Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1934/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. A. Świderska, Sędziowie NSA del. J. Brolik (spr.), P. Kiss, Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2004 roku sprawy ze skargi R. K. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...], [...] w przedmiocie Podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące podatkowe 1999 r. i 2000 r. 1) uchyla zaskarżone decyzje; 2) stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 747,40 (siedemset czterdzieści siedem złotych i czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] Nr [...] i [...] Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne, wymienione w nich miesiące (podatkowe) 1999 r. i 2000 r. w stosunku do p. R. K.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w S. w dniach 25 i 29 maja 2000r. w miejscu stałego zamieszkania podatnika tj. w miejscowości P. 37 stwierdzono, iż pan R. K. prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży wędlin. W trakcie kontroli podatnik dokonywał sprzedaży wyrobów wędliniarskich a Jego żona pani M. K., obliczała należność za towar (dowód załącznik nr 2 do protokołu z kontroli) i przyjmowała pieniądze. Sprzedaży dokonywano w garażu-piwnicy gdzie w momencie kontroli znajdowało się 86,9 kg_wyrobów wędliniarskich, stół, waga a także kasetka z pieniędzmi. Stan gotówki o godz. 19,00 wynosił 1.350zł. Żona Pana K. podała, iż sprzedaż prowadzona była od godz. 18.00. Zeznania złożone przez świadków J. A., U. J., C. W. i J. B. potwierdzają fakt, iż podatnik dokonywał sprzedaży wędlin. Na prowadzenie działalności wskazuje również ilość badanego mięsa w lecznicy dla zwierząt s.c. W. G., J. D. - K. B. 44, 99-117 B.. Z pisma z dnia 18 grudnia 2000r. sporządzonego przez lekarza weterynarii wynika, iż podatnik wielokrotnie badał próbki mięsa wieprzowego.

Pan K. kwestionował treść tego pisma i przedstawił oświadczenia 7 osób, które zeznały, iż badane mięso nie było jego własnością, lecz stanowiło własność osób wskazanych w oświadczeniach.

Urząd Skarbowy przesłuchał w/w osoby w charakterze świadków w celu skonfrontowania ich zeznań z treścią podpisanych przez nich oświadczeń. Dokonane porównanie doprowadziło do stwierdzenia istotnych rozbieżności. Przesłuchani świadkowie, którzy wcześniej złożyli przedstawione przez podatnika oświadczenia, nie pamiętali, kiedy skorzystali z pomocy strony, mimo że w oświadczeniach podany był dokładnie zarówno miesiąc jak i rok. Ponadto zaznaczyć należy, iż niektórzy świadkowie jak np. p. W. F. jak i p. S. G., przyznali, iż nie pisali osobiście przedmiotowych oświadczeń, a jedynie je podpisywali. Inni świadkowie (p. W. B., p. J. P., p. J. P.) zeznali, że zarówno nie pisali oświadczeń, jak również ich nie podpisywali.

Ponadto p. J. P. zeznał, że dowód badania mięsa ze świni, przy uboju której pomagał podatnik, wystawiony był na jego nazwisko, co daje podstawy, aby wykluczyć, aby którakolwiek z 11 próbek, których dowody badania wystawiono w 1999r. na nazwisko Pana K., była próbką mięsa z jego uboju. Kolejny świadek - H. P. - zeznał, iż data w oświadczeniu została podana omyłkowo, a ubój, przy którym Pan K. pomagał miał miejsce dopiero w 2000r.

Jedynie świadek - J. D.- w złożonym oświadczeniu, nie wyklucza, że mięso oddane przez Podatnika do badania w lutym i czerwcu 1999r. należało do niego. Fakt ten został przez Urząd uwzględniony przy określaniu podstawy opodatkowania za w/w rok.

W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oświadczenia składane przez stronę oraz przedstawione przez nią dokumenty korzystają wprawdzie z domniemania prawdziwości, ale o tyle, o ile nie są sprzeczne z innymi dowodami znanymi organowi. Izba Skarbowa w Ł. podzieliła stanowisko Urzędu, iż zeznania 6 w/w świadków, które nie potwierdziły treści złożonych oświadczeń, nie mogą być uznane za wiarygodne.

Mając na uwadze powyższe - w ocenie tut. organu - Urząd Skarbowy uczynił zadość obowiązkowi oceny stosownych dowodów wskazanych przez Podatnika w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego.

Na wniosek Pełnomocnika Strony w dniu 30 listopada 2000r. dokonano ponownego przesłuchania świadków wskazanych przez stronę. Zeznania złożone przez p. J. A., p. U. J. i p. J. B. były zgodne z zeznaniami z dnia 25 i 29 maja 2000r. Z poprzedniego zeznania wycofał się p. C. W. oświadczając, iż w tym dniu był pod wpływem alkoholu.

Również p. M. K. wycofała swoje wcześniejsze zeznania podczas ponownego przesłuchania. Twierdziła, iż wędliny zgromadzone w dniu kontroli tj. 25 maja 2000r. przeznaczone były na chrzciny ich dziecka, które odbyły się w dniu 4 czerwca 2000r, czyli 10 dni później.

W związku z dokonanymi ustaleniami, Urząd Skarbowy uznał za udowodniony fakt prowadzenia przez Podatnika nie zaewidencjonowanej działalności gospodarczej.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Urząd uznał, iż Pan R. K. prowadził w 1999r. i 2000 r. nie zarejestrowaną działalność gospodarczą. Ponieważ rozpoczynając wykonywanie czynności określonych w art. 2 cyt. w sentencji ustawy z dnia 8 stycznia 1993r., Podatnik nie dokonał wyboru zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 14 ust. 6 powołanej ustawy, Urząd Skarbowy zasadnie uznał, iż Podatnik od 1999r. był podatnikiem podatku od towarów i usług.

Konsekwencją wymienionych ustaleń były decyzje Urzędu Skarbowego w S., w których określono za poszczególne miesiące zobowiązanie i zaległość podatkową w podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami.

Na decyzje te pełnomocnik strony złożył skargę do sądu administracyjnego i zarzuca naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż odwołujący się prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w 1999 i 2000r. i z tego tytułu był podatnikiem VAT, a także art. 120, 121 § 1, 123 § 1, 187, 191, a w konsekwencji art. 21 § 1 pkt 2 i art. 23 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa w związku z art. 17 ustawy z dnia 17 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 93 ze zm.), poprzez całkowite dowolne przeprowadzenie oszacowania dochodu nie zaewidencjonowanego będącego podstawą wymiaru podatku VAT, a także naruszenie art. 287 i 289 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie tych norm w trakcie sporządzania protokołu kontroli z dnia 25 maja 2000r. i w trakcie dokonania czynności przesłuchania świadków w dniu 29 maja 2000r.

Zdaniem organów podatkowych.

Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest fakt, iż w dniu kontroli p. K. dokonywał sprzedaży wędlin. Świadczą o tym takie czynności jak ważenie przez podatnika wędlin, obliczanie należności za towar i pobieranie pieniędzy przez jego żonę, p. M. K.. W chwili kontroli w garażu - piwnicy, w którym dokonywano sprzedaży, znajdowała się duża ilość wędlin i podrobów tj. 86,9 kg. W pomieszczeniu znajdowały się stojaki, na których wisiała wędlina i podroby, skrzynki z podrobami, stół, waga oraz kasetka z pieniędzmi w kwocie 1.350zł. Żona Podatnika , w dniu kontroli, oświadczyła, iż sprzedaż odbywała się od godz. 18 do 19, a pieniądze znajdujące się w kasetce stanowiły utarg dzienny. Mimo że w dniu 30 maja 2000r. Pani M. K. wycofała swoje wcześniejsze oświadczenia i zeznała, że wędliny znajdujące się w garażu były przeznaczone na chrzciny dziecka, które odbyły się 4 czerwca 2000r., a pieniądze znajdujące się w kasetce były oszczędnościami małżeńskimi, to organy podatkowe, wobec sprzecznych oświadczeń, nie dały wiary drugim, złożonym w dniu 30 maja 2000r. oświadczeniom, bowiem nielogiczne wydaje się stwierdzenie, iż oszczędności małżeńskie przechowywano w garażu, do którego miały dostęp obce osoby. Ponadto z materiału zebranego w wyniku postępowania podatkowego wynika, iż Podatnik badał próbki mięsa wieprzowego w lecznicy dla zwierząt s.c. W. G., J. D., K. B. 44. W dzienniku badania mięsa w rubryce "właściciel mięsa badanego" figuruje nazwisko Podatnika.

W ocenie organów podatkowych stanowi to istotny dowód, iż badane mięso było własnością strony.

Ponadto z zeznań świadków wynika, iż p. K. przerabia mięso z własnej hodowli.

Mając na uwadze powyższe Izba Skarbowa w Ł. uznała za udowodniony fakt prowadzenia przez Podatnika nie zarejestrowanej działalności gospodarczej w wyżej opisanych: zakresie, przedmiocie i okolicznościach.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podatnikami zaś - w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy - są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. W świetle poczynionych ustaleń, należy stwierdzić, iż Pan R. K. był od 1999r. podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 9 ust. 1 w/w ustawy obowiązany był przed dniem wykonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne. Obowiązku tego nie dopełnił.

Jako podatnik podatku od towarów i usług nie korzystający z podmiotowego zwolnienia, obowiązany był prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 27 ust. 4 w/w ustawy, składać deklaracje VAT-7 za okresy miesięczne i wpłacać należny podatek od towarów i usług. Pan K. powyższych czynności nie dopełnił, czym naruszył art. 10 ust. 1 i art. 26 cyt. ustawy.

Zdaniem Izby Skarbowej postawiony przez Pełnomocnika Strony zarzut naruszenia art. 120, 121, 123 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny.

Stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej, Urząd Skarbowy w S. podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Stosownie zaś do przepisu art. 191 w/w ustawy, organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Powołany przepis wyraża równocześnie zasadę prawdy obiektywnej, jak i zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i kierując się zasadami postępowania dowodowego ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych.

W świetle przedstawionych dowodów fakt dokonywania przez podatnika uboju świń i wyrobu oraz sprzedaży wędlin należy uznać za bezsporny.

O powyższym świadczą zarówno zeznania świadków (p. C. W., p. U. J. i p. J. B.) złożone w trakcie prowadzonego postępowania, jak i dane wynikające z pisma z dnia 18 grudnia 2001 r. nadesłanego przez Lecznicę dla zwierząt w B., potwierdzone zeznaniem lekarza weterynarii p. J. D..

Za bezzasadny również należy uznać zarzut naruszenia przez Urząd przepisu art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Urząd Skarbowy pismem z dnia 29 czerwca 2001 r. Nr [...] zawiadomił Pełnomocnika Strony o przeprowadzeniu w dniu 12 lipca 2001 r. dowodu z zeznań świadków, których oświadczenia przedstawione zostały w trakcie prowadzonego postępowania, jak i postanowieniem z dnia z dnia [...] Nr [...] wyznaczył 3-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Jednak, ani podatnik, ani pełnomocnik nie zgłosili się do Urzędu celem wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków, nie skorzystali także z prawa do zapoznania się z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie. i W świetle przedstawionego stanu faktycznego, również zarzut naruszenia art. 122, art.187 oraz art.191 Ordynacji podatkowej nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

W przedmiotowej sprawie działano wnikliwie posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Urząd Skarbowy w S., a następnie Izba Skarbowa w Ł. na podstawie zebranego i wyczerpująco rozpatrzonego materiału dowodowego, dokonały oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w zarówno w uzasadnieniu faktycznym jak i prawnym zaskarżonych decyzji.

Kolejny zarzut pełnomocnika, iż Urząd Skarbowy w trakcie sporządzania protokołu z kontroli w dniu 25 maja 2000r. i w trakcie dokonywania czynności przesłuchania świadków w dniu 29.05.2000r. naruszył art. 287 i 289 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Kontrola została przeprowadzona w garażu-piwnicy dokąd mogły wejść obce osoby. Oględzin pomieszczenia dokonano z udziałem i za zgodą podatnika. Protokół z oględzin został podpisany przez p. K..

Ponadto w dniu kontroli w obecności strony zostali przesłuchani w charakterze świadków p. J. A., p. S. S., i p. C. W., a protokoły z ich przesłuchania podatnik podpisał.

Należy także zauważyć, iż z treści protokołu wynika, iż p. R. K. został zobowiązany się do stawienia się w dniu następnym tj. 26 maja 2000r. w Urzędzie Skarbowym, lecz w tym dniu nie stawił się w Urzędzie.

W dniu 29 maja 2000r. wznowiono czynności kontrolne, lecz kontrolujący nie zastali zobowiązanego w miejscu zamieszkania.

Zgodnie z przepisem art. 289 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, kontrolowanego powiadamia się o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub z oględzin, nie później niż bezpośrednio przed podjęciem tych czynności. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrolowany jest nieobecny, a okoliczności sprawy uzasadniają natychmiastowe przeprowadzenie dowodu. Mając na uwadze powyższe kontrolujący przesłuchali w charakterze świadka p. U. J. i p. J. B.. O słuszności decyzji kontrolujących w zakresie zastosowania przepisu art. 289 § 2 Ordynacji podatkowej świadczy fakt, iż kolejne zeznania tych samych świadków zostały zmienione na korzyść podatnika. Kontrolujący poprzez niezwłoczne podjęcie działań pragnęli nie dopuścić do zniekształcenia stanu rzeczywistego sprawy na skutek ewentualnego uzgodnienia zeznań. Protokoły przesłuchania tych świadków zostały podatnikowi wydane w tym samym dniu w siedzibie Urzędu Skarbowego.

Na wniosek pełnomocnika strony, osoby te zostały przesłuchane ponownie w dniu 30 listopada 2000r.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego, zarzut naruszenia w/w przepisów należy uznać za bezzasadny.

Jednocześnie Izba Skarbowa zauważa, iż powołany przez Pełnomocnika w złożonej skardze przepis art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Organy podatkowe dla potrzeb szacunku przyjęły korzystniejsze dla strony rozwiązanie, oparte na tym, iż przerobu i sprzedaży mięsa Podatnik dokonywał co najmniej tyle razy, ile razy badane było mięso.

Ponadto należy zauważyć, iż do wytworzenia wędlin i podrobów wykorzystywane jest nie tylko mięso wieprzowe, a także inne dodatkowe składniki, które zwiększają w znaczący sposób wagę wyrobów wędliniarskich w stosunku do wagi mięsa wieprzowego, którego użyto do przerobu.

Wobec powyższego, w ocenie Izby, zastosowana metoda szacowania wielkości obrotu, znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zdaniem Sądu organy podatkowe nie naruszyły granic ani też zasad swobodnej oceny dowodów ustalając, rozważając i oceniając, że skarżący w poszczególnych, wymienionych w decyzjach, miesiącach podatkowych dokonywał czynności opodatkowanych bez zgłoszenia obowiązku podatkowego i - w związku z tym - bez wymaganego przez prawo udokumentowania samoobliczenia podatku od towarów i usług. Za stanowiskiem organów podatkowych przemawiają w szczególności czynności kontrolne, z których wynika, iż w dacie ich przeprowadzenia p. R. K. prowadził sprzedaż wędlin - w pomieszczeniu, w którym znajdował się towar - wyroby wędliniarskie, stół, waga, pieniądze. Fakt sprzedaży w tym dniu potwierdzają też świadkowie. Kolejnym bardzo istotnym dowodem są informacje uzyskane z lecznicy weterynaryjnej z których wynika, że (w określonych miesiącach) skarżący zlecał przeprowadzanie badań mięsa z uboju. Wprawdzie skarżący usiłował ten dowód obalić kontrdowodami z zeznań zgłoszonych świadków, jednakże po przesłuchaniu tych osób organy podatkowe oceniły ich zeznania w kontekście całokształtu danych i okoliczności sprawy - w granicach i bez naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów. W powyższym zakresie akceptując rozstrzygnięcia i zgodne z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej uzasadnienia decyzji Sąd stwierdził iż w rozważanej dotąd mierze nie doszło do naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu niedostatecznie wyjaśniono i uzasadniono jednak w przedmiocie obliczenia podstaw spornego opodatkowania. Pełnomocnik strony wywodzi, że gdyby uwzględnić konsekwentnie dane i obliczenia organów podatkowych, to wynikałoby z nich, że z uboju jednej sztuki trzody chlewnej można otrzymać 264,06 kg wyrobów do sprzedaży, co zdaniem skarżącego jest całkowicie niemożliwe. Nadto, wywodzi pełnomocnik, ustalenia te są oparte wyłącznie na wyniku czynności kontrolnych z dnia 25.V.2000 r.; dane dotyczące sprzedaży w tym dniu zostały, zdaniem strony, "automatycznie i bezkrytycznie" przypisane innym okresom podatkowym. Organy podatkowe bronią się przed tym zarzutem rozważając, że nie przyjmowały, że sprzedawane wędliny pochodziły tylko z jednego uboju, że skarżący częściej dokonywał sprzedaży aniżeli określono w decyzjach a więc określenie wartości podstawy opodatkowania nie jest dla podatnika niekorzystne.

Zważyć w tym miejscu należy, że skarżącemu przypisano w sprawie tyle ubojów trzody chlewnej i wynikających z tego sprzedaży wyrobów wędliniarskich, ile na podstawie zgromadzonych dowodów i w granicach swobodnej oceny dowodów można było udowodnić. Ustalenia te opierają się głównie na danych dotyczących sprzedaży w dniu 25.V.2000 r. oraz datach, w których skarżący oddawał mięso z uboju świni do zbadania. Zeznania świadków na okoliczność innych sprzedaży aniżeli ta, która została bezpośrednio ujawniona przy kontroli przekazują przede wszystkim informacje zasłyszane lub pogłoski, domysły i sugestie z których jednoznacznie i bez wątpliwości nie wynika ilość i wartość poszczególnych sprzedaży.

Zważyć również należy, że w czasie sprzedaży w dniu 25.V.2000 r. w miejscu sprzedaży ujawniona została określona kwota pieniędzy; jeżeli nawet, tak jak to oceniają organy, w całości stanowiła ona utarg, to brak jest dowodów na to, że taką samą kwotę utargu uzyskano by czy też ujawniono przy innych przypisanych skarżącemu sprzedażach.

Kolejny argument organów podatkowych, że do produkcji wędlin wykorzystuje się także inne składniki oprócz mięsa nie jest z pewnością nieuzasadniony jednakże nie daje dostatecznych podstaw do ustalenia i zweryfikowania ile wyrobów wędliniarskich skarżący mógł uzyskać do sprzedaży z tych ubojów trzody chlewnej, które w kontekście następnych czynności opodatkowanych mu udowodniono.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, ustalenia i obliczenia w przedmiocie określenia podstawy opodatkowania mogły i powinny zostać zweryfikowane poprzez pozyskanie adekwatnych specjalnych wiadomości rzeczoznawczych na okoliczność przeciętnych możliwości wyprodukowania wyrobów wędliniarskich z uboju jednej sztuki trzody chlewnej. Dowód tego rodzaju, rozważony i oceniony następnie w świetle całokształtu okoliczności sprawy umożliwi organom podatkowym usunięcie zasadniczych wątpliwości co do określenia podstawy opodatkowania w sprawie.

Konstatując w powyższym zakresie naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29.VIII.1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uchylił zaskarżone decyzje wskazując na możliwości i powinności Izby Skarbowej w celu doprowadzenia w sprawie do stanu niewątpliwej zgodności z prawem.

jz/