Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2555/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jacek Hyla Sędziowie : WSA Alina Dominiak (spr.) WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant: Hanna Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego z dnia 9 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia finansowego na pokrycie kosztów dojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 września 2002 r. nr [...], na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 p.2 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 86, pozA33 ze zm. ), Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego nr [...] z dnia 29.07.2002 r. w sprawie odmowy J. N. wypłaty świadczenia finansowego na pokrycie kosztów dojazdu.

W uzasadnieniu wykazał, że kpt. J. N. pełni służbę w WSZW. Na podstawie decyzji z dnia 29.10.2001 r. otrzymał kwaterę zastępczą w miejscu pełnienia służby - w G. przy ul. [...]. W dniu 23.04.2002 r. dokonał zamiany kwatery zastępczej z osobą nieuprawnioną. W wyniku zamiany zamieszkał w S. przy ul. [...]. W dniu 23.07.2002 r. zwrócił się o zwrot kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, tj. z S. do G.. Decyzją organu I instancji odmówiono mu wypłaty tego świadczenia.

Przepis art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP stanowi, że kwaterę przydziela się w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę lub za zgodą dowódcy jednostki wojskowej w miejscowości pobliskiej, jeżeli istnieje z niej dogodny dojazd publicznymi środkami transportu.

J. N. otrzymał przydział kwatery w G., gdzie pełni służbę wojskową , co wyczerpuje dyspozycję wyżej cytowanego przepisu. W wyniku dokonanej zamiany pan N. uzyskał lokal mieszkalny poza granicami garnizonu, w którym pełni służbę.

Przesłanką odmowy wypłaty żołnierzowi zwrotu kosztów dojazdu jest m.in. nie przyjęcie kwatery zastępczej w miejscu pełnienia służby. Celem przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest w szczególności zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych żołnierza poprzez przydział kwatery w miejscu pełnienia służby. W przedmiotowej sprawie cel ten został osiągnięty, jednakże pan N. na własną prośbę dokonał zamiany kwatery zastępczej z osobą nieuprawnioną, zamieszkując poza miejscem pełnienia służby. Fakt ten nie może obciążać Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, która zgodnie z przepisami prawa zrealizowała przysługujące żołnierzowi prawo do kwatery i do czasu jej przydziału zakwaterowała p. J. N. w kwaterze zastępczej położonej w miejscu pełnienia służby. Pan J. N. dokonując zamiany lokalu złożył oświadczenie, że zrzeka się wszelkich praw do kwatery, ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery oraz poprawy warunków mieszkaniowych.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. N., domagając się zasądzenia zwrotu kosztów dojazdu od dnia 1.08.2002 r. z odsetkami. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem MON z dnia 28.09.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad oraz trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią służbę żołnierze zawodowi, żołnierzowi, który spełnia warunki określone w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu SZ RP przysługuje zwrot kosztów dojazdu.

W skazał, że choć w uzasadnieniu stwierdza się, że przesłanką odmowy wypłaty żołnierzowi zwrotu kosztów dojazdu jest m.in. nie przyjęcie kwatery zastępczej w miejscu pełnienia służby, to jednocześnie stwierdza się w nim, że skarżący otrzymał i przyjął kwaterę zastępczą. Ponadto w uzasadnieniu stwierdza się, że skarżący dokonał zamiany lokalu z osobą nieuprawnioną, a w treści rozporządzenia MON z dnia 28.09.2001 r. takie pojęcie nie występuje jak również nie ma w nim zapisu, że w takim przypadku odmawia się żołnierzowi zawodowemu zwrotu kosztów dojazdu. Sytuacje, w których odmawia się żołnierzowi zwrotu kosztów dojazdu normują przepisy § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 28.09.2001 r., które nie dotyczą osoby skarżącego.

Skarżący podniósł, że znając trudną sytuację garnizonu G. dokonał zamiany lokalu zastępczego na lokal położony w S., a na zamianę otrzymał zgodę Dyrektora Oddziału Terenowego oraz Dyrektora Oddziału Rejonowego, jak również uzyskał zgodę Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego na dojazd z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, wyrażoną we wniosku o zwrot kosztów dojazdu.

Nie składał oświadczenia, że zrzeka się zwrotu kosztów dojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.), żołnierze zawodowi zamieszkujący, za zgodą dowódcy jednostki, w innej miejscowości i dojeżdżający do miejscowości, w której stale pełnią służbę, otrzymują zwrot kosztów dojazdu najdogodniejszym środkiem transportu, jeżeli organy wojskowe nie wykupiły uprawnień do bezpłatnych przejazdów tym środkiem.

Szczegółowe zasady oraz tryb zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią służbę żołnierze zawodowi, określone zostały w Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 września 2001 r. (Dz. U. Nr 118, poz. 1265).

Zgodnie z § 2 tegoż Rozporządzenia zwrot kosztów dojazdu nie przysługuje, jeżeli:

1) żołnierz zawodowy w służbie stałej odmówił przyjęcia osobnej kwatery stałej, kwatery zastępczej lub innego pomieszczenia mieszkalnego w miejscowości, w której pełni czynną służbę wojskową, lub otrzymał w miejscu pełnienia służby ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, o którym mowa w art. 47 ustawy,

2) organy wojskowe wykupiły uprawnienia do bezpłatnego przejazdu środkami publicznego transportu lub zapewniają nieodpłatny przewóz.

Rację ma skarżący wskazując w skardze, że w jego przypadku nie było sytuacji, by odmówił on przyjęcia kwatery zastępczej, a na fakt, iż skarżący otrzymał i przyjął kwaterę zastępczą powoływał się także organ w zaskarżonej decyzji. Rację ma też skarżący wskazując, że nie mogła mieć też znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, że złożył on oświadczenie, iż zrzeka się wszelkich praw do kwatery, ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery oraz poprawy warunków mieszkaniowych.

W sprawie niesporne było, że skarżący dokonał w dniu 23 kwietnia 2002 r. zamiany kwatery zastępczej z osobą nieuprawnioną w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (art. 47 ust. 9 pkt 2). Niesporne było też, że na zamianę uzyskał zezwolenie dyrektora oddziału terenowego Agencji, stosownie do dyspozycji § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28.04.2000 r. . w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471 ze zm.).

Zezwolenie to nie jest tożsame ze zgodą dowódcy jednostki na zamieszkiwanie żołnierza zawodowego w innej miejscowości od tej, w której stale pełni on służbę, o której to zgodzie jest mowa w art. 48 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).