Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1449/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie (art. 260 § 1 PoPPSA)
Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Odmówiono przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1  pkt 2 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 9 lutego 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. postanawia: zmienić postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 lutego 2017 r. i: 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, 2. odmówić przyznana prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 12 grudnia 2016 r., skarżący zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) wynika, że otrzymuje rentę w kwocie około 750 zł netto, która jest jego jedynym dochodem, ma na utrzymaniu małoletnią córkę, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, ponosi stałe wydatki w wysokości około 500 zł miesięcznie, nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym.

W związku z powziętymi wątpliwościami na podstawie przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej p.p.s.a. referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2016 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie w terminie 7 dni wskazanych w wezwaniu dokumentów.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca nadesłał oświadczenie z dnia 18 stycznia 2017 r., w którym na wstępie stwierdził, że nie posiada żadnego urządzenia kserującego, dlatego z konieczności ogranicza się do przedstawienia swojego statusu materialnego w formie oświadczenia. Następnie wskazał, że jest inwalidą bez możliwości wykonywania jakiegokolwiek zatrudnienia, oraz że wraz z 12-letnią córką utrzymują się wyłącznie ze świadczenia z ubezpieczenia emerytalnego – w ubiegłym roku z renty inwalidzkiej w wysokości około 800 zł, a obecnie z emerytury w wysokości około 1.400 zł netto miesięcznie. Świadczenie to jest zajęte do wysokości ¼ przez komornika sądowego, który od wielu lat prowadzi egzekucję na rzecz gminy z tytułu podatku od nieruchomości. Wnioskodawca nie jest w stanie określić aktualnej wysokości egzekwowanego roszczenia, ale w jego ocenie wynosi ono ponad 1.000.000 zł. Nie posiada żadnego rachunku bankowego, nie jest w stanie przedstawić dokumentów na okoliczność ponoszonych kosztów utrzymania siebie i dziecka, gdyż nie gromadzi żadnych rachunków ani paragonów. Od kilku lat korzysta z dzieckiem nieodpłatnie z niewielkiego mieszkania na poddaszu pawilonu handlowego w zamian za dozorowanie oraz utrzymanie porządku na całej nieruchomości, stanowiącej własność osoby trzeciej. Z tego tytułu nie ponosi żadnych opłat za zużycie prądu, gazu, wody, ogrzewania, wywozu nieczystości stałych i odprowadzania ścieków. Na zakup lekarstw i usług medycznych wydatkuje regularnie nie mniej niż 500 zł miesięcznie, ale nie przechowuje paragonów za te zakupy i usługi. Nie jest dłużnikiem ZUS, urzędu skarbowego ani banków, nie pobiera na dziecko świadczenia wychowawczego ani świadczeń rodzinnych, nie korzysta z pomocy społecznej, choć, jak uważa, spełnia kryteria objęcia go co najmniej doraźną pomocą i pomimo że otrzymywane przez niego świadczenie wystarcza na zakup żywności, lekarstw, niezbędnej odzieży oraz pomocy szkolnych jedynie do 20 każdego miesiąca.

Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego referendarz sądowy postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Referendarz wskazał, że wnioskodawca uchylił się od przedłożenia jakichkolwiek dokumentów źródłowych, potwierdzających istotne dla oceny jego możliwości finansowych okoliczności, wskazane w składanych przez niego oświadczeniach, w szczególności nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanego przez niego dochodu, tj. decyzji przyznającej mu świadczenie emerytalne ani odcinków pobieranego do końca ubiegłego roku świadczenia rentowego, jak również odcinka otrzymywanej od początku br. emerytury. Nadto nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających wysokość wydatków ponoszonych na leczenie oraz żadnego dokumentu, który obrazowałby aktualną wysokość jego zadłużenia względem gminy, będącego przedmiotem prowadzonej egzekucji, jak również wysokość potrąceń dokonywanych z otrzymywanego świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego.

Ponadto referendarz uznał, że w złożone oświadczenie zawiera niejasności i sprzeczności, bowiem wnioskodawca twierdzi, że jest inwalidą bez możliwości wykonywania jakiegokolwiek zatrudnienia, jednocześnie wskazując, iż dozoruje i utrzymuje porządek (a zatem faktycznie świadczy pracę) na nieruchomości stanowiącej własność osoby trzeciej w zamian za nieodpłatne korzystanie z mieszkania i nieponoszenie kosztów zużytej przez niego energii i innych mediów. Uzasadnione wątpliwości referendarza budzą też twierdzenia wnioskodawcy zgodnie z którymi, choć brakuje mu środków pieniężnych na tak podstawowe potrzeby jak żywność, lekarstwa czy zakup pomocy szkolnych dla dziecka, to nie pobiera on ani świadczenia wychowawczego (500 plus), ani świadczeń rodzinnych, jak również nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, choć ma świadomość, że spełnia kryteria jej przyznania. Niekorzystanie z istniejących możliwości poprawienia sytuacji finansowej swojej i dziecka, pozostającego na jego wyłącznym utrzymaniu, oznaczałby brak zapobiegliwości po stronie wnioskodawcy, który przecież taką zapobiegliwością umie się wykazać, o czym świadczy samo ubieganie się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Powyższe rodzi więc uzasadnione pytanie, czy rzeczywista sytuacja rodzinna i finansowa wnioskodawcy odpowiada okolicznościom przedstawionym przez niego we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Skarżący wniósł od powyższego postanowienia sprzeciw podnosząc, że nie zdołał w 7 dni zgromadzić żądanych dokumentów a dowody co do wysokości emerytury i egzekwowanego podatku od nieruchomości złożył przy wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1448/16. Kolejno wskazano, że skarżący nie pobiera dodatku z programu 500+ na pierwsze dziecko ponieważ nie spełnia kryterium dochodowego (emerytura ponad 1.500 zł netto). Natomiast dozorowanie i utrzymywanie porządku na nieruchomości w zamian za darmowe mieszkanie na poddaszu nie stanowi ciężkiej pracy nawet dla inwalidy. Wnioskodawca nie może jednak podjąć zatrudnienia przez 8 godzin – prac fizycznych oraz w pozycji stojącej toteż od wielu lat nie może znaleźć zatrudnienia.

Do sprzeciwu dołączono potwierdzenie wypłaty emerytury w wysokości 1.549,53 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 245 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§ 1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).

W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy m. in. osobie fizycznej następuje:

1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu jako podstawowego standardu państwa prawnego. Jej celem jest bowiem zapewnienie dostępu do sądu administracyjnego osobom, którym brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.

Warto również wskazać, że przytoczone powyżej przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Z tego powodu to rzeczą wnioskodawcy, jako osoby zainteresowanej, jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa, zaś rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Jednocześnie zgodnie z art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, zgodnie z którym obowiązkiem podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy jest wykazanie faktu podjęcia starań o uzyskanie środków finansowych, niezależnie od efektów (postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2008 r., II OZ 1220/08). W piśmiennictwie wskazuje się z kolei, że to podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy zobowiązany jest wykazać, że nie ma adekwatnych środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także, że nie ma ich, mimo iż podjął wszelkie niezbędne środki, aby zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Warszawa 2006, s. 504). W interesie wnioskodawcy leży zatem przedstawienie stosownej argumentacji, która potwierdzałaby zasadność uwzględnienia jego wniosku. Wniosek powinien być rzetelnie sporządzony, a przedstawione w nim okoliczności powinny odpowiadać prawdzie (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., II OZ 1400/07). Niewykazanie przez stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a. obliguje sąd do odmowy uwzględnienia takiego wniosku. Przyjmuje się również, że jeżeli fakty podane we wniosku nie znajdują pokrycia w aktach sprawy, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 09 września 2004 r., FZ 360/04, nie publ. czy postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2005 r., II FZ 470/05 nie publ.).

W niniejszej sprawie skorzystano z możliwości o jakiej mowa w art. 255 p.p.s.a. i zobowiązano wnioskodawcę do dostarczenia wyszczególnionych w wezwaniu dokumentów źródłowych mających zobrazować jego rzeczywistą sytuację finansową i majątkową.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca nadesłał oświadczenie z dnia 18 stycznia 2017 r., w którym na wstępie stwierdził, że nie posiada żadnego urządzenia kserującego, dlatego z konieczności ogranicza się do przedstawienia swojego statusu materialnego w formie oświadczenia. Następnie wskazał, że jest inwalidą bez możliwości wykonywania jakiegokolwiek zatrudnienia, oraz że wraz z 12-letnią córką utrzymują się wyłącznie ze świadczenia z ubezpieczenia emerytalnego – w ubiegłym roku z renty inwalidzkiej w wysokości około 800 zł, a obecnie z emerytury w wysokości około 1.400 zł netto miesięcznie. Świadczenie to jest zajęte do wysokości ¼ przez komornika sądowego, który od wielu lat prowadzi egzekucję na rzecz gminy z tytułu podatku od nieruchomości. Wnioskodawca nie jest w stanie określić aktualnej wysokości egzekwowanego roszczenia, ale w jego ocenie wynosi ono ponad 1.000.000 zł. Nie posiada żadnego rachunku bankowego, nie jest w stanie przedstawić dokumentów na okoliczność ponoszonych kosztów utrzymania siebie i dziecka, gdyż nie gromadzi żadnych rachunków ani paragonów. Od kilku lat korzysta z dzieckiem nieodpłatnie z niewielkiego mieszkania na poddaszu pawilonu handlowego w zamian za dozorowanie oraz utrzymanie porządku na całej nieruchomości, stanowiącej własność osoby trzeciej. Z tego tytułu nie ponosi żadnych opłat za zużycie prądu, gazu, wody, ogrzewania, wywozu nieczystości stałych i odprowadzania ścieków. Na zakup lekarstw i usług medycznych wydatkuje regularnie nie mniej niż 500 zł miesięcznie, ale nie przechowuje paragonów za te zakupy i usługi. Nie jest dłużnikiem ZUS, urzędu skarbowego ani banków, nie pobiera na dziecko świadczenia wychowawczego ani świadczeń rodzinnych, nie korzysta z pomocy społecznej, choć, jak uważa, spełnia kryteria objęcia go co najmniej doraźną pomocą i pomimo że otrzymywane przez niego świadczenie wystarcza na zakup żywności, lekarstw, niezbędnej odzieży oraz pomocy szkolnych jedynie do 20 każdego miesiąca.

Natomiast do sprzeciwu dołączono potwierdzenie wypłaty emerytury w wysokości 1.549,53 zł.

W tym stanie sprawy Sąd stwierdził, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem orzekającego skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący utrzymuje się wraz z małoletnią córką z emerytury w wysokości około 1.500 zł (kwota po zajęciu egzekucyjnym). Skarżący jest osobą niezdolną do pracy i z tego tytułu otrzymywał świadczenie rentowe przed przyznaniem prawa do emerytury. Środki, jakimi dysponuje skarżący pozwalają mu na zaspokojenie potrzeb bytowych swoich i córki jedynie w podstawowym zakresie natomiast kwota wpisu w niniejszej sprawie (1.219 zł) stanowi niemalże miesięczny dochód skarżącego. Wnioskodawca natomiast nie dysponuje żadnymi oszczędnościami ani też majątkiem, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie kosztów przedmiotowego postępowania.

Z tych względów Sąd uznał, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie – bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny – uiścić kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Odnosząc się natomiast do wniosku w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, Sąd uznał, że na obecnym etapie postępowania, wniosek ten nie jest uzasadniony.

Wskazać należy, że przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie jest warunkiem koniecznym dla skutecznego rozpoznania złożonej przez wnioskodawcę skargi. Postępowanie przed sądem pierwszej instancji nie jest bowiem obwarowane przymusem adwokacko – radcowskim.

Ponadto Sąd I instancji obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 P.p.s.a.). Skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu czy działania (zaniechania) organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 P.p.s.a. - z pewnymi wyjątkami, które w sprawie nie występują). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez skarżących zarzutów czy braku ich zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (skarżący nie mają obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 1134/04).

Prawidłowość stanowiska, że dla oceny udzielenia prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika ma znaczenie etap postępowania sądowoadministracyjnego potwierdza z kolei w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny (vide: postanowienia z dnia 19 maja 2011 r. i z dnia 26 października 2011 r. - sygn. akt II GZ 245/11 i II FZ 509/11).

Sąd wziął również pod uwagę fakt, że skarżący sam sporządził skargę, wyraźnie artykułuje swoje żądania i zarzuty a także korzysta ze środków zaskarżenia jak chociażby poprzez wniesienie rozpatrywanego sprzeciwu.

Ponadto w piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. i w sprzeciwie z dnia 6 marca 2017 r. skarżący wnosił jedynie o zwolnienie od "kosztów opłaty sądowej" nie uzasadniając konieczności ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika w żaden sposób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpatrzył sprzeciw zgodnie z art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), obowiązującym w sprawach postępowań wszczętych po dniu 15 sierpnia 2015 r. Na podstawie tego przepisu, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie zmienia albo utrzymuje w mocy. Orzeka przy tym jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności przemawiające

za przyznaniem prawa pomocy w zakresie częściowym Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.