił zaskarżoną decyzję w części dot. pkt. 2 i orzekł o zobowiązaniu do wypłaty odszkodowania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w terminie 14 dni od dnia wydania zaskarżonej decyzji.

Reasumując, podnieść należy, że Skarżący w żadnym razie skutecznie nie podważył ustaleń i prawidłowości ocen i ostatecznych rezultatów wyceny nieruchomości, zawartych w operacie szacunkowym, bowiem ani nie przedstawił w stosownym terminie kontr-operatu, opracowanego przez osobę posiadającą odpowiednie umiejętności, wiedzę i uprawnienia w tym zakresie, ani też nie wykazał naruszenia przez biegłego zasad sporządzenia operatu. Wszystkie zarzuty Skarżącego wobec operatu i opartej na nim decyzji odszkodowawczej mają zatem charakter subiektywny i ogólnikowy. Nie są one oparte na analizie przepisów regulujących proces wyceny nieruchomości.

Dlatego też, w ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy, ocenił stan faktyczny sprawy podnosząc w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że Wojewoda Wielkopolski w sposób rzetelny i wnikliwy zgromadził dowody w sprawie i rozpatrzył zebrany materiał dowodowy.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).