Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 465/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 roku sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania R. M. od decyzji Nr [...], z dnia [...] Burmistrza Miasta T., działając na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 w związku z art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 6, art. 8 ust. 1, art. 37 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzją Nr [...], z dnia [...]. wydaną przez Burmistrza Miasta T. zmieniono decyzję przyznającą R. M. zasiłek stały, w części dotyczącej wysokości świadczenia i począwszy od miesiąca lutego 2006 roku ustalono wysokość zasiłku stałego na kwotę 51,60 złotych miesięcznie. Organ pierwszej instancji decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wskazał, iż z uwagi na zmianę jaka zaszła od miesiąca lutego 2006 roku w strukturach rodziny (obecnie zainteresowany prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką oraz rodzeństwem oraz zmianą wysokości dochodu, który osiąga rodzina) należało zmienić wysokość otrzymywanego zasiłku stałego.

Odwołanie od tej decyzji złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. R. M. wskazując, iż w dniu 1 kwietnia 2005 roku przeszedł ciężki udar mózgu. Jest po dwóch padaczkach pourazowych, chodzi o kuli i ma sparaliżowaną lewą rękę. Z tego też powodu musi mieć pomoc, ponieważ sam nie może się ubrać i naszykować sobie jedzenia. Odwołujący się wskazał, iż jest po komisji lekarskiej, która przyznała mu I grupę inwalidzką. Z tej przyczyny potrzebuje pomocy swej matki G. M.. Wskazał nadto, iż bierze leki, na które wydaje około 100 złotych miesięcznie. Przedtem miał przyznany zasiłek w wysokości 317,00 złotych miesięcznie, a obecnie od dnia 1 lutego 2006 roku wysokość ta wynosi 51,60 złotych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w następstwie rozpoznania powyższego odwołania wskazało, iż zgodnie z przepisem art. 18 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych jest zadaniem zleconym gminie. Według unormowania zawartego w przepisie art. 37 ust. 1 tejże ustawy zasiłek stały przysługuje:

1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

Organ wskazał, iż z redakcji przepisu art. 37 ust. 2 tejże ustawy wynika, że zasiłek stały ustala się w wysokości:

1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej – różnicy miedzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł. miesięcznie;

2) w przypadku osoby w rodzinie – różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzime.

Dalej organ wskazał, iż ustawa o pomocy społecznej w przepisie art. 6 pkt 1 przyjmuje, iż całkowita niezdolność do pracy – to całkowita niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu wieku, w myśl przepisu art. 6 pkt 7 omawianej ustawy jest osoba, która osiągnęła wiek emerytalny – w przypadku kobiet – 60 lat, a w przypadku mężczyzn – 65 lat.

Następnie organ podniósł, iż stosownie do postanowień przepisu art. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) wyróżniamy trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki. Do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę mającą naruszoną sprawność organizmu:

1) niezdolną do podjęcia zatrudnienia,

2) zdolną do wykonywania zatrudnienia w zakładzie

pracy chronionej albo w zakładzie aktywizacji zawodowej,

wymagającą niezbędnej w celu pełnienia ról społecznych stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Organ podniósł, iż z tym stopniem niepełnosprawności zrównane jest orzeczenie lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy wraz z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, zdolną do wykonywania zatrudnienia na stanowisku pracy przystosowanym odpowiednio do potrzeb i możliwości wynikających z niepełnosprawności, wymagającą w celu pełnienia ról społecznych częściowej lub okresowej pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Ponadto organ wskazał, iż drugim wymogiem do otrzymania zasiłku stałego jest spełnianie kryterium dochodowego określonego w przepisie art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Z redakcji tegoż przepisu wynika, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej z zastrzeżeniem przepisów art. 40, art. 41, art. 78, i art. 91 przysługuje:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461,00 złotych;

2) osobie w rodzinie, której dochód na osobę nie przekracza kwoty 316,00 złotych;

3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

Następnie organ odwoławczy wskazał, iż z przeprowadzonego w dniu 15 lipca 2005 roku wywiadu środowiskowego wynika, że R. M. mieszka w domu jednorodzinnym matki, zajmuje osobne pomieszczenie i prowadzi osobne gospodarstwo domowe. Korzystał z pomocy matki w formie żywności. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w P. na posiedzeniu w dniu 16 czerwca 2005 roku, po rozpoznaniu sprawy wszczętej na wniosek z dnia 18 maja 2005 roku postanowił R. M. zaliczyć do znacznego stopnia niepełnosprawności. Ponadto organ ten uznał, iż orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter okresowy i orzeczenie wydaje się na okres do dnia 30 czerwca 2006 roku. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 18 maja 2005 roku; niepełnosprawność (inwalidztwo) datuje się od dnia 1 kwietnia 2005 roku.

Dalej organ odwoławczy ustalił, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] organ pierwszej instancji przyznał R. M. zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej od dnia 1 lipca 2005 roku do dnia 30 czerwca 2006 roku w wysokości 317,00 złotych miesięcznie, z tytułu całkowitej niezdolności do pracy i posiadania dochodu poniżej kryterium dochodowego. Organ ustalił nadto w powyższej decyzji, iż w okresie pobierania świadczenia będzie opłacana składka na ubezpieczenie zdrowotne zgodnie z ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w wysokości 8,5% od wysokości świadczenia. Organ pierwszej instancji nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta zawierała pouczenie, iż osoby i rodziny korzystające ze świadczeń pieniężnych pomocy społecznej są obowiązane niezwłocznie poinformować organ o każdej zmianie w ich sytuacji osobistej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczeń.

Następnie organ odwoławczy ustalił, iż na podstawie przepisu art. 104, art. 108 par. 1 i art. 163 k.p.a., a także przepisów art. 8 ust. 1, art. 37 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 106 ust. 5 oraz art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) organ I instancji zmienił swą decyzję przyznającą zasiłek stały w części dotyczącej wysokości świadczenia. Wysokość zasiłku stałego począwszy lutego 2006 roku ustalona została na kwotę 51,60 złotych miesięcznie.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o nowy stan faktyczny ustalony na podstawie informacji i danych uzyskanych w trakcie przeprowadzonego w dniu 20 lutego 2006 roku "wywiadu środowiskowego", z którego wynika, iż w miesiącu listopadzie 2005 roku R. M., ze względu na pogorszenie stanu zdrowia, złożył wniosek do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Ł. o ponowne ustalenie stopnia niepełnosprawności. Organ ten na posiedzeniu w dniu 26 stycznia 2006 roku, po rozpoznaniu sprawy wszczętej na wniosek z dnia 23 listopada 2005 roku postanowił R. M. zaliczyć do znacznego stopnia niepełnosprawności. Orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter okresowy i orzeczenie wydano na okres do dnia 31 stycznia 2007 roku. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 23 listopada 2005 roku, a niepełnosprawność istnieje od dnia 1 kwietnia 2005 roku.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 109 ustawy o pomocy społecznej, osoby i rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej są obowiązane niezwłocznie poinformować organ (...) o każdej zmianie w ich sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczeń. R. M. poinformował organ, że jego sytuacja materialna i rodzinna uległa zmianie. Zainteresowany – z uwagi na stan zdrowia – nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować w miejscu zamieszkania – wymaga stałej i długoterminowej opieki osób drugich dlatego też wrócił pod opiekę matki i razem z nią i dwoma braćmi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Organ podkreślił, iż akta administracyjne niniejszej sprawy zawierają oświadczenie R. M., złożone w dniu 20 lutego 2006 roku, z którego wynika, iż ze względu na pogarszający się stan jego zdrowia, nie jest zdolny do samodzielnego funkcjonowania w swoim miejscu zamieszkania. Wymaga stałej opieki i długotrwałej opieki ze strony matki. Natomiast z oświadczenia matki R. M. – G. M. wynika, iż ze względu na stan zdrowia syna R. sprawuję ona stałą opiekę nad synem> R. M. wymaga zgodnie z orzeczeniem komisji lekarskiej stałej opieki i pielęgnacji z jej strony. Z oświadczenia tego wynika również, iż od miesiąca lutego 2006 roku osoby wspólnie zamieszkałe, a więc Gabriela M. i jej synowie R. M., K. M. i J. M. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach o ile przewidują, to przepisy szczególne. Zgodnie natomiast z przepisem art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia.

Następnie organ odwoławczy wskazał, iż w stanie faktycznym sprawy niniejszej, należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, wyrażone w decyzji Nr [...] z dnia [...] będącej następstwem poinformowania organu o zmianie sytuacji dochodowej i osobistej R. M. od miesiąca lutego 2006 roku.

Organ podniósł, iż R. M. z uwagi na stan zdrowia wrócił pod opiekę matki i razem z nią i dwoma braćmi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, na którego dochód składa się:

1) zasiłek pielęgnacyjny R. M. w wysokości 144,00 złotych,

2) świadczenie pielęgnacyjne pobierane przez matkę z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad synem R. M. w wysokości 420 złotych,

3) renta rodzinna K. M. w wysokości 493,58 złotych.

Tym samym miesięczny dochód rodziny R. M. wynosi łącznie 1057,58 złotych, co daje 264,40 złotych dochodu na osobę w rodzinie.

Organ odwoławczy wskazał, iż wysokość aktualnie otrzymywanego przez stronę zasiłku została prawidłowo obliczona – na podstawie przepisu art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej – i stanowi różnicę pomiędzy kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, w tym przypadku kwotą (1264,00 złotych : 4 osoby) = 316,00 złotych, a dochodem na osobę w rodzinie – 264,40 złotych. (316,00 złotych – 264,40 złotych) = 51,60 złotych.

Organ podniósł, iż faktyczna zmiana okoliczności mających znaczenie na gruncie przepisów regulujących prawo do świadczenia jest momentem, od którego należy przyznać świadczenie w innej niż dotychczasowa wysokość. W przedmiotowej sprawie od miesiąca lutego 2006 roku zaistniała zmiana w strukturze rodziny R. M., bowiem obecnie zainteresowany prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką oraz rodzeństwem, a tym samym zmieniła się wysokość dochodu, który osiąga rodzina. Wobec powyższego od momentu rzeczywistej zmiany sytuacji faktycznej organ zmienił wysokość otrzymywanego przez stronę zasiłku stałego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło nadto, iż organ pierwszej instancji choć nie wyjaśnił procesu wyliczania zasiłku stałego, uczynił to prawidłowo, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym i ustalonym w sprawie nowym stanem faktycznym. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż ustawodawca w sposób jednoznaczny określił sposób wyliczania zasiłków stałych i organy administracji nie mają żadnej możliwości przyznawania tych zasiłków w wyższych kwotach, jeżeli nie wynika to z matematycznego wyliczenia przeprowadzonego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej,

W dniu 5 maja 2006 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniósł R. M. wskazując, iż nie zgadza się z tą decyzją. Skarżący podniósł, iż ma przyznaną I grupę inwalidzką. Jest częściowo sparaliżowany i porusza się o kuli. Przebył dwie padaczki pourazowe i nie jest w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy. Opiekuje się nim matka. Brat J. jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako bezrobotny, a brak K. otrzymuje rentę po zmarłym ojcu bowiem jeszcze się uczy. Skarżący wskazał, iż jego sytuacja materialna jest bardzo ciężka, a przyznany zasiłek nie wystarcza nawet na wykupienie jego lekarstw, które kosztują około 100,00 złotych miesięcznie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).

Nie budzi wątpliwości, iż zasiłek stały przysługuje

1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.)

Spełnienie przesłanek opisanych w powyższym przepisie – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – nie może jednak stanowić samodzielnie o przyznaniu owego zasiłku bowiem zasadniczym kryterium przyznania świadczeń z pomocy społecznej jest kryterium dochodowe. Przepis art. 8 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem przepisów art. 40, art. 41, art. 78 i art. 91 przysługuje:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461,00 złotych, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej",

2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 316,00 złotych, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie",

3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny"

- przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w przepisie art. 7 pkt 2 – 15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Mając na uwadze okoliczności faktyczne przytoczone przez organy w niniejszej sprawie wskazać wypada, iż zasadnie decyzją z dnia [...], Nr [...] organ pierwszej instancji przyznał R. M. zasiłek stały za okres od dnia 1 lipca 2005 roku do dnia 30 czerwca 2006 roku. Wówczas jednak – na co zasadnie zwróciły uwagę organy obu instancji – zasiłek ten został przyznany dla osoby samotnie gospodarującej. Ustalenie tej okoliczności – w świetle tego co zostało powiedziane powyżej – miało kapitalne znaczenie dla określenia wysokości należnego stronie świadczenia. Wówczas bowiem wobec skarżącego miało zastosowanie "kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej", o którym mówi przepis art. 8 ust. 1 pkt 1) ustawy o pomocy społecznej, a nadto dla ustalenia wysokości dochodu skarżącego brane były pod uwagę wyłącznie jego dochody (art. 8 ust. 3 omawianej ustawy).

Zasadnie skonstatowały organy obu instancji, iż sytuacja faktyczna, na podstawie której wydana została decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...], Nr [...] uległa zmianie w wyniku rozpoczęcia przez skarżącego prowadzenia od lutego 2006 roku wspólnego gospodarstwa domowego z matką i braćmi. Od tego momentu skarżący przestał być osobą samotnie gospodarującą w rozumieniu przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1) ustawy o pomocy społecznej, lecz stał się członkiem rodziny (art. 8 ust. 1 pkt 2) tejże ustawy). Okoliczności powyższe zostały ustalone w toku postępowania administracyjnego ponad wszelką wątpliwość i nie były przez skarżącego kwestionowane.

Zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż powyższe okoliczności wyczerpują znamiona przepisu art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, stanowiącego o tym, iż decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla, w tym również na niekorzyść strony – bez jej zgody – w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, albo pobrania nienależnego świadczenia. Tym samym należy stwierdzić, iż zachodziła podstawa do tego aby organ pomocowy w oparciu o powyższą regulację, powołując się na zmiany sytuacji osobistej i dochodowej strony skarżącej, dokonał zmiany decyzji z dnia [...], Nr [...] i inaczej niż dotychczas określił wysokość należnego stronie zasiłku stałego.

Analizując wysokość przyznanego stronie zasiłku stałego na podstawie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], Nr [...], wskazać wypada przede wszystkim – o czym była już mowa – iż z chwilą zamieszkania wspólnie z matką i braćmi skarżący stał się "osobą w rodzinie" w rozumieniu przepisu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Tym samym ma wobec niego zastosowanie regulacja prawna tycząca "kryterium dochodowego na osobę w rodzinie", a nadto dla ustalenia wysokości dochodu skarżącego brane są pod uwagę dochody wszystkich członków rodziny. (art. 6 pkt 4), w związku z art. 8 ust. 3 omawianej ustawy). W świetle powyższych uwag nie może budzić wątpliwości, iż prawidłowe są ustalenia organów prowadzące do konkluzji, iż w istniejącej sytuacji konieczna była zmiana decyzji przyznającej zasiłek stały i przyznanie tegoż świadczenia z uwzględnieniem zmian sytuacji osobistej i dochodowej skarżącego.

Prawidłowość wyliczeń nowej wysokości przedmiotowego zasiłku nie budzi wątpliwości. Zasadnie w tym zakresie wskazał organ odwoławczy, iż wysokość ta jest następstwem wyłącznie działań matematycznych i organ nie jest władny określić ją w sposób uznaniowy.

Prawidłowości działań organów administracji w niniejszej sprawie nie może być podważana okolicznościami związanymi ze stanem zdrowia skarżącego i jego sytuacją majątkową. Okoliczności te zostały wzięte pod uwagę przez organy administracji w takim zakresie, w jakim na to pozwala ustawa. W oparciu o te okoliczności nie jest natomiast możliwe wywodzenie skutków dalej idących w zakresie możliwości przyznania zasiłku stałego w wyższej wysokości.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej (art. 151 p.p.s.a.).