Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 398/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 97 par. 1 pkt 4)
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi R.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie na rzecz adwokata Marka K. kwotę 309,80 zł /słownie: trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy/ tytułem zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy oraz uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 398/09

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] Wójt Gminy po rozpatrzeniu wniosku R. B. o zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną i zbiornika bezodpływowego na ścieki na działce nr 14 położonej w miejscowości H., budowa zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr ew. 159 na działkach nr 159, 26/2 do działki nr 14 odmówił zawieszenia postępowania. W podstawie prawnej organ powołał art. 101 § 1 i 3 w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.).

W zażaleniu na to postanowienie R. B. stwierdziła, że organ pierwszej instancji złamał prawo procesowe i materialne, gdyż naruszył prawo własności poświadczając nieprawdę, że nie ingeruje w stosunki własnościowe i nadużywa władzy, czym uchybił art. 271 § 1 k.k. art. 231 § 1 k.k. i art. 140 k.c. Sprawa wymaga wyjaśnienia procesowego przed sądem powszechnym w przedmiocie fikcyjnych zapisów w akcie notarialnym. Przed sądem powszechnym prowadzone są sprawy o sygn. [...] i sygn. [...]. Podkreśliła, że nie istnieje planowany zjazd o szerokości 5m, a realizacja wniosku L. J. naruszyłaby własność skarżącej. Wniosek L. J. nie powinien być rozpatrywany do czasu zakończenia spraw przed sądem powszechnym.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy wymienione na wstępie postanowienie Wójta Gminy. W uzasadnieniu organ podał, że materiał dowodowy sprawy wskazuje jednoznacznie, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 97 § 1 k.p.a., do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy z przyczyn wskazanych przez skarżącą we wniosku o zawieszenie postępowania. SKO wyjaśniło, że zagadnienie wstępne istnieje, gdy od jego uprzedniego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy administracyjnej i wydanie decyzji.

SKO wskazało na literaturę przedmiotu oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne i stwierdziło, że prowadzenie postępowania sądowego przed sądami powszechnymi nie ma żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe wynika również z faktu, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest dopuszczalne również na nieruchomości niestanowiącej własności wnioskodawcy, gdyż na tym etapie procesu inwestycyjnego przepisy nie nakładają obowiązku wykazania się tytułem prawnym do działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

W skardze do Sądu skarżąca uznała za błędne stanowisko Kolegium, że nie istnieje zagadnienie wstępne w zakresie opisanym we wniosku o zawieszenie postępowania. Wyjaśnienie sprawy służebności będzie miało wpływ na wynik sprawy o ustalenie warunków zabudowy, bowiem w decyzji należy wskazać rzeczywistą planowaną budowę zjazdu. SKO naruszyło art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana, bo nie są spełnione łącznie określone w tym przepisie warunki. Działka L. J. jest działką rolną i nie ma dostępu do drogi publicznej, oddziela ją od drogi działka nr 26/a i działka nr 13. Zaznaczyła, że Wójt Gminy winien być wyłączony od prowadzenia niniejszej sprawy z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa. W dalszej części skargi powtórzyła zarzuty zażalenia. Końcowo wniosła o cofnięcie i anulowanie decyzji (postanowienia) SKO z [...] marca 2009r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach prawa.

Skarga jest uzasadniona, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania.

Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd za prawidłowe uznaje poglądy Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania na podstawie przesłanki wymienionej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd podziela również pogląd, wynikający z art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 ze zm. zwana dalej ustawą Pzp), że ustalenie warunków zabudowy dopuszczalne jest na nieruchomości niebędącej własnością wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie kwestionuje własności nieruchomości nr 14, na której ma być realizowana przez L. J. inwestycja, ale kwestionuje ustanowienie służebności przejazdu przez jej działkę nr 26/2 położoną w H. W piśmie procesowym z dnia 13 marca 2009r. (karta akt admin. II inst. nr 17) inwestorka L. J. podała, że sprawa o sygn. akt [...] prowadzona przed Sądem Rejonowym w R. dotyczy stwierdzenie nieważności aktu notarialnego sporządzonego z udziałem R. B., która nie została prawomocnie rozstrzygnięta.

Przepis art. 61 ust. 1 Pzp określa warunki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy dla przedsięwzięć niebędących inwestycją celu publicznego. Jednym z warunków ustalenia warunków zabudowy według tego przepisu jest dostęp do drogi publicznej ( ust. 1 pkt 2 Pzp). Definicję dostępu do drogi publicznej ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 14 Pzp. Zgodnie z tym przepisem przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca uznał za możliwy dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, a to poprzez ustanowienie służebności drogowej albo poprzez drogę wewnętrzną, przy której położona jest nieruchomość planowana pod zabudowę.

W rozpoznawanej sprawie pośredni dostęp do drogi publicznej nieruchomości planowanej pod zabudowę nr 14 położonej w H. jest zapewniony poprzez służebność gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu przez działkę nr 26/2 o pow. 1,06 ha położoną w miejscowości H. gmina H. przez nieruchomość nr 26/2 (własność R. B.) istniejącym szlakiem drogowym o szerokości 5m biegnącym zachodnią stroną tej działki ustanowioną aktem notarialnym z dnia [...] listopada 2007r. Rep. A nr [...].

Skoro przesłanką ustalenia warunków zabudowy jest bezpośredni lub pośredni dostęp nieruchomości do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 Pzp), a brak dostępu nieruchomości do drogi publicznej skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy, to w przypadku, gdy skarżąca wystąpiła o unieważnienia aktu notarialnego ustanawiającego służebność przejazdu, rzeczą organu było dokonanie oceny, czy zachodzi konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Organy nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy, poprzez nieuwzględnienie okoliczności, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a przedmiotem oceny uczyniły okoliczności, które istotnie nie stanowiły podstawy do zawieszenia postępowania.

W przedstawionym stanie sprawy Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, bowiem nie uwzględnił wszystkich jego elementów, które wynikały ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, czym naruszył art. 7 i art. 77k.p.a. Stwierdzenie tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika za nieopłaconą przez skarżącą pomoc prawną przyznaną z urzędu, znajduje uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. Na kwotę wynagrodzenia składa się stawka 240 zł wraz z 22 % podatku VAT (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz 17 zł uiszczonej od pełnomocnictwa opłaty skarbowej.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ mając na uwadze wskazówki Sądu ustali stan faktyczny sprawy i dokona oceny istnienia przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.