Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 352/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1, art. 27 i art. 29
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skarg A. W., B. B. i M. W. na uchwałę Rady Gminy Bolimów z dnia 31 stycznia 2020 r. nr XVIII/95/2020 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów, fragment obszaru wsi Bolimów oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

31 stycznia 2020 r. Rada Gminy Bolimów na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.s.g.", art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1, art. 27 i art. 29 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", w związku z uchwałą nr [...] Rady Gminy Bolimów z 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów, fragment obszaru wsi Bolimów, Rada Gminy Bolimów podjęła uchwałę nr XVIII/95/2020 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów, fragment obszaru wsi Bolimów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą uchwałę A. W., B.B. i M. W. wyjaśnili, że naruszenia interesu prawnego upatrują w niezapewnieniu im ustaloną lokalizacją planowanej budowy strzelnicy w Bolimowie należytego bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Skarżący są właścicielami działek sąsiadujących z planowaną strzelnicą. W ich interesie jest ochrona tego środowiska i zapobieżenie stwarzaniu oraz oddziaływaniu negatywnych czynników na środowisko. Wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżących nastąpiło naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Rada Gminy w Bolimowie uchwalając zaskarżoną uchwałą lokalizację budowy strzelnicy w Bolimowie w obrębie A nadużyła przysługującego jej w tej mierze uprawnienia. Organ wydający "decyzję" o planowanej budowie strzelnicy w Bolimowie naruszył zarówno przepisy art. 7, art. 9 oraz art. 77 k.p.a., jak też nie dokonał oceny i nie zachował obowiązującej procedury planowanego obiektu w myśl zapisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także według zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia (budowy strzelnicy) na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżących, budowa strzelnicy stanowi zagrożenie dla sąsiadujących siedlisk ptaków i zwierząt gatunków chronionych. Jest zagrożeniem dla fauny i flory pomnika przyrody, jakim jest A. Planowana inwestycja – strzelnica w Bolimowie narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, która wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Planowana inwestycja – strzelnica na tym terenie będzie kolidować z obecną zabudową mieszkaniową jednorodzinną ze względu na funkcje, wielkość, jej charakter i potencjalnie znaczną liczbę użytkowników. Powodować będzie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.

W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że w obrocie prawnym nie istnieje przedmiot skargi, ponieważ nie ma obrocie prawnym aktu w postaci decyzji Wójta Gminy Bolimów dotyczącej budowy strzelnicy ani w Bolimowie, ani na terenie Gminy Bolimów. Skarżący nie wykazali interesu prawnego, który mógłby być naruszony przez rozstrzygnięcie podjęte przez organ stanowiący Gminy.

W pismach wniesionych 3 lipca 2020 r. skarżący oświadczyli, że są właścicielami działek A.W. nr 125, obręb [...], B. B. nr 110/1, obręb [...], M. W. nr 122, obręb [...].

W piśmie wniesionym 26 listopada 2020 r. skarżący wyjaśnili, że działka nr 110/1, stanowiąca własność B. B. graniczy bezpośrednio, tj. posiada wspólną ("ostrą granicę") z terenem o symbolu 2.07.U (objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla którego dopuszczono realizację strzelnic sportowych). Nieruchomość skarżącej jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, położonym w odległości 87 m od granic terenu o symbolu 2.07.U. Inne zabudowania na nieruchomości skarżącej są położone w odległości 42 m od granic terenu. Granica działki nr 125, stanowiącej własność A. W., znajduje się w odległości 223 m od granic terenu o symbolu 2.07.U (objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla którego dopuszczono realizację strzelnic sportowych). Nieruchomość skarżącego zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, położonym w odległości 340 m od granic terenu o symbolu 2.07.U. Granica działki nr 122, stanowiącej własność M.W., znajduje się w odległości 224 m od granic terenu o symbolu 2.07.U (objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla którego dopuszczono realizację strzelnic sportowych). Nieruchomość skarżącej zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, położonym w odległości 436 m od granic terenu o symbolu 2.07.U.

W piśmie wniesionym 5 stycznia 2021 r. organ administracji podniósł, że na działce nr 110/1 istnieją: budynek mieszkalny w odległości 123 m od granicy terenu o symbolu 2.07.U (podstawa pomiaru mapy ewidencyjnej Geoportalu Powiatu [...]), budynki gospodarcze w odległości 73 m od granicy terenu o symbolu 2.07.U, zadrzewienia o charakterze leśnym i staw w pasie terenu o szerokości około 60 m, licząc od granicy terenu o symbolu 2.07.U. Budynki na pozostałych działkach ewidencyjnych nr 125 i 122 położone są w odległości powyżej 300 m. Dodatkowo izolowane są od terenu o symbolu 2.07.U zwartym kompleksem leśnym o szerokości minimum 211 m. Teren o symbolu 2.07.U nie jest położony w granicach A, a jedynie w granicach [...]. Została wykonana prognoza wpływu na środowisko, która została uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Ochrony Środowiska w S.. W trakcie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu nie zgłoszono uwag do treści prognozy wpływu na środowisko. Problem oddziaływania na środowisko będzie rozstrzygany w myśl art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przed wydaniem pozwolenia na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, wydanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Na rozprawie 23 czerwca 2021 r. skarżący i ich pełnomocnik oświadczyli, że popierają skargę. Pełnomocnik skarżących sprecyzował, że zaskarża § 5 ust. 6 zaskarżonej uchwały w całości.

Pełnomocnik organu administracji wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie wniesionym 25 czerwca 2021 r. skarżący sprecyzowali, że zaskarżona uchwała została zaskarżona w części, a mianowicie cały jej § 5 ust. 6 w zakresie ustalenia przeznaczenia i szczególnych warunków zagospodarowania oraz ograniczeń w użytkowaniu terenu o symbolu 2.07.U.

Dodatkowo zaskarżonej uchwale zarzucają naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 140 w związku z art. 144 k.c., art. 64 ust. 1 i art. 21 ust. 1 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie i zaakceptowanie niewspółmiernej do potrzeb ingerencji w prawo własności działek skarżących i przekroczenie władztwa planistycznego, a w konsekwencji zaakceptowanie nieuzasadnionych prawnie ograniczeń prawa własności naruszających istotę tego prawa;

2. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie i zawarcie w planie ustaleń naruszających ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Bolimów, co polegało na przeznaczeniu terenu o symbolu 2.07U na zabudowę usługową (w tym dopuszczenie realizacji strzelnic sportowych), podczas gdy w obowiązującym studium teren ten przeznaczono na tereny rozwoju eksploatacji kopalin (istniejące i potencjalne tereny górnicze) wraz z towarzyszącymi obiektami zabudowy produkcyjnej, rekultywacji terenów poeksploatacyjnych na cele produkcyjne lub produkcyjno-usługowe oraz realizacji zabudowy i zagospodarowania terenu na cele produkcyjne.

Skarżący zarzucając istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. całego § 5 ust. 6 w zakresie ustalenia przeznaczenia i szczególnych warunków zagospodarowania oraz ograniczeń w użytkowaniu terenu o symbolu 2.07.U.

W uzasadnieniu skarżący stwierdzili, że nieuprawnionego naruszenia prawa własności należy upatrywać przede wszystkim w powstaniu określonego rodzaju immisji. Dopuszczenie realizacji strzelnic sportowych powodować będzie w szczególności generowanie nadmiernego dla działek sąsiednich hałasu, znaczne zwiększenie ruchu komunikacyjnego, zacienienie tych działek, pozbawienie widoku na tereny leśne, pozbawienie waloru agroturystycznego. Oznaczony w planie teren o symbolu 2.07.U w studium został oznaczony symbolami PG, PU. Rekultywacja terenów poeksploatacyjnych w zakresie realizacji zabudowy przewiduje zabudowę wyłącznie na cele produkcyjne, nie zaś na cele usługowe. W uzasadnieniu podjęcia zaskarżonej uchwały podniesiono, że skoro na obszarze o symbolu PG, PU nie udokumentowano złóż kopalin, to w związku z tym ustalenia studium dotyczące kierunków rekultywacji nie dotyczą obszaru opracowania i dlatego w planie przyjęto do zagospodarowania terenu kategorie przeznaczenia usługowego. Gdyby do naruszeń nie doszło, to wówczas obszar oznaczony symbolem 2.07.U zostałby przeznaczony pod tereny zabudowy na cele produkcyjne nie zaś usługowe.

W piśmie wniesionym 30 czerwca 2021 r. organ administracji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu stwierdził, że nie każde naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje nieważnością uchwały.

W tabeli studium zatwierdzonym uchwałą nr [...] z 11 lutego 2011 r. obszar objęty planem, na którym znajduje się działka, oznaczony jest symbolem PG, PU – tereny eksploatacji kopalin oraz produkcyjne nieuciążliwe. Na terenach tych dopuszcza się rekultywację terenu poeksploatacyjnego na inne przedsięwzięcia, które nie stanowią przedsięwzięć oddziaływujących zawsze znacząco na środowisko (w tym na potrzeby urządzeń i obiektów turystycznych, gospodarki wodnej itp.) wraz z obiektami towarzyszącymi. Dopuszcza się również rozwój zagospodarowania na cele produkcyjno-usługowe nieuciążliwe. Docelowo więc tereny te miały być przeznaczone na tereny produkcyjno-usługowe. W związku z ostatecznym przeznaczeniem tego terenu nie doszło do istotnej zmiany przeznaczenia terenu w miejscowym planie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Mając na względzie podstawę wniesionej w niniejszej sprawie skargi – art. 101 ust. 1 u.s.g., w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego wyjaśnić należy, że z przepisu tego wynika wymóg wykazania, że postanowienia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny wnoszącego skargę.

Kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi zatem jednocześnie wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, rodzi negatywne skutki dla jego sfery prawnomaterialnej. Naruszenie interesu prawnego strony następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09). Naruszenie to musi zatem wpływać negatywnie na sytuację prawną strony. Przy czym ów interes musi być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego winno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (por.: wyroki NSA: z 1 października 2013 r., I OSK 1209/13; z 10 lutego 2015 r., I OSK 2349/14; z 7 marca 2013 r., II GSK 1183/11; z 24 stycznia 2013 r., II OSK 2400/12; z 17 maja 2012 r., I OSK 208/12). Naruszenie interesu prawnego strony winno być przy tym związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Mówiąc inaczej, skarga nie podlega uwzględnieniu, w sytuacji gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2011 r., II OSK 355/11).

W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu dotyczące sposobu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości sąsiednich mogą naruszać interes prawny właściciela nieruchomości, jeżeli będą miały wpływ na wykonywanie przez niego jego prawa własności (por. wyroki NSA: z 5 lutego 2013 r., II OSK 2479/12; z 3 kwietnia 2018 r., II OSK 1423/17 oraz postanowienie NSA z 30 sierpnia 2017 r., II OSK 1402/17). Podkreślić należy, że w orzecznictwie ukształtowane zostało stanowisko, według którego w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07; z 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08; z 24 lutego 2009 r., II OSK 1087/08, z 18 września 2015 r., II OSK 37/14, z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2992/14). Stanowisko to sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r., II OSK 1649/18).

Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 6 zaskarżonej uchwały w całości. Według skarżących § 5 ust. 6 zaskarżonej uchwały narusza ich interes prawny, bowiem dopuszcza realizację strzelnic sportowych na terenie o symbolu 2.07.U, co powodować będzie nadmierny hałas, zwiększenie ruchu komunikacyjnego, zacienie działek, pozbawienie widoku na tereny leśne, pozbawienie waloru agroturystycznego. Swój interes prawny wywodzą z prawa własności działek nr 125 (A.W.), B. B. (nr 110/1), M.W. (nr 122).

Sąd poddał analizie przekazane przez organ administracji akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych u.p.z.p. w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżących i nie stwierdził naruszeń, które w myśl powołanego wyżej art. 28 ust. 1 u.p.z.p. mogłyby uzasadniać uwzględnienie skargi.

Wskazać należy, że obwieszczenie o podjęciu uchwały nr VII/41/2019 z 29 kwietnia 2019 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów, fragment obszaru wsi Bolimów wraz z informacją, że przedmiotem sporządzenia planu jest przeznaczenie gruntów pod zabudowę produkcyjno-usługową zostało opublikowane 9 maja 2019 r. w Głosie [...], w Biuletynie Informacji Publicznej, na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Bolimów (do 3 czerwca 2019 r.). 7 maja 2019 r. przekazano je sołtysowi wsi Bolimów J. M.

O wyłożeniu do publicznego wglądu od 7 listopada do 6 grudnia 2019 r. w siedzibie Urzędu Gminy Bolimów projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz o dyskusji publicznej nad przyjętymi w planie rozwiązaniami 4 grudnia 2019 r. w siedzibie Urzędu Gminy Bolimów oraz o możliwości wnoszenia uwag do projektu planu oraz uwag i wniosków do strategicznej oceny oddziaływania na środowisko do 23 grudnia 2019 r. (art. 18 ust. 1 u.p.z.p.) Wójt Gminy Bolimów obwieścił na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Bolimów od 31 października do 24 grudnia 2019 r., w Biuletynie Informacji Publicznej 31 października 2019 r., Głosie [...] z 31 października 2019 r. Obwieszenie doręczono także sołtysowi wsi Bolimów J. M. 29 października 2019 r.

4 grudnia 2019 r. odbyła się publiczna dyskusja nad przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozwiązaniami. Z dyskusji sporządzono protokół. Uczestniczyło w niej 8 osób. Podczas dyskusji projektant planu wyjaśnił, że normy hałasu nie przekroczą poziomu dla zabudowy mieszkaniowej. Przy obecnej technologii nie przewiduje się zadymienia.

Uwag do projektu planu oraz prognozy oddziaływania na środowisko nie zgłoszono.

Z uwagi na to, że zarzuty skarżących koncentrują się wokół sprzeczności miejscowego planu z ustaleniami studium, zaś naruszenia swojego interesu prawnego upatrują przede wszystkim w dopuszczeniu w § 5 ust. 6 zaskarżonej uchwały realizacji strzelnic sportowych w następstwie czego mogą powstać immisje, w szczególności nadmierny hałas, znaczne zwiększenie ruchu komunikacyjnego, zacienienie działek, pozbawienie widoku na tereny leśne oraz pozbawienie waloru agroturystycznego, wyjaśnić trzeba, że do zasad sporządzenia planu miejscowego należy zasada granic władztwa planistycznego ograniczona ochroną prawa własności. Tak te granice kształtuje art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 w związku z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Przy realizacji władztwa planistycznego dopuszczalna jest zatem ingerencja w prawo własności, o czym stanowi art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 140 k.c., wskazując, że granice korzystania z prawa własności określają ustawy i zasady współżycia społecznego. Dla ochrony prawa własności art. 6 ust. 2 u.p.z.p. zapewnia uprawnienia materialnoprawne jego ochrony.

W wyroku z 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt K 11/94 (OTK 1995, nr 1, poz. 12), Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że dla oceny, czy doszło do naruszenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji) konieczne jest udzielenie odpowiedzi na trzy pytania: czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków, czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana, oraz czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych na obywatela. Unormowanie zawarte w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. nie narusza zatem zasad wynikających z przepisów Konstytucji RP i k.c. Ochrona interesu indywidualnego właściciela nieruchomości nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego, tj. zakazującego wszelkiej ingerencji wobec tej nieruchomości, gdyż w takim wypadku gminy nie mogłyby planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego. Gmina musi mieć możliwość planowania przestrzeni publicznej, niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Owo władztwo planistyczne jest oczywiście ograniczone i musi następować z uwzględnieniem zasad, m. in. ładu przestrzennego, proporcjonalności oraz ochrony prawa własności. Ingerencja w prawo własności poprzez uchwalenie miejscowego planu jest przewidziana w systemie obowiązującego prawa. Musi ona być dokonana dla realizacji celu publicznego lub celu wynikającego z art. 1 ust. 2, art. 4 i art. 6 u.p.z.p., przy czym każde ograniczenie prawa własności, także poprzez obniżenie wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu, musi być połączone z zapewnieniem słusznego odszkodowania. Dlatego w art. 36 i art. 37 u.p.z.p. ustawodawca przewidział środki ochrony na wypadek gdyby wskutek uchwalenia planu miejscowego lub jego zmiany korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. U.p.z.p. ani też żaden inny akt nie daje szczególnej ochrony interesowi indywidualnemu, ani nie preferuje interesu publicznego. Oba interesy – indywidualny i publiczny – muszą być w działaniach administracji publicznej wyważane. Poszanowanie prawa własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w procesie planowania przestrzennego. Jak wynika z treści art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w procesie planistycznym uwzględniania wymagają również inne niż prawo własności wartości, do których zalicza się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, walory ekonomiczne przestrzeni, potrzeby obronności, bezpieczeństwa państwa, potrzeby interesu publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne.

Do zasad sporządzenia planu należy ustanowiona w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. zasada uchwalenia planu po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wyznaczone zostały granice wiążące studium przy sporządzeniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4), a przy uchwaleniu, stwierdzenie, że plan nie narusza ustaleń studium (art. 20 ust. 1). W orzecznictwie wskazuje się, że tak wyznaczony stopień związania studium, a zatem uwzględnienie ustaleń studium oraz ustalenie, że plan nie narusza ustaleń studium przesądza, że nie obowiązuje nakaz przeniesienia do planu zapisu studium, a jedynie zakaz zmiany ustaleń studium. Użyty zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami (por. wyroki NSA z 17 października 2018 r., II OSK 2528/18; z 18 lutego 2020 r., II OSK 1413/18). Zmiana ustaleń studium będzie miała miejsce w przypadku odstąpienia od ustalenia co do przeznaczenia i funkcji terenów w planie miejscowym. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 pkt 4 u.p.z.p., gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., II OSK 412/11).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwraca się uwagę, że wprawdzie redakcja wspomnianego przepisu wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, w szczególności gdy np. rada gminy ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan (por. wyroki NSA z 6 października 2016 r. II OSK 220/15 i 22 lutego 2007 r., II OSK 1863/06).

W rozpoznawanej sprawie po wskazaniu przepisów, które stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały zamieszczono w § 1 stwierdzenie o tym, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów, fragment obszaru wsi Bolimów, nie narusza ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Bolimów zatwierdzonego uchwałą nr [...] z 16 listopada 2000 r. zmienionego uchwałą nr [...] z 11 lutego 2011 r.

Wbrew stanowisku skarżących, dopuszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lokalizacji na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 2.07.U realizacji strzelnic sportowych w ramach zabudowy usługowej (§ 5 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 lit. a tiret pierwsze) nie narusza ustaleń obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów zatwierdzonego uchwałą nr [...] z 16 listopada 2000 r. zmienionego uchwałą nr [...] z 11 lutego 2011 r.

W studium tym teren ten oznaczono wprawdzie symbolem PG, PU – tereny eksploatacji kopalin oraz produkcji nieuciążliwej, lecz dopuszczono rekultywację terenu poeksploatacyjnego na inne przedsięwzięcia, które nie stanowią przedsięwzięć oddziałujących zawsze znacząco na środowisko, w tym na potrzeby urządzeń i obiektów turystycznych, gospodarki wodnej itp. wraz z obiektami towarzyszącymi. Dopuszczono rozwój zagospodarowania na cele produkcyjno-usługowe nieuciążliwe. Zabudowa usługowa stanowi zatem funkcję przewiedzianą w studium i w nim dopuszczoną. Nie jest to funkcja całkowicie odmienna od ustaleń studium. Poza tym w studium dopuszczono realizację dojazdów i dróg wewnętrznych, sieci i urządzeń infrastruktury, obiektów inżynierskich itp. oraz ścieżek rowerowych z zachowaniem przepisów odrębnych. Ustalono zasadę ograniczania ewentualnego ponadnormatywnego oddziaływania do granic nieruchomości, do której podmiot prowadzący działalność posiada tytuł prawny (s. 88-89).

W § 3 ust. 4 pkt 1 zaskarżonej uchwały określono, że ilekroć w planie miejscowym jest mowa o przeznaczeniu: "tereny zabudowy usługowej" oznaczonym symbolem "U", należy przez to rozumieć przeznaczenie ograniczone do utrzymania istniejących oraz realizowania projektowanych budynków o funkcji administracji, sportu i rekreacji, handlu (z wyłączeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 1000 m2), gastronomii, turystyki i hotelarstwa z niezbędnymi do ich funkcjonowania budynkami o pomieszczeniach technicznych i gospodarczych, garażami oraz powierzchniami biologicznie czynnymi, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi i obiektami infrastruktury technicznej. W myśl § 3 ust. 3 pkt 5 zaskarżonej uchwały ilekroć w planie miejscowym mowa jest o "dopuszczeniu" należy przez to rozumieć uprawnienia do realizacji na działce budowlanej obiektów budowlanych lub form zagospodarowania wskazanych w zasadach i warunkach zagospodarowania terenu, które wykraczają poza ustalone w definicji przeznaczenia terenu określonej w ust. 4 niniejszego paragrafu jako towarzyszących istniejącym lub realizowanym obiektom budowlanym o funkcjach zgodnych z przeznaczeniem ustalonym w rozdziale 2 uchwały, o udziale w powierzchni użytkowej wszystkich budynków na działce budowlanej nie przekraczającym 45 %, przy zachowaniu pozostałych ustaleń planu. W zaskarżonej uchwale w § 5 ust. 6 lit. b w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu określono, że teren położony jest w granicach [...] obowiązują warunki określone w przepisach powołujących obszar chroniony (tiret pierwsze), ustalono zasadę równoczesnej lub wyprzedzającej realizacji elementów infrastruktury technicznej zapewniającej ochronę wód przed zanieczyszczeniem w stosunku do realizacji obiektów i urządzeń dopuszczonych planem (tiret drugie), udział powierzchni terenu biologicznie czynnej co najmniej 35 % działki budowlanej (tiret czwarte), obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (tiret piąte), teren nie podlega ochronie przed hałasem w myśl przepisów odrębnych (tiret szóste). W § 5 ust. 6 lit. d) zasady obsługi komunikacyjnej określono, że dostępność komunikacyjną do działek budowlanych zapewniają drogi przylegające do terenu (tiret pierwsze), realizacja zjazdu z drogi publicznej na działkę budowlaną, na warunkach przepisów odrębnych (tiret drugie), miejsca postojowe wyłącznie w obrębie działki budowlanej (tiret trzecie). W § 5 ust. 6 lit. e ustalono wskaźnik wyposażenia terenów budowlanych w stanowiska do parkowania dla samochodów osobowych, minimum jedno stanowisko na każde rozpoczęte 100 m2 powierzchni użytkowej. W § 5 ust. 6 lit. f wprowadzono obowiązek wyznaczenie stanowisk przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w ilości 1 stanowisko na każde rozpoczęte 600 m2 powierzchni użytkowej obiektu lub lokalu użytkowego jeżeli łączna liczba stanowisk na działce budowlanej przekracza 6.

Przeznaczenie w § 5 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 lit. a tiret pierwsze miejscowego planu terenu o symbolu 2.07.U. pod zabudowę usługową oraz dopuszczenie realizacji strzelnic sportowych, które będą realizować usługi w zakresie sportu i rekreacji stanowi zatem dopuszczalne w myśl studium przeznaczenie. Jest zgodne z realizowaną w trakcie przygotowania i zatwierdzania planu polityką przestrzenną Gminy Bolimów oraz intencją Rady Gminy Bolimów wyrażoną w obowiązującym studium. Podkreślić należy, że realizacja tego rodzaju zabudowy winna spełniać nie tylko określone w planie miejscowym warunki, w tym wskazane wyżej zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz obsługi komunikacyjnej, ale także warunki określone w przepisach odrębnych.

Zwrócić trzeba uwagę, że w studium określono minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki 15% dla terenów zainwestowanych do uściślenia w planie miejscowym. Ustalono obowiązek zapewnienia przez inwestora niezbędnych miejsc parkingowych. Za wskazane uznano zapewnienie miejsc parkingowych w granicach własnej działki. Minimum 2 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej obiektów, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, ale nie mniej niż 3 miejsca parkingowe na jeden obiekt lub lokal (s. 98). W zaskarżonej uchwale wprowadzono zatem w tym zakresie wyższe wymogi niż minimalne określone w studium. Określenie konkretnej ilości miejsc parkingowych należy natomiast do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej podobnie jak ocena, czy dana inwestycja zabezpiecza wymaganą ilość miejsc parkingowych (tak NSA w wyroku z 16 kwietnia 2019 r., II OSK 1434/17).

Zdaniem sądu, ustalenia zawarte w zaskarżonej uchwale mieszczą się w ogólnie określonych w studium wskaźnikach zagospodarowania i użytkowania terenu, które uściśliły zachowując określone w nim kierunki i zasady. Podkreślić należy, że pomiędzy treścią studium a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, wystarczy aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami.

Wskazać także należy, że według prognozy wpływu na środowisko jedynymi czynnikami obniżającymi jakość życia i mającymi wpływ negatywny na zdrowie ludzi na obszarze planu są emisje komunikacyjne z drogi powiatowej nr 1322E. Pas terenu o szerokości 15 m licząc od krawędzi jezdni, styczny do drogi powiatowej jest położony w zasięgu przekroczeń standardów jakości środowiska odpowiednich dla stałego pobytu ludzi (s. 15). Teren o przeznaczeniu 2.07.U to użytki RV, RVI, WRV. Nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu (s. 36). Różnorodność biologiczna jest niska ze względu na rodzaj przekształceń antropogenicznych i celowe działania człowieka (s. 37). Cały obszar położony jest w granicach [...]. Nie wystąpi bezpośredni ani pośredni wpływ na obszary objęte ochroną prawną (s. 38). Przyjęte ustalenia w zakresie zabudowy usługowej nie stanowią znaczącego zagrożenia dla zasobów i walorów środowiska, a wszelkie presje związane z ryzykiem powstania uciążliwości ze strony hałasu, czy ryzykiem zanieczyszczenia wód będą miały charakter krótkotrwały, lokalny o niewielkim zasięgu i niskiej intensywności. Nie powodując szkód w środowisku, zasięg ograniczony do granic wyznaczonej funkcji (działki budowlanej) (s. 39).

[...] został wyznaczony rozporządzeniem nr 6/2009 Wojewody [...] z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie wyznaczenia [...] (Dz. Urz. Województwa [...] Nr 75, poz. 710 ze zm.).

Zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 55 ze zm.) projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw i planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. postanowieniem z [...] października 2019 r. znak: [...] uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów dla obszarów obejmujących fragment wsi Bolimów w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody – [...].

W uzasadnieniu stwierdził, że realizacja zapisów planu nie wpłynie znacząco na substancję przyrodniczą oraz walory krajobrazowe [...]. Zapisy projektu planu zabezpieczają utrzymanie ładu przestrzennego i walorów krajobrazowych tego terenu w warunkach zrównoważonego rozwoju.

Podkreślić należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. w odrębnym piśmie z 14 października 2019 r., znak: [...] wskazał, że o możliwości realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko ostatecznie przesądzać będzie indywidualna ocena przeprowadzona w ramach postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Marszałek Województwa [...] w opinii z 25 września 2019 r., znak: [...] pozytywnie zaopiniował przedłożony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie udokumentowania złóż kopalin i ujęć wód podziemnych.

W opinii z 20 września 2019 r., znak: [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. zaopiniował pozytywnie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów fragment obszaru wsi Bolimów pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych.

W jej uzasadnieniu stwierdził, że zrealizowanie zamierzeń projektu miejscowego planu ograniczy do minimum negatywny wpływ planowanych funkcji na środowisko, a tym samym zdrowie ludzi.

W opinii z 7 października 2019 r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. zaopiniował pozytywnie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Bolimów fragment obszaru wsi Bolimów pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych stwierdzając w uzasadnieniu, że realizacja ustaleń planu nie powinna mieć znaczącego wpływu na jakość środowiska, a tym samym zdrowie i życie ludzi.

Sporne ustalenia zostały zatem pozytywnie zaopiniowane przez właściwe organy wymienione w art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Opinie te są wiążące, dla organu sporządzającego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie sądu, w tym stanie rzeczy o przekroczeniu zasady proporcjonalności oraz nadużyciu władztwa planistycznego gminy nie może być mowy. Stosownie do art. 1 ust. 2 u.p.z.p. organ administracji należycie uwzględnił i wyważył zarówno wymagania ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak i prawo własności. W konsekwencji podejmując zaskarżoną uchwałę nie uchybił wynikającym z art. 6 pkt 2 u.p.z.p. wymogom w zakresie zagwarantowania skarżącym ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Samo powoływanie się ogólnie na możliwość powstania immisji, w szczególności nadmierny hałas, znaczne zwiększenie ruchu komunikacyjnego, zacienie działek, pozbawienie widoku na tereny leśne, pozbawienie waloru agroturystycznego nie uzasadnia w świetle przepisów Konstytucji RP wprowadzenia zakazu prowadzenia określonej działalności usługowej na terenie o symbolu 2.07.U., do którego skarżący nie mają tytułu prawnego. Żaden właściciel nieruchomości planując jej wykorzystanie, określoną zabudowę, inwestycję, rodzaj działalności gospodarczej nie ma zagwarantowanej przepisami niezmienności otoczenia. Kwestionowane zapisy miejscowego planu są tak sformułowane, że nie przekreślają możliwości korzystania z nieruchomości skarżących zgodnie z przysługującym im prawem własności i nie nakładają na nich żadnych obowiązków. Ustalenia planu zawsze mają działanie potencjalne, gdyż przewidują jedynie możliwość realizacji danej inwestycji, a nie nakładają obowiązku jej realizacji przez inwestora. Prawo zabudowy jest emanacją prawa własności – najszerszego przedmiotowo (zawierającego otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejszego prawa do rzeczy, skutecznego erga omnes. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt Kp 7/09 (OTK ZU nr 3A/2011, poz. 26), "nie ulega wątpliwości, że skorzystanie przez właściciela czy użytkownika wieczystego (dalej zbiorczo: właściciel) nieruchomości z prawa zabudowy – przez wybudowanie na nieruchomości obiektu budowlanego – może niekorzystnie oddziaływać na możliwość korzystania z nieruchomości należących do innych podmiotów i to nie tylko tych bezpośrednio graniczących z nieruchomością zabudowywaną". Natomiast jak stwierdza dalej w powołanym orzeczeniu Trybunał "kolizja interesów, a co za tym idzie potrzeba ich ważenia, jest charakterystyczna dla stosunków regulowanych przez prawo budowlane, w którym stykają się interes publiczny, interes inwestora oraz uprawnienia osób trzecich wynikające z ich praw na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestora. Granice tych praw i interesów, szczególnie na obszarach zurbanizowanych, określają przepisy prawa budowlanego i innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami znajdują się, jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 16 stycznia 1992 r. (III ARN 42/91, OSN nr 3/1993, poz. 42), "protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty, życzenia, itp. co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi inwestycjami, a sferą ich indywidualnych wyobrażeń co do warunków normalnej egzystencji, wypoczynku, korzystania z dóbr przyrody itp. Te oczekiwania, życzenia i postulaty powinny być brane pod uwagę przy udzielaniu pozwolenia na budowę i w odpowiednim stopniu uwzględniane, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie słuszny interes samego inwestora oraz względy gospodarcze i społeczne, w których ocenie terenowe organy administracji samorządowej są w pełni suwerenne." Wymóg proporcjonalności, zwany także zakazem nadmiernej ingerencji, oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności, a zamierzonym celem danej regulacji prawnej. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa. W tym kontekście zapisy miejscowego planu zawarte w § 5 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 lit. a tiret pierwsze zaskarżonej uchwały określające przeznaczenie terenu o symbolu 2.07.U jako tereny zabudowy usługowej i dopuszczające realizację strzelnic sportowych w żaden sposób nie ograniczają w sensie konstytucyjnym czyjegokolwiek prawa własności. Zapisy te nie pozostają w żadnej relacji do zasady proporcjonalności, skoro definiują w sposób dopuszczalny przez polski system prawnym realizację wolności zabudowy nieruchomości przez inwestora. Gwarancją ochrony prawa własności skarżących w tym przypadku będą przepisy regulujące proces budowlany, mające na celu zapewnić właściwą ochronę nieruchomości sąsiedzkich przed negatywnym oddziaływaniem, w tym przepisy dotyczące ochrony przed hałasem. Zwrócić należy uwagę, że z prognozy oddziaływania na środowisko wynika, że działka nr 106/3 (teren o symbolu 2.07.U) to użytek rolny a nie las. W powołanych w piśmie z 25 czerwca 2021 r. przepisach, których naruszenie skarżący zarzucają, brak jest podstawy prawnej do wprowadzenia w miejscowym planie zakazu zabudowy na terenach sąsiednich, która by taki widok chroniła. Nadto skarżący nie wyjaśnili, w jaki sposób przeznaczenie w miejscowym planie sąsiedniego terenu o symbolu 2.07.U pod zabudowę usługową, czy nawet dopuszczenie realizacji strzelnic sportowych, miałoby pozbawić ich nieruchomości waloru agroturystycznego.

Wskazać nadto należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. Nr 27, poz. 341) strzelnice są lokalizowane w sposób zapewniający ochronę środowiska przed hałasem. Poziom hałasu przenikającego do środowiska podczas użytkowania strzelnicy nie może powodować przekraczania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych przepisami o ochronie i kształtowaniu środowiska (§ 3 ust. 2). W zaskarżonej uchwale dopuszczono jedynie możliwość realizacji strzelnic sportowych, co nie oznacza jeszcze, że strzelnica taka w ogóle powstanie. Ewentualna realizacja tego rodzaju inwestycji będzie wymagała spełnienia określonych w zaskarżonej uchwale i przepisach odrębnych wymogów, co niewątpliwie wpłynie na jej ostateczny kształt.

Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

dc