Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 614/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1  ust. 1  pkt 2,  art. 3  ust. 2  pkt 1,  art. 5  ust. 1a
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: par. 2  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 73 poz 657
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie   działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 3  pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18  art. 51  ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 153 poz 30  art. 70
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr  1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2007 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora K.P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. K. Z. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. wniosek o przyznanie płatności z tytułu wparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. We wniosku tym producent ubiegał się o płatność (ONW) do działek rolnych o powierzchni [...] ha.

Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. odmówił K. Z. przyznania płatności z tytułu wparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 r. W uzasadnieniu organ podał, że przeprowadzona w toku postępowania kontrola administracyjna wniosku obszarowego wykazała błędy w deklaracji działek ewidencyjnych oraz błąd kontroli krzyżowej polegający na tym, iż do działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych o numerach [...],[...],[...],[...] oraz [...], wnioski obszarowe złożyli - poza skarżącym - następujący producenci: S. K., T. P., R. K., W. B. oraz P. S. W dniu [...] r. K. Z. złożył korektę wniosku oraz oświadczenie, w którym zaznaczył, iż jest dzierżawcą wszystkich spornych działek ewidencyjnych, ponosi zobowiązania wobec instytucji jako dzierżawca oraz zawarł ustną umowę zlecenia ze stronami konfliktu. W kolejnym wyjaśnieniu z dnia [...] r. wskazał, iż zlecał innym osobom prace związane m.in. z orką, zasiewem zbóż i ich zbiorem.

W celu ustalenia faktycznych użytkowników spornych działek organ I instancji w dniu [...] r. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem strony oraz świadków. Z rozprawy został sporządzony protokół. W trakcie rozprawy na podstawie zeznań świadków oraz strony ustalono, że K. Z. w 2006r. wyraził zgodę na użytkowanie gruntów przez ww. strony konfliktu krzyżowego. Świadkowie uczestniczący w rozprawie administracyjnej zeznali, iż sporne działki zadeklarowane przez nich do płatności w 2006 r. uprawiali, ponieśli nakłady z tym związane oraz zebrane plony zagospodarowali we własnych gospodarstwach rolnych, lub też zostały one przez nich sprzedane na wolnym rynku, co udokumentowali fakturami. Na podstawie ustaleń rozprawy administracyjnej powierzchnie wchodzące w konflikt kontroli krzyżowej na spornych działkach wykluczono z powierzchni uprawnionej do płatności. W związku z powyższym dla działek wchodzących w konflikt kontroli krzyżowej organ I instancji zapisał następujące powierzchnie: działka nr [...] - powierzchnia stwierdzona [...] ha, nr [...] - powierzchnia stwierdzona [...] ha, nr [...] - powierzchnia stwierdzona [...] ha, nr [...] - powierzchnia stwierdzona [...] ha oraz nr [...] - powierzchnia stwierdzona [...] ha. Ponadto na podstawie dokumentu korekty złożonego przez K. Z. w dniu [...] r. organ ustalił, że powierzchnia uprawniona do płatności dla działek ewidencyjnych wynosi: działka nr [...] - powierzchnia stwierdzona [...] ha oraz działka nr [...]- powierzchnia stwierdzona [...] ha. W konsekwencji organ I instancji uznał, że producent zawyżył deklarowaną powierzchnię uprawnioną do płatności z tytułu wparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania o [...] ha. Wskazał, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności z ww. tytułu wynosi [...] ha, a więc producent zawyżył o [...] % powierzchnię kwalifikującą się do płatności.

W odwołaniu K. Z. wniósł o zmianę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Strona uważa, iż decyzja jest niesłuszna i nie wyjaśnia, kto rzeczywiście jest uprawniony do dopłat bezpośrednich w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej na gruntach wskazanych przez niego we wniosku. Według odwołującego organ I instancji przyjął, że o płatności ubiegać się może wyłącznie osoba, która sama wykonuje określone prace na gruntach rolnych. Ponadto producent zarzucił, że nie została w toku postępowania wyjaśniona kwestia pracy oraz zapłaty pomiędzy stronami umowy. Zwrócił uwagę, iż sporne działki nie zostały oddane stronom konfliktu krzyżowego w użytkowanie. Umowa zawarta pomiędzy nimi dotyczyła wykonania określonych prac zleconych. Osoby te wykonywały prace związane z utrzymaniem gruntów w stanie nadającym się do produkcji rolnej tj. dokonywały zasiewów oraz prac polowych. Odwołujący podkreślił, iż osoby z którymi zawarł umowy nie są uprawnione do ubiegania się o dopłaty, gdyż wszelkie zobowiązania natury publicznoprawnej związane z przedmiotowym gruntem, świadczył on sam.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U.

Nr 73, poz. 657 ze zm.), o płatności z tytułu ONW może ubiegać się producent rolny, który spełnia łącznie następujące warunki: podejmuje się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania przez co najmniej 5 lat, stosuje dobrą praktykę gospodarki rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska oraz łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach ONW, które kwalifikują się do objęcia płatnościami nie jest mniejsza od 1 ha. Organ wskazał, że wniosek taki mogą skutecznie złożyć osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej - producent rolny, będący posiadaczem gospodarstwa rolnego (poszczególnych działek rolnych). Wnioskodawca w dniu złożenia wniosku musi faktycznie dzierżyć dane grunty, to znaczy wykonywać wszelkie władztwo wobec tych gruntów i je fizycznie posiadać.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zadaniem organu I instancji nie było rozstrzyganie sporu pomiędzy producentami rolnymi, którzy złożyli wnioski na tę samą działkę rolną, a jedynie ustalenie, któremu z nich przysługuje płatność. W tym celu przeprowadzona została rozprawa administracyjna. Organ podkreślił, że jak wynika z zeznań producentów przesłuchanych w charakterze świadków, to oni byli uprawnieni do ubiegania się o płatności bezpośrednie. Wykonywali bowiem na spornych gruntach odpowiednie prace agrotechniczne i ponieśli nakłady z tym związane, co potwierdziły złożone przez nich dokumenty (m.in. faktury na zakup środków ochrony roślin). Większość zebranych plonów strony konfliktu krzyżowego wykorzystały na własny użytek, natomiast część z nich zostało sprzedane, na dowód czego producenci przedstawili m.in. umowę kontraktacyjną nr [...] zawartą pomiędzy P. S. a sp. z o.o. l., czy też przedstawione przez S. K. faktury VAT na dostawę nasion rzepaku ozimego. Dyrektor wskazał, że producenci wchodzący w konflikt krzyżowy

z odwołującym zgodnie oświadczyli, że koszty utrzymania gruntów ponosili sami, co

z resztą potwierdził również w trakcie przesłuchania K. Z. Ponadto potwierdził swoje wcześniejsze oświadczenie złożone [...] r., zgodnie

z którym wyraził zgodę na uprawianie spornych działek przez ww. producentów.

W odniesieniu do zarzutu, iż nie została w toku postępowania wyjaśniona kwestia pracy oraz zapłaty pomiędzy stronami umowy, organ zauważył, iż żaden ze świadków nie potwierdził faktu otrzymywania określonego wynagrodzenia za prace wykonywane na spornych gruntach. Dyrektor podał, że W. B., P. S. oraz R. K. zeznali, iż nie było umowy dotyczącej zapłaty za użytkowanie gruntu, gdyż celem użytkowania poszczególnych działek było utrzymanie powierzchni w dobrej kulturze rolnej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku ustalenia przez organy ARiMR, że strona konfliktu krzyżowego nie była posiadaczem zadeklarowanych gruntów od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji, stronie odmawia się przyznania płatności do spornych gruntów. Dyrektor wskazał, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności wynosiła [...] ha, natomiast powierzchnia uprawniona do otrzymania płatności z tytułu wparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wyniosła [...] ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną wyniosła [...] %.

Organ podał, że podstawę odmowy płatności stanowi art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony o 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 %, wówczas wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego po kontroli administracyjnej pomniejszonego

o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Na mocy art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej przepis art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 jest stosowany m.in.

w odniesieniu do płatności z tytułu wparcia działalności rolniczej na obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł

o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że organy administracyjne błędnie interpretują okoliczności stanu faktycznego. Podniósł, że w jego opinii spełnił warunki określone w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, albowiem tylko on sam był posiadaczem spornych działek. Przyznał, że w ramach prowadzonej przez siebie działalności rolniczej korzystał z pracy najemnej innych osób. Podkreślił, że osoby te w związku z ustnymi umowami wykonywały prace rolne w zamian za uzyskane plony. Zdaniem skarżącego, umów tych nie można traktować jako umów w rozumieniu prawa cywilnego, gdyż stron nie łączył stosunek najmu, dzierżawy lub użytkowania. Według producenta, umowy te należy traktować jako umowy zlecenia, w oparciu o które określone osoby podjęły się prac na wskazanym terenie, w zamian za cenę, która została przez strony określona. Miała nią być nadwyżka wyprodukowanych płodów rolnych. W opinii producenta, nie można traktować tych osób jako osoby wykonujące władztwo bezpośrednie nad danym gruntem, gdyż były one związane ze skarżącym węzłem obligacyjnym, w myśl którego za wykonaną pracę mieli otrzymać zapłatę.

W tym miejscu strona odwołała się do typowej w stosunkach wiejskich umowy dotyczącej uprawiania cudzego pola w zamian za zapłatę w plonach, której jej zdaniem nie można traktować jako umowy dzierżawy, użytkowania gruntu. Zdaniem skarżącego, prowadzenie działalności gospodarczej nie polega wyłącznie na jej osobistym wykonywaniu. W opinii producenta okoliczności, że określone osoby na własny rachunek kupowały zboże do zasiewów, środki ochrony roślin, dokonywały zasiewów i zbierały plony, nie można wiązać z posiadaniem gruntu, albowiem dokonywały tego w porozumieniu z nim i za określoną zapłatą. Według skarżącego osoby te nie były więc posiadaczami, lecz pracownikami. Na koniec zarzucił, że organy uchyliły się od wyjaśnienia tych okoliczności, przyjmując, że wykonywanie na własny koszt i ryzyko umówionych prac rolnych jest posiadaniem danego gruntu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto stwierdził, że stosunek zobowiązaniowy, na który powołuje się skarżący charakteryzuje się tym, iż mandatariusz obowiązany jest wykonać zleconą mu czynność z należytą starannością, natomiast dający zlecenie obowiązany jest zwrócić przyjmującemu poniesione przez niego wydatki, co zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Dodał, że kwestii posiadania gruntu rolnego nie można utożsamiać z faktem ponoszenia obciążeń publicznoprawnych, bowiem opłacanie podatku od wydzierżawionych gruntów nie jest samo w sobie tytułem prawnym do uzyskania dopłat. Wyjaśnił, że podatki ustanawiane są w stosunku do właścicieli/dzierżawców gruntów rolnych, a nie do ich faktycznych użytkowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór sprowadza się do ustalenia, czy zgodna z prawem jest odmowa przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Zdaniem organu skarżący był producentem rolnym gruntów o powierzchni [...] ha, a nie jak zadeklarował

o powierzchni [...] ha.

Na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) ustawa określa zadania oraz właściwości jednostek organizacyjnych i organów,

w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, dotyczące wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Zgodnie z art. 5 ust. 1a ww. ustawy "Pomoc jest udzielana na wniosek producenta rolnego, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub grupy producentów rolnych, a w przypadku pomocy, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 8, na wniosek jednostki organizacyjnej lub organu realizującego zadania związane

z rozwojem obszarów wiejskich." Stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy z dnia

28 listopada 2003r. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską.

Na podstawie tej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia

14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.).

Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia płatność ONW udziela się producentowi rolnemu:

1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160.80

z 26.06.1999, z późn. zm.), oraz

2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar.

Pojęcie producenta rolnego zostało określone przepisami ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004r. Nr 10, poz. 76 ze zm.). I tak stosownie do art. 3 pkt 3 tej ustawy użyte w ustawie określenie producent rolny oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą:

a) posiadaczem gospodarstwa rolnego lub

b) rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003

z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, lub

c) posiadaczem zwierzęcia.

Istotne zatem w sprawie jest, czy skarżący posiadał status producenta rolnego,

a zatem czy był posiadaczem tego gospodarstwa, który podejmuje się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania przez co najmniej 5 lat, stosuje dobrą praktykę gospodarki rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, a łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach ONW, które kwalifikują się do objęcia płatnościami nie jest mniejsza

od 1 ha.

Zauważyć należy, iż płatność ONW jest przyznawana na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (par. 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2004r.). Za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą (par. 2 ust. 2 ww. rozporządzenia). Bezsporne w sprawie jest, że do tych samych działek rolnych wnioski o płatność złożył nie tylko skarżący, ale również inne osoby, tj. S. K., T. P., R. K., W. B. oraz P. S. (każdy w obrębie różnych działek). Każdy z nich we wniosku wskazał siebie jako producenta rolnego.

W związku z tym w pełni zasadne było przeprowadzenie postępowania, które pozwoliłoby ustalić, kto faktycznie posiadał gospodarstwo, kto prowadził działalność rolniczą, a w konsekwencji czy skarżący jest uprawniony do otrzymania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w przedmiocie których zostały złożone wnioski przez więcej niż jeden podmiot.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwala stwierdzić, że ocena i ustalenia organów są prawidłowe. Twierdzenie organu, że skarżący nie posiadał, nie dzierżył faktycznie całości gospodarstwa rolnego oraz nie prowadził działalności rolniczej jest w pełni uprawnione.

Organ odwoławczy dokonał prawidłowego wywodu w przedmiocie posiadania gospodarstwa rolnego, jako koniecznego warunku do otrzymania płatności. Posiadaczem rzeczy jest zarówno, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą - posiadacz zależny (art. 336 kodeksu cywilnego).

Zauważyć należy, iż na rozprawie przed organem I instancji w dniu 27 listopada 2006r. świadkowie W.B., S. K., R. K., T. P. i P. S. zeznali, że użytkowali grunty, dokonywali zakupu środków do produkcji rolnej, sprzedawali zebrane płody rolne. Przy czym powyższe czynności wykonywali jako producenci rolni, na potwierdzenie czego załączyli stosowne dowody. Istotne bowiem w sprawie jest, że ustalenia organów nie opierają się wyłącznie na zeznaniach i oświadczeniach tych świadków, lecz również na dokumentach w postaci faktur zakupu środków do produkcji rolnej, faktur sprzedaży płodów rolnych, protokołach pobrania próbek (np. rzepaku), wynikach analizy laboratoryjnej, umowy kontraktacyjnej. Dokumenty powyższe jednoznacznie wskazują, że producentami rolnymi były ww. osoby, a nie skarżący. To nie K. Z. nabywał środki do produkcji rolnej, nie sprzedawał płodów rolnych, nie prowadził działalności rolniczej, nie występował wobec osób trzecich jako producent rolny, lecz ww. osoby. Faktycznie grunty pozostawały w dzierżeniu innych osób, a nie skarżącego. W konsekwencji Agencja Nieruchomości Rolnych obciążyła osoby, które faktycznie dzierżyły grunty, wynagrodzeniem za bezumowne użytkowanie gruntów.

Podkreślić należy, iż w aktach administracyjnych znajduje się kopia oświadczenia skarżącego z dnia 14 marca 2006r., w którym wyraził "zgodę na uprawę na działkach" o numerach w nim wskazanych przez podanych wyżej świadków.

Wobec dowodów zgromadzonych przez organ nie ma podstaw, aby przyjąć, że to K. Z. był producentem rolnym, któremu należało przyznać dopłaty, natomiast uznać za nie mające żadnego znaczenia okoliczności, iż ww. świadkowie faktycznie prowadzili działalność rolniczą i dzierżyli grunty, opłacali na rzecz właściciela należności z tytułu bezumownego korzystania z tych gruntów.

Należy stwierdzić, że skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organów i nie przedłożył dowodów, które świadczyłyby, że ww. świadkowie wyłącznie wykonywali prace polowe jako siła najemna w ramach zlecenia tych czynności przez skarżącego, który był producentem rolnym. Zeznania świadków oraz przedłożone przez nich dokumenty nie potwierdziły, aby byli tylko pracownikami, czy też zleceniobiorcami obowiązanymi do wykonania określonych prac polowych, a z tego tytułu otrzymywali stosowne wynagrodzenie. Nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji twierdzenie skarżącego (podniesione na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 7 listopada 2007r.), nie poparte dowodami, że umowa ustna zawarta z wymienionymi świadkami nie została przez nich dotrzymana. Zasadnie organ podniósł, że jego rolą nie jest rozstrzyganie ewentualnego sporu pomiędzy K. Z., a S. K., T. P., R. K., W. B. oraz P. S. Organ był obowiązany do ustalenia, czy skarżący - wobec wniosków innych podmiotów ubiegających się o dopłaty - spełnił przesłanki do ich otrzymania, czy posiadał gospodarstwo i prowadził działalność rolniczą. W tym przedmiocie ustalenia organu mają oparcie w zebranych dowodach.

Organ prawidłowo podał, że podstawę odmowy płatności stanowi art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.2004.141.18), jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony o 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 %, wówczas wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego po kontroli administracyjnej pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Na mocy art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej - EFOR (Dz.U.UE.L.2004.153.30) przepis art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 jest stosowany m.in. w odniesieniu do płatności z tytułu wparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W konsekwencji należy stwierdzić, że organ zasadnie odmówił przyznania płatności skarżącemu, a wydana decyzja odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie

art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

L. Kleczkowski H. Adamczewska - Wasilewicz E. Kruppik - Świetlicka