Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1094/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 7 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1131
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1733/18 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu robót geologicznych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 lutego 2019 r., VI SA/Wa 1733/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu robót geologicznych – oddalił skargę. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie ww. decyzją z [...] lipca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 161 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131 z późn. zm., dalej: p.g.g.) po rozpoznaniu odwołania Spółki A (dalej: wnioskodawczyni, spółka, skarżąca) od decyzji Starosty Piaseczyńskiego nr [...] z [...] lutego 2018 r., odmawiającej zatwierdzenia "Projektu robót geologicznych dla budowy ujęcia wód podziemnych z osadów czwartorzędowych dla zespołu budynków handlowych, handlowo-usługowych, handlowo-usługowych z funkcjami rozrywki, rekreacji i sportu wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] na terenie wsi [...], (działka o nr ewid. [...] z obrębu [...]), gmina Konstancin-Jeziorna, powiat piaseczyński", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Starosta wcześniejszą decyzją, z [...] kwietnia 2017 r., odmówił zatwierdzenia ww. projektu robót geologicznych. Rozpoznając odwołanie spółki, SKO uchyliło rozstrzygnięcie w całości, a sprawę przekazało organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, aby starosta zapewnił stronie udział w postępowaniu, a następnie wydał decyzję zawierającą wszystkie obligatoryjne elementy, szczegółowo odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do art. 80 ust. 7 p.g.g., a także do argumentów wnioskodawczyni.

Starosta ww. decyzją z [...] lutego 2018 r. ponownie odmówił zatwierdzenia ww. projektu robót geologicznych. Rozpoznając ponowne odwołanie spółki, SKO ww. decyzją z [...] lipca 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

SKO w uzasadnieniu napisało, że na podstawie art. 161 ust. 2 pkt 2 p.g.g. do starosty, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych, dotyczące ujęć wód podziemnych, których przewidywane lub ustalone zasoby nie przekraczają 50 m3/h. Ponadto SKO wyjaśniło, że na podstawie art. 80 p.g.g. projekt robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga uzyskania koncesji, zatwierdza organ administracji geologicznej, w drodze decyzji, a zatwierdzenie projektu robót geologicznych wymaga opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce wykonywania robót geologicznych. Organ wskazał, że na podstawie art. 80 ust. 7 organ administracji geologicznej odmawia zatwierdzenia projektu robót geologicznych, jeżeli: 1) projektowane roboty geologiczne naruszałyby wymagania ochrony środowiska;

2) projekt robót geologicznych nie odpowiada wymaganiom prawa.

Zatem organ może odmówić zatwierdzenia projektu jedynie w wskazanych dwóch sytuacjach unormowanych w art. 80 ust. 7 p.g.g., które organ ten winien przeanalizować. Jednocześnie SKO powołało treść art. 7 ust. 1 p.g.g. wskazującego, że podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach.

SKO wskazało, że Starosta Piaseczyński odmówił zatwierdzenia przedstawionego projektu z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obwodnicy drogi nr 724 wraz z terenami przyległymi, zatwierdzonym uchwałą nr 538/1V/34/2006 Rady Miejskiej Konstancin-Jeziorna z 23 maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 178 poz. 6941 z późn. zm., dalej w skrócie: mpzp). Organ pierwszej instancji przyznał, że planowane ujęcie wód podziemnych należy zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w § 33 ust. 1 pkt 2 lit a ww. mpzp, ale i zauważył, że istotny był także § 44 ust. 4 mpzp. Zapis ten stanowił uszczegółowienie unormowań zawartych w § 33 mpzp, w którym dla omawianego terenu (tj. obszarów oznaczonych symbolami 1U, 1U1-3U1) ustalono zasadę zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej w oparciu o istniejące i projektowane ujęcia wód w [...]. W tym zakresie organ pierwszej instancji prawidłowo oparł się także na opinii Burmistrza Gminy Konstancin-Jeziorna, wymaganej w tej procedurze na podstawie art. 80 ust. 5 p.g.g. W postanowieniu z [...] kwietnia 2017 r. Burmistrz Gminy Konstancin-Jeziorna negatywnie zaopiniował przedmiotowy projekt robót geologicznych. Wskazał, że projekt nie odpowiada wymogom prawa, powołując się na ustalenia ww. obowiązującego mpzp. Burmistrz stwierdził, że zgodnie z ustaleniami mpzp, część działki nr ewid. [...] z obrębu [...] została przeznaczona pod usługi (1U1), dla której określono zasadę zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej.

SKO zaznaczyło, że zdaniem Starosty Piaseczyńskiego, w przypadku dopuszczalności budowania prywatnych ujęć wodnych, zostałoby to wyraźnie określone w treści mpzp, zatem w ocenie organu pierwszej instancji mpzp nie dopuszcza zaopatrzenia w wodę z prywatnych ujęć wodnych. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, że projekt robót geologicznych jest zgodny z przeznaczeniem uzupełniającym nieruchomości, ustalonym w tym paragrafie aktu prawa miejscowego. SKO zgodziło się z poglądem Starosty, że dokonując oceny zgodności projektu robót geologicznych z ustalonym w mpzp przeznaczeniem nieruchomości, należy także uwzględnić zapisy planu określone w § 44 ust. 4 mpzp, ustalające dla tego obszaru (przeznaczonego do zabudowy) zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, tj. zaopatrzenia w wodę. Przesądzające okazało się stwierdzenie, że projekt robót geologicznych nie odpowiada przepisom przedmiotowego planu miejscowego, w zakresie części działki przeznaczonej pod usługi, dla której ustalono zasadę zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej w oparciu o istniejące i projektowane ujęcia wód w [...]. W przepisie tym nie dopuszczono zaopatrzenia w wodę z istniejących lub nowo wybudowanych studni, z naturalnych cieków wodnych, ani z innych niż gminna sieć wodociągowa ujęć wodnych, pomimo że uchwalone w tym planie dla innych terenów zasady obsługi w zakresie zaopatrzenia w wodę przewidują takie możliwości.

Zdaniem Kolegium prawidłowe było uznanie przez organ I instancji, że § 44 ust. 4 ww. planu, dotyczący zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej - zaopatrzenia w wodę, stanowi dopełnienie ogólnego przepisu § 33 ust. 1 pkt 2 lit. a dotyczącego dopuszczenia urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, jako przeznaczenia uzupełniającego nieruchomości. SKO przyjęło, że oba ustalenia prawa miejscowego należy rozpatrywać łącznie, w celu dokonania oceny, czy projekt robót geologicznych odpowiada wymaganiom prawa, a zatem czy nie naruszy przeznaczenia nieruchomości, określonego w mpzp.

Oddalając skargę spółki ww. wyrokiem z 13 lutego 2019 r., VI SA/Wa 1733/18, WSA w Warszawie w uzasadnieniu napisał, że sporną kwestią jest rozumienie pojęcia "nie naruszy ona (działalność według p.g.g.) przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach", zawartego w art. 7 ust. 1 p.g.g. i czy § 44 mpzp był objęty zakresem tej definicji. W omawianej frazie jest przede wszystkim odwołanie do uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego – zdaniem Sądu I instancji - w omawianym akcie prawa miejscowego należało poszukiwać wskazówek interpretacyjnych.

Zgodnie z § 3 mpzp, przedmiotem planu jest przeznaczenie terenu na potrzeby realizacji celu publicznego jakim jest projektowana droga klasy GP i G (stanowiąca obwodnicę miasta Konstancin - Jeziorna, a jednocześnie nowy przebieg drogi wojewódzkiej nr 724 w gminie Konstancin-Jeziorna) zwana dalej obwodnicą oraz ustalenie warunków jej realizacji, a także ustalenie przeznaczenia terenów do niej przyległych w granicach ustalonych w § 2 ust. 2 wraz z określeniem zasad zagospodarowania i sposobu obsługi tych terenów w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Zdaniem Sądu I instancji wynika z tego uregulowania, że ustalenie przeznaczenia określonych w nim nieruchomości zostało ściśle powiązane z określeniem zasad zagospodarowania i sposobu obsługi tych terenów w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Regułę tę powtarza § 4 ust. 1 pkt 1 mpzp. Ponadto w § 5 mpzp zawierającym słowniczek, zdefiniowano w pkt 7 - przeznaczenie podstawowe (należy przez to rozumieć przeznaczenie, które przeważa na danym terenie i stanowi nie mniej niż 60% powierzchni terenu), a pkt 8 - przeznaczenie uzupełniające (należy przez to rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowe, które uzupełnia przeznaczenie podstawowe).

Dalej WSA napisał, że spółka jest niekonsekwentna w swoich argumentach, gdyż akceptuje zapis z § 33 ust. 1 pkt 2 lit. a) mpzp wskazujący, że w dopuszczalnym przeznaczeniu uzupełniającym mieszczą się urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Natomiast odmawia zastosowania uregulowań podrozdziału IVc: Ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej na terenach przyległych do obwodnicy tego samego mpzp, w tym § 44 ustalającego zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1U, 1U1-3U1 przeznaczonych do zabudowy (w tym w pkt 1 zaopatrzenie w wodę - ustala się zasadę zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej, w oparciu o istniejące i projektowane ujęcia wód w [...]). Zdaniem Sądu I instancji organy prawidłowo wskazały, że zapis § 44 mpzp stanowi doprecyzowanie § 33 tego planu i wprowadza wyłączność zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej. Świadczy o tym umiejscowienie tychże uregulowań w powiązaniu z zapisem § 3, określającym przedmiot mpzp. Oba przepisy (tj. § 33 i § 44 mpzp) znajdują się w rozdziale IV – Ustalenia dla terenów przyległych, przy czym § 33 - w podrozdziale IVa – Ustalenia szczegółowe dla terenów przyległych, a § 44 - w cytowanym wyżej podrozdziale IVc.

Dalej Sąd I instancji napisał, że przedstawiony przez organy sposób rozumienia mpzp w odniesieniu do zapisu art. 7 ust. 1 p.g.g. znajduje także uzasadnienie w § 8 ust. 1 pkt 2 mpzp, który ustala zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego w odniesieniu do wód: ochronę zbiorników wodnych, starorzecza i obszarów wodnobłotnych (lit. a), ochronę stosunków wodnych poprzez obowiązek zastosowania rozwiązań technicznych, które zminimalizują zmiany stosunków wodnych na tych obszarach (lit. b), ochronę wód podziemnych na terenie objętym wysoką ochroną Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 222 Dolina Środkowej Wisły. Inwestycje w tym obszarze powinny być realizowane przy zastosowaniu wszelkich zabezpieczeń technicznych dla ochrony środowiska, szczególnie wód podziemnych i powierzchniowych (lit. c), zakaz wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych lub do gruntu oraz tworzenia i utrzymywania otwartych kanałów ściekowych (lit. d).

Sąd I instancji zaznaczył, że stanowisko zajęte przez organy nie wpływało niekorzystnie na sytuację spółki, gdyż według warunków technicznych nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Zakład Gospodarki Komunalnej w Konstancinie–Jeziornej zapewnił spółce wodę na cele socjalno-bytowe w ilości 3,6 l/s, a projektowane ujęcie miało stanowić źródło zaopatrzenia w wodę na cele socjalno-bytowe i do nawadniania kortów tenisowych, przy czym skarżąca przewidywała, że maksymalne zapotrzebowanie na wodę wynosić będzie ok. 1,28 l/s (s. 4 projektu robót geologicznych).

W skardze kasacyjnej spółka, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania; spółka zaznaczyła, że zrzeka się rozprawy. Wyrokowi WSA zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 7 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 7 pkt 2 p.g.g. w zw. z § 44 ust. 4 pkt. 1 lit. a mpzp poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że projektowane roboty geologiczne naruszają przeznaczenie nieruchomości ustalone w mpzp ze względu na określoną w planie miejscowym zasadę zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej, w oparciu o istniejące i projektowane ujęcia wód w [...], podczas gdy projekt robót geologicznych odpowiada wymogom prawa w rozumieniu art. 80 ust. 7 pkt 2 p.g.g.;

b) art. 7 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 7 pkt 2 p.g.g. w zw. z § 8 ust. 1 pkt. 2 lit. a-d mpzp poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że ma on zastosowanie w niniejszej sprawie i potwierdza zasadność odmowy zatwierdzenia projektu robót geologicznych, podczas gdy jego postanowienia nie mają znaczenia z punktu widzenia przeznaczenia nieruchomości ustalonego w mpzp.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik spółki napisał, że zgodnie z wolą ustawodawcy badanie zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie polega na całościowej analizie wszystkich jego postanowień, ale ograniczone jest do przeznaczenia nieruchomości z niego wynikającego. Umiejscowienie art. 7 ust. 1 oraz art. 80 ust. 7 pkt. 2 w ramach p.g.g. jest nieprzypadkowe i wskazuje, że przepis art. 7 ust. 1, umieszczony pośród przepisów ogólnych tej ustawy, posiada charakter zasady ogólnej, którą należy uwzględniać przy stosowaniu art. 80 ust. 7 pkt. 2 p.g.g. Zdaniem pełnomocnika spółki "wymogi prawa", o których mowa w art. 80 ust. 7 pkt. 2 p.g.g. obejmują również postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego, ale tylko i wyłącznie w kontekście przeznaczenia nieruchomości. Przepis art. 7 ust. 1 stanowi o "nienaruszaniu przeznaczenia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego", nie zaś o "nienaruszaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Pełnomocnik spółki wskazał, że jest to celowy zabieg ustawodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem powinna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Istota sporu w niniejszej sprawie – ograniczona ramami skargi kasacyjnej, zarzucającej WSA naruszenie przepisów prawa materialnego - sprowadza się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii tj. (a) czy projektowane roboty geologiczne naruszają przeznaczenie nieruchomości ustalone w mpzp ze względu na określoną w planie miejscowym zasadę zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej, w oparciu o istniejące i projektowane ujęcia wód w [...], oraz (b) stopnia związania organów postanowieniami mpzp.

Zgodnie z art. 1 pkt 1 p.g.g. w ustawie tej określono zasady i warunki podejmowania, wykonywania oraz zakończenia działalności w zakresie m.in. prac geologicznych (zdefiniowanych w art. 6 pkt 8 p.g.g.). W myśl natomiast art. 7 ust. 1 p.g.g. podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Z kolei prace geologiczne z zastosowaniem robót geologicznych (zdefiniowanych w art. 6 pkt 11 p.g.g.) mogą być wykonywane tylko na podstawie projektu robót geologicznych (art. 79 ust. 1 p.g.g.).

Projekt robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga uzyskania koncesji, wymaga zatwierdzenia przez organ administracji geologicznej, w formie decyzji; zatwierdzenie projektu robót geologicznych wymaga opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce wykonywania robót geologicznych; organ administracji geologicznej odmawia zatwierdzenia projektu robót geologicznych, jeżeli: 1) projektowane roboty geologiczne naruszałyby wymagania ochrony środowiska; 2) projekt robót geologicznych nie odpowiada wymaganiom prawa (art. 80 ust. 1, 5 i 7 p.g.g.).

Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są sporządzane w celu ustalenia przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a więc kształtują sytuację prawną właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości. Z woli ustawodawcy miejscowe plany są aktami prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). W planie miejscowym określa się obowiązkowo nie tylko przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, ale także inne zagadnienia określone w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., między innymi: zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu; zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy; szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym; szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Słusznie zaznaczono w skardze kasacyjnej, że przeznaczenie terenu jest tylko jednym z elementów planu miejscowego, obok szeregu innych rodzajowo zagadnień.

Ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie pozostają niesporne. Dla działki nr [...] z obrębu [...], stanowiącej teren oznaczony symbolem U1 - usługi użyteczności publicznej (§ 6 ust. 1 pkt 8), plan ustala w § 33 ust. 1 pkt 1 przeznaczenie podstawowe: tereny usług, w tym: a) użyteczności publicznej przeznaczone do pełnienia funkcji administracyjno-biurowej, oświaty, nauki, kultury, obsługi bankowej, handlu i innych usług nieuciążliwych dla otoczenia, b) zabudowa o funkcji hotelowej i pensjonatowej wraz z urządzeniami i obiektami pomocniczymi. Zostało także wskazane dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające: a) urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, b) ulice i urządzenia komunikacji kołowej i pieszej, c) wyodrębnione tereny zieleni publicznej, d) obiekty i urządzenia sportowo-rekreacyjne (§ 33 ust. 1 pkt 2 mpzp).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaprezentowano literalną wykładnię art. 7 ust. 1 p.g.g., jakoby badanie zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie polegało na całościowej analizie wszystkich jego postanowień, ale miałoby zostać ograniczone do analizy przeznaczenia nieruchomości, wynikającego z miejscowego planu. Naczelny Sąd Administracyjny tego argumentu nie podziela. Projektowane roboty geologiczne nie są sprzeczne z wyżej opisanym przeznaczeniem nieruchomości i nie naruszyłyby tak opisanego przeznaczenia nieruchomości. Jednakże należy wskazać, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego są aktami prawa miejscowego. Jedną z podstawowych zasad funkcjonowania administracji publicznej jest nakaz działania na podstawie prawa i w jego granicach (art. 7 Konstytucji i art. 6 K.p.a.). Organy administracji nie mogą wydawać rozstrzygnięć sprzecznych nie tylko z ustawami ale także z aktami prawa miejscowego. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego wpływają na sposób wykonywania prawa własności, stanowiąc ograniczenie prawa właściciela. Organy administracji publicznej postąpiły prawidłowo, badając zgodność planowanych robót geologicznych ze wszystkimi zapisami uchwały, które odnoszą się do terenu objętego wnioskiem. NSA podkreśla, że granice sprawy administracyjnej, w której została wniesiona skarga do WSA w Warszawie, wytyczają przepisy kształtujące uprawnienie do zatwierdzenia projektu robót geologicznych. Poza granicami sprawy z wniosku o zatwierdzenie projektu robót geologicznych pozostaje zasadność ustalenia w miejscowym planie, dla – między innymi - przedmiotowego terenu, zasady zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej, w oparciu o istniejące i projektowane ujęcia wód. Jest to przykład niewątpliwego ograniczenia prawa własności, ale poza granicami sprawy pozostaje zgodność z prawem wprowadzenia tego ograniczenia, jak i innych ograniczeń do zapisów aktu prawa miejscowego. Kontrola poszczególnych ustaleń miejscowego planu, kontrola czy doszło do przekroczenia władztwa planistycznego jest możliwa w razie wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506).

Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oba zarzuty wskazane w petitum skargi kasacyjnej są bezzasadne. WSA w sposób prawidłowy dokonał judykacyjnej kontroli działań organów administracji publicznej uznając, że organy te - z perspektywy przepisów prawa materialnego - dokonały właściwej oceny normatywnej w zakresie przedłożonego przez stronę projektu robót geologicznych podkreślając w uzasadnieniu wyroku, że § 44 ust. 4 pkt. 1 lit. a mpzp stanowi doprecyzowanie § 33 mpzp, wprowadzając wyłączność zbiorowego zaopatrzenia w wodę z gminnej sieci wodociągowej w oparciu o istniejące i projektowane ujęcia wód w [...]. Wniosek strony skarżącej w zakresie projektu robót geologicznych był sprzeczny z ww. postanowieniami mpzp, a w konsekwencji – nie odpowiadał wymogom prawa. Ta okoliczność stanowiła normatywną podstawę dla organu administracji publicznej do zastosowania obligatoryjnego środka prawnego, unormowanego w art. 79 ust. 7 pkt 2 p.g.g., w postaci odmowy zatwierdzenia projektu robót geologicznych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., NSA orzekł jak w sentencji wyroku.