Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 851/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 166, art. 3 par. 2 pkt. 1- 4, art. 58 par. 1 pkt. 1, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust. 1 i 2, art. 209 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany (spr.) Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2587/10 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na pismo Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do przedstawienia uzasadnienia wysokości składek SMS w uruchamianej publicznej sieci telefonicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 7 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2587/10 odrzucił skargę P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) na pismo Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE, organ) z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie wezwania do przedstawienia uzasadnienia wysokości stawek SMS w ruchomej publicznej sieci telefonicznej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z [...] sierpnia 2010 r. Prezes UKE wezwał P. S.A. z siedzibą w W. do przedstawienia uzasadnienia wysokości stawki SMS w ruchomej publicznej sieci telefonicznej skarżącej, na podstawie danych finansowych za ostatni rok obrotowy, tj. 2009 r. Jako podstawę swojego wezwania Prezes UKE wskazał art. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171 poz. 1800 ze zm., dalej: prawo telekomunikacyjne).

Skarżąca pismem z 13 września 2010 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez odstąpienie od wezwania do udzielenia informacji w zakresie wskazanym w piśmie organu z [...] sierpnia 2010 r.

Pismem z 29 września 2010 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu z [...] sierpnia 2010 r., a następnie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Sąd I instancji uznał, że przedmiotem skargi było wezwanie Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie wezwania do przedstawienia uzasadnienia wysokości stawek SMS w ruchomej publicznej sieci telefonicznej. Wezwanie to wydano powołując się na treść art. 6 prawa telekomunikacyjnego, w myśl którego przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do przekazywania na żądanie Prezesa UKE informacji niezbędnych do wykonywania przez Prezesa UKE jego uprawnień i obowiązków.

Nie powinno budzić wątpliwości w ocenie WSA, iż ww. wezwanie nie było żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), ponieważ nie jest ono decyzją ani postanowieniem wydawanym w postępowaniach wymienionych w pkt 2 - 3. Dlatego też kluczową kwestią dla określenia możliwości poddania aktu kontroli sądu administracyjnego pozostawało ustalenie, czy można uznać omawiane wezwanie za określony w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd I instancji wskazał, że w piśmiennictwie przyjęty został pogląd, że są to akty lub czynności, które spełniają łącznie następujące przesłanki:

a) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy,

b) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli,

c) muszą mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,

d) dotyczą obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, a więc powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa,

e) są skierowane do indywidualnych podmiotów, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy.

W ocenie WSA wezwanie Prezesa UKE z [...] sierpnia 2010 r. nie spełniało wszystkich powyższych przesłanek, a co za tym idzie nie można było uznać za akt lub czynność, o których mowa w tym przepisie. Przedmiotowy akt bowiem nie dotyczy uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu I instancji sformułowanie "dotyczy" użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością, a uprawnieniem bądź obowiązkiem. Dany akt lub czynność powinien zatem ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określonego przepisami prawa administracyjnego. Musi zatem istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnień (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa.

Podsumowując WSA wskazał, że w przedmiotowej sprawie pismo organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. wzywające stronę skarżącą do przedstawienia uzasadnienia wysokości stawek SMS w ruchomej publicznej sieci telefonicznej, nie wywołało konsekwencji prawnych dla strony. Dopiero fakt niewykonania wezwania przez stronę mogło stanowić przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie oraz w konsekwencji nałożenia w drodze decyzji kary pieniężnej. Od ww. decyzji przysługiwałoby wówczas odwołanie do Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W związku z faktem, iż skarga wniesiona przez skarżącą nie dotyczyła aktu lub czynności objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, Sąd I instancji skargę odrzucił.

P. S.A. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie go w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 6 ust. 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że kierowane na podstawie tego przepisu wezwanie Prezesa UKE o przekazanie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego określonych w wezwaniu informacji (danych), z zagrożeniem nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej, "nie wywołało konsekwencji prawnych dla strony", tj. nie dotyczyło żadnego obowiązku adresata takiego wezwania;

2) przepisów prawa procesowego tj.:

- art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego, poprzez przeprowadzenie ograniczonej kontroli skargi P. S.A. i w konsekwencji odrzucenie tej skargi, wskutek dokonania niekompletnej i wybiórczej oceny, czy wezwanie Prezesa UKE, którego dotyczy skarga, jest aktem podlegającym weryfikacji sądu administracyjnego, co nastąpiło poprzez pominięcie w ramach tejże oceny analizy charakteru prawnego wezwania Prezesa UKE wynikającego, z normatywnego modelu wezwania do przekazania informacji przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, określonego w art. 6 ust. 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że wezwanie Prezesa UKE oparte na art. 6 ust. 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego nie stanowiło "innego niż określone w pkt 1 - 3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", a w wyniku tego -

- art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie, polegające na wadliwym uznaniu, że zachodziła przesłanka odrzucenia skargi P. S.A, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie, polegające na sporządzeniu uzasadnienia postanowienia na podstawie treści uzasadnień orzeczeń zapadłych w odrębnych sprawach, nie odnoszącego się do żadnego z zarzutów skargi i niedostatecznie wyjaśniającego podstawę prawną rozstrzygnięcia, co pozwalało stwierdzić, że dopuszczalność skargi nie została prawidłowo oceniona.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pismem z dnia 13 czerwca 2012r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi Prezesa UKE na skargę kasacyjną, podtrzymała dotychczasowe stanowisko i argumenty podniesione w skardze kasacyjnej i podkreśliła, że znowelizowane brzmienie art. 209 ust. 1 pkt. 1 prawa telekomunikacyjnego obowiązujące w chwili wydania wezwania nie sankcjonowało już nieprzekazanie Prezesowi UKE żądanych przez organ informacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Nie stwierdzając wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w przepisie § 2 art. 183 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego orzeczenia może być więc dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Wnoszący skargę kasacyjną oparł ją na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 pkt.1 i pkt 2 p.p.s.a.

W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania analizowanej skargi kasacyjnej w pkt. 1-3, strona skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 prawa telekomunikacyjnego w skutek dokonania wybiórczej oceny czy wezwanie Prezesa UKE jest aktem podlegającym weryfikacji sądu administracyjnego, wadliwego przyjęcia, że nie stanowi ono aktu podlegającego takiej weryfikacji oraz wadliwego uznania, że zachodzi przesłanka odrzucenia skargi.

Sąd Administracyjny oceniając zasadność zaskarżenia skargą danej sprawy, na wstępie ma ustawowy obowiązek wynikający z art. 58 p.p.s.a. kontroli czy zachodzą podstawy do jej merytorycznego rozpoznania. W pierwszej kolejności dokonując oceny skargi pod katem jej dopuszczalności bada czy sprawa należy do właściwości sądów administracyjnych. Jeżeli sąd administracyjny uzna, że sprawa nie podlega kontroli przez ten sąd, nie bada już merytorycznie sprawy objętej skargą i tym samym nie odnosi się do zarzutów podniesionych w skardze. Sąd administracyjny decydując się na odrzuceniu skargi wyjaśnia jedynie podstawę rozstrzygnięcia tj. dlaczego doszedł do przekonania, że zaskarżony akt nie podlega jego kognicji. Podjęcie tego rozstrzygnięcia wyłącza możliwość merytorycznego badania skargi. Tak więc w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji podejmując zaskarżone postanowienie powinien był dokonać jedynie oceny charakteru wezwania Prezesa UKE skierowanego do skarżącej na podstawie art. 6 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego w celu ustalenia, czy jego charakter wskazuje na to, że wezwanie to stanowi akt lub czynność podlegająca zaskarżeniu do sądów administracyjnych. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej badanie istoty przedmiotowego wezwania tj. jego dopuszczalności i prawidłowości byłoby przy takiej kontroli nieuprawnione. Zatem zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a należy uznać za całkowicie nieusprawiedliwiony.

W świetle postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów kwestią o znaczeniu zasadniczym jest rozważenie czy Sąd I instancji, dokonał prawidłowej oceny, według której rozpoznawana sprawa nie podlegała merytorycznej ocenie sądów administracyjnych, jako sprawa nie należąca do kognicji tych sądów, ze względu na brak podstaw sądów administracyjnych do sprawowania kontroli wobec wezwania skierowanego przez Prezesa UKE do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na podstawie art. 6 ust. 1 i ust. 2 prawa telekomunikacyjnego.

Przepis art. 3 §1 p.p.s.a, stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, natomiast przepis art. 3 § 2 określa zakres kontroli sądów administracyjnych. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że jeżeli sąd administracyjny uzna, że skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, o których mowa art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a. lub gdy skarga dotyczy sprawy wyłącznej z właściwości tych sądów (art.5 p.p.s.a.) odrzuca skargę na mocy art. 58 ust.1 pkt. 1 p.p.s.a. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa enumeratywnie zakres przedmiotowy spraw podlegających rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wśród spraw, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego ustawodawca wymienia w pkt 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Chodzi o akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w ramach przyznanych im kompetencji, inne niż określone w art. 3 § 2 pkt. 1-3, a więc nie mające charakteru decyzji lub postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie, kończących postępowanie lub rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Niewątpliwie bowiem konkretyzacja normy prawa materialnego następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej, co oznacza, że nie można w takiej sytuacji mówić aby prawa lub obowiązki określone w normie prawnej mogły być zakomunikowane ich adresatowi w innym akcie niż decyzja administracyjna. Zatem to czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej czy z innym aktem z zakresu administracji publicznej decydują przepisy prawa materialnego, które wyłączając wydanie decyzji lub postanowienia w sprawie wymagają od organu potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku jednostki w innej nie skonkretyzowanej formie. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że decyzja administracyjna jest władczym oświadczeniem woli organu, zaś inne akty z zakresu administracji publicznej są tylko oświadczeniem wiedzy, które potwierdzają uprawnienia lub obowiązki podmiotu prawa (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt II GSK 1192/10).

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się , że w wyjaśnianym przepisie chodzi o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnych podmiotów. Z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. wynika, że wymienione akty i czynności musza mieć charakter publicznoprawny. Treść tego przepisu wskazuje także, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne jest wiec odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między aktem lub czynnością, a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu określonymi w przepisach prawa (B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005 r.). Zatem dany akt lub czynność powinien ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone w prawie lub ich odmawiać. Do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej należy bowiem to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną konkretnego podmiotu tak, iż wywołują skutek prawny, jaki obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością. Konsekwencją aktu lub czynności jest wprowadzenie prawnie wiążącego elementu nowości normatywnej w sytuacji prawnej określonego podmiotu wyznaczanej jego uprawnieniami lub obowiązkami (por. Mariusz Bogusz, "Pojęcie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA", Samorząd Terytorialny 2000 r., Nr 1-2, str. 183).

W rozpoznawanej sprawie Prezes UKE wystosował do skarżącej pismo z dnia [...] sierpnia 2010 r wzywające do udzielenia informacji tj. do przedstawienia uzasadnienia wysokości stawek SMS w ruchomej publicznej sieci telefonicznej w związku z oceną funkcjonowania rynku świadczenia usługi zakańczania krótkich wiadomości tekstowych (SMS) w ruchomej publicznej sieci telefonicznej. Nie sposób dopatrzyć się w tym wezwaniu o informację, ścisłego bezpośredniego związku z możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Bowiem żądana informacja służy jedynie do analizy funkcjonowania rynku, a dopiero uzyskana lub też nie odpowiedź na to wezwanie, może skutkować nałożeniem obowiązków na wzywany podmiot. Podkreślenia przy tym wymaga, że uprawnienia lub obowiązki wskazane w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. nie mogą wynikać jedynie z reguł prowadzenia przez Prezesa UKE okresowej oceny funkcjonowania rynku. Odmienna interpretacja oznaczałaby przecież w istocie możliwość uruchomienia kontroli sądu administracyjnego w sposób nadmierny, co nie sprzyjało by sprawnemu funkcjonowaniu Urzędu Komunikacji Elektronicznej jak i przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz nakreślonej w dyrektywie ramowej ich współpracy.

Sporne wezwanie zostało wydane na podstawie art. 6 ust. 1 i ust. 2 prawa telekomunikacyjnego zgodnie, z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot, który uzyskał pozwolenie radiowe, o którym mowa w art. 143 ust. 1, rezerwacje częstotliwości lub zasobów orbitalnych lub przydział numeracji, z wyłączeniem podmiotów, których mowa w art. 4, obowiązany jest do przekazania na żądanie Prezesa UKE informacji niezbędnych do wykonywania przez Prezesa UKE jego uprawnień i obowiązków określonych w art. 192 ust. 1. Natomiast nie wywiązanie się z powyższego, będzie rodziło w myśl art. 209 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego skutek prawny polegający na wszczęciu postępowania w sprawie i nałożeniu na podmiot uchybiający obowiązkowi, kary pieniężnej w decyzji administracyjnej.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że dopiero w wymienionym wezwaniu z dnia [...] sierpnia 2010 r. skierowanym do skarżącej na podstawie art. 6 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego Prezes UKE określił, jakie dane powinny mu zostać przekazane, co oznacza, iż nie można uznać, że obowiązek przekazania informacji wskazanych w wezwaniu wynikał bezpośrednio z przepisów prawa. Ponadto samo wezwanie nie wywoływało konsekwencji prawnych dla skarżącej, bowiem dopiero fakt uchybienia temu obowiązkowi przez stronę, mógł stanowić przesłankę do wszczęcia postępowania, które mogłoby się zakończyć wydaniem decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej zgodnie z dyspozycją art. 209 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego. Od decyzji tej przysługiwałoby wówczas skarżącej odwołanie do Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w którym to postępowaniu kontroli sądu poddanoby przedmiotowe wezwanie.

Ma rację skarżąca, że brzmienie przepisu art. 209 ust.1 pkt. 1 prawa telekomunikacyjnego uległo zmianie. Od dnia 17 lipca 2010 r. na podstawie art. 71 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) przepis art. 209 ust. 1 pkt. 1 prawa telekomunikacyjnego stanowi, że "kto: udziela niepełnych lub nieprawdziwych informacji lub dostarcza dokumenty zawierające takie informacje przewidziane ustawą lub ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych podlega karze pieniężnej". Do dnia 16 lipca 2010 r. przepis ten stanowił, że "kto nie wypełnia obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych ustawą podlega karze pieniężnej".

Jednakże wbrew twierdzeniom skarżącej zmiana ta nie wpływa na ocenę dopuszczalności kwalifikacji wezwania jako aktu z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. Z przepisu art. 6 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, wynika bowiem że żądanie, o którym mowa w ust. 1 powinno zawierać pouczenie o zagrożeniu karą, o której mowa w art. 209 ust.1. Zatem katalog uchybień dotyczących udzielania żądanych informacji zagrożonych karą, nie ogranicza się do pkt. 1 ust. 1 art. 209 prawa telekomunikacyjnego. Ponadto dokonując logicznej wykładni omawianego przepisu i biorąc pod uwagę, że udzielenie informacji określonej w pkt.1 w sposób nieprawdziwy lub niepełny (pkt. 3 ust. 2 art. 209 prawa telekomunikacyjnego), czy nieterminowy lub niewyczerpujący (jak przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego) uzasadnia nałożenie kary, to nie sposób przyjąć by racjonalny ustawodawca, dokonując zmiany brzmienia omawianego przepisu, wyłączył z zagrożenia sankcją nieprzekazanie w ogóle żądanych informacji.

Za szerokim rozumieniem uchybień w zakresie przekazywanych informacji, o których mowa w art. 209 ust. 1 pkt. 1 prawa telekomunikacyjnego w stanie prawnym obowiązującym od dnia 17 lipca 2010 r. przemawia też uzasadnienie rządowego projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (druk sejmowy nr 2546), w którym podniesiono, że "przewidywana zmiana w ustawie prawo telekomunikacyjne, wprowadza możliwość nałożenia kary za niewypełnienie lub nienależyte wypełnienie obowiązków udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych ustawą".

Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd I instancji, że skierowanie na podstawie art. 6 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego wezwania do przedstawienia uzasadnienia wysokości stawek SMS w ruchomej publicznej sieci telefonicznej nie stanowiło aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż w istocie nie spowodowało ono określonych i konkretnych skutków w sytuacji prawnej Spółki. A zatem pismo organu nie mogło być zakwalifikowane do aktów z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W konsekwencji poczynionych w rozpoznawanej sprawie uwag, należy uznać, że sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie zachodziła przesłanka z art. 58 § 1 pkt.1 p.p.s.a. do odrzucenia skargi, z uwagi na to że skarga dotyczyła czynności organu nieobjętej zakresem właściwości sądów administracyjnych.

Należy też podkreślić, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się już pogląd, że wezwanie kierowane przez Prezesa UKE do przedsiębiorców telekomunikacyjnych na podstawie art. 6 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego nie podlegają kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 201r. sygn. akt II GSK 1192/11). Zatem nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia objętych skargą kasacyjną przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt. 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, a w konsekwencji nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a w zw. z art. 166 p.p.s.a.

Nieusprawiedliwiony też jest zarzut podniesiony w pkt. 4 skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a poprzez nieodniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej i niedostateczne wyjaśnienie postawy prawnej rozstrzygnięcia. Od razu należy zauważyć, że przepis art. 166 p.p.s.a stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jednak to nie oznacza, że wymogi z art. 141 § 1 pkt. 4 p.p.s.a. należy stosować wprost w przypadku sporządzania uzasadnienia postępowania odrzucającego skargę. Należy bowiem mieć na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (v. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01).

Zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić wad uzasadnienia, na które wskazuje skarżąca, gdyż Sąd I instancji nie przeszedł do merytorycznej oceny wezwania. Sąd ten w wyniku oceny dopuszczalności skargi stanął na stanowisku, że zachodzą podstawy do jej odrzucenia i wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia należycie ją wyjaśnił. Tylko tej kwestii dotyczyło zaskarżone postanowienie, zatem jak już sąd kasacyjny zauważył, Sąd I instancji nie mógł przejść do oceny merytorycznej zarzutów skargi. Nie stanowi też wady uzasadnienia okoliczność, że Sąd I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyraził pogląd zbieżny z poglądem sądu administracyjnego wyrażonym w innej sprawie.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może zaś stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz wskazany zakres jego zastosowania na mocy art. 166 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie, z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji, według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw do uznania, że uzasadnienie to nie spełnia określonych wskazanym przepisem wymogów konstrukcyjnej poprawności. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odniósł się do istotnych w sprawie kwestii dotyczących zarówno sfery faktów jak i sfery prawa.

Skarga kasacyjna zarzuca nadto Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 6 ust. 1 i ust. 2 prawa telekomunikacyjnego przy czym zarzut postawiony w obrębie tej podstawy kasacyjnej wiążą się ściśle z zarzutami procesowymi. W konsekwencji dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena zarzutów procesowych zawiera argumentację wskazującą, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował wymienione w tych zarzutach przepisy prawa materialnego.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 204 pkt. 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz 1349 z zm.).