Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 109/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi K.S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w złożeniu propozycji służby postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu 14 listopada 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła, za pośrednictwem organu - Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, skarga K. S. na bezczynność tego organu w związku z brakiem realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia skarżącemu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016r. poz. 1948 z późn.zm) dalej: p.w.KAS.

Zarzucono, że bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor Izby) wyraża się w braku złożenia skarżącemu propozycji pełnienia służby, mimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku i pomimo upływu ustawowego wyznaczonego w ustawie p.w.KAS terminu do dnia 31 maja 2017r. Wniesiono o stwierdzenie przez Sąd bezczynności Dyrektora Izby i zobowiązanie go do zaprzestania bezczynności i niezwłoczne złożenie skarżącemu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, propozycji uwzględniającej posiadane kwalifikacje, przebieg służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Zdaniem strony skarżącej, organ administracji skarbowej zobowiązany był na podstawie art. 165 ust. 7 p.w.KAS do przedstawienia jej do dnia 31 maja 2017r. propozycji dalszej służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej. Pomimo podejmowanych przez stronę prób i wezwań mających na celu skłonienie organu do przedstawienia jej propozycji służby, Dyrektor Izby nie zmienił swojego stanowiska w sprawie i nie wykonał ciążących na nim obowiązków ustawowych w tym zakresie.

W motywach uzasadnienia wskazano, że pismem z dnia 12 maja 2017r. skarżący otrzymał jedynie propozycję pracy, którą przyjął, natomiast nie otrzymał propozycji służby. Otrzymana propozycja pracy stanowiła w istocie o jego zwolnieniu ze służby, bowiem jakakolwiek decyzja skarżącego w stosunku do tej propozycji, zarówno jej przyjęcie, jak i ewentualne nieprzyjęcie, skutkowało zwolnieniem ze służby i utratą statusu funkcjonariusza.

Z uwagi na to, że strona nie otrzymała propozycji służby pismem z dnia 14 sierpnia 2017r. złożyła zażalenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS) na bezczynność Dyrektora Izby, jednak pismem z dnia 7 września 2017r. otrzymała odpowiedź Szefa KAS na zażalenie, w którym stwierdzono, że nie przysługuje skarżącemu prawo do wniesienia zażalenia.

Ustosunkowując się do skargi, organ wniósł o jej oddalenie i stanął na stanowisku, iż nie pozostaje w bezczynności w związku z niezłożeniem skarżącemu propozycji służby. W ocenie organu analiza przepisów ustawy przepisy wprowadzające KAS nie pozwala na stwierdzenie, że po stronie Dyrektora Izby istniał prawny obowiązek złożenia skarżącemu propozycji służby. Z brzmienia art. 165 ust. 7 p.w.KAS wynika, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych tam wskazanych, autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji tj. zatrudnienie na podstawie umowy o pracę albo propozycja pełnienia służby, jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki, co oznacza, że propozycja zatrudnienia albo służby może zostać przedłożona zarówno pracownikowi jak i funkcjonariuszowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że Sąd w każdej sprawie bada w pierwszej kolejności z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wskazanych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn.zm.) dalej: p.p.s.a. Przesłankami wymienionymi w pkt 1-5 tego przepisu są: niewłaściwość sądu, wniesienie skargi po terminie, nieuzupełnienie braków formalnych, zawisłość sprawy, brak zdolności sądowej lub procesowej. Kolejną przesłanką odrzucenia skargi jest niedopuszczalność skargi z innych przyczyn, określona w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w art. 3 § 2, 2a i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy p.p.s.a.

Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 p.p.s.a. bezczynność może stać się przedmiotem skargi tylko w takim zakresie, w jakim dotyczy niewykonywania kompetencji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1 - 4 p.p.s.a. (decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub czynności wynikających z przepisów prawa) lub w przepisach szczególnych do których odnosi się art. 3 § 2 pkt. 9 i art. 3 § 3 p.p.s.a. Aby można było mówić o bezczynności administracji publicznej musi więc istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej do tego formie i terminie.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 5 p.p.s.a. właściwość sądów administracyjnych została wyłączona w sprawach: wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej (pkt 1); wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (pkt 2); odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa (pkt 3); wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2014 r. poz. 1525 oraz z 2015 r. poz. 1274) (pkt 4); zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów (pkt 5).

Z przytoczonych regulacji wynika zatem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega właściwości sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu lub czynności, względnie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W rzeczonej sprawie skarżący dostrzega bezczynność organu polegającą na niezłożeniu funkcjonariuszowi celnemu pisemnej propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby, na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016r., poz. 1948 z późn. zm), zwanej: p.w.KAS. Przepis ten bowiem stanowi, że dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Z punktu widzenia dopuszczalności niniejszej skargi niezbędnym było więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy wskazane w tym przepisie propozycje zatrudnienia i służby stanowiły decyzję administracyjną bądź inny akt lub czynność podlegający kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Tylko bowiem w takiej sytuacji za dopuszczalne należało uznać wniesienie skargi na bezczynność organu.

Powyższa kwestia - w odniesieniu do propozycji zatrudnienia - była już przedmiotem zainteresowania sądów wojewódzkich, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w licznych swoich orzeczeniach podkreślał, że skierowana do funkcjonariuszy celnych oferta nowych warunków zatrudnienia, a także z przepisów będących podstawą do ich wydania wynika, że propozycja przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy nie jest decyzją administracyjną, ani innego rodzaju aktem lub czynnością podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej (por. postanowienie NSA: z dnia z dnia 21 stycznia 2018r. sygn. akt I OSK 2825/17, z dnia 18 stycznia 2018r. sygn. akt I OSK 2587/17, z dnia 27 lutego 2018r. sygn. akt I OSK 99/18).

Podobnie w ocenie Sądu, należy ocenić charakter prawny propozycji pełnienia dalszej służby przez funkcjonariusza celnego. Mimo, że przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej przypisują jej formę decyzji administracyjnej, ma ona jednak szczególny charakter. Dla swojej skuteczności wymaga bowiem wyraźnego oświadczenia się osoby, do której została skierowania, czy taką ofertę przyjmuje. Od tego uzależniony jest także termin do wniesienia przysługującego stronie środka odwoławczego w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który rozpoczyna swój bieg dopiero z chwilą przyjęcia propozycji, nie zaś jej doręczenia, jak ma to miejsce w przypadku władczego, jednostronnego oświadczenia woli organu, jakim jest klasyczna decyzja administracyjna. Propozycja służby, do czasu jej przyjęcia, pozostaje jedynie ofertą, która nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach adresata. Jej dopełnieniem jest zaś oświadczenie funkcjonariusza (pracownika) o przyjęciu propozycji - art. 171 ust. 1 p.w.KAS, albo o odmowie jej przyjęcia, względnie okoliczność niezłożenia takiego oświadczenia w ogóle - art. 170 ust. 1-2 p.w.KAS. Z klasyczną formą decyzji administracyjnej mamy w takiej sytuacji do czynienia dopiero wówczas, gdy z jednej strony organ przedstawi funkcjonariuszowi celnemu propozycję jego dalszej służby, z drugiej zaś funkcjonariusz ofertę tę przyjmie, nawet jeśli na dalszym etapie będzie domagał się jej modyfikacji w trybie przewidzianym w art. 169 ust. 4 p.w.KAS (por. nieprawomocne postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych w: Poznaniu z dnia 14 lutego 2018r., sygn. akt IV SAB/Po 96/17 i Rzeszowie z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II SAB/Rz 78/17).

Dodatkowo należy zauważyć, że o wyjątkowym charakterze propozycji służby świadczy również swoboda, w jaką ustawodawca wyposażył organy administracji skarbowej przy jej kierowaniu do poszczególnych funkcjonariuszy celnych. Przedstawienie konkretnemu funkcjonariuszowi propozycji pracy albo propozycji służby, gdyż taka alternatywa wynika wprost z interpretacji art. 165 ust. 7 p.w.KAS, dokonywało się w ramach względnego uznania. Organ przy podejmowaniu tej czynności winien bowiem uwzględnić jedynie takie przesłanki, jak posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby funkcjonariusza, a także jego dotychczasowe miejsce zamieszkania. Przepisy wskazanej ustawy dopuszczały także możliwość nieprzedstawienia funkcjonariuszowi celnemu żadnej z wymienionych ofert. Wówczas, zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 p.w.KAS, jego stosunek służbowy wygasał z dniem 31 sierpnia 2017r. Opisana alternatywa powodowała zatem, że organ administracji skarbowej nie tylko nie był zobligowany do przedstawienia funkcjonariuszowi celnemu propozycji dalszej służby, czy też pracy, ale w ogóle mógł zrezygnować z jego zatrudnienia w ramach kierowanego przez siebie aparatu skarbowego. I każde jego zachowanie się w jeden z powyższych sposobów powodowało, że działał on w granicach i na podstawie prawa. W przyjętej regulacji nie istniał bowiem żaden przepis, który by obligował organ do podjęcia jednej, konkretnej czynności w danym stanie faktycznym. W szczególności nie istniał po stronie organu obowiązek przedstawienia funkcjonariuszowi celnemu wyłącznie propozycji jego dalszej służby.

W takiej sytuacji należało stwierdzić, że skoro ocena charakteru prawnego wynikających z art. 165 ust. 7 p.w.KAS propozycji zatrudnienia i propozycji służby wykazała, że nie stanowią one ani klasycznej formy decyzji administracyjnej, ani też tym bardziej innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej podjętych w ramach bądź też poza postępowaniami określonymi w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz dodatkowo nie istniał przepis prawny, który obligowałby organ do przedstawienia stronie skarżącej propozycji dalszej służby, to przedmiotowa skarga na bezczynność Dyrektora Izby nie mogła zostać uznana za dopuszczalną.

Skarga na bezczynność może bowiem zostać wniesiona tylko w tych sprawach, w których sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest zaś m.in. w odniesieniu do decyzji administracyjnych, a także innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które zostały podjęte przez organ do tego zobligowany, w ramach postępowania administracyjnego bądź też poza jego granicami. W związku z tym należało uznać, że skarga na bezczynność Dyrektora Izby w przedstawieniu stronie skarżącej propozycji dalszej służby, nie mieściła się w granicach właściwości sądów administracyjnych, określonej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 .p.p.s.a.

Na marginesie jedynie pozostaje wskazać, że skarżona bezczynność w złożeniu propozycji służby, bowiem Dyrektor KAS złożył skarżącemu propozycję zatrudnienia, która została przyjęta, jednak - jak podnosi skarżący - "pod przymusem prawnym i ekonomicznym", wskazuje na to, że skarżący zmierza do tego, aby zachować przysługujący jemu status służbowy funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, podważając dopuszczalność przedstawienia propozycji zatrudnienia w miejsce dotychczasowego stosunku służbowego. Tym samym spór w tej sprawie związany jest z roszczeniami skarżącego ze stosunku służbowego, a zatem roszczeniami, o których mowa w art. 277 ustawy o KAS, dotyczącymi kształtowania treści stosunku łączącego go ze Służbą Celno- Skarbową, wobec czego podlega właściwości sądu właściwego w sprawach z zakresu prawa pracy. W postępowaniu przed nim skarżący może kwestionować prawidłowość przekształcenia jego relacji zatrudnienia, w tym podniesiony zarzut prawidłowości zastosowania względem niego art.165 ust. 7 p.w. KAS (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2018r. sygn. akt I OSK 2904/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego).

Wniesiona skarga podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono sentencji niniejszego postanowienia