Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 324/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 102 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: art. 120, art. 121, art. 122, art. 140, art. 187 par. 1, art. 188, art., 191, art. 194 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Poznaniu Z. P. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 21 grudnia 2011 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1 i 2, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2, art. 102 ust. 1 art. 104 i 105 oraz art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) stwierdził wobec J. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] w B. powstanie w dniu 06.10.2009r. obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Volvo XC90 o numerze nadwozia [...], rok produkcji 2004, pojemność silnika 2401cm³, w wysokości [...] zł.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez J. Z. od wskazanej wyżej decyzji, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, decyzją z dnia 13 grudnia 2012r nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego.

Wskazane wyżej decyzje organy podatkowe wydały w oparciu o następujące ustalenia: J. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] w B. nabył wewnątrzwspólnotowo samochód marki Volvo XC90 i nie uiścił z tego tytułu należnego podatku akcyzowego. W belgijskim dowodzie rejestracyjnym samochód został określony jako lekki samochód ciężarowy. W krajowym zaświadczeniu o badaniu technicznym pojazdu i załączniku do niego określony został, jako pojazd ciężarowy van, z liczbą miejsc siedzących – 7. Z informacji uzyskanej w toku postępowania od przedstawiciela koncernu Volvo w Polsce wynika, że samochód ten został wyprodukowany, jako samochód 7 miejscowy, osobowy o nadwoziu typu AF.

W oparciu o zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 6.10.2009r., kopię belgijskiego dowodu rejestracyjnego, oraz posługując się numerem VIN przedmiotowego samochodu organ z wykorzystaniem programu komputerowego wyceny samochodów EuroGlasse’s ustalił dane techniczne dla standardowej wersji samochodu marki Volvo XC90 w momencie opuszczenia przez niego fabryki, z których wynika, że wyprodukowany został, jako samochód 5 drzwiowy, 7 miejscowy, wyposażony m.in. w system ABS, airbag 6 sztuk, alarm, elektrycznie podnoszone szyby z przodu i z tyłu, klimatyzację, system kontroli trakcji, siedzenia kierowcy i pasażerów z regulacją wysokości.

W oparciu o ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu organy uznały, że świadczą one o osobowych walorach samochodu, a tym samym samochód ten należy klasyfikować w pozycji CN 8703. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, że organ podatkowy powinien badać stan pojazdu, w jakim znajdował się on w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że z uwagi na ograniczone możliwości pozyskania dowodów aktualnych ściśle na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu przeanalizowano dowody zarówno sprzed jak i po tej dacie. Organ wskazał także na fakturę nr [...] z dnia 05.10.2009r. ("dostawa używanego samochodu osobowego"), w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 06.10.2009 r., w którym wskazano, że samochód jest wyposażony w 7 miejsc siedzących oraz w belgijskim dowodzie rejestracyjnym, w którym w polu S.1 – ilość miejsc siedzących (włącznie z kierowcą) - 7. Pomimo zatem tego, że uznany został w Belgii za lekki pojazd ciężarowy, samochód posiadał 7 miejsc siedzących. Jak dalej wyjaśnił organ, to, że istniała możliwość przewozu towarów nie zmieniło konstrukcji auta.

Różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji 8703 a 8704 polega na tym, że pojazdy samochodowe z pozycji 8704 służą tylko do przewozu towarów. Organ odwoławczy podkreślił również, że zarówno Naczelnik Urzędu Celnego, jak i Dyrektor Izby Celnej nie kwestionują zapisów zawartych w zagranicznych dokumentach rejestracyjnych pojazdu oraz świadectwie homologacji, na które powołuje się podatnik. Jednak czynnikami mającymi zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN są określone cechy pojazdu. Przepisy prawa o ruchu drogowym kierują się natomiast innymi kryteriami dotyczącymi klasyfikacji pojazdów, jako ciężarowe czy osobowe.

W skardze na powyższą decyzję J. Z. wniósł o jej uchylenie jak i decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1 , art. 80 ust.1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 06.12.2008 r. o podatku akcyzowym (w skardze zapewnie omyłkowo podano, iż chodzi o ustawę akcyzową z 2004r.) przez błędną wykładnię polegającą na ustaleniu przez organ II instancji, iż dnia 06.10.2009r r. w obrocie wewnątrzwspólnotowym skarżący w ramach prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa [...]nabył samochód marki Volvo XC90 objęty decyzją, oraz iż towar ten stanowił samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, a nie samochód ciężarowy przystosowany do przewozu towarów, a ustaleń tych dokonano w sposób dowolny i nie poparty zgromadzonym materiałem dowodowym, z pominięciem znaczenia dowodów przedstawionych przez stronę na okoliczność charakteru przedmiotowego samochodu przeznaczonego do przewozu towarów.

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, polegające na wybiórczym, a nie obiektywnym gromadzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie, pominięciu bezzasadnie wniosków dowodowych skarżącego oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

- art. 140 Ordynacji przez jego niezastosowanie przez organ II-ej instancji,

- art. 194 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie przez organ II instancji.

- art. 188 ordynacji podatkowej przez pominięcie protokołu odprawy celnej z 11 lutego 2004r. na okoliczność podniesioną przez stronę w odwołaniu, do którego dokument ten został załączony.

W uzasadnieniu skarżący w pierwszej kolejności zakwestionował przyjętą przez organy datę nabycia wewnątrzwspólnotowego tj. 06.10.2009r., wskazując, że przemieszczenie nastąpiło w okresie między 05.05.2009 a 09.11.2009r., przy czym przyjęcie daty kupna przez nabywcę wskazuje, że pojazd musiał być w tym samym dniu przewieziony z Belgi, co nie jest możliwe. Ponadto zdaniem skarżącego organy winny ustalić stan pojazdu w chwili przemieszczenia wewnątrzwspólnotowego. Skarżący zakwestionował również odwołanie się przez organ do danych Eurotaxglass dla wersji standardowej, podnosząc, że ustalenia te dotyczą pojazdu tego samego modelu i marki w dacie produkcji, a nie przedmiotowego pojazdu w dacie przemieszczenia wewnątrzwspólnotowego. Skarżący zarzucił, że organ dokonał błędnych ustaleń dotyczących cech przedmiotowego pojazdu określonych w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (mających zresztą – zdaniem skarżącego, wyłącznie pomocniczy charakter).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 ustawy obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju ( pkt 1 ) bądź nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju ( pkt 2 ). Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 ustawy, jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Natomiast przepis art. 100 ust. 4 ustawy definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 87031011, pojazdów typu meleks o kodzie CN 87031018 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 87031018. Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm). Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów.

Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej - Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których tym samym – wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu.

Według tychże wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy:

a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych;

b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że istotny dla ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu jest moment powstania obowiązku podatkowego, czyli w świetle art. 101 ust. 2 moment przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1) bądź moment nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). W ocenie Sądu zasadnie organy obu instancji przyjęły 6.10.2009r. jako datę dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia przedmiotowego pojazdu, przy czym należy dostrzec, że strona skarżąca nie podała innej konkretnej daty a ograniczyła się wyłącznie do je kwestionowania. Organy wyjaśniły, że w tym dniu dokonano przeglądu rejestracyjnego tego pojazdu, a zatem dokonano pierwszej udokumentowanej czynności związanej z przedmiotowym pojazdem na terenie kraju. Sąd nie podziela zatem zarzutu skargi, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, organ podatkowy błędnie ustalił datę powstania obowiązku podatkowego.

Z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe w oparciu o materiały zgromadzone w sprawie, w tym pismo przedstawiciela VOLVO w Polsce – Spółki A w W., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, kopię belgijskiego dowodu rejestracyjnego, wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany, jako samochód osobowy, typu AF, siedmio miejscowy, czyli w założeniu producenta został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Samochód wyposażony jest w pasy bezpieczeństwa oraz zagłówki dla każdego z miejsc do siedzenia, sposób wykończenia wnętrza w postaci tapicerki, wykładziny podłogowej i sufitowej, przeszklone panele boczne, przeszklone boczne i tylne drzwi, aluminiowe felgi, relingi dachowe. Z danych zawartych w informatorze EuroGlasse’s wynika, że w standardowej wersji samochód Volvo XC90 wyposażony m.in. w system ABS, airbag 6 sztuk, alarm, elektrycznie podnoszone szyby z przodu i z tyłu, klimatyzację, system kontroli trakcji, siedzenia kierowcy i pasażera z regulacją wysokości. Sąd w pełni podziela ocenę organów podatkowych, że ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu świadczy o jego osobowych walorach, a tym samym prawidłowa jest jego klasyfikacja do pozycji CN 8703. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez skarżącego, przy czym jednak wyprowadził z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tychże wniosków, nie świadczy o pominięciu, czy nieuwzględnieniu dowodów złożonych przez stronę, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej, ani zasady swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji również zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 120, art. 121, art.122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej) i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, skarżący, kwestionując wyżej przedstawione ustalenia, w żaden sposób nie wykazał, że przedmiotowy samochód nie posiadał wyposażenia, na które wskazały organy. Sąd w pełni podziela również stanowisko organów, że możliwość dokonania ponownego zamontowania siedzeń i elementów zabezpieczających (pasy bezpieczeństwa) oraz wyposażenia wnętrza do użytku pasażerów, świadczy o tym, że przedmiotowy pojazd był wyposażony w miejsca kotwiczenia siedzeń z wyposażeniem bezpieczeństwa, jak również konstrukcyjnie był dostosowany raczej do przewozu osób niż towarów. Jak wykazał organ, nie posiadał również na stałe zamontowanego panelu oddzielającego przestrzeń ładunkową od przednich siedzeń, ponieważ, jak wynika z dołączonej do akt sprawy dokumentacji, panel został przed przeglądem technicznym zdemontowany, co oznacza jego ruchomość, a nie stałość i trwałość. Ponadto pojazd posiadał wyposażenie pierwotnie wydzielonej części do przewozu towarów w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów, czego dowodzą wykładzina podłogowa i sufitowa, roleta osłaniająca część bagażową, przeszklone drzwi boczne i tylne.

Należy również podkreślić, że organy podatkowe, jak wynika z zaskarżonej decyzji, nie kwestionowały zapisów w przedłożonych przez skarżącego zagranicznych dokumentach, w tym dowodzie rejestracyjnym i świadectwie homologacji, w których przedmiotowy samochód określony został, jako lekki samochód ciężarowy. Sąd podziela przy tym stanowisko organów, że takie określenie rodzaju pojazdu na gruncie rejestracji odbywa się na innych zasadach, w szczególności w oparciu o inne przepisy, aniżeli klasyfikacja towarowa. Świadczy o tym choćby okoliczność, że dla belgijskiego organu rejestracyjnego istnienie siedmiu miejsc dla pasażerów i to zlokalizowanych w przestrzeni, która może być ewentualnie wykorzystywana jako przestrzeń na bagaż, nie wykluczało zarejestrowania pojazdu jako lekkiego auta ciężarowego. Zatem takie określenie rodzaju pojazdu nie mogło automatycznie skutkować przyjęciem w niniejszej sprawie dotyczącej podatku – jak domagał się tego skarżący, że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym. Jak wskazał organ i jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dla klasyfikacji taryfowej istotny jest nie sposób użytkowania auta, lecz zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu, w tym również dokumentów, na podstawie, których dokonano jego rejestracji. W niniejszej sprawie te dokumenty, jak wskazał organ, również zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, jednak biorąc pod uwagę pozostałe okoliczności dotyczące cech i ogólnego wyglądu samochodu, zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące na dzień powstania obowiązku podatkowego.

Niezrozumiały jest zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 140 Ordynacji Podatkowej. Jednocześnie brak jego uzasadnienia uniemożliwia odszukanie znaczenia dla wyniku postępowania jakie nadała mu strona.

Niezasadnie skarżący zarzuca również naruszenie art.188 Ordynacji podatkowej przez pominięcie protokołu odprawy celnej z dnia 11 lutego 2004r. na okoliczność, że taki sam pojazd klasyfikowany był przez organy celne do pozycji CN 8704, bowiem okoliczność, że samochód tej samej marki uznany został w 2004r. przez organ celny za ciężarowy i zakwalifikowany do pozycji 8704, nie oznacza automatycznie, że działanie organu na które powołuje się strona - a które nie podlega ocenie sądu w niniejszej sprawie - było prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.