Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 826/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 33  ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] (dalej "organ pierwszej instancji") decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzekł o utracie przez A.B. (dalej "strona" lub "skarżący") statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 kwietnia 2015 r. na okres 270 dni. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. (dalej też "PUP") w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W odwołaniu skarżący podniósł, że w czasie kiedy był zobowiązany stawić się pozostawał (i nadal pozostaje) w leczeniu w Poradni A w G. Celem uwiarygodnienia tego twierdzenia przedłożył zaświadczenie lekarskie z 21 maja 2015 r., z informacją, że leczy się w Poradni od 9 grudnia 2014 r. Wyjaśnił, że zaburzenia w postaci [...] uniemożliwiały stawienie się w okresie wyznaczonym oraz usprawiedliwienie nieobecności, w późniejszym terminie 7 dni.

W dniu 8 czerwca 2015 r. strona złożyła do protokołu dodatkowe wyjaśnienia; świadczyła, że na chwilę obecną nie posiada zaświadczenia lekarskiego od kiedy do kiedy była chora, nadal leczy się w Poradni A; nie wiedziała że do 7 dni od dnia niezgłoszenia się musi usprawiedliwić nieobecność, dlatego nie dzwoniła i nie informowała o chorobie.

Wojewoda [...] (dalej "organ odwoławczy") decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazał, że w oparciu o akta sprawy ustalił, iż

skarżący w dniu 11 września 2013 r. został zarejestrowany w PUP, jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W złożonych oświadczeniach, w otrzymanym egzemplarzu Informacji dla osób rejestrujących się, poinformowany został o prawach i obowiązkach bezrobotnego, zawartych w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. z 2013 r., poz. 674 ze zm. – dalej "ustawa"). Strona w dniu 27 kwietnia 2015 r. została zapoznana z propozycją pracy w B oraz z Informacją o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy. Skarżący własnoręcznym podpisem złożonym na druku potwierdzenia odbioru skierowania i karcie rejestracyjnej, potwierdził okoliczność zapoznania się z terminem zobowiązującym do zgłoszenia w dniu 30 kwietnia 2015 r. Jednakże w wyznaczonym terminie nie stawił się i w okresie 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Kolejno zacytował art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 3 ustawy, podkreślając wymóg dyspozycyjności bezrobotnego, która podlega weryfikacji. Odwołując się do art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wskazał na sankcję utraty statusu bezrobotnego. Podał, że aby uniknąć skutku prawnego w nim określonego bezrobotny: 1) musi usprawiedliwić niestawiennictwo w wyznaczonym przez powiatowy urząd pracy terminie przez wskazanie uzasadnionej przyczyny, 2) takie usprawiedliwienie powinno nastąpić w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu zgłoszenia się. Chodzi o każde powiadomienie, nawet telefoniczne czy w formie elektronicznej (niekoniecznie osobiste). Powiadomić może także osoba bliska, członek rodziny. Organ odwoławczy akcentował związany charakter decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego. Przybliżył także pojęcie "uzasadnionej przyczyny".

Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż skarżący poprzez treść złożonych oświadczeń, powziętych informacji został należycie i wyczerpująco pouczony o wszystkich powinnościach bezrobotnego - zwłaszcza o obowiązku zgłoszenia się w PUP w wyznaczonym terminie oraz obowiązku usprawiedliwienia w terminie 7 dni ewentualnego niestawiennictwa. W pouczeniach wskazano, jakie skutki rodzi niestawiennictwo w wyznaczonym terminie i nieusprawiedliwienie przyczyn niestawiennictwa. Termin zobowiązujący do zgłoszenia 30 kwietnia 2015 r., został ustalony prawidłowo. Strona podczas spotkania w dniu 27 kwietnia 2015 r., własnoręcznym podpisem potwierdziła, że przyjęła do wiadomości ustaloną datę. Niemniej jednak skarżący z obowiązku zgłoszenia nie wywiązał się i nie poinformował w okresie 7 dni o powodach nieobecności. Tych okoliczności strona nie podważała.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że skarżący czynności zmierzające do powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa podjął 1 czerwca 2015 r. tj. po doręczeniu decyzji organu pierwszej instancji. Przed tym organem w dniu 8 czerwca 2015 r. oświadczył, że nie wiedział, iż powinien powiadomić o przyczynie nieobecności w okresie 7 dni, a jako powód nieobecności podał chorobę. Z zaświadczenia lekarskiego, o które zabiegał dopiero 21 maja 2015 r. wynika jedynie że leczy się w Poradni A od dłuższego czasu. Organ podał, że na podstawie dokumentu nie można stwierdzić, że - w okresie w jakim był zobowiązany stawić się - choroba nasiliła się, uniemożliwiała dopełnienie obowiązku stawienia się, wyłączała świadomość, korzystał z pomocy lekarza, nie mógł powiadomić o przyczynie nieobecności. Organ zaznaczył, że nie neguje podnoszonej przyczyny niezgłoszenia jednakże akcentuje, że ogólnikowe twierdzenia o chorobie dokumentowane wskazywanym zaświadczeniem, nie stwarzają dla organu zatrudnienia obowiązku przeprowadzenia z urzędu wszelkich dowodów mających najpierw ustalić stan zdrowia osoby bezrobotnej, a następnie pozwalających na ocenę czy tak ustalony stan zdrowia rzeczywiście miał wpływ na wywiązanie się z obowiązku stawiennictwa. Strona świadoma praw i obowiązków wynikających z pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych, powinna była wywiązać się z obowiązku zgłoszenia się w wyznaczonym terminie. Jeśli natomiast subiektywnie uznała, że nie będzie mogła zgłosić się, celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy, powinna była o tym powiadomić: osobiście, telefonicznie, listownie, w formie elektronicznej, bądź za pośrednictwem osoby trzeciej.

Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, dlatego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji należy uznać za prawidłowe.

Końcowo wskazał, że decyzją Nr [...] z [...] r. strona utraciła status osoby bezrobotnej na okres 180 dni. Wobec powyższego, zgodnie z art. 33 ust. 4c ustawy, w przypadku kolejnego pozbawienia statusu bezrobotnego na podstawie przywołanego przepisu, następuje ono na 270 dni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niewypełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz pominięcie okoliczności wyłączających możliwość zgłoszenia się, a następnie usprawiedliwienia niestawiennictwa w dniu 30 kwietnia 2015 r. w PUP,

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy w zw. z art. 2 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy może powodować sankcję wobec bezrobotnego, który znajdując się w sytuacji w istocie uniemożliwiającej mu działanie z powodu stanu zdrowia (fizycznego bądź psychicznego) nie może wywiązać się z obowiązków nałożonych na niego ustawą.

Uzasadniając te zarzuty skarżący wskazał, że organy pominęły jego wyjaśnienia dotyczące przyczyn niestawiennictwa i braku możliwości dochowania terminu usprawiedliwienia nieobecności; pomimo informacji i popierających je dowodów przedłożonych w dniu 8 czerwca 2015 r. Obszernie opisał swoje dolegliwości, których charakter – jego zdaniem - wyłączył możliwość podjęcia działań zmierzających do powiadomienia organu o przyczynach nieobecności, zarówno bezpośrednio jak i za pośrednictwem innych osób. Podkreślił, że dopiero po ustąpieniu wzmożonych objawów był w stanie stawić się w organie w celu wyjaśnienia przyczyn wydania decyzji z dnia [...] r.

Odwołał się do dorobku judykatury, a w szczególności do wyroku WSA w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 958/14 i wyroku NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. Podkreślił, że obowiązkiem organów jest zebranie kompletnego materiału dowodowego; natomiast nie znajduje oparcia w prawie żądanie przedstawienia zaświadczenia lekarskiego.

Skarżący uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obawą utraty możliwości leczenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację, zawarte w zaskarżonej decyzji. Zakwestionował obowiązek podjęcia dalszych czynności wyjaśniających. Wskazał, że nie daje wiary twierdzeniom, że osoby bliskie nie zareagowały na nagłe pogorszenie się stanu zdrowia skarżącego i nie udzieliły pomocy poprzez wezwanie lekarza na wizytę. Gdyby do takiej interwencji medycznej doszło, to lekarz mógłby to potwierdzić. Jako niewiarygodne ocenił również twierdzenie, że nie istniała żadna możliwość powiadomienia o powodach niezgłoszenia się w wyznaczonym terminie. Wskazał, że skarżący przed organem pierwszej instancji oświadczył, iż nie wiedział o tym, że do 7 dni od dnia niezgłoszenia się musi usprawiedliwić nieobecność, dlatego nie dzwonił i nie informował o chorobie.

Sąd postanowieniem z dnia 14 września 2015 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podtrzymał wnioski i zarzuty zawarte w osobistej skardze strony i dodał, że w stanie faktycznym sprawy zachodzi konieczność wykładni prokonstytucyjnej obu przesłanek, od których zależy wykonanie restrykcji określonych w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Zdaniem pełnomocnika ani czynność, ani tym bardziej czynność w terminie – o której mowa w przepisie – w stanie faktycznym sprawy nie mogła być dopełniona z przyczyny obiektywnej, jaką jest stan zdrowia psychicznego skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej wskazanych i stwierdził, że skarga jest niezasadna.

Bezsporny w sprawie jest fakt niestawienia się skarżącego w PUP w dniu 30 kwietnia 2015 r. oraz fakt, iż skarżący w okresie do 7 dni nie powiadomił organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Organy stwierdziły, że strona była prawidłowo poinformowana o terminie stawiennictwa. Mając na uwadze okoliczność, iż termin 7-dniowy ma charakter materialnoprawny, a decyzja o pozbawieniu statusu bezrobotnego ma charakter związany - nie znalazły podstaw prawnych do odstąpienia od wydania takiego rozstrzygnięcia. Nie zgodził się z tym skarżący, który zarzucił naruszenia proceduralne związane z nienależytym ustaleniem stanu faktycznego sprawy; w szczególności poprzez pominięcie okoliczności wyłączających zarówno możliwość zgłoszenia się w PUP w wyznaczonym terminie jak i możliwość dochowania terminu pozwalającego na powiadomienie o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Nadto zarzucił naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy poprzez jego niekonstytucyjną wykładnię prowadzącą do zastosowania sankcji wobec bezrobotnego, który nie dopełnił obowiązków ze względu na stan zdrowia psychicznego uniemożliwiający mu działanie – również za pośrednictwem osób trzecich.

Ponieważ zarzut nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego łączy się z zarzutem naruszenia przepisu prawa materialnego w zakresie identyfikacji okoliczności relewantnych prawnie Sąd rozpatrzy obydwa rodzaje zarzutów łącznie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Odpowiednio stosowany art. 33 ust. 4 pkt 3 stanowi, że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy określenie "pozbawia" wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wymienionych starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego. Przesłanką nakazującą podjęcie takiego działania jest niestawienie się w organie zatrudnienia w wyznaczonym przez organ terminie i nie powiadomienie w określonym terminie o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Z punktu widzenia omawianego przepisu należy wskazać na kluczową kwestię; na kim ciąży obowiązek wykazania uzasadnionej przyczyny nie stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia. Analiza przedmiotowego przepisu wskazuje, że do organu administracji należy wyznaczenie terminu stawienia się bezrobotnego w jego siedzibie i należyte poinformowanie bezrobotnego o tym terminie oraz o skutkach jego niedopełnienia. Natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa, a w przypadku niemożności jego wypełnienia, obowiązek wykazania w ustawowym terminie uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa.

Konstrukcja przepisu daje podstawę do twierdzenia, że to bezrobotny zobligowany jest powiadomić o przyczynach niestawiennictwa w urzędzie pracy, natomiast organ zobowiązany jest do oceny wskazanych przez bezrobotnego okoliczności, a nie do samodzielnego ustalania powodów absencji bezrobotnego. Przy czym za uzasadnioną może być uznana tylko taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, nie spowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w urzędzie pracy.

Termin 7-dniowy zaczyna biec od następnego dnia po dniu, w którym wyznaczono termin stawiennictwa. Jest terminem prawa materialnego, a więc nie podlega przywróceniu, niezależnie od powodów dla których terminowi uchybiono. W judykaturze zaprezentowano też pogląd, że niedopuszczalna jest wykładnia przepisu nakazująca liczenie tego terminu od dnia ustania przyczyny nieobecności w terminie uprzednio wyznaczonym, gdyż prowadzi do pominięcia części przepisu. Gdyby wolą ustawodawcy było liczenie terminu od dnia ustania przyczyny powodującej niemożność stawienia się w wyznaczonym dniu, to wystarczyłoby napisać, że bezrobotny winien zgłosić się do urzędu w terminie 7 dni od ustania przyczyn nieobecności w terminie uprzednio wyznaczonym. Niepotrzebne byłoby w ogóle zawiadomienie po ustaniu przyczyny niemożności stawienia się w organie (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK; dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na uwadze trzeba też mieć okoliczność, że omawiany przepis pełni szczególną funkcję. O ile posiadanie statusu bezrobotnego jest prawem, to z prawem tym wiążą się określone obowiązki, a jednym z nich jest stawiennictwo w organie zatrudnienia w wyznaczonych terminach celem potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia (art. 33 ust. 3 ustawy). Status bezrobotnego, w świetle definicji bezrobotnego określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy uzależniony jest bowiem nie tylko od spełnienia warunku pozostawania bez pracy, ale także od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia co oznacza, że bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. Obowiązek zgłaszania się bezrobotnego do urzędu pracy w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, stanowi więc element weryfikacji tej dyspozycyjności. Brak tej dyspozycyjności eliminuje daną osobę z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie czy zachowanie statusu bezrobotnego. Tak więc to bezrobotny ma wykazać, że brak owej dyspozycyjności spowodowany był faktycznie uzasadnionymi przyczynami.

Mając na względzie zaprezentowaną wykładnię art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy Sąd stwierdza, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego winno obejmować ustalenie: 1) jaki termin stawiennictwa wyznaczono bezrobotnemu, 2) czy prawidłowo poinformowano bezrobotnego o tym terminie, konsekwencjach niedochowania terminu oraz możliwościach uniknięcia sankcji pozbawienia statusu bezrobotnego, 3) czy bezrobotny stawił się w wyznaczonym terminie, 4) czy bezrobotny powiadomił o przyczynie niestawiennictwa. W przypadku powiadomienia przez bezrobotnego o przyczynie niestawiennictwa organ winien ustalić, czy został zachowany termin 7-dniowy oraz ocenić, czy wskazana przyczyna miała charakter uzasadniony.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy przypomnieć trzeba ustalenie organu odwoławczego, że stronie został wyznaczony termin stawiennictwa w dniu 30 kwietnia 2015 r. Skarżący w dniu 27 kwietnia 2015 r. został zapoznany z propozycją pracy oraz z Informacją o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy. Własnoręcznym podpisem złożonym na druku potwierdzenia odbioru skierowania i karcie rejestracyjnej, potwierdził okoliczność zapoznania się z terminem zobowiązującym do zgłoszenia w dniu 30 kwietnia 2015 r. Okoliczność ta jest bezsporna i została prawidłowo ustalona.

Organ odwoławczy ocenił – czego nota bene skarżący nie kwestionował - że obowiązki informacyjne organu zatrudnienia zostały w tym zakresie należycie wykonane. Sąd stwierdza prawidłowość ustaleń dowodowych w tej kwestii. W szczególności podkreślić trzeba, że skarżący w dniu 11 września 2013 r. otrzymał egzemplarz Informacji dla osób rejestrujących się, który zawiera precyzyjne i szczegółowe informacje dotyczące zasad utraty statusu osoby bezrobotnej. Skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził otrzymanie tego egzemplarza i zapoznanie się z Informacją. Nadto przekazana skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2015 r. Informacja o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy obejmuje pouczenie o skutkach niestawiennictwa w PUP w wyznaczonym terminie oraz o możliwości uniknięcia sankcji pozbawienia statusu bezrobotnego poprzez powiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Strona potwierdziła własnoręcznym podpisem, że w dniu 27 kwietnia 2015 r. otrzymała kopię tej Informacji.

Również bezsporne jest, iż skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się. I to ustalenie dowodowe organu odwoławczego jest prawidłowe.

Poza sporem jest także okoliczność, iż skarżący w okresie 7 dni (a więc do 7 maja 2015 r. włącznie) w żaden sposób nie powiadomił organu zatrudnienia o przyczynie niestawiennictwa. Po raz pierwszy wskazał na przyczynę niestawiennictwa w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej pozbawiającej go statusu bezrobotnego (doręczonej w dniu 18 maja 2015 r.), które złożył w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 1 czerwca 2015 r. Prawidłowo organ odwoławczy ocenił, że 7-dniowy termin – który jako termin prawa materialnego nie podlega przywróceniu - nie został zachowany. Organ nie negował wskazanej przyczyny lecz zauważył, że przedłożone zaświadczenie lekarskie nie odnosi się bezpośrednio do stanu zdrowia skarżącego w okresie istotnym dla sprawy.

Sąd stwierdza, że wszystkie okoliczności relewantne prawnie zostały przez organ odwoławczy ustalone, a ustalenie to, w świetle rozkładu ciężaru dowodu, należy ocenić jako prawidłowe i kompletne. Tym samym Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej o istniejących w sprawie naruszeniach proceduralnych.

Również wykładnia stosowanych przez organy przepisów była prawidłowa, co każe ocenić jako chybiony zarzut naruszenia prawa materialnego. Sąd nie podzielił bowiem poglądu strony skarżącej, że wykładnia prokonstytucyjna art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy – której, jej zdaniem, należy dokonać w okolicznościach tej sprawy - uniemożliwia stosowanie sankcji pozbawienia statusu osoby bezrobotnej w stosunku do bezrobotnego, który – jak wywodzono - znajdując się w sytuacji uniemożliwiającej mu działanie z powodu stanu zdrowia psychicznego nie mógł wywiązać się z obowiązków nałożonych na niego ustawą.

Skarżący do odwołania dołączył zaświadczenie lekarskie z dnia 21 maja 2015 r., z którego wynika, że pozostaje w leczeniu Poradni A w G. od 9 grudnia 2014 r. i cierpi na [...]. Zaświadczenie nie stwierdza żadnych okoliczności związanych z wyznaczonym terminem stawiennictwa. Natomiast w odwołaniu i skardze skarżący wywodził, że objawy jego choroby ulegają natężeniu w sposób nieregularny. W przypadku nasilenia się dolegliwości nie jest w stanie normalnie funkcjonować ani podejmować najprostszych czynności życia codziennego. Ma silne [...]. Dlatego nie był w stanie ani stawić się w organie w wyznaczonym terminie, ani powiadomić o przyczynie niestawiennictwa. Nie był też w stanie poprosić osób trzecich o pomoc.

Sąd nie kwestionuje podnoszonego stanu [...] skarżącego, aczkolwiek pomimo składanych w dniu 8 czerwca 2015 r. do protokołu deklaracji nie przedłożył dokumentu potwierdzającego okres niezdolności do pracy. Jednakże jeszcze raz zaakcentować trzeba, że przytoczone wyżej przepisy ustawy jednoznacznie wskazują, że status bezrobotnego uzależniony jest nie tylko od spełnienia warunku pozostawania bez pracy, ale także od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia. Jeżeli skarżący ocenia, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, to jego obowiązkiem jest wywiązywanie się z powinności nałożonych na mocy przepisów ustawy. Jak wynika z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego skarżący co najmniej kilka miesięcy przed wyznaczonym terminem cierpiał na dolegliwości, które – jak podał – uniemożliwiły mu wywiązanie się z obowiązku stawiennictwa oraz z możliwości terminowego powiadomienia o przyczynie niestawiennictwa. Nawet jeżeli okres nasilenia dolegliwości nie jest możliwy do przewidzenia, to sama możliwość wystąpienia takich objawów była skarżącemu znana przed wyznaczonym terminem. Było więc jego rzeczą, pozostającą w granicach zwyczajnej roztropności i dbałości o własne interesy, poproszenie osób bliskich o monitorowanie jego stanu zdrowia również w kontekście możliwości wywiązywania się z obowiązków łączących się ze statusem osoby bezrobotnej i poproszenie tych osób o podjęcie działań umożliwiających mu zachowanie tego statusu w przypadku wystąpienia dolegliwości uniemożliwiających działanie własne. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy wskazane w przepisie powiadomienie nie wymaga ani żadnej szczególnej formy, ani działania osobistego. Okoliczność, iż skarżący o swoje interesy nie zadbał – i to w sytuacji, gdy został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej już po raz trzeci, nie stanowi podstawy do odkodowania art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy w sposób pomijający wykładnię językową i systemową. Również wykładnia celowościowa tego przepisu, w okolicznościach sprawy, nie daje podstaw do odstąpienia od stosowania sankcji. Nie ma bowiem aksjologicznego uzasadnienia w demokratycznym państwie prawa interpretacja pomijająca cel ustawy związany z promocją zatrudnienia, łagodzeniem skutków bezrobocia oraz aktywizacją zawodową. Osoba posiadająca status bezrobotnego winna być dyspozycyjna, gotowa do podjęcia pracy oraz dokładająca należytej staranności w zakresie wypełnienia obowiązku informacyjnego w stosunku do organu zatrudnienia w sytuacjach, gdy pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia nie jest niemożliwe z przyczyn obiektywnych. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wykazał należytej dbałości co do wypełnienia obowiązków ustawowych. Nie zgłosił się do pracodawcy, do którego go skierowano i nie oddał skierowania, nie zadbał – przed nasileniem objawów chorobowych - o pomoc osób trzecich, a jedynie podjął działania zmierzające do odwrócenia skutku pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. Tym samym bezpodstawne jest odwoływanie się do poglądów prezentowanych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 958/14 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który zapadł w innym stanie faktycznym.

Mając na względzie okoliczności wyżej opisane Sąd stwierdza, że chybione są podniesione w skardze zarzuty proceduralne. Wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia zostały należycie ustalone, z uwzględnieniem opisanego rozkładu ciężaru dowodu. Również wykładnia stosowanych przepisów przyjęta przez organ odwoławczy jest prawidłowa.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.