Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2178/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 3, art. 106 ust. 3, art. 38
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 149/13 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 149/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. P.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku okresowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.

Wnioskiem z dnia 5 listopada 2012 r. R. P. wystąpił o przyznanie zasiłku okresowego.

Prezydent Miasta Bełchatowa, działając na podstawie art. 3 ust. 4, art. 7 pkt 1, 4 i 13, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, ust. 5, art. 106 ust. 1, 3 i 4, art. 109, art. 147 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) – dalej: u.p.s. – decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. przyznał R. P. zasiłek okresowy od listopada do grudnia 2012 r. w kwocie 241 zł miesięcznie.

Organ ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pracuje zawodowo, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Bełchatowie bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Na podstawie oświadczenia wnioskodawcy ustalił, że R. P. w październiku 2012 r. osiągnął dochód ze zbioru surowców wtórnych w kwocie 60 zł. Organ wyjaśnił, że zasiłek okresowy, zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 u.p.s., przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 1 kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Ponadto wysokość zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20,00 zł miesięcznie. Organ uznał, że wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania mu zasiłku okresowego, a wysokość udzielonej pomocy w kwocie 241 zł miesięcznie jest adekwatna do możliwości finansowych MOPS w ramach dotacji celowej z budżetu państwa. Dodał, że przyznanie zasiłku okresowego w kwocie wyższej niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, nie jest możliwe z uwagi na brak wystarczających środków finansowych MOPS na realizację zadań własnych w 2012 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. P. podkreślił, że organ zaniżył przyznany mu zasiłek okresowy na grudzień 2012 r. o dochód z października 2012 r., choć nie posiadał żadnych informacji o dochodach z listopada 2012 r. Podniósł, że jego wniosek dotyczył pomocy jedynie za miesiąc listopad 2012 r., bowiem wcześniej otrzymywał zasiłki na okres jednego miesiąca.

Przekazując odwołanie organ I instancji wyjaśnił, że R. P. od wielu miesięcy oświadczał, że otrzymuje dochód ze zbioru surowców wtórnych, a w ostatnim okresie tj. we wrześniu i październiku 2012 r. zmiana w wysokości uzyskiwanego dochodu z tego tytułu nie przekroczyła 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (we wrześniu 100 zł, a w październiku 60 zł). Z uwagi na zarzuty odwołania pracownik socjalny zwrócił się telefonicznie do skarżącego o podanie informacji na temat dochodów uzyskanych w listopadzie 2012 r., jednak skarżący nie wyraził zgody na zgłoszenie się do MOPS celem udzielenia wyjaśnień.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4). Zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego – osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego takiej osoby. Kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, od którego zależy uprawnienie do zasiłku wynosi obecnie 542 zł. Organ stwierdził, że zasiłek okresowy w przypadku osoby samotnie gospodarującej ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 pkt 1). Kwota zasiłku okresowego, zgodnie z art. 38 ust. 3 pkt 1 u.p.s., nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4).

Kolegium stwierdziło, że wysokość zasiłku okresowego pod pewnymi warunkami pozostawiona została uznaniu organu pomocy społecznej, a warunki te dotyczą minimalnej i maksymalnej kwoty zasiłku okresowego. Wydając swe rozstrzygnięcie, organ musi zwracać jednak uwagę na ogólne zapotrzebowanie w gminie na pomoc społeczną, jak i własne możliwości finansowe. Wnioskodawca spełnia kryterium ustawowe do przyznania zasiłku okresowego, jednak organ przyznając pomoc w wysokości 241 zł w okresie listopad-grudzień 2012 r. wziął pod uwagę różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej w kwocie 542 zł, a dochodem skarżącego w kwocie 60 zł, która wyniosła 482 zł. Organ I instancji przyznał więc zasiłek w gwarantowanej ustawą wysokości tj. na poziomie 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby tj. w wysokości 241 zł. Organ dodał, że na zasiłki okresowe w listopadzie 2012 r. MOPS dysponował dotacją celową z budżetu państwa w wysokości 147.320 zł, która została wydatkowana w całości, a na grudzień 2012 r. dotacja ta stanowi kwotę 146.620 zł i również zostanie wykorzystana w całości. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony dotyczącym obniżenia wysokości zasiłku na podstawie dochodu z października 2012 r., bowiem podjął on działania zmierzające do ustalenia dochodu w listopadzie 2012 r. Mimo, że strona nie złożyła oświadczenia w tym zakresie, organ powziął na podstawie wniosku Romualda Pawlaka o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na opał informację, wedle której w listopadzie 2012 r. wnioskodawca uzyskał ze zbierania surowców wtórnych dochód ok. 100 zł. Zmiana wysokości dochodu nie przekroczyła 10 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, wobec czego organ nie dostrzegł podstaw do zmiany wysokości przyznanego świadczenia. Nadto, strona we wniosku z dnia 5 listopada 2012 r. nie sprecyzowała, że wnosi o przyznanie zasiłku na okres listopad 2012 r. Organ wskazał też, że R. P. jest objęty systematyczną pomocą MOPS. Przyznano mu zasiłki celowe na zakup posiłków w ramach realizacji programu Pomoc państwa w zakresie dożywiania na łączną kwotę 1350 zł, zasiłki okresowe na łączną kwotę 2976,50 zł, zasiłki celowe na zakup gazu na łączną kwotę 550 zł. Podkreślił, że udzielona pomoc jest możliwa jedynie w granicach posiadanych środków finansowych.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł R. P., powielając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji i kwestionując wysokość zasiłku okresowego przyznanego za grudzień 2012 r. W ocenie skarżącego, organ I instancji naruszył przepisy prawa regulujące sposób przeprowadzania wywiadów środowiskowych. Podniósł, że pracownik socjalny nie poinformował go o tym, że zasiłek przyznany zostanie na okres dwóch miesięcy oraz nie ustalił jego dochodu w listopadzie 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów dotyczących przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ wyjaśnił, że został on przeprowadzony w siedzibie organu, bowiem właściciel działki, na której znajduje się przyczepa kempingowa skarżącego, nie zgodził się na wejście pracowników Ośrodka na teren jego działki.

Oddalając skargę wspomnianym na wstępie wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., II SA/Łd 149/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że bezspornym w sprawie jest, że skarżący w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął ze zbioru surowców wtórnych dochód w wysokości 60 zł. Wysokość dochodu nie przekracza zatem kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 1 pkt 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej – Dz. U. z 2012 r. poz. 823). W tej sytuacji organ I instancji przyznał skarżącemu zasiłek okresowy w kwocie 241 zł miesięcznie na wskazany w decyzji okres (542 zł – 60 zł = 482 zł x 50% = 241 zł). Wysokość zasiłku okresowego, stanowi wyliczenie matematyczne dokonywane z uwzględnieniem ustawowego kryterium dochodowego (542 zł) i dochodu danej osoby (60 zł), przy czym kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym a dochodem osoby samotnie gospodarującej.

O ile spełnienie warunków do przyznania zasiłku okresowego obliguje organ do spełnienia żądania wnioskodawcy, to uznaniu administracyjnemu pozostawiona została wysokość zasiłku i okres jego pobierania. O tym, czy zasiłek będzie przyznany w rozmiarze wyższym czy niższym decyduje więc organ, kierując się ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej wyrażonymi w art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.p.s., to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej, nie sięga do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej.

Zdaniem Sądu I instancji organ odwoławczy trafnie i rzeczowo wyjaśnił stronie przesłanki, które zadecydowały o przyznaniu świadczenia pomocowego w takiej, a nie innej wysokości, wskazując przy tym na cele i możliwości organów pomocy społecznej. Kolegium szczegółowo przeanalizowało sytuację rodzinną i finansową skarżącego, podkreślając, iż nie jest on pozbawiony pomocy ze strony właściwych organów, bowiem w okresie listopad-grudzień 2012 r. otrzymał zasiłek celowy na zakup posiłku w wysokości 100 zł miesięcznie, a w listopadzie 2012 r. zasiłek celowy na zakup gazu do butli do ogrzewania przyczepy kempingowej w wysokości 100 zł. Materiał dowodowy sprawy potwierdza też wyjaśnienia organu, wedle których możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej są ograniczone.

Zarzuty podniesione w skardze nie mogły wywołać zamierzonego skutku, bowiem okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala organ pomocy społecznej. Dodatkowo, skarżący nie sprecyzował w swym wniosku jakiego okresu on dotyczy. Dlatego też przyznanie zasiłku na dłuższy okres niż spodziewał się tego skarżący nie mogło stanowić naruszenia prawa. Organ tym samym prawidłowo ustalił dochód skarżącego w oparciu o dane dotyczące miesiąca poprzedzającego okres na jaki został przyznany zasiłek.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 maja 2013 r., II SA/Łd 150/13, wniósł R. P., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., polegające na niesłusznym uznaniu, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję oparł ją na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i zebranym w sprawie materiałem dowodowym;

2. przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 3, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 3 pkt 1 oraz art. 38 ust. 5 u.p.s.

Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o przyznanie kosztów świadczonej skarżącemu z urzędu pomocy prawnej, które to koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że podstawą oddalenia skargi było niesłuszne uznanie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji przyznającej zasiłek okresowy zostało przeprowadzone prawidłowo i nie zawiera wad. Tymczasem z ustaleń organów administracji wynika, że przyznając zasiłek okresowy nie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości dochodów skarżącego w okresie składania wniosku. Nie ustalono mianowicie, czy skarżący nadal w miesiącu grudniu 2012 r. uzyskiwał dochód ze zbioru surowców wtórnych.

Zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 u.p.s. "Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (...)". Istotne jest zatem ustalenie, czy w miesiącu grudniu 2012 roku skarżący uzyskiwał dochód, czy też go utracił, np. wskutek niemożności zarobkowania. Tylko bowiem w wypadku powzięcia wiadomości, że skarżący w grudniu 2012 r. nadal uzyskiwał dochód można było ustalić wysokość zasiłku okresowego według dochodów z poprzedniego miesiąca.

Niezależnie od powyższego przyznanie zasiłku okresowego nastąpiło niezgodnie z wnioskiem skarżącego, który 5 listopada 2012 r. ubiegał się o zasiłek okresowy jedynie na listopad 2012 r. Świadczy o tym chociażby dotychczasowa praktyka organów administracji, które skarżącemu zawsze przyznawały zasiłek na okres 1 miesiąca. Skarżący traktował taką sytuację jako stałą oraz oczywistą i składając wniosek nie formułował jakiego okresu dotyczy, uznając, że może to być tylko listopad 2012 r. Tymczasem organ administracji nie uprzedził skarżącego o możliwości przyznania zasiłku na dłuższy okres, jak i nie wyjaśnił wątpliwości, które w związku z brakiem określenia za jaki okres skarżący chce otrzymać zasiłek, musiały się pojawić.

Powyższe wątpliwości i nieścisłości w ustaleniu stanu faktycznego wynikają z niewłaściwego przeprowadzenia postępowania przez organ administracji. Jak już wyżej wskazano nie ustalono istotnych faktów mogących mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Ponadto nie zapewniono mu właściwego udziału w postępowaniu wzywając do stawienia się w celu złożenia wyjaśnień w terminie, którego z przyczyn obiektywnych nie mógł zachować.

Należy także wskazać, że skarżącemu utrudniano i ograniczono dostęp do dokumentacji prowadzonego postępowania administracyjnego, co miało wpływ na wynik postępowania i zostało potwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej przez Urząd Wojewódzki w Łodzi.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została udzielona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Ponadto związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia wszystkich powyższych wymagań, gdyż w zasadzie uzasadniony został tylko zarzut naruszenia art. 8 ust. 3 u.p.s., a zarzuty procesowe nie znajdują ani rozwinięcia w uzasadnieniu, ani nie wykazano ich istotnego wpływu na wynik sprawy.

W związku z tym zauważyć jedynie należy, że zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 106 ust. 3 u.p.s. świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Natomiast art. 38 ust. 5 u.p.s. wskazuje, że okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. Z zestawienia tych dwóch norm wynika, że jeśli skarżący kasacyjnie wniosek o zasiłek okresowy złożył w dniu 5 listopada 2012 r., to organ mógł przyznać zasiłek okresowy od listopada do grudnia 2012 r., gdyż ocena okoliczności sprawy istotnych dla określenia okresu zasiłku należy do organu.

Stosownie do art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Ustalenie sytuacji dochodowej następuje więc na podstawie krótkiego, bo miesięcznego, okresu. Ustawodawca wymaga przedstawienia dochodu z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, a wyjątkowo dopuszcza możliwość wykazania dochodu z miesiąca wpłynięcia wniosku. To drugie rozwiązanie dotyczy utraty dochodu, z tym że nie jest to pojęcie ustawowo zdefiniowane. Może więc budzić wątpliwości, czy utrata dochodu wiąże się z dochodem stałym, czy każdym i czy należy ją uwzględniać od miesiąca następującego po utracie dochodu, czy od miesiąca utraty dochodu. Do zagadnień tych skarga kasacyjna w ogóle nie nawiązuje.

Na użytek tej sprawy należy więc przyjąć, że skoro dochód skarżącego kasacyjnie miał charakter dorywczy i pochodził ze zbioru surowców wtórnych, a więc jego ostateczna wysokość nie mogła być znana przed końcem listopada 2012 r., a obowiązek przyznania zasiłku okresowego istniał od listopada 2012 r., to organ słusznie postąpił przyjmując dochód z października 2012 r., czyli z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. W sytuacji zaś przyznania zasiłku okresowego na dwa miesiące, dochód z listopada 2012 r. nie miał ostatecznie znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarga kasacyjna takiego stanowiska, które wynika z kwestionowanego wyroku Sądu I instancji i decyzji organów skutecznie nie podważa, a ponieważ pozostałe zarzuty nie spełniają wymogu przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Jednocześnie Sąd nie mógł orzekać o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, gdyż zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jest to kompetencja Sądu I instancji.