Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 678/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.42
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi P. P. M. i D. "M." SA w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz P. P. M. i D."M." SA w G. kwotę [...],00 ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. odmówił stronie uznania nadwyżki podatku naliczonego

nad należnym z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2007r. w kwocie 1.195.682 zł, określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za w.w. okres

w kwocie 1.190.549 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.540 zł. Organ wskazał, że nieprawidłowe jest wykazanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów opodatkowanej stawką podatku VAT w wysokości 0% w sytuacji, gdy przedłożone dokumenty nie wskazują jednoznacznie, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone

do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.

W odwołaniu od powyższej strona podniosła, iż organ wadliwie orzekł o braku możliwości zastosowania dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów preferencyjnej stawki podatku VAT. Jednocześnie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 3 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług, jako niezgodnego z art. 27 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku oraz z aktualną Dyrektywą Rady Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ, przytaczając treść art. 13 ust. 1 oraz 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (dalej ustawa o VAT) wskazał, że niezbędnym dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% jest wykazanie na fakturze dokumentującej dostawę numerów VAT obu kontrahentów w celu weryfikacji dokonania przez nich rejestracji dla potrzeb handlu wewnątrzwspólnotowego. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został dopełniony w przypadku dostaw do kontrahentów: P. D. J. M. nr VAT [...], L.S. nr VAT [...], H. C. nr VAT[...], A.R. nr VAT [...]. Podane przez Spółkę na fakturach numery VAT nie są formalnie poprawne dla podatników podatku od wartości dodanej zidentyfikowanych dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Szwecji.

Jednocześnie organ wskazał, że zastosowanie stawki podatku 0% uzależniono od posiadania przez podatnika dowodów, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Organ powołał się w tym zakresie na stanowisko Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który w sprawie C-409/04 pomiędzy Teleos i inni oraz Commissioners of Customs and Excise wskazał, że z wewnątrzwspólnotowym nabyciem oraz wewnątrzwspólnotową dostawą towarów mamy do czynienia jedynie, jeżeli prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostanie przeniesione na nabywcę a dostawca wykaże, że towar został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego i w efekcie fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy.

Organ podniósł, że z treści art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT wynika, iż ustawodawca zobowiązał podatnika do udowodnienia, że towary zostały wywiezione z Polski na terytorium innego kraju wspólnoty, jednakże nie ograniczył go w zakresie formy przedstawionego dowodu. Wskazując bowiem w punkcie 4 ust. 11 powyższego przepisu, że dokumentem takim może być dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, podano jednoznacznie, iż istotnym jest sam fakt udowodnienia wywozu towarów, nie natomiast tworzenie sformalizowanej dokumentacji. Dlatego też, w ocenie organu, nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania przytoczone przez Spółkę orzecznictwo Sądów Administracyjnych, które przeciwstawiają się nadmiernej formalizacji dokumentowania dostaw wewnątrzwspólnotowych. Z zastanego stanu faktycznego wynika bowiem, iż organ podatkowy I instancji nie żądał od strony rozbudowanej dokumentacji dowodzącej wywiezienie towarów poza terytorium Polski. Natomiast niezbędnym było przedstawienie dowodów wskazujących jednoznacznie na ich przemieszczenie. Tymczasem znaczna część z przedstawionych przez Spółkę faktur dokumentujących dostawę nie posiada nawet podpisu odbiorcy oraz potwierdzenia odbioru towarów. Konieczność natomiast posiadania takich dowodów wynika z samej definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w myśl której transakcja taka występuje wyłącznie w przypadku wywiezienia towaru w wyniku wykonania czynności, o których mowa w art. 7 ustawy o VAT. W przypadku natomiast, jeżeli wystąpi przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel na rzecz podatnika podatku od wartości dodanej zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, lecz w wyniku tej czynności nie zostaną wywiezione poza terytorium Polski, nie ma zastosowania obowiązująca dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów preferencyjna stawka podatku od towarów i usług wysokości 0%.

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. nie wykluczył dokonania przez stronę wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, spełniającej wszystkie wymagania, o których mowa w art. 13 ustawy o VAT, jednakże, jak wskazał w zaskarżonej decyzji, brak jest dowodów jednoznacznie potwierdzających wywóz towarów z terytorium kraju a więc potwierdzających spełnienie jednego z kluczowych warunków wystąpienia tego rodzaju transakcji. W związku z powyższym zastosowanie w przedmiotowej sprawie będzie miał art. 42 ust. 12 ustawy, na podstawie którego transakcję dostawy towaru podatnikowi podatku od wartości dodanej, w przypadku braku potwierdzenia jego wywozu, traktuje się jako dostawę krajową.

Stan taki nie jest jednak ostateczny i nieodwracalny, bowiem otrzymanie przez podatnika dowodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w terminie późniejszym niż określony w ust. 12 upoważnia do dokonania korekty złożonej deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1, w której wykazał dostawę towarów. W związku z czym, w przypadku udokumentowania dopełnienia wszystkich przesłanek warunkujących uznanie transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, podatnik ma prawo do skorygowania deklaracji dla podatku od towarów

i usług.

Mając powyższe na uwadze niezasadnym jest, zdaniem organu, zarzut podważenia zasady neutralności podatku VAT. Ta podstawowa reguła ma bowiem zastosowanie w przypadku zaistnienia wszystkich przesłanek składających się na wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Natomiast do momentu dokonania udokumentowanego wywozu, transakcja taka będzie stanowiła dostawę na terytorium kraju do podatnika podatku od wartości dodanej, opodatkowaną zgodnie ze stosownymi przepisami dla sprzedaży krajowej.

W zakresie zastosowania dodatkowego zobowiązania podatkowego, organ wskazał, że nie może ono być uznane za podatek od wartości dodanej w rozumieniu przepisów Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r., obecnie Dyrektywy Rady Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. Tym samym dodatkowe zobowiązanie podatkowe nie mieści się w zakresie stosowania Pierwszej i Szóstej Dyrektywy,

nie może być zatem jak dowodzi Spółka sprzeczne z regulacjami w nich zawartymi. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe jest sankcją administracyjną. Ani Pierwsza,

ani Szósta Dyrektywa nie ustanawia zasad stosowania sankcji administracyjnych, pozostawiając państwom członkowskim wprowadzenie regulacji w zakresie skutecznego systemu sankcji i egzekwowania podatku VAT. Mając powyższe

na uwadze, zdaniem organu, niezasadnym jest zarzut zastosowania art. 109 ust. 5 cytowanej wyżej ustawy niezgodnie z art. 27 Szóstej Dyrektywy VAT, obecnie Dyrektywy Rady Nr 2006/112/WE.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona zarzuciła naruszenie art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że podatnicy zarejestrowani dla potrzeb dostaw wewnątrzwspólnotowych w Szwecji (J.M., L.S. i A.R.) nie są podatnikami uprawnionymi do dokonywania tego typu transakcji,

w sytuacji, gdy organ I instancji w protokole z kontroli podatkowej z dnia 12 lutego 2008r., jak również w wydanej decyzji wskazał, że podmioty te są zarejestrowane

w systemie podatku od wartości dodanej; naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie, że wskazane wyżej podmioty są prawidłowo zarejestrowane

w Szwecji dla potrzeb dostaw wewnątrzwspólnotowych; naruszenie art. 42 § 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że sporne dostawy wewnątrzwspólnotowe podlegają opodatkowaniu stawkami właściwymi dla dostaw dokonywanych w kraju tylko z tego powodu, że nie dopełniono z obiektywnych względów wszelkich technicznych wymogów związanych z dokumentowaniem tego typu transakcji; naruszenie art. 109 § 5 ustawy o VAT poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie dodatkowego zobowiązania podatkowego i uznanie, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe nie może być uznane za podatek od wartości dodanej w rozumieniu przepisów Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 roku, obecnie Dyrektywy Rady Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r., lecz uznane zostało za instrument zapobiegający nieprawidłowościom w deklarowaniu i poborze podatku. Na poparcie swojej argumentacji Spółka powołała się na orzecznictwo ETS oraz sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł

o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna aczkolwiek nie wszystkie argumenty skarżącej Sąd podzielił. W tym miejscu należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Istotą sporu w sprawie było ustalenie organów, że w odniesieniu do dostaw towarów udokumentowanych 49 fakturami VAT wystawionymi na rzecz kontrahentów unijnych w oddziałach Skarżącej Spółki, przedłożone dokumenty nie wskazują jednoznacznie, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Powyższy spór wiąże się z regulacją zawartą w art. 42 ustawy o VAT. Przepis ten wymienia warunki, które podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, musi spełnić, by zastosować 0% stawkę podatku. W ust. 1 ustawodawca wskazał, że może to nastąpić pod warunkiem, że:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;

2) podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Co do spornych dostaw, organ – poza trzema nabywcami – nie kwestionował spełnienia

warunku opisanego w pkt. 1). Okoliczności związane z tymi transakcjami stały się

przedmiotem rozważań Sądu w dalszej części uzasadnienia.

Zasadniczy spór dotyczył spełnienia warunku opisanego w pkt. 2 a więc

udokumentowania przez skarżącą, że towary będące przedmiotem

wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do

nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego, niż terytorium kraju. W

zaskarżonej decyzji organ podniósł, że uzasadnieniem rozstrzygnięcia jest brak

spełnienia wskazanych przesłanek z pkt 2, natomiast ustalenie, że troje z kontrahentów

miało na swoich fakturach numery VAT niepoprawne formalnie, uczynił dodatkowym

argumentem dla poparcia stanowiska, nie zmieniającym zasadniczej podstawy ustaleń.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego, innym niż terytorium kraju:

1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku, gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

2) kopia faktury,

3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku

- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Ponieważ w stanie faktycznym sprawy nie było sporu, co do tego, że przewóz towarów

nie był zlecany zewnętrznemu przewoźnikowi, znajduje zastosowanie ust. 4 stanowiący,

że w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej

dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez

jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik

oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, powinien posiadać dokument

zawierający co najmniej:

1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;

2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku, gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsca zamieszkania nabywcy;

3) określenie towarów i ich ilości;

4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku, gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Uzupełnieniem powyższej regulacji są postanowienia ust. 11, zgodnie z którym w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ostatni ze wskazanych przepisów zawiera otwarty katalog dowodów potwierdzających dostarczenie towaru do nabywcy. Bez wątpienia przedmiotowe regulacje są wyrazem liberalizacji przepisów o dokumentowaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, tym niemniej nie można zgodzić się ze skarżącą, która stoi w istocie na stanowisku, że wystarczającym dowodem powinna być faktura o treści odpowiadającej fakturze obowiązującej przy dostawie krajowej, w szczególności bez podpisu odbiorcy.

Podsumowując przedstawione wyżej przepisy należy uznać, że w stanie faktycznym sprawy skarżąca powinna dysponować dowodami obligatoryjnymi, za jakie należy uznać kopię faktury i specyfikację poszczególnych sztuk towaru. Jako dodatkowe należy uznać dokumenty zawierające dane z ust. 4 uzupełnione danymi z ust. 11.

Przenosząc przedstawione wyżej regulacje na grunt niniejszej sprawy, należy zaznaczyć, że organ zakwestionował stawkę VAT w 49 fakturach wystawionych na rzecz różnych podmiotów. Analiza poszczególnych dokumentów (w aktach administracyjnych brakuje niektórych faktur np. [...] z [...] dla H.K., [...] z [...] dla A.K.) dowodzi, że zachodzą pomiędzy nimi istotne różnice w treści. Stąd, zdaniem Sądu, nie można wszystkich objąć jednakową oceną.

Generalnie skarżąca posiada wszystkie kopie faktur, które w swej treści zawierają także specyfikację towaru i dane dotyczące stron wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru.

Nadto część faktur zawiera dodatkowo wyeksponowany adres "miejsca przeznaczenia" tudzież podpis odbiorcy, w niektórych przypadkach także dowody przelewów (organ nie podważał posiadania takich dowodów zapłaty przez podatnika). Różnicując poszczególne dostawy należy wskazać, że:

1) następujące faktury dokumentują dostawę, co do której nie można uznać, że jest to wewnątrzwspólnotowa dostawa z uwagi na braki jakichkolwiek dowodów, o których mowa wyżej; poniższe faktury nie zawierają żadnych innych danych ani zapisów, które różniłyby je od faktur krajowych:

- [...] z [...] na rzecz L. K. Export-Import nr VAT[...]

-[...] z [...] dla R.und E. GbR nr VAT [...]

-[...] i [...] z [...] i [...] dla J.O.

nr VAT [...]

- [...] z [...], dla R.i E. GbR R.D. nr

VAT [...]

- [...] z [...] dla P.L.H.

2) z kolei faktury niżej wymienione zawierają jedynie podpis odbiorcy, wobec czego

należy je ocenić tak, jak faktury wymienione wyżej

- [...] z [...] dla I.J.R. nr VAT [...]

- [...] z [...], [...] z [...] dla R.iE.

GbR R.D. nr VAT [...]

- [...] z [...] dla P.S.nr VAT DE [...]

- [...] z [...]dla D.P.B.R. nr VAT [...]

- [...]z [...]dla P.K.K.K.

nr VAT [...]

3) poniższe faktury oprócz podpisu odbiorcy zawierają dodatkowe informacje o miejscu przeznaczenia (podany adres):

- [...] z [...]dla H.M.A.K. nr VAT [...]

- [...] z [...]dla W.C. nr VAT [...]

- [...] z [...], [...] z [...] dla S.D. LTD

[...]

- [...] z [...],[...] z [...], [...]

z [...], [...] z [...]dla P.D.J.M.

nr VAT [...]

-[...] z [...], [...]z [...], [...] z

[...], [...]z [...] dla L.S. nr VAT

[...]

- [...] z [...] dla P.S.L. nr VAT

[...] wraz z korektą dokonaną fakturą [...] z tego samego dnia

- [...] z [...] dla P.S.L.

- [...] dla P.K.K.K.

nr [...]

4) są także faktury, które zawierając niezbędne dane co do miejsca dostawy, nie mają podpisu odbiorcy:

- [...] dla U.J. nr VAT [...]

- [...] dla H.N.

nr VAT [...]

- [...]dla J.P.

nr VAT [...]

- [...]dla A.K.

nr VAT [...]

- [...]dla J.O.

nr VAT [...]

- [...]dla J.T. nr VAT [...]

5) niżej wymienione faktury zawierają zarówno podpis i dane miejsca przeznaczenia i adnotację, że zapłacone zostały przelewem, co wskazuje na posiadanie takiego dowodu zapłaty za nie

- [...] dla H.K. nr VAT [...]

Powyższe faktury, mające dokumentować wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, omówione zostały jedynie przykładowo dla zobrazowania zróżnicowanej treści tych dokumentów. W ocenie Sądu wskazana odmienność pozwala na zróżnicowanie tych dokumentów z punktu widzenia oceny, czy spełnione zostały warunki wskazane wyżej z art. 42 ustawy o VAT.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że obowiązkowym minimum dla udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru jest posiadanie przez skarżącą kopii faktury wraz ze specyfikacją towaru, jednakże trzeba mieć na uwadze, że ten ostatni dokument nie musi być sporządzony oddzielnie od faktury. Jeżeli faktura zawiera treść wypełniającą w istocie znamiona specyfikacji, należy uznać, że podatnik posiada specyfikację.

Pozostałe warunki służą wykazaniu dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym, niż terytorium kraju towaru. Katalog dowodów potwierdzających dostawę jest tu otwarty, szczególnie, że w sprawie nie ustalono, w których przypadkach towar był wywożony przez nabywców ich środkiem transportu (bezsporne, że nie korzystano z transportu zewnętrznego) a w których "wynoszony" był bez użycia jakiegokolwiek środka transportu.

Istotne zdaniem Sądu są zapisy na fakturach, w których wyraźnie (oddzielnie od wskazania danych nabywcy) zapisano adres miejsca przeznaczenia i zawierają one podpis odbiorcy. Aczkolwiek podpis ten nie znajduje się bezpośrednio po tymi wszystkimi danymi to, mając na uwadze, że jest to jeden dokument, którego oryginał zabiera odbiorca, trzeba uznać, że cała treść została przez niego zaakceptowana przez zamieszczenie podpisu. Oznacza to, że kwituje on odbiór towaru wg. zamieszczonej w fakturze specyfikacji i potwierdza miejsce przeznaczenia dostarczenia towaru.

W przypadku dostaw do kontrahentów szwedzkich, co do których organ zakwestionował prawidłowość nr identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, dodatkowym istotnym dokumentem jest potwierdzenie zapłaty w postaci przelewu. W tych okolicznościach uniemożliwienie skarżącej odniesienia się do zarzutu wskazanej nieprawidłowości formalnej nr VAT, poprzez zawarcie stosownych ustaleń dopiero w zaskarżonej decyzji, bez wcześniejszego poinformowania o tym strony, stanowi naruszenie przepisów postępowania (art. 121

§ 1,122 Ordynacji podatkowej), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu te faktury, które zawierają oznaczenie miejsca przeznaczenia i podpis odbiorcy, który potwierdza w istocie odbiór do miejsca przeznaczenia, spełniają wymogi określone art. 42 ust 1, 4 i 11 ustawy o VAT. Ocena pozostałych dokumentów przez organ jest zasadna.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1) lit.a i lit.c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 152 ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana całości i na podstawie art. 200 orzekł o kosztach postępowania.