Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1277/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 82  ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Starosta I. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej ENERCON E 53/800 ze zjazdem, drogą dojazdową, placem manewrowym z zatoką i placem postojowym na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb S. G. I..

Od powyższej decyzji M. S. (zwany dalej skarżącym) złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie ww. decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że planowana inwestycja w rażący sposób narusza prawo własności polegające na korzystaniu z działek sąsiednich, których jest właścicielem. Ponadto pozwolenie na budowę niniejszej inwestycji zostało wydane na podstawie uchwały nr XXVII/241/2013 Rady Gminy Inowrocław z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Inowrocław w części miejscowości Sikorowo i Miechowice, która wg skarżącego jest niezgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. I.. Ponadto planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać poprzez emisję dźwięków, infradźwięków, dźwięków interferencyjnych oraz zjawisk optycznych. Skarżący podniósł także, że realizacja powyższej inwestycji doprowadzi do znacznego obniżenia wartości gruntów sąsiednich. Nadto umiejscowienie niniejszej elektrowni jest niezgodne z zaleceniami Marszałka Województwa, który zaleca lokalizację siłowni wiatrowych w minimalnych odległościach 1000 m od zabudowań oraz 6 km od rzeki Noteć.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przytoczył treść przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa własności Wojewoda zgodził się z opinią pełnomocnika inwestora, że niniejsza inwestycja nie narusza prawa własności do działek nr [...], obręb S. , gdyż obie działki mają przeznaczenie rolne i niniejsza inwestycja nie będzie miała wpływu na możliwość wykorzystania tych działek zgodnie z przeznaczeniem.

W odniesieniu do zarzutu niezgodności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. I., Wojewoda podał, że uchwała nr XXVII/241/2013 Rady Gminy Inowrocław z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gmin Inowrocław w części miejscowości Sikorowo i Miechowice, jest w obrocie prawnym, nie została stwierdzona jej nieważność, zatem jest obowiązującym aktem prawnym na podstawie, którego zostaje dokonana ocena zgodności projektu budowlanego z jego ustaleniami.

Wojewoda wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to akt prawa miejscowego uchwalany przez radę właściwej gminy w celu dokładnego określenia przeznaczenia, warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, a także rozmieszczenia inwestycji celu publicznego. Szczegółowa procedura podjęcia uchwały w powyższym zakresie została zawarta w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W odniesieniu do kwestii hałasu generowanego przez turbinę wiatrową, dla planowanej inwestycji Wojewoda podał, że została sporządzona analiza akustyczna dla pracującej elektrowni wiatrowej. Wynika z niej, że najbliższe budynki mieszkalne jednorodzinne znajdują się poza oddziaływaniem izofony 40 dB, natomiast zabudowa typu zagrodowego występuje poza oddziaływaniem izofony 45 dB. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ponad 500 m od projektowanej elektrowni wiatrowej. Zatem nie zostaną przekroczone normy wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112).

W ocenie Wojewody dla przedmiotowego postępowania bez znaczenia pozostaje również potencjalny spadek wartości ziemi, gdyż żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku oceny inwestycji przy uwzględnieniu tego kryterium. Organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony żadnymi przepisami do analizy wzrostu lub spadku wartości nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji.

W konsekwencji organ stwierdził, że wskazana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zostały złożone wszystkie wymagane art. 35 ustawy Prawo budowlane dokumenty. Zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji.

Na powyższą decyzję skargę do Sądu złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi powielił argumenty zawarte w odwołaniu tj., że planowana inwestycja narusza prawo własności polegające na korzystaniu z działek sąsiednich, których jest właścicielem. Ponadto pozwolenie na budowę niniejszej inwestycji zostało wydane na podstawie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze G. I. w części miejscowości S. i M., która wg skarżącego jest niezgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. I.. Poza tym do skargi załączył opracowanie p.t. ,,Oddziaływanie farm wiatrowych na środowisko naturalne i zdrowie człowieka- przegląd opinii i poglądów.."

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] na mocy, której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej ENERCON E 53/800 ze zjazdem, drogą dojazdową, placem manewrowym z zatoką i placem postojowym na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb S. G. I..

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś z wnioskiem w tej sprawie wystąpił w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami).

W świetle art. 35 ust. 1 ustawy w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę organ administracyjny sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowywania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

W razie spełnienia powyższych wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Przepis art. 35 ust. 4 ustawy nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia.

W tym miejscu odnośnie obowiązku dokonania sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, wymaga podkreślenia, że w wyniku zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. Nr 80, poz.718), która weszła w życie 11 lipca 2003r. do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany ,,projektanta" oraz ,,osoby sprawdzającej". Uprawnienia kontrolne organu architektoniczno - budowlanego, prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę zostały ograniczone do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami w tym techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki. Zauważyć również należy, że zgodnie z art. 34 ustawy, projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 7.10.2010r., sygn. II OSK 1517/09). Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 4 ustawy obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego, a następnie sprawdzenie tego projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowane do projektowania bez ograniczeń, w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Podkreślenia również wymaga, że w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja (prawomocna) Wójta G. I. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegające na budowie 1 wolnostojącej elektrowni wiatrowej o mocy 900 kW wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym z zatoką i placem postojowym na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb S. G. I.. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący kwestionował zawarte w niej ustalenia. Należy zaś zauważyć, że w postępowaniu środowiskowym przedłożony został raport o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który został sporządzony przez specjalistów, a następnie pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony, co do jego kompletności i merytorycznej poprawności przez organy współdziałające (tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w I. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B.). Oznacza to, że jego ustalenia, co do braku szkodliwego wpływu na nieruchomości sąsiednie (o przeznaczeniu rolnym) są prawidłowe i należało je uznać za wiążące.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności zapisów uchwały nr XXVII/241/2013 Rady Gminy Inowrocław z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Inowrocław w części miejscowości Sikorowo i Miechowice ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Inowrocław należy przywołać treść § 23 przedmiotowego miejscowego planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 10EW i 15EW ustalono przeznaczenie terenu: elektrownia wiatrowa wraz z urządzeniami i obiektami obsługującymi, m.in.: drogą dojazdową, placem manewrowym, zatoką postojową łukami zjazdowymi i stacją kontenerowotransformatorową, przy czym obowiązuje moc elektrowni wiatrowej maksymalnie do 1 MW, średnica śmigieł do 60,0 m, moc akustyczna do 102,5 dB.

Działki skarżącego (nr [...] i [...], obręb S. ) znajdują się nieopodal terenu oznaczonego symbolem 15EW, przy czym obszar tych działek znajduje się w strefie oznaczonej na rysunku symbolem 14R. Zgodnie natomiast z § 21 miejscowego planu przewiduje się następujące warunki dla terenów oznaczonych na rysunku m.in. symbolem 14R:

przeznaczenie terenu: tereny rolnicze;

tereny gruntów ornych, łąk i pastwisk;

3) obowiązuje: a) zakaz lokalizacji budynków, b) zakaz powierzchniowej eksploatacji surowców mineralnych, c) zachowanie istniejących rowów melioracyjnych z obowiązkiem udostępniania ich celem konserwacji, d) strefa "W" ochrony konserwatorskiej - archeologicznej dla terenów oznaczonych symbolami: 13R, 14R i 21R, e) obszar ograniczonego użytkowania dla terenów: 11R, 14R i 21R, f) przechowywanie wszystkich produkowanych w gospodarstwie płynnych i stałych odchodów zwierzęcych w szczelnych zbiornikach lub na płytach ze ścianami bocznymi usytuowanych od zabudowań i granic zagrody wiejskiej oraz od studni w odległościach wynikających z przepisów odrębnych;

4) dopuszcza się: a) lokalizację liniowych urządzeń nadziemnych i podziemnych infrastruktury technicznej, b) zachowanie istniejących obiektów z możliwością ich remontów, bez możliwości rozbudowy, c) uprawy polowe i ogrodnicze, d) budowle i urządzenia związane z gospodarką rolną, e) wyznaczanie i utwardzanie dróg wewnętrznych służących obsłudze gospodarki rolnej, f) na terenie oznaczonym symbolem 9R i 14R w przestrzeni ponad nimi pracę łopat elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami 10EW i 15EW.

W kontekście powyższych zarzutów w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z mocy art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest aktem prawa miejscowego. Z tego względu zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Wiąże, zatem właścicieli (użytkowników wieczystych), nieruchomości gruntowych, położonych na jego obszarze, a także wiąże gminy oraz organy państwa, we właściwości których znajdują się sprawy dotyczące kształtowania praw i obowiązków podmiotów objętych ustaleniami tego planu. Organy administracji publicznej nie mogą, więc kwestionować powszechnie obowiązującej mocy przepisów prawa miejscowego uchwalanych przez organy gminy.

Należy wyjaśnić, że wbrew temu, co twierdzi skarżący miejscowy plan jest zgodny z ustaleniami przedmiotowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego G. I.. Jak wynika z treści załącznika nr [...] do uchwały zatwierdzającej miejscowy plan ograniczenia uciążliwości do granic działki obowiązują wyłącznie w przypadku projektowanych obiektów usługowych, a takimi obiektami nie są elektrownie wiatrowe. Dla elektrowni wiatrowych wprowadzono natomiast strefę ochronną związaną z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu wyznaczoną izofoną 45 dB, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Również jako bezzasadne uznać należy twierdzenie skarżącego, jakoby przeznaczenie części terenu ujętego w planie miejscowym na budowę elektrowni wiatrowej spowodowało obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich. Okoliczność ta bowiem nie została przez skarżącego wykazana. Zdaniem Sądu wybudowanie elektrowni wiatrowej pozostaje, bowiem w konkretnym stanie faktycznym, całkowicie bez wpływu na możliwość korzystania z nieruchomości sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem. Dodać również należy, że w przypadku gruntów rolnych, co do zasady o ich cenie decyduje klasa ziemi, a nie sposób zagospodarowania działek sąsiednich.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.