Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 484/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] , pismem z dnia 14 stycznia 2021 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Zespół morskich farm wiatrowych o maksymalnej łącznej zainstalowanej mocy 550MW oraz infrastruktura techniczna, pomiarowo-badawcza i serwisowa związana z etapem przygotowawczym, realizacyjnym i eksploatacyjnym".

Skarżąca wniosła o:

zobowiązanie organu do wydania na rzecz skarżącego pozwolenia w terminie 3 dni od uprawomocnienia się wyroku;

stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powołano, że w dniu 1 lutego 2013 r. Wnioskodawca wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o wydanie pozwolenia. Pismem z 8 lutego 2013 r. [...] wystąpił do Ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie opinii dla przedsięwzięcia. Minister właściwy do spraw kultury i dziedzictwa narodowego, Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej pozytywnie zaopiniowali wniosek. Postanowieniem z [...] marca 2013 r., znak: [...] [...], Minister właściwy do spraw gospodarki pozytywnie opiniując wniosek zastrzegł obowiązek uzyskania na dalszym etapie procesu inwestycyjnego warunków przyłączenia do KSE. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z [...] czerwca 2013 r., znak: [...], Minister właściwy do spraw gospodarki utrzymał w mocy swoje stanowisko.

Postanowieniem z [...] maja 2013 r. Minister właściwy do spraw środowiska negatywnie zaopiniował wniosek o wydanie Pozwolenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. Minister właściwy do spraw środowiska utrzymał w mocy negatywną opinię. Postanowienie z [...] czerwca 2013 r. zostało zaskarżone przez Wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 13 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2042/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. Minister właściwy do spraw środowiska pozytywnie zaopiniował wniosek o wydanie pozwolenia.

Decyzją z [...] września 2013 r. [...] odmówił wydania pozwolenia, powołując się na negatywną opinię Ministra właściwego do spraw środowiska. Pismem z 7 października 2013 r. wnioskodawca wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednocześnie wnosząc o zawieszenie postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia ze względu na zaskarżenie do WSA w Warszawie negatywnej opinii Ministra właściwego do spraw środowiska. Decyzją z [...] grudnia 2013 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (następca prawny MTBiGM) utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2013 r. oraz odmówił zawieszenia postępowania. Decyzja odmowna została zaskarżona przez wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 21 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 385/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju o odmowie wydania pozwolenia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Infrastruktury i Rozwoju. Wyrokiem z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2580/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wskazany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został stronom doręczony we wrześniu 2016 r. (wnioskodawca odebrał odpis wyroku wraz z uzasadnieniem 14 września 2016 r.).

Pismem z 18 listopada 2016 r. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zawiadomił wnioskodawcę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na [...] lutego 2017 r. ze względu na konieczność uzyskania opinii ministra właściwego do spraw energii. W ramach zmian organizacyjnych, przeprowadzonych w 2015 roku, zlikwidowano Ministerstwo Gospodarki, a część jego zadań przejęło Ministerstwo Rozwoju. Natomiast Ministerstwo Energii zostało utworzone 8 grudnia 2015 roku (z mocą obowiązującą od 27 listopada 2015 r.) poprzez wydzielenie komórek oraz pracowników obsługujących działy energii i gospodarki złożami kopalin z Ministerstwa Rozwoju. W związku z tym wystąpiono o powtórną opinię w zakresie, w którym w obrocie funkcjonuje postanowienie ostateczne, tj. opinia Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2013 r. Wydanie kolejnego postanowienia w sprawie już poprzednio ostatecznie rozstrzygniętej skutkuje nieważnością postanowienia stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Skarżąca wskazała, że biorąc pod uwagę fakt, że właściwy organ wypowiedział się uprzednio w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem z [...] czerwca 2013 r., brak było podstaw do wystąpienia o ponowną opinię w tym zakresie, a tym samym do przedłużenia terminu rozpatrzenia sprawy z wniosku o wydanie pozwolenia.

Skarżąca stwierdziła, że sprawa z wniosku o wydanie pozwolenia powinna zostać załatwiona nie później niż w terminie dwóch miesięcy od doręczenia organowi odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z uzasadnieniem (co nastąpiło we wrześniu 2016 r.), tak więc najpóźniej w listopadzie 2016 r.

Strona oceniła, że z powyższego wynika, że organ właściwy do wydania pozwolenia nie załatwił sprawy poprzez wydanie decyzji w terminach wynikających z art. 35 k.p.a., nie było bowiem uzasadnione przedłużenie terminu rozpatrzenia sprawy ze względu na brak konieczności wystąpienia o opinię w sprawie zakończonej już postanowieniem ostatecznym. Nie było także żadnego uzasadnienia do niewydania przedmiotowego pozwolenia w terminach wynikających z art. 35 k.p.a. W związku z powyższym Minister pozostaje w zwłoce w działaniu, uchybiając w prowadzonym postępowaniu terminom na wydanie decyzji w sprawie z wniosku o wydanie pozwolenia, wynikającym z przepisów k.p.a.

Strona wskazała również, że wniosek o wydanie pozwolenia został złożony na podstawie ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczpospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2135) - dalej u.o.m. Skarżący we wniosku wskazał współrzędne lokalizacji przedsięwzięcia zgodnie z wymogami ustawy i toczące się przez 7 lat postępowanie dotyczyło wskazanych przez skarżącego współrzędnych, w tym przedmiocie były wydawane opinie oraz zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2580/14. Strona powołała, że od kilku miesięcy toczyły się prace nad ustawą o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (dalej: Ustawa). Ustawa została 13 stycznia 2021 r. przyjęta przez Senat bez poprawek i skierowana do podpisu przez Prezydenta RP. Wskazano, że zgodnie z art. 106 ww. ustawy, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowania rozstrzygające, o których mowa w art. 27d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 92, dotyczące morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do niniejszej ustawy, umarza się. W załączniku nr 2 do Ustawy zostały wskazane zmienionymi w stosunku do określonych projektem skarżącego współrzędnymi obszary, w granicach których mogą zostać zlokalizowane morskie farmy wiatrowe, w odniesieniu do których wytwórca energii elektrycznej w morskiej farmie wiatrowej może ubiegać się o przyznanie prawa do pokrycia ujemnego salda na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy. Zmiany współrzędnych modyfikujących lokalizację projektu Skarżącego bardzo nieznacznie odbiegające od współrzędnych przyjętych w projekcie Skarżącego, wywołują jednak znacząco negatywne konsekwencje dla tego projektu, a mianowicie umorzenie postępowania, które toczyło się od 7 lat i które ze względu na bezczynność organu nie zostało zakończone. Szczegółowa analiza zakresu zmiany współrzędnych, jak również obszaru, którego zmiana ta dotyczy, prowadzi do konkluzji, że zmiana nie wynika z konieczności poszerzenia korytarzy, nie jest spowodowana koniecznością uwzględnienia obszarów chronionych środowiskowo w tym korytarzy przelotowych, lęgowisk czy żerowisk. Zmiana współrzędnych projektu skarżącego wynika natomiast z chęci "zwolnienia" obszaru objętego wnioskiem skarżącego dla innych podmiotów. Potwierdziło to pismo Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2020 r. w odpowiedzi na pismo skarżącego z 4 listopada 2020 r. Organ wskazuje w nim, że współrzędne zostały zmienione w projekcie ustawy w sposób zamierzony, aby doprowadzić do "resetu w stosunkach administracyjnych w odniesieniu do tematyki morskiej energetyki wiatrowej, co powoduje wyrównanie szans dla wszystkich inwestorów w branży." Strona powołała, że każdy inwestor miał możliwość złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń, wiele takich wniosków zostało złożonych i toczyły się liczne postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne. Taka zmiana nie tylko uderza w interesy podmiotów, które poświęciły znaczące środki na złożenie wniosków i prowadzenie postępowań oraz działały w zaufaniu do organów państwa, ale także narusza podstawowe zasady demokratycznego państwa prawnego i naraża na znaczące szkody nie tylko w postaci strat, ale przede wszystkich utraconych korzyści.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu stanowiska organ wskazał, że dnia [...] kwietnia 2017 r. postanowieniem znak: [...], na podstawie art. 23 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2135, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą oom", Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zawiesił postępowanie prowadzone na wniosek [...] sp. z o.o., w sprawie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Zespół morskich farm wiatrowych o maksymalnej łącznej zainstalowanej mocy 550MW oraz infrastruktura techniczna, pomiarowo-badawcza i serwisowa związana z etapem przygotowawczym, realizacyjnym i eksploatacyjnym". Postanowienie o zawieszeniu zostało wydane w związku z przystąpieniem 2 sierpnia 2016 r. przez dyrektorów urzędów morskich do opracowywania planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich. Po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz odmówił wstrzymania jego wykonania. W dniu 3 lipca 2017 r. strona wniosła skargę na postanowienie z [...] czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2153/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz odmowy wstrzymania wykonania tego postanowienia. 7 czerwca 2018 r. strona wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 27 marca 2018 r. W dniu 6 września 2018 r. skarga została przekazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nadał sprawie sygnaturę akt II OSK 2711/18. Skarga nie została do tej pory rozpatrzona przez Naczelny Sąd Administracyjny, a co za tym idzie - w obiegu prawnym nadal funkcjonuje postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] czerwca 2017 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz o odmowie wstrzymania jego wykonania.

W dalszej kolejności organ wskazał, że w dniu 29 grudnia 2020 r. do Ministra Infrastruktury złożone zostało przez stronę ponaglenie w związku z niezałatwieniem w terminie sprawy o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Zespół morskich farm wiatrowych o maksymalnej łącznej zainstalowanej mocy 550 MW oraz infrastruktura techniczna, pomiarowo- badawcza i serwisowa związana z etapem przygotowawczym, realizacyjnym i eksploatacyjnym". Minister Infrastruktury 18 stycznia 2021 r. udzielił stronie odpowiedzi na ww. ponaglenie, nie stwierdzając bezczynności lub przewlekłości postępowania w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał również, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 2020 r. w sprawie zniesienia Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (Dz. U. poz. 1732), zniesiono Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Natomiast w myśl § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. poz. 2257, z późn. zm.) organ ten kieruje działem administracji rządowej gospodarka morska. W zakresie działu administracji rządowej gospodarka morska Minister Infrastruktury uzyskał kompetencje na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. poz. 1722), które weszło w życie z dniem 6 października 2020 r.

W odniesieniu do zarzutu, że Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, który ówcześnie był organem właściwym w sprawie, niesłusznie wystąpił 7 listopada 2016 r. do Ministra Energii o opinię na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy oom i że wystąpienie o tę opinię było de facto ponownym wystąpieniem o opinię w zakresie, w którym w obrocie funkcjonuje postanowienie ostateczne, tj. opinia Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2013 r. organ zwrócił uwagę, że organy administracji orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Obowiązek ten dotyczy także organu drugiej instancji, co wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Powołano, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy oom w brzmieniu z dnia 8 listopada 2016 r., czyli z dnia, w którym Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zwrócił się do Ministra Energii o opinię, wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy oom, wymagało zaopiniowania wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw: energii, gospodarki, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej. Takie brzmienie art. 23 ust. 2 ustawy oom nadane zostało art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 266), która weszła w życie 17 marca 2016 r. Natomiast w 2013 r., kiedy to wydane zostało postanowienie Ministra Gospodarki, uzyskanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy oom wymagało zaopiniowania wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej.

Organ zauważył również, że dział administracji rządowej energia został dodany do ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1220, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą działową", ustawą z dnia 19 listopada 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1960), która weszła w życie 27 listopada 2015 r. Powołano, że zgodnie z art. 7a ust. 2 ustawy działowej do ministra właściwego do spraw energii należą w szczególności sprawy:

1) polityki energetycznej państwa oraz udziału w kształtowaniu polityki energetycznej Unii Europejskiej;

2) rynków energii, surowców energetycznych i paliw, efektywności energetycznej, rozwoju i wykorzystania odnawialnych źródeł energii oraz energii jądrowej na potrzeby społeczno- gospodarcze;

3) bezpieczeństwa energetycznego kraju, w tym bezpieczeństwa dostaw energii, surowców energetycznych i paliw;

4) infrastruktury energetycznej, w tym funkcjonowania systemów energetycznych, z uwzględnieniem zasad racjonalnej gospodarki i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju;

5) inicjowania, koordynowania i nadzorowania współpracy międzynarodowej w dziedzinie energii, surowców energetycznych i paliw oraz udział w pracach organów Unii Europejskiej.

Z kolei do ministra właściwego do spraw gospodarki, zgodnie z brzmieniem art. 9 ust. 2 ustawy działowej do momentu wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw należały w szczególności sprawy:

1) kształtowania warunków podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej;

2) podejmowania działań sprzyjających wzrostowi konkurencyjności oraz innowacyjności gospodarki polskiej;

3) formułowania założeń współpracy gospodarczej z zagranicą;

4) współpracy z organizacjami międzynarodowymi o charakterze gospodarczym oraz prowadzenia działań w zakresie kształtowania i realizacji zasad wymiany handlowej Unii Europejskiej z krajami trzecimi, w tym w szczególności w ramach wspólnej polityki handlowej Unii Europejskiej;

5) promocji gospodarki, w tym wspierania rozwoju eksportu i inwestycji polskich za granicą oraz wspierania napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych;

6) nadzoru nad świadczeniem usług związanych z podpisem elektronicznym w rozumieniu przepisów o podpisie elektronicznym;

7) funkcjonowania krajowych systemów energetycznych, z uwzględnieniem zasad racjonalnej gospodarki i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju;

8) działalności związanej z wykorzystaniem energii atomowej na potrzeby społeczno-gospodarcze kraju;

9) kontroli obrotu z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa w związku z porozumieniami i zobowiązaniami międzynarodowymi;

10) wprowadzania środków administrowania obrotem z zagranicą towarami i usługami, a także sprawy przywozu i wywozu technologii.

Organ powołał, że powstał nowy dział administracji rządowej energia, czego konsekwencją była zmiana brzmienia art. 23 ust. 2 ustawy oom i już na pierwszy rzut oka widać, że ustawa działowa po nowelizacji z listopada 2015 r. przyznała szerszy zakres uprawnień ministrowi właściwemu do spraw energii, w stosunku do kompetencji posiadanych przez ministra właściwego do spraw gospodarki w stanie prawnym sprzed nowelizacji. W rezultacie organ stwierdził, że doszło do zmiany stanu prawnego stanowiącego podstawę orzekania przez organ przy wydawaniu decyzji.

Organ zwrócił również uwagę, że ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw, którą wprowadzono do art. 23 ust. 2 ustawy oom obowiązek przekazania wniosku do opinii ministra właściwego do spraw energii, nie zawiera przepisów przejściowych, a więc należało stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili, tj. przepisy nowe.

Organ ocenił więc, że zarzut strony, że Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wystąpił o powtórną opinię w zakresie, w którym w obrocie funkcjonowało postanowienie ostateczne, tj. opinia Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2013 r., nie znajduje oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym.

Organ wskazał również, że Minister Infrastruktury jest organem władzy wykonawczej, a nie władzy ustawodawczej, w związku z czym nie należy do niego stanowienie ustaw, a jedynie ich stosowanie. Ustawa z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234), zwana dalej "ustawą offshore", w art. 106 stanowi, że wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy offshore postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowania rozstrzygające, o których mowa w art. 27d ust. 1 ustawy oom, dotyczące morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore, umarza się.

Organ przytoczył również, że Minister w piśmie z 14 grudnia 2020 r. wskazał przede wszystkim, że "obszary wskazane w Załączniku nr 2 (...) wpisują się w akweny wskazane w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich, dla których funkcją podstawową jest pozyskiwanie energii odnawialnej. W Załączniku nr 2 (...) akweny zostały wyznaczone w taki sposób, aby nie doszło do naruszenia postanowienia zawartego w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich, dotyczącego zakazu posadawiania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń, w tym elektrowni wiatrowych, jak również wewnętrznej infrastruktury przyłączeniowej morskich farm wiatrowych, bliżej niż dwie mile morskie od akwenów, dla których funkcją podstawową jest transport (funkcja T)". Minister wskazał także, że "nie może mieć przy tym znaczenia stopień pokrywania się obszarów wskazanych w (...) Załączniku nr 2 z obszarem stanowiącym lokalizację proponowanej we wnioskach inwestycji. Zasady określenia akwenów w Załączniku nr 2 (...) są jasne i spójne - żaden z tych akwenów, o ile nie obowiązuje w nim ostateczne i prawomocne pozwolenie lokalizacyjne, nie zachodzi na dwumilowy bufor od akwenów z funkcją transportową. Zasada ta obowiązuje niezależnie od jakichkolwiek złożonych wniosków, wobec których postępowanie administracyjne nie zostało zakończone".

Organ podniósł również, że zmiany legislacyjne wprowadzane w ustawie offshore pozostają bez jakiegokolwiek związku ze sformułowanym wobec Ministra Infrastruktury zarzutem bezczynności, a także nie są w żaden sposób związane ze skierowaniem przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w listopadzie 2016 r. wniosku strony do opinii Ministra Energii.

Minister powołał, że zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Zgodnie natomiast z art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Organ ocenił, że oczywiste jest, że w omawianej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania żadnych czynności niezbędnych w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Co za tym idzie, Minister Infrastruktury nie mógł i nadal nie może podjąć w sprawie żadnych czynności, aż do momentu wznowienia biegu postępowania, a w czasie zawieszenia postępowania nie można mówić o bezczynności organu, o ile postanowienie o zawieszeniu postępowania weszło do obrotu prawnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2006 r., I OSK 89/06, Legalis; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2013 r., I SAB/Wa 294/13, Legalis). Organ powołał również, że podstawa zawieszenia postępowania nadal występuje. Postępowanie w omawianej sprawie zostało zawieszone na podstawie art. 23 ust. 8 ustawy oom, zgodnie z którym w przypadku nieprzyjęcia planu, o którym mowa w art. 37a ustawy oom, gdy znajduje się on na etapie opracowywania, postępowanie o wydanie pozwolenia może zostać zawieszone do czasu przyjęcia planu. Zgodnie z art. 37a ust. 1 ustawy oom Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając rozstrzygnięcia określone w art. 37a ust. 2 ustawy oom oraz wydane ważne pozwolenia, o których mowa w art. 23 ust. 1 ustawy oom, art. 26 ust. 1 ustawy oom, i uzgodnienie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy oom. Aktualnie trwa proces legislacyjny zmierzający do przyjęcia ww. planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z § 1a art. 149 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), lub gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie. Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania zgodnie z art. 52 § 1 tej ustawy jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Strona dopełniła tego wymogu, składając do organu ponaglenie doręczone organowi w dniu 29 grudnia 2020 r. w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie.

Organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., który wskazuje, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie sposób podzielić zarzutów skargi, jakoby w sprawie doszło do bezczynności.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że dnia [...] kwietnia 2017 r. postanowieniem znak: [...], na podstawie art. 23 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2135, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą oom", Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zawiesił postępowanie prowadzone na wniosek [...] sp. z o.o., w sprawie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Zespół morskich farm wiatrowych o maksymalnej łącznej zainstalowanej mocy 550MW oraz infrastruktura techniczna, pomiarowo-badawcza i serwisowa związana z etapem przygotowawczym, realizacyjnym i eksploatacyjnym". Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz odmówił wstrzymania jego wykonania. Wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2153/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz odmowy wstrzymania wykonania tego postanowienia, a wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 357/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Tak więc w obrocie prawnym nadal funkcjonuje postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] czerwca 2017 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz o odmowie wstrzymania jego wykonania.

Powołać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Zgodnie natomiast z art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Również z art. 35 § 3 k.p.a. jednoznacznie wynika, że do terminów rozpoznania sprawy nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności lub przewlekłości za okres zawieszenia związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnym (wyrok WSA w Olsztynie z 22 czerwca 2017 r. II SAB/Ol 40/17). Należy również podzielić ocenę organu wyrażoną w złożonej odpowiedzi na skargę, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła potrzeba dokonania żadnych czynności niezbędnych w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Tak więc prawidłowe jest stanowisko organu, że w trakcie zawieszenia postępowania Minister Infrastruktury nie mógł i nadal nie może podjąć w sprawie żadnych czynności, aż do momentu wznowienia biegu postępowania.

Również nie mogą zostać uwzględnione zarzuty strony odnoszące się do procedury legislacyjnej i uchwalenia ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234), a w szczególności brzmienia art. 106 ww. ustawy. Zauważyć należy, że organ władzy wykonawczej jakim jest Minister Infrastruktury, nie jest organem stanowiącym prawo. Ponadto rozpoznając sprawę w przedmiocie skargi na bezczynność organu, Sąd nie jest władny oceniać intencji samego ustawodawcy. Dlatego argumenty strony powołującej, że zmiana współrzędnych i obszarów zmiany, nie wynika z konieczności poszerzenia korytarzy, nie jest spowodowana koniecznością uwzględnienia obszarów chronionych środowiskowo w tym korytarzy przelotowych, lęgowisk czy żerowisk, a wynika natomiast z chęci "zwolnienia" obszaru objętego wnioskiem skarżącego dla innych podmiotów, nie mogą zostać uwzględnione. Powyższe dotyczy również interpretacji pisma Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2020 r., jak też kwestii naruszenia interesów podmiotów i narażenia ich na znaczące szkody.

Natomiast oceniając przebieg postępowania od daty złożenia wniosku tj. od 1 lutego 2013 r. do dnia wydania postanowienia z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymującego w mocy postanowienia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania, to stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę skomplikowanych charakter postępowania, prowadzonego na podstawie ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczpospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. 2020, poz. 2135), nie można podzielić zarzutów skargi w zakresie bezczynności organu.

Mianowicie z akt sprawy wynika, że 1 lutego 2013 r. Wnioskodawca wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej jako: MTBiGM) z wnioskiem o wydanie Pozwolenia. Pismem z 8 lutego 2013 r. MTBiGM wystąpił do Ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie opinii dla przedsięwzięcia. Minister właściwy do spraw kultury i dziedzictwa narodowego, Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej pozytywnie zaopiniowali wniosek. Postanowieniem z [...] marca 2013 r., znak: [...] [...], Minister właściwy do spraw gospodarki pozytywnie opiniując wniosek zastrzegł obowiązek uzyskania na dalszym etapie procesu inwestycyjnego warunków przyłączenia do KSE. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z [...] czerwca 2013 r., znak: [...], Minister właściwy do spraw gospodarki utrzymał w mocy swoje stanowisko. Postanowieniem z [...] maja 2013 r. Minister właściwy do spraw środowiska negatywnie zaopiniował wniosek o wydanie Pozwolenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. Minister właściwy do spraw środowiska utrzymał w mocy negatywną opinię. Postanowienie z [...] czerwca 2013 r. zostało zaskarżone przez Wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 13 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2042/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. Minister właściwy do spraw środowiska pozytywnie zaopiniował wniosek o wydanie pozwolenia.

Decyzją z [...] września 2013 r. MTBiGM odmówił wydania pozwolenia, powołując się na negatywną opinię Ministra właściwego do spraw środowiska. Pismem z 7 października 2013 r. wnioskodawca wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednocześnie wnosząc o zawieszenie postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia ze względu na zaskarżenie do WSA w Warszawie negatywnej opinii Ministra właściwego do spraw środowiska. Pismem z dnia 8 listopada 2013 r. Minister z uwagi na skomplikowany charakter sprawy przedłużył termin jej rozpatrzenia do dnia [...] grudnia 2013 r. Decyzją z [...] grudnia 2013 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (następca prawny MTBiGM) utrzymał w mocy decyzję z [...] września 2013 r. oraz odmówił zawieszenia postępowania. Decyzja odmowna została zaskarżona przez wnioskodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 21 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 385/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju o odmowie wydania pozwolenia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Infrastruktury i Rozwoju. Wyrokiem z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2580/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wskazany powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został doręczony organowi 12 września 2016 r. Natomiast wyrok WSA w sprawie IV SA/Wa 385/14 wpłynął wraz z aktami administracyjnymi sprawy do organu w dniu 5 października 2016 r. Przebieg postępowania wskazuje, że organ prowadzący postępowanie podejmował czynności na bieżąco, niezwłocznie zwrócił się do organów opiniujących o wydanie stosownych opinii. Zgodnie z treścią art. 23 ww. ustawy, organy te miały 90 dni na wydanie opinii. Ponadto, z uwagi na wydanie negatywnych opinii, w dniu [...] października 2013 r. została wydane decyzja negatywna dla Strony. Na skutek wniesienia skarg do WSA i skargi kasacyjnej do NSA, dopiero w dniu 20 lipca 2016 r. zostało wydane rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w tej sprawie i Minister był zobowiązany rozpoznać wniosek na nowo. Strona w złożonej skardze zarzuciła, że pismem z 18 listopada 2016 r. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zawiadomił wnioskodawcę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na [...] lutego 2017 r. ze względu na konieczność uzyskania opinii ministra właściwego do spraw energii i organ wystąpił o powtórną opinię w zakresie, w którym w obrocie funkcjonuje postanowienie ostateczne, tj. opinia Ministra Gospodarki z [...] czerwca 2013 r. Skarżący ocenił, że wydanie kolejnego postanowienia w sprawie już poprzednio ostatecznie rozstrzygniętej skutkuje nieważnością postanowienia stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Strona zarzuciła, że brak było podstaw do wystąpienia o ponowną opinię w tym zakresie, a tym samym do przedłużenia terminu rozpatrzenia sprawy z wniosku o wydanie pozwolenia, a sama sprawa winna zostać załatwiona nie później niż w terminie dwóch miesięcy od doręczenia organowi odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z uzasadnieniem (co nastąpiło we wrześniu 2016 r.), tak więc najpóźniej w listopadzie 2016 r. Z akt sprawy wynika, że Minister w dniu 8 listopada 2016 r. zwrócił się o opinię do Ministra Energii, i jednocześnie pismem z tej samej daty zawiadomił stronę o wyznaczeniu terminu na rozpoznanie sprawy do dnia [...] lutego 2017 r., wskazując, że zachodzi konieczność uzyskania opinii, powołując zmianę treści art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. Zgodnie z powołanym wcześniej art. 23 ustawy, Minister Energii miał 90 dni na wydanie opinii. W dniu [...] stycznia 2017 r. zostało wydane przez Ministra Energii postanowienie negatywnie opiniujące wniosek, a na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] marca 2017 r. Minister Energii utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. Postanowienie zostało zaskarżone skargą do WSA. Natomiast [...] kwietnia 2017 r., Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zawiesił postępowanie w sprawie w przedmiocie wnioskowanego pozwolenia i odmówił wstrzymania wykonania postanowienie, a postanowieniem własnym z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] kwietnia 2017 r. Z powyższego wynika, że organ nie mógł zakończyć postępowania w sprawie do dnia [...] lutego 2017 r., albowiem negatywne rozstrzygnięcie organu opiniującego - Ministra Energi z dnia [...] stycznia 2017 r. zostało zaskarżone przez stronę w toku postępowania administracyjnego i ostateczne rozstrzygnięcie tego organu zostało wydane dopiero w dniu [...] marca 2017 r. Analiza podejmowanych czynności prowadzi do wniosku, że były one podejmowane na bieżąco, zgodnie z przebiegiem sprawy.

Odnosząc się natomiast co do zasadności zwrócenia się o opinię do Ministra Energi, to Sąd orzekający w sprawie w całości podziela argumentację organu przedstawioną w odpowiedzi na skargę. Mianowicie nie budzi wątpliwości, że organy administracji są zobowiązane do orzekania według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Obowiązek ten dotyczy także organu drugiej instancji, co wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z nią, organ drugiej instancji ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej – art. 7 k.p.a.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy oom w brzmieniu z dnia 8 listopada 2016 r. czyli z dnia, w którym Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zwrócił się do Ministra Energii o opinię, wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy oom, wymagało zaopiniowania wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw: energii, gospodarki, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej. Takie brzmienie art. 23 ust. 2 ustawy oom nadane zostało art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 266), która weszła w życie 17 marca 2016 r. Natomiast w 2013 r., kiedy to wydane zostało postanowienie Ministra Gospodarki, uzyskanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy oom wymagało zaopiniowania wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej.

W dalszej kolejności powołać należy za organem, że dział administracji rządowej energia został dodany do ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1220, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą działową", ustawą z dnia 19 listopada 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1960), która weszła w życie 27 listopada 2015 r. Zgodnie z art. 7a ust. 2 ustawy działowej do ministra właściwego do spraw energii należą w szczególności sprawy:

polityki energetycznej państwa oraz udziału w kształtowaniu polityki energetycznej Unii Europejskiej;

rynków energii, surowców energetycznych i paliw, efektywności energetycznej, rozwoju i wykorzystania odnawialnych źródeł energii oraz energii jądrowej na potrzeby społeczno- gospodarcze;

bezpieczeństwa energetycznego kraju, w tym bezpieczeństwa dostaw energii, surowców energetycznych i paliw;

infrastruktury energetycznej, w tym funkcjonowania systemów energetycznych, z uwzględnieniem zasad racjonalnej gospodarki i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju;

inicjowania, koordynowania i nadzorowania współpracy międzynarodowej w dziedzinie energii, surowców energetycznych i paliw oraz udział w pracach organów Unii Europejskiej.

Z kolei do ministra właściwego do spraw gospodarki, zgodnie z brzmieniem art. 9 ust. 2 ustawy działowej do momentu wejścia w życie ustawy z dnia 19 listopada 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw należały w szczególności sprawy:

kształtowania warunków podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej;

podejmowania działań sprzyjających wzrostowi konkurencyjności oraz innowacyjności gospodarki polskiej;

formułowania założeń współpracy gospodarczej z zagranicą;

współpracy z organizacjami międzynarodowymi o charakterze gospodarczym oraz prowadzenia działań w zakresie kształtowania i realizacji zasad wymiany handlowej Unii Europejskiej z krajami trzecimi, w tym w szczególności w ramach wspólnej polityki handlowej Unii Europejskiej;

promocji gospodarki, w tym wspierania rozwoju eksportu i inwestycji polskich za granicą oraz wspierania napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych;

nadzoru nad świadczeniem usług związanych z podpisem elektronicznym w rozumieniu przepisów o podpisie elektronicznym;

funkcjonowania krajowych systemów energetycznych, z uwzględnieniem zasad racjonalnej gospodarki i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju;

działalności związanej z wykorzystaniem energii atomowej na potrzeby społeczno-gospodarcze kraju;

kontroli obrotu z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa w związku z porozumieniami i zobowiązaniami międzynarodowymi;

10) wprowadzania środków administrowania obrotem z zagranicą towarami i usługami, a także sprawy przywozu i wywozu technologii.

Mając na uwadze powyższe, podzielić należy stanowisko organu, że ustawa działowa po nowelizacji z listopada 2015 r. przyznała szerszy zakres uprawnień ministrowi właściwemu do spraw energii, w stosunku do kompetencji posiadanych przez ministra właściwego do spraw gospodarki w stanie prawnym sprzed nowelizacji. W rezultacie należy stwierdzić, że doszło do zmiany stanu prawnego stanowiącego podstawę orzekania przez organ przy wydawaniu decyzji. Podkreślenia wymaga, że ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw, którą wprowadzono do art. 23 ust. 2 ustawy oom obowiązek przekazania wniosku do opinii ministra właściwego do spraw energii, nie zawiera przepisów przejściowych, a więc Minister był zobowiązany do zastosowania przepisów obowiązujących w dacie rozstrzygania przez niego sprawy, zgodnie z obowiązującą w polskim porządku prawnym zasadą działania nowego prawa wprost. Tak więc Minister był zobowiązany skierować wniosek strony do zaopiniowania przez ministra właściwego do spraw energii.

Z uwagi na powyższe nie sposób podzielić zarzutów strony, że organ nie miał podstaw do zwrócenia się do Ministra Energi o opinię, i że w ten sposób bezpodstawnie przedłużył termin rozpoznania sprawy.

Tak więc całokształt sprawy wskazuje, że organ nie pozostawał bezczynnym w prowadzeniu sprawy.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.