Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1385/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 1061
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg  wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których  mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.
article: art. 41 ust. 1-4,  art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 14aa ust. 4 pkt 1 ppkt 1 i 2, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, art. 64a-64d, lp. 1 - 7 załącznika nr 1
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
journal: Dz.U.UE.L 1996 nr 235 poz 59
law: Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty  maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu  międzynarodowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia [...] listopada 2013 r. na drodze [...] kierunek G. – R. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował R. G. i W. P., którzy wykonywali przejazd z ładunkiem mięsa mrożonego w imieniu "L." Sp. z o.o.

Pojazd wraz z naczepą został zważony na punkcie do ważenia [...] ul. [...]. Ważenia dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych o numerach fabrycznych [...], [...]posiadającymi deklarację zgodności. Z akt sprawy wynika, że narzędzia te posiadały świadectwa wzorcowania. Kierowcy, przed dokonaniem ważenia, okazano świadectwa legalizacji oraz protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

W wyniku ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu wyniósł 12,95 t. Ze względu na możliwe błędy wynikające z cząstkowego ważenia pojazdów wieloosiowych oraz zgodnie z instrukcją obsługi producenta wagi, wynik ważenia został pomniejszony o maksymalne dopuszczalne błędy pomiarowe dla wagi: 2% każdej osi 0,1t w górę wyniósł 12,65. W konsekwencji stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową pojazdu o 4,65t (przekroczenie o 58,1% w stosunku do dopuszczalnej normy wynoszącej 8 ton dla pojedynczej osi napędowej pojazdu na drodze wojewódzkiej nr [...]). Kierowca w toku kontroli nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. W trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...].

W trakcie kontroli stwierdzono brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach, którym strona winna się legitymować w przypadku stwierdzenia naruszenia przekroczenia dopuszczalnej wysokości zespołu pojazdów. Na tej podstawie zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] listopada 2013r.).

W piśmie z dnia [...] listopada 2013r. spółka wskazała, że w jej ocenie postępowanie winno być umorzone, ponieważ to na pracowniku - w tym przypadku kierowcy, spoczywa obowiązek przestrzegania przepisów prawnych obowiązujących na terenie kraju i za granicą, w szczególności przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Do obowiązków kierowcy należy uczestniczenie w załadunku i wyładunku w celu ustalenia jego prawidłowości zarówno pod względem ilości jak i jakości towaru, jak również udział w ważeniu, liczeniu oraz sprawdzaniu stan przesyłki i opakowań. Spółka zauważyła, że to pracownika obciążają kary nałożone na przedsiębiorcę z ustawy o transporcie drogowym. Spółka uważa, że dochowała należytej staranności albowiem powierzyła przewóz osobom spełniającym wszelkie prawem przewidziane wymagania.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 p.r.d. oraz art. 104 § 1 k.p.a. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za brak zezwolenia kategorii VII – w pozostałych przypadkach.

Odnośnie zarzutów spółki zawartych w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., organ wskazał, że z treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 i 2 za przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych odpowiada zarówno przewoźnik jaki i załadowca. Z treści omawianego przepisu jednoznacznie wynika, że podmioty te ponoszą odpowiedzialność na innych podstawach: przewoźnik za przejazd pojazdem nienormatywnym, a załadowca za wpływ lub godzenie się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu, zatem zachowanie się obu podmiotów kształtuje rozłączna odpowiedzialność w zakresie naruszenia przepisów. Przewoźnik nie może wyłączyć swojej odpowiedzialności przez przeniesienie konsekwencji wykonania przejazdu pojazdem nienormatywnym na załadowcę ładunku i odwrotnie, załadowca nie może wyłączyć swojej odpowiedzialności tylko dlatego, że przewoźnik zdecydował się na przejazd pojazdem niewłaściwie załadowanym. W niniejszej sprawie załadowca jest jednocześnie przewoźnikiem, w związku z tym ponosi tylko raz odpowiedzialność za powstałe naruszenie.

Stosownie do ust. 3 art. 41 u.d.p. drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone ww. rozporządzeniu), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton. Droga wojewódzka nr [...] w miejscowości R., na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061), została zakwalifikowana do dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na oś pojedynczą do 8 ton.

Spółka jako przedsiębiorca wykonująca działalność gospodarczą powinna dokonywać załadunku danego materiału, biorąc pod uwagę jego właściwości, w taki sposób aby nie przekraczać dopuszczalnych norm nacisków na osie oraz dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Po zweryfikowaniu ekstremalnych parametrów, którymi może charakteryzować się pojazd poruszający się po wybranej drodze przewoźnik powinien dostosować do nich jednostkę transportową poprzez normatywny jej załadunek lub wystąpić o stosowne zezwolenie na jej przejazd po danej drodze jako pojazdu nienormatywnego. Za przewóz drogowy odpowiada przewoźnik poprzez kierowcę, którego zatrudnia na własną odpowiedzialność, stąd za wszelkie naruszenia związane z wykonywanymi przewozami również odpowiedzialność spoczywa na przewoźniku.

Jak stanowi art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ (...). Natomiast definicja pojazdu nienormatywnego została ujęta w art. 2 pkt 35 p.r.d. wskazując, iż tym mianem określa się pojazd lub zespół pojazdów, którego osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku sa większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Z treści art. 140aa ust. 3 p.r.d. jednoznacznie wynika, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej na podmiot wykonujący przejazd, a także na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Przepis ten nie przewiduje natomiast możliwości nałożenia kary pieniężnej na kierowcę.

Konsekwencją powyższego jest sankcja przewidziana w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d. tj. kara pieniężna w wysokości 15.000 zł za brak zezwolenia kategorii VII – w pozostałych przypadkach.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła organowi I instancji:

- naruszenie art. 140 aa ust. 4 pkt. 1. ppkt. 1 i 2 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie i brak oceny sprawy przez pryzmat okoliczności egzoneracyjnych, gdy zachodziły przesłanki do nie wszczynania lub umorzenia postępowania, albowiem z okoliczności wynikało, że skarżący przedsiębiorca dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, a nadto nie miał wpływu na powstanie naruszenia, co więcej całość przewożonego ładunku nie przekroczyła dopuszczalnej prawem wagi;

- naruszenie przepisów Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiających dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, poprzez pominięcie tego, że od dnia 1 stycznia 2011r. na wszystkich drogach powinien być możliwy przejazd pojazdów, jeśli naciski osi nie przekroczą 11,5 tony;

- art. 92 b ustawy z dnia 6 września 2001r o transporcie drogowym (Dz.U. 2001 nr 125 poz. 1371) poprzez jego niezastosowanie mimo, że skarżąca zapewniła przewóz, właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa;

- art. 92c ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia przesłanek do umorzenia postępowania;

- art. 7 k.p.a. poprzez złamanie zasady praworządności polegającym na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie;

- art. 10 k.p.a. poprzez ograniczenia prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 77 k.p.a. poprzez niezastosowanie i brak wnikliwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie;

- art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu poza przepisami prawa w tym z pominięciem prawa strony do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji administracyjnej;

- błąd w ustaleniach faktycznych albowiem kierowca nie ma obowiązku wiedzieć, po jakiego rodzaju drodze ( gminnej, wojewódzkiej, powiatowej) się porusza;

- błąd w ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ, albowiem organ nie ustalił charakteru przewozu, który był dokonywany przez skarżącą.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazał, że ww. decyzja została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego i prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. GITD ponownie wskazał na treść art. 2 ust 35 a, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., art. 140 ab ust. 2 oraz art. 41 ust. 1 - 3 u.d.p.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skarżącej organ wskazał, że powoływana w odwołaniu Dyrektywa Rady 96/53/WE zmieniającej Dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady określa maksymalne parametry pojazdów dopuszczonych do ruchu. Dopuszczenie pojazdu do ruchu nie oznacza, iż może się on poruszać po wszystkich kategoriach dróg bez ograniczeń. Ponadto w art. 7 powoływanej Dyrektywy Rady 96/53/WE wskazano, że niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. W rozpatrywanym przypadku przepisy krajowe (ustawa z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych), ograniczają dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej na drodze wojewódzkiej nr [...] do 8 t.

Odnośnie zarzutu błędnego ustalenia strony postępowania, organ odwoławczy wskazał, iż z treści art. 140aa ust. 3 p.r.d. jednoznacznie wynika, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej na podmiot wykonujący przejazd, a także na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Przepis ten nie przewiduje natomiast możliwości nałożenia kary pieniężnej na kierowcę. Wskazano również, iż powołane przez stronę art. 92 b i 92c p.r.d. mają zastosowanie do postępowania administracyjnego prowadzonego w wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie przepisów ww. ustawy. Przedmiotowa kontrola przeprowadzona była natomiast na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym i ustawy o drogach publicznych. Przepisy te nie miały więc zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

W ocenie organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a.

GITD podniósł ponadto, że spółka nie została pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W zawiadomieniu z dnia [...] listopada 2013 r. organ pouczył stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawie do zgłaszania żądań. Ponadto spółka skorzystała z ww. prawa i w toku prowadzonego postępowania nadesłała pismo z dnia [...] listopada 2013 r., które zostało zatytułowane przez nią: "Wniosek o umorzenie postępowania". W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest nieuzasadniony.

Zdaniem GITD również strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2 i 3 p.r.d. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 p.r.d). Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III -VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniami jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Według art. 64 ust. 2 p.r.d. pojazdem nienormatywny, na przejazd którego uzyskano zezwolenie nie można przewozić ładunku innego niż ładunek niepodzielny, za wyjątkiem zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 p.r.d). Stosownie do treści art. 140 ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Spółka nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d.

Według art. 140aa ust. 4 p.r.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiot wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

- okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:

- dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

- nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

- rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Organ odwoławczy wskazał, iż ustawodawca nie wprowadził legalnych definicji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydający decyzję jest zatem zobowiązany każdorazowo do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 140aa ust. 4 p.r.d.

Zdaniem organu odwoławczego ładunek sypki jest to materiał, który przewożony luzem wykazuje zdolność do przesypywania się, zaś poszczególne jego cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały i wykazują cechy ciała stałego. Natomiast pod pojęciem drewna należy rozumieć drewno jako surowiec, w stanie nieprzetworzonym. Drewno poddane procesowi technologicznemu zdaniem organu odwoławczego traci przymiot drewna w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. W rozpatrywanym przypadku przewożono mięso mrożone, którego nie można zaliczyć do ładunku sypkiego, ani drewna. Nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

Ustosunkowując się do twierdzenia spółki, iż dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, organ odwoławczy wskazał, że ustawa Prawo o ruchu drogowym nie definiuje pojęcia "należytej staranności" czy "braku wpływu", w związku z czym należy się posiłkować regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy zatem rozumieć sposób postępowania odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania. Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu stanowiło będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 KC. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Wzorzec taki będzie zatem wyższy względem osób, niż względem osób które nie prowadzą działalności o charakterze zawodowym. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy, ułatwia zatem postawienie mu zarzutu niedołożenia należytej staranności, a więc zarazem utrudnia mu uchylenie się od odpowiedzialności w razie odstępstwa od wzorca. Podmiot wykonujący przejazd musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przejazdy drogowe powinna również uwzględniać treść bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia o którym mowa w art. 140aa ust. 4 prd. Regulacje te muszą być uwzględniane przy wykonywaniu przejazdów i nie jest możliwe ich umowne modyfikowanie.

Natomiast odnośnie terminu "braku wpływu" można pomocniczo posłużyć się wykładnią dokonywaną przez orzecznictwo Sądów Administracyjnych w zakresie art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, według treści obowiązującej do dnia 31 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt. II GSK 404/10 z dnia 6 kwietnia 2011 r. odnośnie "braku wpływu" stwierdził, że " (...) sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa".

Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, iż obowiązki, które związane były z przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników związanych z wykonywanym przejazdem. Obowiązki te określają sposób przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, dopuszczalne naciski osi przewidzianych dla danej drogi.

Spółka, pismem z dnia [...] marca 2014 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie następujących przepisów:

- art. 41 ust. 1 u.d.p. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej na drodze wojewódzkiej numer [...] wynosi 8 t;

- art. 140aa ust. 4 pkt 1 ppkt 1 i 2 p.r.d przez jego niezastosowanie i brak oceny sprawy przez pryzmat okoliczności egzoneracyjnych, gdy zachodziły podstawy do nie wszczynania lub umorzenia postępowania;

- przepisów Dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. przez pominięcie tego, że od dnia 1 stycznia 2011 r. na wszystkich drogach powinien być możliwy przejazd pojazdów, jeśli naciski osi nie przekroczą 11,5 t;

- art. 20 ustawy o drogach publicznych przez jego niezastosowanie i niesłuszne ustalenie, że kierowca poruszał się w dniu kontroli po drodze wojewódzkiej pojazdem nienormatywnym, podczas gdy zarzucane przekroczenie drogowe nie miało miejsca, a winę za zaistniałą sytuację ponosi zarządca drogi, który nieprawidłowo oznakował drogę wojewódzką nr [...];

- § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, który stanowi, że powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu i leżeć w jednej płaszczyźnie z dopuszczalnymi miejscowymi odchyleniami od tej płaszczyzny nieprzekraczającymi ± 9 mm;

- art. 3 traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dnia 16 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji w zw. z Dyrektywą Rady Unii Europejskiej nr 96/53/WE przez pominięcie i niezastosowanie w sytuacji, gdy umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową;

- błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że kierowca powinien był wiedzieć, po jakiego rodzaju drodze się porusza;

- art. 7 w zw. z art. 77 kpa, art. 8, art. 107 § 3, art. 10, art. 77 w zw. z art. 6 k.p.a.

Skarżąca złożyła ponadto wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków tj. R. G. i W. P. oraz o zobowiązanie zarządcy drogi wojewódzkiej numer [...] do wskazania, czy jest postawiony właściwy znak drogowy informujący o dopuszczalnym nacisku na oś, wskazania, na którym odcinku drogi znak jest posadowiony i czy był posadowiony w dacie [...] listopada 2013 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Odnośnie wniosku o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków GITD wskazał, że sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego, a kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem od tej zasady jest przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., jednakże nie służy on do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r. sygn. akt: FSK 1186/04). Organ wskazał ponadto na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt: VI SA/Wa [...] w którym stwierdzono, że: "nie budzi żadnych wątpliwości, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2000 r. ISA 428/99 LEK55767)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2012 r., poz. 270, z późn. zm..; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., którą po rozpatrzeniu odwołania strony – "L." Sp. z o.o. z/s w Z., utrzymano w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII – w pozostałych przypadkach.

Zaskarżonej decyzji zarzucono w skardze naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 41 ust. 1 u.d.p. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej na drodze wojewódzkiej numer [...] wynosi 8 t; - art. 140aa ust. 4 pkt 1 ppkt 1 i 2 p.r.d przez jego niezastosowanie i brak oceny sprawy przez pryzmat okoliczności egzoneracyjnych, gdy zachodziły podstawy do nie wszczynania lub umorzenia postępowania; - przepisów Dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. przez pominięcie tego, że od dnia 1 stycznia 2011 r. na wszystkich drogach powinien być możliwy przejazd pojazdów, jeśli naciski osi nie przekroczą 11,5 t; - art. 20 udp przez jego niezastosowanie i niesłuszne ustalenie, że kierowca poruszał się w dniu kontroli po drodze wojewódzkiej pojazdem nienormatywnym, podczas gdy zarzucane przekroczenie drogowe nie miało miejsca, a winę za zaistniałą sytuację ponosi zarządca drogi, który nieprawidłowo oznakował drogę wojewódzką nr [...]; - § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, który stanowi, że powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu i leżeć w jednej płaszczyźnie z dopuszczalnymi miejscowymi odchyleniami od tej płaszczyzny nieprzekraczającymi ± 9 mm; - art. 3 traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dnia 16 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji w zw. z Dyrektywą Rady Unii Europejskiej nr 96/53/WE przez pominięcie i niezastosowanie w sytuacji, gdy umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową, a także błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że kierowca powinien był wiedzieć, po jakiego rodzaju drodze się porusza oraz przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 kpa, art. 8, art. 107 § 3, art. 10, art. 77 w zw. z art. 6 k.p.a.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII - w pozostałych przypadkach. W trakcie kontroli stwierdzono, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 12,65 t i przekraczał dopuszczalną normę o 4,65 t (12,65 t – 8 t).

Zgodnie z art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2013. 1446, z późn. zm.; dalej: urd) pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Prawo unijne w zakresie standardów technicznych środków transportu drogowego zawarte jest w kilku aktach różnej rangi i różnej treści.

Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r., ustalająca dla niektórych środków transportu drogowego przemieszczających się na obszarze Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu narodowym i międzynarodowym oraz maksymalną, dopuszczalną wagę w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. 1996, L 235, zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/7/WE z 18 lutego 2002 r., Dz. Urz. 2002, L 670 odnosi się do dopuszczalnych gabarytów środków transportu drogowego. Powołuje się na art. 71 TWE oraz opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. Merytorycznie dyrektywa odwołuje się do dyrektywy Rady 85/3/64 z 19 grudnia 1984 r. o wadze, wymiarach i innych technicznych cechach niektórych środków transportu drogowego, na dyrektywę Rady 86/364 z 24 lipca 1986 r. o dowodzie zgodności środka transportu drogowego z wymogami dyrektywy 85/3/EWG oraz na dyrektywę Rady 70/156/EWG z 6 lutego 1979 r. o zbliżaniu przepisów państw członkowskich w zakresie typów pojazdów motorowych i ich przyczep.

Kolejne kwestie w omawianym tutaj zakresie regulują już inne akty unijne, nie mające bezpośredniego związku z przedstawianą tu problematyką.

Stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 urd., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii oraz przestrzegania warunków określonych w tym zezwoleniu. Sprawy związane z zezwoleniami poszczególnych kategorii regulują przepisy art. 64a – 64 d, a zbiorczo ta problematyka została ujęta w załączniku Nr 1 do urd, obejmującym wszystkie kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Stosownie do treści art. 64a ww. ustawy, zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu. Zgodnie z lp. 1 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, zezwolenia kategorii I wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych:

o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Zezwolenie to dotyczy wykonywania przejazdu drogowego przez drogi gminne, powiatowe, wojewódzkie wskazane w zezwoleniu.

Natomiast zgodnie z art. 64b ww. ustawy zezwolenie kategorii II jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Stosownie do treści lp. 2 ww. załącznika nr 1, zezwolenia kategorii II wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych:

o długości, wysokości oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi,

o szerokości nieprzekraczającej 3,5 m.

Zezwolenie to dotyczy wykonywania przejazdu drogowego wykonywanego po drogach publicznych, z wyjątkiem ekspresowych i autostrad.

Tymczasem jak stanowi lp. 3 ww. załącznika nr 1, zezwolenia kategorii III wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych:

o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych,

o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,

o długości nieprzekraczającej:

15 m dla pojedynczego pojazdu,

23 m dla zespołu pojazdów,

o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.

Stosownie do treści lp. 4 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, zezwolenia kategorii IV wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych:

o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej,

o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

o długości nieprzekraczającej:

15 m dla pojedynczego pojazdu,

23 m dla zespołu pojazdów,

30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Jak stanowi treści lp. 5 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, zezwolenia kategorii V wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych:

o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi,

o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

o długości nieprzekraczającej:

15 m dla pojedynczego pojazdu,

23 m dla zespołu pojazdów,

30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t.

Natomiast zgodnie z treścią lp. 6 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, zezwolenia kategorii VI wydawane są na rzecz pojazdów nienormatywnych:

o szerokości nieprzekraczającej:

3,4 m dla drogi jednojezdniowej,

4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP,

o długości nieprzekraczającej:

15 m dla pojedynczego pojazdu,

23 m dla zespołu pojazdów,

30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t,

o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Zezwolenie kategorii VII wydawane jest na przejazd pojazdu nienormatywnego o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I- VI, o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Zgodnie z przepisem art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 140aa ust. 3 pkt 1 ww. ustawy karę pieniężną nakłada się między innymi na podmiot wykonujący przejazd.

Mając na uwadze dokonane pomiary, organy prawidłowo stwierdziły, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, o którym mowa w l.p. 7 załącznika nr 1 urd. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 15.000 zł za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Godnie z brzmieniem tego przepisu karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII ustala się w kwocie:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach;

Zgodnie z art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (ust. 2)

Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (ust. 3).

Na podstawie delegacji zawartej w art. 41 ust. 2 udp, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał rozporządzenie z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 3 udp drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Droga wojewódzka nr [...] nie została wymieniona w ww. rozporządzeniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 41 ust. 3 udp zaliczona jest do dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Odnosząc się do przywołanej przez stronę Dyrektywy Rady 96/53/WE, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazuje, iż dyrektywa dopuszcza używanie pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich, z przyczyn odnoszących się do masy lub wymiarów. Zgodnie z art. 7 ww. dyrektywy: "Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów.". Zgodnie z polskim prawodawstwem kwestię tą reguluje art. 41 ustawy o drogach publicznych. Należ podzielić w tej kwestii zdanie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1027/05: "Podkreślić także należy, iż polskie przepisy regulują zasady korzystania z dróg publicznych, wyodrębniając drogi, po których bez zezwolenia mogą się poruszać pojazdy o określonych parametrach. Wskazywany również w skardze kasacyjnej art. 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE wyraźnie zezwala na stosowanie obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdu na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. (...) Jako przykład implementacji art. 7 omawianej Dyrektywy należy potraktować art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204 z 2004 r. poz. 2086), który stanowi, ze minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustali wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 11,5 t, mając na uwadze stan techniczny dróg oraz ochronę dróg przed zanieczyszczeniem. (...) Takie brzmienie polskiego przepisu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zgodne z uregulowaniami wspólnotowymi. Wprowadzenie więc dodatkowego elementu w prawie krajowym w postaci rozróżnienia dróg nie stanowi naruszenia przepisów wskazanej wyżej Dyrektywy.". W związku z powyższym argumentacja strony odnosząca się do przepisów Dyrektywy Rady 96/53/WE nie znajduje uzasadnienia.

W literaturze przedmiotu wskazuje się, że Polsce przyznano także okres przejściowy do końca 2010 r. . na udostępnienie polskich dróg niektórym pojazdom pochodzącym z innych państw członkowskich. Polskie drogi nie są bowiem dostosowane do ruchu najcięższych pojazdów zarejestrowanych w innych państwach członkowskich, gdyż w Unii Europejskiej dopuszczone są do ruchu samochody o większym ciężarze całkowitym niż jest to dozwolone w Polsce. Zgodnie z Traktatem Akcesyjnym pojazdy, które spełniają normy unijne, mogą korzystać z niezmodernizowanych części polskiej sieci dróg do 31 grudnia 2010 r., jedynie pod warunkiem, iż spełniają- polskie normy nacisku na oś. Począwszy od dnia przystąpienia nie mogą jednak być wprowadzane żadne ograniczenia poruszania się pojazdów spełniających wymogi dyrektywy 96/53/WE na głównych drogach tranzytowych. Polskie drogi będą stopniowo, po ich modernizacji, otwierane dla pojazdów w międzynarodowym ruchu drogowym, spełniających wymogi określone w wyżej wskazanej dyrektywie. Jednakże dla celów załadunku i rozładunku, tam, gdzie jest to technicznie możliwe, już w ciągu całego okresu przejściowego dozwolone będzie użytkowanie nieunowocześnionych części drugorzędnej sieci dróg. Polsce zezwolono ponadto do końca 2009 r. na pobieranie tymczasowych dodatkowych opłat za użytkowanie nieunowocześnionych dróg przez pojazdy pochodzące z Unii Europejskiej, które przekraczają ciężar dopuszczalny przez polskie przepisy.(red. Zd. Brodecki, Infrastruktura. Acquis communautaire, Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004, str. 403).

Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na poszczególnych drogach wynika z ww. rozporządzenia z dnia 6 września 2012 r. oraz z przepisów ustawy o drogach publicznych. Znak drogowy informujący o dopuszczalnym nacisku ma jedynie charakter informacyjny, a ograniczenie przez ustawodawcę możliwości poruszania się po konkretnych drogach pojazdów o zbyt wysokich naciskach osi wynika bezpośrednio z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Należy zgodzić się z organem, że zgodnie z protokołem miejsce ważenia legitymuje się szkicem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] stycznia 2013 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Ponadto, obie wagi legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej.

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi też żadna z przesłanek umorzenia postępowania wobec podmiotu wykonującego przejazd, przewidzianych w przepisie art. 140aa ust. 4 prd. Zgodnie z tym przepisem postępowanie umarza się, jeśli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna. Kwestia ta została dokładnie wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na potrzeby powtarzać tej argumentacji. Warto jednak zaznaczyć, że należyta staranność powinna być oceniana z uwzględnieniem podwyższonych standardów zawodowego charakteru działalności prowadzonej przez stronę, a także wskazać, iż dla wykazania przesłanki "braku wpływu" nie jest wystarczające dla zakwestionowania swojej odpowiedzialności.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt: VI SA/Wa [...]: "Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa, w przeciwnym razie przedsiębiorca winien liczyć się z konsekwencjami jakie przewiduje ustawodawca, za naruszenie przepisów, w tym przypadku ustawy o drogach publicznych". (por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt: II GSK 404/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt: VI SA/Wa [...]).

Sąd podziela też ocenę organu, że w toku postępowania administracyjnego strona miała zapewniony czynny w nim udział, mogła składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe. Odnosząc się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków należy podkreślić, że sąd administracyjny co do zasady nie przeprowadza postępowania dowodowego, a kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego (art. 133 § 1 ppsa). Wyjątkiem od tej zasady jest przepis art. 106 § 3 ppsa, jednakże nie służy on do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r. sygn. akt: FSK 1186/04). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt: VI SA/Wa [...]: "nie budzi żadnych wątpliwości, iż w postępowaniu sądowo-administracyjnym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2000 r. I SA 428/99 LEX nr 55767)".

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.