Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 989/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Anna Wesołowska Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego J. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]lutego

2014 r., nr [...]utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], odmawiającą przyznania zasiłku stałego.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Po rozpoznaniu wniosku T. Z. o przyznanie, m.in. zasiłku stałego, decyzją z dnia [...]stycznia 2014 r., nr [...] Prezydent W. odmówił przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego. Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że wniosek o pozostałe formy pomocy został rozpatrzony odrębnymi orzeczeniami. Wnioskodawca kwalifikuje się do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, bowiem jego dochód nie przekracza kryterium dochodowego, zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), tj. 542 zł. Jednak nie spełnia on przesłanek wynikających z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, w związku z art. 6 pkt 1 ww. ustawy. Nie przedstawił bowiem: orzeczenia ustalającego całkowitą niezdolność do pracy lub całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji, orzeczenia zaliczającego do I lub II grupy inwalidów lub znacznego/umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Nie jest także niezdolny do pracy z powodu wieku, gdyż nie ukończył 67 roku życia. Samo spełnienie przesłanki dochodowej nie kwalifikuje do przyznania przedmiotowej pomocy. Przy czym przepis art. 37 ww. ustawy ma dla organu charakter bezwzględnie wiążący i wymaga łącznego spełnienia - oprócz kryterium dochodowego - przesłanki niezdolności do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności.

Następnie po rozpoznaniu odwołania T. Z. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]lutego 2014 r. otrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta W. z dnia [...]stycznia 2014 r. Kolegium uznało decyzję organu I instancji za prawidłową, bowiem wnioskujący o pomoc nie spełnia określonych w art. 37 ustawy o pomocy społecznej warunków. Przyznanie zasiłku stałego jest możliwe gdy wnioskodawca, poza brakiem stałego dochodu, spełnia też przesłanki posiadania orzeczenia o niepełnosprawności i z tego powodu jest niezdolny do podjęcia pracy . Przy czym decyzja ta ma charakter związany, a nie uznaniowy.

T. Z. wniósł na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniósł, że jest bezrobotny. W 2013 r. otrzymał w sumie [...] zł oraz pomoc rzeczową. Mieszka w boksie garażowym nie ma wody, gazu i kanalizacji, gdyż w Polsce 2 miliony osób nie mają pracy z powodu deficytu miejsc pracy.

W odpowiedzi na wniesioną skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, gdyż skarżący nie spełnia wskazanych w ustawie o pomocy społecznej przesłanek do przyznania mu tego świadczenia.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zakres przedmiotowy sprawy niniejszej ograniczał się do rozpoznania wniosku T. Z. z dnia [...]listopada 2013 r. w części zawierającej żądanie przyznania zasiłku stałego.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2013.182 z późn. zm.), dalej powoływanej jako u.p.s., zasiłek stały przysługuje osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Aby otrzymać zasiłek stały powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Jeśli tak się stanie, organ nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiłku stałego ma charakter związany. W przypadku niespełnienia chociaż jednej z powyższych przesłanek – zasiłek nie przysługuje.

Kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej ustalono w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. w związku z § 1 pkt 1 "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.2012.823). Na dzień wydawania zaskarżonej decyzji wynosiło 542 zł. Z akt administracyjnych wynika , że ten warunek w przypadku skarżącego został spełniony.

Natomiast za osobę całkowicie niezdolną do pracy uważa się osobę całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (art. 6 pkt 1 u.p.s.). Zatem jedną z koniecznych przesłanek uzyskania zasiłku stałego, w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s. jest niezdolność do pracy z powodu wieku lub całkowita niezdolność do pracy. Zachowanie choćby ograniczonej zdolności do wykonywania pracy umysłowej lub fizycznej w normalnych warunkach wyklucza możliwość uznania danej osoby za całkowicie niezdolną do pracy, a tym samym uniemożliwia przyznanie zasiłku stałego. Sąd podziela ustalenia dokonane przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie. Prawidłowo ustalono, iż skarżący nie jest niezdolny do pracy z powodu wieku (nie ma jeszcze 67 lat), jak i nie jest całkowicie niezdolny do pracy.

Jak wynika z akt skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, niemającą nikogo na utrzymaniu, w wieku [...]lat, nie posiada również orzeczenia o niepełnosprawności. Jednocześnie Sąd zauważa, iż ustawodawca ściśle określił sposób przyznawania zasiłku stałego, nie pozostawiając organom pomocy społecznej w tym względzie żadnej swobody (uznaniowości).

Reasumując, decyzje organów obu instancji wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy. Sąd nie stwierdził także przy rozpoznawaniu niniejszej skargi żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Oceniając zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.). O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu rozstrzygnięto na podstawie art. 250 powołanej ustawy.