Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 38/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 ust 2, art.58 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 22 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 5 listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Dnia 5 listopada 2012r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał ostateczną decyzję nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, w której utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Decyzja ta zawierała pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi i jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru-została doręczona pełnoletniemu domownikowi skarżącego w dniu 8 listopada 2012r.

J.P. chcąc odwołać się od powyższej decyzji w dniu 4 grudnia 2012r. wysłał skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału dnia 10 grudnia 2012r. przesłano tę skargę, zgodnie z właściwością, do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) czynność sądowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przepis szczegółowy stanowi natomiast, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53§1 p.p.s.a.).

Zgodnie natomiast z art. 54§1 p.p.s.a. skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Oznacza to, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego może nastąpić wyłącznie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. Zatem wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nie wypełnia ustawowego wymogu w zakresie trybu wnoszenia skargi na rozstrzygnięcie organu administracji (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2008r. sygn. akt: I FSK 1352/07 i z 17 marca 2011r. sygn. akt: II FSK 2336/10).

W sytuacji, gdy skarżący błędnie skieruje skargę bezpośrednio do sądu, z pominięciem organu, będącego autorem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd przekazuje skargę właściwemu organowi, a za datę wniesienia skargi przyjmuje się wtedy dzień przekazania skargi.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że 30-dniowy termin do złożenia skargi nie został dochowany. Pomimo pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skargę wniesiono bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, co skutkowało koniecznością przekazania skargi do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Terminem wniesienia skargi nie jest zatem w niniejszej sprawie dzień, w którym skarżący nadał ją na poczcie lecz dzień, w którym Sąd przekazał tę skargę właściwemu organowi, tj. 10 grudnia 2012r. Tymczasem, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 8 listopada 2012r., przez co termin do wniesienia skargi upływał w dniu 8 grudnia 2012r.

Wobec powyższego, skoro skarga została wniesiona po terminie, na podstawie art. 58 §1 ust. 2 i oraz art. 58 §3 p.p.s.a. należało odrzucić skargę, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.