Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1311/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 135, art. 145, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 2, art. 5, art. 13, art. 18, art. 48
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
article: Art. 21, art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e, art. 30f
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

W dniu 5 kwietnia 2016 r. E. C. (dalej: skarżąca) złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę N. C.

Rozpoznając powyższy wniosek, Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, powołując się na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – określanej dalej jako "k.p.a."), art. 4, art. 5, art. 7, art. 13, art. 17, art. 18, art. 20, art. 21, art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195 – określanej dalej jako "u.p.p.") w związku z rozporządzeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz. U. z 2016 r., poz. 214 – określanego dalej jako "r.s.t.p.") oraz Zarządzeniem nr [...] z dnia 14 marca 2016 r. Prezydenta Miasta w sprawie udzielenia upoważnienia Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do prowadzenia postępowania oraz wydawania decyzji administracyjnych w sprawach związanych z realizacją ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci – rządowego programu "Rodzina 500 plus" określonych w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wydał decyzję z dnia [...] 2016 r., znak [...] odmawiającą przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego wnioskowanego na N. C.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 3 u.p.p. świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 u.p.p., do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Zgodnie z art. 5 ust. 3 i 4 u.p.p., świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Dochód oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych (art. 2 pkt 1 u.p.p.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w rodzinie strony obowiązuje kryterium dochodowe w wysokości 800,00 zł w przeliczeniu na osobę w rodzinie. Z dokumentacji zgromadzonej przez organ wynika, iż dochód skarżącej w 2014 r. wyniósł 125000 zł netto, zgodnie z zaświadczeniem z urzędu skarbowego, zaś dochód nieopodatkowany kwotę 9600 zł. Dochód na osobę w rodzinie wynosi zatem 11216,67 zł miesięcznie i przekracza kryterium dochodowe uprawniające do pobierania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.

Od wyżej wymienionej decyzji w ustawowym terminie odwołała się E. C. wskazując, iż w 2014 r. mając trudności finansowe sprzedała mieszkanie za kwotę 125.000 zł i w tym samym dniu kupiła mieszkanie starsze za kwotę 110.000 zł. Pozostałe pieniądze ze sprzedaży przeznaczyła na bieżące utrzymanie w 2014 i 2015 roku, remont mieszkania i leczenie córki. Obecnie wraz z dziećmi utrzymuje się wyłącznie z alimentów.

Decyzją z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2 pkt 1, 2, 4 i 19 art. 4, art. 5, art. 13 art. 18 u.p.p. w związku z art. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 114 z późn. zm) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał treść przepisów art., 5 ust. 3 i 4, art. 2, art. 13 ust. 1 i 4 u.p.p., jak również treść art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ wyjaśnił, że ponieważ skarżąca ubiegała się o świadczenie na okres zasiłkowy od 1.04.2016 r. do 30.09.2017 r. to podstawą do ustalenia, czy spełnia określone ustawą kryterium dochodowe był dochód osiągnięty w 2014 r. Na podstawie zaświadczenia z Urzędu Skarbowego organ dokonał tych samych ustaleń w zakresie dochodu skarżącej, co organ pierwszej instancji z tym, iż wskazał, że alimenty stanowią inny dochód podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżącej wynosił zatem 11216,67 zł miesięcznie, co daje kwotę 2804,17 zł na osobę w rodzinie. Dochód w rodzinie skarżącej przekroczył zatem kryterium dochodowe określone w art. 5 ust. 3 u.p.p. Zdaniem organu transakcja w postaci sprzedaży mieszkania i zakupu za uzyskane środki innego mieszkania nie mieści się w pojęciu dochodu utraconego określonego w art. 2 pkt 19 u.p.p.

Od powyższej decyzji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca E. C., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wnikliwej i wszechstronnej analizy materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na zawierającym błędy zeznaniu podatkowym, mimo istnienia aktów notarialnych wskazujących, że skarżąca nie osiągnęła żadnego dochodu w 2014 r. z tytułu sprzedaży mieszkania. Zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że przychód z tytułu sprzedaży nieruchomości przed upływem pięciu lat od jej nabycia jest dochodem w rozumieniu przedmiotowej ustawy, podczas gdy przepis określa, że dochodem jest przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania. Zarzuciła także naruszenie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez brak jej zastosowania w sprawie, podczas gdy z ustawy tej wynika, że sprzedaż nieruchomości przed upływem 5 lat od chwili jej nabycia jest przychodem, a nie dochodem. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i uwzględnienie wniosku poprzez przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, że mieszkanie, które w 2014 r. sprzedała, wcześniej kupiła za kwotę 125.000 zł, zatem jej dochód z tego tytułu wyniósł 0 zł. W zeznaniu podatkowym PIT 39 wystąpił błąd, gdyż nie wpisano w nim kosztów uzyskania przychodu w wysokości 125.000 zł, jednak skarżąca nie zapłaciła żadnego podatku, do czego byłaby zobowiązana, gdyby istotnie uzyskała dochód. Skarżąca złożyła korektę zeznania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. - określanej dalej jako "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Mając na uwadze tak nakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmawiającą przyznania E. C. świadczenia wychowawczego.

Z akt sprawy wynika, iż skarżąca jako matka domagała się świadczenia wychowawczego określonego w art. 4 ust. 1-3 u.p.p. na swoje pierwsze małoletnie dziecko – N. C.

Warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego zostały uregulowane w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195).

Zgodnie z art. 4 ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (ust. 1). Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (ust. 2). Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia (ust. 3).

Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie (art. 5 ust. 1 ustawy). Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł (art. 5 ust. 3 ustawy). Jeśli natomiast członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1 200,00 zł (art. 5 ust. 4 ustawy). Przez rodzinę należy rozumieć małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców (art. 2 pkt 16 ustawy). Według ustawy pierwszym dzieckiem jest jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18. roku życia; w przypadku dzieci urodzonych tego samego dnia, miesiąca i roku, będących najstarszymi dziećmi w rodzinie w wieku do ukończenia 18. roku życia, pierwsze dziecko oznacza jedno z tych dzieci wskazane przez osobę, o której mowa w art. 4 ust. 2 (art. 2 pkt 14 ustawy). Z kolei niepełnosprawnym dzieckiem jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności określonym w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych albo orzeczeniem o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 2 pkt 9 ustawy).

Świadczenie wychowawcze przyznaje się na okres trwający od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku, z tym że pierwszy okres, na który jest ustalane prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem 1 kwietnia 2016 r. i kończy się dnia 30 września 2017 r. (art. 18 ust. 1 i art. 48 ust. 1 ustawy). W przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w art. 48 ust. 1 ustawy, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu (art. 48 ust. 2 ustawy).

W odniesieniu do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, którego przyznanie jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego, ustawa definiuje pojęcia dochodu rodziny i dochodu członka rodziny, a przy dochodzie odsyła do przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych (art. 2 pkt: 1, 2 i 4 ustawy). Na mocy art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 114 ze zm.; dalej jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych") ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie – oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób:

a) przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne,

b) deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,

c) inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przez dochód rodziny należy rozumieć sumę dochodów członków rodziny (art. 2 pkt 4 ustawy), a przez dochód członka rodziny przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3 (art. 2 pkt 2 ustawy). Przepis art. 7 ust. 1-3 ustawy określa zasady uwzględniania utraty i uzyskania dochodu.

Przy ustalaniu prawa do świadczenia wychowawczego na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 września 2017 r. rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, o czym wspomniano już powyżej, jest rok kalendarzowy 2014, przy uwzględnieniu przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Definicje utraty dochodu i uzyskania dochodu są zawarte w art. 2 pkt 19 i 20 ustawy.

Ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłata następują odpowiednio na wniosek matki, ojca, opiekuna faktycznego dziecka albo opiekuna prawnego dziecka (art. 13 ust. 1 ustawy).

Jak wynika z dokumentacji skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w dniu 5 kwietnia 2016 r. Na dochód rodziny w 2014 r. składają się: dochód w wysokości 9.600 zł z tytułu alimentów na dzieci. Należy również zauważyć, iż organy orzekające w sprawie do dochodu rodziny doliczyły również dochód skarżącej z tytułu sprzedaży nieruchomości w wysokości 125. 000 zł. Z odwołania wynika, że kwota osiągnięta ze zbycia nieruchomości została w części przeznaczona na inne cele mieszkaniowe. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby organy odniosły się do faktu zaistnienia ewentualnego zwolnienia podatkowego skarżącej związanego z okolicznością wydatkowania kwoty uzyskanej ze zbycia nieruchomości na własne cele mieszkaniowe, co wynika z treści odwołania.

Należy stwierdzić, że podniesiona w odwołaniu okoliczność zbycia w 2014 r. nieruchomości i ewentualne uzyskanie zwolnienia podatkowego z uwagi na przeznaczenie środków na własne cele mieszkaniowe, determinuje wysokość dochodu, jaką skarżąca osiągnęła w 2014 r., co z kolei ma bezpośredni wpływ na jej uprawnienie do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.

W wyroku z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 350/14 WSA w Krakowie, odnosząc się do sposobu obliczania dochodu zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych wyjaśnił, że: "z przepisu art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym wykazać dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i obliczyć należny podatek od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131 lub wykazać dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 (art. 30e ust. 4). W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę (art. 30e ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości, o których mowa w art. 30e (...), jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydany na własne cele mieszkaniowe (...). Skoro bowiem art. 3 ust. 1 lit. a stanowi, że dochód to przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w (...) art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to treść tego przepisu należy odczytywać mając na uwadze cały art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji do dochodu rodziny stanowiącego podstawę wyliczenia zasiłku rodzinnego nie należy wliczać dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, jeżeli dochód ten został przeznaczony na cele mieszkaniowe i w związku z tym korzysta ze zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Gdyby mąż skarżącej uzyskał dochód ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości i nie przeznaczył go na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, dochód taki powinien być wliczony do dochodu rodziny, gdyż w myśl art. 3 ust. 1 lit. a podlega opodatkowaniu. Skoro jednak dochód ten w przedmiotowym przypadku nie podlega opodatkowaniu (bo jest zwolniony), to ten przychód nie powinien być wliczany do dochodu rodziny skarżącej uzyskanego w 2011 r. Tak więc w przedmiotowym przypadku organy obu instancji niewłaściwie odczytały treść art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 30 e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spowodowało to niezasadne uznanie, że uzyskana przez męża skarżącej w 2011 r. kwota ze sprzedaży nieruchomości powinna zostać wliczona do dochodu rodziny. W konsekwencji organy wadliwie ustaliły wysokość dochodu rodziny, a od tej kwestii – w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych bezspornie zależy ocena, czy prawo do świadczeń rodzinnych przysługuje". (por. wyroki: WSA w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 87/14, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 172/14 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 listopad 2013 r. – wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższego wynika, że podniesiona przez odwołującą się kwestia rozliczenia kwoty uzyskanej ze sprzedaży w 2014 r. nieruchomości ma charakter determinujący obliczenie dochodu osiągniętego przez nią w 2014 r. i ustalenie dochodu rodziny.

Ponownie rozpoznając sprawę organy winny wezwać odwołującą się do przedłożenia dokumentacji, z której wynika rozliczenie kwoty zbycia mieszkania poprzez przedłożenie stosownych dokumentów złożonych/otrzymanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego, z których wynikałoby zwolnienie od podatku kwoty przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości, bowiem wówczas brak będzie podstaw do wliczenia tej kwoty do dochodu osiągniętego w roku bazowym. Jeśli okazałoby się, że kwota z tytułu sprzedaży nieruchomości podlegała opodatkowaniu, to należy ustalić, czy została ona istotnie pomniejszona o koszty uzyskania przychodu, co skarżąca podniosła w skardze. Dopiero dokonanie powyższych ustaleń pozwoli na prawidłowe ustalenie wysokości dochodu rodziny skarżącej w 2014 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy, jak również dokonane przez organy obliczenia dochodu osiągniętego przez rodzinę skarżącej budzą zasadnicze wątpliwości co do ich prawidłowości. W szczególności organy ponownie rozpoznając sprawę winny dokonać wyjaśnień wątpliwych kwestii związanych z rozliczeniem kwoty uzyskanej ze zbycia nieruchomości. Dopiero bowiem precyzyjne ustalenie sytuacji dochodowej skarżącej pozwoli na przesądzenie, czy kryterium dochodowe zostało spełnione.

Ustalenie wyżej wskazanych okoliczności umożliwi prawidłowe obliczenie dochodu rodziny skarżącej i ustalenie, czy świadczenie wychowawcze przysługuje jej na pierwsze dziecko.

Powyższe sprawia, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.