Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1034/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 4d  i  4e
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant: Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w L. na interpretacje indywidualną Ministra Finansów – działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd uwzględnił stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

A S.A. z/s w L. (dalej: spółka, strona, skarżąca) wystąpił

z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zawartych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm. - dalej: u.p.d.o.p.). Wniosek dotyczył kwalifikacji wydatków ponoszonych przez spółkę w celu uzyskania (przedłużenia) koncesji jako kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie kopalnictwa rud miedzi oraz produkcji miedzi i innych metali. Warunkiem koniecznym dla prowadzenia działalności wydobywczej jest posiadanie stosownej koncesji, co wynika z przepisów ustawowych. Spółka posiada obecnie ważne koncesje na wydobycie kopalin wydane na czas określony. Ponieważ od [...] r. koncesje te będą sukcesywnie wygaszane, spółka zamierza wnioskować o wydanie nowych koncesji (przedłużenie ważności już posiadanych) na maksymalny okres. Spółka poinformowała, że koncesja udzielana jest na czas oznaczony (od 3 do 50 lat) a decyzja dotycząca okresu, na jaki zostanie wydana koncesja, leży wyłącznie w gestii organu koncesyjnego.

Z uwagi na konieczność uzyskania nowych koncesji (przedłużenia już posiadanych) spółka ponosi wydatki związane z: pozyskaniem raportów o oddziaływaniu na środowisko

i analizą dokumentów planistycznych, uzyskaniem prognoz wpływów eksploatacji górniczej na środowisko, opracowaniem mapy ryzyka dla obszarów górniczych, zawarciem umów

o ustanowienie użytkowania górniczego i opłatami z tego tytułu, kosztami pracowniczymi związanymi z zaangażowaniem pracowników w proces uzyskania koncesji. Wobec tego, że spółka prowadzi księgi rachunkowe z uwzględnieniem Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF), według przepisów o rachunkowości powyższe wydatki dla celów bilansowych będą podlegać aktywowaniu (jako wartości niematerialne).

Spółka zadała pytanie: "Czy ponoszone wydatki, mające na celu uzyskanie koncesji na wydobycie rud miedzi, stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia?".

Prezentując własne stanowisko spółka stwierdziła, że w/w wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Odnośnie kwestii związanej z momentem zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów spółka wywiodła, że w/w wydatki, jako koszty pośrednie, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p., stanowić będą koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia (ujęcia w księgach) i że wydatki te nie będą rozliczane w czasie, w myśl art. 15 ust. 4d zdanie 2 u.p.d.o.p. Według spółki, w jej sytuacji, w chwili ponoszenia wydatków, nie jest możliwe ustalenie okresu uzyskiwania przychodów (nie wiadomo, czy - i na jaki okres - zostanie wydana spółce koncesja, czy złoża będą - i jak długo - zasobne w rudę miedzi, czy eksploatacja będzie ekonomicznie opłacalna, czy spółka nie wycofa się z eksploatacji złoża przed datą obowiązywania koncesji...).

Spółka zastrzegła, że przepisy prawa podatkowego, jako jedyne, regulują kwestie związane z potrącalnością wydatków jako kosztów uzyskania przychodów i że bez znaczenia pozostaje, jak kwestie te postrzegają przepisy prawa bilansowego. Dodała, że jej stanowisko znajduje potwierdzenie w wydanych przez organy podatkowe interpretacjach indywidualnych (spółka wskazała na konkretne interpretacje).

W interpretacji indywidualnej z [...] maja 2012 r. (nr [...]) Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe.

Organ podatkowy ocenił na wstępie, że - w świetle art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. - wymienione we wniosku wydatki, związane z uzyskaniem koncesji na dalsze wydobywanie rud miedzi, stanowią - co do zasady - koszty uzyskania przychodów spółki.

W kwestii momentu zaliczenia w/w wydatków do kosztów uzyskania przychodów organ interpretacyjny podniósł, że wydatki te należy kwalifikować do kosztów "pośrednich", odnośnie których moment potrącenia określony został w art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., zgodnie

z którym, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty "bezpośrednie", są potrącalne

w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy,

a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zauważył organ, że w myśl art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., za dzień poniesienia kosztu, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f - 4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),

z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Organ podatkowy zaakcentował, że we wniosku spółka poinformowała, że prowadzi księgi rachunkowe według MSSF i że wydatki niezbędne do uzyskania koncesji dla celów bilansowych będą podlegać aktywowaniu (jako wartości niematerialne).

Wyłożył organ, że wskazanie w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., iż dniem poniesienia kosztu jest dzień, na który ujęto koszt w księgach oznacza, że dla celów podatkowych koszt ten należy rozpoznać w oparciu o uregulowania dotyczące rachunkowości. Uznał, że ujęcie

w księgach rachunkowych kosztu na określony dzień decyduje o dacie i sposobie rozliczenia wydatku jako kosztu podatkowego. Dodał, że nie chodzi o jakiekolwiek ujęcie wydatku w księgach, tylko jego ujęcie jako kosztu uzyskania przychodów z punktu widzenia przepisów o rachunkowości.

Rekapitulując organ interpretacyjny wyprowadził wniosek, że wskazane we wniosku wydatki, z wyłączeniem kosztów pracowniczych, ponoszone przez spółkę w celu uzyskania (przedłużenia) koncesji, jako koszty "pośrednie", winny być aktywowane tak samo, jak dla celów bilansowych. Uściślił, że skoro wydatki te dla potrzeb księgowych podlegają amortyzacji, to powinny one - zgodnie z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. - w tym samym czasie,

być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych. W związku z tym organ nie podzielił stanowiska spółki, że wydatki te nie będą rozliczane w czasie.

Odnośnie kosztów pracowniczych związanych z procesem pozyskiwania koncesji organ zaznaczył, że w tym zakresie przepisy u.p.d.o.p. zawierają szczegółowe regulacje. Przywołując treść art. 15 ust. 4g i 4h w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 57 i art. 16 ust. 1 pkt 57a u.p.d.o.p. organ przyjął, że należności pracownicze stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są one należne, pod warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z odrębnych przepisów (na zasadzie memoriałowej).

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji organ stwierdził, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym

i tylko do nich się odnoszących.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji, spółka zaskarżyła interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżonej interpretacji zarzuciła:

- naruszenie przepisów art. 14c § 2, art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14k ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005, nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) poprzez brak wskazania podstawy prawnej stanowiska organu w zakresie kwalifikacji wydatków związanych z uzyskaniem koncesji - innych niż pracownicze - jako kosztów uzyskania przychodów oraz wzajemnie wykluczające się rozstrzygnięcie co do momentu rozpoznania różnych kategorii wydatków bez uzasadnienia takiego stanowiska;

- nieprawidłowe zastosowanie art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. przez błędne przyjęcie, że data rozpoznania kosztu podatkowego uzależniona jest od daty uznania takiego wydatku za koszt przez prawo bilansowe;

- naruszenie art. 15 ust. 6 i art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, że wydatki ponoszone w związku z uzyskaniem koncesji (inne niż pracownicze) winny być rozpoznane jako koszt uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne, jakich spółka dokona zgodnie z MSSF dla celów bilansowych.

Tak stawiając zarzuty spółka wniosła o uchylenie skarżonej interpretacji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu spółka podniosła, że interpretacja nie wypełnia dyspozycji art. 14c

§ 2 oraz art. 120 w zw. z art. 14h O.p. Wskazała, że organ nie podał podstawy prawnej pozwalającej na przyjęcie, że w opisanym we wniosku stanie sprawy kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania przychodów winna nastąpić w oparciu o przepisy o rachunkowości. Dodała, że stanowisko organu nie znajduje oparcia w treści art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p.

W ocenie spółki, organ naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych poprzez dokonanie odmiennej kwalifikacji wydatków pracowniczych. Spółka wskazała, że według stosowanych przez nią MSSF wszystkie podane we wniosku wydatki, w tym pracownicze, podlegają aktywowaniu jako wartości niematerialne, będąc rozpoznane bilansowo jako koszty przez odpisy amortyzacyjne. Według spółki, naruszenie zasady zaufania potwierdza także fakt pominięcia przez organ powołanych przez nią - wydanych w analogicznym do przedstawionego we wniosku stanie faktycznym - interpretacji potwierdzający słuszność jej stanowiska.

Odnosząc się do kwestii określonego przez organ momentu poniesienia kosztów

o charakterze pośrednim spółka wyraziła pogląd, że - wbrew stanowisku organu - treść art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p. nie pozwala na przyjęcie, że warunkiem rozpoznania danego wydatku, jako kosztu podatkowego, jest rozpoznanie takiego wydatku jako kosztu dla celów rachunkowych. Zauważyła, że gdyby celem ustawodawcy było uzależnienie momentu rozpoznania danego wydatku w kosztach podatkowych na zasadach określonych

w przepisach bilansowych zostałoby to wyraźnie wskazane.

Skarżąca nie podzieliła poglądu organu, że wydatki związane z uzyskaniem koncesji - inne niż pracownicze - należało rozpoznać poprzez odpisy amortyzacyjne, jakie spółka dokona zgodnie z MSSF dla celów bilansowych.

Spółka wyłożyła, że błędne jest stanowisko, iż wskazane we wniosku wydatki winny być rozpoznane podatkowo, jako koszty uzyskania przychodów, w okresie przekraczającym rok podatkowy.

Strona uznała, że sporne koszty należało rozliczyć w sposób tożsamy jak opłatę wstępną warunkującą rozpoczęcie realizacji umowy leasingu operacyjnego, tj. jednorazowo w dacie ich poniesienia.

Podsumowała spółka, że wymienione we wniosku wydatki stanowić będą koszty uzyskania przychodów jednorazowo w dacie ich poniesienia, tj. ich ujęcia w księgach, i to niezależnie od tego, czy bilansowo zostaną one w tym momencie rozpoznane jako koszt.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa

w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (tj. m. in. interpretacje podatkowe), uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 4d, 4e i 6 u.p.d.o.p, w stopniu nakazującym jej uchylenie.

W sprawie poza sporem pozostaje, że ponoszone przez spółkę - wymienione we wniosku o interpretację - wydatki w celu pozyskania (przedłużenia) koncesji na wydobycie kopalin stanowią "pośrednie" koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw.

z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Spółka nie kwestionuje także stanowiska organu odnośnie daty uznania za koszt podatkowy wydatków "pracowniczych".

Istota sporu dotyczy momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków "niepracowniczych", ponoszonych przez spółkę z uwagi na konieczność uzyskania (przedłużenia) koncesji. Skarżąca twierdzi, że wydatki te winny zostać zaliczone do kosztów jednorazowo, w dacie ich poniesienia (ujęcia w księgach rachunkowych). Zdaniem organu natomiast podlegają one zaliczeniu do kosztów sukcesywnie, jako odpisy amortyzacyjne dokonywane tak jak dla celów prowadzonej przez spółkę rachunkowości (dla celów bilansowych).

Poddane ocenie Sądu kwestie sporne były już przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd (wyroki z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 948,949/2012)

w sprawach, w których stronami był A S.A. z/s w L. oraz Minister Finansów (działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w P.). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela poglądy wyrażone w w/w wyrokach. Twierdzenia zawarte w tych wyrokach Sąd wielokrotnie przywoła, jako szczególnie trafne.

W ocenie Sądu, odnosząc się do przedmiotowej sprawy, na wstępie wyjaśnić trzeba, że w momencie wejścia w życie - z dniem 1 stycznia 1995 r. - ustawy o rachunkowości nastąpiło rozgraniczenie prawa bilansowego od prawa podatkowego. Nie ma wątpliwości, co do tego, że przepisy tej ustawy normują zasady ewidencji działalności gospodarczej

i sytuacji majątkowej podmiotu prowadzącego tę działalność, co daje możliwość szerokiego ich wykorzystania w prawie podatkowym. Odnosi się to przede wszystkim do ksiąg rachunkowych, zważywszy, że podstawowym ich celem jest odzwierciedlenie w wyrażeniu liczbowym i porządku chronologicznym wszystkich istotnych z gospodarczego punktu widzenia zdarzeń gospodarczych. Wyraźne rozdzielenie prawa bilansowego od prawa podatkowego widoczne jest w orzecznictwie. W wyroku NSA z dnia 17 czerwca 1991 r. (sygn. akt III SA 245/91) wyrażono pogląd aktualny także w rozstrzyganej sprawie, że funkcją ksiąg rachunkowych jest rejestrowanie operacji gospodarczych i odpowiadających im operacji finansowych oraz że zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego. Z kolei w wyroku z dnia 8 czerwca 1994 r. (sygn. akt III SA 1571/93) NSA postawił tezę, że przepisy w zakresie rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i - jako takie - nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest, kosztem uzyskania przychodów. W tym miejscu trzeba także przywołać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 lutego 1994 r. (sygn. akt U 2/90), w którym zawarto stanowisko, że przepisy z zakresu rachunkowości służą ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mając charakteru podatkowotwórczego. W powołanym wyroku dowiedziono również, że zasada współmierności przychodów i związanych z nimi kosztów przewidziana w ustawie o rachunkowości nie ma potwierdzenia w przepisach podatkowych.

W ocenie Sądu, dokonując wykładni aktu normatywnego zawierającego określoną definicję, czy też zasadę, nie należy przyjmować znaczenia danego zwrotu przez nadawanie mu znaczenia innego niż wynika to z definicji legalnej (por.: B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 69). Celem definicji legalnej jest bowiem usunięcie wieloznaczności danego pojęcia i określenie jego sensu w ramach danego aktu prawnego (por.: M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Warszawa 2002, s. 188 - 189). Nadto trzeba stwierdzić, że w ramach autonomii prawa podatkowego ustawodawca ma możliwość tworzenia rozwiązań swoistych dla tej gałęzi prawa, jeżeli służyć to ma interesowi Skarbu Państwa. Może więc, w przypadku autonomicznej regulacji, dojść do pewnych niespójności w systemie prawa (por.:

R. Mastalski, Autonomia prawa podatkowego, Przegląd Podatkowy z 2002 r., nr 10, s. 12

i nast.).

Zasada autonomii prawa podatkowego nie przekreśla możliwości skorzystania przez ustawodawcę z odesłania do korzystania w ramach tego prawa do instytucji czy też zasad unormowanych w innych systemach prawa. Przykładem takiej sytuacji jest przepis art. 193 § 3 O.p., w którym ustawodawca odwołał się w zakresie oceny wadliwości prowadzonych ksiąg podatkowych do "zasad wynikających z odrębnych przepisów" (w tym przypadku właśnie do ustawy o rachunkowości).

W związku z powyższym, mając na uwadze wcześniejsze rozważania, jak i to, że ustawodawca w przepisach będących przedmiotem interpretacji, tj. art. 15 ust. 4d i 4e, jak

i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., takiej delegacji nie zawarł, nie można było podzielić stanowiska organu podatkowego, że przepisy podatkowe odsyłają podatników do przepisów

o rachunkowości. Również zawarcie w tekście interpretowanej normy prawnej zwrotu "dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano)...", który to ustawodawca zaczerpnął z ustawy o rachunkowości, w świetle powyższych rozważań, nie mógł - w ocenie składu orzekającego w sprawie - stanowić podstawy do uznania, że przepisy podatkowe nakazują zastosowanie w sprawie przepisów prawa bilansowego, co słusznie zauważono w skardze.

Sąd nie podziela także stanowiska organu interpretacyjnego odnośnie rozumienia użytego w art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. sformułowania "dzień poniesienia kosztu". Stosownie do unormowania art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),

z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W opinii Sądu, z przywołanego przepisu żadną miarą nie wynika, że momentem poniesienia kosztu jest - jak postrzega to organ interpretacyjny - dzień ujęcia go w księgach jako kosztu, tj. dzień uznania za taki koszt z punktu widzenia przepisów o rachunkowości. Na wniosek taki nie może naprowadzać także treść art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. (podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami,

w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu [straty], podstawy opodatkowania

i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m).

Trzeba zgodzić się z tezą zaprezentowaną w wyroku NSA z dnia 9 grudnia 2011 r. (sygn. akt II FSK 1091/10), że pogląd jakoby - w świetle art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. - koszt należało rozpoznać w oparciu o uregulowania wynikające z ustawy o rachunkowości, nie wynika z unormowania ukształtowanego przepisem art. 15 ust. 4d tej ustawy. Okoliczność, że w ostatnim z wymienionych przepisów posłużono się zwrotem "[...] uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych [...]", a nie określeniem "[...] uważa się dzień, na który ujęto, jako koszt w księgach rachunkowych [...]" potwierdza zasadność zarzutów skargi. Skoro tak to należy przyjąć, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. Nie jest ona bowiem datą ujęcia kosztu, a jedynie datą technicznego wprowadzenia informacji do systemu. Uznanie za zasadne racji prezentowanych w zaskarżonej interpretacji byłoby równoznaczne

z aprobatą stanowiska, że o jednym z najistotniejszych elementów konstrukcyjnych podatku dochodowego decydowałby akt prawny, który nie mieści się w systemie prawa podatkowego, a nie ustawa podatkowa.

W związku z powyższymi rozważaniami za zasadny należało uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że moment uznania wydatku za koszt podatkowy jest uzależniony od uznania go za taki koszt w ujęciu bilansowym oraz art. 15 ust. 4d i 6 u.p.d.o.p. przez nakazanie rozliczenia kosztów uzyskania przychodów w oparciu o "rachunkowe" odpisy amortyzacyjne.

Sąd ocenił, że dokonana przez organ podatkowy wykładnia przepisów art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p. nie pozwala na uznanie za nieprawidłowe stanowiska spółki, że ponoszone przez nią wydatki na uzyskanie (przedłużenie) koncesji na wydobywanie rud miedzi stanowić będą koszty uzyskania przychodów jednorazowo w dacie ich poniesienia (ujęcia w księgach rachunkowych).

Powtórnie rozpoznając sprawę, organ interpretacyjny powinien dokonać ponownej oceny wniosku skarżącej spółki na tle przepisów u.p.d.o.p., kierując się przedstawionym wyżej poglądem prawnym Sądu. Organ winien zatem ocenić, czy - zgodnie z przepisami prawa podatkowego - wskazane we wniosku o interpretację indywidualną wydatki (stanowiące koszty uzyskania przychodów) należy rozliczyć jednorazowo w dacie ich poniesienia, czy też trzeba je rozliczać w czasie. Ocena organu musi odnosić się do opisanego we wniosku "indywidualnego" stanu faktycznego sprawy.

Nie dopatrzył się natomiast w sprawie Sąd naruszenia przepisów procedury, przewidzianej dla instytucji udzielania pisemnych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Treść skarżonej interpretacji - wbrew zarzutom skargi - potwierdza, że organ interpretacyjny uzasadnił swoje stanowisko podając podstawę prawną dokonanej interpretacji. Wskazane na wstępie przez Sąd błędy w interpretacji przepisów prawa nie stanowią o naruszeniu powołanych w skardze przepisów procesach. Organ interpretacyjny uzasadnił ponadto, dlaczego odrębnie ocenił koszty "pracownicze" (podstawę tej oceny, wg organu, stanowiły przepisy art. 15 ust. 4g i 4h u.p.d.o.p.). Nie stwierdził Sąd także naruszenia - w sposób rzutujący na ostateczny wynik sprawy - zasady zaufania do organów podatkowych wskutek braku odniesienia się przez organ do powołanych przez spółkę we wniosku sygnalnie interpretacji indywidualnych wydanych w innych sprawach.

W konsekwencji, za nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 14c oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14k O.p.

Z uwagi na stwierdzone w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 146 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzoną od Ministra Finansów kwotę [...] zł stanowi: 1) uiszczony przez stronę wpis od skargi - [...] zł, którego wysokość została wyznaczona na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.); 2) koszty zastępstwa prawnego - [...] zł (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz. U. nr 31, poz. 153 ze zm.); 3) opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa - 17 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej - Dz. U. nr 225, poz. 1635 ze zm.).