Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3227/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Rozwoju~Minister Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 599/17 w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. Ż. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 8100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 955/17 oddalił skargę J. Z. (dalej: skarżący, beneficjent) na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2017 r. nr DIR.IV.8311.201.2016.GG.5 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Skarżący w dniu 19 maja 2010 r. zawarł z PARP umowę o dofinasowanie nr [...] w ramach działania 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej 8 osi priorytetowej Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (dalej: ,,umowa o dofinansowanie’’), Projektu ,,[...]’’, zmienioną późniejszymi aneksami.

W wyniku podsumowania kontroli przeprowadzonych przez Regionalną Instytucję Finansującą (dalej: ,,RIF’’), pismami z 11 kwietnia 2016 r. oraz z dnia 5 maja 2016 r., Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) wezwała beneficjenta do zwrotu kwoty dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur w wysokości 307 700, 00 zł, powiększonej o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W związku z nieuregulowaniem należności wynikających z powyższych wezwań do zapłaty, PARP pismem z 5 maja 2016 r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie.

PARP decyzją z [...] września 2016 r. działając jako Instytucja Wdrażająca (dalej: "IW", "PARP") w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, określiła skarżącemu zobowiązanie do zwrotu środków, pochodzących z umowy o dofinansowanie z dnia 19 maja 2010 r. w wysokości 428 210,00 zł, (w tym 307 700,00 zł należności głównej 120 510,00 zł odsetek jako należność przypadająca do zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek Skarżącego). W sentencji decyzji IW wskazała sposób naliczenia odsetek. IW podała również, że kwota zobowiązania określona decyzją została pomniejszona o kwotę 224 877,04 zł z kolejnych płatności na rzecz skarżącego zatwierdzonych na podstawie wniosków o płatność. PARP zobowiązała skarżącego do dokonania w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji do zwrotu kwoty w wysokości 203 332,96 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, wskazując konkretne kwoty składające się na powyższą wartość.

Minister Rozwoju i Finansów w podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. powołał art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r, poz. 23 ze. zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 207 ust 1 pkt 2, ust. 2. ust. 9 pkt 1 i ust, 11, ust. 12 oraz art. 61 ust. 3 pkt 2 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 f. poz. 1870; dalej: ,,u.f.p.") w związku z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej:"o.p.") oraz art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 383, dalej: "u.z.p.p.r."). Dalej wskazał, że beneficjent zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych nie był obowiązany do jej stosowania. Jednakże w zaistniałym sprawie stanie faktycznym i prawnym, w odniesieniu do zakupów dokonywanych przez beneficjenta w ramach projektu zastosowanie ma § 12 ust. 2 i następne umowy o dofinansowanie. Przepis ten zobowiązuje do ponoszenia wydatków z zachowaniem zasady uczciwej konkurencji, efektywności, jawności przejrzystości oraz unikania konfliktu interesów rozumianego jako bezstronność i obiektywność w wypełnianiu funkcji jakiegokolwiek podmiotu objętego umową w związku z jej realizacją. Zdaniem organu odwoławczego beneficjent nie przestrzegał § 12 ust 2 umowy o dofinansowanie, wybierając w przeprowadzonym postępowaniu ofertowym dla zadania "kompleksowej obsługi techniczno-informatycznej projektu" polegającym na dostarczeniu sprzętu serwerowego i oprogramowania specjalistycznego oraz usług informatycznych w postaci wykonania analiz i kodu oprogramowania ofertę wykonawcy - firmę M. A. K. powiązanego z nim osobowo. Minister podkreślił, że A. K. został wskazany przez beneficjenta we wniosku o dofinansowanie jako "doradca finansowy" oraz jako osoba upoważniona do kontaktów. W związku z tym A. K. mógł znać treść wniosku o dofinansowanie, a zatem posiadać wiedzę na temat wysokości planowanych przez beneficjenta wydatków w związku z zamiarem dokonania zakupu sprzętu serwerowego i oprogramowania specjalistycznego oraz usług informatycznych w postaci wykonania analiz i kodu oprogramowania. Tym samym Minister uznał, że beneficjent dokonał ww. zakupów od podmiotu powiązanego z nim osobowo i biznesowo, albowiem A. K. z jednej strony, najpierw był doradcą finansowym beneficjenta i osobą upoważnioną do kontaktów, zaś z drugiej strony złożył ofertę na realizację ww. zakupów w ramach postępowania ofertowego prowadzonego przez beneficjenta. Z tego powodu, miał on przewagę nad innymi potencjalnymi wykonawcami, od których wpłynęły oferty.

Zdaniem Ministra, powyższe okoliczności podważają zatem nie tylko bezstronność i obiektywność beneficjenta przy wyborze wykonawcy, ale także wskazują na naruszenie zasady uczciwej konkurencji, do której przestrzegania skarżący był zobowiązany na mocy umowy o dofinansowanie.

W ocenie organu odwoławczego dokonane w sprawie ustalenia implikują dochodzenie od beneficjenta zwrotu środków w trybie art. 207 ust 1 pkt 2 u.f.p. Wskazany przepis stanowi o obowiązku dochodzenia zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w przypadku stwierdzenia wykorzystania tych środków z naruszeniem procedur, o których jest mowa w art 184 u.f.p., a procedurami, o których mowa w tym przepisie są m.in. procedury określone w umowie o dofinansowanie. Zdaniem organu odwoławczego, słusznie PARP podjęta działania mające na celu odzyskanie należnych środków wraz z odsetkami w trybie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

W ocenie organu odwoławczego, w zaskarżonej decyzji organ I instancji prawidłowo przeanalizował zarówno charakter stwierdzonych nieprawidłowości, jak i ich następstwa finansowe oraz ustalił wysokość korekty. W konsekwencji powyższego, zastosowana 100 % korekta na przedmiotowe zadanie nałożona przez PARP, biorąc pod uwagę stopień naruszenia przez Stronę przepisów art 6 c ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.U. z 2018 r. poz. 110; dalej: ,,ustawa o PARP) oraz wcześniej wskazanych postanowień umowy o dofinansowanie jat zasadna.

Minister zaznaczył, że przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., ustanawiającego przepisy ogólne dot. Europejskiego Rozwoju Regionalnego Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE.L.2006.210.25 ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1083/2006) nie uzależniają możliwości nałożenia korekty finansowej jedynie od faktycznego wystąpienia szkody, albowiem korekta nakładana jest już wówczas, kiedy zaistniała potencjalna możliwość wystąpienia szkody w budżecie unijnym. Natomiast kwota pozostająca do zwrotu bez wątpienia stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. Wykrycie naruszenia i uznanie go za nieprawidłowość rodzi obowiązek odzyskiwania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, tj. nałożenia korekty finansowej (art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006).

WSA oddalając skargę wskazał, że poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący w przeprowadzonym postępowaniu ofertowym dla zadania ,,kompleksowej obsługi techniczno-informatycznej projektu’’ wybrał ofertę wykonawcy – firmę M. A. K., który wskazany został przez skarżącego we wniosku o dofinansowanie jako doradca finansowy oraz jako osoba upoważniona do kontaktów. W tej sytuacji zdaniem Sądu, Minister prawidłowo ustalił, że skarżący dokonał zakupów od podmiotu powiązanego z nim osobowo i biznesowo. Tym samym, A. K. znajdował się w uprzywilejowanej sytuacji względem innych potencjalnych wykonawców. Zdaniem Sądu wskazana okoliczność, świadczy o naruszeniu przez skarżącego zasady konkurencyjności, do przestrzegania której zobowiązany był na podstawie § 12 ust. 2 umowy o dofinansowanie, a tym samym również o naruszeniu procedur o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. Powyższa okoliczność (uprzywilejowana pozycja), tym bardziej nabiera znaczenia w zakresie określonej wiedzy o tym, jak w odpowiedzi na zapytanie ofertowe skonstruować należało ofertę, aby została ona uznana za najkorzystniejszą. Niewątpliwie zatem, stwierdzone powiązania istniejące pomiędzy skarżącym a wykonawcą zamówienia spowodowały, że wykonawca zamówienia np. dysponował wcześniej informacjami o przedmiocie i specyfikacji zamówienia. Sama natomiast możliwość posiadania wcześniej w stosunku do innych wykonawców, danych dotyczących zamówienia stawia taki podmiot w uprzywilejowanej sytuacji, naruszając tym samym zasadę konkurencyjności.

Zdaniem Sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikają niewątpliwie powiązania osobowe pomiędzy zamawiającym a wykonawcą, co zostało prawidłowo wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samy, w ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia postanowień § 12 ust. 2 umowy o dofinansowanie oraz art. 6c ust. 2 pkt 4 ustawy o PARP. Ze względu na obowiązujące przepisy prawa brak było podstaw prawnych do udzielenia zamówienia przez skarżącego A. K.. Sąd zaznaczył, że obowiązujące skarżącego przepisy w tym zakresie są jednoznaczne i skarżący miał obowiązek się do nich zastosować, czego jednak nie uczynił. Tym samym zasadnie Minister wskazał, że skarżący naruszył art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., tj. wykorzystał środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., gdyż nie zastosował się do § 12 ust. 2 umowy o dofinansowanie.

Zdaniem Sądu słusznie uznano, że w sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki warunkujące definicję nieprawidłowości określoną w cyt. art. 2 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006. Prawidłowo w sprawie uznano, że doszło do naruszenia: art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., poprzez wykorzystanie środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., gdyż skarżący nie zastosował się do postanowień § 12 ust. 2 umowy o dofinansowanie. Wobec faktu, że wykorzystanie środków miało miejsce ze względu na powierzenie przez skarżącego wykonania zamówienia podmiotowi, co do którego występują powiązania osobowe, a w szczególności powiązania te budzą uzasadnione wątpliwości co do bezstronności w wyborze wykonawcy prawidłowo stwierdzono, że środki przekazane na podstawie przedmiotowej umowy, zostały wykorzystane z naruszeniem procedur.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. Z., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm., dalej: p.u.s.a.), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 155 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.) - polegające na oddaleniu, zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wadliwych decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: Organ I Instancji lub PARP) oraz Organu II instancji i niedostrzeżeniu/nieuwzględnieniu przez Sąd I Instancji (co świadczy o zaniechaniu lub nienależytej realizacji funkcji kontrolnej sądu), iż Organ II instancji (jak i Organ I instancji) nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. nie przeprowadził dowodów np. z zeznań świadków, które to dowody były relewantne dla prawidłowej oceny rzeczywistego stanu faktycznego/wyprowadzenia z niego należytych wniosków – tym bardziej w przypadku kiedy to Organ II instancji ograniczył się jedynie do uznania, iż Organ I instancji należycie ustalił stan faktyczny/wyciągnął z niego właściwe wnioski, podczas gdy sam Organ I instancji przyznał, że za zaistniały stan faktyczny i wciągnięte zeń wniosku uznał swoje domniemania i założenia – co w efekcie przyczyniło się do poczynienia przez Organ II instancji w zaskarżonej decyzji dowolnych i nie znajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistości ustaleń faktycznych/wyprowadzenia wadliwych wniosków ze stanu faktycznego, a w konsekwencji nie wydania przez Organ II instancji obiektywnego i prawidłowego rozstrzygnięcia;

2. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wadliwych decyzji Organów I i II Instancji i niedostrzeżeniu/nieuwzględnieniu przez Sąd I Instancji (co świadczy o zaniechaniu lub nienależytej realizacji funkcji kontrolnej sądu), iż Organ I (jak i II) instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego/wyprowadzenia właściwych wniosków ze stanu faktycznego, a także nie dokonał wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego - opierając się jedynie na błędnych wnioskach Organu I Instancji, (stwierdzając, iż czynności Organu I Instancji świadczą o wyczerpującym, rzetelnym i wszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego) uznając je jednocześnie za własne - co doprowadziło do poczynienia przez Organ II Instancji decyzji dowolnych i nie znajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistości ustaleń fatycznych/wyprowadzenia wadliwych wniosków ze stanu faktycznego, stanowiących jedynie powtórzenie wadliwych "ustaleń/wniosków" (domniemań i założeń) Organu I instancji, w przedmiocie:

- roli jaką spełniał Pan K. na etapie składania wniosku o dofinansowanie - został on uznany przez Organ II Instancji (w ślad za Organem I Instancji) za osobę powiązaną osobowo, biznesowo i kapitałowo ze skarżącym, mającą ponadto szerszy dostęp do informacji o realizowanym Projekcie pn. "[...]", realizowanym w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, od innych podmiotów uczestniczących w postępowaniu ofertowym, co rzekomo miało go stawiać na uprzywilejowanej pozycji względem pozostałych podmiotów - co z kolei miało świadczyć o naruszeniu przez skarżącą zasad uczciwej konkurencji - podczas gdy w rzeczywistości Pan A. K. nie posiadał takich powiązań ze skarżącym, a także nie posiadał szerszego dostępu do w/w informacji od innych podmiotów, w efekcie więc, wbrew twierdzeniom Organu II Instancji (a także Organu I Instancji), skarżący nie dopuścił się naruszenia zasad uczciwej konkurencji,

- przeprowadzonego przez skarżącego postępowania ofertowego - Organ II Instancji (w ślad za Organem I Instancji) uznał, iż przeprowadzone przez skarżącego postępowanie ofertowe w przedmiocie Projektu pn. "[...]", odbyło się z naruszeniem zasady konkurencyjności, poprzez postawienie Pana A. K. przez skarżącego w uprzywilejowanej pozycji względem innych potencjalnych wykonawców, podczas gdy skarżący nie faworyzował żadnego z potencjalnych wykonawców, każdego z nich traktował na jednakowym poziomie pod każdym względem, nie dopuszczając się tym samym naruszenia zasady konkurencyjności w przeprowadzonym postępowaniu ofertowym;

3. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 8 oraz w zw. z art. 7 k.p.a., polegające na oddaleniu, zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wadliwych decyzji Organów I i II instancji, co doprowadziło do uchybienia także zasadom ogólnym postępowania administracyjnego, wyrażonym w art. 7 i 8 poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób godzący w zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa, tj. w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej poprzez utrzymanie w mocy decyzji podjętych przez Organy I i II Instancji i niedostrzeżenie, iż Organy te podjęły przedmiotowe decyzje z zaniechaniem podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wyprowadzenia prawidłowych wniosków ze stanu faktycznego, a także zaniechaniem dokonania przez nie wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, przy jednoczesnym oparciu się przez Organ II instancji jedynie o błędne ustalenia/wnioski Organu I Instancji - które Organ II Instancji uznał jednocześnie za własne - co w konsekwencji przyczyniło się do poczynienia przez Organ II Instancji (w ślad za Organem I Instancji) w jego decyzji dowolnych i nie znajdujących odzwierciedlenia w rzeczywistości ustaleń fatycznych/wyprowadzenia wadliwych wniosków ze stanu faktycznego;

4. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu, zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wadliwych decyzji Organów I i II Instancji i niedostrzeżeniu/nieuwzględnieniu przez Sąd I Instancji (co świadczy o zaniechaniu lub nienależytej realizacji funkcji kontrolnej sądu), braku precyzyjnego wyjaśnienia Organ II Instancji podstawy faktycznej jego decyzji i oparciu się przezeń na ogólnych (w dodatku błędnych - w ślad za Organem I Instancji) stwierdzeniach o nieprzekonywalności wyjaśnień skarżącego, a zarazem niesłusznemu uznaniu domniemań i założeń Organu I Instancji, stanowiących jego ustalenia/wnioski za przekonujące - zgodne ze stanem faktycznym - co w konsekwencji uniemożliwiało skarżącemu właściwe zapoznanie się z motywami działania Organu II Instancji, zrozumienie jego motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich przez skarżącego w maksymalnie rzeczowy i wyczerpujący sposób;

5. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 15 k.p.a., polegające na oddaleniu, zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wadliwych decyzji Organów I i II Instancji i niedostrzeżeniu/nieuwzględnieniu przez Sąd I Instancji (co świadczy o zaniechaniu lub nienależytej realizacji funkcji kontrolnej sądu), iż Organ II Instancji swym postępowaniem zanegował dwuinstancyjności postępowania, stanowiącą fundamentalną zasadę postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując w dużej mierze faktycznym; pozbawieniem skarżącego prawa do rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji;

6. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 138 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu, zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wadliwych decyzji Organów I i II Instancji, w przypadku kiedy Organ II Instancji częściowo utrzymał w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia (czego dodatkowo Sąd I Instancji nie dostrzegł), co doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wyliczenia odsetek jak dla zaległości podatkowych i orzeczenia w tym zakresie przez Organ II instancji oraz w części pomniejszenia kwoty zobowiązania z kolejnej płatności i orzeczenia w tym zakresie przez Organ II instancji oraz w części zobowiązania skarżącego do dokonania zwrotu określonej kwoty należności głównej wraz z odsetkami oraz odsetek jak dla zaległości podatkowych w określonym terminie i orzeczenia w tym zakresie przez Organ II instancji, a także utrzymania w mocy wadliwej decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości - dalej Organ I instancji lub PARP - w pozostałym zakresie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie powinno dojść do uchylenia zaskarżonej decyzji Organu II Instancji w całości i umorzenia postępowania w całości, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji Organu II instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji;

7. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. polegające na oddaleniu, zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wadliwych decyzji Organów I i II instancji, w przypadku kiedy Organ II Instancji dopuścił się jednoczesnego zastosowania przepisów art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy nie jest możliwe jednoczesne zastosowanie w/w przepisów, z uwagi na rozłączny charakter zastosowanej w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. alternatywy – użycie spójnika "albo" – które to uchybienie stanowi kwalifikowaną wadę prawną w postaci wydania przez Organ II instancji decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 p.u.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm., dalej: u.f.p.) – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez jego zastosowanie w przypadku kiedy otrzymane przez skarżącego środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich nie zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. i były wydatkowane należycie;

2. art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dot. Europejskiego Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, kiedy brak było podstaw do jego zastosowania z uwagi na brak dopuszczenia się przez skarżącego nieprawidłowości, o której mowa w art. 2 pkt 7 ww. rozporządzenia;

3. art. 26 ust. 1 pkt 15 a ustawy z dnia 06 grudnia 2006 r., o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r. poz. 383 ze zm., dalej: z.p.p.r.) w zw. z art. 98 ust. 2 zd. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez jego zastosowanie z pominięciem dokonania jakiejkolwiek analizy związku pomiędzy rzekomymi nieprawidłowościami, a ewentualną stratą finansową poniesioną przez funduszu – w tym, czy strata taka w ogóle wystąpiła w przypadku wyboru oferty z najniższą ceną, a następnie terminowego i prawidłowego wykonania zadania przez wykonawcę oferującego najniższą cenę;

4. art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: o.p.) - w zw. z art. 67 u.f.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez jego niezastosowanie w przypadku, kiedy decyzja Organu II Instancji została wydana po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin przekazania wydatkowanych środków, a zobowiązanie wygasło z mocy prawa.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący na podstawie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a., z uwagi na należyte wyjaśnienie istoty sprawy, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz rozpoznanie skargi i stwierdzenie nieważności Organu II instancji, działającego jako Instytucja Zarządzająca dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, sprawa znak: [...], z dnia [...] stycznia 2017 r. w całości. Ewentualnie - w razie uznania przez Sąd, iż nie zachodzą przesłanki przewidziane dla stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji - uchylenie decyzji Organu II instancji, działającego jako Instytucja Zarządzająca dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, sprawa znak: [...], z dnia [...] stycznia 2017 r. w całości, a ponadto uchylenie wadliwej decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, Nr [...], z dnia [...] września 2016 r., w całości.

Ewentualnie, w razie uznania przez Sąd, iż nie zachodzi przesłanka przewidziana w art. 188 p.p.s.a., zważywszy na wskazane powyżej naruszenia, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wzw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wnoszę o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. strona wniosła o uchylenie wadliwej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ II instancji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy wspomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie podstawami środka prawnego polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to że jest związany podstawami określonymi w art. 174 p.p.s.a.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania postawionych w pkt I.1 – I.5. petitum skargi kasacyjnej, art. 7 k.p.a to zasada ogólna postępowania administracyjnego nakazująca organom ustalać prawdę obiektywną, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wypełnieniem tej ogólnej zasady są wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 75 § 1 kpa oraz art. 77 § 1. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w k.p.a., a w szczególności w art. 77 § 1 k.p.a. (obowiązek zebrania całego materiału dowodowego). Czynnościom postępowania wyjaśniającego nie można przypisać cech dowolności, czy arbitralności, zaś dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I Instancji, że Organ I i II instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a wyprowadzone na ich podstawie wnioski, zostały wszechstronnie umotywowane i znajdują oparcie w materiale dowodowym. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że zasadnie Sąd I instancji nie dopatrzył się uchybień w czynnościach postępowania podejmowanych przez organy administracji w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim – wbrew tezom skargi kasacyjnej – organy wykazały, że skarżący nie dopuścił się naruszenia zasad uczciwej konkurencji wybierając w przeprowadzonym postępowaniu ofertowym dla zadania "kompleksowej obsługi techniczno-informatycznej projektu" polegającego na dostarczeniu sprzętu serwerowego i oprogramowania specjalistycznego oraz usług informatycznych w postaci wykonania analiz i kodu oprogramowania ofertę powiązanego z nim wykonawcy - firmę M. A. K. Sąd I instancji nie mógł inaczej uznać, aniżeli za prawidłową, ocenę organu odwoławczego, że A. K. był podmiotem powiązanym z beneficjentem osobowo i biznesowo, co ewidentnie wynikało z materiałów dowodowych. A. K. był wskazany w polu 10 wniosku o dofinansowanie jako "doradca finansowy" oraz jako osoba upoważniona do kontaktów). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracyjny oraz Sąd I instancji zasadnie doszły do wniosku, że w takiej sytuacji, składając ofertę na realizację ww. zakupów w ramach postępowania ofertowego prowadzonego przez beneficjenta miał przewagę nad innymi potencjalnymi wykonawcami, od których wpłynęły oferty. Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie Sąd I Instancji prawidłowo ocenił ustalenia organu odwoławczego że A. K. był w uprzywilejowanej pozycji względem innych wykonawców, gdyż mógł znać treść wniosku o dofinansowanie, a zatem posiadać wiedzę na temat wysokości planowanych przez beneficjenta wydatków. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wywód decyzji pozostaje zgodny z regułami logicznego rozumowania, gdyż sama możliwość posiadania wcześniej w stosunku do innych wykonawców, danych dotyczących zamówienia stawia taki podmiot w uprzywilejowanej sytuacji, naruszając tym samym zasadę konkurencyjności. Wybierając osobę powiązaną beneficjent nie przestrzegał § 12 ust 2 umowy o dofinansowanie, na co wskazał organ odwoławczy i co potwierdził Sąd I instancji.

Zgodzić należy się również z oceną Sądu I instancji, że Organ odwoławczy nie naruszył art. 75 k.p.a., gdyż to organ administracji jako gospodarz postępowania ocenia, czy dana okoliczność została w sposób wystarczający udowodniona, czy też istnieje konieczność prowadzenia dodatkowego postępowania. Przepis art. 75 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę otwartego katalogu dowodów w postępowaniu administracyjnym. Nie może on jednak być rozumiany w ten sposób, że obliguje organ do nieskończonego poszukiwania dowodów na te same okoliczności. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organ odwoławczy w sprawie zasadnie uznał, że brak było podstaw do przeprowadzania dodatkowych dowodów, w tym z zeznań świadków oraz że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższe ustalenia i dokonana ocena znalazły odzwierciedlenie w zaakceptowanym przez Sąd I instancji uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 15 k.p.a. wyrażającym się w bezkrytycznym przyjęciu w postępowaniu drugoinstancyjnym ustaleń Organu I instancji i zaniechanie dokonania własnych ustaleń. Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji prawidłowo ocenił że postępowanie organu odwoławczego jest zgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywatela do państwa (art. 8 k.p.a.).

Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, w sprawie nie doszło do naruszenia sformułowanej w art. 15 k.p.a zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności postępowania, opiera się na tym, że w postępowaniu odwoławczym powinno dochodzić do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 2068/12; CBOSA). Nie jest naruszeniem tej zasady, że postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone w oparciu o ten sam stan faktyczny i materiał dowodowy, jakie były przedmiotem oceny organu I instancji. Spółka nie została pozbawiona prawa do rozpoznania przez organ administracyjny tej samej sprawy w oparciu o te same dowody i okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stwierdzenie Sądu I instancji, że zgromadzona dokumentacja jednoznacznie wskazywała na konkretne nieprawidłowości, których dopuścił się skarżący.

Odnośnie zarzutów pkt. I. 6 i 7 petitum skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził naruszenia przez organ odwoławczy art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. z uwagi na jednoczesne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i decyzję należy odczytywać tak jak wynika z jej sentencji oraz uzasadnienia łącznie.

Naczelny Sąd administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, który jest zgodny z wyrażonym w orzecznictwie NSA (patrz: wyrok NSA z 6 września 2016 r. sygn. akt I OSK 1260/16; CBOSA), zgodnie z którym organ odwoławczy uchylając, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzję organu I instancji w części i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy jest jednocześnie uprawniony do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej (nieuchylonej) części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy - co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Tym samym prawidłowo Sąd I instancji nie zakwalifikował wydania decyzji organu odwoławczego jako uchybienia stanowiącego kwalifikowaną wadę prawną, w postaci rażącego naruszenia prawa. Podobnie inne wyroki NSA (patrz: wyroki NSA z 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1317/05; z 5 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2823/14; CBOSA), zgodnie z którymi uznaje się za dopuszczalne uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której jest ono bezprzedmiotowe i umorzenie postępowania administracyjnego tylko w tej części. Jednakże wobec tego, że umorzeniu nie ulega całe postępowanie, organ odwoławczy w osnowie decyzji ostatecznej winien wypowiedzieć się co do pozostałej części rozstrzygnięcia, a w szczególności w jakim zakresie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał ją w mocy.

W związku z powyższym nie doszło do naruszenia art. 7, 8, 15, 75 § 1, 77 § 1, 138 § 1 k.p.a których z uchybieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. miałby nie dostrzec Sąd I instancji. Należy również podkreślić że art. 151 p.p.s.a jest rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej.

Warunkiem uwzględnienia w niniejszej sprawie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., byłoby ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący przedmiotową sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić sądowi naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko, gdyby sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż Sąd ten nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., przepis ten mógłby stanowić podstawę kasacyjną np. gdyby sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę Sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, a żadna z tych sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Skarżący kasacyjnie wykazując naruszenie tego przepisu nie wywiódł, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd I instancji rozpoznał sprawę przez pryzmat przepisów wskazanych w uzasadnieniu wyroku opierając się na kryterium zgodności z prawem (legalności). Natomiast to, czy ocena legalności zachowania organu była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (patrz: wyroki NSA z dnia 27 marca 2013 r., I GSK 1790/11, LEX nr 1332295; z dnia 11 kwietnia 2013 r., I FSK 753/12, LEX nr 1336047). Wymaga jednocześnie podkreślenia, że w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. powiązano z zarzutami naruszenia przepisów p.p.s.a., a skoro zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów p.p.s.a. są nieskuteczne, to również za nieskuteczny uznaje się zarzut naruszenia powiązanego z nimi przepisu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego postawionych w pkt II. 1 petitum skargi kasacyjnej, nie są one zasadne. Stanowisko Sądu pierwszej instancji, stanowiące rezultat procesu stosowanie przepisów prawa materialnego przez organy administracji, było prawidłowe. Otrzymane przez skarżącego kasacyjnie środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem "innych procedur obowiązujących przy wykorzystywaniu środków" w rozumieniu art. 184 ust. 1 u.f.p. do których należy zaliczyć postanowienia umowy o dofinansowanie oraz obowiązujące w tym zakresie wytyczne. Ich normatywny charakter nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i pogląd ten należy podzielić (patrz: wyrok NSA z 17 października 2019 r., sygn. akt I GSK 1384/18, LEX nr 2744540). Wywody organu potwierdzone przez Sąd I instancji sprowadzają się trafnie w konkluzji do tego, że podstawą obowiązku zwrotu środków było ich wykorzystanie z naruszeniem procedur (art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p).

Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego postawionych w pkt. II. 2 petitum skargi kasacyjnej, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że naruszenie przez skarżącego zasady konkurencyjności w przygotowaniu i przeprowadzeniu postępowania mającego na celu udzielenia zamówienia stanowi podstawę do zobowiązania do zwrotu środków. Należy podkreślić że nieprawidłowość to nawet sama ewentualność, potencjalne zagrożenie powstaniem szkody, czy też zagrożenie sfinansowaniem nieuzasadnionego wydatku. Treść art. 2 pkt 7 Rozporządzenia nr 1083/2006 określa pojęcie "nieprawidłowości", przy którym nakłada się na właściwe organy obowiązek podjęcia działań w celu poniesienia konsekwencji przez podmiot naruszający swoim działaniem procedury, których winien przestrzegać, a co miało miejsce w przedmiotowym przypadku. Sam zaś art. 98 ust. 2 Rozporządzenia 1083/2006 dotyczy zasad dokonywania korekt finansowych. Tym samym odnosząc się do powyższych wywodów co do nieprawidłowości, zarzuty naruszenia art. Art.26 ust.1 pkt. 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 okazały się bezzasadne.

Zważywszy na zarzuty przedawnienia, zgodnie z przepisem art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych u.f.p. stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że zawarte w art. 67 u.f.p. odesłanie do przepisów działu III o.p., nie może być stosowane "mechanicznie", lecz wymaga uwzględnienia szczególnej regulacji jaka została zawarta w przepisach art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95. Trzeba wziąć pod uwagę, że środki objęte zaskarżoną decyzją, stanowią środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej, których odzyskiwanie zostało uregulowane w przepisach rozporządzenia nr 1083/2006. Uzupełnieniem regulacji w zakresie postępowań kontrolnych prowadzonych przez organy w ramach udzielonych dofinansowań z budżetu Unii Europejskiej jest właśnie rozporządzenie nr 2988/95. W rozporządzeniu tym znalazły się regulacje dotyczące instytucji przedawnienia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Jak trafnie zauważył sąd I instancji ustalenie momentu "ostatecznego zakończenie programu" w celu stosowania zasady przedawnienia właściwej dla "programów wieloletnich", przewidzianej w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 2988/95, zależy od przepisów, które normują każdy program wieloletni. Jeżeli chodzi o "ostateczne zakończenie" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, przyjąć należało termin określony przez Komisję w Decyzji o numerze C(2015) 2771 final, zmieniającej decyzję C(2013) 1573 w sprawie zatwierdzenia wytycznych dotyczących zamknięcia programów operacyjnych przyjętych do celów pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności (2007-2013). Zgodnie z ww. wytycznymi, stanowiącymi załącznik do tej decyzji, wszystkie dokumenty zamknięcia należy jak określono w art. 89 ust.1 rozporządzenia 1083/2006 (punkt 4.2 Załącznika) złożyć do dnia 31 marca 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, obszernie wyjaśnione w zaskarżonym kasacyjnie wyroku – że momentem do którego biegnie termin przedawnienia, w tym wieloletnim programie (2007-2013) jest 31 marca 2017 r. Natomiast decyzje organu I i II instancji zapadły przed tym terminem, a więc przedawnienie nie nastąpiło.

Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA zasadnie uznał ustalenia organów za słuszne i zgodne z przepisami prawa, nie stwierdzając naruszenia prawa procesowego ani materialnego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej uznał postawione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.