Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1538/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: utrzymano w mocy zarządzenie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: Art. 220 par. 1  i par. 3  w zw. z art. 257
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Kraków, dnia 13 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 grudnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 10 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 2 grudnia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek A. K. o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z 24 października 2016 r. skarżąca została zobowiązany do odesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 3 listopada 2016 r. Referendarz w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia wskazał, że skarżąca nie dokonała czynności, o której mowa w wyżej wymienionym wezwaniu.

W ustawowym terminie skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia wraz z wypełnionym formularzem PPF. Wniosła o rozpatrzenie jej wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: P.p.s.a.), od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie na posiedzeniu niejawnym, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z art. 260 § 1 oraz § 3 P.p.s.a. W świetle art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Zdaniem Sądu, zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, gdyż skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącej 3 listopada 2016 r. Tym samym, w ocenie Sądu, sprzeciw skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić podstawy do uchylenia zarządzenia referendarza sądowego.

Mając na uwadze powyższe, skoro referendarz prawidłowo pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, to działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w związku z art. 257 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.