Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 443/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 844/19 w zakresie odrzucenia skargi K. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 844/19 odrzucił skargę K. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W uzasadnieniu wskazał, że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2019 r. została doręczona skarżącej w dniu 29 lipca 2019 r. Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg w dniu 30 lipca 2019 r. i upłynął w dniu 28 sierpnia 2019 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 29 sierpnia 2019 r., a więc z upływem ustawowego terminu, co skutkowało jej odrzuceniem art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302).

Zażaleniem na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości, wniosła o jego zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia skargi ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło z winy wnoszącego skargę. Do zażalenia załączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Przenosząc powyższe regulacje co do trybu i terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, w świetle ustaleń Sądu I instancji poczynionych w oparciu o akta administracyjne sprawy, stwierdzić należy, że ocena skuteczności wniesienia przez stronę skargi, jakiej dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jest prawidłowa.

Jak wynika z akt, doręczenie skarżącej decyzji podlegającej zaskarżeniu do WSA wraz z prawidłowym sposobem i terminem do jej wniesienia, nastąpiło, co nie jest sporne, w dniu 29 lipca 2019 r., skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 29 sierpnia 2019 r., a zatem z uchybieniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę.

Co istotne, skarżąca w zażaleniu nie podważa argumentacji WSA w Łodzi, a jedynie przedstawia zarzuty dotyczące utraty przez nią prawa do Sądu wskutek wydania postanowienia o odrzuceniu skargi, powołując argumenty na poparcie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Należy jednak wskazać, że za błędne działania lub zaniechania w dokonaniu czynności procesowych, mimo prawidłowego pouczenia, odpowiedzialność ponosi skarżąca. Prawo to nie ma bowiem charakteru absolutnego, jego realizacja jest zależna od różnych wymogów proceduralnych, jak np. odpowiedni termin dokonywania czynności, uiszczenie wpisu w prawidłowej wysokości, prawidłowe wykonanie wezwań sądu.

Dodatkowo należy podnieść, że przytoczone przez stronę skarżącą okoliczności, mające świadczyć, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, będą oceniane przez Sąd I instancji przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Ze wskazanych powodów NSA, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.