Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2177/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Pracowniczej Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2014r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni [...], utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] W.

Nr [...] z dnia [...].05.2014r. umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie teletechnicznego rurociągu kablowego wraz z telekomunikacyjnym kablem światłowodowym oraz studniami kablowymi typu SKR-l w celu zapewnienia lokalnej społeczności dostępu do mediów, szerokopasmowego internetu i poprawienia jakości usług, na działkach ew. nr: [...] w obrębie [...] przy ulicach: [...] w W.

W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, że w dniu 07.01.2010r. [...] Sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla w/w inwestycji.

Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...].05.2010 r. orzekł o ustaleniu w/w lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] Spółdzielnia [...] zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. Z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją

nr [...] z dnia [...].05.2014r. uchyliło powyższą decyzję Prezydenta W., wskazując na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia m.in. ustalenie, czy obiekt do którego ma być podłączona planowana inwestycja jest legalny (stacja bazowa telefonii cyfrowej na dachu budynku przy ul. [...] w W.).

Decyzją nr [...] z dnia [...].05.2014r. Zarząd [...] W. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji w/w inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z treścią art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, natomiast zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20a i 20b ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa telekomunikacyjnych linii kablowych i kanalizacji kablowej. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada

2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku z powyższym przedmiotową inwestycję zaliczono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych do inwestycji określonych jako infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu, która zgodnie z art. 47 tej ustawy nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Spółdzielnia [...].

Rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium w W. uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, iż niezależnie od oceny zasadności zarzutów strony skarżącej merytoryczna kontrola każdej decyzji administracyjnej musi być poprzedzona kontrolą formalną. Zgodnie zaś z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.) "Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:

1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo

2) niewymagające pozwolenia na budowę".

Ustawa z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci komunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010r. (pół roku po złożeniu wniosku przez Inwestora), dodała w art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane punkt 20a i 20b stanowiące, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: 20a)telekomunikacyjnych linii kablowych; 20b) kanalizacji kablowej. W ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci komunikacyjnych w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawodawca wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem: infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu- kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000, zaś w art. 47 tej ustawy ustalił, że ,,Nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury". Celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci komunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) są regulacje sprzyjające ułatwieniu i usprawnieniu procesu inwestycyjnego w telekomunikacji oraz rozwojowi konkurencji na rynku telekomunikacyjnym, a przede wszystkim stworzenie ram prawnych umożliwiających zapewnienie powszechnego, szerokopasmowego dostępu do sieci Internet. W związku z tym nowelizacja ustawy - Prawo budowlane ma charakter porządkowy, dostosowujący do nowych przepisów i ma na celu pobudzenie realizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Znowelizowana została definicja budowli, przez którą obecnie należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Dodano definicję obiektu liniowego (obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego).

Zgodnie z nowymi przepisami obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając możliwość dostępu do usług telekomunikacyjnych, w szczególności w zakresie szerokopasmowego dostępu do Internetu.

Istotną zmianą jest poszerzenie katalogu obiektów, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Dodano do niego telekomunikacyjne linie kablowe oraz kanalizację kablową. Również pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych oraz instalowaniu kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej.

Inwestycja planowana przez wnioskodawcę polegać będzie na budowie teletechnicznego rurociągu kablowego wraz z telekomunikacyjnym kablem światłowodowym oraz studniami kablowymi typu SKR-, w celu zapewnienia lokalnej społeczności dostępu do mediów, szerokopasmowego internetu i poprawienia jakości usług. Zatem w ocenie organu należało uznać, że do przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zastosowanie mają wskazane wyżej przepisy, co uzasadnia prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Spółdzielnia [...], zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

I. art. 7, 8, 9, 10, 77 i 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, w szczególności:

1) brak rozpoznania zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji nr [...] wydanej przez organ I instancji, a w szczególności zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do charakterystyki zamierzonej przez [...] S.A. inwestycji, wbrew stosownym zaleceniom zawartym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014r.;

2) nie odniesienie się do zarzutu obrazy art. 10 kpa, a tym samym brak umożliwienia stronie zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przy ponownym rozpoznaniu sprawy,

3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 105 kpa poprzez nieuwzględnienie odwołania i utrzymanie w mocy decyzji, którą organ I instancji przedwcześnie umorzył postępowanie;

II. Art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez bezkrytyczne przyjęcie za organem pierwszej instancji, iż zamierzona inwestycja stanowić będzie infrastrukturę o nieznacznym oddziaływaniu, dla której nie jest wymagana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i podkreślając, że w jej uzasadnieniu Kolegium odniosło się do zarzutu podniesionego przez skarżącą Spółdzielnię.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Sąd w pełni podzielił argumentację organów, iż z uwagi na zmiany przepisów wprowadzone ustawą z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci komunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010r. (pół roku po złożeniu wniosku przez Inwestora) zaistniała konieczność umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Organy zasadnie powołując się na zmieniony w/w ustawą art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane punkt 20a i 20b stanowiący, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: 20a)telekomunikacyjnych linii kablowych; 20b) kanalizacji kablowej, oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci komunikacyjnych wskazujący co należy rozumieć pod pojęciem: infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu- kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000 wskazały, iż zastosowanie w sprawie znajduje art. 47 tej w/w ustawy, który z kolei stanowi, że ,,nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury". Skoro w świetle w/w przepisów inwestycja planowana przez wnioskodawcę polegać ma na budowie teletechnicznego rurociągu kablowego wraz z telekomunikacyjnym kablem światłowodowym oraz studniami kablowymi typu SKR-I, w celu zapewnienia lokalnej społeczności dostępu do mediów, szerokopasmowego internetu i poprawienia jakości usług, to w ocenie Sądu zasadnie organy uznały, że do przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zastosowanie mają wskazane wyżej przepisy, co z kolei uzasadnia prawidłowość podjętego przez nie rozstrzygnięcia. Uznanie bowiem, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, skutkowało umorzeniem postępowanie, co też organy uczyniły.

Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Dz.U. z 2010r.

Nr 213, poz.1397 ze zm. Dlatego też przedmiotową inwestycję zaliczono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych do inwestycji określonych jako infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu, która zgodnie z art. 47 tej ustawy nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Reasumując oceniając zaskarżoną decyzję, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.