Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 199/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 136 ust 3
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń NSA Anna Szkodzińska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. C. i J. W. na decyzję Wojewody z dnia 11 grudnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu udziałów w nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda, decyzją z dnia 11 grudnia 2019 r., znak: [...], działając na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania Gminy K., reprezentowanej przez Prezydenta Miasta K, od decyzji Starosty [...] z dnia 30 maja 2019 r. znak [...] – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie zwrotu udziałów w nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3178 ha, obj. księgą wieczystą nr [...], położonej w obr[...]. ewid. N. H. m. K., w granicach wywłaszczonych parcel: l. kat. [...], l. kat. [...]. kat. [...] i l. kat. [...], b. gm. kat. B., na rzecz: K. P. w [...] częściach, S. S. w [...] częściach, D. S. w [...] częściach, P. S. w [...] częściach, M. S. w [...] częściach, M. S. w [...] częściach, D. S. w [...] częściach, S. S. w [...] częściach, R. S. w [...] częściach, M. W. w [...] częściach, R. G. w [...] częściach, A. W. w [...] częściach, W. S. w [...] częściach, J. S. w [...] częściach, K. M. S. w [...] częściach, J. S. w [...] częściach, W. C. w [...] częściach, Z. C. w [...] częściach, M. Ł. C. w [...] częściach, H. S. w [...] częściach, M. L. w [...] częściach, A. B. w [...] częściach, M. H. N. w [...] częściach, J. W. w [...] częściach, K. D. w [...] częściach, A. C. w [...] częściach, G. W. w [...] częściach, I. K. w [...] częściach, J. W. w [...] częściach.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Starosta [...], decyzją z dnia 30 maja 2019 r., znak: [...], działając na podstawie art. 136 ust. 1-3, art. 137, art. 139, art. 140 ust. 1-3 i art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 2204 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – po rozpatrzeniu wniosku o zwrot nieruchomości: K. P., S. S., D. S., P. S., M. I. S., M. S., D. S., S. S., R. S., M. W., R. G., A. W., W. S., J. S., K. S., J. S., W. C., Z. C., M. C., H. S., M. L., A. B., M. N., J. W., K. D., A. C., G. W., I. K. i J. W. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego orzekł w pkt. 1 o zwrocie udziałów w nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3178 ha, obj. księgą wieczystą nr [...], położonej w obr. [...]. ewid. N. H. m. K., w granicach wywłaszczonych parcel: l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat. [...], b. gm. kat. B., na rzecz: K. P. w [...] częściach, S. S. w [...] częściach, D. S. w [...] częściach, P. S. w [...] częściach, M. S. w [...] częściach, M. S. w [...] częściach, D. S. w [...] częściach, S. S. w [...] częściach, R. S. w [...] częściach, M. W. w [...] częściach, R. G. w [...] częściach, A. W. w [...] częściach, W. S. w [...] częściach, J. S. w [...] częściach, K. M. S. w [...] częściach, J. S. w [...] częściach, W. C. w [...] częściach, Z. C. w [...] częściach, M. Ł. C. w [...] częściach, H. S. w [...] częściach, M. L. w [...] częściach, A. B. w [...] częściach, M. H. N. w [...] częściach, J. W. w [...] częściach, K. D. w [...] częściach, A. C. w [...] częściach, G. W. w [...] częściach, I. K. w [...] częściach, J. W., w [...] częściach, – w pkt. 2 i 3 o rozliczeniach związanych z ww. zwrotem.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że parcele: l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...] l. kat. [...] oraz część parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. zostały wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 28 kwietnia 1951 r. nr [...] na cele budowy Miasta N. H.. Na podstawie zebranego materiału ustalono, że pod pojęciem budowa Miasta N. H. w odniesieniu do parceli l. kat. [...] stanowiącej obecnie północną część działki nr [...] obr. [...] rozumiano budowę zaplecza technicznego związanego z obsługą dzielnicy i miasta K. w postaci magazynów i składów, natomiast na parcelach: l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat. [...] stanowiących obecnie południową cześć działki nr [...] w pobliżu rzeki [...] planowano zieleń stanowiącą część projektowanego zespołu parkowo-wypoczynkowego, wchodzącego w skład kompleksu parkowo-wypoczynkowego doliny rz. [...] Na przedmiotowej nieruchomości nie podjęto żadnych prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia. Parcele: l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...] oraz część parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. stanowiące obecnie działkę nr [...] poł. w obr. [...]. ewid. N. H. przed wywłaszczeniami użytkowane rolniczo na przestrzeni lat nie zmieniły swojego zagospodarowania. Jedynie z uwagi na zmienione położenie ulicy oraz rzeki [...] wyburzono istniejące w 1949 roku na części parcel budynki. Działka nie nosi śladów żadnej inwestycji celu publicznego, poza przecinającą ją linią gazową w części północnej (widoczny słupek niski żółty z literą "G" w granicy wschodniej) oraz napowietrzną linią niskiego napięcia w części południowej i jednym jej słupem.

Odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia 30 maja 2019 r. złożyła Gmina K., podnosząc m. in., iż: "W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] podał, iż parcele: l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...] oraz część parceli l. kat. [...] b. gm. kat. B. zostały wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 28 kwietnia 1951 r. nr [...] na cele budowy Miasta N. H.. Celem doprecyzowania ogólnie ujętego celu wywłaszczenia organ I instancji pozyskał szereg dokumentów, na podstawie których ustalił, iż pod pojęciem budowy Miasta N. H. w odniesieniu do parceli l. kat. [...] stanowiącej obecnie północną część działki nr [...], obr. [...]. ewid. N. H. m. K. rozumiano budowę zaplecza technicznego związanego z obsługą dzielnicy i miasta K. w postaci magazynów i składów, natomiast na parcelach: l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat[...] stanowiących obecnie południową część działki nr [...] w pobliżu rzeki [...] planowano zieleń stanowiącą część projektowanego zespołu parkowo-wypoczynkowego doliny rz[...] Przeprowadzona w dniu 6 marca 2019 r. rozprawa administracyjna połączona z oględzinami działki nr [...], obr. [...]. ewid. N. H. m. K. wykazała, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi teren zielony porośnięty trawą – częściowo wykoszoną, chwastami, krzakami i drzewami. Z dołączonej do akt sprawy dokumentacji w postaci zdjęć lotniczych pozyskanych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. z dnia: 1 czerwca 1961 r., 14 września 1970 r., 27 czerwca 1976 r., z 1982 r., 8 lipca 1987 r. oraz 30 września 1993 r. jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy teren i okolica zmieniał się na przestrzeni poszczególnych lat (między innymi zmieniono bieg koryta rzeki [...] wybudowano drogę, a w bliskim sąsiedztwie powstało zapiecze magazynowe). Nie bez znaczenia jest również, iż teren przedmiotowej działki uzbrojony jest sieciami infrastruktury miejskiej. Na terenie przedmiotowej działki posadowiony jest gazociąg wysokiego ciśnienia będący własnością firmy [...] oddział w T. oraz należąca do T. D. S.A. Oddział w K. napowietrzna linia nN-0,4kV zasilana ze stacji transformatorowej [...]. Organ prowadzący postępowanie nie dokonał jednak ustaleń, kiedy i na czyj wniosek przedmiotowe sieci powstały i czy ich budowa nastąpiła w związku z powstałą w tamtym terenie bazą magazynową. W świetle powyższych okoliczności ustalenia organu I instancji co do zbędności na cel wywłaszczenia działki nr [...], obr[...]. ewid. N. H. m. K. uznać należy za wątpliwe".

Działając na skutek odwołania, Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z dnia 11 grudnia 2019 r., znak [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 maja 2019 r., znak [...]

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał i wyjaśnił art. 136 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami w znowelizowanym brzmieniu oraz zwrócił uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., P 38/11 – a następnie zauważył, że w przeszłości częstą praktyką było ogólnikowe określanie celu wywłaszczenia w decyzji lub umowie sprzedaży, bądź też brakowało nawet określenia przeznaczenia nieruchomości. W ocenie Wojewody, należy również zwrócić uwagę na specyfikę niniejszej sprawy, w której przedmiotem ustaleń są nieruchomości wywłaszczone na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Powołana regulacja nie przewidywała bowiem konieczności precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia zarówno w dokumentacji wymaganej dla uzyskania pozwolenia na nabycie nieruchomości (przy czym pojęcie to oznaczało na gruncie omawianej regulacji wywłaszczenie), dokumentacji sporządzanej na potrzeby procesu wywłaszczeniowego, jak i w samym orzeczeniu wywłaszczeniowym. Wywłaszczenie w trybie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. następowało w sposób bardzo specyficzny i odmienny niż w przypadku późniejszych ustaw wywłaszczeniowych. Art. 39 ust. 1 tego aktu prawnego stanowił mianowicie, iż: "orzeczenie o wywłaszczeniu przenosi prawo własności nieruchomości na rzecz wywłaszczającego z dniem zgłoszenia wniosku o wywłaszczenie". Niezbędna jest zatem w takich przypadkach, jak w przedmiotowej sprawie, prawidłowa ocena celu wywłaszczenia na podstawie tych samych kryteriów, co jej niezbędność w postępowaniu wywłaszczeniowym. Co do zasady będzie to w szczególności analiza przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w czasie wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz analiza dokumentacji dołączanej obowiązkowo do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a w szczególności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, czyli dokumentacji ściśle związanej z inwestycją stanowiącą podstawę wywłaszczenia, której szczegółowa analiza jest niezbędna do precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia.

Zgodnie z orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 28 kwietnia 1951 r. znak [...], przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona na wniosek pełnomocnika dla Spraw Wywłaszczeniowych Przedsiębiorstwa Państwowego Wyodrębnionego N. H. w K. z dnia 1 września 1950 r. na cele budowy Miasta N. H.. Dla precyzyjnego ustalenia celu wywłaszczenia przedmiotowych nieruchomości organ I instancji pozyskał do akt sprawy dokumentację związaną z postępowaniem poprzedzającym wydanie tego orzeczenia, tj. w szczególności wniosek Zakładu Osiedli Robotniczych z dnia 7 czerwca 1950 r. do Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego o udzielenie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonych na terenie zabudowy miasta N. H. oraz stanowiące załączniki do ww. wniosku: zezwolenie pełnomocnika Ministra Budownictwa z dnia 17 kwietnia 1950 r. na zgłoszenie przez Zakład Osiedli Robotniczych wniosku o nabycie nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (w którym wskazano, iż nieruchomość jest niezbędna dla realizacji budownictwa mieszkaniowego), określonych na załączonym planie sytuacyjnym linią czerwoną i dużymi literami [...] z wyłączeniem enklaw oznaczonych na planie cyframi rzymskimi i małymi literami; wniosek Departamentu Inwestycji Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 5 lipca 1950 r. o udzielenie zezwolenia Zakładowi Osiedli Robotniczych na nabycie nieruchomości oraz zezwolenie zastępcy przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z 6 czerwca 1950 r. na nabycie przez Zakład Osiedli Robotniczych pod budowę miasta N. H. nieruchomości określonych na załączonym planie sytuacyjnym linią czerwoną i dużymi literami A - W, z wyłączeniem enklaw oznaczonych na planie cyframi rzymskimi i małymi literami. Z powołanych dokumentów wynika, iż przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na obszarze objętym wnioskiem o wywłaszczenie na cele budowy miasta N. H.. Przedmiotowe parcele znajdują się na terenie opisanym jako "Łąki", tuż przy enklawie terenowej nr [...]", której granice wyznaczają linie i opis małymi literami od "a" do "k". Jak wynika z opracowania opisanego jako "Założenia Projektowe Budowy Miasta N. H., Aktualizacja na dzień 1 maja 1955 r.", realizacja miejskiego zespołu osiedli robotniczych, nazywanego miastem N. H. (które miastem nigdy się nie stało, lecz zostało przed jego ukończeniem przyłączone do miasta K. jako jedna z jego dzielnic), rozpoczęła się już w 1949 r. (powołanie Komisji do Spraw Budowy N. H. przy Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego oraz początek pozyskiwania gruntów pod inwestycję) i podzielono ją na dwa etapy, przy czym na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot planowano realizację założeń w ramach II etapu (realizowanego na obszarze położonym "za ulicą [...] dla którego ustalono wówczas "jedynie globalne wskaźniki bez lokalizacji na osiedla".

Do zgromadzonego materiału organ I instancji dołączył załącznik graficzny datowany na 31 października 1956 r. – Plan Generalny Miasto N. H.. Będąca przedmiotem postępowania działka nr [...] znajduje się na terenie obrysowanym linią z zaznaczonym jednym projektowanym budynkiem. Na powyższym planie nie opisano funkcji przedmiotowego terenu położonego po północnej stronie ulicy [...] i rzeki [...]. Natomiast tuż obok przedmiotowego terenu po stronie wschodniej za ulicą [...] również znajduje się teren obrysowany taką samą linią z opisem "P.K.S." i jednym budynkiem zrealizowanym, opisanym "Zajezdnia S." Z kolei zgodnie z pozyskanym Planem Ogólnym z 1977 r. działka nr [...] znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem [...] Stan istniejący opisano wówczas jako "teren użytkowany rolniczo – sady, ogródki działkowe ze szczątkową zabudową mieszkaniową o charakterze zagrodowym". Ustalenia programowo – przestrzenne dla tego obszaru to: ZP – tereny parków i zieleńców, ZD – tereny ogródków działkowych, – fragment ogólnomiejskiego systemu zieleni, – teren projektowanego zespołu parkowo-wypoczynkowego, wchodzący w skład kompleksu parkowo-wypoczynkowego doliny rz. [...]i, – istniejące ogrody działkowe do adaptacji bez możliwości ich poszerzania, – obowiązuje zachowanie istniejących warunków naturalnych – ukształtowania teren, zespołów zieleni, wód otwartych, – istniejąca zabudowa przewidziana do adaptacji bez możliwości przekształceń i rozbudowy. Tuż obok przedmiotowej działki znajdowały się tereny oznaczone symbolem [...] zakłady przemysłowe, składy i magazyny oraz zaplecze gospodarki komunalnej – związane z obsługą dzielnicy i miasta K.. Stacja kontenerowa w realizacji. Na Planie Ogólnym z 1988 r. przedmiotowa działka znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem [...] – tereny budownictwa – bazy, zaplecze techniczno-produkcyjne. Na przedmiotowym planie zaznaczono również przebieg sieci gazowej, przebiegającej w północnej części przedmiotowej działki.

Na podstawie ww. dokumentów Starosta [...] ustalił, że pod pojęciem budowa Miasta N. H. w odniesieniu do parceli l. kat. [...], stanowiącej obecnie północną część działki nr [...], rozumiano budowę zaplecza technicznego związanego z obsługą dzielnicy i miasta K. w postaci magazynów i składów, natomiast na parcelach: l. kat. [...] l. kat. [...] i l. kat. [...], stanowiących obecnie południową część działki nr [...] (w pobliżu rzeki [...] planowano zieleń stanowiącą część projektowanego zespołu parkowo-wypoczynkowego, wchodzącego w skład kompleksu parkowo-wypoczynkowego doliny rz. [...] Za lokalizacją zaplecza technicznego na przedmiotowym terenie przesądził fakt, iż znajduje się w sąsiedztwie linii kolejowej oraz ulicy [...].

Następnie, w celu ustalenia czy nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] stała się zbędna na cel wywłaszczenia, organ I instancji pozyskał pismo [...] Spółki Gazownictwa sp. z o. o. z dnia 30 marca 2015 r., na podstawie którego ustalił, iż w niewielkiej odległości od północnej granicy przedmiotowej nieruchomości przebiega gazociąg wysokiego ciśnienia. Z pisma T. D. S.A. Oddział w K. wynika natomiast, iż przez przedmiotową działkę przebiega linia napowietrzna nN - 0,4 kV zasilana ze stacji transformatorowej 2088. Starosta [...] do akt sprawy pozyskał również z Archiwum Narodowego w K. zdjęcie lotnicze obejmujące m. in. wywłaszczone parcele wykonane w 1949 r. W dniu wykonania powyższego zdjęcia (przed datą wywłaszczenia), parcela l. kat [...] stanowiła zagospodarowane pole uprawne, natomiast na parcelach: l. kat. [...] l. kat. [...] i l. kat. [...] widoczne są niewielkie zabudowania, najprawdopodobniej jeden dom mieszkalny i jeden budynek gospodarczy, wokół których rośnie kilka drzew. Od strony południowej przedmiotowy teren sąsiaduje z wyraźną, dosyć szeroką ulicą biegnącą w kierunku północno- wschodnim. Od strony zachodniej działka sąsiaduje z innymi działkami, również zabudowanymi pojedynczymi domami i w dużych częściach rolnymi. Od strony wschodniej i północnej działka sąsiaduje z niewielką drogą. Na podstawie zdjęcia lotniczego pozyskanego z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W., a wykonanego 14 września 1970 r. ustalono, że działka nr [...] stanowiła wówczas jednolicie zagospodarowane pole uprawne. Zmieniono zagospodarowanie działek sąsiadujących do przedmiotowej od strony południowej – przebudowano ulicę (obecnie ul. [...]) oraz częściowo zmieniono bieg rzeki. Od strony południowej działka nr [...] graniczy z niewielką, najprawdopodobniej nieutwardzoną drogą, bezpośrednio za którą znajduje się rzeka [...], a dopiero w dalszej odległości widoczna jest dwujezdniowa ulica, od strony wschodniej działka graniczy z niewielką drogą, od strony zachodniej z innymi działkami, które również stanowiły pola uprawne i sady, a na nielicznych znajdowały się zabudowania, zaś od strony północnej – z niewielką drogą, za którą znajdował się teren zabudowany dużym magazynem. Na podstawie zdjęć lotniczych z lat: 1976 r., 1982 r., 1987 r. i 1993 r. organ I instancji ustalił, iż na przedmiotowej działce oraz działkach sąsiednich zagospodarowanie na przestrzeni lat nie zmieniło się. Również pozyskana ze strony internetowej Urzędu Miasta K. ortofotomapa z 2004 r. wskazuje w ocenie organu I instancji, że przedmiotowa działka na przestrzeni lat nie została w jakikolwiek sposób zagospodarowana. Wraz z sąsiadującymi działkami teren ten, położony pomiędzy rzeką [...] a działkami zagospodarowanymi pod zaplecze magazynowe, wyraźnie zaspakajał wyłącznie prywatne potrzeby nielicznych mieszkańców. Mając na uwadze powyższe dokumenty, Starosta [...] uznał, iż na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie podjęto żadnych prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia. Jedynie z uwagi na zmienione położenie ulicy oraz rzeki [...] wyburzono istniejące w 1949 r. na części parcel budynki.

Wojewoda, przechodząc do przedstawienia własnej oceny zebranego materiału dowodowego, zwrócił uwagę na prezentowane w orzecznictwie poglądy, w myśl których realizacja celu wywłaszczenia, jakim była budowa osiedla mieszkaniowego, obejmuje nie tylko budowę bloków mieszkalnych, ale także infrastrukturę potrzebną do prawidłowego funkcjonowania osiedla, tj. budynki handlowe, usługowe, urządzenia towarzyszące, ciągi komunikacyjne (w tym piesze), parkingi, szkoły, boiska sportowe, garaże oraz zieleń osiedlową. Ponadto za infrastrukturę związaną nierozdzielnie z budownictwem mieszkaniowym o charakterze osiedlowym niezbędną dla prawidłowego funkcjonowania danego osiedla i jego mieszkańców uznaje się wszelkie instalacje podziemne: linie komunikacyjne, wodociągi, kabel elektryczny, instalację gazową, sanitarną czy kanały deszczowe. W tym kontekście Wojewoda podkreślił, że realizacja w czasach powojennych inwestycji nazywanej powszechnie "budową miasta N. H." stanowiła przedsięwzięcie o niespotykanej w tamtym okresie skali oraz unikatowe nawet w kontekście unormowań powołanego dekretu z 26 kwietnia 1949 r. właśnie z uwagi na rozmiar tego przedsięwzięcia (obszar wywłaszczeń obejmował 1096 ha). Z dotychczasowych doświadczeń organu związanych z prowadzeniem spraw z zakresu zwrotów nieruchomości wywłaszczonych pod budowę miasta N. H. wynika, że budowa tej późniejszej [...] dzielnicy następowała etapami i zarówno w sferze projektowej, jak i wykonawczej bardzo często ulegała pewnym modyfikacjom, zaś w licznych publikacjach historycznych niejednokrotnie znaleźć można informacje o tym, że prace w terenie prowadzone były początkowo na podstawie ogólnych założeń, zaś konkretne plany wykonawcze powstawały "na bieżąco", tj. w toku prowadzonych robót budowlanych. Z opracowania opisanego jako "Założenia Projektowe Budowy Miasta N. H., Aktualizacja na dzień 1 maja 1955 r." wynika, że na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot planowano realizację założeń w ramach II etapu (realizowanego na obszarze położonym "za ulicą [...]"), dla którego ustalono wówczas jedynie globalne wskaźniki bez lokalizacji na osiedla". W powołanym dokumencie wskazano, iż: "Naturalnymi granicami MNH wynikającymi z ukształtowania terenu są: od północy i wschodu – pasmo [...] i dolina rzeki [...], stanowiące pas izolacyjny między budową Miasta i Kombinatu (...) okalający miasto pas zieleni mieści w sobie kompleksy urządzeń sportowych, ogródków działkowych i izolacyjnych pasów leśnych".

Wojewoda zwrócił uwagę na wydany w analogicznej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 20/17, w którym wskazano "zgodnie z założeniami przedstawionymi ww. dokumencie – w zakresie "zieleni" planowanej w ramach budowy miasta N. H. przewidywano trzy rodzaje tego typu zagospodarowania: zieleń "osiedlową" (parki wypoczynkowo-spacerowe i "ludowe" promenady oraz zieleńce), zieleń "pozaosiedlową" (ogródki działkowe, cmentarze) oraz zieleń "nieurządzoną" w postaci pasa izolacyjnego o szerokości do 1 km z obu stron rzeki [...] – na północno-wschodnim i wschodnim obrzeżu miasta N. H.. "Pas ten złożony z drzewostanu wysokopiennego z gęstym podszyciem stanowić będzie naturalną zaporę przed szkodliwym wpływem zadymień przemysłowych [...] Pow. pasa zieleni izolacyjnej ok. 250 ha. We wzmiankowanym pasie zieleni przy Osi Huty programowany jest zalew na rzece D. (...)".

Kontynuując argumentację, Wojewoda podkreślił, że przedmiotowa nieruchomość położona była (i jest) na terenie "za ulicą [...] dla którego ustalono wówczas jedynie globalne wskaźniki bez lokalizacji na osiedla", a ponadto w odległości nieprzekraczającej 1 km od rzeki D.. Po drugie, z założenia miał to być w znacznej części pas zieleni "nieurządzonej" (a więc niekoniecznie powstałej w wyniku jakiejś szczególnie planowanej działalności człowieka), oddzielający od projektowanego kombinatu metalurgicznego również część jednostki mieszkaniowej N. H. zlokalizowaną na północ (m.in. dzisiejsze osiedle [...]). Okoliczności te nie są w ocenie organu odwoławczego bez znaczenia dla ustalenia konkretnego celu wywłaszczenia objętych niniejszym postępowaniem parcel: l. kat. [...], l. kat. [...] l. kat. [...] i l. kat. [...] b. gm. kat. B., stanowiących działkę nr [...], obr. [...]. ewid. N. H. m. K.. Uwzględniając bowiem wynikające z tych faktów wnioski, jak również wcześniejsze uwagi dotyczące pierwotnego przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, należy dojść do przekonania, iż miała ona stanowić fragment strefy ochronnej pasa w znacznej części "nieuporządkowanej" zieleni pomiędzy linią kolejową a planowaną drogą publiczną, oddzielającego północne rejony projektowanego Miasta N. H. od kombinatu metalurgicznego. Plany co do sposobu realizacji ww. założeń nie były skonkretyzowane tak w dacie składania wniosku o wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości, jak i wydania orzeczenia w tym zakresie, co potwierdzają informacje zawarte w powołanych wcześniej "Założeniach Projektowych Budowy Miasta N. H., Aktualizacja na dzień 1 maja 1955 r.", a co wynikało ze skali projektowanej wówczas inwestycji, mającej powstać na obszarze 1096 ha. Również pozyskane przez organ I instancji zdjęcia lotnicze oraz ustalenia poczynione podczas rozprawy administracyjnej połączonej z oględzinami przedmiotowej nieruchomości pozwalają na przyjęcie, iż na zawnioskowanej do zwrotu działce nr [...] został zrealizowany cel wywłaszczenia w postaci pasa izolacyjnego. Na przedmiotowej nieruchomości zmieniono położenie ulicy i rzeki [...] oraz wyburzono istniejące w 1949 r. na części parcel budynki. Z kolei z oględzin nieruchomości wynika, iż działka nr [...] w całości porośnięta jest trawą i chwastami, od strony południowej częściowo bardziej zakrzaczona, porośnięta kilkoma drzewkami. Natomiast sam fakt, iż Skarb Państwa nie uniemożliwiał nikomu korzystania z tej nieruchomości nie oznacza, że nie spełniała ona swojej funkcji.

Wojewoda wskazał ponadto, iż ustalił ponadto, że znajdująca się na działce nr [...] linia napowietrzna nN-0,4 kV została wybudowana na początku lat 50-tych ubiegłego wieku w celu zasilania odbiorców przy ul. [...] (pismo T. D. S.A. z dnia 31 lipca 2019 r.). Z kolei przebiegający przez przedmiotową nieruchomość gazociąg wysokiego ciśnienia [...] – [...] został wybudowany w latach 1971 – 1972. Wnioskodawcą tej inwestycji pn.: "Budowa gazociągu magistralnego [...]" były [...] Zakłady Gazownictwa w K. (pismo [...] S.A. z dnia 26 sierpnia 2019 r.). Mając na uwadze fakt, iż dla terenu "za ulicą [...] nie zaprojektowano w dacie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości konkretnych rozwiązań infrastruktury technicznej, zaś ogólnie określonym celem wywłaszczenia była "budowa Miasta N. H." (wniosek wywłaszczeniowy został złożony z upoważnienia Dyrekcji Przedsiębiorstwa Państwowego Wyodrębnionego Nowa Huta w K. oraz Dyrekcji Budowy Miasta N. H. w N. H.), to wybudowane na przedmiotowej nieruchomości elementy sieci infrastruktury miejskiej związane z funkcjonowaniem tak samej dzielnicy N. H., jak i kombinatu metalurgicznego, należy uznać za związane funkcjonalnie z inwestycją stanowiącą cel wywłaszczenia. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że nie można uznać przedmiotowej nieruchomości za zbędną na cel jej wywłaszczenia.

Pismem z dnia 22 stycznia 2020 r. A. C. i J. W. zaskarżyli powyższą decyzję Wojewody z dnia 11 grudnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo prowadzenia postępowania dowodowego w II instancji, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy, a także poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie sprawy w sposób wadliwy; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i brak uwzględnienia okoliczności faktycznych, z których wynika, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, nadto oparcie orzeczenia na nieujawnionym materiale dowodowym. W uzasadnieniu pierwszego zarzutu skarżący wskazali, że w postępowaniu przed organem II instancji prowadzono postępowanie dowodowe co do czasokresu posadowienia linii energetycznej napowietrznej i gazociągu wysokiego ciśnienia; należało zatem decyzję I instancji uchylić celem przeprowadzenia pełniejszego postępowania dowodowego. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie badania zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu przez organ II instancji jest niedopuszczalne, gdyż narusza zasadę dwuinstancyjności. Uzasadniając drugi zarzut skarżący wskazali, że organ II Instancji powołuje się na orzecznictwo sądów administracyjnych przemawiające za przyjęciem stanowiska, że z budową osiedla czy miasta wiąże się budowa instalacji podziemnych np. gazowej. Skoro na działce nr [...] istnieje gazociąg równoległe do północnej granicy działki [...] i bezpośrednio przy granicy, to należało rozważyć czy jest uzasadniony geodezyjny podział działki nr [...] – na część z gazociągiem i pozostałą część przeznaczoną do zwrotu; instalacje naziemne natomiast w żadnym razie nie stoją na przeszkodzie zwrotu. Zgodnie z art. 8 k.p.a. organ ma tak prowadzić postępowanie, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy i pogłębiać zaufanie do obywateli. Tymczasem organ II instancji orzekł w oparciu o nieujawniony materiał dowodowy, a to "Założenia Projektowe Budowy Miasta N. H. Aktualizacja na dzień 1 maja 1955 r.", że dokument ten przewidywał 3 rodzaje zagospodarowania : zieleń osiedlową (parki wypoczynkowo-spacerowe), zieleń poza osiedlową (ogródki działkowe, cmentarze) i zieleń nieurządzoną w postaci pasa izolacyjnego o szerokości do 1 km z obu stron rzeki [...] Pas ten złożony z drzewostanu wysokopiennego z gęstym podszyciem ma stanowić zaporę przed szkodliwym wpływem zadymień przemysłowych [...]. Jak wynika z oględzin działka nr [...] jest porośnięta trawą i chwastami, od strony południowej częściowo bardziej zakrzaczona i porośnięta kilkoma drzewkami. Nie ma zatem drzewostanu nadto wysokopiennego, powszechnie wiadomym jest, że nie ma także Huty, albowiem wygaszono wielki piec. Od 1951 roku nie zrobiono na działce [...] niczego, poza infrastrukturą, która nie stoi na przeszkodzie zwrotu, nawet nie posadzono drzew. Nie można zatem twierdzić, że cel wywłaszczenia został zrealizowany. Ma to być pas leśny , a nie rosnąca trawa i kilka drzewek, zapewne samosiejek. Ustalenia organu II instancji są całkowicie odmienne od uzasadnienia decyzji organu I istancji, który uznał, że pod pojęciem budowa Miasta N. H. w odniesieniu do parceli l. kat. [...] stanowiącej obecnie północną część działki nr [...] rozumiano budowę zaplecza technicznego związanego z obsługą dzielnicy i miasta K. w postaci magazynów i składów, natomiast na parcelach l. kat. [...] stanowiących obecnie południową część działki nr [...] w pobliżu rzeki [...] planowano zieleń stanowiąca część projektowanego zespołu parkowo-wypoczynkowego. W ocenie skarżącej, przytoczone naruszenie przepisów postępowania w sposób oczywisty doprowadziło w konsekwencji do naruszenia prawa materialnego tj. art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego niezastosowanie w konsekwencji uznania, że zrealizowano cel wywłaszczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi uznając je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 136 ust. 3 zd. 1 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 65, dalej "u.g.n.") poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Wedle art. 137 ust. 1. u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Jeżeli cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część (art. 137 ust. 2 u.g.n.). Powołane przepisy stanowią determinantę prawną zaskarżonej decyzji, aczkolwiek jej istotnym uzupełnieniem jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11 (Dz. U. poz. 376), w wyniku którego art. 137 ust. 1 pkt 2 utracił moc z dniem 24 marca 2014 r. w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r. zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Na tyle powyższych przepisów rysują się trzy przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości: nabycie tejże nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w drodze wywłaszczenia, wystąpienie o zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców, zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W niniejszej sprawie dwie pierwsze przesłanki zostały zweryfikowane pozytywnie i są w istocie bezsporne. Postępowanie wyjaśniające oraz spór ogniskują się na trzeciej przesłance zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu), przy czym obejmuje ona w istocie dwa zagadnienia: ustalenie określonego w decyzji celu wywłaszczenia i ocenę, czy nieruchomość jest zbędna na ten cel – z uwzględnieniem ustawowych definicji odnośnych pojęć i ugruntowanego sposobu ich rozumienia. Sąd w pełni podziela przy tym stanowisko Wojewody, że konieczne jest uwzględnienie specyfiki przedmiotowej sprawy, w której przedmiotem ustaleń jest nieruchomość wywłaszczona na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. Regulacja ta rzeczywiście nie przewidywała konieczności precyzyjnego określenia celu wywłaszczenia w dokumentacji wymaganej dla uzyskania pozwolenia na nabycie nieruchomości, w dokumentacji sporządzanej na potrzeby procesu wywłaszczeniowego ani w samym orzeczeniu wywłaszczeniowym. Orzeczenie o wywłaszczeniu przenosiło prawo własności nieruchomości na rzecz wywłaszczającego z dniem zgłoszenia wniosku o wywłaszczenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych – zwłaszcza najnowszym – podkreśla się, że ilekroć cel wywłaszczenia obejmuje przedsięwzięcie o dużej skali w postaci budowy osiedla mieszkaniowego czy nawet miasta, tylekroć o wykorzystaniu nieruchomości na ten cel świadczy nie tylko zabudowanie budynkami mieszkaniowymi, ale także wszelkimi innymi obiektami, które są funkcjonalnie powiązane z osiedlem. O wykorzystaniu na cel wywłaszczenia może także świadczyć inne niż zabudowa zagospodarowanie, w tym pozostawienie terenów zielonych, budowa placu zabaw, boiska itp. Poza tym, w przypadku realizacji tak dużej inwestycji na poszczególnych etapach może dochodzić do zmian w pierwotnych projektach zagospodarowania poszczególnych części terenu. Zasadniczo punktem wyjścia dla oceny realizacji celu wywłaszczenia winno być wprawdzie ustalenie, jakie konkretne zagospodarowanie na określonym terenie było przewidziane w projektach inwestycji, jednakże nawet niezrealizowanie na wywłaszczonym terenie pierwotnie planowanych jej elementów – jeżeli zrealizowano inne mieszczące się w ramach przedsięwzięcia postrzeganego jako całość – nie może prowadzić do zanegowania realizacji celu wywłaszczenia; dochodzi wtedy li tylko do modyfikacji tegoż celu. Decydujące znaczenie w tej sytuacji ma w zasadzie jedynie ustalenie, czy doszło do wybudowania infrastruktury związanej z osiedlem mieszkaniowym bądź też innych jego elementów. Zmiana sposobu wykorzystania nieruchomości nie oznacza zmiany celu wywłaszczenia, a jedynie jego modyfikację. Modyfikacja oznacza zmianę wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości w zakresie obejmującym cel wywłaszczenia, a nie zmianę samego celu wywłaszczenia (por. np. wyrok NSA dnia 19 lipca 2016 r., I OSK 2600/14, CBOSA; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1457/17, CBOSA). Ilekroć obiektywne okoliczności, w tym specyfika dawnych decyzji wywłaszczeniowych, tudzież uwarunkowania postępowania dowodowego pozwalają zrekonstruować tylko ogólnie ujęty cel wywłaszczenia w postaci budowy osiedla mieszkaniowego bądź innego zamierzenia inwestycyjnego o znacznych rozmiarach, tylekroć wykonanie na wywłaszczonej nieruchomości, przy uwzględnieniu relewantnych aspektów temporalnych, jakiegokolwiek elementu tegoż zamierzenia implikuje ocenę, że cel wywłaszczenia został zrealizowany.

W niniejszej sprawie Wojewoda trafnie przyjął, że – w ramach ogólnie ujętego celu wywłaszczenia (budowa Miasta N. H.) – konkretnym celem, jaki miał być zrealizowany na przedmiotowej nieruchomości, było utworzenie pasa zieleni izolacyjnej. W 1951 roku wywłaszczono pod budowę Miasta N. H. i Kombinatu N. H. obszar 1096 ha, na którym oprócz budynków mieszkalnych, usługowych i przemysłowych zaplanowano teren izolacyjny, oddzielający strefę miejską od strefy przemysłowej. Wojewoda przekonująco wskazał w szczególności, że ze znajdującego się w aktach dokumentu pn.: "Założenia Projektowe Budowy Miasta N. H., Aktualizacja na dzień 1 maja 1955 r." (opracowanego przez Dyrekcję Budowy Miasta N. H. 30 kwietnia 1955 r.) wynika m.in., że inwestycję pod nazwą "budowa miasta N. H." podzielono na dwa etapy, przy czym na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot planowano realizację założeń w ramach II etapu, dla którego ustalono wówczas jedynie globalne wskaźniki bez lokalizacji na osiedla. Zgodnie z powołanym dokumentem, "Naturalnymi granicami MNH wynikającymi z ukształtowania terenu są: od północy i wschodu – pasmo [...] i dolina [...], stanowiące pas izolacyjny między budową Miasta i Kombinatu (...) okalający Miasto pas zieleni mieści w sobie kompleksy urządzeń sportowych, ogródków działkowych i izolacyjnych pasów leśnych". Za cytowanym przez organ wyrokiem, stwierdzić należy, że zgodnie z założeniami przedstawionymi w odnośnym dokumencie – w zakresie "zieleni" planowanej w ramach budowy miasta N. H. przewidywano trzy rodzaje tego typu zagospodarowania: zieleń "osiedlową", zieleń "pozaosiedlową" oraz zieleń "nieurządzoną" w postaci pasa izolacyjnego o szerokości do 1 km z obu stron rzeki [...] – na północno-wschodnim i wschodnim obrzeżu miasta N. H.. "Pas ten złożony z drzewostanu wysokopiennego z gęstym podszyciem stanowić będzie naturalną zaporę przed szkodliwym wpływem zadymień przemysłowych Huty [...]. Pow. pasa zieleni izolacyjnej ok. 250 ha. We wzmiankowanym pasie zieleni przy Osi Huty programowany jest zalew na rzece [...] Przedmiotowa nieruchomość położona była i jest na terenie "[...]", dla którego ustalono wówczas "jedynie globalne wskaźniki bez lokalizacji na osiedla", a ponadto w odległości nieprzekraczającej 1 km od rzeki D.. Z założenia miał to być pas zieleni "nieurządzonej" oddzielający od projektowanego kombinatu metalurgicznego część jednostki mieszkaniowej N. H. zlokalizowaną na północ.

Gdy zaś idzie o sposób zagospodarowania nieruchomości po wywłaszczeniu, to – w ocenie Sądu – Wojewoda prawidłowo ustalił, że wyburzono znajdujące się tam budynki, teren był i właściwie nadal pozostaje porośnięty roślinnością – co implikuje konstatację o zrealizowaniu celu wywłaszczenia. Ustalenia, o których mowa, zostały poczynione przede wszystkim na podstawie zdjęć lotniczych oraz przeprowadzonych oględzin; nie budzą one wątpliwości. Osiągnięcie celu w postaci zazielenienia czy utworzenia pasa izolacyjnego w istocie nie wymaga podejmowania jakichkolwiek pozytywnych działań, zwłaszcza gdy przedmiotem wywłaszczenia była nieruchomość, która już uprzednio w dużej mierze stanowiła teren zielony. Sąd podziela stanowisko organów odwoławczego, w myśl którego na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia i w związku z tym nie można jej uznać za zbędną na ten cel, w rozumieniu art. 137 u.g.n., i orzec o jej zwrocie na rzecz wnioskodawców. Sformułowana przez Wojewodę ocena została poparta przekonującą argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Niezależnie od powyższego, Wojewoda poczynił precyzyjne ustalenia co do znajdującej się na przedmiotowej działce linii napowietrznej nN-0,4 kV oraz co do przebiegającego przez tę działkę gazociągu wysokiego ciśnienia [...]. Są podziela stanowisko organu odwoławczego, że te elementy sieci infrastruktury miejskiej – zbudowane w latach pięćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego wieku – są funkcjonalnie związane funkcjonowaniem dzielnicy N. H. i kombinatu metalurgicznego i wpisują się w realizację celu wywłaszczenia.

Zauważyć należy, że w analogicznych pod względem istotnych okoliczności sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prezentował już tożsame stanowisko jak w sprawie niniejszej. Tytułem przykładu można wskazać na powołany w zaskarżonej decyzji wyrok z dnia 6 grudnia 2017 r., II SA/Kr 20/17 (skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2020 r., I OSK 1212/18) oraz prawomocny wyrok z dnia 14 stycznia 2020 r., II SA/Kr 1288/19).

W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne. Wniesienie odwołania powoduje, że sprawę w jej całokształcie rozpatruje organ odwoławczy, który oczywiście może ją rozstrzygnąć co do meritum inaczej niż wcześniej uczynił to organ I instancji – wydaje wtedy decyzję reformatoryjną. Organ odwoławczy może i – jeżeli zachodzi taka potrzeba – powinien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. W niniejszej sprawie organ odwoławczy z obu tych kompetencji skorzystał prawidłowo i nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Przepisy art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami zostały przez Wojewodę prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. W szczególności organ odwoławczy nie popełnił żadnego błędu na etapie subsupmcji ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę wynikającej ze wspomnianych przepisów normy. Relewantne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione, toteż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 77 ani art. 80 k.p.a.). "Założenia Projektowe Budowy Miasta N. H., Aktualizacja na dzień 1 maja 1955 r." znajdują się w aktach sprawy (k. 296, t.II aa.I.inst.).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.