Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 835/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 5a, 5b, 5c, 5e, 5f, 6, art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak–Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] 2016 r. nr [...], wydanym po rozpoznaniu wniosku M. G. z 8 maja 2013 r., odmówił wnioskodawcy, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe M. G., ul. [...], [...], przyznania wypłaty wynagrodzenia stanowiącego zwrot wydatków za dozór nad pojazdem marki Fiat 126p o nr rej. [...], przechowywanym na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym.

W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania wskazując m.in. iż postanowieniem dnia 30 maja 2016r. odmówił M. G. zwrotu wydatków za dozór oraz wynagrodzenia za usunięcie przedmiotowego pojazdu z drogi. Postanowienie to zostało następnie uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego postanowieniem z dnia [...] 2016r., nr [...], a sprawa została przekazana Staroście K. do ponownego rozpatrzenia.

Dalej Starosta zauważył, iż przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi z naruszeniem § 1 pkt 1 i 2 umowy zawartej w dniu 1 sierpnia 2008r. między Starostą K. - K. N. a M. G. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. M. G. ul. [...], [...], który określa, że umowa dotyczy współdziałania w zakresie usuwania lub przemieszczania pojazdów w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), z terenu powiatu k. oraz parkowania na parkingach strzeżonych przedsiębiorcy pojazdów usuniętych z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust 1 i 2 ustawy. Organ ten powołując się na brzmienie art. 130a ust. 5f ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazał, iż realizuje zadania własne dotyczące wyłącznie pojazdów z terenu powiatu k.. Brak jest zatem podstaw prawnych uprawniających Starostę K. do usuwania i prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów z terenu innego powiatu. Z tego względu oczywistym jest, że zapisy punktu 1 i punktu 2 § 1 umowy wiążącej Starostę K. i M. G. dotyczą wyłącznie powiatu k.. Tymczasem przedmiotowy pojazd został usunięty z terenu powiatu ostrowskiego, z miejscowości B. O. ul. [...], na co wskazuje zapis w dyspozycji usunięcia pojazdu. Tym samym usunięcie pojazdu nastąpiło niezgodnie z umową zawartą ze Starostą K. .

Zażalenie wniósł pełnomocnik M. G. podnosząc, iż ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] nie wziął pod uwagę zaleceń zawartych w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. Strona wskazała, iż zgodnie z § 3 ust. 2 umowy z dnia 1 sierpnia 2008r. zawartej między Starosty [...] z M. G. nie miała obowiązku oraz podstaw do kontrolowania zlecenia usunięcia pojazdu, które otrzymywał od Komendy Miejskiej Policji w K., niezależnie czy pojazd był usuwany lub przemieszczany z terenu powiatu k. czy też nie. Podstaw do kontrolowania dyspozycji usunięcia pojazdu nie daje również skarżącemu ustawa prawo o ruchu drogowym. Ewentualne roszczenia z tego tytułu Starosta [...] powinien zatem kierować do Komendy Miejskiej Policji w K., który to organ nie powinien wydawać zlecenia usunięcia pojazdu nr [...] z dnia 14 lutego 2009 r. dla skarżącego. Strona podniosła także, iż umowa z dnia 1 sierpnia 2008r. w § 1 pkt 2 nie odnosi się do parkowania pojazdów usuniętych z terenu powiatu k., jak to zostało zastrzeżone w § 1 pkt 1 umowy, w związku z czym brak jest podstaw prawnych, aby rozszerzać ograniczenie zawarte w § 1 pkt 1 umowy, dotyczące usuwania pojazdów, na kwestie związane z parkowaniem, w którym to zapisie nie zastrzeżono, że pojazd parkowany musi być usunięty z terenu powiatu k..

Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie "Kolegium") utrzymało mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 130a ust. 5f ustawy Prawo o ruchu drogowym usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Dalej organ wskazał, iż z treści powyższego przepisu oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. o sygn. akt I OPS 1/10 wynika, iż dla uznania istnienia stosunku administracyjnego łączącego przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony z organami administracji publicznej, opierającego się na założeniu, że przedsiębiorca ten otrzyma wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na niego obowiązków, spełnione muszą być łącznie dwie przesłanki. Po pierwsze, nawiązanie tego stosunku poprzez władcze działania organów władzy publicznej, polegające na usunięciu z drogi pojazdu w trybie przepisów art. 130a cyt. ustawy, a także umieszczenie tego pojazdu na parkingu wyznaczonym do tego celu przez właściwego starostę.

Jak wynika z dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] z dnia 14 lutego 2009r., przedmiotowy pojazd został usunięty z ul. [...] w Biskupicach Ołobocznych, a więc z terenu powiatu ostrowskiego.

Zdaniem Kolegium w sytuacji, kiedy dyspozycję usunięcia pojazdu wykonał podmiot niezobowiązany do tego przez właściwego starostę (w tym przypadku Starostę Ostrowskiego), nie można uznać, iż doszło do powstania stosunku administracyjnego. W związku z tym brak jest możliwości ubiegania się przez odwołującego, który dokonał faktycznie usunięcia i przechowywania pojazdu, zapłaty przedmiotowych należności od Starosty [...].

Pełnomocnik M. G. w skardze na powyższe postanowienie zarzucił naruszenie:

1. art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że z przepisu tego wynika konieczność zachowania właściwej formy do wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi, w sytuacji gdy z przepisu tego wynika jedynie to, że starosta "wyznacza" parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy, nie ma w nim w ogóle mowy o tym, w jaki sposób i w jakiej formie to wyznaczenie ma nastąpić, a zatem należy przyjąć, iż każda forma "wyznaczenia" jest dopuszczalna;

2. art. 7 K.p.a., tj. naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, poprzez: niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności polegających na nieustaleniu, na jakiej podstawie Policja wydała dyspozycję usunięcia i przekazania pojazdu marki Fiat 126p o nr rej. [...] na parking strzeżony prowadzony przez skarżącego, skoro Policja mogła skierować pojazd usunięty z drogi jedynie na parking wyznaczony przez Starostę K., to oznacza, że musiała posiadać informacje, że parking strzeżony prowadzony przez Skarżącego jest parkingiem wyznaczonym w przedmiotowej sprawie przez Starostę K.

3. naruszenie § 1 ust. 1 i § 3 ust. 2 umowy z dnia 1 sierpnia 2008r., której przedmiotem było przemieszczanie lub usunięcie z drogi pojazdów w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz parkowania na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 w/w ustawy;

4. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie w postanowieniu z dnia 16 sierpnia 2016r. zaleceń, jakie nakazało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zawartych w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lipca 2016r o nr [...]

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż bezspornym jest, że otrzymała dyspozycję o usunięciu pojazdu od policji oraz, że posiadała zawartą umowę ze Starostą K. . Dla uznania istnienia stosunku administracyjnego łączącego przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony z organami administracji publicznej, opierającego się na założeniu, że przedsiębiorca otrzyma wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych nań obowiązków, muszą być spełnione dwie przesłanki: nawiązanie takiego stosunku, poprzez władcze działania organów władzy publicznej polegające na usunięciu z drogi pojazdu w trybie przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i umieszczenie go na parkingu wyznaczonym do tego celu przez właściwego starostę. Zdaniem strony, związanie danego podmiotu prowadzącego parking strzeżony stosunkiem administracyjnym wynikało nie tylko z wyznaczenia go przez starostę mocą obowiązującego zarządzenia, ale również z realizacji obowiązków wynikających ze stosowania m.in. przepisu § 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów. Dalej strona powtórzyła zarzuty podniesione w zażaleniu, iż nie miała obowiązku oraz podstaw do kontrolowania zleceń usunięcia pojazdu, które otrzymywała od Komendy Miejskiej Policji w K., niezależnie czy pojazd był usuwany lub przemieszczany z terenu powiatu k., czy też nie.

Zarzucono także, iż w państwie prawa, nie jest do zaakceptowania takie zachowanie organów władzy publicznej, które przez szereg lat nie negują trybu, jak i sposobu wykonywania przez przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony obowiązków będących realizacją działań wspomagających te organy w ramach stosunku administracyjnego i nie informują podmiotu, że takowe obowiązki na nim nie ciążą, a następnie odmawiają mu zrekompensowania na drodze administracyjnej kosztów i wydatków związanych z ich realizacją. Działanie takie jest nie tylko nie do pogodzenia z punktu widzenia funkcjonowania organów władzy w państwie prawa, ale i z punktu widzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016, poz. 718 - dalej P.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczące odmowy przyznania M. G., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe M. G., ul. [...], [...], zwrotu wydatków za dozór i usunięcie pojazdu marki Fiat 126p o nr rej. [...], przechowywanym na prowadzonym przez wymienionego przedsiębiorcę parkingu strzeżonym.

W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż przepis art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst pierwotny Dz.U. Nr 98, poz. 602 z 1997 r., dalej w skrócie: "P.r.d."), który reguluje zagadnienia związane z usuwaniem pojazdu z drogi na koszt właściciela, był wielokrotnie nowelizowany. Niemniej każdorazowo regulacja ta przewidywała, iż kwestie związane z dozorem nad usuniętymi pojazdem należy do właściwości organów powiatowych.

Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, na dzień usunięcia przedmiotowego pojazdu (14 lutego 2009 r.), usunięcia pojazdu z drogi dokonywała jednostka wyznaczona przez starostę (art. 135a ust. 5a P.r.d.). Zgodnie z ówczesnym brzmieniem ust. 5b starosta, wyznaczając jednostkę do prowadzenia parkingu strzeżonego, kierował się przesłankami rzetelności oraz zapewnienia najwyższej jakości świadczonych usług, a w szczególności brał pod uwagę:

1) standard wyposażenia i oznakowania pojazdu przeznaczonego do usuwania lub przemieszczania pojazdów;

2) liczbę i rodzaj pojazdów przystosowanych do usuwania lub przemieszczania pojazdów, stosownie do wielkości obszaru świadczonych usług;

3) deklarowany czas przybycia na miejsce zdarzenia;

4) zobowiązanie jednostki do realizacji każdego zlecenia usunięcia pojazdu z drogi;

5) opinię właściwego miejscowo komendanta powiatowego Policji w zakresie dotychczasowego przebiegu ewentualnej współpracy jednostki z Policją;

6) konieczność zachowania warunków konkurencji;

7) proponowaną cenę usługi.

Zgodnie z ust. 5c usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Ustęp 5d przewidywał z kolei jakimi przesłankami winien kierować się starosta wyznaczając jednostkę do prowadzenia parkingu strzeżonego. Oprócz przesłanki rzetelności oraz zapewnienia najwyższej jakości świadczonych usług, starosta był zobligowany brać w szczególności pod uwagę:

1) standard wyposażenia parkingu strzeżonego, a zwłaszcza rodzaj ogrodzenia, oświetlenie i monitoring;

2) liczbę miejsc do parkowania pojazdów;

3) proponowany rodzaj zabezpieczenia pojazdów;

4) warunki utrzymywania pojazdów, a zwłaszcza pojazdów z uszkodzeniami powypadkowymi;

5) miejsce położenia parkingu;

6) opinię właściwego miejscowo komendanta powiatowego Policji w zakresie dotychczasowego przebiegu ewentualnej współpracy jednostki z Policją;

7) zobowiązanie jednostki do realizacji każdego zlecenia umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym;

8) konieczność zachowania warunków konkurencji;

9) proponowaną cenę usługi.

Stosownie do ówczesnego brzmienia ust. 5e, wyznaczenie jednostki usuwającej pojazd oraz prowadzącej parking strzeżony, na którym umieszcza się usunięty pojazd, następuje poprzez wybór najkorzystniejszej oferty z uwzględnieniem warunków określonych w ust. 5b i 5d. Wyznaczenie następuje na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata. Starosta może wyznaczyć więcej niż jedną jednostkę.

W dniu 21 sierpnia 2011 r. weszły w życie przepisy ustawy nowelizującej z 22 lipca 2010 r. (Dz.U. z 2010, nr 152, poz. 1018 ze zm.) w skutek których m.in. art. 130a ust. 5a,5b,5d i 5e zostały uchylone, a przepis art. 130a ust. 5c zyskał nowe brzmienie, zgodnie z którym pojazd usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i przechowywanie. Ponadto dodano do tego artykułu ustęp 5f stanowiący, iż usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwrócono uwagę, iż w następstwie usunięcia pojazdu z drogi w oparciu o przepis art. 130a P.r.d., dochodzi każdorazowo do zaistnienia kilku wzajemnie ze sobą powiązanych, aczkolwiek możliwych do wyodrębnienia stosunków prawnych w relacjach:

- właściciel pojazdu – organ do którego zadań należy usuwanie pojazdów i prowadzenie parkingu,

- właściciel pojazdu – podmiot faktycznie usuwający pojazdy i prowadzący parking strzeżony na jakim są one przechowywane oraz,

- podmiot dokonujący usunięcia pojazdu i prowadzący parking – organ administracji publicznej.

Kontrolowana sprawa dotyczy ostatniego z wskazanych wyżej stosunków prawnych.

Dalej zauważyć należy, iż odnośnie stosunku prawnego pomiędzy podmiotem prowadzącym parking, a organem administracji publicznej, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż stosunek ten jest stosunkiem administracyjnym, powstałym na skutek władczych działań organów administracji, wykonywanych przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Argumentując powyższe stanowisko sądy administracyjne wskazywały, że skoro usuwanie pojazdów z drogi i ich przechowywanie jest zadaniem wykonywanym przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym, oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. I OSK [...]).

Jednocześnie zauważyć należy, iż stanowisko, że stosunek prawny pomiędzy podmiotem prowadzącym parking, a organem administracji publicznej jest stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracji, było niewątpliwie trafne do czasu wejścia w życie w dniu 21 sierpnia 2011 r. nowelizacji art. 130a wprowadzonej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 20 sierpnia 2011 r. wskazanie podmiotu faktycznie realizującego zadania z zakresu usuwania pojazdów z drogi i ich przechowywania miało bowiem charakter jednostronnego władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej (starosty), który wyznaczał jednostkę do usuwania pojazdów (art. 130 ust. 5 ustawy w pierwotnym brzmieniu, następnie art. 130a ust. 5b) oraz do ich przechowywania (art. 130 ust. 6 ustawy w pierwotnym brzmieniu, następnie art. 130a ust. 5c), na który to władczy charakter tegoż wyznaczenia i wynikające z tego konsekwencje wskazano w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. K 23/05. Wprowadzenie przez ustawodawcę z dniem 21 sierpnia 2011 r. zmiany polegającej na rezygnacji z wyznaczania przez starostę podmiotu upoważnionego do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu strzeżonego i zastąpienie władczej formy wyłaniania wykonawcy tych czynności powierzeniem ich wykonywania zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych, zasadniczo zmieniło charakter stosunku prawnego łączącego organ reprezentujący powiat i podmiot, któremu powierzono usuwanie pojazdów i prowadzenie parkingi strzeżonego dla pojazdów usuniętych.

W rozpoznawanej sprawie wątpliwości Sądu nie budzi, iż między Starostą K. a skarżącym M. G. istniał stosunek o administracyjnym charakterze. Znajdującą się w aktach sprawy umowę z dnia 1 sierpnia 2008 r., zawartą pomiędzy Starostą K. , a M. G. prowadzącym działalność gospodarczą, dotyczącą współdziałania w zakresie usuwania lub przemieszczania pojazdów w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz parkowania na parkingach strzeżonych przedsiębiorcy pojazdów usuniętych w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, traktować należy jako potwierdzenie aktu wyznaczenia z art. 130a ust. 5b i 5d w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 sierpnia 2011 r.

Nie budzi też wątpliwości Sądu, iż za dozór nad pojazdem usuniętymi zgodnie z przepisami art. 130a P.r.d., podmiotowi wyznaczonemu przysługuje stosowne wynagrodzenie, ustalone w pierwszej kolejności w oparciu o treści oferty, w oparciu o którą Starosta wyznaczył skarżącego do wykonywania czynności z art. 130a Prawo o ruchu drogowym. Natomiast gdyby okazało się, że wbrew dyspozycji ust. 5d art. 130a Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie wyznaczenia) oferta skarżącego była niekompletna i nie wskazano w niej proponowanej ceny usługi, zastosowanie powinny znaleźć przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wraz z odpowiednio stosowanymi przepisami art. 100-103 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Trzeba bowiem podkreślić, że do czasu ewentualnego zawarcia umowy w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, świadczenie sprawującego nadzór miało charakter dozoru administracyjnego, a zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 ostatnio wymienionej ustawy. Mając na względzie powyższe uwagi Sąd stanął na stanowisku, iż kompetencje starosty dotyczące usuwania i dozoru nad usuniętymi pojazdami odnoszą się jedynie do obszaru powiatu. Nie budzi wątpliwości, iż co do zasady kompetencje władczych oraz normodawczych działań organów powiatowych związane są z terytorium właściwego powiatu. Jak wskazuje się w doktrynie, przez pojęcie właściwości miejscowej należy rozumieć zdolność prawną organu do załatwienia spraw należących do jego właściwości rzeczowej na obszarze działania określonej jednostki podziału terytorialnego kraju, stanowiącym przypisany temu organowi w przepisach ustrojowych obszar działania (Kamil Klonowski [w] Knysiak-Molczyk Hanna (red.), Golęba Anna, Kiełkowski Tadeusz, Klonowski Kamil, Romańska Marta, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wolters Kluwer 2015, kom. do art. 21 K.p.a.). W treści powołanego art. 130a P.r.d., w brzmieniu z dnia usunięcia przedmiotowego pojazdu, jak i w brzmieniu aktualnie obowiązującym, nie można doszukiwać normy stanowiącej kompetencję starosty do wyznaczania (aktualnie do powierzenia w trybie przepisów o zamówieniach publicznych) podmiotów do usuwania pojazdów z dróg zlokalizowanych poza obszarem powiatu, na parking zlokalizowany na terenie tego powiatu. W ocenie Sądu analizując umowę zawartą miedzy Starostą K. , a skarżącym M. G. w dniu 1 sierpnia 2008 r., nie można uznać, iż Starosta, wbrew powołanym przepisom zobowiązał drugą stronę do realizacji dyspozycji usuwania pojazdów spoza terenu powiatu, na parking określony w tej umowie. Zapis § 1 pkt 1 tej umowy potwierdza wyraźnie, iż wyznaczenie podmiotu dotyczyło pojazdów usuwanych z terenu powiatu k..

Skoro Starosta [...] nie był uprawniony do wyznaczenia M. G. do usuwania pojazdów spoza powiatu k., i jak wynika z umowy z dnia 1 sierpnia 2008 r. tego nie uczynił, to w konsekwencji wszelkie działania podmiotu wyznaczonego, wykraczające poza stosunek prawny zawiązany przez ten podmiot ze Starostą, nie rodzą po stronę tego ostatniego obowiązków związanych ze zwrotem wynagrodzenia za usuniecie i dozór tak usuniętego pojazdu. Innymi słowy, zdaniem Sądu, skarżący przedsiębiorca w świetle powołanych przepisów nie był zobowiązany do wykonania dyspozycji uprawnionego podmiotu (Policji) dotyczącej usunięcia przedmiotowego pojazdu, z uwagi na jego lokalizację poza terenem powiatu k.. Zatem realizując dyspozycję usunięcia pojazdu skarżący działał poza granicami stosunku administracyjnego łączącego go ze Starostą K. , a tym samym organ ten nie jest zobowiązany do wypłaty wynagrodzenia za usunięcie pojazdu oraz sprawowany dozór, które to czynności nie miał w tym wypadku charakteru administracyjnego.

Stąd też rozstrzygnięcie organów obu instancji uznać należy za prawidłowe, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż niniejsze orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym Sąd może rozpoznać sprawę jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.