Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 158/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1 i ust. 2, art. 98 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

B.B wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegiom Odwoławczego z dnia 3 stycznia 2019 r., sygn. akt [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 24 października 2018 r., nr [...], zatwierdzającą projekt podziału działki nr [...] i działki nr [...] położonych w obrębie geodezyjnym K., gmina S.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

B.B. wystąpiła do Wójta Gminy S. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu podziału działek nr [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym K., gmina S.

Wójt Gminy postanowieniem z dnia 20 września 2018 r. zaopiniował pozytywnie projekt podziału działek nr [...] i [...] w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentów wsi B., B., C., D., D., G., J., K., K., K., K., K., L., Ł., Ł., P., R., S., S., W., Z., gmina S., przyjętym uchwałą nr LVI/101/2011 Rady Gminy S. z dnia 15 września 2011 r. W postanowieniu określono przeznaczenie działek powstałych w wyniku projektowanego podziału, w tym działki nr [...] i [...], które przeznaczone zostały, zgodnie z planem, pod poszerzenie powiatowej drogi publicznej drogi zbiorczej (symbol w planie [...]).

Decyzją z dnia 24 października 2018 r. Wójt Gminy S.w pkt 1 zatwierdził projekt podziału działki nr [...] będącej własnością B.B na działki nr [...] i [...]. W pkt 2 zatwierdził projekt podziału działki nr [...] będącej własnością J.K. na działki nr [...]-[...] i [...]. W pkt 3 stwierdził, że powstałe w wyniku podziału działki nr [...] o pow. 0.0003 ha oraz [...] o pow. 0.0384 ha zostały wydzielone pod poszerzenie powiatowej publicznej drogi zbiorczej i z mocy prawa przechodzą na własność Powiatu W. z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stanie się ostateczna.

Postanowieniem z dnia 7 listopada 2018 r. Wójt Gminy sprostował z urzędu treść pkt 2 sentencji decyzji zatwierdzającej projekt podziału w ten sposób, że zamiast wpisanego jako właściciel działki nr [...] J.K., wpisał prawidłowo B.B.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B.B. wskazując m.in., że zgadza się, iż działki nr [...] oraz [...] zostały wydzielone pod poszerzenie powiatowej publicznej drogi zbiorczej. Natomiast w żaden sposób nie może się zgodzić, że z mocy prawa przechodzą one na własność Powiatu W. z datą uostatecznienia się decyzji o podziale. Na drodze powiatowej nie jest prowadzona żadna inwestycja. Działka pod drogą powiatową nie jest własnością Starosty Powiatowego, ale jej właścicielem jest D. Powiat nie otrzyma pozwolenia na budowę pod jakiekolwiek inwestycje do czasu uregulowania kwestii własności. Działka [...] nie może być poszerzeniem działki, której właścicielem jest D.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 stycznia 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powołując się na treść art. 93 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., Kolegium wskazało, że podstawę dokonania podziału nieruchomości stanowią przepisy zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podział nieruchomości jest dopuszczalny, gdy jest zgodny z określonym w miejscowym planie przeznaczeniem terenu, który ulec ma podziałowi, jak i możliwe jest zagospodarowanie wydzielonych działek gruntu zgodnie z przepisami tego planu.

Kolegium odnotowało pozytywne zaopiniowanie projektu podziału postanowieniem Wójta Gminy S. z dnia 20 września 2018 r., jako zgodnego z przepisami uchwały Nr LVI/465/2006 Rady Gminy S. z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to stało się ostateczne, a w konsekwencji decyzji organu pierwszej instancji w tym zakresie nie sposób uznać za naruszającą prawo.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, powołując się na treść art. 98 u.g.n. oraz treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 276/15, że w decyzji o podziale nieruchomości organ nie orzeka o przejściu prawa własności nieruchomości na rzecz konkretnego podmiotu, można natomiast stosownie do regulacji przewidzianej w art. 98 ust. 1 u.g.n. określić przeznaczenie nieruchomości pod drogę publiczną określonej kategorii, co umożliwia ocenę skutków decyzji podziałowej.

Kolegium wskazało ponadto, że skutki określone w art.98 ust. 1 u.g.n. nie są przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, lecz skutkiem prawnym tej decyzji, przypisanym jej przez ustawodawcę. Na zaistnienie tego skutku w chwili zatwierdzenia podziału nie ma wpływu ani dotychczasowy właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości, ani podmiot publicznoprawny przejmujący nieruchomość, ani też organ orzekający o zatwierdzeniu podziału. Skutki te powstają z mocy samego prawa. W decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości należy jednak określić działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne lub pod ich poszerzenie, ze wskazaniem, z jakiego dokumentu planistycznego wynika takie przeznaczenie wydzielonej działki gruntu. Organ orzekający powinien również zawrzeć w decyzji informację o skutkach prawnych wynikających z art. 98 ust. 1 u.g.n. wobec działki wydzielonej pod drogę publiczną lub pod poszerzenie istniejących już dróg publicznych.

Ponieważ droga nr [...] (S.-K., stanowiąca w S. ul. [...]) została zaliczona do kategorii dróg powiatowych uchwałą Nr XII/128/2000 Rady Powiatu W. z dnia 24 marca 2000 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie Powiatu W. do kategorii dróg powiatowych, a działki nr [...] i nr [...] zostały wydzielone na jej poszerzenie, to w ocenie Kolegium decyzji organu pierwszej instancji także w tym zakresie nie sposób uznać za naruszającą prawo, gdyż wskazuje jedynie skutki, które następują z mocy prawa.

W skardze, zaskarżając decyzję Kolegium w zakresie, w którym utrzymuje w mocy decyzję Wójta S. dotyczącą pkt 3, skarżąca wskazała, że nie kwestionuje podziału dokonanego na jej wniosek, w tym wydzielenia działek [...] i [...] na poszerzenie powiatowej publicznej drogi zbiorczej. Nie zgadza się jednak, że te działki przechodzą na własność Powiatu W. z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stanie się ostateczna. Ani Wójt w rozmowie bezpośredniej, ani Kolegium w swojej decyzji, nie uzasadniają dlaczego działki [...] i [...] muszą w tej chwili przejść na własność Powiatu W. Plan zagospodarowania, na który powołuje się Wójt, jest tylko planem, prawdziwy przebieg poszerzenia drogi będzie dopiero w projekcie niezbędnym do uzyskania pozwolenia na budowę. Jest natomiast kilka powodów, aby przedmiotowe działki dopiero w przyszłości przeszły na własność Powiatu W:

- sąsiednie działki, przed i za przedmiotowymi działkami po tej samej stronie drogi, są bardzo górzyste, więc niezmiernie trudne do poszerzenia drogi w tym miejscu. Natomiast nieużytki po przeciwnej stronie drogi bardziej nadają się na poszerzenie jezdni;

- obecnie Starosta W. nie jest właścicielem hipotecznym działki pod tą drogą powiatową. Skarżąca występowała do Starosty o pozwolenie na budowę wjazdu na tę drogę powiatową. Niestety otrzymała odmowę ze względu na to, iż Starosta nie jest właścicielem działki pod drogę. Do czasu uregulowania tej kwestii na drodze prawnej Starosta również nie otrzyma pozwolenia na budowę;

- pomiędzy jezdnią a ww. działkami, na poboczu rosną drzewa kasztanowce. Gdy wraz z mężem skarżąca występowała o pozwolenie na wycinkę jedynie 3 z tych drzew, Gmina jej odmówiła, powołując się na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nr [...] z dnia 29 kwietnia 2015 r.;

- już w postanowieniach [...] z dnia 21 marca 2014 r. oraz [...] z dnia 26 maja 2014 r., gdy skarżąca występowała o scalenie rozdrobnionych działek rolnych, aby następnie je podzielić na drogę dojazdową i włączenie do działek sąsiednich, Wójt używał określenia "działki przeznaczone na poszerzenie drogi zbiorczej". Nie było mowy o szybkim przejęciu działek na rzecz Starostwa;

- działki [...] i [...] zostały przeze skarżącą nawiezione, aby je zrekultywować i przystosować do upraw rolnych, następnie zostały obsadzone krzewami przeznaczonymi na paszę dla zwierząt. Po przejściu na własność Starostwa skarżąca będzie te działki dzierżawić przez wiele lat do czasu rozpoczęcia inwestycji, albo Starostwo wystawi jej rachunek za bezumowne korzystanie. Jest też możliwość, że poszerzenie drogi w przyszłości zmieni kształt, wtedy będzie musiała je odkupić;

- według jej wiedzy, Starostwo w najbliższych latach nie planuje nawet rozpoczęcia projektowania poszerzenia drogi zbiorczej [...], nie wspominając nawet o rozpoczęciu robót (inwestycji).

Ponadto wskazała, że Wójt w postanowieniu z dnia 20 września 2018 r. nie wspomniał, że jakiekolwiek działki przejdą natychmiast na własność Powiatu W. Gdyby to uczynił, już wtedy, skarżąca miałaby możliwość zakwestionowania tego stanowiska.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2019 r. skarżąca wskazała, że nie zgadza się na wydzielenie z działki nr [...] działki nr [...], a z działki nr [...] działki nr [...]. Argumentowała, że upoważniła geodetę do podziału działki [...] na działki nr [...],[...] oraz [...]. Jej zdaniem Wójt nakazał wydzielić dodatkowo działki nr [...] i [...] bez porozumienia z nią, narażając ją na koszty podziału.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli legalności w niniejszej sprawie ze skargi B.B poddano decyzję Samorządowego Kolegium z dnia 3 stycznia 2019 r. utrzymującą w całości w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 24 października 2018 r. o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...] (pkt 1), zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...] (pkt 2) i stwierdzeniu przejścia działek powstałych w wyniku podziału o nr [...] i [...], przeznaczonych pod poszerzenie istniejącej drogi zbiorczej powiatowej, na własność Powiatu W. z mocy prawa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stanie się ostateczna.

Skarżąca w skardze zaskarżyła decyzję Kolegium w zakresie, w jakim utrzymała ona w mocy pkt 3 decyzji Wójta Gminy S. o zatwierdzeniu podziału. Wyjaśnić jednak należy, że zaskarżona decyzja Kolegium stanowi jednolite rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy całą decyzję organu pierwszej instancji, podjęte w następstwie przeprowadzenia kontroli instancyjnej wszczętej odwołaniem skarżącej, w którym zaskarżono całą decyzję organu pierwszej instancji. Na etapie odwołania skarżąca nie ograniczyła zakresu zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji. To natomiast uzasadniało rozpoznanie sprawy przez Kolegium w jej całokształcie i brak możliwości ograniczenia sądowej kontroli legalności decyzji Kolegium wyłącznie do rozstrzygnięcia z pkt 3 decyzji podziałowej. Skutkiem tego kontroli legalności poddano zaskarżoną decyzję odnoszącą się do całości decyzji organu pierwszej instancji.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Zgodnie art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 93 ust. 4 u.g.n.). Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z wnioskiem o podział działek o numerach [...] i [...] wystąpiła skarżąca jako ich właścicielka.

Projekt podziału zawnioskowanych działek poddano analizie pod kątem zgodności z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu Wójta Gminy S. z dnia 20 września 2018 r., który pozytywnie zaopiniował projekt podziału działki nr [...] na działki o numerach [...] i [...] , gdzie działkę [...] przeznaczono pod poszerzenie istniejącej zbiorczej drogi powiatowej, a projekt podziału działki nr [...] na działki o numerach [...],[...],[...] i [...], gdzie ostatniej działce również przypisano funkcję pod poszerzenie drogi publicznej.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozostawia wątpliwości, że postanowienie pozytywnie opiniujące projekt podziału zgłoszonych działek wskazywało wyraźnie przeznaczenie wszystkich działek powstałych w jego wyniku, potwierdzając jednocześnie zgodność tego przeznaczenia z planem miejscowym. Z przywołanego przepisu art. 93 ust. 1 u.g.n. wynika bowiem wyraźnie, że podział może być dokonany wyłącznie w zgodzie z planem. Oznacza to, że wniosek obejmujący podział wskazanych działek podlegał rozpoznaniu i merytorycznej analizie właściwego organu pod kątem tego, w jaki sposób można dokonać podziału zawnioskowanych działek, ażeby jego efekt odpowiadał postanowieniom planu. To organ właściwy w przedmiocie zatwierdzenia podziału jest odpowiedzialny za przyszły kształt wydzielonych działek, na który wpływu nie ma wnioskodawca. Wynik podziału w całości determinują bowiem postanowienia planu.

W niniejszej sprawie zgodność z planem została stwierdzona ostatecznym postanowieniem Wójta Gminy, którego pomimo prawidłowego doręczenia i zawartego w nim pouczenia skarżąca nie kwestionowała zażaleniem. Z wyjaśnień skarżącej wynika bowiem, że nie wnosi ona żadnych zastrzeżeń co do przeznaczania przypisanego działkom powstałym w wyniku podziału. Jej sprzeciw natomiast budzi skutek odnoszący się do działek przeznaczonych pod poszerzenie drogi publicznej w postaci przejścia ich własności na rzecz Powiatu W. z dniem uostatecznienia się decyzji podziałowej.

Natomiast skutek wydzielenia z działek nr [...] i [...] dwóch działek, którym przypisano przeznaczenie pod poszerzenie drogi publicznej nastąpił z mocy samego prawa. Zgodnie bowiem z art. 98 ust. 1 u.g.n., który miał zastosowanie w niniejszej sprawie, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych.

Z powyższego przepisu wynika, że skutek prawny w postaci utraty własności lub prawa użytkowania wieczystego działek wydzielonych pod drogi publiczne lub ich poszerzenie nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, ale jest następstwem tej decyzji i nie ma na nie wpływu ani dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty, ani organ orzekający o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Podkreślić należy, że postanowienia decyzji w sprawie podziału nieruchomości dotyczące przejścia własności nie mają żadnego znaczenia, gdyż przejście prawa własności dokonuje się nie z mocy decyzji w sprawie podziału, ale z mocy prawa (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2006 r., I OSK 276/05, LEX nr 299525). Z tego powodu rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 decyzji organu pierwszej instancji obejmujące stwierdzenie o przejściu na własność Powiatu działek wydzielonych pod poszerzenie drogi powiatowej nie miały żadnego wpływu na wystąpienie tego skutku prawnego z mocy samego prawa. Istotne z punktu widzenia zaistnienia wskazanego skutku było natomiast wyraźne przesądzenie w decyzji, że działki nr [...] i [...] są przeznaczone pod poszerzenie drogi publicznej, której publiczny charakter nie budził wątpliwości i znajduje potwierdzenie w uchwale powołanej przez organ w toku postępowania. W tym zakresie rozstrzygnięcie z pkt 3 decyzji podziałowej jest niezbędnym uzupełnieniem rozstrzygnięć z pkt 1 i 2 tej decyzji, bez którego postanowienia te nie mogłyby w zgodzie z prawem funkcjonować.

Z wyżej przestawionych powodów, zarzuty skargi podważające skutek w postaci przejścia prawa własności działek drogowych na własność Powiatu, nie znajdują oparcia w prawie. Przy tym wyjaśnić należy, że wydzielenie działki pod drogę publiczną może nastąpić, jeśli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie chodzi przy tym o wybudowanie drogi, która może zostać wybudowana dużo później, ani o nadanie drodze określonej kategorii drogi publicznej, lecz o samo przeznaczenie gruntu pod drogę publiczną, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie.

Z art. 98 ust. 1 u.g.n. nie wynika również, że jego zastosowanie można wiązać z kwestią faktycznych możliwości zagospodarowania gruntu wydzielonego pod poszerzenie drogi publicznej. Nie ma zatem znaczenia dla wydania decyzji podziałowej i przejścia własności gruntu to, czy poszerzenie lub budowa drogi na gruncie wydzielonym na podstawie tego przepisu są przedmiotem realizowanych inwestycji lub planowanych zamierzeń inwestycyjnych (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r., I OSK 2366/16, LEX nr 2426334).

Natomiast odnosząc się do zarzutów pominięcia przez organy kwestii przyznania skarżącej odszkodowania za działki wydzielone pod poszerzenie drogi publicznej przywołać należy przepis art. 98 ust. 3 u.g.n., zgodnie z którym za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Z powyższego wynika, że sprawa o ustalenie odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n. może mieć miejsce dopiero wtedy, gdy na podstawie ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości na wniosek właściciela (użytkownika wieczystego) dojdzie do wydzielenia określonych działek (działki) gruntu pod drogi publiczne, przejścia powyższych wydzielonych działek na własność jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa oraz do ujawnienia praw nowego właściciela w księdze wieczystej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2018 r., II SA/Rz 1203/17, LEX nr 2466624). W konsekwencji bez skutecznego, czyli ostatecznego stwierdzenia w decyzji podziałowej przeznaczenia wydzielonych działek pod funkcję dróg publicznych, nie zaktualizuje się roszczenie o odszkodowanie. O odszkodowaniu nie orzeka się w decyzji podziałowej.

Podsumowując, w świetle ujawnionych okoliczności faktycznych i stanu prawnego sprawy zarzutów skargi nie można było uznać za zasadne. Sąd nie dostrzegł naruszeń przepisów postępowania, ani błędów w zastosowaniu prawa materialnego w postaci przepisów u.g.n., które miałyby wpływ na wynik sprawy. Skutkiem tego brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.