Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 66/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1, 107 par. 1 i 3, 156 par. 1 pkt 2, 268a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, e, f, 21, 29 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. sprawy ze skarg P. J. na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2011 r.: nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (nazywany dalej "GIJHARS") decyzjami z dnia [...] października 2011 r., Nr [...] oraz Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., nazywanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 5 § 2 pkt 4, art. 127 § 3, art. 107 § 1 i 3, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 19, art. 21 i art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, z późn. zm., dalej: "u.j.h.a.r.s."), po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych decyzjami GIJHARS z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] i [...], wniesionych przez P. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "M" P. J. w W. (nazywanego dalej "skarżącym") postanowił utrzymać w mocy:

- decyzję z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS, zakazującej wprowadzania do obrotu partii 60 kg "Masła Ekstra" a'200 g (dane identyfikacyjne partii: 22 05 156, wartość: 11 zł/kg), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (Dz. U. L Nr 182, s. 36) oraz deklarowanej normy jakościowej PN-A-86155:1995 Mleko i przetwory mleczne. Masło

oraz

- decyzję z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS, zakazującej wprowadzania do obrotu partii 360 kg "Masła Ekstra" a'200 g (dane identyfikacyjne partii: 24 05 156, wartość: 11 zł/kg), niespełniającego wymagań rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania oraz stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (wersja skodyfikowana Dz. U. L 106 z dnia 24.04.2007 r., str. 24) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określającego normy dla tłuszczów do smarowania (Dz. U. L 316 z dnia 9.12.1994 r., str. 2).

GIJHARS podał, że pismami z dnia [...] lutego 2011 r., skarżący złożył wnioski o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności decyzji:

nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., uznając decyzje podpisane przez B. J., piastującą urząd Zastępcy [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS, za wydane przez podmiot, który nie legitymował się stosownym upoważnieniem do ich wydawania.

Skarżący uznał również, że decyzje nie zawierały uzasadnienia prawnego, czym naruszono art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stwierdził także naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s. z uwagi na brak wykazania, że zakwestionowane produkty nie spełniały wymagań jakości handlowych.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżący wypowiedział się odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podtrzymując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] oraz nr [...] wraz z dotychczasową argumentacją.

GIJHARS decyzjami z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] oraz [...], odmówił stwierdzenia nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego IJHARS z dnia [...] czerwca 2008 r.: nr [...].

Pismami z dnia [...] października 2011 r. skarżący złożył do GIJHARS wniosek o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych decyzjami tego organu z dnia [...] września 2011 r., zarzucając decyzjom naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w stanie faktycznym sprawy (decyzje zostały wydane przez osobę nieposiadającą upoważnienia do ich wydania, nie zawierały właściwego uzasadnienia prawnego), nie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa,

- art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 152 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wskazane decyzje administracyjne zawierające istotne wady (w postaci braku wskazania, że kwestionowane produkty nie spełniały wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego oraz upoważnienia do ich wydawania decyzji), stanowiące rażące naruszenie prawa, nie wymagały wyeliminowania z obrotu prawnego,

- art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a. polegające na wydaniu decyzji administracyjnych przez osobę nieposiadającą upoważnienia do ich wydania,

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierających wszystkich obligatoryjnych składników,

- art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki.

W związku ze wskazanymi naruszeniami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji poprzez orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr: [...] oraz nr [...].

GIJHARS w wyniku rozpatrzenia ww. wniosków nie znalazł podstaw do uwzględnienia zawartych w nich żądań.

GIJHARS, powołując się na treść art. 268a k.p.a. uznał, że decyzje zostały wydane przez osobę, która legitymowała się stosownym upoważnieniem Nr [...] z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], zgodnie z którym [...] Wojewódzki IJHARS upoważnił B. J. - Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora, m.in. do wydawania decyzji w imieniu organu od dnia [...] września 2007 r. do odwołania.

Decyzje nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. zostały podpisane przez Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora B. J.

GIJHARS przyznał, że w decyzjach nie powołano się na udzielone upoważnienie, jednak - wbrew twierdzeniom strony - przesłanka ta nie mogła przesądzić o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji. Brak powołania się na odpowiednie upoważnienie, pozostał bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

GIJHARS, wskazując na wymóg określony w art. 107 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzja powinna być podpisana z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania, podkreślił, że kwestionowane decyzje zostały podpisane własnoręcznie z podaniem imienia i nazwiska, stanowiska służbowego osoby upoważnionej. Umocowanie prawne zostało sprawdzone w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez GIJHARS. Z dokumentem poświadczającym upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu organu przez B. J. strona miała możliwość zapoznania się w siedzibie GIJHARS, podczas przeglądania akt sprawy.

GIJHARS za bezzasadne uznał twierdzenie strony, że przy wydaniu decyzji zastały naruszone przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s.

W ocenie GIJHARS, zaskarżone decyzje [...] Wojewódzkiego IJHARS zawierały niezbędne elementy, w tym m.in. przywołanie podstawy prawnej, wskazanie wad produktów oraz zostały podpisane przez upoważnioną osobę.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 u.j.h.a.r.s., GIJHARS podał, że zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w kwestionowanych produktach wykryto obecność tłuszczów obcych. W przypadku przetworów mlecznych obecność tłuszczów niemlecznych (obcych) jest niedopuszczalna, w stosunku do wymagań określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi.

W rozumieniu w art. 2 ust. 2 ww. rozporządzenia "przetwory mleczne", do których należy zaliczyć "Masło Ekstra", oznaczają produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, a to oznacza, że można do nich dodać substancje konieczne do ich wytwarzania, pod warunkiem, że substancje te nie są używane do zastąpienia, w całości lub częściowo, jakichkolwiek naturalnych składników mleka.

W tym stanie rzeczy GIJHARS nie znalazł przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. na postawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Rozstrzygając natomiast zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s. sformułowany w sprawie, w której wydano decyzję nr [...], GIJHARS podkreślił, że zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., średnia zawartość tłuszczu w maśle wyniosła 79 ± 0,26 %, a zawartość wody 19,2 ± 0,10 %, co było niezgodne z deklarowaną zawartością tłuszczu (82 %) oraz z pkt 1 części A załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określającego normy dla tłuszczów do smarowania (Dz. U. L 316 z dnia 9.12.1994 r., str. 2), w zakresie zawartości wody.

W rozumieniu pkt 1 części A załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 "masło" to produkt o zawartości tłuszczu mlecznego nie mniejszej niż 80 %, ale mniejszej niż 90 %, o maksymalnej zawartości wody 16 %.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowaniu oraz stosowaniu rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (Dz. U. L 106 z dnia 24.04.2007 r., str. 24), średnia zawartość tłuszczu nie może się różnić o więcej niż jeden punkt procentowy od zadeklarowanej wartości procentowej. Poszczególne próbki nie mogą się różnić o więcej niż dwa punkty procentowe od zadeklarowanej wartości procentowej.

W decyzji nr [...] organ wskazał deklarowaną zawartość tłuszczu

(82 ± 1 %) i zawartość wody (max 16 %) oraz oznaczoną zawartość tłuszczu

(79 ± 0,26 %) i zawartość wody (19,12 ± 0,10%). GIJHARS po dokonaniu porównania tych wartości uznał, że zgodnie z oznaczonymi parametrami produkty nie spełniały wymagań jakościowych. Tym samym, nie doszło do naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s.

Pismami z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzje GIJHARS z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie [...] oraz [...], odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r.: nr [...] oraz nr [...].

Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji, zarzucił im naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym spraw, tj. w sytuacji, gdy decyzje zostały wydane przez osobę nieposiadającą upoważnienia do ich wydania, a także gdy w decyzjach brak jest uzasadnienia prawnego, nie ziściła się przesłanka rażącego naruszenia prawa,

- art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja administracyjna zawierająca istotne wady (w postaci braku wykazania, że kwestionowane produkty nie spełniały wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego oraz braku upoważnienia do wydania decyzji) stanowiące rażące naruszenie prawa, nie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

- art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a. polegające na wydaniu decyzji administracyjnych przez osobę nieposiadającą upoważnienia do ich wydania,

- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierających wszystkich obligatoryjnych składników.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. skarżący podał, że w uzasadnieniach decyzji Nr [...] i Nr [...] przywołano jedynie fakt przeprowadzenia kontroli oraz wyników z przeprowadzonych badań zawartych w sprawozdaniu z badań nr [...] oraz nr [...]. Ograniczono się jedynie do wskazania właściwości kwestionowanej partii masła, która była niezgodna z konkretnymi aktami prawnymi. Organ nie wskazał jednak zakresu tej niezgodności oraz nie powołał konkretnych przepisów prawnych, które zostały naruszone. Stwierdzenie "nie odpowiada wymaganiom jakościowym określonym w Rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi" czy "nie odpowiada wymaganiom jakościowym ujętym w deklarowanej normie [...]" zostało uznane przez skarżącego za niedostateczne. Z tak sformułowanego uzasadnienia zaskarżanych decyzji strona nie mogła wywnioskować, które przepisy prawa zostały przez nią naruszone,

- art. 29 ust. 1 pkt. 1 u.j.h.a.r.s. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki, w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. Nr 59, poz. 526 z późn. zm.) poprzez akceptację organu dla wadliwości procedury zastosowanej przy wydawaniu decyzji o zakazie wprowadzania produktu do obrotu poprzez brak podziału próbki na dwie równe części o porównywalnej masie i brak przechowywania jednej z nich do ewentualnych badań dodatkowych.

Skarżący przyznał, że decyzje nr [...] oraz nr [...] zawierały minimum elementów niezbędnych do ich kwalifikacji jako decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże stwierdzony przez stronę fakt wydania tychże decyzji przez osobę nieupoważnioną do ich wydania – Zastępcę Wojewódzkiego IJHARS w B. B. J., brak wykazania, że kwestionowane produkty nie spełniały wymagań jakości handlowej oraz brak uzasadnienia prawnego decyzji wskazywały na konieczność stwierdzenia ich nieważności.

Za niewystarczające skarżący uznał ogólne sformułowanie organu, że GIJHARS nie znalazł podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] oraz [...].

Wskazując na naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a., skarżący powołał się na art. 21 u.j.h.a.r.s., zgodnie z którym w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia - Główny Inspektor.

W decyzji administracyjnej wydanej przez upoważnionego pracownika powinno znaleźć się wskazanie podstawy prawnej upoważnienie, oznaczenie organu upoważniającego oraz zaznaczenie działania "z upoważnienia" konkretnego organu administracji publicznej. Nadto, upoważniony pracownik zobowiązany był do wskazania w decyzji faktu udzielenia mu upoważnienia do wydawania decyzji. Decyzja bez stosownej wzmianki dotknięta jest wadą nieważności ze względu na wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

W sprawach, organem właściwym do wydania decyzji nr [...] oraz nr [...] był Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w B. Decyzje: nr [...] oraz nr [...] zostały wydane przez Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w B. – B. J. Skoro w treści zaskarżonych decyzji nie zostało wyjaśnione, czy decyzje zostały wydane z upoważnienia właściwego organu, tj. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, skarżący przyjął, że decyzje zostały wydane bez takiego upoważnienia.

Skarżący zauważył, że decyzje nr [...] oraz nr [...] zostały wydane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 21 u.j.h.a.r.s. Zatem przesłanką niezbędną dla wydania decyzji o zakazie wprowadzenia do obrotu było wykazanie, że kwestionowany produkt nie spełniał wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania. Strona skarżąca na podstawie decyzji nie uzyskała wiedzy, jakie cechy produktów organ zbadał. W tym stanie rzeczy nie można było uznać, że kwestionowane produkty nie spełniały wymagań jakościowych określonych w przywołanych wyżej przepisach. W decyzjach nr [...] oraz nr [...] okoliczność ta nie została wykazana. Tym samym niezasadne było zastosowanie przez WIJHARS wymienionych powyżej przepisów.

Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie wynika dyspozycji jakiego przepisu prawa w zakresie wymagań jakości handlowej kwestionowany produkt nie spełniał. Co więcej, w myśl art. 4 ust. 1 u.j.h.a.r.s. wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Skarżący wskazał, że kontrola poprzedzająca wydanie decyzji obarczona była wadami. Nie zachowano bowiem wszelkich rygorów dotyczących przechowywania i badania próbek, w szczególności nie pozostawiono tzw. próbki dodatkowej, a w konsekwencji uniemożliwiono weryfikację badań przeprowadzonych przez organ i odebrano skarżącemu prawo do obrony.

W ocenie skarżącego, w związku z brakiem należytego wykazania, że kwestionowane produkty nie spełniały wymagań jakości handlowej jako przesłanki do zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s. w powiązaniu z brakiem określenia, jakich konkretnie właściwości produktów dotyczyły postępowania administracyjne powiększone o brak prawidłowego uzasadnienia prawnego zawartego w decyzjach nr [...] oraz nr [...] zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na rażące naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zskarżanonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] marca 2012 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), o połączeniu sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 66/12 i VI SA/Wa 67/12 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzenia dalej sprawy pod sygn. akt VI SA/Wa 66/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skargi nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu, ponieważ organy badające sprawy w trybie nadzoru prawidłowo ustaliły, że decyzje [...] Wojewódzkiego IJHARS z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] i [...] nie były obarczone wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja w dacie jej wydania była objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

W przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. określono przesłankę rażącego naruszenia prawa, która stanowiła podstawę żądania skarżącego stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego IJHARS z dnia [...] czerwca 2008 r. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza wadliwość aktu administracyjnego (w rozpatrywanej sprawie decyzji) powstałą wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ, wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźnie, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02).

O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, co ma miejsce wówczas, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień.

Chodzi więc o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie został powiązany z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. W przepisie art. 107 § 1 k.p.a. wymienione są składniki decyzji, które służą pełnemu określeniu elementów stosunku prawnego. W literaturze oraz orzecznictwie istnieje utrwalony pogląd, zgodnie z którym nie wszystkie składniki mają jednakowe znaczenie przy określaniu tych elementów, które decydują o tym, że akt pisemny ma charakter decyzji administracyjnej. Jako minimum elementów traktuje się cztery składniki decyzji: określenie autora, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81). Brak jednego z tych składników świadczy, że nie mamy do czynienia z objawem woli organu czyli z czynnością stosowania prawa przez uprawniony podmiot.

Skarżący sformułował zarzut braku wskazania w treści obu decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r.: nr [...] oraz nr [...] upoważnienia właściwego organu do ich wydania przez osobę, której podpis został umieszczony pod decyzjami. Decyzje te zostały podpisane przez Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w B. – B. J.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.j.h.a.r.s. w zw. z art. 268a k.p.a., organ, w tym organ Inspekcji, może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] września 2007 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w B. udzielił B. J.– Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora upoważnienia Nr [...], które w pkt 2 zawierało uprawnienie do wydawania przewidzianych w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych: decyzji, postanowień i zaświadczeń należących do właściwości Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, jak również wszczynania postępowań związanych z wynikami przeprowadzonych kontroli (kopia w aktach adm.).

Zestawienie daty wydanego upoważnienia Nr [...] z datami decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r.: nr [...] i nr [...] wskazuje, że w momencie ich wydawania B. J. była umocowana do wydawania i podpisywania tego rodzaju rozstrzygnięć.

Można zgodzić się z zarzutem, iż w decyzji powinna znaleźć się adnotacja, iż jest ona wydawana z upoważnienia, o którym mowa w art. 268a k.p.a. Jednakże jej brak nie uzasadnia uchylenia decyzji, gdyż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 1996 r., sygn. akt SA/Po 1555/95).

Przesądzając o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w związku ze wskazanym powyżej uchybieniem, należy mieć na uwadze także wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt III RN 189/99, w którym podał, że przepisy postępowania administracyjnego nie zawierają wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację), o posiadanym upoważnieniu. W odniesieniu do osoby wydającej decyzję przepis art. 107 § 1 k.p.a. wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji". Sąd Najwyższy podzielił pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia 11 października 1996 r., sygn. akt III RN 8/96 (OSNAPiUS 1997 nr 9, poz. 144, OSP 1997 z. 10, poz. 190 z glosą B. Adamiak), według którego decyzja administracyjna nie jest nieważna z tego tylko powodu, że została podpisana przez zastępcę naczelnika urzędu skarbowego lub wicedyrektora izby skarbowej bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie naczelnika urzędu lub dyrektora izby. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 197/07, w którym uznał, że podpisanie decyzji administracyjnej przez Naczelnika Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nie musi oznaczać automatycznie, że decyzja ta - z tego tylko powodu - jest nieważna. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zarówno

art. 107 § 1 k.p.a., jak i art. 268a k.p.a. nie wprowadzają expressis verbis obowiązku zamieszczenia w decyzji przy podpisie klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu. Zamieszczenie takiej klauzuli upraszcza jedynie ustalenie istnienia umocowania pracownika do działania w imieniu organu. Niezamieszczenie takiej klauzuli nie stanowi rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, ani tym bardziej do ustalenia naruszenia przepisów o właściwości. Brak klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu nakłada na organ administracji publicznej, bądź sąd kontrolujący decyzję administracyjną, ustalenie istnienia pisemnego umocowania do działania w imieniu organu. Wykładnia rozszerzająca w zakresie podstaw prawnych weryfikacji decyzji administracyjnej stanowi naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. (por. B. Adamiak - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996r. III RN 8/96, OSP 1997/10/190, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r. III RN 8/96, OSNP 1997/9/144).

Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że stosownie do art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis art. 268a k.p.a. uzależnia ważność upoważnienia pracowników organu administracji do wydawania decyzji jedynie od zachowania pisemnej formy. Zadaniem Sądu jest zbadanie, czy podpisujący decyzję miał upoważnienie do działania w imieniu organu.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd bezspornie stwierdził, że osoba, która podpisała decyzje była do tego umocowana w postaci pisemnego upoważnienia. Decyzje zostały podpisane własnoręcznie przez B. J. z podaniem imienia i nazwiska oraz zajmowanego stanowiska służbowego. Umocowanie prawne zostało sprawdzone w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez GIJHARS. Z dokumentem poświadczającym upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu organu przez B. J. strona miała możliwość zapoznania się w siedzibie GIJHARS, podczas przeglądania akt sprawy.

Zdaniem Sądu, decyzje, których stwierdzenia nieważności żądał skarżący posiadały również właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne, choć ich ogólnikowość nie uszła uwadze Sądu. Jednakże Sąd rozróżnił sytuację, w której występuje oczywisty brak uzasadnienia decyzji od sytuacji, w której uzasadnienie zostało sporządzone ogólnikowo.

Nie każde wadliwe uzasadnienie będzie oznaczało, iż decyzja, której część składową ono stanowi, została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadnienie decyzji kwalifikuje określone rozstrzygnięcie organu administracji do rażąco naruszających prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wówczas, gdy orzeczenie administracyjne nie zawiera w ogóle uzasadnienia, uzasadnienie jest tak lakoniczne i o takim stopniu uogólnienia, że można je wykorzystać do każdego rozstrzygnięcia, uzasadnienie nie odpowiada treści rozstrzygnięcia lub jest w sposób oczywisty z nim sprzeczne, albo nie wskazuje na ustalony w danej sprawie stan faktyczny. Natomiast nie można uznać za rażąco naruszającą prawo decyzję posiadającą co prawda lakoniczne uzasadnienie, ale dające ogólny obraz ustalonego stanu faktycznego i zawierające odniesienia do podstawy prawnej.

Stosownie do § 3 art. 107 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, które w szczególności powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy w uzasadnieniu faktycznym decyzji organ wyjaśnił, że w ramach kontroli przeprowadzonej u skarżącego pobrano próbki masła ekstra a´200 g i przekazano do Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w G., celem przeprowadzenia badań fizykochemicznych i organoleptycznych.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w trakcie kontroli przygotowano dwie próbki do badań laboratoryjnych: 1 sztukę próbki do badań laboratoryjnych oraz 1 sztukę próbki do celów archiwalnych pozostawioną w jednostce kontrolowanej (dla każdej badanej partii osobną). Jak wynika z pkt 26 protokołów z pobrania próbek: Nr [...] i Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., do protokołu nie wniesiono uwag odnośnie sposobu ich pobrania. W cytowanych protokołach zaznaczono, że w jednostce kontrolowanej pozostawiono zabezpieczony wtórnik o masie 1 kg każdy (kopertę depozytową nr [...] i nr [...]). Nie doszło więc do naruszenia § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno – spożywczych.

Organ powołał się na wyniki badań laboratoryjnych (Sprawozdanie z badań nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] maja 2008r.), które wykazały, że "Masło Ekstra" a´200g nie odpowiadało wymaganiom jakościowym określonym odpowiednio: w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi oraz Rozporządzeniu Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określające normy dla tłuszczów do smarowania oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiającym niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 określające normy dla tłuszczów do smarowania oraz stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony nazw stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi z uwagi na zawyżony procent wody wynoszący xśr -19,12% oraz zaniżony procent tłuszczu wynoszący xśr – 79% (przy wartościach obligatoryjnych: zawartość wody max 16%, zawartość tłuszczu 82±1%).

Tym samym, w spornych decyzjach z dnia [...] czerwca 2008 r. organ wskazał obligatoryjną zawartość tłuszczu i zawartość wody oraz oznaczoną zawartość tłuszczu i zawartość wody. Z prostego porównania tych wartości jasno wynika, iż oznaczone parametry nie spełniały wymagań jakościowych.

Skontrolowana próbka Nr [...]wykazała, że masło zawierało niedopuszczalne tłuszcze obce oraz nie odpowiadało wymaganiom jakościowym ujętym w deklarowanej normie [...] z uwagi na niewłaściwy wynik oceny wyróżnika jakości "smak i zapach".

Stwierdzone naruszenia wystarczyły do stwierdzenia, że kwestionowany produkt nie spełniał wymagań jakościowych określonych w przepisach.

W świetle zarzutów skargi należy zauważyć, że wskazane rozporządzenia nie zostały jedynie powołane w podstawie prawnej decyzji, gdyż zostały odpowiednio przywołane w rozstrzygnięciu oraz w uzasadnieniu. W powołaniu podstawy prawnej organ tylko wskazuje przepis prawa, na mocy którego wydaje decyzję, przez podanie jego metryki. W sprawach zakończonych decyzjami nr [...] oraz nr [...] był to przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 21 u.j.h.a.r.s., zgodnie z którymi GIJHARS, wykonując zadania określone w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a), e) oraz f), w drodze decyzji, może zakazać wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania. W decyzji nr [...] było to rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi oraz deklarowana norma jakościowa [...] Mleko i przetwory mleczne. Masło. Z kolei w decyzji nr [...] powołano rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania oraz stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określające normy dla tłuszczów do smarowania. Nie wskazano jedynie numerów właściwych jednostek redakcyjnych powołanych aktów.

Pomimo lakoniczności uzasadnienia decyzji można prześledzić sposób rozumowania organu i przyjęte przez niego założenia stanowiące podstawę rozstrzygnięcia.

Przywołane rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 1898/87 posłużyło do wykazania, że skontrolowana próbka produktu nie mieściła się w pojęciu "masło" w rozumieniu przepisów wspólnotowych, skutkiem czego w stosunku do skarżącego wydano zakaz wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego (masła ekstra a´200 g) niespełniającego wymagań jakości handlowej, w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s.

Z kolei określona w decyzji nr [...] partia masła miała zawyżony procent wody oraz zaniżony procent tłuszczu (rozporządzenie Rady (WE) Nr 2991/94 oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 445/2007), niespełniając tym samym wymagań jakości handlowej oraz uzasadniając zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Zatem, jako chybiony należało uznać zarzut o braku wykazania w decyzji, iż kwestionowany produkt nie spełniał wymagań jakości handlowej.

W konsekwencji [...] WIJHARS w obu decyzjach z dnia [...] czerwca 2008 r. prawidłowo powołał jako podstawę nałożonej sankcji

art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s.

Reasumując, Sąd nie stwierdził zasadności żadnego z zarzutów sformułowanych w rozpatrywanej skardze.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.