Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 26/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Sędzia WSA Rafał Wolnik Protokolant referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] Prezydent Miasta Z. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego /dalej PINB/ w Z. w celu wszczęcia postępowania w przedmiocie legalności obiektów letniskowych zrealizowanych na obszarze istniejącego kompleksu leśnego położonego w Z. przy ul. W. i ul. P. G.. Po wszczęciu w tej sprawie postępowania przeprowadzono m.in. w dniu [...] oględziny na działce nr [...] stanowiącej własność W. K., gdzie stwierdzono istnienie budynku użytkowanego jako obiekt letniskowy, zbudowanego z 3 kontenerów metalowych obitych drewnem i pokrytych blachą trapezową, podłączonego do sieci wodociągowej i elektrycznej, postawionego według oświadczenia właściciela w [...].

Decyzją z dnia [...] wydaną m.in. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane /Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm. zwanej dalej Prawem budowlanym z 1974 r./ w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r./ Prezydent Miasta Z. nakazał W. K. usunąć przedmiotowy obiekt budowlany położony na działce nr [...] w Z. przy ul. P.G. W uzasadnieniu wskazał, że obiekt ten został wzniesiony w latach [...] –[...] bez wymaganego pozwolenia na terenie kompleksu leśnego, który zgodnie z obowiązującym do [...] planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. posiadał funkcję leśną. W następstwie wniesionego od tej decyzji przez W. K. odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzją Ś. Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w K. /dalej ŚWINB w K./ z dnia [...]. W orzeczeniu tym organ odwoławczy stwierdził, iż niedopuszczalnym było oparcie nakazu rozbiórki przy uwzględnieniu treści planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego [...] a więc nie obowiązującego ani w dacie wznoszenia obiektu ani w dacie orzekania o nakazie rozbiórki.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy PINB w Z. decyzją z dnia

[...] Nr [...] ponownie nakazał W. K. usunąć obiekt budowlany położony na działce nr [...] w Z. przy ul. P. G. wykonany z trzech kontenerów metalowych, użytkowany jako budynek letniskowy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W jej uzasadnieniu stwierdził, że objęty nakazem rozbiórki obiekt został wzniesiony bez pozwolenia w latach [...] –[...]. W tym czasie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym działka nr [...] położona była w jednostce planu "Teren upraw polowych. Zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych dla potrzeb rolnictwa". Zgodnie natomiast z planem zagospodarowania przestrzennego, który obowiązywał od [...] do [...] był to teren lasów. Według opracowywanego obecnie projektu planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie tego terenu nie uległo zmianie. W konsekwencji uznał PINB w Z., że objęty postępowaniem obiekt został wybudowany na terenie o jakim mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., co uzasadniało wydanie nakazu jego rozbiórki.

W odwołaniu od tej decyzji W. K. zarzucił, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przez błędne przyjęcie, że z zakazu lokalizacji obiektów kubaturowych dla potrzeb rolnictwa wynikał również zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów dla potrzeb rekreacji oraz z naruszeniem przepisów postępowania – art. 6, 7, 10 § 1, 77 § 1 i 107 § 3 kpa przez nierespektowanie wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanej w tej sprawie decyzji przez ŚWINB w K. i nie ustalenie czy i jaki plan zagospodarowania obowiązywał w okresie budowy spornego obiektu.

ŚWINB w K. odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że objęty nakazem rozbiórki obiekt został wzniesiony w ramach samowoli budowlanej bo bez wymaganego pozwolenia. Prawo budowlane z 1974 r. wymagało bowiem pozwolenia na budowę wszelkich stałych i tymczasowych budynków, z wyjątkiem altanek na pracowniczych ogrodach działkowych. Sporny obiekt został też zrealizowany na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę. Zapis "Teren upraw polowych" w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy obiektu określał rolnicze przeznaczenie terenu, co oznaczało niedopuszczalność budowy na tym terenie obiektów rekreacyjno-wypoczynkowych. Co więcej niedopuszczalna była tam również realizacja obiektów dla potrzeb rolnictwa, a to z uwagi na dodatkowy zapis planu o objęciu zakazem budowy wszelkich obiektów. Z uwagi na położenie działki na terenie J. Parku Krajobrazowego obowiązywały też dodatkowe ograniczenia w jej użytkowaniu wynikające z zapisu planu "Zakaz wszelkiej działalności budowlanej poza wyznaczonymi terenami budowlanymi". Realizacja takiego obiektu nie byłaby możliwa zdaniem organu odwoławczego również obecnie a to w sytuacji gdy dla tego terenu nie ma obowiązującego planu zagospodarowania i w sąsiedztwie nie ma legalnie istniejącej zabudowy letniskowo-rekreacyjnej, której funkcja mogłaby podlegać kontynuacji. Nadto działka wymagałaby wyłączenia z produkcji rolnej i leśnej. Działka podlega również ochronie prawnej z uwagi na jej zlokalizowanie w granicach Parku Krajobrazowego O. G. W konsekwencji ŚWINB w K. uznał, że wykluczona jest legalizacja popełnionej samowoli budowlanej, gdyż nie można stwierdzić zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze do sądu W. K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zarzucając, iż decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przez błędne ich zastosowanie oraz z naruszeniem art. 7, 8, 10 § 1, art. 77 § 1 i 107 § 3 kpa przez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności i uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu. Powołując się na przytoczone w skardze tezy wyroków sądów administracyjnych zarzucił skarżący, iż błędnie przyjęły organy orzekające, że według treści planu zagospodarowania obowiązującego w dacie realizacji objętego nakazem rozbiórki obiektu jego budowa była na tym terenie niedopuszczalna. Całkowicie błędnie powołano się też zdaniem skarżącego na dodatkowe rygory wynikające z faktu położenia działki na terenie J. Parku Krajobrazowego – bez ich jednoznacznego wskazania. W dalszej części skargi podniesiono wątpliwość czy w dacie budowy spornego obiektu obowiązywał jakikolwiek plan zagospodarowania przestrzennego dla działki skarżącego a jeżeli tak to jakie były dla tej działki jego zapisy. Za pozbawione podstaw prawnych uznał skarżący ustalenia co do niemożności uzyskania obecnie pozwolenia na budowę dla tego rodzaju obiektu budowlanego. Dla uprawdopodobnienia zarzutów co do treści obowiązującego w dacie realizacji obiektu planu zagospodarowania przestrzennego wniósł skarżący o dopuszczenie dowodu z dołączonych do skargi dwóch pism /z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę ŚWINB w K. wniósł o jego oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dodatkowo stwierdził, że przytoczone w skardze tezy wyroków sądów administracyjnych bądź to nie podważają oceny prawnej przedstawionej w zaskarżonej decyzji bądź nie przystają do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Za bezpodstawne i gołosłowne uznał też organ odwoławczy zarzuty naruszenia w postępowaniu administracyjnym powołanych w skardze przepisów kpa.

W przedłożonym na rozprawie sądowej piśmie procesowym z dnia

[...] skarżący dodatkowo zarzucił, iż bez podstawy prawnej został jednocześnie zobowiązany do uporządkowania i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego po wykonaniu rozbiórki oraz do zawiadomienia o wykonaniu tego obowiązku organu I instancji. Podtrzymał też zarzut błędnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że odnośnie jego działki obowiązywały dodatkowe ograniczenia w jej użytkowaniu wynikające z faktu jej położenia na terenie J. Parku Krajobrazowego. Błędnie też przyjął zdaniem skarżącego organ odwoławczy, że działka nr [...]jest działką leśną wymagającą wyłączenia z produkcji leśnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, a tylko w tym zakresie podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269/. Wobec nie kwestionowanego ustalenia, że sporny obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę w latach [...] –[...] jego legalizacja była możliwa jedynie na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. a to w związku z treścią art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Ustalenie organów obu instancji /przez skarżącego ostatecznie nie kwestionowane/, że obiekt ten wymagał pozwolenia na budowę znajduje zdaniem Sądu potwierdzenie w treści art. 2 ust. 1, 2 i 3 i art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Nie został on bowiem objęty zwolnieniem na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U. Nr 8 poz. 48 ze zm./, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. W tej sytuacji rozpoznanie sprawy i rozstrzygnięcie skargi sprowadza się /w związku z treścią art. 37 ust. 1 pkt 1 tego Prawa/ do odpowiedzi na pytanie czy sporny obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Przy wykładni tego przepisu organ II instancji zaprezentował korzystny dla skarżącego pogląd, który też Sąd w całości podziela, że obowiązek nakazu rozbiórki wynikający z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie zachodzi, nie tylko w sytuacji gdy na danym terenie lokalizacia spornego obiektu nie byłaby możliwa zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie orzekania, ale również w sytuacji gdy nie była ona możliwa w dacie realizacji tego obiektu. Wbrew stanowisku skarżącego zaskarżona decyzja zawiera zdaniem Sądu prawidłowe i wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia w przedmiocie niezgodności spornej budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym. Co do treści planu obowiązującego w latach realizacji obiektu organy obu instancji oparły się na potwierdzonej za zgodność kopii planu, obejmującej zarówno jego część graficzną /rysunek planu/ jak i część tekstową /w części odnoszącej się do spornego terenu/, stanowiącej załącznik do pisma Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] Nr [...]/karta[...] akt administracyjnych/. Treści tego pisma oraz jego załączników stanowiących jako dokumenty urzędowe dowód w sprawie o jakim mowa w art. 76 § 1 kpa skarżący w żaden sposób nie podważył, również co do okoliczności, że plan ten stanowił obowiązujące prawo miejscowe w dacie budowy. Nie podważa go w szczególności treść pisma Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] /względnie z dnia 26 lipca 2005 r. – wobec przekreślenia wcześniejszej daty/, dołączonego w kserokopii do skargi, z którego dowód Sąd dopuścił na rozprawie. W świetle treści art. 76 § 1 i § 3 kpa ustaleń organów obu instancji nie mogą podważać zgłaszane przez skarżącego wątpliwości, czy istotnie obowiązywał wówczas "jakiś" plan zagospodarowania i jakiej treści. Z przedmiotowego pisma Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] które zostało dołączone do akt administracyjnych jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji /stąd niezrozumiale uwagi skarżącego o możliwości naruszenia przez organ II instancji treści art. 10 kpa – przez przeprowadzenie na etapie postępowania odwoławczego dodatkowych dowodów bez udziału stron postępowania/, wynika zaś, że dla działki nr [...] obowiązywał w latach[...]–[...] Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego miasta Z. uchwalony uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] a więc w oparciu o przepisy obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 1 poz. 67/, który zgodnie z treścią art. 24 tej ustawy posiadał moc powszechnie obowiązującą skoro uchwała Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] o jego zatwierdzeniu została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr 1 z 1979 r. /kserokopia karta [...]–[...] akt adm./, a zgodnie z treścią art. 47 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 17 poz. 88 ze zm./ był on planem zagospodarowania przestrzennego również w rozumieniu tej ustawy /zobacz też w tym względzie uchwałę NSA z dnia 22 października 1996 r. sygn. akt OPK 16/96 – ONSA 1997 z 2 poz. 58/. Skoro zgodnie z tym planem, działka skarżącego nr 396/6 znajdowała się w jego jednostce oznaczonej symbolem [...] , dla której plan ten przewidywał zapis "Tereny upraw polowych. Zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych dla potrzeb rolnictwa" /w świetle treści dokumentów znajdujących się na stronach [...] do[...]–[...]akt adm. niezrozumiałe są przy tym wywody skarżącego w przedmiocie wątpliwości co do tego, czy treść planu została ustalona w oparciu o część graficzną czy też o część tekstową planu/ to zasadnie ustaliły organy obu instancji, że nie mógł zostać wybudowany na niej zgodnie z tym planem obiekt o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej, której to funkcji jego obiektu skarżący nie kwestionował. Bez znaczenia jest przy tym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy czy mógł powstać na tej działce obiekt budowlany związany z produkcją rolną /do której to kwestii odnoszą się m.in. tezy orzeczeń NSA przytoczone w skardze/, skoro takiego charakteru sporny obiekt nie posiadał. Całkowicie dowolne jest twierdzenie skarżącego, że plan ten przewidywał jedynie zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych dla potrzeb rolnictwa, a nie obiektów rekreacyjno-wypoczynkowych. Treść planu należy bowiem odczytywać w ten sposób, że bez tego dodatkowego zakazu dopuszczalne byłoby lokowanie na tym terenie obiektów zgodnych z jego funkcją tj. funkcją rolniczą. Obiekty o innym przeznaczeniu jako niezgodne z zapisaną w planie zagospodarowania funkcją tego terenu w ogóle nie mogły być na nim budowane /w zw. z art. 3 Prawa budowlanego z 1974 r./ Wobec jednoznacznego zakazu budowy obiektu rekreacyjno-wypoczynkowego, wynikającego z podstawowego zapisu planu dla jednostki planu oznaczonej symbolem "[...]" bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i skargi były zdaniem Sądu dalsze kwestionowane przez skarżącego rozważania organu co do dalszych obostrzeń zabudowy, wynikających z części ogólnej planu odnoszących się do terenów rezerwatów i parków krajobrazowych. Z tego też względu odnoszenie się do tych zarzutów Sąd uznał za zbędne. Realizacja na działce skarżącego obiektu rekreacyjno-wypoczynkowego byłaby niedopuszczalna z punktu widzenia zgodności z ustawą z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym nawet gdyby przyjąć, że dla działki tej nie obowiązywał w latach realizacji obiektu żaden plan zagospodarowania przestrzennego, co ewentualnie sugeruje skarżący. Obiekt taki nie mógł bowiem powstać na działce leśnej a taki charakter miała ona wówczas. Wynika to m.in. pośrednio z aktu notarialnego, którym skarżący nabył tę działkę /karta [..] akt adm./ oraz z opisu i mapy z dnia [...] /karta[...] akt adm./. Nie zostało bowiem wykazane aby do zmiany kwalifikacji tego terenu doszło już po wybudowaniu spornego obiektu. Taki też charakter tej działki został wskazany w pisemnej umowie kupna-sprzedaży z dnia [...] /karta [...] akt adm./. Realizacja obiektu rekreacyjno-wypoczynkowego na działce leśnej nie jest bowiem zgodna z funkcją takiego terenu. W stanie prawnym i faktycznym niniejszej sprawy nie mogło odnieść również skutku powoływanie się przez skarżącego na przytoczone w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych, którego czy to organy orzekające nie naruszyły, czy też które dotyczy innych stanów faktycznych. W szczególności nie zostało zdaniem Sądu w żaden sposób wykazane aby istniał prawny obowiązek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, na którego treść organy się powołały, a tym bardziej, aby zmiana ta miała iść w kierunku pozwalającym na legalizację popełnionej przez skarżącego samowoli budowlanej, co zdaje się sugeruje skarżący.

Zdaniem Sądu prawidłowo też ustalił organ odwoławczy, że realizacja spornego obiektu nie byłaby dopuszczona również w oparciu o przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skoro dla działki skarżącego nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to decyzja o pozwoleniu na budowę musiałaby być poprzedzona decyzją o warunkach zabudowy wydaną na podstawie art. 61 ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/, a to w związku z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. /obecnie Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118/. Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, pozwalającej na przyjęcie, iż został spełniony warunek o jakim mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie byłoby zaś możliwe wobec niespełnienia wymogów określonych z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co prawidłowo ustalił organ odwoławczy. Z punktu widzenia treści art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego opracowywanego w dacie orzekania przewidziano funkcję mieszkaniowo-rekreacyjną dla terenów w bliskim sąsiedztwie. Nie mogła być też uwzględniona istniejąca zabudowa na sąsiednich działkach skoro została ona również zrealizowana bez pozwolenia i jest objęta innymi decyzjami o nakazie rozbiórki. W świetle treści wypisu z rejestru gruntów /karta[...] i [...] akt adm. oraz karta [...] akt sądowych/ nie ulega też wątpliwości, że działka skarżącego jako działka leśna wymagałaby zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, co stanowiłoby przeszkodę w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy /art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 ust 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych – Dz.U. Nr 121 z 2004 r. poz. 1266 ze zm./. Do odmiennych wniosków nie mógł prowadzić przedłożony przez skarżącego wypis z rejestru gruntów z dnia [...] /karta[...] akt sądowych/ skoro nie odzwierciedlał on stanu w dacie wydania zaskarżonej decyzji i nie jest już aktualny /vide wypis z rejestru z dnia [...]– karta [...]akt sądowych/.

Z powyższych względów orzeczony nakaz rozbiórki znajduje uzasadnienie w treści art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Zdaniem Sądu do uwzględnienia skargi nie mogły doprowadzić też zarzuty zgłoszone dopiero w piśmie procesowym z dnia 24.10.2006 r. /w pkt 1 tego pisma/. Rozważając te zarzuty z urzędu /w zw. z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a./ Sąd uznał bowiem, że nałożenie obowiązku uporządkowania i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego mieści się w nakazie rozbiórki o jakim mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. i dlatego też treści tego przepisu w wyraźny sposób zdaniem Sądu nie narusza. Należy obowiązek ten rozumieć jako uszczegółowienie czy też częściową wykładnię obowiązku w postaci nakazu rozbiórki. Rozebranie obiektu budowlanego ma bowiem doprowadzić do stanu jaki istniał gdyby obiekt ten nie został w ogóle wybudowany i tak też należy rozumieć powyższe zobowiązanie. Co do zasady jego artykułowanie nie jest konieczne ale z drugiej strony brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że takie doprecyzowanie obowiązku zostało dokonane bez podstawy prawnej. Biorąc pod uwagę sposób sformułowania osnowy decyzji organu I instancji tę jej część należy rozumieć raczej jako pouczenie czy część uzasadnienia a nie nałożenie obowiązków, które mogłyby stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. Odnośnie zobowiązania do zawiadomienia organu I instancji o wykonaniu nakazu rozbiórki to należy nadto podnieść, iż w żaden sposób nie narusza ono interesu prawnego skarżącego, w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., wprost przeciwnie to w interesie skarżącego leży zawiadomienie organu I instancji, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym o wykonaniu obowiązku rozbiórki. Z tego względu negacja tego zobowiązania nie mogła doprowadzić zdaniem Sądu do uwzględnienia skargi i to przy przyjęciu, że sformułowanie tego zobowiązania było zbędne. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego za nieuzasadnione należało też uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego, które nie zostały też zresztą w skardze bliżej omówione. Tym bardziej nie zostało wykazane, że naruszenie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.

Wobec oddalenia skargi Sąd nie orzekł o kosztach sądowych /w zw. z treścią art. 200 i 209 tej ustawy/.

SJ/