Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 434/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonego zarządzenia w części
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 147
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na zarządzenie Burmistrza Miasta T z dnia 7 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wykazu dróg wewnętrznych I. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia w części obejmującej działkę nr [...] w przebiegu drogi stanowiącej ul. J w T; II. zasądza od Burmistrza Miasta T na rzecz skarżącej A. S. kwotę 780 zł ( słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2005 r. nr [...] działając na podstawie art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 8 ustawy z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych podał do wiadomości wykaz dróg wewnętrznych będących w zarządzie Gminy (wykaz stanowi załącznik do powyższego zarządzenia). Zarządzenie weszło w życie z dniem podjęcia.

Pismem z dnia 28 stycznia 2019 r. A. S. i G. S. złożyli wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem zarządzenia Burmistrza Miasta z dnia 7 kwietnia 2005 r. Zarządzeniu zarzucono rażące naruszenie przepisów ustawy o samorządzie gminnym w szczególności art. 30 ust. 2 pkt 3 oraz art. 31 oraz art. 8 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu podano, że A. S. i G. S. są właścicielami nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] posiadająca urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy nr [...]. Zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2005 r. Burmistrz Miasta zadecydował o przeznaczeniu nieruchomości nienależącej do Gminy, czym naruszył przepisy dotyczące działania Gminy w sferze publicznej. Burmistrz naruszył także przepisy dotyczące prawa własności skarżących w zakresie w jaki bez zgody właściciela nieruchomości określił zasady korzystania z nieruchomości nienależących do Gminy. Droga J. znajduje się w części na działce nr [...] stanowiącej własność skarżących. Droga ta nie stanowi drogi publicznej, jest więc drogą wewnętrzną, co do której obowiązują uregulowania prawa cywilnego. Korzystanie z dróg wewnętrznych podlega regulacji prawa cywilnego, w tym przepisom o ochronie prawa własności. W tym stanie prawnym brak jest podstaw do podjęcia przez Burmistrza Miasta opisanego zarządzenia, w którym to zarządzeniu w stosunku do nieruchomości stanowiących własność A. S. i G. S. organ wykonawczy decyduje w oparciu o przepisy ustawy o samorządzie gminnym o przeznaczeniu i wykorzystaniu nieruchomości prywatnej.

W odpowiedzi na powyższe organ w piśmie z dnia 8 marca 2019 r. stwierdził, że zarządzenia Burmistrza są aktami normatywnymi niestanowiącymi powszechnie obowiązującego prawa. Zarządzenie Burmistrza dotyczące dróg wewnętrznych ma charakter porządkowy i nie narusza niczyich praw własności.

A. S. pismem z dnia 4 kwietnia 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia 7 kwietnia 2005 r. nr [...] zarzucając naruszenie:

1/ przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w szczególności art. 30 ust. 2 pkt 3

oraz art. 31,

2/ art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], posiadającą urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sąd Rejonowy nr [...]. Zaskarżonym zarządzeniem Burmistrz Miasta, decydując o przeznaczeniu nieruchomości nienależącej do Gminy tj. nieruchomości nr [...] należącej do skarżącej naruszył przepisy dotyczące działania Gminy w sferze publicznej. Burmistrz naruszył także przepisy dotyczące prawa własności skarżącej w zakresie, w jakim bez zgody właścicieli nieruchomości zdecydował o przeznaczeniu i sposobie wykorzystywania nieruchomości skarżącej. Zgodnie z unormowaniami ustawy o drogach publicznych, ze względu na funkcje w sieci drogowej, drogi publiczne dzielą się na: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. Jednocześnie art. 8 tej ustawy wprowadza pojęcie drogi wewnętrznej w brzmieniu: "drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi." Powyższa definicja wskazuje jednoznacznie, że drogi wewnętrzne nie posiadają statusu dróg publicznych. Z kolei art. 22 ww. ustawy stwierdza, że zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym (ust. 1), a grunty te zarząd drogi może oddawać w najem, dzierżawę albo je użyczać, w drodze umowy, na cele związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a także na cele związane z potrzebami obsługi użytkowników ruchu. Zarząd drogi może pobierać z tytułu najmu lub dzierżawy opłaty w wysokości ustalonej w umowie (ust. 2). Natomiast ust. 2a tego artykułu przewiduje oddanie w najem, dzierżawę albo użyczenie nieruchomości leżących w pasie drogowym w przypadku umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Przewidziany powyżej tryb udostępniania ma charakter cywilnoprawny, podczas gdy art. 40 ustawy normuje zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, w formie zezwolenia zarządcy drogi wydawanego w postaci decyzji administracyjnej, wraz z obowiązkiem poniesienia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Nadmienić należy, że z brzmienia norm art. 40 (zwłaszcza ust. 8 normującego zasady ustalania wysokości stawek opłaty przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego wynika, że unormowania te dotyczą jedynie dróg publicznych a nie dróg wewnętrznych - tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 września 2004 r (sygn. akt IV SA/Po 844/04). Dodatkowo zauważyć należy, że art. 40 ust. 2 pkt 1-4 określa zakres wydawanych zezwoleń na zajęcie pasa drogowego dotyczących: prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczania urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w innych celach. Z uwagi na fakt, że drogi wewnętrzne są wyłączone z opisanego powyżej systemu dróg publicznych, nie mają do nich zastosowania zasady oddawania w najem, dzierżawę lub użyczenia (art. 22 ustawy) oraz zasady zajęcia pasa drogowego (art. 40 ustawy). Drogi wewnętrzne pozostają tym samym w ogólnym systemie gospodarowania mieniem gminnym, z uwzględnieniem zasad szczególnych, w tym określonych w art. 8 ust. la-4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela terenu. Należy również zauważyć, że w art. 8 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych ustawodawca w odniesieniu do dróg wewnętrznych posługuje się pojęciem zarządcy terenu, a nie zarządcy drogi, jak ma to miejsce w przypadku dróg publicznych. .Oznacza to, że zarządzanie tymi drogami zgodnie z art 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym należy do Wójta (Burmistrza, Prezydenta). Z przepisu art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym oraz z art. 25 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Formy gospodarowania nieruchomościami określa z kolei art. 23 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem gospodarowanie nieruchomościami polega w szczególności na zbywaniu, nabywaniu, wydzierżawianiu, wynajmowaniu i użyczaniu nieruchomości wchodzących w skład gminnego zasobu. Pod pojęciem gospodarowania nieruchomościami należy rozumieć także takie działania jak zamiana, zrzeczenie się, oddanie w użytkowanie wieczyste

lub trwały zarząd oraz obciążanie ograniczonymi prawami rzeczowymi. Jak stanowi art. 24 ust. 1 o gospodarce nieruchomościami do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy. Pojęcie "gospodarowania mieniem komunalnym" jest sformułowaniem bardzo szerokim i pozwala organowi wykonawczemu gminy na samodzielne działanie i podejmowanie wszystkich koniecznych decyzji gospodarczych co do mienia gminy bez zgody czy też opinii rady, za wyjątkiem spraw, które zostały zastrzeżone wyraźnie do kompetencji rady gminy, a wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 13/12). Warto w tym miejscu dodać, że gmina posiada osobowość prawną i może występować w obrocie prawnym jako podmiot praw i obowiązków o charakterze cywilno - prawnym (np. własność określonych nieruchomości stanowiących drogi wewnętrzne).

Korzystanie z dróg wewnętrznych podlega regulacji prawa cywilnego, w tym przepisom o ochronie prawa własności. Do dróg wewnętrznych w stosunkowo niewielkim zakresie odnoszą się przepisy ustawy o drogach publicznych oraz przepisy Prawa o ruchu drogowym ustawa z 20.06.1997 r. W świetle powyższego, ze względu na brak szczegółowych aktów prawnych w zakresie zarządzania nieruchomościami stanowiącymi drogi wewnętrzne, należy stwierdzić, że droga wewnętrzna powinna podlegać regulacjom wynikającym przede wszystkim z Kodeksu cywilnego. Warto jednocześnie nawiązać także do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1561/12, w którym stwierdzono, że po pierwsze użycie sformułowania "droga wewnętrzna" niesie za sobą określone konsekwencje i oznacza, że określenie to musi być rozumiane tak jak rozumie je przepis szczególny tj. ustawa o drogach publicznych. Po wtóre, droga wewnętrzna nie jest drogą publiczną, tym samym nie może być drogą gminą. Jeżeli zatem działka, na której usytuowana jest droga, stanowiąca część drogi gminnej wewnętrznej, nie zaliczonej wszak do dróg publicznych, to nie można uznać, że działka ta nie jest umiejscowiona w pasie drogowym drogi publicznej. Gmina może posiadać system własnych dróg wewnętrznych, ale drogi wewnętrzne muszą stanowić jej własność, ewentualnie gmina musi posiadać inny tytuł do korzystania z takiej nieruchomości i do dokonywania nakładów na taką nieruchomość.

W takim stanie prawnym, na tle przedstawionego stanu faktycznego, w ocenie skarżącej brak jest podstaw prawnych do podjęcia przez Burmistrza Miasta skarżonego zarządzenia, w którym to zarządzeniu w stosunku do nieruchomości stanowiących własność skarżącej decyduje on w oparciu o przepisy ustawy o samorządzie gminnym o przeznaczeniu i wykorzystaniu nieruchomości prywatnej. Tym samym Burmistrz, jako organ władzy publicznej, zobowiązany do działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa, zgodnie z zasadą wyrażoną w art 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym "organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa", naruszył wskazaną zasadę. Przepis ten zawiera normę zakazującą domniemania kompetencji organu i tym samym nakazuje, by wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej.

W konkluzji wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia ewentualnie o orzeczenie niezgodności z prawem zarządzenia.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Organ podniósł, że skarżąca nie posiada legitymacji do zaskarżenia zarządzenia bowiem nie jest ono aktem z zakresu administracji publicznej. Zaskarżone zarządzenie dotyczy dróg wewnętrznych na terenie Gminy i ma charakter jedynie porządkowy, przez co nie narusza ono niczyich praw własności. Zarządzenie to stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego w zakresie władania drogami wewnętrznymi, które to drogi znajdują się faktycznie w zarządzie Gminy.

Podniesiono również, że przez drogę wewnętrzną należy rozumieć drogę, parking oraz plac przeznaczony do ruchu pojazdów, które nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, ani nie leżą w pasie drogowym tych dróg. Wykładnia przepisów art. 8 ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych wskazuje na obowiązki spoczywające na zarządcy terenu, na którym położona jest droga wewnętrzna, a w razie braku zarządcy – na właścicielu tego terenu. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie definiują pojęcia zarządcy terenu. W ocenie organu zarządcą jest podmiot, który faktycznie włada i zarządza drogą wewnętrzną, w przedmiotowej sprawie jest to Gmina. Co więcej gmina jest to wspólnota samorządowa na odpowiednim terytorium, którą tworzą mieszkańcy gminy z mocy prawa. Jeżeli mamy zatem do czynienia z drogą, która nie mieści się w kategorii dróg publicznych a korzystają z niej wszyscy mieszkańcy uznać należy, że stanowi ona własność wspólną, a wiec własność Gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), sądowa kontrola, według ww. kryterium, działalności publicznej obejmuje m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Nadto Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie Burmistrza Miasta z dnia 7 kwietnia 2005 r. nr [...] w sprawie ustalenia wykazu dróg wewnętrznych i określenia zasad korzystania z tych dróg. Jako podstawę prawną niniejszego zarządzenia organ wskazał art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 8 ustawy z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wskazać należy, że gmina jako osoba prawna (art. 2 ust. 2 u.s.g.) działa poprzez swoje organy stanowiące i wykonawcze (art. 169 ust. 1 Konstytucji RP, art. 11, 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 2, art. 26 ust. 1, art. 30 ust. 1 i 2, art. 31, art. 39 ust. 1, art. 41 ust. 1-5, art. 46 ust. 1, ust. 3-4 u.s.g.). Uprawnienie dla organów gminy do działania w imieniu gminy wynika z przepisów kompetencyjnych oraz norm prawa materialnego regulujących określoną działalność gminną. Podejmowanie czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi mieści się w pojęciu reprezentacji gminy w sferze publicznoprawnej (patrz: Andrzej Szewc [w:] G. Jyż, Z. Pławecki, A. Szewc "Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz", LEX 2012, pkt 4 do art. 31). Zgodnie z treścią art. 11 a u.s.g. organami gminy są m.in. wójt (burmistrz, prezydent miasta). W myśl art. 31 ustawy o samorządzie gminnym, wójt (burmistrz, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz.

Istota sporu, w niniejszej sprawie polega na rozstrzygnięciu kwestii czy Burmistrz Miasta wydając zaskarżone zarządzenia działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Uściślając tą kwestię należy ustalić, czy organ miał uprawnienie do włączenia do wykazu dróg wewnętrznych działki nr [...] będącej współwłasnością skarżącej. Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] położona w T., L. posiada urządzoną księgę wieczystą prowadzoną przez Sad Rejonowy nr [...]. Zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych, ze względu na funkcje w sieci drogowej, drogi publiczne dzielą się na: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. W myśl art. 8 ustawy drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Przeznaczenie nieruchomości lub jej części pod drogę wewnętrzną określane jest przy tym w planie miejscowym, bądź w przypadku jego braku, dopuszczalność zagospodarowania nieruchomości pod drogę wewnętrzną określana jest w decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie jednoznacznie zostało określone, co wynika z pisma organu z dnia 19 czerwca 2020 r., że działka nr [...] położona w obrębie ewidencyjnym L. nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Bezsporne jest również, że współwłaścicielka działki nie wyraża zgody na zakwalifikowanie jej nieruchomości jako drogi wewnętrznej. Ma to doniosłe znaczenie, gdyż dostępność do drogi wewnętrznej może być ograniczona zarówno na podstawie przepisów prawa, jak również wolą jej właściciela, jako wykonywanie przez niego prawa własności z wyłączeniem innych osób. Dla uzyskania przez drogę wewnętrzna statutu dostępności niezależnej od woli właściciela konieczne jest uzyskanie przez nią statusu drogi publicznej, co wymaga uprzedniego nabycia od właściciela nieruchomości zajętej pod drogę wewnętrzną na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w drodze umowy lub w drodze wywłaszczenia. Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.

Bez wątpienia korzystanie z dróg wewnętrznych podlega regulacji prawa cywilnego, w tym przepisom o ochronie prawa własności. Dla przykładu, sprawa przywrócenia pasa drogowego drogi wewnętrznej do stanu poprzedniego - w razie jego samowolnego naruszenia - jest sprawą ze stosunków objętych prawem cywilnym (sprawą cywilną), w myśl zatem art. 2 § 1 k.p.c. właściwy do jej rozpoznania jest sąd powszechny (wyrok NSA z 17 stycznia 2002 r., II SA/Kr 2223/99, LexPolonica nr 355077). Wynika z tego, że z dróg wewnętrznych - z zachowaniem Prawa o ruchu drogowym - może korzystać właściciel oraz każdy, kto ma jego zgodę. Zgoda właściciela drogi na korzystanie z drogi wewnętrznej może zostać wyrażona przez każde zachowanie, które w sposób dostateczny ujawnia wolę tej osoby (art. 60 k.c.). Właściciel może dać wyraźnie do zrozumienia, że korzystanie z jego drogi wewnętrznej jest dopuszczalne, jednakże wyłącznie w sposób przez niego wskazany. Do dróg wewnętrznych w stosunkowo niewielkim zakresie odnoszą się przepisy ustawy oraz przepisy Prawa o ruchu drogowym.

Organy administracji publicznej mogą wkraczać w prawo właściciela do rozporządzania i zarządzania drogą wewnętrzną wyłącznie na zasadzie wyjątku, jeżeli nie narusza to istoty prawa własności. Artykuł 8 ust. 1a ustawy o drogach publicznych uzależnia nadanie drodze wewnętrznej nazwy przez radę gminy od uzyskania przez organ gminy pisemnej zgody właściciela drogi.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wobec niespornego statusu działki nr [...], której współwłaścicielką jest skarżąca, Sąd w pełni podziela stanowisko według którego jeżeli działka ta nie stanowi drogi publicznej, brak jest przepisu materialnoprawnego do prowadzenia postepowania i wydania aktu regulującego kwestię korzystania z tej nieruchomości w trybie administracyjnym. Zaznaczyć wypada, że nawet przyjęcie w planie rozwiązania polegającego na przeznaczeniu określonego terenu pod drogę wewnętrzną oznacza, że teren ten nadal pozostaje własnością jego dotychczasowego właściciela.

Konkludując stwierdzić należy, że Burmistrz wydając zarządzenie z dnia 7 kwietnia 2005 r. działał bez podstawy prawnej, czym rażąco naruszył prawo. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie z art. 94 ust. 1 us.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził nieważność zarządzenia w całości na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).