Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2865/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skarg B w G. oraz A Spółki z o.o. w G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 października 2000 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nakazał E. G. rozebranie obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie [...] nr [...] w G. przy ul. [...], oznaczonych na szkicu sytuacyjnym numerami [...], [...] i [...]. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że jej podstawą faktyczną było ustalenie, iż wskazane obiekty budowlane - pawilony handlowe nietrwale związane z gruntem, stanowią własność E. G. i zostały postawione bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1993 r. na terenie, który jest przeznaczony pod zieleń o funkcji rekreacyjnej oraz izolacyjnej. Z uzasadnienia tego wynika jeszcze, że istotnych w sprawie ustaleń dokonano podczas oględzin obiektu budowlanego w dniu 19 maja 2000 r.

Odwołanie od wskazanej decyzji wniosła E. G. W odwołaniu twierdziła, że rozbiórka należących do niej obiektów pozbawiłaby ją jedynego źródła utrzymania oraz że brak wszczęcia czynności prowadzących do legalizacji tychże obiektów wynikał z jej braku doświadczenia.

Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 lutego 2001 r., podzielając ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji, utrzymał jego decyzję w mocy.

Skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję wnieśli E. G., A Spółka z o.o. w G. oraz B w G.

Rozpoznając te skargi Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 czerwca 2002 r. w sprawie II SA/Gd 985/01 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2001 r. Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było ustalenie, że odwołanie E. G. zostało rozpoznane zanim upłynął termin do wniesienia odwołania przez inne podmioty będące stroną postępowania administracyjnego, mianowicie A Spółka z o.o. w G. oraz B w G., co spowodowało pozbawienie tych podmiotów prawa do rozpoznania ich sprawy przez organ drugiej instancji.

Po rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia przez sąd administracyjny decyzji z dnia 14 lutego 2001 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając już także odwołania A Spółka z o.o. oraz B w G., decyzją z dnia 7 października 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podzielił ustalenie organu pierwszej instancji, iż obiekty budowlane, których dotyczy sprawa, znajdują się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zieleń rekreacyjną i izolacyjną oraz pod funkcję rekreacyjno-wypoczynkową. Nadto stwierdził, że A znajduje się również na terenie, który w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest na rezerwę terenu pod realizację ulicy zbiorczej oraz w niewielkiej części na usługi rzemiosła, które nie mogą być zabudowane obiektami handlowymi. Odnosząc się do odwołań wniesionych przez A Spółka z o.o. w G. oraz B w G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił zawartych tam zarzutów o niedostateczności materiału dowodowego. Wskazano w związku z tym, że zebrane dowody, w szczególności protokół oględzin z 19 maja 2000 r., przesłany w toku postępowania odwoławczego właścicielce pawilonów handlowych, która nie zakwestionowała zawartych w nim ustaleń, uprawniały organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce.

Skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 października 2002 r. wniosły A Spółka z o.o. w G. oraz B w G.

Skarżący w jednobrzmiących skargach zarzucili:

1) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów uzyskanych przez organ odwoławczy w wyniku przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego i poczynionych w ten sposób ustaleń, iż E. G. jest właścicielką obiektów, w stosunku do których nakazano rozbiórkę,

2) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 79 k.p.a. przez niezawiadomienie adresata decyzji organu pierwszej instancji, jak i decyzji organu odwoławczego o przeprowadzeniu dowodu z oględzin w dniu 19 maja 2000 r., na skutek czego nie uczestniczyła ona w przeprowadzeniu tegoż dowodu, czym ograniczono jej prawo do udziału w każdym stadium postępowania, w tym w przeprowadzonym dowodzie oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału dowodowego,

3) naruszenie art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a., art. 68 k.p.a. i art. 71 k.p.a. przez naruszenie przewidzianych w powołanych przepisach zasad sporządzania protokołów, polegające na niezastosowaniu ich do szkicu sytuacyjnego, który, jak stwierdzają organy administracji publicznej, stanowi załącznik do protokołu oględzin z dnia 19 maja 2000 r.,

4) naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na nieistniejących faktach i dowodach, w szczególności uznaniu, bez jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, iż E. G. jest właścicielką obiektów budowlanych w stosunku do których nakazano rozbiórkę,

5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, polegający na przyjęciu, iż obiekty budowlane, których rozbiórkę orzeczono zostały usytuowane na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako E3 ZP, ZL, ZJ - teren zieleni o funkcji rekreacyjnej oraz izolacyjnej, podczas gdy obiekt ten znajduje się na terenie oznaczonym jako G7.UR, na którym dopuszczalna jest zabudowa.

W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie o ich uchylenie.

Sprawy ze skarg A Spółki z o.o. w G. oraz SB w G. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W odpowiedziach na skargi wniesiono o ich oddalenie.

Rozpoznając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi są niezasadne.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenia przepisów postępowania, które nie dają podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, mogą stanowić podstawę uwzględnienia skargi, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia przepisów postępowania, które zarzucają skarżący w skargach nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Skoro E. G., zobowiązana zaskarżoną decyzją do rozbiórki oznaczonych obiektów budowlanych, nie kwestionuje tego obowiązku, to nie sposób przyjąć, aby ustalenia dotyczące tego, że ona jest właścicielką obiektów były błędne. Nie sposób też przyjąć, że oznaczenie tych obiektów budzi wątpliwości, skoro oznaczenia tego nie kwestionuje osoba, która ma obiekty rozebrać. Istotne przy tym, że E. G. była w postępowaniu administracyjnym aktywna, co znalazło swój wyraz w tym, że złożyła odwołanie. Składając odwołanie nie zaprzeczyła jednakże istotnym ustaleniom organu pierwszej instancji, wyraźnie w uzasadnieniu jego decyzji wyrażonym. W tej sytuacji, wobec niekwestionowania ustaleń organu administracji publicznej przez zobowiązaną do rozbiórki nie było potrzeby przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego, w tym przesłuchiwania E. G. w charakterze strony. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. dowody przeprowadza się w celu wyjaśnienia sprawy, nie jest więc konieczne przeprowadzenie dowodu, jeżeli sprawa jest już wyjaśniona. Istotne jest przy tym, że skarżący podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły prowadzić do błędnych ustaleń, nie wskazują na fakty, które w ich ocenie miałyby miejsce i sprzeciwiały się orzeczeniu nakazu rozbiórki wobec E. G. Jedynie w przypadku zarzutu dotyczącego błędnego ustalenia przeznaczenia terenu, na którym znajduje się przedmiot rozbiórki, skarżący wskazują, iż w ich ocenie teren ten jest przeznaczony na usługi rzemiosła. Jednakże w tym przypadku nie ma to znaczenia, gdyż zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) rozbiórka obiektu budowlanego jest dopuszczalna zarówno wtedy, gdy obiekt budowlany znajduje się na terenie, który nie jest przeznaczony pod zabudowę, jak i wtedy, gdy znajduje się na terenie, który jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. Zatem na terenie, który przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi rzemiosła można budować obiekty związane z rzemiosłem, a nie z handlem, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, którą na mocy art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazano rozebrać samowolnie postawione obiekty budowlane jest zgodna z prawem. W konsekwencji skargi skarżących są niezasadne i na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegają oddaleniu.