Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2227/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Prawo geologiczne i górnicze
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2, art. 153, art. 170, art. 171, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 107 par. 3, art. 156 par. 1 pkt 1 i 2, art. 157, art. 158 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 15
journal: Dz.U. 2001 nr 110 poz 1190
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze.
article: art. 8
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1462
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2009 r.; 2. stwierdza, że decyzje opisane w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako: skarżąca lub T.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2009 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji tego organu umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji Nr [...] udzielonej na rzecz skarżącej na wydobywanie piasków szklarskich i formierskich w części dotyczącej złóż "W." i "Z.".

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznych i prawnym:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r. Minister Środowiska udzielił na rzecz T. koncesji Nr [...] na wydobywanie piasków szklarskich i formierskich z kilku złóż – w tym ze złoża "W." oraz "Z." objętych obszarem górniczym "I" położonych na terenie powiatów o. i t., w województwie [...].

W dniu [...] lutego 2003 r. dwa podmioty: A. (wówczas spółka jawna, obecnie W. A., spółka z o.o. z siedzibą w L. – powoływana dalej jako – A.) oraz G. sp. z o.o. z siedzibą w S. (wówczas K. sp. o.o.,. dalej nazywana –Grudzeń Las) wystąpiły do Ministra Środowiska z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia ww. koncesji w części dotyczącej złóż "W." i "Z.".

Decyzją ostateczną z dnia [...] października 2005 r. nr[...] Minister Środowiska odmówił stwierdzenia wygaśnięcia koncesji [...] w żądanym zakresie.

Powyższa decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2005 r. zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2006r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2507/05. Sąd nakazał organowi ponowne zbadanie, po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie, kwestię interesu prawnego wnioskodawców do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. Natomiast w razie ponownego stwierdzenia , iż wnioskodawcy posiadają ów interes, organ ma uzasadnić swoje stanowisko w tym zakresie zgodnie z regułami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. a następnie rozpoznać merytorycznie wniosek w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji.

Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia skargą kasacyjną.

Minister Środowiska po powtórnym rozpatrzeniu sprawy, ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. [...] umorzył postępowanie w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia wzmiankowanej koncesji uznając, że zarówno A. jak i G. nie były stronami postępowania o udzielenie koncesji nr [...] a także w dacie wydania decyzji koncesyjnej nie legitymowały się prawem własności czy dzierżawy terenu objętego postępowaniem koncesyjnym. Prawa te wnioskodawcy uzyskali już w trakcie obowiązywania koncesji. Organ stwierdził ponadto, odwołując się w tym zakresie do wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 615/06, że posiadanie ewentualnych praw do korzystania z informacji geologicznej na co powoływali się Wnioskodawcy, nie jest tytułem z którego można wywodzić interes prawny do stwierdzenia nieważności czy też stwierdzenia wygaśnięcia koncesji.

Opisana decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2008 r. nie została zaskarżona do sądu administracyjnego.

Pismem z dnia [...] marca 2009 r. A. oraz G. wniosły o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] podnosząc zarzut naruszenia art. 16 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w związku z art. 19 k.p.a. gdyż Minister Środowiska nie był organem właściwym do podjęcia żadnej z tych decyzji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] Minister Środowiska, po rozpoznaniu wniosku A. oraz G., na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji, odwołując się do przepisów odpowiednich ustaw, organ stwierdził, że w dacie wydania koncesji Nr [...] organem właściwym do jej wydania był Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. W wyniku zmian kompetencyjnych dokonanych ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1190) właściwym organem koncesyjnym dla wydobywania piasków szklarskich i formierskich został wojewoda. Natomiast w rezultacie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami o podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462) został nim i nadal pozostaje marszałek województwa. Stwierdzono, że organ koncesyjny jest właściwy nie tylko w sprawach podjęcia decyzji koncesyjnej ale również w sprawach dotyczących stwierdzenia jej wygaśnięcia. Reasumując organ stwierdził, że właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. wydanej przez Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa był Marszalek Województwa [...]. Tym, samym opisana wyżej decyzja z [...] marca 2008 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] czerwca 2007 r. zostały podjęte z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Po rozpoznaniu wniosku T. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Środowiska decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie z dnia [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał swoje stanowisko, że nie był właściwy do podjęcia decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz z dnia [...] marca 2008 r.

W skardze na powyższą decyzję T. zarzuciły błędną wykładnię art. 162 § 1 k.p.a., art. 16 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, nieuwzględnienie oceny wyrażonej wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2507/05 oraz błędne ustalenia co do stron postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest właściwy ten organ, który ją w pierwszej instancji, czego nie zmienia ustawa Prawo geologiczne i górnicze. T. stwierdza, że skoro wcześniejsze decyzje Ministra Środowiska były kontrolowane przez sąd administracyjny, który z urzędu brał pod uwagę nieważność postępowania, to stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. orzeczenie sądu bezpośrednio oddziaływuje na przyszłe postępowanie administracyjne. Ponieważ WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2507/05 nie zakwestionował kompetencji Ministra Środowiska do orzekania w sprawie wygaśnięcia koncesji, zdaniem skarżącej, Minister nie miał możliwości uznania się za organ niewłaściwy do rozpoznania sprawy i przekazania tejże sprawy innemu organowi do rozstrzygnięcia. Strona akcentuje, że przywołany wyrok nie został wzruszony w toku instancji a po jego zapadnięciu nie było istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego co ewentualnie uchylałoby obowiązek podporządkowania się organu temu wyrokowi.

Ponadto strona zarzuciła, że decyzje których nieważność stwierdzono wywołały nieodwracalne skutki prawne o jakich mowa w art. 156 § 2 k.p.a. poprzez fakt, iż podmiot któremu prawo przysługiwało utracił zdolność do jego zachowania.

T. podkreśla także, iż dotychczasowe postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji toczyło się z wniosku podmiotów nie mających interesu prawnego uprawniającego do wystąpienia o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji udzielonej na rzecz T.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uczestnicy postępowania tj. A. i G., na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2010 r. wnieśli o oddalenie skargi.

Wobec podniesionych w skardze zarzutów konieczne jest wskazanie, że w zakresie koncesji Nr [...] przed tutejszym Sądem rozpoznane były sprawy o cofnięcie przedmiotowej koncesji oraz o stwierdzenie nieważności tejże koncesji - w części dotyczącej złóż "W." i "Z." - wszczętych w administracyjnym toku instancji na wniosek A. i G.

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2006 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 419/06 Sąd uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2005 r. [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2005 r. które odmawiały cofnięcia przedmiotowych koncesji uznając, że organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny kwestii interesu prawnego wnioskodawców. Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia skargą kasacyjną.

Ponownie rozpatrując sprawę Minister Środowiska ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia koncesji, gdyż uznał, że wnioskodawcy tj. A. oraz G. nie mają interesu prawnego w zakresie złożonego wniosku a więc tym samym nie są stronami postępowania i nie mogą skutecznie inicjować postępowania w przedmiocie cofnięcia koncesji. Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy prowadzonej aktualnie pod sygnaturą VI SA/Wa 2226/09 A. i G. wnieśli do Ministra Środowiska o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z [...] marca 2008r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Minister Środowiska wniosek ten uwzględnił i ostateczną decyzją z dnia [...] października 2009 r. stwierdził nieważność wymienionych decyzji, uznając podobnie jak w sprawie niniejszej, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 §1 pkt 1 k.p.a.).

Ponadto, jak już wstępnie zasygnalizowano, przed tutejszym Sądem toczyła się sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności koncesji nr [...] - w części dotyczącej złóż "W." i "Z.".

Z akt sprawy o sygnaturze VI SA/Wa 615/06 wynika, że pierwotnie wydane przez Ministra Środowiska decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji koncesyjnej z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawców (decyzja z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] marca 2004 r.) zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1633/04.

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2006 r. w sprawie II GSK 332/05 uwzględniając skargę kasacyjną Ministra Środowiska uchylił powyższy wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 615/06 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z dnia 20 czerwca 2004 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 12 marca 2004 r. uznając, że doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż przedmiotowe decyzje zostały wydane w sprawie wszczętej na wniosek osoby nie legitymującej się interesem prawnym do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności koncesji.

Wyrok ten jest prawomocny, nie został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie badana jest legalność decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] wydanych na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., na mocy których stwierdzono nieważność decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2008 r. oraz z dnia [...] czerwca 2007 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji Nr [...] udzielonej na rzecz skarżącej T." sp. z o.o. z siedzibą w S. na wydobywanie piasków szklarskich i formierskich w części dotyczącej złóż "W." i "Z.".

Ze względu na treść art. 157 § 1 k.p.a. nie budzi wątpliwości, że do stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji Nr [...] (dalej powoływana – jako decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym) właściwym organem jest Minister Środowiska jako, że wydawał decyzję podlegającą stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

W myśl art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym była konsekwencją wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2507/05, w którym to wyroku sąd administracyjny stwierdził, że spółki A. oraz G. nie mają przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. wyrok ten, w zakresie w jakim stwierdzał brak interesu prawnego wnioskodawców a więc i możliwości zainicjowania postępowania administracyjnego o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej koncesji wiązał Ministra Środowiska przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Fakt, że ponowna decyzja Ministra Środowiska wydana w postępowaniu zwyczajnym tj. ostateczna decyzja z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] nie została zaskarżona do sądu administracyjnego nie oznacza, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2006 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2507/05 w zakresie w jakim Sąd ten uznał, że spółki A. i G. nie legitymują się interesem prawnym (nie są stroną) w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji nie wiąże organu i Sądu w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania. Przeciwnie, powyższy wyrok wiąże zarówno Ministra Środowiska jak obecnie WSA w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji z dnia 4 marca 2008 r. Nie jest to jednak konsekwencja związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu administracyjnego, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., lecz związania sądów i organów prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (art. 170 p.p.s.a.).

Z powyższego prawomocnego rozstrzygnięcia sądowego wynika, że zarówno A. jak i G. nie mają interesu prawnego i nie są stronami postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji. Związanie tym wyrokiem oznacza, że nie można w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym tej samej sprawy twierdzić, iż wymienione podmioty są stroną postępowania.

Tymczasem w niniejszej sprawie przyjęto, że spółki A. i G. były stronami postępowania zwykłego o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. Powyższe wynika z faktu, że Minister Środowiska prowadził postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji kończącej postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji na wniosek złożony przez wymienione spółki. Prowadzenie postępowania i wydanie decyzji na wniosek podmiotu nie będącego stroną postępowania należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. co uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Regulacja prawna dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji dopuszcza prowadzenie postępowania nie tylko na wniosek strony postępowania zwykłego ale również na wniosek każdego, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Posiadanie przymiotu strony podlega ocenie na datę składania wniosku w trybie art. 157 § 2 k.p.a., natomiast decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w trybie nadzoru podlega ocenie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydawania kwestionowanej decyzji.

W tej sprawie organ nie poddał ocenie, czy skutki stwierdzenia nieważności decyzji dotyczą interesu prawnego lub obowiązku wnioskodawców. Winien to uczynić w pierwszej kolejności ponownie rozpoznając sprawę. W sytuacji pozytywnego ustalenia, swoje stanowisko w tym zakresie, uzasadnione w myśl art. 107 § 3 k.p.a., organ przedstawi w decyzji załatwiającej merytorycznie wniosek tych podmiotów o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. i [...] marca 2008 r.

W przeciwnym razie odmówi wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji (art. 157 § 3 k.p.a.).

Przy czym organ uwzględni także, iż prowadząc postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, (czy to na wniosek czy z urzędu), organ ma obowiązek badania nie tylko czy występują przesłanki pozytywne wymienione w art. 156 §1 k.p.a. ale również czy nie występuje jakakolwiek z przesłanek negatywnych o jakich mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Wystąpienie bowiem przesłanki negatywnej skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia w myśl art. 158 § 2 k.p.a.

Ponadto, ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał także na uwadze, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji może być również wszczęte z urzędu. Przy czym, co należy podkreślić, sąd administracyjny nie ma możliwości nakazać organowi wszczęcie postępowania z urzędu.

Niewątpliwie przytoczone w zaskarżonej decyzji przepisy ustaw Prawo geologiczne i górnicze oraz ustaw kompetencyjnych uprawniają do twierdzenia, że organem właściwym do wydania decyzji w postępowaniu zwykłym był Marszałek Województwa [...]. Kopaliną wydobywaną na podstawie koncesji [...] udzielonej w dniu [...] kwietnia 1997 r. są piaski formierskie i szklarskie, wyszczególnione w art. 5 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze jako kopalina podstawowa. Art. 16 ust. 2 powołanej ustawy Prawo geologiczne i górnicze w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania przez Ministra Środowiska decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz [...] marca 2008 r. stanowił, że "z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 i 2 a) koncesji na poszukiwanie, rozpoznawanie lub wydobywanie kopalin podstawowych i pospolitych udziela marszałek województwa." W przedmiotowej sprawie nie zachodziły wyjątki wymienione w ust. 1 i 2a) tego przepisu.

Z kolei analiza przepisów art. 15 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1190) oraz art. 8 pkt 1 podpunkt a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. z 2005r. Nr 175, poz. 1462) prowadzi do wniosku, że sprawy koncesyjne leżące w gestii wojewody (od 1 stycznia 2002 r.), z dniem 1 stycznia 2006r. przekazano marszałkowi województwa. W związku z powyższym, Minister Środowiska wydając decyzję umarzającą postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2007 r. (decyzja pierwszoinstancyjna) jak i decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2008 r. nie uwzględnił przepisów dotyczących właściwości organu koncesyjnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że Sąd nie podziela poglądu T., że Minister Środowiska był związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2507/05 w zakresie właściwości organu do rozpoznania sprawy z wniosku A. i G. o stwierdzenie wygaśnięcia omawianej koncesji, a co za tym idzie, nie mógł przekazać sprawy do rozpoznania organowi właściwemu tj. marszałkowi województwa [...]. Zdaniem Sądu, związanie organu tym wyrokiem w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. dotyczyło jedynie kwestii interesu prawnego wnioskodawców. Sąd uchylając w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2507/05 decyzje o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji stwierdził, że organ wydał decyzję merytoryczną przyjmując, że wnioskodawcy tj. A. i G. mają interes prawny (są stronami postępowania) w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji koncesyjnej. Jak wynika z omawianego wyroku, Sąd wyraził w nim pogląd, że organ wadliwie ustalił, iż wnioskodawcy są stroną (mają interes prawny) w domaganiu się wszczęcia przedmiotowego postępowania.

Ponadto, w żadnym razie wyrok w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 419/06 (w przedmiocie cofnięcia koncesji), czy też w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 615/06 ( w przedmiocie stwierdzenia nieważności koncesji) a także w sprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 615/06 tj. sprawie sygn. akt II GSK 332/05 nie wiązały organu tj. Ministra Środowiska w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. w zakresie właściwości organu do rozpoznania wniosków złożonych w tych sprawach. Wskazane rozstrzygnięcia dotyczyły wyłącznie kwestii przymiotu strony (interesu prawnego) wnioskodawców i tylko w tym aspekcie wiążą strony i sąd (art. 170 p.p.s.a.). Podkreślenia również wymaga, że tylko w tym samym zakresie wskazane orzeczenia mają powagę rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a.

Uwzględniając powyższe, orzeczono jak sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.