Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 502/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, 61 ust. 1, art. 51 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. odmówił T. A. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku stolarni na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że inwestor zwrócił się z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej, co do której prowadzi postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w K.. Organ wskazał, że działka, o której mowa we wniosku nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i stanowi nieruchomość budowlaną zabudowaną budynkiem wzniesionym na podstawie decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę warsztatu stolarskiego. Budynek ten został samowolnie rozbudowany. Wysokość budynku - 1 kondygnacja nadziemna, ok. 4 m, dach płaski o nachyleniu ok. 5°, co stanowi kontynuację pierwotnego dachu. Linia zabudowy przy granicy z działką nr [...] w obr. [...], Powierzchnia zabudowy rozbudowanego budynku wynosi [...] m2, co stanowi ok. [...]% powierzchni działki nr [...].

Dalej organ wywiódł, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Następnie przytoczył art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i wyjaśnił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia przewidzianych tam warunków.

Prezydent Miasta K. podał, że w celu ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dokonał wizji w terenie i analizy stanu faktycznego i prawnego terenu oraz warunków i zasad jego zagospodarowania. Następnie - stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz.1588), zwanego dalej "rozporządzeniem" ustalił obszar analizowany wokół wnioskowanej nieruchomości w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszej niż 50 m.

W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, że działka, na której jest zlokalizowana inwestycja jest dostępna z drogi publicznej ul. [...] oraz z drogi wewnętrznej na działce nr [...] w obrębie [...], a także z ulic przyległych - dla budynków narożnych. Obecnie w obszarze analizowanym przeważa zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna szeregowa i bliźniacza na małych działkach o powierzchni 450 - 700 m2. Zlokalizowano także działki nr [...] zabudowane budynkami mieszkalno-usługowymi i działkę nr [...] w obrębie [...] zabudowaną budynkiem usługowym. Są to usługi typu podstawowego - piekarnia, sklepy. Wnioskowana inwestycja - rozbudowa wybudowanego na podstawie decyzji z 1965 r. warsztatu stolarskiego, stanowi kontynuację istniejącej funkcji.

Dalej przeanalizowano stawiane przepisami rozporządzenia wymagania dotyczące ustalenia: linii zabudowy, powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych).

Wskazano, że w obszarze analizowanym wysokość budynków wynosi do ok. 11 m i do 3 kondygnacji nadziemnych (ostatnia druga i trzecia kondygnacja w poddaszu użytkowym). Dachy strome, dwuspadowe, o kącie nachylenia połaci dachowych 45-50° lub płaskie budynków współczesnych, budynków garażowych i gospodarczych. Szerokości elewacji frontowych budynków usługowych wynoszą od 11 do 14,5 m. Linia zabudowy w odległości od 0,5 do 1 m od granicy z drogą wewnętrzną na działce nr [...] w obr. [...].

Organ wskazał, że dokonał również analizy powierzchni zabudowy i ustalił, że stanowi ona od [...] do [...]% powierzchni działek w zależności od zlokalizowanej funkcji:

- dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej [...]%,

- dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej [...]%,

- dla zabudowy mieszkalno-usługowej [...]%,

- dla zabudowy usługowej [...]% powierzchni działek.

Prezydent Miasta K. podał, że zgodnie z § 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Średnia powierzchnia dla działek mieszkalno-usługowych i usługowych wynosi [...] %, a dla wszystkich działek zlokalizowanych w obszarze analizowanym wynosi [...]%. Budynek przed rozbudową miał powierzchnię ok. [...] m2, co stanowiło [...]% powierzchni działki. Powierzchnia zabudowy warsztatu po samowolnej rozbudowie wynosi ok. [...] m2, co stanowi [...]% powierzchni działki i znacznie przekracza wartość średnią z obszaru analizowanego.

Ponadto, w ocenie organu, wnioskowana rozbudowa nie pozwala na zagospodarowanie terenu działki zgodnie z przepisami. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Niezależnie od powyższego, organ zwrócił uwagę na to, że powstała w wyniku rozbudowy ściana z otworami nie zachowuje przewidzianej przepisami rozporządzenia odległości od sąsiedniej działki budowlanej.

Dokonując oceny spełnienia warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ wyjaśnił, że jednym z podstawowych wymogów przy wprowadzaniu nowej zabudowy, jest zachowanie zasady "dobrego sąsiedztwa", co oznacza kontynuację zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej w zakresie funkcji, parametrów, cech itd. Wnioskowana rozbudowa warsztatu stolarskiego stanowi kontynuację parametrów w zakresie funkcji, wysokości, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, linii zabudowy. Jednak z uwagi na znaczne przekroczenie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy istniejącej w sąsiedztwie, inwestycja nie stanowi kontynuacji parametru powierzchni zabudowy.

Organ wyjaśnił, że w wyniku samowolnej rozbudowy stolarni jej powierzchnia zabudowy stanowi zbyt dużą część działki. Działka nr [...] jest przeinwestowana w stosunku do działek sąsiednich, co powoduje dysharmonię i zakłócenie ładu przestrzennego w obszarze analizowanym, co z kolei przesądza tym, że nie został zachowany warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

T. A. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając zaskarżonej decyzji, iż została wydana z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności, ponieważ organ nie wziął pod uwagę tego, iż na skutek podziału i wydzielenia działki nr [...], powierzchnia istniejącej zabudowy nie spełniała przyjętego przez organ parametru intensywności zabudowy na poziomie [...]% dla zabudowy usługowej. Odwołujący się wskazywał również na okoliczność, iż ściana z otworami została wykonana na podstawie decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę warsztatu stolarskiego i w jego ocenie nie można obecnie czynić zarzutu, że nie znajduje się ona w odpowiedniej odległości od granicy działki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że kluczowe znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji miała przeprowadzona przez organ pierwszej instancji analiza, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Dalej wskazał, że z przewidzianych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków niezbędnych do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, najistotniejsze jest zadość uczynienie na zasadzie "dobrego sąsiedztwa". Celem analizy, jest wykazanie, że funkcja, gabaryty i architektura planowanego obiektu budowlanego oraz wskaźniki zagospodarowania terenu działki odpowiadają istniejącej w obszarze tzw. dobrego sąsiedztwa.

Kolegium wywiodło, że zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądowo-administracyjnym, analiza urbanistyczno-architektoniczna "sąsiedniego obszaru" to analiza każdej z działek położonych w granicach wyznaczonego obszaru w kontekście parametrów określonych w §1 rozporządzenia.

W ocenie organu odwoławczego analiza została przeprowadzona prawidłowo. Badanie cech, funkcji i parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym zostało dokonane zgodnie z przepisami rozporządzenia i doprowadziło organ pierwszej instancji do sformułowania prawidłowych wniosków, w szczególności w zakresie przekroczenia wskaźnika intensywności zabudowy.

Organ odwoławczy podkreślił również, że postępowanie przed organem pierwszej instancji czyniło zadość stawianym przepisami k.p.a. wymaganiom proceduralnym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium zwróciło uwagę na to, że podnoszona przez stronę okoliczność dotycząca podziału działek, na skutek którego doszło do przekroczenia wielkości ustalonego przez organ pierwszej instancji wskaźnika zabudowy dla zabudowy usługowej, nie może być dowodem w tej sprawie, gdyż istotnym pozostaje, że obliczony przez organ I instancji wskaźnik zabudowy po rozbudowie wynosiłby [...] czyli przekraczałby znacznie średni wskaźnik zabudowy usługowej o wielkości - [...]%.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, T. A., reprezentowany przez radcę prawnego, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając:

1) "Wadliwe dokonanie procesu kontroli przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Prezydenta Miasta K., ponieważ SKO nie o łącznej powierzchni [...] m2, ponadto, że działki nr [...],[...] bezpośrednio przylegają do siebie, faktyczna zabudowa na tych działkach jest mieszkalno-usługowa".

2) Błędne przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni [...] % zamiast [...] % wskazując, że istniejąca zabudowa wynosi [...], projektowana zabudowa wynosi [...] m2, łączna zabudowa po uwzględnieniu projektowanej zabudowy wynosi [...] m2, co w przeliczeniu na wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynosi [...] %.

W uzasadnieniu skargi T. A. podniósł, że organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na to, że jest on właścicielem trzech sąsiadujących ze sobą działek, oznaczonych numerami [...] i [...], co jego zdaniem oznacza, że dokonując analizy parametrów nowej zabudowy organ powinien był przyjąć łączną powierzchnię wszystkich działek i obliczyć wskaźnik zabudowy w stosunku do ich łącznej powierzchni. Podkreślił, że stolarnia nie stanowi nowej zabudowy, bowiem istniała już wcześniej. Miejsca parkingowe zostaną usytuowane na terenie należącym do niego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę wywodząc, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy organ winien był wziąć pod uwagę to, że skarżący jest właścicielem trzech działek, a w konsekwencji obliczenie wskaźnika zabudowy powinno odnosić się do tych trzech działek. Dodatkowo podniosła, że w jej ocenie wątpliwe jest, iż w tej sprawie mają zastosowanie przepisy Ministra Infrastruktury z 2003 r., bowiem dotyczą one nowej zabudowy, a w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rozbudową budynku już istniejącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna, a podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja, którą odmówiono skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku stolarni na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K.. Powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy było stwierdzenie, w wyniku przeprowadzonej analizy architektoniczno – urbanistycznej, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z uwagi na znacznie przekroczony wskaźnik powierzchni zabudowy.

Skarżący, kwestionując rozstrzygnięcie wskazywał przede wszystkim na błędne obliczenie powierzchni zabudowy i wywodził, że powinien on zostać obliczony w stosunku do łącznej powierzchni stanowiących jego własność działek sąsiadujących z działką [...].

Ponadto w ocenie skarżącego przepisy dotyczące ustalania parametrów zabudowy dla terenów, dla których nie sporządzono miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie powinny mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem przepisy te odnoszą się do zabudowy nowej podczas, gdy jego inwestycja stanowi rozbudowę budynku już istniejącego.

W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że – w świetle przepisów ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym, podstawowym instrumentem, służącym kształtowaniu ładu przestrzennego, jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 14 u.p.z.p.). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 51 ust. 1 u.p.z.p.).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest – stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Dopełnienie tej regulacji stanowi, wydane w oparciu o delegację zawartą w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określające sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Wbrew wywodom skarżącego, przepisy te zawierające kompleksową regulację dotyczącą ustalania parametrów planowanej zabudowy, mającą na celu zachowanie ładu przestrzennego i dopasowanie jej do otoczenia zarówno pod względem formy jak i funkcji, mają zastosowanie również do inwestycji polegających na rozbudowie obiektów już istniejących. Wydaje się to być dość oczywiste, skoro rozbudowa może polegać na znacznym zwiększeniu rozmiarów istniejącego obiektu, bądź takiej zmianie jego dotychczasowej funkcji, która nie koresponduje z otoczeniem.

Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, kluczowe znaczenie, przy wyznaczaniu parametrów planowanej zabudowy/rozbudowy ma zachowanie zasady "dobrego sąsiedztwa", a więc takie ich ustalenie, które nie spowoduje zaburzenia ładu przestrzennego i nie wprowadzi dysharmonii do otoczenia.

Temu celowi służyć ma wyznaczenie obszaru analizowanego i przeprowadzenie analizy, o której mowa w § 3 rozporządzenia. Analiza winna dotyczyć wszystkich elementów wymienionych w § 1 rozporządzenia, a więc odnosić się do najbardziej charakterystycznych parametrów przesądzających o wielkości i usytuowaniu planowanego obiektu w zestawieniu z zabudową na danym obszarze już istniejącą.

W badanej sprawie o odmowie wydania warunków zabudowy przesądziła wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wskazanej jako teren inwestycji, a ściślej przekroczenie ustalonego dla zabudowy usługowej współczynnika intensywności zabudowy na poziomie [...]%. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do § 5 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust.2)

Organ pierwszej instancji szczegółowo wyjaśnił jak kształtuje się wielkość tego parametru w obszarze analizowanym i uznał, że wskaźnik ustalony dla planowanej inwestycji na poziomie [...]% znacznie go przekracza. Jednocześnie organ nie znalazł uzasadnienia dla wyznaczenia wielkości tego parametru na poziomie odbiegającym od ustalonego wskaźnika dla zabudowy usługowej i zastosowania odstępstwa od ogólnej zasady przewidzianej w § 5 ust. 1 rozporządzenia.

Argumentacja ta znajduje uznanie sądu, bowiem analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że rozbudowany budynek stolarni zajmuje znaczną część działki inwestycyjnej. Z akt postępowania wynika, że jedynym punktem odniesienia dla zabudowy usługowej jest budynek usytuowany na działce oznaczonej numerem [...], którego powierzchnia zabudowy wynosi [...]%. Nie ma zatem możliwości ustalenia tego parametru na innym poziomie, jeżeli przeprowadzona przez organ analiza prowadzi do wniosku, że stanowiłoby to zaburzenie ładu przestrzennego.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, z którego wynika, że skoro na skutek wydzielenia działki [...], istniejący budynek stolarni również nie spełniał wymogów dotyczących powierzchni zabudowy, w o których mowa w zaskarżonej decyzji, to dopuszczalne jest dalsze powiększenie jego powierzchni. Oznaczałoby to bowiem, że w takim przypadku żadne przepisy kształtujące ład przestrzenny nie mają zastosowania. Okoliczność, iż powierzchnia zabudowy w dacie podziału była większa, aniżeli ustalona przez organ w niniejszym postępowaniu nie uprawnia do dalszego jej zwiększania, bez uwzględnienia zasady dobrego sąsiedztwa.

Nie zasługiwał na uwzględnienie argument dotyczący błędnego obliczenia powierzchni zabudowy i ustalenie tego parametru tylko w odniesieniu do działki oznaczonej numerem [...]. Wskazać bowiem należy, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na wniosek , zaś organ orzekający w sprawie jest treścią tego wniosku związany. Oznacza to, że organ nie może samodzielnie zmienić wniosku.

W świetle przepisów prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, teren inwestycji będący przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy może składać się z jednej działki lub większej liczby działek ewidencyjnych (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 743/17), jednak to inwestor musi określić granice tego terenu, wskazując numeru działek, na których planuje zrealizować inwestycję. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie inwestycji należy w rozumieć szeroko, a więc nie tylko jako rozbudowę budynku, ale również zagospodarowanie terenu w taki sposób, aby – w zależności od rodzaju zabudowy, stanowił on jej dopełnienie na przykład poprzez zapewnienie wymaganej przepisami ilości miejsc parkingowych, dojazdów, chodników, zieleńców itp.

Wskazać w tym miejscu należy, że decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie ogólne ramy dla planowanej inwestycji, statuując jej charakterystyczne parametry, ale nie zawiera szczegółowych rozwiązań architektoniczno – budowlanych, w tym również w zakresie posadowienia obiektu budowlanego, czy też usytuowania miejsc parkingowych, o tym bowiem orzeka właściwy organ w toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W badanej sprawie skarżący we wniosku, w rubryce zatytułowanej "lokalizacja (numer działki, obręb ewidencyjny, adres)" wskazał, że rozbudowa dotyczy działki oznaczonej numerem [...], obręb [...], K. ul. [...]. Tym samym to sam skarżący, określając teren inwestycji w taki sposób, spowodował, że organ analizując parametry inwestycji odnosił je tylko do jednej działki. Wbrew wywodom skarżącego nie mógł organ, obliczając wartość wskaźnika zabudowy wziąć pod uwagę powierzchni innych działek stanowiących również własność skarżącego, bowiem to nie od decyzji organu zależy określenie terenu inwestycji. Podkreślić przy tym należy, że skarżący wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zmienił, a zatem organ nie miał podstaw do tego, aby samowolnie zdecydować o tym, jaki teren będzie obejmowała rozbudowa budynku stolarni, a w konsekwencji dokonać zmiany wniosku. Okoliczność, że skarżący jest właścicielem działek sąsiadujących z działką inwestycyjną nie determinuje sama w sobie tego, że działki te mogą stanowić przedmiot zagospodarowania terenu stanowiącego element planowanej inwestycji, na przykład poprzez umiejscowienie tam miejsc parkingowych dla klientów. To bowiem skarżący jako właściciel decyduje o ich przeznaczeniu.

W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.