Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 351/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 64
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 351/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Katarzyna Krawczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 10 lipca 2017 r., sprawy ze skargi A.A., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 19 stycznia 2017 r. nr [...], w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, , - skargę oddala -, , , ,


UZASADNIENIE

I.

Zaskarżonym postanowieniem z 19 stycznia 2017r. o numerze: [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej-k.p.a.) oraz art. 18 i art. 17 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 599 ze zm., dalej-u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 28 listopada 2016r. znak sprawy: [...], w którym działając na podstawie art. 54§1 i § 5 w zw z art. 17 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. oddalił skargę A. A. na zajęcie egzekucyjne innej wierzytelności pieniężnej z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego z 7 listopada 2016r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego-A. A.-na podstawie własnych tytułów wykonawczych o numerach nr [...] i [...] wystawionych na należności w podatku dochodowym od osób fizycznych na łączną kwotę 349.555,40 zł. W toku postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniami o numerach od [...] do [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych w następujących towarzystwach ubezpieczeniowych: [...]

Pełnomocnik zobowiązanego w dniu 8 listopada 2016r. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. pismo zatytułowane "Skarga na zajęcie egzekucyjne innej wierzytelności pieniężnej z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego", którym na podstawie art. 54 u.p.e.a. wniósł skargę na ww. czynności zajęcia innych wierzytelności pieniężnych. W uzasadnieniu ww. skargi stwierdzono, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustalające wysokość opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP. Wskazano ponadto, że w związku z określeniem obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych pomimo podstawy prawnej postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone w zakresie kosztów i opłat egzekucyjnych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał w dniu 28 listopada 2016r. postanowienie nr [...] oddalające skargę. W pisemnych motywach postanowieniach wskazano, że pismo pełnomocnika zobowiązanego, z 7 listopada 2016r. potraktowano jako skargę na czynność egzekucyjną z uwagi na wyraźne powołanie w jej treści art. 54 u.p.e.a. Jednocześnie organ zaznaczył, że zawartego w skardze wniosku o umorzenia postępowania egzekucyjnego nie zakwalifikował jako odrębnego wniosku bowiem w pierwszej kolejności należało odnieść się do wad zaskarżonych czynności a dopiero w przypadku uznania zarzutów za zasadne, w dalszej kolejności może być rozpoznany wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Pełnomocnik zobowiązanego złożył w terminie ustawowym zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu ww. zażalenia powielono argumentację przedstawioną w skardze z 7 listopada 2016r., odnoszącą się do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustalających wysokość opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne jako uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP. Podniesiono również, że organ egzekucyjny nie rozpatrzył wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, naruszając tym art. 7, 8, 9, k.p.a. w zw z art. 59§1 pkt 2 i pkt 3 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 54§1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Prawo do wniesienia skargi na czynności administracyjne przysługuje wówczas, gdy strona kwestionuje czynności natury wykonawczej, czynności faktyczne podejmowane w toku egzekucji, przede wszystkim przez egzekutora.

W niniejszej sprawie dochodzone należności podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2§1 u.p.e.a. W ramach egzekucji administracyjnej, zawiadomieniami o numerach od [...] do [...] z 21 października 2016r., podjęto czynności zmierzające do zrealizowania środka egzekucyjnego, polegające na zajęciu wierzytelności pieniężnych w ww. towarzystwach ubezpieczeniowych.

Organ nadzoru poddał analizie poprawność zakwestionowanych czynności w odniesieniu do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustalając, że podniesione w skardze kwestie nie dotyczą czynności wykonawczych, t. j. prawidłowości zastosowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu wierzytelności pieniężnych, nie wskazują też sytuacji naruszenia przepisów ww. ustawy regulujących postępowanie w powyższym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że druki zaskarżonych zajęć są zgodne z wzorem zamieszczonym w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015r., poz. 2310), a tym samym zawierają wymagane elementy takie jak podstawa prawna, informacje dotyczące dłużnika i egzekwowanej kwoty oraz pouczenie. Powyższe oznacza, że kwestionowane przez zobowiązanego czynności zostały dokonane w sposób zgodny z przepisami, a podnoszone okoliczności nie mogą podważyć prawidłowości zaskarżanych czynności, gdyż nie odnoszą się do ich wykonania. Organ nadzoru ponadto uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w poprawnej formie, z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 124 k.p.a.

Zawarta w zażaleniu argumentacja odnosząca się w istocie do art. 64§1 pkt 4 i art. 64§6 u.p.e.a. jako przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP, w ocenie organu odwoławczego faktycznie zmierza do zakwestionowania kosztów egzekucyjnych oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego, o co zobowiązany wnioskował w skardze z 7 listopada 2016r. Należy podkreślić, że postępowanie wszczęte skargą na czynność egzekucyjną stanowi fragment postępowania egzekucyjnego, a ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Za nieuprawnione należy więc uznać traktowanie wnoszonej w trybie art. 54 skargi na czynność egzekucyjną jako uniwersalnego środka zaskarżenia, który umożliwia skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazuje na linię orzeczniczą Ministerstwa Finansów jako potwierdzenie tego stanowiska. Prezentuje ona pogląd, że w postępowaniu wszczętym w trybie art. 54 u.p.e.a. można kwestionować jedynie zasadność oraz prawidłowość czynności o charakterze wykonawczym. Skarga na czynności egzekucyjne wszczyna bowiem postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia istnienia egzekwowanego obowiązku.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

II.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie A. A. zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa:

1. art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika, które zawierało w swoim uzasadnieniu niezrozumiałe i wzajemnie wykluczające się argumenty i twierdzenia.

2. art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 124§2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej.

3. art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 89§1 w zw. z art. 67§2 pkt 6 oraz art. 64§1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika, pomimo przesłania przez Naczelnika do towarzystw ubezpieczeniowych zawiadomień o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, które zawierały kwoty kosztów egzekucyjnych obliczonych na podstawie przepisu, który to przepis został uznany przez Trybunał Konstytucyjny w opublikowanym wyroku z 28 czerwca 2016r. sygn. akt: SK 31/14 za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, czyli że jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

4. art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 89§1 w zw. z art. 67§2 pkt 6 oraz art. 64§6 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika, pomimo przesłania przez Naczelnika do towarzystw ubezpieczeniowych zawiadomień o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, które zawierały kwoty kosztów egzekucyjnych obliczonych na podstawie przepisu, który to przepis został uznany przez Trybunał Konstytucyjny w opublikowanym wyroku z 28 czerwca 2016r. sygn. akt: 31/14 za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, za niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji

5. art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 oraz art. 59§1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika, pomimo nierozpatrzenia przez Naczelnika wniosku skarżącego dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości na podstawie art. 59§3 u.p.e.a.

W uzasadnieniu skarżący krytycznie odniósł się do stanowisk zaprezentowanych w postanowieniach przez Dyrektora Izby Skarbowej oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.. Skarżący przedstawił również kwestię niekonstytucyjności przepisów regulujących naliczanie kosztów egzekucyjnych, przywołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016. sygn. akt: 31/14, jak również orzecznictwo sądów administracyjnych (m. in. wyrok NSA z 4 stycznia 2017r. sygn. akt: II FSK 706/16).

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z Z., a także o zwrot kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 935 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Zgodnie z treścią art. 1§1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1§2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w §1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3§1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145§1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. oddalające skargę na czynności egzekucyjne.

Podstawą prawną wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego jest art. 54 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w §1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§4). W sprawie skarg, o których mowa w §1 i §2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§5a). Wniesienie skargi, o której mowa w §1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§6).

Treść art. 54§1 u.p.e.a. nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotem skargi wnoszonej na jego podstawie mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne-stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego-ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W literaturze i orzecznictwie panuje zgoda co do tego, że skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść na czynności o charakterze faktycznym (zob. np. A. Skoczylas, [w:] System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014r., s. 481) i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia (wyrok NSA z 6 grudnia 2013r. sygn. akt: II FSK 2988/11). W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (wyrok NSA z 5 marca 2015r. sygn. akt: II FSK 290/13, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Oznacza to, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego-w stosunku do wskazanych wyżej-środka zaskarżenia, a jej-opisany wyżej-ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Jeżeli z uwagi na stadium postępowania egzekucyjnego nie przysługuje dłużnikowi środek zaskarżenia w postaci zarzutów (środkiem tym można się posłużyć w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego- zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego-art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a.), to skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. nie może stanowić takiego właśnie konkurencyjnego środka zaskarżenia; z tych względów nie może być podstawą skargi na czynności egzekucyjne zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, ponieważ jest to podstawa zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego ( wyrok NSA z 2 kwietnia 2015r. sygn. akt: II FSK 749/13).

Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z 24 października 2014r. sygn. akt: II GSK 1377/13).

Zgodnie z art. 89§1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomieni o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały podjęte w związku z rozpoznaniem skargi na czynności egzekucyjne. Z uwagi na powyższe rozpoznając skargę organ I jak i II instancji zasadnie ograniczył się do rozpoznania podnoszonych przez skarżącą zarzutów związanych z zajęciem praw majątkowych, stanowiących W ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo oddalił skargę na czynności egzekucyjne związane z zajęciem innej wierzytelność pieniężnej ponieważ działanie organu egzekucyjnego w zakresie zastosowania i zrealizowania wskazanego środka egzekucyjnego było zgodne z ww. przepisami. Tym samym za zgodne z prawem należało również uznać zaskarżone rozstrzygnięcie, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji.

Wskazać także należy, że argumentacja Skarżącego zachowa w pełni swoją aktualność w sytuacji gdy organ egzekucyjny wyda postanowienie w przedmiocie obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego. W sprawie poddanej osądowi występuje inna sytuacja bowiem mamy do czynienia z zawiadomieniami o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej w trybie art. 89§1 u.p.e.a., skierowanymi do kilku Towarzystw Ubezpieczeniowych, nie zaś z rozstrzygnięciem w przedmiocie obciążenia kosztami egzekucyjnymi.

Co ważne, na podstawie dokumentów zawartych w aktach postępowania egzekucyjnego nie można stwierdzić, że zamieszczone w dokumencie ,,zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej" koszty egzekucyjne odpowiadają sytuacji, którą Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2016r. sygn. akt: SK 31/14 (opub. Dz. U z 2016r. poz. 1244) wskazał jako przejaw oderwania tychże wartości od rzeczywistego nakładu pracy organu egzekucyjnego i podjętych przez niego czynności. Nie sposób wskazać na ewidentne naruszenie zasady zakazu nadmiernej ingerencji, polegające na naruszeniu proporcji pomiędzy, wynikającym z art. 84 Konstytucji obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych a prawem jednostki do własności (art. 64§1 Konstytucji), co stanowiło zasadniczy powód uznania powołanych przepisów za niekonstytucyjne.

Jednocześnie nie można tracić z pola widzenia, że wskazując na skutki wyroku Trybunał jednoznacznie stwierdził w końcowej części uzasadnienia, że "dla właściwej realizacji wyroku Trybunału w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64§1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64§6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie".

Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić zgodnie z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 935 ze zm.).