Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1375/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 515/18 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 października

2018 r. oddalił skargę D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej SKO) z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżoną decyzją SKO, po rozpatrzeniu odwołania D. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] stycznia 2018 r., odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa 52 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przewidzianych do realizacji na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów numerami: [...], położonych w miejscowości Z. (obr. 1 Z.), gmina Z., powiat [...], województwo [...]".

W skardze na powyższą decyzję D. S. wskazała na naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717; dalej u.p.z.p.) oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.)

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Sąd podał, że w rozpatrywanej sprawie kwestia sporna sprowadza się do ustalenia, czy spełniony jest warunek określony w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a zatem czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Sąd wskazał, iż do wniosku o ustalenie warunków zabudowy skarżąca dołączyła pismo gestora sieci wodociągowej (Samorządowego Zakładu Budżetowego w Z.) z dnia [...] czerwca 2017 r., w którym wskazano, iż wykonanie sieci wodociągowej umożliwiającej zasilanie działek będzie możliwe dopiero po wybudowaniu odcinka wodociągu miejskiego, który będzie ułożony w drodze gminnej wzdłuż działki nr [...]. Planowany termin realizacji budowy - jak wskazano w piśmie - jest na koniec 2019 roku. Sąd zaakcentował, że skarżąca we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie wskazała, iż planuje zaopatrzenie planowanej inwestycji (52 domów mieszkalnych jednorodzinnych) w wodę ze studni głębinowych, a argument ten zawarto dopiero w skardze. Sąd wskazał, że w myśl art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wnioskodawca musi wykazać, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Tego wymogu skarżąca nie spełniła. W ocenie Sądu z tego powodu nie można przyjąć, że w sprawie spełniony jest warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., co przesądza o konieczności wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, co niewątpliwie - zdaniem Sądu - prawidłowo ustaliły organy obu instancji. Z tego powodu rozstrzygnięcia organów obu instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy - w ocenie Sądu - są uzasadnione.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i uchylenia zaskarżonej decyzji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) oraz art. 51 "ust." i art. 61 ust. 1 u.p.z.p w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 i art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "rozporządzenie"), polegające na oddaleniu skargi na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2018 r. w sytuacji, gdy decyzja ta utrzymała w mocy poprzedzającą ją decyzją Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] stycznia 2018 r., która wydana została z rażącym naruszeniem prawa polegającym na braku załączenia do tej decyzji wszystkich wymaganych § 9 rozporządzenia i podpisanych przez uprawnioną osobę załączników w postaci wyników analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierającej część tekstową oraz graficzną w postaci zgodnej z § 9 ust. 3 rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma ustalenie przez organy orzekające w tej sprawie, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a zatem czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby podnoszony przez nią brak załączenia do kwestionowanej decyzji wszystkich wymaganych § 9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i podpisanych przez uprawnioną osobę załączników w postaci wyników analizy podważał powyższe ustalenie i wskazywał, że wyżej wskazany warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został spełniony.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki do uwzględnienia skargi, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddala.

Skoro zatem skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że podnoszone przez nią uchybienia podważały ustalenie braku spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., to tym samym nie wykazała, aby te uchybienia miały – czy choćby mogły mieć – wpływ na wynik sprawy. Nie wykazała zatem, aby zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji było wadliwe i naruszało art. 151 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.