Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2265/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 12 ust. 1b, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a."), a także art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm. - dalej także: "u.t.d.") oraz lp. 1.1. i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. Ł. – przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe M. Ł. w W. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] ([...]) złotych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 15 grudnia 2012 r. w W., przy ul. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. Pojazdem kierował skarżący M. Ł.. W toku kontroli drogowej kierowca nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Według notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego [...], skarżący w chwili zatrzymania do kontroli przewoził zarobkowo troje pasażerów, którzy oświadczyli, że zamówili taksówkę telefonicznie. Z treści oświadczenia pasażerów wynikało, że kurs rozpoczął się z ulicy [...] w W., a zakończył przy ulicy [...]. Według oświadczenia pasażerów wynika ponadto, że za kurs zapłacili oni kwotę [...] złotych. Skarżący odmówił złożenia zeznań w charakterze strony.

Powyższa kontrola została udokumentowana protokołem nr [...], który wraz z aktami sprawy został przekazany przez Wydział Ruchu Drogowego [...][...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego pismem z dnia 3 stycznia 2013 r.

Następnie, pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Organ pierwszej instancji ustalił na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta W. (pismo z dnia 2 maja 2013 r.), iż stronie skarżącej nie udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ani też licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

W toku postępowania strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, złożyła wyjaśnienia w sprawie w piśmie z dnia 9 maja 2012 r., składając jednocześnie wnioski dowodowe.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie przepisów art. 92a ust. 1 i ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i ust. 4b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także na podstawie l.p. 1.1. i lp. 2.10. załącznika nr 3 do cyt. ustawy - decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], nałożył na skarżącego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...]złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4b u.t.d. (lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca złożyła odwołanie.

W wyniku rozpatrzenia wspomnianego odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 132 § 2 k.p.a., decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...]września 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego winien, kierując się zasadami postępowania administracyjnego, uzupełnić materiał dowodowy o dowody przeprowadzone na okoliczność wykonywanego w dniu kontroli przewozu z uchybieniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, organ odwoławczy nakazał organowi pierwszej instancji, aby ten przeanalizował stan faktyczny pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W toku ponownie przeprowadzanego postępowania w pierwszej instancji [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uzyskał z Urzędu Miasta W. informacje na temat kontrolowanego pojazdu, zgodnie z którymi wynikało, że zatrzymany do kontroli pojazd jest przystosowany do przewozu 5 osób wraz z kierowcą (dowód: pismo z Urzędu Miasta W. z dnia [...] stycznia 2014 roku oraz karta informacyjna pojazdu marki [...]nr rej. [...]).

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie przepisów art. 92a ust. 1 i ust. 2, art. 93 ust. 1, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i ust. 4b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także na podstawie l.p. 1.1. i lp. 2.10. załącznika nr 3 do cyt. ustawy, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości [...]złotych.

W piśmie z dnia 27 lutego 2014 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Głównego Inspektora Transportu Drogowego odwołanie od wskazanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2014 r.

Wnosząc o uchylenie spornej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, strona skarżąca zarzuciła spornej decyzji naruszenie zarówno przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., jak i przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d.

W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że wykonywał przewóz rzeczy taksówką bagażową - pojazdem o dmc nieprzekraczającym 3,5 tony, do którego nie stosuje się przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji, że nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony, podczas gdy było to konieczne dla oceny charakteru wykonywanego przewozu. Strona skarżąca stwierdziła ponadto, że organ pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął, iż pojazdem wykonywano przewóz drogowy osób, podczas gdy nie wynika to z paragonu fiskalnego ani umowy o współpracy zawartej z firmą G. C.. Skarżący zauważył, że z treści przepisu art. 6 ust. 1 u.t.d. wynika wprawdzie obowiązek posiadania licencji taksówkowej, ale wskazał jednocześnie, że należy rozpatrywać ów przepis w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Zdaniem strony skarżącej, zmiana przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów i zakresu ich niezbędnego wyposażenia nie oznacza, że działalność taksówek bagażowych została zakazana, a taksówką przeznaczoną do przewozu osób nie można przewozić rzeczy. Skarżący powołał się na rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania i w konsekwencji stwierdził, że ww. rozporządzenie przewiduje możliwość przewozu taksówką osób i ładunków. Strona skarżąca podniosła ponadto, że należy pominąć wartość dowodową załącznika do protokołu kontroli, gdyż art. 74 u.t.d. nie przewiduje do, a nadto brak na nim podpisu kontrolowanego. Strona skarżąca stwierdziła również, iż przystosowała pojazd do przewozu bagażu i odmawia wykonywania usług w zakresie przewozu osób. Skarżący zarzucił jednocześnie, że podczas spornej kontroli pominięto fakt, iż przewoził on bagaż znacznych rozmiarów.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.1. i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nakładającą na skarżącego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...]złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał, że zgromadzona w aktach niniejszej sprawy dokumentacja wskazuje bezsprzecznie, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - nie można uznać, iż skarżący przedsiębiorca w dacie kontroli, tj. w dniu 15 grudnia 2012 r., wykonywał transport drogowy taksówką bagażową, albowiem od dnia 1 stycznia 2012 r. ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie zawiera definicji taksówki bagażowej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na przepis art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wskazał, że taksówka to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą. Zdaniem organu odwoławczego, nie ma znaczenia w omawianej sprawie okoliczność, iż skarżący dostosował pojazd do przewozu bagaży. Organ odwoławczy uznał bowiem, że swoboda działalności gospodarczej nie oznacza wykonywania działalności sprzecznej z prawem. Organ odwoławczy wskazał, że oczywistym jest zarówno to, iż obowiązujące przepisy prawa zezwalają na prowadzenie działalności polegającej na przewozie rzeczy, jak i to, że wyłącza się stosowanie ustawy o transporcie drogowym do przewozów (zarobkowych i nie zarobkowych) rzeczy pojazdem o dmc nieprzekraczającym 3,5 tony. Niemniej jednak, organ odwoławczy stanowczo podkreślił, że strona skarżąca w dniu kontroli wykonywała przewóz drogowy osób, który to przewóz podlega pod regulacje prawne przewidziane w przepisach ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy stwierdził, że podejmowane przez skarżącego działania niewątpliwie zmierzają do obejścia prawa. Niedopuszczalna, zdaniem organu, jest bowiem praktyka, zgodnie z którą dla obejścia obowiązujących przepisów przedsiębiorca, który de facto wykonuje przewóz osób, może uniknąć spełnienia ciążących na nim obowiązków w tym zakresie poprzez wskazanie, że przewozi bagaż pasażera, a nie jego samego. Organ odwoławczy uznał, że nie do przyjęcia jest sytuacja, w której pasażer miałby być jedynie "dodatkiem" do przewożonego bagażu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że jeżeli zarobkowemu przewozowi rzeczy towarzyszyć będzie przewóz pasażera, to mamy do czynienia także z zarobkowym przewozem osób i wówczas pełne zastosowanie ma ustawa o transporcie drogowym. Ponadto, organ odwoławczy uznał, że nie ulega wątpliwości, iż w świetle przytoczonych wyżej przepisów, kontrolowany pojazd nie był technicznie przystosowany do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Organ zauważył ponadto, że ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast, jak wskazał organ, bezsprzeczne jest, iż kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej, niż 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza zarówno pismo Urzędu Miasta W. z dnia 3 stycznia 2014 r., jak i karta informacyjna kontrolowanego pojazdu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że wprawdzie protokół kontroli nr [...]nie jest podpisany przez kierującego pojazdem, niemniej stwierdził, że jako przyczynę niepodpisania protokołu kierowca wskazał "brak wiedzy prawnej". W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że zarzut braku omówienia przyczyny niezłożenia podpisu jest bezzasadny.

Ustosunkowując się z kolei do zastrzeżeń skarżącego co do możliwości stosowania załącznika do protokołu kontroli, organ odwoławczy stwierdził, że kontrolujący zastosowali wzór protokołu kontroli przewidziany w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2009 r. Nr 145, poz. 1184).

Organ odwoławczy uznał również, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - organ pierwszej instancji nie ustalił charakteru przewozu na podstawie danych z paragonu fiskalnego, gdyż takowy nie znajduje się w aktach sprawy. Podstawę uznania, że strona wykonywała transport drogowy osób, stanowią ustalenia kontrolujących udokumentowane protokołem kontroli nr [...]oraz notatką urzędową.

Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o przesłuchanie M. Ł. w charakterze strony, organ odwoławczy uznał, że wniosek ten jest bezzasadny. Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył bowiem, że zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, uzupełnionych o dowody zebrane w postępowaniu przeprowadzonym w pierwszej instancji. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 86 k.p.a. dowód z przesłuchania strony ma jedynie charakter subsydiarny i nie jest możliwe jego przeprowadzenie, gdy stan faktyczny został wyjaśniony na podstawie zgromadzonych dowodów.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia pozostałych przepisów postępowania administracyjnego, organ odwoławczy uznał, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Ponadto, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, albowiem skarżący nie przedłożył w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie okoliczności świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia, a także nie wykazał, że stwierdzone naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący przedsiębiorca nie mógł przewidzieć.

Pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, strona skarżąca zarzuciła organom obu instancji:

1) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez całkowite pominięcie podniesionego przez stronę skarżącą w toku postępowania zasadniczego faktu, iż zajmuje się ona wykonywaniem przewozu rzeczy taksówką (taxi bagażowe), jak również niezbadanie sprawy w tym zakresie,

2) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. - poprzez bezpodstawne przyjęcie, jakoby nic nie świadczyło o wykonywaniu przez skarżącego przewozu rzeczy, w sytuacji, gdy świadczyło o tym jego przesłuchanie, a nadto przy jakiejkolwiek innej okazji nie ustalono, by skarżący nie przewoził bagażu,

3) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów - poprzez uznanie, że z umowy o współpracy z firmą G. C. oraz treści paragonu fiskalnego wynika, że strona wykonywała przewóz osób, pomimo wykonywania przez stronę przewozu rzeczy,

4) naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym - poprzez przyjęcie, że strona skarżąca obowiązana jest posiadać licencje na transport drogowy, w sytuacji, gdy strona wykonywała działalność w zakresie przewozu rzeczy taksówką, do czego nie mają zastosowania przepisy u.t.d., w tym, że działalność ta nie jest licencjonowana,

5) brak podstaw do uznania, iż strona skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny osób, w sytuacji, gdy skarżący nie posiada licencji na przewóz okazjonalny oraz jedoczesne przypisanie przez organ pojazdowi cech i wyposażenia charakterystycznych dla taksówki.

W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła przede wszystkim, że art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym wyłącza spod uregulowań tej ustawy przewóz drogowy rzeczy pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony. Skarżący stwierdził, że nie ma żadnych podstaw, by sądzić, że art. 3 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy nie stosuje się do taksówek bagażowych.

Skarżący uznał, że nie można kwestionować działalności taksówek do przewozu rzeczy (taksówek bagażowych, towarowych) nie tylko ze względu na brak zakazów oraz obowiązującą zasadę swobody działalności gospodarczej, ale przede wszystkim ze względu na fakt, iż działalność taką (także w dniu kontroli) wprost przewidywały przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania. Skarżący zwrócił uwagę zwłaszcza na przepisy § 4 ust. 2, § 5 ust. 5, § 7 ust. 2, § 8 ust. 2, a także § 9 ust. 1 pkt 16 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów, które wprost stanowią o możliwości przewozu taksówką tak osób, jak i ładunków. Zdaniem skarżącego, wykładnia systemowa tych przepisów w zestawieniu z brzmieniem art. 3 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w pełni uzasadnia przekonanie, że ustawodawca dopuszcza działanie taksówek bagażowych, tj. służących do przewozu rzeczy.

Ponadto, skarżący uznał, że z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wprost wynika, że nieobjęty ustawą przewóz rzeczy może być wykonywany także jako działalność zarobkowa. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, niezrozumiałe jest, dlaczego więc nie można byłoby przewozu tego realizować taksówką, która z natury rzeczy służy działalności zarobkowej.

Reasumując, skarżący stwierdził, że nie może być wątpliwości, iż dopuszczalne jest prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na przewozie rzeczy taksówką, a także, iż przewóz ten mieści się w ramach uregulowania przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d.

W konsekwencji, skarżący uznał, że na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewóz rzeczy taksówką bagażową nie podlega przepisom cyt. ustawy, a zatem dla realizacji tego przewozu nie jest wymagana licencja. Tym samym, jak stwierdził skarżący, przewóz taksówką bagażową nie może się spotkać z sankcją finansową za "brak wymaganej licencji", na podstawie lp. 1.1. załącznika nr 3 do ww. ustawy.

Skarżący podniósł, że postępowanie w sprawie wszczęte zostało w oparciu o nieprawidłową przesłankę, wynikającą z błędnego stwierdzenia zawartego w załączniku do protokołu kontroli, jakoby skarżący wykonywał transport drogowy "taksówką osobową".

Skarżący stwierdził, że załącznik do protokołu kontroli nie ma żadnej wartości formalnej i winien być pominięty w dalszym prowadzeniu postępowania, albowiem załącznika takiego nie przewiduje u.t.d. (por. art. 74). Tymczasem, jak stwierdził skarżący, zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji mogą działać wyłącznie na podstawie przepisów prawa. Skoro ustawa nakazuje sporządzić protokół z kontroli, to - zdaniem skarżącego - protokół ten winien obejmować wszelkie ustalenia powzięte w toku tej kontroli. Załącznik, którego powstanie nie jest dopuszczone prawem, nie ma żadnego znaczenia dowodowego.

Ponadto, skarżący uznał, że sam protokół kontroli jest nieprawidłowy, gdyż brak na nim podpisu kontrolowanego, a kontrolujący - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 74 ust. 2 u.t.d. - nie omówił przyczyny braku podpisu. Strona skarżąca stwierdziła w tej sytuacji, że nie ma jasności, czy protokół ten powstał podczas przedmiotowej kontroli.

Jednocześnie, biorąc z ostrożności pod uwagę ów "załącznik do protokołu", skarżący zauważył, że nie tłumaczy on, jaka była podstawa ustalenia, że strona wykonywała transport drogowy taksówką osobową. Według skarżącego, nie wiadomo, czy kontrolujący stwierdził tak biorąc pod uwagę jakieś cechy pojazdu, czy też jego ładunek osobowy lub rzeczowy. Skarżący podkreślił także, iż dokument ten nie potwierdza, aby w sprawie miał miejsce przewóz osób. Według strony, brak stwierdzenia faktu przewozu osób, tj. czy te osoby w ogóle były, ile ich było, jakie są ich dane osobowe. W konsekwencji, skarżący uznał, że w sensie dowodowym zgromadzony dotąd materiał zawiera luki, albowiem mimo przypisywania stronie przewozu osób, fakt przewożenia ludzi nie został wykazany.

Ponadto, skarżący zarzucił, że jego pojazd błędnie został zakwalifikowany jako taksówka osobowa. W rzeczywistości, jak stwierdził skarżący, jest to taksówka bagażowa, służąca przewozowi rzeczy w sposób zgodny z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Skarżący uznał, że jego pojazd nie ma żadnych cech, które eliminowałyby go, jako taksówkę bagażową, a kwalifikowały, jako taksówkę osobową. Zdaniem skarżącego, jest wręcz przeciwnie, gdyż wspomniany pojazd posiada cechy służce przewozowi rzeczy. I tak, jak zauważył skarżący, kontrolowany pojazd to [...]rok produkcji [...], będący modelem o większych gabarytach, niż przeciętny pojazd osobowy. Skarżący wskazał, że jego masa własna wynosi [...]kg, dopuszczalna masa całkowita [...] kg, a ładowność 600 kg. Skarżący zauważył, że pojazd ten posiada znaczną przestrzeń ładunkową, umożliwiającą przewóz rzeczy, których gabaryty nie pozwalałyby na przewóz zwykłym samochodem osobowym. Zdaniem strony skarżącej, urządzenie wnętrza pojazdu pozwala na modyfikacje dostępnej przestrzeni transportowej także poprzez demontaż siedzisk, w zależności od tego jakiego rodzaju bagaż do przewiezienia wchodzi w rachubę. Skarżący zauważył jednocześnie, że chcąc potwierdzić charakter swego pojazdu, jako taksówki bagażowej, poddał go w dniu 1 maja 2012 r. badaniu we właściwej Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, która wydała "zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym" stwierdzające, że "pojazd odpowiada dodatkowym warunkom technicznym przewidzianym dla taksówki bagażowej". Skarżący stwierdził ponadto, że absolutnie w żadnym razie nie eliminuje spornego samochodu, jako taksówki bagażowej, fakt, że ma on miejsca do przewozu osób, albowiem brak przepisu, który zakazywałby występowania takich miejsc.

Skarżący zauważył jednocześnie, iż z zasady nie przyjmuje zleceń na przewóz osób, a jedynie interesuje go przewóz bagażu, tj. rzeczy. Dodał również, że jeśli w miejscu, do którego podstawia pojazd, lub wcześniej, na etapie zapoznawania się z treścią zamówienia, okazuje się, że przewiezione mają być osoby, odmawia świadczenia usługi. Natomiast, jeśli klient prosi go o przewóz rzeczy, godzi się na wykonanie przewozu. Tak samo postępuje, gdy przewieźć ma nie tylko rzecz, lecz również osoby, a z okoliczności wynika, że podstawowym celem usługi jest przewóz rzeczy. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy rodzaj, gabaryty lub masa bagażu są znaczne i należy przyjąć, że ich przewóz przeciętnym samochodem byłby niemożliwy lub znacznie utrudniony, jak również wtedy, gdy z okoliczności wynika, że klient odbywał będzie przejazd dla sprawowania pieczy nad przewożonymi rzeczami lub dla pomocy w odpowiednim ładowaniu i wyładowywaniu rzeczy z pojazdu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola działalności administracji publicznej jest sprawowana w oparciu o kryterium zgodność z prawem, co oznacza, że jest ona związana z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym i polega na ocenie, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy dokonał właściwej jej interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. Ł. - przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe M. Ł. w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lutego 2014 r. - nie naruszają prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], nakładająca na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości [...]złotych, nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim regulacji zawartych w art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1. i lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności faktyczne stanowiące przedmiot obu wydanych decyzji, spór natomiast dotyczy subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do właściwych norm prawnych.

Istota tego sporu sprowadza się do kwestii, czy dokonane działania skarżącego przedsiębiorcy należałoby zakwalifikować, jako transport drogowy taksówką bagażową, jak twierdziła strona, czy też, jako przewóz drogowy podlegający wymaganiom przewidzianym w przepisach ustawy o transporcie drogowym.

Sąd uznał, że w świetle zarzutów skargi, jak również argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego, w tym w uzasadnieniu odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji, na wstępie należy rozważyć, czy w obowiązującym na dzień kontroli stanie prawnym występowała specjalna kategoria taksówek, tzw. taksówek bagażowych, tj. pojazdów samochodowych odpowiednio wyposażonych i oznaczonych, przeznaczonych do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą ładunku o masie nieprzekraczającej 2,5 tony (vide: art. 2 pkt 43 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym).

Z akt sprawy wynika, że kontroli pojazdu dokonano w dniu 15 grudnia 2012 r. Kontrolowany był to samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował skarżący. W tym czasie obowiązywały już znowelizowane ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454) przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy zmieniającej, art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym otrzymał brzmienie - taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą.

Przepisy ustawy zmieniającej weszły w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., znajdując tym samym zastosowanie w sprawie, w której kontroli dokonano w dniu 15 grudnia 2012 r. Zatem, kontrolowany pojazd, wbrew sugestiom strony skarżącej, nie mógł być uznany za taksówkę bagażową, bo przepisy nie wyodrębniają już tego rodzaju pojazdu i transportu takim pojazdem. Skoro przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie przewidują istnienia dwóch rodzajów taksówek, a ustawa o transporcie drogowym w art. 6 mówi o wymogu posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, należy uznać, że w dniu kontroli skarżący wykonywał transport drogowy taksówką, do świadczenia którego dopiero uprawnia posiadanie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d.

W związku ze stanowiskiem strony skarżącej zawartym w skardze należy wyjaśnić jednakże, iż z nieobowiązującego już stanu prawnego nie wynika, żeby wykonywanie transportu drogowego taksówką bagażową było zwolnione z obowiązku uprzedniego uzyskania licencji na prowadzenie takiej działalności, skoro art. 6 ust. 1 u.t.d. nie różnicował działalności taksówkowej, stanowiąc jedynie o udzieleniu (przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie) "licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką" zarówno osobową, jak i bagażową.

Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w ogóle wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, zaś stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji.

Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie posiadał żadnej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, jak również licencji taksówkowej.

Zdaniem Sądu, powyższe ustalenia pozwalają odrzucić, jako niezasadny, zarzut strony skarżącej o naruszeniu art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., który stanowi, że przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy.

Należy uznać bowiem, że skarżący nie wykonywał przewozu drogowego taksówką bagażową, nie mógł więc dokonywać przewozu rzeczy.

Ponadto, wskazać trzeba, iż przepis art. 3 ust 1 pkt 2 u.t.d. mówi o niezarobkowym przewozie rzeczy, a podczas spornej kontroli ustalono, że skarżący w chwili zatrzymania do kontroli przewoził zarobkowo troje pasażerów, którzy oświadczyli, że zamówili taksówkę telefonicznie. Z treści oświadczenia pasażerów wynikało jednocześnie, że kurs rozpoczął się z ulicy [...] w W., a zakończył przy ulicy N.. Według oświadczenia pasażerów wynika ponadto, że za kurs zapłacili oni kwotę [...] złotych (vide: notatka urzędowa sporządzona przez kontrolującego funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji - w aktach administracyjnych).

Zdaniem Sądu, ustalenia kontroli, z której wynika m.in., że w samochodzie był zamontowany taksometr i zebrany w sprawie materiał dowodowy wykluczają w sprawie drugą przesłankę z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d., mówiącą o transporcie drogowym rzeczy. Ponadto, należy wyraźnie wskazać, że art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d. ma wyłącznie zastosowanie w przypadku przewozu rzeczy, a nie osób, jak miało to miejsce w niniejszym przypadku.

Zgromadzony materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdził, że skarżący wykonywał transport drogowy. Dodatkowym potwierdzeniem zasadności przyjętego rozumowania był fakt podpisania umowy o współpracę z firmą G. C., od której skarżący otrzymuje zlecenia na wykonanie usług przewozu osób.

W związku z zarzutem skargi podważającym moc dowodową protokołu kontroli oraz załącznika do tego protokołu, po pierwsze należy stwierdzić, że sam fakt odmowy podpisania protokołu kontroli nie zmniejsza wartości dowodowej tego dokumentu. Zdaniem Sądu, z samego tylko faktu niepodpisania przez kierowcę protokołu kontroli nie można wywieść, że opisane tam zdarzenia nie miały miejsca. To samo dotyczy notatki służbowej sporządzonej w sprawie przez funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. Po drugie, protokół kontroli wraz z załącznikiem stanowią jeden dokument, którego wiarygodności skarżący nie podważył w toku postępowania. Protokół z kontroli ma walor dowodowy, w szczególności w związku z tym, iż jego treść wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, zaś same ustalenia z protokołu z kontroli drogowej, wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Protokół jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. Ma on cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół kontroli drogowej korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem kierowcy. Odpowiadający wymaganiom art. 68 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy, w ich zakresie działania, protokół z kontroli drogowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny do odtworzenia. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09). Skoro zatem skarżący nie przedstawił dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność tego dokumentu, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W ocenie Sądu, skoro skarżący nie legitymował się żadną licencją na wykonywanie transportu drogowego organy słusznie uznały, że wykonując transport drogowy osób, dopuścił się naruszenia określonego w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji (kara pieniężna w wysokości 8.000 złotych).

Należy zauważyć, że w art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, że na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne, których wykonywanie bezsprzecznie wykazano w rozpatrywanej sprawie oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). Nie ulega wątpliwości, że w następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej". Stanowisko to znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

W tej sytuacji, należało przyjąć, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, który art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje jako "przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego".

Zdaniem Sądu, organ Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo nałożył także karę w wysokości [...]złotych za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b), zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, na podstawie lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kontrolowany w dniu 15 grudnia 2012 r. pojazd, którym poruszał się skarżący, był samochodem osobowym z liczbą miejsc siedzących 5 (vide: dowód rejestracyjny oraz informacja Urzędu W. z dnia 3 stycznia 2014 r. - w aktach administracyjnych).

Jednocześnie, należy uznać, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie (ust. 1), a suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie suma nałożonych kar pieniężnych wyniosła [...]złotych, a zatem organ pierwszej instancji postąpił prawidłowo ograniczając jej wysokość do [...]złotych.

Ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej odwołującej się do rzekomego świadczenia w ramach wykonywanych przewozów wyłącznie usług polegających na przewozie rzeczy (a nie osób), warto wskazać, że w świetle przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c. rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu nie tylko o zasady wiedzy, czy też doświadczenia życiowego, ale również - co nie bez znaczenia - fundamentalnych zasad logiki.

Kierując się wspomnianymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego, Sąd uznał, że nie sposób dać wiarę wyjaśnieniom strony skarżącej odwołującym się do faktu rzekomego świadczenia wyłącznie usług przewozu rzeczy, tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakty znane Sądowi ex officio, iż w wielu podobnych sprawach toczących się przed tutejszym Sądem (w tym m.in. ze skargi M. Ł.) również pasażerowie znajdujący się w zatrzymanych do kontroli pojazdach wyraźnie zeznają, że zamówili telefonicznie taksówkę, a nie przewóz rzeczy (tak m.in. sprawa sygn. akt VI SA/Wa 958/14).

Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Sąd nie znalazł również jakichkolwiek istotnych podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności, Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Sądu, zebrana w sprawie dokumentacja oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia kontrolującego funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego [...], wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń stwierdzonych w decyzji, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami.

Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez stronę skarżącą z ewidentnym naruszeniem polegającym na niespełnianiu przez pojazd kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b oraz wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.1. i lp. 2.10. załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w łącznej wysokości [...]złotych, ograniczonej stosownie do kwoty w wysokości [...]złotych.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że poczynione przez organy administracji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o transporcie drogowym - nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.

W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, ż organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Ponadto, należy uznać, iż stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, organy uzasadniły w sposób prawidłowy, szczegółowo określony przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Należy zauważyć, że stanowisko zaprezentowane przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie znajduje również potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czego przykładem może być m.in. wyrok z dnia 19 sierpnia 2014 r., wydany w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 958/14.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.