Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 624/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6264 Zarząd gminy (powiatu, województwa)
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1, art. 85a ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1445
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 6a, art. 4 pkt 6, art. 5 ust. 4, 5
journal: Dz.U. 2006 nr 216 poz 1584
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 roku sprawy ze skarg K. D. i Rady Powiatu Kutnowskiego na zarządzenie zastępcze Wojewody Łódzkiego z dnia 31 maja 2016 r. nr PNK-I.4131.117.2016 w przedmiocie odwołania ze stanowiska starosty oddala skargi.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] zarządzeniem zastępczym z dnia [...] [...], działając na podstawie art. 85a ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1445) odwołał K. M. D. ze stanowiska Starosty [...].

W uzasadnieniu zarządzenia wyjaśnił, że w dniu 4 lutego 2016 r. do organu nadzoru wpłynął wniosek o odwołanie ze stanowiska Starosty [...] K. D. z uwagi na naruszenie zakazu wynikającego z art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz.U. z 2006 r. poz. 1584 ze zm.). Z informacji zawartych we wniosku wynikało, że K. D. po wybraniu na stanowisko Starosty i upływie trzech miesięcy od dnia wyboru nie dopełnił obowiązku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, którą prowadził pod nazwą A. Działalność ta została zawieszona z dniem 1 stycznia 2015 r. a jej ostateczne zakończenie nastąpiło dopiero w dniu 4 grudnia 2015 r.

Organ nadzoru pismem z dnia 25 lutego 2016 r. zwrócił się do Rady Powiatu w K. o udzielenie wyjaśnienia, czy podejmowała działania wynikające z art. 5 ust. 5 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne i czy ewentualnie zamierza takie działania podjąć.

Rada Powiatu w K. w piśmie z dnia 26 lutego 2016 r. stwierdziła, że posiada opinię prawną, zgodnie z którą zawieszenie działalności gospodarczej oznacza zaprzestanie jej prowadzenia w rozumieniu art. 5 ust. 4 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. W związku z tym Rada nie nadała sprawie dalszego biegu.

Organ nadzoru nie podzielił stanowiska Rady Powiatu w K. uznając, iż doszło do naruszenia przez K. D. zakazu zawartego w art. 4 pkt 6 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne i do naruszenia art. 5 ust. 4 ww. ustawy poprzez niewypełnienie przez niego obowiązku wynikającego z tego przepisu.

Pismem z dnia 17 marca 2016 r. Wojewoda wezwał Radę Powiatu w K. do podjęcia uchwały o odwołaniu Starosty [...] w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczący Rady Powiatu w K. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2016 r. poinformował, że na sesji w dniu 13 kwietnia 2016 r. Rada nie podjęła uchwały w sprawie odwołania Starosty [...].

Organ nadzoru wskazał, że uchwałą Rady Powiatu w K. Nr [...] z dnia [...] K. D. został wybrany na Starostę [...] i w tym samym dniu złożył ślubowanie. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że prowadził on działalność gospodarczą od dnia 1 czerwca 2003 r., a z dniem 4 grudnia 2015 r. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, która ostatecznie została wykreślona z rejestru CEIDG w dniu 5 grudnia 2015 r. Z informacji K. D. zawartych w pismach z dnia 8 i 13 stycznia 2016 r. wynika, że z dniem 1 stycznia 2015 r. działalność gospodarcza została zawieszona i nie przyjmował on należności, nie regulował zobowiązań, nie zbywał własnych środków trwałych i wyposażenia, nie uczestniczył w postępowaniach sądowych związanych z działalnością jak również nie osiągał żadnych przychodów finansowych. Zdaniem organu nadzoru w tym stanie faktycznym i prawnym ma zastosowanie przepis art. 4 pkt 6 i art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy osoby wymienione w art. 1 i 2, w okresie zajmowania stanowisk lub pełnienia funkcji, o których mowa w tych przepisach, nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać' taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Z kolei przepis art 5 ust. 4 ustawy stanowi, że jeżeli członek zarządu województwa lub powiatu przed dniem wyboru pełnił funkcję, prowadził działalność gospodarczą albo posiadał akcje lub udziały, o których mowa wart. 4, obowiązany jest w ciągu 3 miesięcy od dnia wyboru zrzec się funkcji, zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej albo zbyć udziały lub akcje.

Zdaniem organu nadzoru fakt zawieszenia z dniem 1 stycznia 2015 r. działalności gospodarczej przez K. D. nie oznacza wypełnienia nakazu zawartego w art. 5 ust. 4 ww. ustawy. Powołany art. 5 ust. 4 ustawy stanowi o konieczności "zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej". Zawieszenie działalności nie jest tożsame z jej zaprzestaniem. Ustawa o samorządzie powiatowym oraz ustawa o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne nie zawiera definicji pojęcia działalności gospodarczej. Pojęcie działalności gospodarczej zawarte jest w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz.U. z 2015, poz. 584 z późno zm.) swobodzie działalności gospodarczej i oznacza zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Ciągłość jako cecha działalności oznacza, że działalność gospodarcza nastawiona jest na z góry nieokreślony czas (wyrok SN z dnia 4 stycznia 2008 r. sygn. akt I UK 208/07). Ciągłość musi być elementem zamiaru podmiotu podejmującego działalność gospodarczą, przy czym cechy ciągłości działalności nie dyskwalifikują przerwy w jej prowadzeniu (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 333/11). Zatem ta cecha działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości jej zawieszenia co oznacza, że nie można mówić o zaprzestaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ww. ustawy. Instytucja zawieszenia działalności gospodarczej uregulowana jest w art. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015, poz. 584 z późn.zm). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że zawieszenie działalności gospodarczej nie jest czasowym jej zaprzestaniem, ale jej ograniczeniem. Z przepisu tego nie można wyprowadzić wniosku, że ograniczenie czynności - do dozwolonych w okresie zawieszenia - oznacza zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie, bowiem z art. 14a ust. 4 ww. ustawy przedsiębiorca może wykonywać czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przyjmować należności i regulować zobowiązania powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, zbywać własne środki trwałe i wyposażenie, uczestniczyć w postępowaniach sądowych, podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą wykonywaną przed zawieszeniem działalności gospodarczej. Wykonywanie czynności, o których mowa w art.14a ust. 4 ustawy jest nadal wykonywaniem podjętej działalności, choć w ograniczonym zakresie. Są one przejawem "zorganizowania i ciągłości" działalności gospodarczej. Za traktowaniem okresu zawieszenia działalności gospodarczej jako okresu jego ograniczenia, a nie zaprzestania przemawia także możliwość dobrowolnego ubezpieczenia. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II UK 377/2010 na tle ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jednakże zdaniem organu nadzoru ma on również przełożenie do stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie.

K. D. w piśmie z dnia 8 stycznia 2016 oświadczył, że nie przyjmował należności, nie regulował zobowiązań, nie zbywał własnych środków trwałych i wyposażenia, nie uczestniczył w postępowaniach sądowych związanych z działalnością jak również nie osiągał żadnych przychodów finansowych, ponadto w piśmie z dnia 8 stycznia 2016 r. podniósł, że nie prowadził działalności gospodarczej, przedłożył także dokument potwierdzający likwidację rachunku bankowego w dniu 9 lutego 2015 r. Powyższe okoliczności mają stanowić dowód na wykonanie obowiązku zawartego w art. 5 ust. 4 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Zdaniem organu nadzoru zawieszenie działalności gospodarczej i niewykonywanie w tym czasie czynności, o których mowa w art. 14a ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie oznacza zaprzestania działalności w rozumieniu art. 5 ust. 4 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Ustawodawca przyznał przedsiębiorcy w czasie zawieszenia działalności prawo podejmowania określonych czynności, które stanowi ogólną zasadę, ale rezygnacja z tego prawa nie oznacza zaprzestania tej działalności, bowiem każdy przedsiębiorca, a więc i K. D. w każdej chwili ma możliwość wykonywania takich działań i prowadzenia działalności w dalszym ciągu. W tym stanie faktycznym i prawnym organ stwierdził, że K. D. wbrew nakazowi zawartemu w art. 5 ust. 4 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne nie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia wyboru. Niewypełnienie tego obowiązku powoduje, iż spełniona została przesłanka określona w art. 5 ust. 5 wyżej wymienionej ustawy.

Na powyższe zarządzenie K. D. wniósł skargę do WSA w Łodzi zarzucając naruszenie art. 4 pkt. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowania polegające na: literalnym przyjęciu, że możliwość wykonywania ściśle przewidzianych przez prawo czynności w okresie zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej oznacza prowadzenie działalności gospodarczej i prowadzi do naruszenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcję publiczne w sytuacji, gdy wykładnia celowościowa wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zakaz ten dotyczy faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, tj. podejmowania aktywnych czynności w sposób zorganizowany i ciągły w celu osiągnięcia przychodów z bieżącej działalności (tj. osiąganych w okresie pełnienia funkcji publicznej), zaś wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ma charakter deklaratoryjny. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że nie należy wiązać działalności gospodarczej jedynie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej, który jest warunkiem legalnego prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest jednak tożsamy z faktycznym jej prowadzeniem. Z kolei wpis w przedmiocie zawieszenia działalności gospodarczej ma charakter konstytutywny i oznacza, iż w okresie zawieszenia działania przedsiębiorcy ograniczają się do działań ściśle określonych w art. 14a ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na orzeczenia sądu administracyjnego i sądu powszechnego. Skarga K. D. została zarejestrowana w repertorium SA pod sygn. akt III SA/Łd 624/16.

Na powyższe zarządzenie zastępcze skargę wniosła także Rada Powiatu w K., zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że potencjalna możliwość wykonywania ściśle przewidzianych przez prawo czynności w okresie zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej oznacza prowadzenie działalności gospodarczej i prowadzi do naruszenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne w sytuacji, gdy wykładnia celowościowa art. 4 pkt 6 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarcze przez osoby pełniące funkcje publiczne prowadzi do wniosku, iż zakaz ten dotyczy faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, tj. podejmowania aktywnych czynności w sposób zorganizowany i ciągły w celu osiągnięcia przychodów z bieżącej działalności w okresie pełnienia funkcji publicznej. Rada wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarga została zarejestrowana w repertorium SA pod sygnaturą akt III SA/Łd 625/16.

W odpowiedziach na skargi udzielonych w obydwu ww. sprawach organ nadzoru nie podzielił argumentów przedstawionych w skargach i podtrzymał stanowisko wyrażone w zarządzeniu zastępczym.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył sprawę o sygn. akt III SA/Łd 624/16 ze sprawą o sygn. akt III SA/Łd 625/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił dalej prowadzić sprawę pod sygnaturą akt III SA/Łd 624/16 oraz zakreślił w repertorium SA sprawę o sygn. akt III SA/Łd 625/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przepis art. 2 ust. 6a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., nr 216, poz. 1584) – dalej zwanej: "ustawa", stwierdza iż ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej dotyczą m.in. członków zarządów powiatów.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym ( tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 814) w skład zarządu powiatu wchodzi starosta jako jego przewodniczący.

Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy osoby wymienione w art. 2 ustawy (w tym członkowie zarządu powiatu) nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem albo pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności, nie dotyczy to działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, w formie i zakresie gospodarstwa rodzinnego.

Jeżeli członek zarządu powiatu przed dniem wyboru prowadził działalność gospodarczą albo posiadał akcje lub udziały, o których mowa w art. 4, obowiązany jest w ciągu 3 miesięcy od dnia wyboru zrzec się funkcji, zaprzestać działalności gospodarczej albo zbyć udziały lub akcje – art. 5 ust. 4 ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 5 ustawy w przypadku niewypełnienia obowiązku przez osobę, o której mowa w ust. 4, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego odwołuje ją najpóźniej w ciągu miesiąca od upływu terminu, o którym mowa w ust. 4.

W przypadku nie wykonania obowiązku przewidzianego w art. 5 ust. 5 ustawy wojewoda, na podstawie art. 85a ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, wzywa organ powiatu do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu tego terminu wojewoda, po uprzednim powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze ( art. 85a ust. 2).

W rozpatrywanej obecnie sprawie pozostaje bezsporne, że K. D. wybrany został na Starostę [...] w dniu [...]

Jak wynika z wpisów zamieszczonych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej ( dokument wygenerowany w dniu 20 grudnia 2015 r.) – dalej zwana: " ewidencja", K. D. rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej w dniu 1 czerwca 2003 r. ( firma A), zaś zaprzestał tej działalności w dniu 4 grudnia 2015 r. Jako datę wykreślenia wpisu o prowadzeniu działalności gospodarczej wskazano w ewidencji 5 grudnia 2015 r.

K. D. złożył w dniu 8 stycznia 2016 r. oświadczenie, że w związku z pełnieniem funkcji starosty złożył wniosek do Centralnej Ewidencji i Informacji o zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 1 stycznia 2015 r., zaprzestając wówczas działalności gospodarczej.

W załączonym do akt administracyjnych wypisie z ewidencji brak jest adnotacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej przez K. D.

Wojewoda [...] po przeprowadzeniu postępowania przyjął, że zawieszenie działalności gospodarczej przez skarżącego nastąpiło faktycznie w dniu wskazanym w ww. oświadczeniu. Uznał jednak, iż zawieszenie działalności gospodarczej nie może być traktowane jako zaprzestanie tej działalności, lecz jedynie jej czasowe ograniczenie.

Wobec nieodwołania przez Radę Powiatu w K. K. D. z funkcji starosty, Wojewoda [...] wydał zaskarżone obecnie zarządzenie zastępcze.

W ocenie Sądu organ nadzoru, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, zobowiązany był odwołać skarżącego ze stanowiska Starosty [...].

Zdaniem Sądu wykonywanie zadań w służbie publicznej wiąże się z obowiązkiem bezstronnego działania oraz dbania w pierwszej kolejności o interes publiczny. Prowadzenie działalności przez członka zarządu powiatu może narazić go na zarzuty, iż w swojej działalności nie kieruje się przede wszystkim interesem publicznym, lecz osobistym.

Ustawodawca przewidział, że funkcję członka zarządu powiatu może objąć osoba prowadząca działalność gospodarczą. Dlatego w art. 5 ust. 4 ustawy określił trzymiesięczny okres, liczony od dnia wyboru, na zaprzestanie prowadzenia takiej działalności. Jest to okres wystarczający na zrealizowanie wszystkich czynności zmierzających do faktycznego zaprzestania działalności gospodarczej i uregulowania formalności z tym związanych, w szczególności dokonania w ewidencji wpisu o zaprzestaniu działalności.

Zauważyć trzeba, iż ustawowe ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności mają charakter bezwzględny i nie można ich poddawać rozszerzającej wykładni. Poprawność wykonania ustawowego obowiązku nie powinna budzić wątpliwości skutkujących koniecznością prowadzenia rozbudowanego postępowania dowodowego przez radę powiatu lub organ nadzoru, zmierzającego do ustalenia czy osoba pełniąca funkcję w organach samorządowych nie naruszyła prawa, nie zaprzestając prowadzenia działalności gospodarczej.

Pozostawanie na stanowisku starosty osoby, wobec której zachodzi podejrzenie niezgodnego z prawem działania podważa autorytet władz samorządowych niezbędny do wykonywania określonych ustawami zadań publicznych.

Od osoby piastującej funkcję starosty wymagane są nie tylko umiejętności sprawnego kierowania sprawami powiatu oraz reprezentowania powiatu na zewnątrz, ale także ogólna znajomość przepisów prawa i procedur administracyjnych.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że K. D. jest osobą posiadającą ww. kompetencje. Wniosek ten uzasadnia doświadczenie nabyte przez skarżącego w czasie prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienie przez okres prawie dwóch lat odpowiedzialnej funkcji w organach samorządowych. Dlatego też nie może budzić wątpliwości, iż Starosta składając oświadczenie dotyczące zawieszenia działalności gospodarczej miał pełną świadomość jego skutków oraz orientował się, że zawieszenie i zaprzestanie działalności to dwa różne pojęcia powszechnie stosowane w prawie administracyjnym.

Starosta oświadczył, że w okresie 3 miesięcy od daty wyboru nie występował z wnioskiem o dokonanie w ewidencji wpisu o zaprzestaniu prowadzonej działalności. Ograniczył się bowiem do złożenia wniosku o jej zawieszenie.

Zdaniem Sądu organ nadzoru prawidłowo przyjął, że zawieszenie działalności gospodarczej nie jest tożsame z zaprzestaniem tej działalności.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów ( v. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt III AUa 1402/15 – System Informacji Prawnej Lex nr 1998966, wyrok Wojewódzkiego sadu administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1350/15 – CBOSA). Także w słownikach języka polskiego wyjaśniono, że "zaprzestać", to: zupełnie przestać, przestać coś robić, zaniechać działalności jakiejś organizacji; natomiast "zawiesić", to: czasowo wstrzymać, odroczyć, przerwać na pewien czas ( v. internetowy Słownik języka polskiego PWN, Mały słownik języka polskiego PWN pod redakcją Stanisława Skorupki – Warszawa 1968).

Skoro Starosta wnioskował o zawieszenie działalności, to nie budzi zastrzeżeń ustalenie dokonane przez organ nadzoru, iż zamiarem wnioskodawcy było czasowe ograniczenie prowadzonej działalności z możliwością jej kontynuacji w późniejszym okresie.

Sąd nie podważa zasadności zawartego w skardze twierdzenia, iż wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma charakter deklaratoryjny i rodzi jedynie domniemanie faktycznego jej prowadzenia.

Wobec powyższego to na skarżących a nie na organie nadzoru spoczywał ciężar obalenia, wynikającego z wpisu do ewidencji, domniemania faktycznego prowadzenia działalności.

Skarżący nie przedstawili dowodów potwierdzających okoliczność ostatecznego zaniechania działalności gospodarczej przez Starostę, pomimo zamieszczonego w ewidencji wpisu o prowadzeniu jej w dalszym ciągu.

W ocenie Sądu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego nie dowodzi pismo Banku [...] z dnia 11 stycznia 2016 r., dotyczące likwidacji w dniu 9 lutego 2015 r. rachunku firmy A, a także pismo skarżącego z dnia 13 stycznia 2016 r. zawierające informację o zawieszeniu z dniem 1 stycznia 2015 r. prowadzenia działalności gospodarczej.

Podmiot gospodarczy może posiadać kilka rachunków bankowych, a nawet w przypadku likwidacji jedynego rachunku istnieje możliwość założenia rachunku w tym samym lub innym banku i prowadzenia dalszych rozliczeń z kontrahentami.

Z kolei z pisma z dnia 13 stycznia 2016 r. wynika wprost, że Starosta jedynie zawiesił z dniem 1 stycznia 2015 r. prowadzenie działalności gospodarczej, a więc ją ograniczył. Nie podjął natomiast decyzji o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej i nie żądał wykreślenia wpisu o prowadzeniu działalności, choć nie istniały żadne przeszkody uniemożliwiające dokonanie tej czynności.

Wojewoda [...], na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zasadnie przyjął jako dowód w sprawie treść znajdującego się w ewidencji wpisu o zaprzestaniu przez skarżącego wykonywania działalności gospodarczej w dniu 4 grudnia 2015 r., to jest po upływie 3 miesięcy od wyboru na stanowisko starosty.

Poczynione ustalenia obligowały organ nadzoru do wydania, na podstawie art. 85a ustawy o samorządzie powiatowym, zarządzenia zastępczego w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska starosty.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.718), skargi oddalił.

D.Cz.