Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 371/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1 art. 27 art. 135 ust. 4 art. 135f
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Ewa Kwiecińska, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2018 r. sprawy ze skargi M. T. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] M. T. – policjantowi Drużyny [...] Policji w [...], obwinionemu o to, że: w dniu [...] grudnia 2016 roku w [...], będąc zobowiązanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej, w tym postępowania tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności oraz dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy

i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, obowiązku tego nie dopełnił w ten sposób, że utrudniał wykonanie czynności procesowych realizowanych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji [...] w [...] - przeszukania poprzez negowanie możliwości jego dokonania na podstawie legitymacji służbowej oraz czynności legitymowania siostry K. T. poprzez nakłanianie jej aby nic nie mówiła, przez co swoją postawą wpływał na zachowanie członków rodziny, pogłębiając ich wzburzenie i błędne przekonanie o nielegalności podejmowanych przez policjantów czynności, tj.: o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" orzekł:

- o uniewinnieniu M. T. w części zarzutu dotyczącej utrudniania czynności legitymowania siostry K. T. poprzez nakłanianie jej aby nic nie mówiła,

- o umorzeniu zarzutu w części dotyczącej wpływania swoją postawą na zachowanie członków rodziny pogłębiając ich wzburzenie i błędne przekonanie o nielegalności podejmowanych przez policjantów czynności,

- o uznaniu M. T. winnym zarzucanego czynu w pozostałej części i wymierzył karę nagany.

Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2017 r.,

po rozpatrzeniu odwołania obwinionego, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] listopada 2017 r.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] marca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. T. Po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., uznał [...] M. T. winnym zarzuconego czynu w części dotyczącej utrudniania wykonywania przeszukania realizowanego przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji [...] w [...] poprzez negowanie możliwości jego dokonania na podstawie legitymacji służbowej, mającego charakter nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż zebrany w postępowaniu materiał dowodowy potwierdza, iż wymieniony policjant dopuścił się zarzuconego mu przewinienia dyscyplinarnego, a w pozostałej części zarzutu dotyczącego utrudniania czynności legitymowania siostry K. T. poprzez nakłanianie jej aby nic nie mówiła Komendant Wojewódzki Policji w [...] uniewinnił obwinionego, a także umorzył zarzut w części dotyczącej wpływania przez obwinionego swoją postawą na zachowanie członków rodziny pogłębiając ich wzburzenie i błędne przekonanie o nielegalności podejmowanych przez policjantów czynności.

W obszernym odwołaniu M. T. zarzucając dokonanie błędnej i dowolnej interpretacji wniósł o całościowe uniewinnienie od postawionych zarzutów.

Komendant Główny Policji stwierdził, że zebrany materiał dowodowy pozwala na dokonanie oceny zachowania [...] M. T. w zakresie złamania zasad etyki zawodowej policjanta. Przeprowadzona analiza akt postępowania dyscyplinarnego daje podstawę do uznania, iż obwiniony dopuścił się zarzuconego mu przewinienia dyscyplinarnego.

Organ wskazał, że stan faktyczny w sprawie ustalono na podstawie znajdującego się w aktach postępowania materiału dowodowego, w szczególności po wzięciu pod uwagę zeznań świadków [...] M. W., [...] G. N., K. T., Re. T., S. T., [...] L. M., [...] M. B., wyjaśnień obwinionego [...] M. T.i, płyty CD-R 700 MB marki [...], a także dołączonych do akt dokumentów w postaci kopii notatników służbowych interweniujących policjantów i kopii materiałów postępowania skargowego prowadzonego w Komendzie Miejskiej Policji w [...].

KGP wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika następujący stan faktyczny. W Komisariacie Policji [...] w [...] prowadzone było pod nadzorem Prokuratury Rejonowej [...] w [...] postępowanie przygotowawcze o sygn. [...] przeciwko A. T.. Z uwagi na fakt, iż podejrzana nie stawiała się na czynności procesowe pomimo prawidłowo doręczonych wezwań, Prokurator wydał postanowienie o zatrzymaniu na 48 godzin i przymusowym doprowadzeniu podejrzanej A. T. do Komisariatu Policji [...] w [...]. Przeprowadzenie powyższej czynności zlecił jednostce Policji. W dniu [...] grudnia 2016 r. w godzinach porannych funkcjonariusze Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] L. M. i [...] M. B. z polecenia przełożonego realizowali wydane przez prokuratora postanowienie. Po przybyciu funkcjonariuszy do miejsca zamieszkania A. T. w [...] gmina [...][...] z domu wyszedł młody mężczyzna, który przedstawił się, że jest bratem A. T., nazywa się M. T. i jest funkcjonariuszem Policji pracującym w [...] Pododdziale [...] Policji w [...]. Następnie M. T. oznajmił, że siostry A. T. nie ma w domu i w obecności funkcjonariuszy Policji z KP [...] w [...] próbował bezskutecznie skontaktować się z nią telefonicznie. Zapewnił policjantów, że przekaże siostrze informację o konieczności stawienia się do Komisariatu Policji [...] w [...]. Policjanci opuścili teren posesji Państwa T. i odjechali nieoznakowanym samochodem służbowym kilkadziesiąt metrów dalej. [...]. L. M. skontaktował się z Naczelnikiem Wydziału [...] KP [...] w [...] kom. P. M. i zdał relację z ustaleń. Po kilku minutach kom. P. M. oddzwonił do [...] L. M. i przekazał informację, że z polecenia prokuratora mają dokonać przeszukania posesji w której zamieszkuje A. T.. W związku z tym poleceniem [...] L. M. zadzwonił do dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] i poinformował o prowadzonych działaniach na terenie podległym tej jednostce. Poprosił jednocześnie o dostarczenie druków protokołu przeszukania oraz o wsparcie osobowe tych czynności. Po kilku minutach oznakowanym radiowozem przyjechali dwaj funkcjonariusze z Komisariatu Policji w [...]:[...] G. N. i [...] M. W., który był umundurowany. Po otwarciu bramy funkcjonariusze podeszli do drzwi domu i zapukali. Po chwili drzwi wejściowe otworzył [...] M. T. mówiąc, że siostry nadal nie ma w domu. Funkcjonariusze z [...] poinformowali M. T., że na polecenie prokuratora muszą dokonać przeszukania. [...] M. T. nalegał na okazanie mu nakazu przeszukania. Funkcjonariusze będący na miejscu poinformowali go jakie są dopuszczalne formy przeprowadzenia czynności przeszukania oraz że jako funkcjonariusz Policji winien to wiedzieć. Pomimo tego [...] M. T. stojąc w drzwiach wejściowych do domu odmawiał wpuszczenia funkcjonariuszy do wnętrza twierdząc, że zna prawo. Upierał się przy tym, aby policjanci okazali mu nakaz przeszukania posesji. W związku z uzasadnionym podejrzeniem,

że poszukiwana A. T. jest w domu funkcjonariusze weszli do środka.

W kuchni przebywały dwie kobiety jedna w wieku ok. 50 lat i druga w wieku ok. 20 łat. [...] L. M. przedstawił się wchodzącemu do kuchni S. T.

i wyjaśnił, że mają nakaz zatrzymania A. T. [...] L. M. poprosił młodszą z kobiet o okazanie dowodu osobistego. Kobieta odmówiła podania danych personalnych i wylegitymowania się. Obecny w trakcie tej czynności [...] M. T. poprzez m.in. stwierdzenie, że ojciec potwierdza, że to nie jest A. T. i to powinno wystarczyć, negował zasadność działań podejmowanych przez policjantów. Czynności odbywały się w nerwowej atmosferze wśród podniesionych głosów domowników. S. T. polecił aby funkcjonariusze opuścili jego dom, a [...] M. T. zażądał okazania legitymacji uczestniczących w czynnościach policjantów w celu spisania ich danych. Zapis w protokole przeszukania o agresywnym zachowaniu S. T. podczas czynności spowodował nerwową wymianę zdań pomiędzy funkcjonariuszami, a członkami rodziny T. na temat słuszności zapisu. [...] M. T. skwitował wypowiedź funkcjonariusza Policji stwierdzeniem "ale panie [...] bo teraz pan za bardzo cwaniakuje, no". Po sporządzeniu protokołu przeszukania i odczytaniu go S. T. nie wyraził zgody na podpisanie protokołu przeszukania oraz nie wyraził zgody na umieszczenie w protokole zapisu, że odmawia jego podpisania. Po zakończeniu czynności policjanci opuścili posesję w [...].

W związku z zaistniałym zdarzeniem S. T. w dniu [...] grudnia 2016 r. złożył w Komendzie Miejskiej Policji w [...] oraz do Komendanta Powiatowego Policji w [...] skargę na policjantów Komisariatu Policji [...] w [...] oraz policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...]. W wyniku ustaleń przeprowadzonych w obu postępowaniach skargowych zarzuty sformułowane przez S. T. nie znalazły potwierdzenia.

Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego przesłuchano w charakterze świadków funkcjonariuszy: [...] M. W., [...] G. N., [...] L. M. [...] M. B., którzy zgodnie opisali przebieg zdarzenia wyraźnie podkreślając niewłaściwą postawę jaką przyjął [...] M. T. podczas wykonywania przez nich czynności służbowych. Kwestionowanie przez obwinionego zasadności i legalności podejmowanych przez funkcjonariuszy czynności ich zdaniem powodowało,

że zachowanie wszystkich członków rodziny T. było nerwowe i agresywne.

Organ wskazał, że przebieg zdarzenia, zachowanie poszczególnych jego uczestników i wykonywane przez funkcjonariuszy Policji czynności zrelacjonował przesłuchany w charakterze świadka S. T. Ojciec obwinionego potwierdził w swoich zeznaniach, że jego syn M. T. kwestionował zasadność i legalność przeprowadzenia przez funkcjonariuszy Policji czynności przeszukania jego posesji. Zaprzeczył natomiast jakoby syn pouczał siostrę K. T., aby nie okazywała dokumentów. Jednocześnie wskazał, że M. T. dyskutował z policjantami na temat ich uprawnień.

Podał, że następnie przesłuchana w charakterze świadka K. T. zeznała, że nie była bezpośrednim świadkiem rozmowy M. T. z policjantami przed wejściem do domu. Relacjonując przebieg zdarzenia opisała je jako wtargnięcie policjantów na teren ich domu, wskazywała na niestosowne, lekceważące zachowanie policjantów podczas wykonywania czynności służbowych. Zaprzeczyła aby jej brat uczestniczył w rozmowie pomiędzy nią a policjantem M. dotyczącej okazania dokumentu tożsamości. Zbieżne zeznania złożyła R. T.. Dodatkowo członkowie rodziny obwinionego złożyli oświadczenia, z których wynikało, że postawa [...] M. T. nie miała wpływu na ich zachowanie podczas zdarzenia w dniu [...] grudnia 2016 r.

KGP wskazał, że przesłuchany w charakterze obwinionego [...] M. T. zanegował treść stawianego mu zarzutu nie przyznając się do popełnienia czynu w nim opisanego, złożył wyjaśnienia i odpowiadał na zadawane w toku przesłuchania pytania. Szczegółowo zrelacjonował przebieg zdarzenia cytując wprost wypowiadane przez jego uczestników słowa. Wskazał, że policjanci wtargnęli na teren posesji jego ojca i złamali zasady etyki zawodowej. Cytując własne wypowiedzi przyznał, że negował przeprowadzanie czynności przeszukania bez stosownego nakazu, pouczał policjanta sporządzającego protokół przeszukania co do zapisów w jego treści, zarzucając mu kłamstwo.

KGP stwierdził, że przy uwzględnieniu stanu prawnego, jak i faktycznego istniejącego w chwili rozpatrywania odwołania, brak jest przesłanek do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Wskazał, że z treści art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast zgodnie z dyspozycją § 2 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta,

w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. W myśl § 23 wymienionego zarządzenia policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej.

W ocenie organu opisany stan faktyczny oraz przytoczone unormowania, zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez wymienionego zarzucanego mu czynu. Opisane okoliczności czynu zostały udokumentowane zebranymi dowodami. Nie ma zatem potrzeby uzupełnienia w zakresie określonym przez obwinionego we wnioskach dowodowych z dnia [...] listopada 2017 r.

W ocenie Komendanta Głównego Policji bezsporne jest, że zachowanie, jakiego dopuścił się [...] M. T. polegające na utrudnianiu wykonania czynności procesowych przeszukania, realizowanych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji [...] w [...] stanowi przewinienie dyscyplinarne polegające na złamaniu Zasad etyki zawodowej policjanta. Zachowanie obwinionego było zawinione. Obwiniony jako funkcjonariusz Policji odbył przeszkolenie podstawowe i posiadał elementarną wiedzę na temat uprawnień Policji. Nadto uzyskał od funkcjonariuszy Komisariatu Policji [...] w [...] oraz Komisariatu Policji w [...] informację, o tym że czynność przeszukania może być wykonana także na podstawie okazanej przez nich legitymacji służbowej. Pomimo tego wskazując bezprawność tej czynności, mógł przewidzieć, że swoim zachowaniem dopuszcza się przewinienia dyscyplinarnego. [...] M. T. powinien liczyć się z tym, że utrudnianie wykonywania czynności procesowej realizowanej przez innych funkcjonariuszy Policji może wiązać się z naruszeniem zasad etyki zawodowej i tym samym powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

Na funkcjonariuszy Policji nałożony został obowiązek działania i postępowania

w taki sposób, aby dawać przykład praworządności oraz dbania o społeczny wizerunek Policji, jako formacji z którą jest związany. [...] M. T. jako policjant nawet

w czasie wolnym od zajęć służbowych nie przestaje być policjantem dlatego też nie był zwolniony z należytego zachowania się nawet w czasie wolnym od służby. Winien był zawsze postępować tak, by swoją postawą umacniać autorytet i zaufanie do Policji, bezwzględnie winien unikać wszystkich takich sytuacji, które godziłyby w dobre imię formacji w której pełni służbę. Organ stwierdził, że wyjaśnienia obwinionego oraz materiał bezwpływowy jakim jest zapis audio przebiegu zdarzenia potwierdzają, że [...] M. T. będąc w czasie wolnym od służby utrudniał działania funkcjonariuszy Policji poprzez wielokrotne domaganie się okazania nakazu przeszukania posesji będącej własnością jego ojca a nie obwinionego. Pomimo wyjaśnień funkcjonariuszy

z [...] i [...] negował zasadność i legalność przeprowadzonej przez nich czynności procesowej, nie dając wiary podanym przez nich argumentom. Należy wskazać, że po uzyskaniu wiedzy o podstawie prawnej i faktycznej realizowanych czynności obwiniony winien natychmiast zaprzestać angażowania uwagi policjantów swoimi bezpodstawnymi żądaniami i zgłosić ewentualne nieprawidłowości zgodnie

z obowiązującymi przepisami poprzez złożenie zażalenia na przeszukanie do właściwego sądu.

Organ wskazał, że zarzuty obwinionego podniesione w odwołaniu dotyczące naruszenia zasady prawa do obrony, zasady swobodnej oceny dowodów, zasady prawdy obiektywnej i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia a także bezczynności organu dyscyplinarnego nie są poparte żadnymi logicznymi argumentami i stanowią subiektywną ocenę obwinionego. Ponadto znaczna część zarzutów podniesiona przez obwinionego w odwołaniu była przedmiotem rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego albowiem obwiniony czynnie uczestniczył

w postępowaniu dyscyplinarnym m.in. poprzez składanie wniosków dowodowych, które zostały właściwie rozpatrzone.

Podniesiony w odwołaniu zarzut dotyczący pozbawienia obwinionego prawa do obrony poprzez umieszczenie w orzeczeniu niewłaściwego pouczenia jest oczywistym uchybieniem, które nie miało wpływu na naruszenie praw obwinionego. Organ wskazał, że zarówno rzecznik dyscyplinarny jak i przełożony dyscyplinarny uwzględnili okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

Za przyjęciem powyższego stwierdzenia świadczy fakt, iż w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym przeprowadzono szereg czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego. W materiale dowodowym znajdują się dowody odnoszące się nie tylko bezpośrednio do sprawstwa czynu, ale również do wszystkich innych okoliczności sprawy, których uwzględnienie niezbędne jest do jej prawidłowego rozstrzygnięcia.

KGP wskazał, że orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uniewinnił obwinionego w części zarzutu dotyczącego utrudniania czynności legitymowania siostry K. T. poprzez nakłanianie jej aby nic nie mówiła oraz umorzył w części zarzut dotyczącej wpływania przez obwinionego swoją postawą na zachowanie członków rodziny pogłębiając ich wzburzenie i błędne przekonanie o nielegalności podejmowanych przez policjantów czynności. W ocenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w tym zakresie nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.

W ocenie Komendanta Głównego Policji przełożony dyscyplinarny w zaskarżonym orzeczeniu uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Przełożony dyscyplinarny uwzględnił rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie zasad etyki zawodowej), okoliczności jego popełnienia (popełnienie przewinienia w czasie wolnym od służby), skutki, w tym następstwa dla służby (utrudnianie wykonywania czynności procesowej przez uprawnionych policjantów), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (postępowanie zgodnie z zasadami współżycia społecznego i dbanie

o wizerunek Policji), pobudki działania (chęć pomocy rodzinie), zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (fakt nieprzyznania się do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy przebieg jego służby. Komendant Główny Policji uwzględniając charakter popełnionego przez [...] M. T. przewinienia dyscyplinarnego uznał, że wymierzona mu kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu. Zgodnie z treścią art. 134a cytowanej ustawy, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania jest najłagodniejszą karą z wymienionych w katalogu kar dyscyplinarnych.

Orzeczenie Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] grudnia 2017 r. stało

się przedmiotem skargi M. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu I instancji i uniewinnienie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił:

1. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji w sprawie Zasad etyki zawodowej policjanta - brak związku funkcjonalnego policjanta z wykonywanym zawodem (będąc w domu, poza służbą);

2. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135f ust. 3 ustawy o Policji - brak możliwości robienia notatek w postaci elektronicznej;

3. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135e ust. 9 ustawy o Policji - pozyskanie odpisu postanowienia z dnia [...].04.2017 r. wbrew przepisom ustawy o Policji;

4. Naruszenie, błędną i formalną interpretację art. 135f ust. 7 ustawy o Policji - niesłuszne oddalenie wniosków dowodowych w sytuacji gdy dowody są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy;

5. Naruszenie, błędną i formalną interpretację art. 135i ust. 7 ustawy o Policji - brak uwzględniania prawa obwinionego do wniesienia zażalenia;

6. Naruszenie tajemnicy korespondencji oraz przepisu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów tj. § 2. 2.

7. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 134i ust. 1 ustawy o Policji - błędne uzasadnienie postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego tj. na podstawie skargi z zawiadomienia S. T.;

8. Niezrealizowanie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji - zachodzące wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy;

9. Naruszenie art. 135h ustawy o Policji - przewlekłość postępowania i przewlekłość doręczania korespondencji pocztą służbową. Postępowanie dyscyplinarne powinno charakteryzować się szybkością, sprawnością i efektywnością oraz być zaplanowane w najdrobniejszych szczegółach w sposób najmniej narażający jego uczestników na uciążliwości, w szczególności związane z absorbowaniem czasowym;

10. Naruszenie art. 135f i art. 135h ustawy o Policji - przewlekłość prowadzenia czynności dowodowych i ograniczenie czasowe w zakresie dostępu do akt sprawy;

11. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135j ust.2 pkt. 7 w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów poprzez wprowadzenie w błąd poprzez niewłaściwy formularz druku ww. rozporządzenia, ograniczenie prawa strony;

12. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów - zastosowanie błędnego druku, który nie obowiązuje i jest sprzeczny z rozporządzeniem MSW;

13. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135a ustawy o Policji a także naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 80 k.p.a., poprzez całkowitą dowolność w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, złamanie zasady obiektywizmu oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art.7 i art.77 k.p.a.);

14. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135c ust. 2 ustawy o Policji - brak uwzględniania zażalenia dotyczącego wyłączenia Rzecznika Dyscyplinarnego;

15. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135g ust. 1 ustawy o Policji - brak uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego tj. braku negowania przeszukania którego nie miało miejsca;

16. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135g ust. 2 ustawy o Policji - karanie obwinionego przez przełożonego (brak awansu, brak nagród pieniężnych) przed wydaniem prawomocnego orzeczenia;

17. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135k ust. 1 i 2 ustawy o Policji - błędne pouczenie przez organ I instancji i wprowadzenie w błąd dotyczący zasady dwuinstancyjności;

18. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135h ust. 2 ustawy o Policji - pominięcie przedłużenia terminu prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy;

19. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135 ust. 4 ustawy o Policji - ogłoszenie kary obwinionemu po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego;

20. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 133 ust. 8 ustawy o Policji - brak podpisu wyższego przełożonego dyscyplinarnego pod prawomocnym orzeczeniem;

21. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135n ust. 4 ustawy o Policji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w z w. z art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania;

22. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135j i art. 135n ustawy o Policji poprzez brak ponownego przeanalizowania sprawy i dokonania ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także wadliwe uzasadnienie faktyczne, a zwłaszcza niewskazanie faktów, które organy uznały za w pełni udowodnione oraz podanie nieprawdziwych przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.), oraz naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do niezastosowania art. 1, art. 28 k.p.a.);

23. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135e ust. 9, art. 135c ust. 2, art. 135f ust. 1 pkt.2, art. 135f ust.1 pkt. 5, art. 135i ustawy o Policji oraz art. 63 Konstytucji RP i rozdziału VII Kodeksu postępowania administracyjnego - brak odpowiedzi na pisma obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym;

24. Naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135e ust.1, art. 135g ust.1, art.135i. ust.1 ustawy o Policji oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 85 § 1, art. 86 k.p.a. - odmówienie uwzględnienia wniosków dowodowych, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiotowym zarzucie.

W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację w zakresie podniesionych zarzutów. Podniósł m.in., że Komendant Główny Policji utrzymał w mocy wymierzoną karę dyscyplinarną pomimo uchybień związanych z wydaniem orzeczenia przez organ I instancji (pominięcie praw obwinionego, błędny druk, błędne pouczenie); opieraniu się na fałszywych zeznaniach policjantów a nie na materiale bezwpływowym jakim są nagrania audio potwierdzające brak dokonanego przeszukania; błędnego uzasadnienia w orzeczeniu nr [...] KGP , w którym to kilkakrotnie napisano, że obwiniono go o czyn stanowiący naruszenie dyscypliny służbowej i dopuszczenia się przewinienia dyscyplinarnego (podkreślił, że był w domu rodzinnym i nie wykazał żadnego związku funkcjonalnego z pełnioną służbą); ogłoszenie obwinionemu kary po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, skarżący podał, że orzeczenie nr [...] KGP z dnia [...].12.2017 r. otrzymał w dniu [...].01.2018 r., a "rzekome przewinienie dyscyplinarne popełniono w dniu [...].12.2016 r."; utrzymania w mocy zaskarżonego orzeczenia przez osobą do tego nieuprawnioną przez ustawodawcę. Podniósł, że ustawa o Policji wskazuje jednoznacznie, że orzeczenie II instancji może "tylko i wyłącznie" utrzymać w mocy wyższy przełożony dyscyplinarny, którym jest Komendant Główny Policji według art. 135n ust. 4 i art. 133 ust. 8, tymczasem orzeczenie podpisał zastępca KGP; brak czynu zawinionego, skarżący podniósł, że przechodząc przeszkolenie podstawowe w szkole Policji w [...], słuchacze byli informowani, że nie można naruszyć zasad etyki zawodowej policjanta będąc poza służbą bez związku funkcjonalnego - potwierdzają to załączniki [...] do skargi).

Skarżący podkreślił, że osoba będąca policjantem, a niewykonująca w danej chwili obowiązków policjanta nie może ponieść odpowiedzialności za nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej. Podniósł, że potwierdzenie, iż policjant nie może być pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej z zasad etyki zawodowej w swoim domu znajduje się w opiniach prawnych przygotowanych przez specjalistów KGP.

Podniósł, że "policjantem nie jest się 24 godziny na dobę" na co wskazuje

art. 121b ust. 1 ustawy o Policji. Podał, że K. T., R. T., S. T.

w żadnych zeznaniach nie potwierdzili że złamał zasadę współżycia społecznego

i że nie prowadził do pogłębiania społecznego zaufania do Policji.

Skarżący wskazał, że stan faktyczny jest sporny. Zakwestionował twierdzenie KGP, że dopuścił się utrudniania czynności procesowych przeszukania, których w ogóle nie było co potwierdza zebrany materiał dowodowy (nagrania audio i stenogramy rozmów). Podniósł, że przewinieniem dyscyplinarnym nie jest złamanie zasad etyki zawodowej policjanta (wbrew twierdzeniom autora orzeczenia nr [...]). Przewinieniem dyscyplinarnym wobec obowiązujących przepisów ustawy o Policji może być tylko

i wyłącznie naruszenie dyscypliny służbowej.

Wskazał, że nie mógł przewidzieć, że swoim zachowaniem będąc w domu (nie wykazując żadnego związku funkcjonalnego z pełnioną służbą) może być pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Podał, że w swoich wyjaśnieniach wbrew twierdzeniu autora orzeczenia nr [...] nie potwierdził, że utrudniał działania funkcjonariuszy Policji. Zapis audio również tego nie potwierdza.

Skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie organu I i II instancji zostało wydane z naruszeniem zasad postępowania dowodowego, bez uwzględnienia wniosków obwinionego o przeprowadzenie i uznanie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci: analizy notatki urzędowej (załącznik [...]), analizę protokołu przeszukania (załącznik 32), analizę notatnika służbowego [...] L. M. (załącznik nr [...]), o oświadczenia S. T., R. T., K. T. z dnia [...].08.2017 (załącznik [...]), o bilingi rozmów telefonicznych (załącznik [...]), o zlecenie przeprowadzenia badań fonoskopijnych celem sporządzenia stenogramu zapisu z rozmów znajdujących się na płycie CD-R dostarczonych przez S. T. w dniu [...] lipca 2017 przez Centralne Laboratorium [...] Policji [...] (załącznik [...]), o zlecenie przeprowadzenia badań fonoskopijnych celem dokonania analizy dźwiękowej czy obwiniony pokazywał legitymację służbową bądź odznakę policyjną w trakcie wtargnięcia do domu S. T. policjantów w dniu [...] grudnia 2016 roku zapisu z oryginalnych rozmów znajdujących się na płycie CD-R dostarczonych przez S. T. w dniu [...] lipca 2017 przez Centralne Laboratorium [...] Policji [...] (załącznik [...]).

Wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego o powyższe dowody, oraz

o oświadczenia z dnia [...].01.2018 r. (załącznik [...]), które zdaniem skarżącego mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i przemawiają na jego korzyść.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonym orzeczeniu.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2018 r. skarżący wniósł

o przeprowadzenie dowodów uzupełniających w postaci załączników do tego pisma: 1załącznik - ksero Odpowiedzialność Dyscyplinarna w Policji" pod redakcją Piotra Jóźwiaka i Witolda St. Majchrowicza - 2011 r. - str. 128, 129, 2 załącznik - ksero rozkaz personalny nr [...] z dnia [...].01.2018 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], 3. załącznik - Decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., 4. załącznik - Decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dni [...] września 2016 r., 5. załącznik - Decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r., 6. załącznik - Decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r., 7. załącznik - miesięcznik Policja nr [...] (162), wrzesień 2018 r. - str. [...]. Ponadto zarzucił:

1. błędną i dowolną interpretację art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 roku

w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" - podanie złej podstawy prawnej wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, 2. naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 133 ust. 6 i ust. 8 ustawy o Policji - brak upoważnienia w formie pisemnej dla swojego zastępcy oraz brak podpisu wyższego przełożonego dyscyplinarnego pod prawomocnym orzeczeniem, 3. naruszenie, błędną i dowolną interpretację art. 135e ust. 9 ustawy o Policji - pozyskanie uwierzytelnionych kserokopii dokumentów z akt postępowania skargowego [...] wbrew przepisom ustawy o Policji oraz z naruszeniem przepisów proceduralnych, 4. naruszenie art. 135j ustawy o Policji poprzez brak ponownego przeanalizowania sprawy i dokonania ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także wadliwe uzasadnienie faktyczne, 5. naruszenie art. 135p ustawy o Policji oraz art. 233 § 1 Kodeksu Karnego - zeznanie nieprawdy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 26 października 2018 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu administracyjnym nie uwzględnił wniosków o przeprowadzenie dowodów uzupełniających zawartych w skardze i piśmie procesowym skarżącego z dnia [...] października 2018 r., albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego. Zgodnie zaś z powołanym przepisem, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sytuacja taka nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżone orzeczenie Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2017 r., jak również utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2017 r. odpowiadają prawu.

Wszystkie zarzuty skargi z [...] stycznia 2018 r., jak również podniesione w piśmie z [...] października 2018 r. Sąd uznał za niezasadne, bądź nie mające wpływu na wynik sprawy. Organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. przepisów zawartych w rozdziale 10 ustawy o Policji "Odpowiedzialność dyscyplinarna

i karna policjantów", w tym art. 132 ust. 1 tej ustawy, a także załącznika do Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2003 r. "Zasady etyki zawodowej policjanta" - §2 i §23 oraz właściwie je w niniejszej sprawie zastosował. Organ

nie naruszył również przepisów postępowania dyscyplinarnego uregulowanego w rozdziale 10 ustawy o Policji. Wskazania wymaga przy tym, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty skargi także i w tym zakresie są zatem niezasadne. Orzeczenia wydane zostały przez uprawnione organy. Zastępca Komendanta Głównego Policji [...]. H. M., która podpisała zaskarżone orzeczenie nr [...] z [...] grudnia 2017 r. powołując się na upoważnienie Komendanta Głównego Policji, upoważnienie takie posiadała. Znajduje się ono w aktach sprawy nadesłanych do Sądu przez organ (decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2017 r. w sprawie upoważnienia [...]. H. M. – Zastępcy Komendanta Głównego Policji - § 1 pkt 1). Nie ma zatem mowy o wydaniu zaskarżonego orzeczenia przez podmiot niewłaściwy.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

W sprawie tej organ stwierdził, że M. T. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, tj. §2 i §23 "Zasady etyki zawodowej policjanta" poprzez utrudnianie w dniu 18 grudnia 2016 r.

w [...] wykonania czynności procesowych przeszukania realizowanych przez funkcjonariuszy Komisariatu [...] w [...] poprzez negowanie możliwości jego dokonania na podstawie legitymacji służbowej, organ uznał, że wymieniony jest winny jego popełnienia i wymierzył za jego popełnienie karę nagany.

W ocenie Sądu zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, co do trafności ustaleń organu w zakresie stwierdzenia popełnienia przez skarżącego wymienionego przewinienia dyscyplinarnego. Wprawdzie Komendant Główny Policji użył w zaskarżonym orzeczeniu we wstępnej części jego uzasadnienia zwrotu "naruszenie dyscypliny służbowej", jednakże z całości zaskarżonego orzeczenia wynika, że była to omyłka. W orzeczeniu tym bowiem jednoznacznie wskazywano, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu zasad etyki zawodowej a nie na naruszeniu dyscypliny służbowej.

Zgodnie z § 2 "Zasad etyki zawodowej policjanta", w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego

i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Stosownie zaś do § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej.

Skarżący podniósł w skardze, że etyka zawodowa obowiązuje policjanta wyłącznie w trakcie i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, a tym samym, że w odniesieniu do niego, w sytuacji, gdy przebywał w domu i nie pełnił obowiązków służbowych, nie mają zastosowania zasady etyki zawodowej policjanta,

w tym wymienione w powołanych wyżej przepisach. Jak podniósł skarżący policjantem "nie jest się przez 24 godziny na dobę".

Podkreślenia wymaga w związku z powyższym, że każda osoba wstępująca do służby w Policji składa ślubowanie wedle roty określonej w art. 27 ustawy o Policji

i zobowiązuje się do tego by "strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności

i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej".

Nie ma podstaw do tego, aby wyłączyć stosowanie zasad etyki zawodowej policjantów w odniesieniu do skarżącego w związku z jego zachowaniem, które miało miejsce po służbie. Okoliczność, że skarżący znajdował się w domu i nie pełnił w tym czasie służby prawidłowo uwzględniona została przez organ przy wymiarze kary, wzięto bowiem pod uwagę pobudki działania. Skarżącemu wymierzono przy tym najłagodniejszą karę z katalogu kar dyscyplinarnych – karę nagany.

Nie można podzielić poglądu skarżącego, że okoliczności rodzinne, w jakich doszło do utrudniania przez niego czynności przeszukania poprzez negowanie możliwości jego dokonania przez policjantów na podstawie legitymacji służbowej, wyłączają odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie zasad etyki zawodowej. Okoliczność, że zachowanie skarżącego stanowiło utrudnianie czynności przeszukania poprzez negowanie możliwości jego dokonania na podstawie legitymacji służbowej jest bezsporna. Potwierdza to materiał dowodowy, w tym utrwalony na płycie CD-R przebieg zdarzenia, na którym oparł się organ (płyta CD-R z napisem "NAGRANIA" włączona do akt postępowania dyscyplinarnego – karta [...] akt postępowania dyscyplinarnego).

Skarżący kwestionował zasadność i legalność czynności podejmowanych przez policjantów w sposób, który trafnie uznany został przez organ za naruszający § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", w szczególności naruszający obowiązek dbania

o społeczny wizerunek Policji i zaprzeczenie podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, a w konsekwencji postępowania tak, aby jego działania prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Nie może budzić wątpliwości, że przytoczone w orzeczeniu dyscyplinarnym wypowiedzi skarżącego, tj. "no ale to macie nakaz jakiś", "no ja wiem ale to musicie mieć nakaz chłopaki", "ale nie, no ale nie, to nie możesz sobie tak wejść. No nie no", "Ale nie, no możecie pokazać dokumenty najpierw?", "Ale panowie czterech was po pierwsze przyjechał, jakby tu byli jacyś bandyci. Co wy odwalacie za numer...", "Co wy tutaj robicie", "ale panie aspirancie bo teraz pan za bardzo cwaniakuje, no" potwierdzają nie tylko kwestionowanie

i negowanie możliwości przeprowadzenia czynności przeszukania przez policjantów ale nade wszystko wskazują na działanie, które nie służyło budowaniu zaufania do Policji. Skarżący jako policjant podważał bowiem w istocie zaufanie do formacji, jaką jest Policja. Nie jest zatem trafny zarzut skargi naruszenia art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta". Przepisy te zastosowane zostały prawidłowo. Przewinienie dyscyplinarne można popełnić także poza godzinami służby (v. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 1056/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zasadnie organy stwierdziły, że wymienione wyżej przewinienie dyscyplinarne zostało przez skarżącego popełnione i było ono zawinione. Skarżący, jako funkcjonariusz Policji odbył przeszkolenie podstawowe i posiadał elementarną wiedzę na temat uprawnień Policji. Sąd podziela ustalenie organu, że M. T. powinien liczyć się z tym, że utrudnianie wykonywania czynności procesowej realizowanej przez innych funkcjonariuszy Policji może wiązać się z naruszeniem zasad etyki zawodowej

i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Twierdzenie skarżącego, że policjant nie może być pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej z zasad etyki zawodowej gdy nie pełni służby nie jest zrozumiałe, gdy weźmie się pod uwagę treść roty ślubowania (art. 27 ustawy o Policji).

Organy rozstrzygając sprawę dyscyplinarną uwzględniły wszystkie istotne okoliczności. W sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Materiał ten pozwalał na dokonanie przez organ prawidłowej oceny. Skarżący miał w toku postępowania dyscyplinarnego zapewnione prawa, o których mowa w art. 135f ustawy o Policji. Z praw tych skarżący korzystał. Okoliczność nieuwzględniania środków odwoławczych od postanowień wydawanych

w toku postępowania dyscyplinarnego nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania dyscyplinarnego. Jak wskazano już wyżej, Sąd nie stwierdził naruszenia żadnych przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie doszło przy tym do przedawnienia karalności. Czyn będący przedmiotem zarzutu popełniony został [...] grudnia 2016 r., zaś kara nagany wymierzona została [...] listopada 2017 r. Zgodnie z art. 135ust. 4 zdanie pierwsze ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Dodatkowo wskazania wymaga, że również i zaskarżone orzeczenie utrzymujące w mocy orzeczenie o uznaniu winnym i wymierzeniu kary nagany z [...] listopada 2017 r. podjęte zostało przed upływem roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego ([...] grudnia 2016 r.). Organ przy wymiarze kary w dniu [...] listopada 2017 r. uwzględnił wszystkie wymagane prawem dyrektywy wymiaru kary. Wziął pod uwagę m.in. okoliczności jego popełnienia i pobudki działania, ale także zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu, tj. brak krytycznej oceny swego postępowania.

W ocenie Sądu wymierzona skarżącemu kara nagany jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.

Kwestia błędnego pouczenia w orzeczeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji

w [...] o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w miejsce odwołania do Komendanta Głównego Policji pozostaje bez znaczenia w sprawie. Strona prawidłowo wniosła w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji.

W ocenie Sądu także orzeczenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] listopada 2017 r. o uniewinnieniu i umorzeniu było prawidłowe. Organ stwierdził,

że materiał dowodowy nie potwierdził, aby Mi. T. dopuścił się czynu w postaci nakłaniania siostry K. T., aby ta podczas czynności legitymowania nie odpowiadała na pytania prowadzącego czynności służbowe zmierzające do ustalenia jej tożsamości. Organ stwierdził też, że nie można na podstawie materiału dowodowego wykazać, że to właśnie postawa prezentowana przez M. T. miała wpływ na zachowanie członków rodziny pogłębiając ich wzburzenie i błędne przekonanie

o nielegalności podejmowanych przez policjantów czynności.

Trafnie Komendant Główny Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego, naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta stanowi przewinienie dyscyplinarne, za które policjant odpowiada dyscyplinarnie. Podniesione przez skarżącego zarzuty w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia, orzeczenia organu I instancji oraz samego postępowania dyscyplinarnego nie mogły tym samym odnieść zamierzonego skutku.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w wyroku.