Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SO/Wr 58/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono wniosek o wymierzenie grzywny (art. 55 ustawy p.p.s.a.)
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2 w zw. z  art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska – Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi S. S. w przedmiocie wymierzenia Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi postanawia: oddalić wniosek o wymierzenie grzywny.


UZASADNIENIE

Pismem z 1 lipca 2021 r. S. S. (dalej: wnioskodawca), działając przez zawodowego pełnomocnika, złożyła wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: organ, Wojewoda) grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi. W uzasadnieniu podała, że mimo upływu 30 dni organ nie przekazał Sądowi wniesionej 16 kwietnia 2021 r. skargi na bezczynność organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Organ, mimo dwukrotnego wezwania, nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Złożył jedynie lakoniczną odpowiedź na skargę na bezczynność, informując, że nie jest w posiadaniu jej oryginału.

Zarządzeniem z 7 lutego 2022 r. pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do złożenia w terminie 7 dni dowodu wniesienia do organu skargi wraz z uwierzytelnionym jej odpisem – pod rygorem rozpatrzenia wniosku na podstawie akt sprawy. W odpowiedzi pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył kopię wniosku z 1 lipca 2021 r. o wymierzenie organowi grzywny wraz z potwierdzeniem nadania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie zaś niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 p.p.s.a).

Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. jasno stanowi, że organ ma wykonać określony w tym przepisie obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi.

W oparciu o przedstawione przez organ akta sprawy administracyjnej Sąd nie mógł jednak ocenić, czy organ uchybił terminowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewoda wprawdzie potwierdził w odpowiedzi na skargę z 29 października 2021 r., że takowa została wniesiona w przedmiocie jego bezczynności w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, ale poinformował, że nie posiada oryginału skargi.

Wobec powyższego pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany złożenia w zakreślonym terminie dowodu wniesienia do organu skargi wraz z uwierzytelnionym jej odpisem – pod rygorem rozpatrzenia wniosku na podstawie akt sprawy. Z treści wniosku o wymierzenie grzywny wynikało bowiem, że skarga wniesiona została 16 kwietnia 2021 r. Zamiast skargi pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył jednak niepodpisaną kopię wniosku o wymierzenie grzywny z 1 lipca 2021 r. z potwierdzeniem jej nadania.

W dacie rozpoznania wniosku Sąd nie dysponował więc ani dowodem, kiedy skarga na bezczynność została w rzeczywistości wniesiona, ani czy i w jakim czasie organ uchybił terminowi, o którym stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji wniosek podlegał oddaleniu. Pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do przedłożenia dowodu wniesienia skargi wraz z uwierzytelnionym jej odpisem pod wyraźnie określonym rygorem, czego jednak nie wykonał. Na podstawie samych akt sprawy administracyjnej natomiast Sąd nie mógł ocenić okoliczności, których rozważenie byłoby konieczne do uwzględnienia wniosku.

Wobec powyższego na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak na wstępie.