Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1205/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3 i art. 87
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 7, art. 28, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 4 pkt 10a
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. G. i W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących M. G. i W. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa [...] postanowieniem z 19 lutego 2009 r., na podstawie art. 106 kpa oraz art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717, z późn. zm.), odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "1" wraz z obiektami infrastruktury technicznej na działkach nr "1" i "2", obręb [...], gmina L., sformułowanej na wniosek W. G..

W uzasadnieniu organ wskazał, że Wójt Gminy L. pismem z 31 lipca 2008 r. zwrócił się do organu o uzgodnienie projektu ww. decyzji o warunkach zabudowy stosownie do wymogu art. 60 ust. 1 i art. 53 ust 4 pkt. 10 w związku z art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren objęty projektem, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., przyjętego uchwałą Nr XIV/89/94 Rady Gminy L. z 22 marca 1994 r., który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., położony jest w obszarze przeznaczonym do realizacji usług publicznych — "A2E, pkt 1.1.1.2. -Strefa Innych Ograniczeń Fizjograficznych", na terenie projektowanego zbiornika "[...]".

Zgodnie z zał. nr 1 do powyższego projektu, Rozdz. II, pkt 5 - planowana inwestycja położona jest w terenie znajdującym się w zasięgu wody rzeki [...] Q 5% - 343,2 m n.p.m. w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni dolnego [...] i wymaga uzgodnienia warunków jej realizacji z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w K., który jest administratorem rzeki [...] oraz posiada dokumentację techniczną zbiornika wodnego "[...]" w postaci koncepcji programowo-przestrzennej opracowanej przez "[...] K." w 2003 r.

W związku z powyższym, organ zwrócił się do RZGW w K., który wyjaśnił, że decyzja o ewentualnej rezygnacji z budowy zbiornika powinna być poprzedzona szczegółowymi, wariantowymi analizami w zakresie ochrony przeciwpowodziowej doliny [...] (obwałowania, wysiedlenia itp.) oraz zaopatrzenia w wodę rejonu L.. Weryfikacja ustaleń w aspekcie ochrony przeciwpowodziowej wiąże się z realizacją prawa wodnego w zakresie opracowywania studiów ochrony przeciwpowodziowej (art. 79 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne) oraz procesem wdrażania Dyrektywy Powodziowej (Dyrektywa 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim), która na państwa członkowskie nakłada konieczność wykonania: wstępnej oceny ryzyka powodziowego, w terminie do grudnia 2011 r., map zagrożenia i map ryzyka powodziowego, w terminie do grudnia 2013 r., planów zarządzania ryzykiem powodziowym, w terminie do grudnia 2015 r. Ustalenia powyższe dotyczą szeroko rozumianej identyfikacji zagrożeń powodziowych.

Organ wskazał, że projektowany zbiornik "[...]" jest zadaniem rządowym i jako duży zbiornik retencyjny (powyżej 5 min m3) jest obiektem wielozadaniowym. Jego najważniejsze zadania to: zaopatrzenie w wodę powiatu [...], zmniejszenie zagrożenia powodziowego doliny [...], wykorzystanie energetyczne oraz zwiększenie rekreacyjnej atrakcyjności terenu. Maksymalna rzędna piętrzenia zbiornika wynosi 346,0 m n.p.m. natomiast teren omawianej inwestycji położony jest w dnie zbiornika, na wysokości około 342,5 m n.p.m., na tarasie zalewowym, w pobliżu koryta rzeki i z tego powodu dopuszczona w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy L. modernizacja i przebudowa substancji mieszkalnej oraz uzupełniająca zabudowa jednorodzinna nie powinna być uwzględniana ze względu na interes społeczny, obejmujący budowę zbiornika w celu ochrony mieszkańców doliny rzeki [...] przed zagrożeniem powodziowym.

Plan zagospodarowania przestrzennego Województwa [...] przyjęty Uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr XV/174/03 z 22 grudnia 2003 r. określa w terenie objętym wnioskiem realizację zbiornika retencyjnego "[...]" na rzece [...] celem ochrony doliny tej rzeki przed powodzią. Planowana inwestycja koliduje zatem z ustaleniami tego planu. Uchwała ta jest ostateczna i pozostaje w obiegu prawnym.

Organ konkludował, że uzgodnienie projektowanej inwestycji będzie możliwe pod warunkiem wyłączenia terenu objętego inwestycją z istniejącej rezerwy terenowej dla zbiornika wodnego "[...]" oraz dokonania odpowiedniej zmiany ustaleń Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]. Jednocześnie do chwili obecnej nie zostały zgłoszone do Sejmiku Województwa [...] żadne wnioski formalne o wykreślenie z przedmiotowego planu zbiornika wodnego "[...]".

Zażalenie na ww. postanowienie złożyli M. G. i W. G., wskazując, że jest ono krzywdzące i bezprawne. Odwołali się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 956/09 wydanego w przedmiotowej sprawie. Żalący się zarzucili nadto, że organ powołuje się na obowiązującą w prawie europejskim powodziową dyrektywę, nie uwzględnia natomiast Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 26 lipca 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 123 i w zw. z art. 144 kpa oraz na zasadzie art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wyrokiem z 30 września 2009r., sygn. akt IISA/Kr 956/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienia organów obydwu instancji wydane w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu, w sprawie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych tj. art. 7, art 77 oraz art. 107 k.p.a., oraz prawa materialnego. Wskazał, że plan miejscowy, który utracił moc 31 grudnia 2002 roku nie przewidywał całkowitego zakazu budownictwa jednorodzinnego w obszarze inwestycji. Stwierdzenie w zaskarżonym postanowieniu dotyczące " konieczności utrzymania rezerw terenowych" w planach miejscowych gminy nie może mieć ogólnikowego charakteru, ale winno mieć odniesienie do konkretnej sytuacji i konkretnej inwestycji. Konieczne jest wskazanie jakie będą parametry tego zbiornika i czy rzeczywiście działka inwestora jest niezbędną "rezerwą terenową" dla zbiornika "[...]". Nadto Sąd wytknął, że uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...], zawiera wprawdzie postanowienia dotyczące budowy zbiornika "[...]" na rzece [...], ale plan ten nie ma przymiotu prawa miejscowego.

Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie organu l instancji jest prawidłowe, a braki wskazane przez WSA w Krakowie w wyroku z 30. 09. 2009 r. zostały usunięte.

Podał, że przy uzgadnianiu projektów decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ uzgadniający winien rozpatrzyć, czy: teren, którego dotyczy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z 7 lipca 1994 r. - o zagospodarowaniu przestrzennym, przeznaczony był pod realizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadłokalnym, czy w zakresie zadań rządowych lub samorządowych danego województwa bądź powiatu mieści się realizacja przedmiotowej inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, i czy następnie realizacja inwestycji, której dotyczy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy - w kształcie przedstawionym w projekcie przedmiotowej decyzji nie koliduje z ewentualną realizacją inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Według rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., przyjętego Uchwałą nr XIV/89/94 Rady Gminy L. z 22 marca 1994 r. nieruchomość, której dotyczy wniosek Inwestora znajdowała się w obszarze, oznaczonym symbolem "A2E", co zgodnie z zapisem pkt. 1.1.1.2 Uchwały oznaczało "Strefę innych ograniczeń fizjograficznych" - dla terenów o dużych spadkach, terenów w zasięgu wody 100 - letniej potoków i rzek oraz projektowanego zbiornika "[...]". Jak wynika z zapisu podpunktu 2 do punktu 1.1.1.2. Uchwały, na obszarze projektowanego zbiornika "[...]" w istniejących terenach zainwestowanych dopuszczalne było w niezbędnym wymiarze lokalizowanie uzupełniającej zabudowy jednorodzinnej.

Budowa zbiornika "[...]" stanowi inwestycję celu publicznego o charakterze ponadlokalnym. Uchwała Nr XV/174/03 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 22 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] zakłada realizację zbiornika retencyjnego "[...]" na rzece [...]. Plan ten nie stanowi aktu prawa miejscowego, stanowi zatem akt kierownictwa wewnętrznego, czyli akt, którego regulacje wiążą bezpośrednio jedynie podmioty funkcjonujące wewnątrz systemu administracji publicznej. Organ odwoławczy zwrócił jednocześnie uwagę na treść art. 44 ustawy, wskazując, że pomimo, iż plan wojewódzki nie stanowi źródła prawa w rozumieniu art. 87 ust. Konstytucji, to jego zapisy mają bezpośrednie przełożenie na treść planów miejscowych i jako takie, nie mogą być pomijane przy podejmowaniu decyzji z zakresu zagospodarowania przestrzennego.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że nieruchomość, której dotyczy wniosek Inwestora ( dz. ewid. nr "1" i nr "2") znajduje w zasięgu wody rzeki [...], na terenie bezpośrednio zagrożonym powodzią, a zarazem w granicach rezerwy terenu, przeznaczonej pod budowę zbiornika retencyjnego "[...]" - w samym jego dnie, na wysokości ok. 342,5 m n.p.m. Realizacja inwestycji nie jest zatem do pogodzenia z wojewódzkim planem ochrony przeciwpowodziowej, którego założeniem jest budowa na tym terenie zbiornika retencyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wnieśli W. i M. G.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie: art. 6 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP - przez wydanie zaskarżonego postanowienia w oparciu o zapisy planu zagospodarowania Województwa [...], który nie stanowi norm prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie, bez podstawy prawnej prawa własności przysługującego skarżącym, art. 7, art. 77, art. 107 § 3 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz braki w uzasadnieniu faktycznym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3. p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające go postanowienie organu l instancji naruszają prawo.

Zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższa zasada obliguje zatem organy administracji do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych sprawy, w oparciu o dostępne dowody. Przepis art. 77 § 1 kpa precyzuje zasadę prawdy obiektywnej nakładając na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei przepis art. 107 § 3 kpa zobowiązuje aby uzasadnienie faktyczne decyzji (postanowienia) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa.

Na wstępie, odnosząc powyższe do sprawy poddanej ocenie Sądu trzeba wskazać, iż zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie organu l instancji stanowią kolejne postanowienia w sprawie, wydane po uchyleniu wyrokiem WSA w Krakowie z 30. 09. 2009 r. sygn. akt IISA/Kr 956/09 wydanych w przedmiotowej sprawie postanowień SKO w [...] z 31.03.2009 r. znak [...] oraz poprzedzającego go postanowienia" Marszałka Województwa [...] z 16.01.2009 r.

Trzeba przy tym stwierdzić, że w ocenie Sądu ani organ odwoławczy ani organ l instancji, rozpoznając ponownie sprawę, nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania z wyroku WSA w Krakowie z 30.09. 2009 r., co w związku ze złożoną skargą powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia pierwszoinstancyjnego. W ww. wyroku WSA w Krakowie z 30 września 2009 r. Sąd zobowiązał organy obu instancji do prawidłowego zastosowania art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 kpa podkreślając, że samo stwierdzenie, iż w sprawie zachodzi "konieczność utrzymania rezerw terenowych w planach miejscowych gminy nie może mieć tak ogólnikowego charakteru, ale winno się odnosić do konkretnej sytuacji i konkretnej inwestycji". Podkreślił, że w szczególności wobec tego, iż poprzednio obowiązujący MPZP gminy L. dopuszczał - w ograniczonym co prawda zakresie - zabudowę terenu, na którym znajdują się przedmiotowe działki - a więc nie uniemożliwiał wnioskowanej przez W. G. zabudowy, konieczne jest wyjaśnienie inwestorowi co takiego zmieniło się, że w jego przypadku budowa domu nie jest już możliwa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wskazał, że uwzględnił opinię Dyrektora [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z 19. 05. 2009 skierowaną do Urzędu Marszałkowskiego sformułowaną w oparciu o informacje dotyczącego planowanego zbiornika wodnego "[...]" na rzece [...]. W szczególności podkreślił, że planowana inwestycja na działkach inwestora "koliduje z ustaleniami dotyczącymi zbiornika retencyjnego "[...]" na rzece [...] zawartymi w Planie Zagospodarowania Województwa [...] przyjętego uchwałą nr XV /174/03 z 22.12. 2003 r., ponieważ "teren ww. inwestycji położony jest na dnie zbiornika, na wysokości ok. 342, 5 m n.p.m, natomiast jak wynika z koncepcji budowy zbiornika przyjętej w 2003 r. maksymalna rzędna piętrzenia zbiornika wynosi 346,0 m. n.p.m.

Oceniając powyższe ustalenia, mające kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia należy wskazać, że z przedłożonych do akt administracyjnych dokumentów - w tym mapy wysokościowej nie można jednoznacznie ustalić na jakiej wysokości znajduje się przedmiotowa nieruchomości inwestora, obejmująca działki nr "1" i "2" w m. [...], gmina L.. Podkreślenia wymaga, że ani organ odwoławczy ani organ l instancji, rozpoznając ponownie sprawę, nie wyjaśniły skarżącemu dlaczego pod rządami nieobowiązującego planu miejscowego gminy L. miał możliwość -co prawda w ograniczonym zakresie - zabudowy przedmiotowej nieruchomości znajdującej się na terenie obszaru oznaczonego symbolem A2E pkt 1.1.1.2 - strefa innych ograniczeń fizjokratycznych, podczas gdy obecnie w ocenie organu l i II instancji - nie ma już takiej możliwości. Trzeba zaznaczyć, że w okresie obowiązywania planu miejscowego Gminy L., który utracił moc obowiązującą 31.12. 2003 r. na obszarze projektowanego zbiornika obowiązywał jedynie bezwzględny zakaz lokalizacji kapitałochłonnych inwestycji publicznych, infrastruktury technicznej i komunikacji. W ocenie Sądu, nawet jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje, skarżący ma prawo uzyskać dokładne wyjaśnienie w tej kwestii. Powyższe wymaga wyjaśnienia także ze względu na fakt, że jak wynika z informacji RZGW ( przedłożone do akt sprawy pismo RZGW w K. z 7 maja 2009 r. ) poprzednio obowiązujące opracowanie odnoszące się do zbiornika wodnego "[...]" dotyczyło zbiornika o pojemności 8, 9 min m3 , obejmującego obszar zalewu 107, 91 - 118, 21 ha, a obecnie "można w kategoriach praktycznego myślenia rozważać jedynie zbiornik czterokrotnie mniejszy od jego maksymalnej, pierwotnej pojemności". Nadto organ l instancji wskazał w uzasadnieniu, że projektowany zbiornik będzie miał pow. 5 min m3. W związku z tym szczególnie istotne jest jednoznaczne wskazanie, iż nieruchomość skarżącego wnioskowana do zabudowy znajduje się na terenie, który nadal stanowi rezerwę dla znacznie już mniejszego zbiornika. Trzeba podkreślić, że organy nie wykazały, iż działki nr "1" i "2" faktycznie znajdują się na obszarze planowanego zbiornika (w jego wersji pierwotnie planowanej obejmującej 8,9 min m3, a w wersji sygnalizowanej w piśmie RZGW z 2009 r. - czterokrotnie mniejszym). Należy podkreślić, że w oparciu o przedłożone akta administracyjne Sąd nie ma możliwości zweryfikowania czy faktycznie obszar inwestycji pokrywa się z obszarem planowanego zbiornika [...].

Trzeba również zważyć, że w świetle informacji zawartych w/w piśmie RZGW budowa zbiornika "[...]" jest przesuwana na kolejne lata (pierwsze opracowanie powstało w 1953 r.), oraz, że jego realizacja jest nadal niepewna, przy czym w konkluzji wskazano, że " decyzja o rezygnacji z budowy zbiornika powinna być poprzedzona szczegółowymi, wariantowymi, analizami w zakresie ochrony przeciwpowodziowej doliny [...]".

W ocenie Sądu powyższe nakłada na organy administracji obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, z uwzględnieniem również interesu skarżących. Organ odwoławczy uwzględnił - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia - wyłącznie interes społeczny wskazując wyraźnie, że nieprawidłowe byłoby dopuszczenie zabudowy ze względu na interes społeczny mieszkańców doliny rzeki [...] - nie rozważył natomiast słusznego interesu skarżących. A do tego był zobowiązany ze względu na treść cyt. art. 7 kpa oraz zarzuty zażalenia. Co prawda ustawodawca nie definiuje pojęcia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, ale ze względu na treść cyt. art. 7 organy są obowiązane przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy mieć na względzie oba rodzaje interesów. Wskazać trzeba, że zarówno we współczesnym piśmiennictwie jak i orzecznictwie podkreśla się, że oba rodzaje interesów często nie pokrywają, a zadaniem organów, gdy w sprawie wystąpi sprzeczność pomiędzy interesem społecznym a interesem indywidualnym - jest wyważenie słusznego interesu obywateli w konkretnej sprawie, nie dając przewagi interesowi społecznemu (por. B. Adamiak, j. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz , C. H. Beck, W-wa 2009 s. 60 i n., wyrok SN z 18. 11. 1993 r. < III ARN 49/93, OSNCP 1994, Nr 9 póz. 181). Mając na uwadze, że wyważenie obu rodzajów interesów w konkretnej sprawie może być trudne - nie można jednak uznać, za poprawne zupełne pominięcie takiej oceny przez organy jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Sądu w szczególności gdy chodzi o ograniczenie prawa własności nieruchomości polegające uniemożliwieniu skarżącym wybudowania budynku mieszkalnego w okolicznościach niniejszej sprawy, organy powinny dokonać wnikliwej oceny obu rodzajów interesów, a nie ograniczyć się do stwierdzeniu, że planowana inwestycja jest nie do pogodzenia z wojewódzkim planem ochrony przeciwpowodziowej oraz interesem społecznym polegającym na ochronie mieszkańców doliny [...] przed zagrożeniem powodziowym. W szczególności organ nie odniósł się do sytuacji skarżących, którzy w pismach przedłożonych w aktach administracyjnych sprawy szczegółowo uzasadnili potrzebę budowy planowanego budynku mieszkalnego w miejsce starego "zagrzybionego budynku", w którym mieszkanie jest szkodliwe dla ludzi. Zarzucili nadto, że ich sąsiedzi uzyskali w analogicznej sytuacji pozytywne decyzje i wybudowali nowe budynki (pismo skarżących z 18.09. 2008 r. skierowane do organu odwoławczego).

Z tych względów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy p.p.s.a -stanowiący, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.