Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 342/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 5 kwietnia 2007 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej M. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006 roku, sygnatura akt: II SO/Wa 148/06 o oddaleniu wniosku M. M. o wymierzenie Ministrowi Obrony Narodowej grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie o sygnaturze II SA/Wa 1766/06 p o s t a n a w i a: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądzić na rzecz M. M. od Ministra Obrony Narodowej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek M. M. o wymierzenie organowi - Ministrowi Obrony Narodowej grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych w sprawie o sygnaturze II SA/Wa 1766/06.

Z treści uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skargę M. M. organ otrzymał w dniu 19 sierpnia 2006 roku, a odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi została złożona w Kancelarii Tajnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 15 września 2006 roku, zatem w terminie trzydziestu dni, o którym stanowi przepis art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd przyjął zatem, że termin trzydziestu dni na przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu, należy liczyć od dnia wpływu skargi do organu, a nie od daty nadania przesyłki pocztowej. W konkluzji Sąd uznał, że przyjęcie odmiennego stanowiska stawiałoby w nierównej sytuacji organy, do których wniesiono skargę bezpośrednio w biurze podawczym, jak i te które otrzymały skargę za pośrednictwem poczty. W takiej sytuacji organ, do którego skargę skierowano za pośrednictwem poczty, miałyby skrócony termin do wykonania obowiązku, o którym stanowi art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył M. M., za pośrednictwem pełnomocnika będącego radcą prawnym. W treści skargi M. M. zarzucił sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. przepisu:

- art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z przedwczesnym rozstrzygnięciem sprawy przy występowaniu sprzecznych informacji co do daty wpłynięcia skargi do organu;

- art. 133 § 1 w zw. z art. 160 i 166 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie w sprawie dokumentów załączonych do wniosku o wymierzenie organowi grzywny, tj. pisma Centrum Usług Pocztowych Oddziału Regionalnego Lublin Miasto z dnia 11 września 2006 roku.

Na tej podstawie M. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu II instancji według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej strona wskazała, iż rozstrzygnięcie sądu I instancji jest wadliwe z uwagi na błędne przyjęcie przez Sąd daty wpłynięcia skargi do organu. Sąd I instancji nie uwzględnił treści dokumentów złożonych przez stronę wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny. Z treści bowiem pisma Centrum Usług Pocztowych Oddziału Rejonowego Lublin Miasto z dnia 11 września 2006 roku oraz duplikatu potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, iż przesyłka polecona nadana w dniu 10 sierpnia 2006 roku, zawierająca skargę, została wydana pełnomocnikowi adresata w dniu 11 sierpnia 2006 roku. Sąd I instancji tymczasem, na podstawie prezentaty na kserokopii skargi przyjął, że skarga wpłynęła do organu w dniu 19 sierpnia 2006 roku. Zdaniem strony takie sprzeczne informacje wymagają przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do treści przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 zd. 1 ppsa). Oznacza to, iż Sąd jest związany zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej.

Rozpoznawana skarga kasacyjna wskazuje m. in. na naruszenie przepisu art. 55 § 1 ppsa. Skarga kasacyjna opiera się na zarzucie błędnego przyjęcia daty złożenia skargi przez M. M. Przyjęcie daty wniesienia skargi nastąpiło, zdaniem strony skarżącej, z pominięciem dowodów załączonych do wniosku o wymierzenie organowi grzywny.

Sąd I instancji, na podstawie treści odpowiedzi organu na wniosek o wymierzenie grzywny (pismo Ministra Obrony Narodowej złożone w sądzie I instancji w dniu 12 grudnia 2006 roku - karta 16 i 17 akt) oraz prezentaty na kserokopii skargi, przyjął, że skarga M. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej wpłynęła do tego organu w dniu 19 sierpnia 2006 roku. Tymczasem z samej treści prezentaty wynika, że dzień 19 sierpnia 2006 roku to data wpłynięcia skargi do Sekretariatu Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej - Zespołu ds. Skarg i Wniosków. Nadto, M. M. do wniosku o wymierzenie grzywny dołączył dokumenty, które wskazują, że skarga wpłynęła do organu we wcześniejszej dacie. Dysponując tak sprzecznymi informacjami, Sąd I instancji powinien poczynić dodatkowe ustalenia.

Na marginesie należy podkreślić, że podstawowe znaczenie ma data wpłynięcia pisma do organu, a nie dzień jego przekazania do określonej komórki organizacyjnej wyodrębnionej w ramach wewnętrznego podziału kompetencji. Skutek prawny doręczenia pisma osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej powstaje przez sam fakt jego odbioru dokonanego przez osobę upoważnioną i wobec tego doręczenie pisma następuje w dacie potwierdzenia przez tę osobę jego odbioru. Na ustalenie daty przyjęcia pisma nie ma wpływu wewnętrzny obieg pism, czyli to, czy osoba przyjmująca korespondencję przekazała pismo właściwym jednostkom organizacyjnym czy osobom powołanym do dokonania określonych czynności.

W sytuacji sporu między wnioskodawcą, a organem, co do daty wpłynięcia skargi do organu, sąd I instancji był zobligowany do wyjaśnienia tej kwestii, m. in. poprzez dokonanie oceny dokumentów złożonych przez M. M. Oczywistym jest zatem, że sąd I instancji wydając rozstrzygnięcie kończące postępowanie w takiej sytuacji, zaniedbał obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności. Wydanie postanowienia w tych warunkach było przedwczesne i stanowiło naruszenie art. 55 § 1 ppsa.

Co do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 133 § 1 ppsa, podnieść należy, że zarzut pominięcia przez Sąd I instancji części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia tego przepisu. Przepis ten stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Omawiany przepis zostałby więc naruszony, gdyby sąd przesłuchał świadków albo strony. Innym przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 ppsa oparcie się tylko na części akt sprawy.

Rozstrzygając sprawę ponownie Sąd będzie miał na uwadze, że rozstrzygając w kwestii wymierzenia organowi grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ppsa, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, a także to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259).

O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o treść art. 203 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej dzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).