Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 529/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-11-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245 § 2, art. 246 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 2 listopada 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 17 sierpnia 2010r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym Z. L. zawarł wniosek o zwolnienia od kosztów sądowych.

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 1 października 2010r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek na formularzu PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący sam pozostaje w gospodarstwie domowym, jako posiadany majątek wykazuje dom wielkości 150m², w którym wykorzystuje jedno pomieszczenie wielkości 20m². Jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest zasiłek okresowy w wysokości 150zł miesięcznie. Skarżący oświadcza, że jest osoba niepełnosprawną i bezrobotną. Jako posiadany majątek skarżący wykazuje, nieruchomość rolną wielkości 0,32ha. Koszty leczenia skarżący szacuje na kwotę 300zł miesięcznie i oświadcza, że pokrywa je jego matka.

Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.

Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).

Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.

Analiza złożonego przez Z. L. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim wysokość oraz źródło uzyskiwanych dochodów należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245 § 2, art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a.