Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 666/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 3 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA : Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji sprawie ze skargi R. K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 8 lipca 2009 r R.K.W. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. W skardze zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wyegzekwowanie tak dużej kwoty źle ustalonego podatku mogłoby zagrozić egzystencji podatnika i jego rodziny, i byłoby wysoce niesprawiedliwe tym bardziej że nie prowadzi on działalności gospodarczej i pozostaje bez pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej " p.p.s.a.". Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w § 3 wspomnianego przepisu art. 61 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rozumie się taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811). Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony, a jego uzasadnienie powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być nadto poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.).Naturalną konsekwencją wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jest zmniejszenie aktywów podatnika. Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika łączy się z obniżeniem dochodu skarżącego i jego rodziny. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. W ocenie sądu o znacznej szkodzie można mówić jedynie, gdy uszczerbek w prawach majątkowych podatnika przewyższałby naturalne następstwa wykonania decyzji podatkowej określonej treści. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w przypadku, gdy przedmiotem sporu jest zobowiązanie pieniężne trudne do odwrócenia skutki z reguły nie następują, ponieważ spełnione świadczenie na ogół poddaje się zwrotowi, o ile zachodzą ku temu podstawy.

Z uzasadnienia przedmiotowego wniosku wynika jedynie, że rozstrzygnięcie organu podatkowego jest w ocenie skarżącego nieprawidłowe, a związku z tym egzekucja nałożonego nim obowiązku jest krzywdząca i może zagrozić egzystencji podatnika i jego rodziny. Strona do wniosku nie dołączyła żadnych dokumentów, ani w żaden inny sposób nie uprawdopodobniła podnoszonych przez siebie okoliczności. Samo przekonanie skarżącego o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ich oceny sąd administracyjny dokona podczas merytorycznego rozpoznaniu skargi wniesionej w sprawie niniejszej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

M.K.