Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 625/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Protokolant referent Jolanta Czarnata po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. działając w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm. – dalej ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z środków EFOGR ), § 6 ust. 1 w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. odmówił przyznania J.K. na rok [...] płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ( dalej zwanej płatnością ONW ).

W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca domagał się jej uchylenia, wskazując, że jest ona dla niego krzywdząca i dyskryminująca, a nadto łamie konstytucyjną równość wobec prawa. Uzasadniając swoje żądanie odwołujący się podał, że w dniu [...]r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w C. poprawnie wypełniony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich oraz o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Wskazał, że jako producent rolny poniósł koszty związane z produkcją prowadzoną na gruntach wskazanych we wniosku i z tego powodu poważnie się zadłużył. Decyzja odmawiająca dofinansowania do deficytowej działalności rolniczej nie wskazuje także źródła, z jakiego mógłby sfinansować poniesione straty w produkcji rolnej w [...]r. Tymczasem straty te były dotkliwe z uwagi na suszę mającą miejsce w latach [...], która spowodowała spadek plonów o 30 – 40%. Odwołujący się zakwestionował jednak głównie posłużenie się przez organ I instancji argumentem dotyczącym kolizji złożonego wniosku o przyznanie płatności z ubieganiem się przez niego o przyznanie renty strukturalnej. Wyjaśnił, że gospodarstwo przekazał za rentę w dniu [...]r., a więc po całkowitym zakończeniu cyklu prowadzonej produkcji roślinnej, a zatem termin przejścia na rentę nie nakładał się na termin prowadzonej w [...]r. produkcji roślinnej. Wybór terminu przejścia na rentę nie był też przypadkowy, bowiem aby nie utracić prawa do należnych dopłat dopasował go do jasnej i logicznej instrukcji, którą otrzymał z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w piśmie z dnia [...]r. Nr [...] ( w aktach sprawy ). W piśmie tym poinformowano go, że jeśli zależy mu na otrzymaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz renty strukturalnej to powinien przekazać gospodarstwo w nowym roku FEOGA, czyli po [...] roku. W tej sytuacji, jeśli nawet w świetle ustanowionego później prawa, przytoczona instrukcja wprowadziła go w błąd to nie może on ponosić skutków tego błędu.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w C. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 264 ) oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich – bez wskazania konkretnego przepisu tego aktu prawnego. W uzasadnieniu wskazał, że weryfikacja i analiza dokumentacji wskazuje, że J.K. złożył wniosek o przyznanie na [...] rok płatności ( bezpośrednich i z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ) do gruntów oznaczonych jako działki o numerach ewidencyjnych: [...] obręb B. Gmina K. nr [...] obręb G. C. Gmina M. oraz nr [...] obręb J., Gmina M. Działki te posiadały łączną powierzchnię [...] ha, z czego w obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania ( nizinnej strefie I ONW ) położone były działki w obrębie Gminy K. o powierzchni [...] ha. Kontrola krzyżowa przeprowadzona przez organ I instancji wykazała, że działka nr [...] została objęta wnioskiem o dopłaty złożonym przez innego producenta rolnego. W związku z powyższym J. K. złożył w dniu [...]r. korektę wniosku, w której potwierdził użytkowanie spornej działki. Następnie wykryty został analogiczny błąd dotyczący działki nr [...], którą jak się okazało, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, użytkował w [...]r. wnioskodawca. Zdaniem organu II instancji analiza przebiegu postępowania przed organem I instancji wskazuje, że powodem odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych było jednak ubieganie się przez wnioskodawcę także o prawo do renty strukturalnej. W dniu [...]r. w Biurze Powiatowym ARiMR w C. złożył on stosowny wniosek w tej sprawie. Postanowieniem z dnia [...]r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. stwierdził spełnianie przez wnioskodawcę wstępnych warunków do przyznania renty i zobowiązał go do przekazania gospodarstwa rolnego następcy w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. Przeniesienie posiadania gruntów w zamian za prawo do renty strukturalnej nastąpiło dnia [...]r. w drodze umowy darowizny na rzecz A.K. – córki wnioskodawcy oraz w drodze umowy sprzedaży na rzecz A.K. ( K. ) zawartych aktem notarialnym Rep. [...] Nr [...]. W okresie między złożeniem wniosku o płatności, a przekazaniem gospodarstwa na rzecz innych producentów nie została wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. decyzja w zakresie płatności z tytułu ONW. Po przekazaniu gospodarstwa wnioskodawca nabył prawo do renty strukturalnej. Dalej Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że beneficjent renty od dnia wydania decyzji o jej przyznaniu nie ma prawa korzystania z innej formy pomocy w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W związku z tym, jeśli na dzień wydania decyzji w sprawie renty strukturalnej producent rolny nie uzyskał decyzji w sprawie płatności z tytułu ONW, wówczas traci on prawo do tych płatności, gdyż nie jest już posiadaczem gospodarstwa rolnego. W takiej sytuacji możliwe jest jednak przejęcie prawa do płatności przez producenta, który przejął gospodarstwo rolne, jeżeli w terminie 35 dni od dokonania transakcji przeniesienia złoży on stosowny wniosek na ręce kierownika biura powiatowego ARiMR. Powyższe wynika z § 7 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Wobec tego, skoro nie został złożony stosowny wniosek przez osobę przejmującą gospodarstwo rolne, a składający wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich nie wycofał go mimo przejścia na rentę strukturalną, należało wydać decyzję o odmowie przyznania tych płatności.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.K. domagał się uchylenia w całości decyzji Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C., a także zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez błędną jego wykładnię. Ponadto zarzucił wydanie tej decyzji z obrazą art. 7 i art. 11 w związku z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 8 k.p.a. Podał, że decyzją tą utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji, która nie zawierała prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. a także wynikającą z art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. W uzasadnieniu skargi J. K. powołał się ponownie na treść pisma Departamentu Obsługi Środków Towarzyszących ARiMR wskazując, że przez wydanie w sprawie decyzji sprzecznej ze stanowiskiem organu zajętym w tym piśmie, naruszona została wyrażona w art. 8 k.p.a. zasada zaufania obywateli do organów państwa. Za błędny uznał pogląd o związku istniejącym między faktem ubiegania się przez niego o rentę strukturalną, a odmową przyznania płatności bezpośrednich za przepracowany i zakończony rok rolniczy. Za błędną uznał także zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładnię § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, bowiem przepis ten stanowi, iż następca prawny gospodarstwa rolnego w przypadku złożenia wniosku do kierownika biura powiatowego Agencji o przyznanie płatności nabywa prawo do tych płatności. Tymczasem przejmujący gospodarstwo rolne wniosku takiego nie złożyli, zatem powołanie się na ten przepis jako podstawy odmowy przyznania płatności było błędne, albowiem płatności te winny przypaść skarżącemu. Zaskarżona decyzja wydana została wreszcie zdaniem skarżącego z obrazą art. 7 i art. 77 k.p.a. Z przepisów tych wynika, że organy administracji w toku postępowania winny kierować się zasadą oficjalności, a zatem podejmować niezbędne kroki, w tym przeprowadzać wszelkie niezbędne dowody zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy, kierując się zasadą prawdy obiektywnej. Naruszenie przewidzianego tymi przepisami trybu postępowania doprowadziło w efekcie do niepoprawnej oceny materiału dowodowego, czego skutkiem było wydanie decyzji niekorzystnej dla skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że beneficjent renty strukturalnej od dnia wydania decyzji o jej przyznaniu nie ma prawa korzystania z innej formy pomocy w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, skoro zatem do dnia wydania decyzji o przyznaniu renty strukturalnej skarżący nie uzyskał decyzji w sprawie płatności ONW, to stracił on prawo do tych płatności, ponieważ nie jest już posiadaczem gospodarstwa rolnego. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasady udzielania informacji stronom postępowania, organ wskazał, że skarżący był wielokrotnie informowany w Biurze Powiatowym Agencji o nieobowiązującym charakterze uzyskanej przez niego opinii z Departamentu Obsługi Środków Towarzyszących ARiMR. Nadto do skarżącego przesłane zostało także pismo sygnowane przez Dyrektora DOŚT ARiMR z dnia [...]r. w którym wyjaśniono mu tryb przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz płatności ONW.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie mogła odnieść skutku, gdyż wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja, mimo braków formalnych, odpowiada co do zasady obowiązującemu prawu, a tylko w takim zakresie, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) podlegała ona kontroli w postępowaniu sądowym. Wskazać też należy, że badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu Sąd przeprowadził nie będąc stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.) związany zarzutami skargi, wskazaną w niej podstawą prawną oraz sformułowanymi w niej wnioskami.

Na wstępie należy wskazać, że decyzja Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. wydana została z uchybieniem przepisów proceduralnych, a w szczególności uchybieniem art. 107 § 1 k.p.a. bowiem nie wskazano w niej przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia ograniczając się jedynie do przytoczenia przepisów kompetencyjnych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. To dostrzeżone przez Sąd uchybienie będące prawdopodobnie skutkiem omyłki pisarskiej ( w podstawie prawnej decyzji dwukrotnie wskazano przepis kompetencyjny, a to art. 5a ustawy z dnia 29 grudnia 2003 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji I Modernizacji Rolnictwa < Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 , ze zm.> ) nie miało jednak w ocenie składu orzekającego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż w uzasadnieniu decyzji organ sprecyzował swoje stanowisko przytaczając brzmienie przepisu § 2 oraz wskazując na przepis § 7 tego rozporządzenia.

Wbrew twierdzeniom skargi Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR poprawnie też ocenił zebrane dowody, na ich podstawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne. Zdaniem Sądu zasadny jest natomiast zarzut skarżącego o wydaniu z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej decyzji przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. W decyzji tego organu, odmiennie niż w decyzji drugoinstancyjnej, prawidłowo została wskazana podstawa prawna rozstrzygnięcia, natomiast uzasadnienie faktyczne i prawne tej decyzji nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem uzasadnienie faktyczne decyzji organu I instancji zawiera jedynie wskazanie, że skarżący poza złożeniem wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania był także stroną wiodącą w sprawie " typu Obsługa rent strukturalnych", do czego nie był uprawniony " w kontekście uczestnictwa w sprawie kontrolowanej". Zgodzić należy się także ze skarżącym, że w uzasadnieniu swojej decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. nie przytoczył brzmienia zastosowanych w sprawie przepisów do czego był zobligowany omawianym art. 107 § 3 k.p.a. Na skutek tych uchybień doszło też do naruszenia zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 8 k.p.a. ( zasady pogłębiania zaufania ), art. 9 k.p.a. ( zasady udzielania informacji ) oraz art. 11 tej ustawy ( zasady przekonywania ). Uchybienia powyższe, w ocenie Sądu nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art.145 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bowiem Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. ponownie rozstrzygając sprawę w obszernym uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił skarżącemu motywy negatywnego rozstrzygnięcia jego wniosku.

Pozbawiony podstaw był z kolei podniesiony w skardze zarzut naruszenia decyzjami obu instancji przepisów prawa materialnego. Zauważyć należy, że stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich płatność ONW udziela się producentowi rolnemu :

1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej

( EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia, oraz

2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia Rady ( WE ) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej ( EFOiGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia ( Dz. U. UE.L. z 1999 r. Nr 160, poz. 80 ze zm.) rolnicy na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą uzyskać wsparcie w postaci dodatków wyrównawczych. Stosownie do art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia wspomniane dodatki wyrównawcze są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy :

- prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale,

- podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, oraz

- stosują dobrą praktykę gospodarki rolnej, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności przez zrównoważoną gospodarkę rolną.

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich omawiana płatność ONW przyznawana jest w drodze decyzji administracyjnej kierownika biura powiatowego ARiMR właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego. Nie ulega wątpliwości, że osobą uprawnioną do złożenia wniosku o przyznanie płatności ONW jest producent rolny lub grupa producentów rolnych, stanowi bowiem o tym art. 5 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z środków EFOGR, w świetle którego przedmiotowa pomoc jest udzielana na wniosek producenta rolnego, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub grupy producentów rolnych. W art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ( Dz. U. Nr 10 poz. 76 ) wyjaśniono, że określenie producent rolny oznacza – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego lub posiadaczem zwierzęcia. W świetle analizowanych przepisów, a zwłaszcza rozporządzenia Rady ( WE ) nr 1257/1999 nie ulega wątpliwości, że podmiot ( osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej ) ubiegający się o omawiane płatności powinien legitymować się statusem producenta rolnego nie tylko w czasie składania wniosku, ale także w czasie wydawania decyzji przez kierownika biura powiatowego ARiMR. Wyjątki od tej zasady wprowadzone zostały w § 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( w brzmieniu ustalonym, rozporządzeniem zmieniającym Rady Ministrów z dnia 9 marca 2006 r. < Dz. U. Nr 42, poz. 278 > ) oraz w § 7 a ( wprowadzonym rozporządzeniem zmieniającym Rady Ministrów z dnia 8 marca 2005 r. < Dz. U. Nr 44, poz. 423 > ). Zgodnie z tymi przepisami płatności ONW przysługiwać mogą też podmiotom, które w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w tej sprawie nabyły posiadanie wszystkich działek rolnych położonych na obszarach ONW w drodze umowy cywilnoprawnej ( umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej ) lub w drodze nabycia spadku i złożyły stosowne wnioski do kierownika biura powiatowego ARiMR. We wnioskach tych następcy prawni producenta rolnego winni są zobowiązać się do kontynuowania działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej do końca okresu objętego zobowiązaniem złożonym przez poprzedniego posiadacza działek rolnych.

W świetle ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania przez organy obu instancji nie może ulegać wątpliwości, że omówione wyżej przepisy miały zastosowanie w kontrolowanym postępowaniu. Bezspornym jest bowiem w sprawie, iż w czasie składania wniosku ([...]r.) skarżący był posiadaczem gospodarstwa rolnego. Poza sporem w sprawie jest także, że przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania płatności ONW zbył on wraz z żoną grunty wchodzące w skład tego gospodarstwa na rzecz córki A.K. ( w drodze umowy darowizny ) oraz na rzecz A.K. ( w drodze warunkowej umowy sprzedaży ). Obie te umowy zostały zawarte w formie aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...]r. Zauważyć wreszcie trzeba, że umową z dnia [...]r. skarżący i jego małżonka przenieśli na rzecz A.K. własność nieruchomości składającej się z gruntów położonych na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania oznaczonych jako strefa nizinna I ONW, których dotyczyła wcześniej zawarta warunkowa umowa sprzedaży.

Co się tyczy podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego wprowadzenia w błąd skarżącego opinią zawartą w piśmie Departamentu Obsługi Środków Towarzyszących ARiMR z dnia [...]r. wyjaśnić należy, iż kwestia ewentualnej szkody powstałej na skutek błędnego pouczenia zawartego w tym piśmie nie mogła być przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Zauważyć w tym miejscu jedynie trzeba, że zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powyższa zasada została też uszczegółowiona art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle norm prawnych zawartych w obu tych przepisach nie może ulegać wątpliwości, że organy administracji publicznej nie mogą kierować się w toku postępowania administracyjnego opiniami zawartymi w pismach innych organów kierowanych do stron postępowania, jeżeli opinie te nie mają oparcia w przepisach obowiązującego prawa.

Z tych powodów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

su