Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 117/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, , , po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2191/09 w zakresie odrzucenia sprzeciwu na zarządzenie Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 września 2009 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2191/09, mocą którego odrzucono sprzeciw J. M. od zarządzenia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że zarządzeniem z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2191/09, Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu 23 maja 2011 r. (karta 87 akt sądowych).

Pismem z 4 sierpnia 2011 r., oznaczonym jako "zażalenie", Skarżący złożył sprzeciw od tego zarządzenia, wnosząc o jego zmianę i przyznanie mu prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na wstępie na treść art. 259 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a.

Stwierdził, że z akt sądowych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżone zarządzenie z 13 kwietnia 2011 r. doręczono Skarżącemu 23 maja 2011 r. Zatem siedmiodniowy termin, o którym stanowi 259 § 1 P.p.s.a., upłynął w dniu 30 maja 2011 r. (poniedziałek). W konsekwencji, sprzeciw nadany przez Skarżącego w urzędzie pocztowym w dniu 4 sierpnia 2011 r. złożony został z uchybieniem terminu ustawowego.

W zażaleniu od powyższego postanowienia Skarżący wskazał, że kwestię nadania sprzeciwu wyjaśnił "osobno", a jego rozumienie sytuacji faktycznej uzasadnia wniesienie zażalenia w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Z jego treści nie sposób wywieść, jaki w ocenie strony błąd popełnił Sąd pierwszej instancji odrzucając sprzeciw, ani też do jakich wyjaśnień poczynionych "osobno" skarżący się odwołuje. W treści skarżonego postanowienia Sąd wyjaśnił stronie, że sprzeciw jest spóźniony, gdyż należało go wnieść do 30 maja 2011 r. Sprzeciw z dnia 4 sierpnia 2011 r. został wniesiony znacznie po terminie, co wyklucza jego uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest w tym zakresie prawidłowe, co wynika z treści art. 259 § 1 i 2 P.p.s.a.

To zaś powoduje, że zażalenie jako niezasadne należało oddalić w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.