Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2559/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 98 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 590/14 w sprawie ze skargi J.D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od J.D. na rzecz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J.D. (dalej jako "skarżąca") uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Wójt Gminy Karsin zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego o powierzchni zabudowy do 60 m² i altany o powierzchni do 10 m² na terenie działki nr [...] w obrębie Wiele, gmina [...], powiat [...], województwo pomorskie. Działka położona jest w otulinie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego oraz na obszarach Natura 2000 Bory Tucholskie i Młosino-Lubnia.

Postanowieniem z [...] listopada 2013 r. organ I instancji odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.") w związku z uchwałą Sejmiku Województwa Pomorskiego z 27 kwietnia 2011 r. Nr 145/VII/11 w sprawie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Pomorskiego z 2011 r. Nr 66, poz. 1460).

Rozpatrując zgodność projektu decyzji z przepisami dotyczącymi obszarów Natura 2000, organ I instancji wskazał, że dla planowanej inwestycji została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, z której wynikało, że może ona znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar chroniony. Postanowieniem z 31 lipca 2013 r., wydanym w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej jako "ustawa środowiskowa") Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ I instancji uznał więc, że zobowiązany był do odmowy uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.

Postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienia organu I instancji.

Odnosząc się do zgodności projektu decyzji z przepisami dotyczącymi obszaru Natura 2000, organ odwoławczy wskazał, że kwestia ta została rozstrzygnięta w postanowieniu organu I instancji z [...] lipca 2013 r., wydanym w trybie art. 98 ust. 1 ustawy środowiskowej. W ocenie organu odwoławczego, organ uzgodnieniowy, orzekając na podstawie u.p.z.p., jest związany oceną dokonaną w trakcie uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000, natomiast postanowienie organu I instancji z [...] lipca 2013 r. skarżąca może kwestionować dopiero w odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy.

Organ odwoławczy stwierdził, że kwestia zgodności planowanej inwestycji z przepisami regulującymi funkcjonowanie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego nie została przez organ I instancji właściwie przeanalizowana w kontekście przepisów dotyczących tej formy ochrony przyrody. Jednak rozstrzygnięcie tej kwestii, z uwagi na negatywną ocenę projektu pod kątem jej wpływu na obszar Natura 2000, nie jest niezbędne.

Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Uwzględniając skargę Sąd I instancji podkreślił, że zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma ustalenie, czy organ ochrony przyrody prowadzący postępowanie uzgodnieniowe w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. był związany wydanym przez ten sam organ rozstrzygnięciem, kończącym postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Sąd I instancji wyjaśnił, że z przepisów nie wynika, żeby postanowieniem wydanym na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy środowiskowej był związany inny organ prowadzący postępowanie uzgodnieniowe. Nie oznacza to jednak, że organ uzgadniający - zwłaszcza, że w tym wypadku jest to ten sam organ - ma nie brać pod uwagę wydanego w innym trybie i na innej podstawie prawnej rozstrzygnięcia odnoszącego się do tego samego przedmiotu ochrony. W ocenie Sądu I instancji, z żadnej regulacji nie wynika jednak, że w niniejszym postępowaniu uzgodnieniowym organ I instancji był związany swoim rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy środowiskowej. Organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy pod względem wymagań ochrony przyrody dokonuje we własnym zakresie oceny oddziaływania na środowisko, a raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzany jest w ramach decyzji środowiskowej i nie stanowi elementu postępowania uzgodnieniowego dla decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd I instancji wyjaśnił, że w tej sprawie raport nie został sporządzony w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale w jednym z postępowań stanowiących ocenę oddziaływania na środowisko. Cel tych postępowań jest w zasadzie ten sam, przy czym różnicą przedmiotową jest w przypadku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 ograniczenie badania oddziaływania przedsięwzięcia do tegoż obszaru. Raport natomiast, niezależnie w jakim postępowaniu jest sporządzany, stanowi cenne i zasadnicze źródło wiedzy odnośnie oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem Sądu I instancji, oznacza to, że organ w postępowaniu uzgodnieniowym, prowadzonym w oparciu o przepisy u.p.z.p., może korzystać z niego posiłkowo, jak również z wszelkich zgromadzonych w tamtym postępowaniu dowodów, jednak ma również obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie i dokonania własnych ustaleń oraz samodzielnej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W ocenie Sądu I instancji, znajduje to uzasadnienie w świetle zasad zaskarżania postanowień wydawanych na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz postanowień uzgodnieniowych w trybie przepisów u.p.z.p.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000 wiąże organ wydający decyzję kończącą postępowanie główne, tj. decyzję o warunkach zabudowy. Zatem dopiero w odwołaniu złożonym od tej decyzji możliwe będzie kwestionowanie ustaleń oraz wniosków zawartych w postanowieniu o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Organem odwoławczym, który rozpatruje ten środek zaskarżenia jest samorządowe kolegium odwoławcze. Natomiast postanowienie o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy może zostać zaskarżone przez inwestora, co wynika z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Inwestor będzie zainteresowany w zaskarżeniu jedynie postanowienia niekorzystnego. Tym samym kwestia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 będzie badana jeszcze przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy oraz przez wyspecjalizowane organy obydwu instancji. Zdaniem Sądu I instancji, taka dwutorowość postępowania uzgodnieniowego nie powinna doprowadzić do powstania komplikacji na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Zawsze bowiem organ wydający decyzję o warunkach zabudowy będzie związany postanowieniem wydanym na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy środowiskowej, lecz możliwa weryfikacja wniosków wynikających z tego postanowienia na etapie postępowania odwoławczego od decyzji o warunkach zabudowy przez inny organ administracji publicznej, tj. samorządowe kolegium odwoławcze oraz w oparciu o stanowisko zaprezentowane samodzielnie na potrzeby tego postępowania nie tylko przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, ale także Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w postanowieniu wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., pozwoli na pełniejsze i wszechstronne rozpatrzenie tej sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.

W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., polegające na przyjęciu, że na tej podstawie prawnej w ramach postępowania uzgodnieniowego toczącego się organy ochrony przyrody dokonują oceny wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, niezależnie od wyniku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, o której mowa w art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Zdaniem organu, ocena ta stanowi instrument, przez który zostały implementowane do prawa krajowego przepisy art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej i tym samym jej wyniki nie mogą być podważane w żadnym innym postępowaniu wynikającym wyłącznie z przepisów prawa krajowego, ponieważ byłoby to niezgodne zarówno z zasadą prounijnej wykładni, jak i zasadą pierwszeństwa prawa unijnego. Oznacza to, że Sąd I instancji, działając wbrew tym zasadom, naruszył powyższe przepisy w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby uznał za prawidłowe pierwszeństwo procedury wynikającej z ustawy środowiskowej i brak możliwości podważania jej wyniku w innym niezależnym postępowaniu, oddaliłby skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").

Po drugie, art. 98 ust. 1 i 3 w związku z art. 100 ustawy środowiskowej przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku odmawiające uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże tylko organ główny - Wójta Gminy Karsin (o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p.), a nie wiąże organu działającego jako organ ochrony przyrody (I i II instancji) na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p.. Tym samym doszło do niezastosowania art. 110 k.p.a (zasady związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją administracyjną), co w przypadku dokonania odmiennego rozstrzygnięcia (uzgadniającego warunki zabudowy) uchylonymi przez Sąd I instancji postanowieniami doprowadziłoby do sytuacji, w której organ główny związany dwoma orzeczeniami zawierającymi przeciwstawne rozstrzygnięcia w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 znalazłby się w "patowej sytuacji" i nie mógłby rozstrzygnąć sprawy głównej. Wydana w takiej sytuacji decyzja o warunkach zabudowy obarczona byłaby wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ główny związany jest zarówno postanowieniem wydanym na podstawie ustawy środowiskowej, jak również u.p.z.p.

Po trzecie, art. 53 ust. 5b w związku z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. przez ich niezastosowanie jako wzorców kontroli, z których wynika, że przepisu, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., nie stosuje się do inwestycji, dla których przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustawą środowiskową, w trakcie której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Wskazuje to na wolę ustawodawcy, że zarówno pełna ocena oddziaływania na środowisko (o której mowa powyżej), jak i ocena ograniczona do oddziaływania na obszar Natura 2000 mają pierwszeństwo przed odrębnymi postępowaniami prowadzonymi na podstawie wyłącznie przepisów prawa krajowego. Przeprowadzenie pełnej oceny (w zakresie wszystkich form ochrony przyrody) wyłącza w ogóle potrzebę dokonywania uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Natomiast przeprowadzenie oceny ograniczonej (ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000) musi wiązać w tym postępowaniu uzgodnieniowym w zakresie oceny wpływu na obszar Natury 2000, ale go nie wyłącza, gdyż dotyczy także innych form ochrony przyrody i ich otulin (w niniejszej sprawie otuliny Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego).

Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz 135 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi w oparciu o błędną ocenę prawną polegającą na błędnym przyjęciu, że w ramach postępowania uzgodnieniowego toczącego się na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., organy ochrony przyrody dokonują oceny wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, niezależnie od wyniku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, o której mowa w art. 59 ust. 2 ustawy środowiskowej. W ocenie organu, stan faktyczny sprawy był jednoznaczny (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), a inwestycja dotyczyła przedsięwzięcia, dla którego ocena oddziaływania na obszar Natura 2000 wykazała naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627, ze zm. – dalej jako "u.o.p."). Ponadto organy I i II instancji stosownie do art. 80 i 107 § 3 k.p.a. wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Po drugie, art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie, dlaczego według Sądu I instancji rozstrzygnięcia organów wydane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p, pomimo, że stanowią w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego oraz poglądów doktryny uzgodnienie, a więc formę wiążącą, nie będą wiązały wójta gminy, natomiast na etapie postępowania odwoławczego przed organem głównym II instancji tj. samorządowym kolegium odwoławczym stanowiły będą jedynie stanowisko, które pozwoli na pełniejsze i wszechstronniejsze rozpatrzenie sprawy. Organ główny związany jest zarówno postanowieniem regionalnego dyrektora ochrony środowiska odmawiającym uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia (art. 100 ustawy środowiskowej) na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy środowiskowej, jak i postanowieniem wydawanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Oznacza to, że treść tych orzeczeń musi być spójna, ponieważ tylko w takim przypadku organ główny będzie mógł wydać rozstrzygnięcie nieobarczone wadą (zgodne z wiążącymi postanowieniami organów uzgadniających).

Wskazując na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto organ wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę skarżąca wniosła o oddalenie w całości skargi kasacyjnej złożonej przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, prawidłowy jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 w związku z art. 153 p.p.s.a. W uzasadnieniu zarzutu kasacyjnego, organ trafnie wskazał, że do uwzględnienia skargi doszło w wyniku błędnej oceny prawnej polegającej na przyjęciu stanowiska, że w postępowaniu uzgodnieniowym w rozumieniu art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., organy ochrony przyrody dokonują oceny wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, niezależnie od oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w rozumieniu art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Ze stanu faktycznego w tej sprawie, ustalonego zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że jest to przedsięwzięcie, dla którego ocena oddziaływania na obszar Natura 2000 jednoznacznie wykazała naruszenie art. 33 ust. 1 u.o.p. co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu prawnym i faktycznym postanowienia wydanego przez organy I i II instancji. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., w odniesieniu do obszarów objętych ochroną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2–9 u.o.p., decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu (a nie tylko zasięgnięciu opinii) z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (nie dotyczy to tylko parku narodowego i jego otuliny). W tej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, wydał postanowienie, w którym odmówił dla danego przedsięwzięcia uzgodnienia warunków jego realizacji w zakresie jego oddziaływania na ten obszar Natura 2000, stosownie do art. 96 ust. 1 i art. 98 ust. 1 w związku z art. 100 ustawy środowiskowej. Jest to postanowienie uzgodnieniowe wiążące organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy na podstawie art. 100 ustawy środowiskowej. Biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy art. 53 ust. 4 pkt 8 i ust. 5 w związku z art. 60 ust.1 u.p.z.p. w relacji do przepisów art. 98 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 100 ustawy środowiskowej, należy stwierdzić, że szerszy jest oczywiście zakres przedmiotowy normy z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Obejmuje on jednak także ocenę realizacji danego przedsięwzięcia na terenie obszaru Natura 2000, szczególnie uwzględniając, że w obrocie prawnym pozostaje odmowne ostateczne postanowienie uzgodnieniowe regionalnego dyrektora ochrony środowiska co do możliwości realizacji właśnie tego przedsięwzięcia na tym terenie. W praktyce oznacza to, że niezależnie od oceny co do możliwości realizacji tego przedsięwzięcia w otulinie Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy dla danego przedsięwzięcia realizowanego na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty Młosino-Lubnia i obszaru specjalnej ochrony ptaków Bory Tucholskie. Dlatego też słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący niezastosowania przez Sąd I instancji jako wzorców kontroli przepisów art. 53 ust. 5b w związku z art. 60 w ust. 1a u.p.z.p. Powyższe przepisy jednoznacznie bowiem stanowią, że art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. nie stosuje się do inwestycji, dla których przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, także zgodnie z art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, podczas której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Po drugie, tzw. "pełna" ocena oddziaływania na środowisko, jak i ocena ograniczona do oddziaływania na obszar Natura 2000, mają pierwszeństwo przed odrębnymi postępowaniami, które są prowadzone na podstawie tylko przepisów prawa krajowego. Oznacza to, że przeprowadzenie tego rodzaju ograniczonej ceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 powinno także wiązać w postępowaniu uzgodnieniowym, o którym stanowi przepis art. 53 ust. 4 pkt 8, ponieważ obejmuje przecież oddziaływanie tego przedsięwzięcia na obszary objęte ochroną w rozumieniu przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2–9 u.o.p. (oprócz parku narodowego do którego odnosi się art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p.). Dlatego też, jeżeli Sąd I instancji zastosowałby powyższy wzorzec kontroli, to stwierdziłby, że wynik oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest dla organów I jak i II instancji wiążący także w tej sprawie. Dokonana przez Sąd I instancji nieprawidłowa wykładnia art. 53 ust. 4 pkt 8 oraz art. 60 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej wynika także z tego, że ocena oddziaływania danego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest skutkiem implementacji do ustawy o ochronie przyrody art. 6 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.Urz. WE 1992 L.206. s. 7 ze zm.). Dlatego też wynik powyższej oceny oddziaływania takiego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 musi być uwzględniony w każdym postępowaniu administracyjnym, w którym jest brany pod uwagę zakres tego oddziaływania na powyższą formę ochrony przyrody (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.o.p. w związku z art. 53 ust. 5b u.p.z.p.). Wbrew stanowisku Sądu I instancji, Wójt Gminy Karsin musi brać pod uwagę, także działając jako organ ochrony przyrody na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., odmowne ostateczne postanowienie uzgodnieniowe wydane na podstawie art. 98 ust. 1 i 3 w związku z art. 100 ustawy środowiskowej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, odnośnie braku możliwości realizacji danego przedsięwzięcia na terenie obszarów Natura 2000. Prawidłowo podniesiono w skardze kasacyjnej, że na podstawie art. 100 ustawy środowiskowej Wójt Gminy Karsin związany jest postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku odmawiającym uzgodnienia warunków realizacji danego przedsięwzięcia, wydanym w oparciu o art. 96 ust. 1 i 3 ustawy środowiskowej. Oznacza to, że zakres przedmiotowy tego postanowienia, jak również postanowienia organu uzgodnieniowego, wydanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zawarty w ich uzasadnieniu prawnym i faktycznym musi być spójny.

Po trzecie, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne Sąd I instancji naruszył także art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. W tej sprawie brak było bowiem podstaw prawnych do zastosowania art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. z powodu braku naruszenia przez właściwe organy przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, biorąc pod uwagę, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.