Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1983/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011r. i 2012r. postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić T. z siedzibą w B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżąca – T. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011r. i 2012r.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 lipca 2015 r. pełnomocnik Skarżącej – dor. pod. D.C., została wezwana do usunięcia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Powyższe wezwania zawierały informację, że w przypadku gdyby żądane dokumenty zostały sporządzone w języku obcym należy dołączyć do nich tłumaczenie przysięgłe.

Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 28 lipca 2015 r. (k. 76 akt sądowych).

Pełnomocnik Skarżącej, przy piśmie z dnia 28 lipca 2015 r. nadesłała m.in.: udzielone jej przez Skarżącą pełnomocnictwo w angielskiej wersji językowej wraz z kserokopią jego nieprzysięgłego tłumaczenia oraz decyzję prezesa Spółki – Pana D.L. o umocowaniu do dokonywania działań w imieniu Spółki przez D.B. wraz z kserokopią jej nieprzysięgłego tłumaczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest terminowe uzupełnienie jej braków formalnych.

Należy zauważyć, że w rozpoznanej sprawie w wezwaniu z dnia 24 lipca 2015r., skierowanym do Skarżącej, wskazano sposób usunięcia braków formalnych skargi tj. złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Powyższe wezwania zawierały wyraźną informację, że w przypadku gdyby żądane dokumenty zostały sporządzone w języku obcym należy dołączyć do nich tłumaczenie przysięgłe.

W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik Skarżącej nadesłała udzielone jej przez Spółkę pełnomocnictwo w angielskiej wersji językowej wraz z kserokopią jego nieprzysięgłego tłumaczenia oraz decyzję prezesa Spółki – Pana D.L. o umocowaniu do dokonywania działań w imieniu Spółki przez D.B. wraz z kserokopią jej nieprzysięgłego tłumaczenia informując, iż oryginał tłumaczenia przysięgłego znajduje się w aktach administracyjnych sprawy.

Zdaniem Sądu, nadesłanie pełnomocnictwa procesowego, które nie zostało sporządzone w języku polskim, nie skutkowało wypełnieniem obowiązku nałożonego na pełnomocnika mocą art. 37 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 224 ze zm.) stanowi, że język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa, natomiast art. 5 ust. 1 zobowiązuje podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dokonywania wszelkich czynności urzędowych oraz składania oświadczeń woli w języku polskim, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis art. 5 ust. 2 ww. ustawy rozciąga to zobowiązanie na wszelkie oświadczenia woli, podania i inne pisma składane do wyżej wspomnianych organów. Z kolei w myśl art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 j.t.), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do wojewódzkich sądów administracyjnych (...) stosuje się odpowiednio przepisy o ustroju sądów powszechnych (...).Przepis art. 5 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.), stanowi, że językiem urzędowym przed sądami jest język polski. Ponadto, jak wskazał Sąd Najwyższy, skoro dokument złożony do akt został sporządzony w języku obcym, a od jego treści zależał dalszy tok postępowania, to należało dokonać jego oficjalnego tłumaczenia, tylko bowiem tłumaczenie dokonane przez tłumacza przysięgłego (podkreśl. Sądu) może stanowić miarodajny punkt odniesienia dla decyzji procesowych sądu (postanowienie z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. III CZ 34/13, LEX NR 1375423).

Sąd odnosząc się do argumentu pełnomocnika Skarżącej, że oryginał tłumaczenia przysięgłego pełnomocnictwa znajduje się w aktach administracyjnych sprawy stwierdza, że art. 37 § 1 p.p.s.a., wymaga, aby pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej dołączył do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Podkreślenia wymaga, że p.p.s.a. reguluje prawa i obowiązki stron (i ich pełnomocników) jedynie w postępowaniu sądowym. Nie można zatem mieć wątpliwości, że wymienione wcześniej przepisy wymagają złożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a nie w innym postępowaniu, w szczególności podatkowym.

Zdaniem Sądu, ze względu na odrębność postępowania sądowego od postępowania administracyjnego, złożenie do akt administracyjnych pełnomocnictwa, z którego wynika umocowanie także do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym nie wypełnia obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a. – tj. obowiązku dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa. Trzeba również zauważyć, ze zgodnie z art. 12a § 1 p.p.s.a., dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 1, tworzy się akta. Przy czym nie można pominąć, że celem powołanych wyżej przepisów jest m.in. pozostawienie w aktach sądowych pełnomocnictwa dla osoby reprezentującej stronę, w sytuacji gdy po prawomocnym zakończeniu postępowania, akta administracyjne są zwracane do organu podatkowego.

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 września 2008 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 536/08 (Lex nr 440115), że: "stronie wezwanej do usunięcia braków formalnych złożonego pisma nie przysługuje jakikolwiek margines interpretacyjny odnośnie do sposobu wykonania wezwania, jeżeli zawiera ono w sposób szczegółowy i wyraźny czynności, których dopełnienie jest wymagane do nadania sprawie dalszego biegu".

Na marginesie zauważyć należy, że kserokopia tłumaczenia pełnomocnictwa złożonego przez pełnomocnika Skarżącej różni się od jego tłumaczenia przysięgłego znajdującego się aktach administracyjnych sprawy.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Skarżąca w terminie zakreślonym przez Sąd, nie uzupełniła braków formalnych skargi w sposób wyraźnie wskazany przez Sąd, dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.