Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 775/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 775/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 września 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 r., sprawy ze skargi B. Sp. z o. o. w P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 11 lutego 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 listopada 2013 r. nr [..]Wójt Gminy . określił B.sp. z o.o. z siedzibą w P. wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 44 600,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy zaznaczył, że spółka jest właścicielem działki nr[..]w P. o powierzchni 4,49 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi oraz Bz. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem - obiektem fortecznym (międzypolowym fortem pancernym 44a "P.", d.Twierdzy K.), wpisanym do rejestru zabytków pod nr A-687. W deklaracji podatkowej, która wpłynęła do organu I instancji w dniu 1 lutego 2013 r., B.. sp. z o.o. wykazała budynki o powierzchni 496,00 m. kw. oraz grunty o powierzchni 44.900,00 m.kw. jako zwolnione z opodatkowania na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Wójta Gminy i, spółka nie spełniła przesłanki warunkującej zastosowanie wymienionego zwolnienia, tj. utrzymywania i konserwacji nieruchomości zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, co potwierdził M.Wojewódzki Konserwator Zabytków w zaświadczeniu z dnia 11 października 2013 r. Organ I instancji stanął na stanowisku, że budynki i grunty spółki powinny zostać opodatkowane stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Od tej decyzji odwołanie złożyła B.sp. z o.o., zarzucając naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z § 1 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady Gminy nr [..]z dnia 10 października 2012 r. Spółka wskazała, że ani konserwator w zaświadczeniu, ani organ I instancji nie wskazują w decyzji, które z przepisów ustawy o ochronie zabytków zostały naruszone. Ponadto spółka podniosła, że nabyła zabytek, by doprowadzić go do stanu zgodnego z założeniami konserwatorskimi, a to proces wymagający czasu i pieniędzy. Spółka podkreśliła, że budynek jest zrujnowany, tj. brak w nim okien, drzwi, instalacji, nie jest ogrzewany. Zdaniem spółki budynek nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 lutego 2014 r. nr [..], na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b, art. 6 ust. 1 i 5, art. 7 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 67 pkt 3, § 68 ust. 3 pkt 3 i 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 uchwały nr [..]Rady Gminy z dnia 18 października 2012 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz art. 63 § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podano, iż w świetle art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Spełnienie pierwszej z przesłanek wymienionych w w/w. przepisie nie budzi wątpliwości w rozpatrywanej sprawie. Nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków pod numerem [..]. Natomiast z uzyskanego od M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zaświadczenia z dnia 11 października 2013 r. nr [..], wynika że nieruchomość zabudowana fortem nr 44a "P.", nie jest obecnie utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto w zaświadczeniu tym stwierdzono, że wydano pozwolenie konserwatorskie z dnia 4 czerwca 2013 r. na roboty budowlane polegające na remoncie, przebudowie i adaptacji Fortu 44a "P.", lecz na chwilę obecną zakres prac nie został zrealizowany. W ocenie Kolegium, powyższe zaświadczenie stanowi wystarczający dowód pozwalający na ustalenie w niniejszym wypadku, iż zabytek nie może zostać objęty zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach, tym bardziej że Spółka nie przedstawiła żadnego dokumentu podważającego ustalenia M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma opinia wydana przez właściwego konserwatora, skoro kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków (art. 38 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Organ konserwatorski jest więc właściwy do określenia, czy dany zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

W zakresie zagadnienia, tzw. "względów technicznych", organ wskazał na art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odnoszący się do sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Z powyższego uregulowania wynika, iż wszystkie grunty, budynki i budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za związane z działalnością gospodarczą, poza ściśle określonymi wyjątkami - budynkami mieszkalnymi i gruntami związanymi z tymi budynkami oraz gruntami pod jeziorami, zajętymi na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne. Fakt, że przedsiębiorca nie wykorzystuje nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w danym momencie nie ma wpływu na wymiar podatku. Rozstrzygającym jest stan posiadania rozumiany jako możliwość prowadzenia działalności teraz lub w przyszłości. Pogląd ten został ugruntowany w judykaturze. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względów technicznych", które stoją na przeszkodzie wykorzystywaniu określonej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji uniemożliwiają jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według stawek z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W orzecznictwie akcentuje się, iż wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości stawkami przewidzianymi dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, okoliczności zewnętrzne i fizykalne, odnoszące się do substancji tego przedmiotu. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki właściwe dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej nieeksploatowania z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Za"względy techniczne" nie mogą też być uznane przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej, np. konieczność remontu, czy przeprowadzenia określonych prac. Pojęcie "względy techniczne" zakresem swojego normowania nie obejmuje finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do realizowania działalności gospodarczej.

W omawianym stanie faktycznym strona na poparcie swojego stanowiska, co do niewykorzystywania nieruchomości do wykonywanej działalności gospodarczej podała, iż budynek jest zrujnowany, tj. nie zawiera okien, drzwi, żadnych instalacji i nie jest ogrzewany. Budynek jest zawilgocony, co powoduje, że przebywanie w nim może być szkodliwe dla zdrowia. Przedstawione okoliczności mają charakter przemijający i nie świadczy o istnieniu "względów technicznych". To, że obecnie strona nie wykorzystuje gruntu i budynku dla celów działalności gospodarczej nie oznacza automatycznie, iż nieruchomości te nie podlegają opodatkowaniu stawkami właściwymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W wyroku z 26 czerwca 2012 r. (sygn. akt II FSK 2455/10) NSA wyraził pogląd, który Kolegium w pełni podziela, że "względy techniczne" to nie każda obiektywna okoliczność natury technicznej niemająca błahego charakteru, w tym również zły stan techniczny budynku, który bez gruntownego remontu nie nadaje się do użytkowania. NSA postawił tezę, że nie każda obiektywna przyczyna złego stanu technicznego budynku uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej lecz tylko taka, która prowadzi do oceny, że jest on w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem (także wyrok NSA z 29 marca 2012r. sygn. akt: II FSK 1860/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 r., I SA/G1 109/13). Zdaniem NSA "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia. Według NSA "względy techniczne" oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku lub budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Również w wyroku z dnia 14 czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II FSK 1974/11) trafnie przyjął, że niewykorzystanie nieruchomości ze względu na konieczność przeprowadzenia remontu ma charakter tymczasowy i usuwalny, niepodyktowany względami technicznymi, lecz ekonomicznymi. Z kolei w wyroku z dnia 16 lutego 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjnego podkreślił, że konieczność przeprowadzenia remontu w budynku nie oznacza pozbawienia tego budynku związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Należy również wskazać za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach, że zużycie lub brak instalacji elektrycznej i wodociągowej nie dotyczy konstrukcji budynku i nie stanowi obiektywnej przeszkody wyłączającej możliwość wykorzystywania budynku w przyszłości (wyrok z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 43/12).

Na powyższą decyzję B. sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie

- art. 7 ust. 1 pkt. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez pominięcie przewidzianego w tym przepisie odwołania do ustawy ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i brak wyraźnego wskazania, które konkretnie przepisy tej ustawy zostały naruszone przez skarżącego, podczas gdy skarżący, któremu odmawia się prawa do zwolnienia powinien wiedzieć, jakie rzekomo przepisy ustawy naruszył,

- art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że skarżący naruszył przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, podczas gdy przepisów tych nie naruszał (przynajmniej organ tego nie wskazuje), gdyż przedsięwziął określone działania zmierzające do doprowadzenia zabytku do porządnego stanu.

W uzasadnieniu skargi podano, że konserwator w zaświadczeniu z dnia 11 października 2013 r. jedynie nie potwierdził, że nieruchomość jest utrzymywana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a w ocenie skarżącego winien wprost stwierdzić niezgodność stanu utrzymania z przepisami o ochronie zabytków. Ponadto skarżący wskazał na protokół komisji konserwatorskiej dot. kontroli prac w forcie 44a P. przeprowadzonej w dniu 19 grudnia 2013 r., jak i wniosek z dnia 10 stycznia 2014 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że nieruchomość zabytkowa była w 2013 roku oraz jest na obecnym etapie inwestycji utrzymywana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a właściciel stosuje się do zaleceń konserwatorskich w procesie rewitalizacji nieruchomości, oraz na zaświadczenie M. Konserwatora Zabytków z dnia 21 lutego 2014 r. nr [..]stwierdzające, że obiekt obecnie konserwowany jest zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Istota powstałego w sprawie sporu koncentruje się na ocenie, czy zasadnie odmówiono skarżącej spółce prawa do skorzystania ze zwolnienia podatkowego w związku z posiadaniem nieruchomości zabytkowej, a w szczególności na przesądzeniu czy organy podatkowe mogły oprzeć swe rozstrzygnięcie wyłącznie na informacji zawartej w pisemnym stanowisku Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, bez poparcia poczynionych ustaleń innymi dowodami.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013r. sygn. I SA/Kr 1636/13, a dotyczącą podatku od nieruchomości dla skarżącej spółki za rok 2012r., w której to sprawie zaistniały analogiczne zagadnienia prawne. I tak przyjąć należy, że art. 7 ust 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ustanawia żadnych szczególnych reguł dowodowych czy proceduralnych (np. zastosowania trybu z art. 209 § 1 – 5 Ordynacji podatkowej) dla wykazania przesłanek określanego zwolnienia. Stanowi on jedynie, iż zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów przepisów o ochronie zabytków, może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób, a skoro organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób jego konserwacji, to prawidłowym jest wystąpienie organu podatkowego do właściwego rzeczowo wojewódzkiego konserwatora zabytków o udzielenie informacji. Takie postępowanie należy uznać za właściwe w świetle przepisów o postępowaniu dowodowym tj. art. 122, art.123 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem tym sposobem organ dąży do zebrania wszechstronnego materiału dowodowego uzasadniającego bądź negującego możliwość skorzystania przez podatnika z wymienionego zwolnienia w podatku od nieruchomości. Przy tym, skoro kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków (art. 38 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) to właśnie do wojewódzkiego konserwatora zabytków powinien zwrócić się organ podatkowy, bądź strona, o zajęcie stanowiska odnośnie należytego utrzymania nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Organ konserwatorski jest właściwy do określenia, czy dany zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą bez znaczenia pozostaje forma, w jakiej następuje zajęcie stanowiska. Przepisy prawa materialnego nie przewidują bowiem w tym zakresie obowiązku współdziałania organów w trybie art. 209 Ordynacji podatkowej.

W aktach znajduje się pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 11 października 2013 r. nr [..], zatytułowane "zaświadczenie" z którego jednoznacznie wynika, że sporna nieruchomość nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. (k. 11 akt adm.) Jak z pisma owego wynika zakres prac wynikający z pozwolenia konserwatorskiego z dnia 4 czerwca 2013r. na remont i adaptację fortu nie został zrealizowany, a obiekt znajduje się w złym stanie technicznym. Wbrew zatem zarzutom skargi, w zaistniałych okolicznościach – organ podatkowy zwrócił się z konkretnym pismem o potwierdzenie, że obiekt jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (k. 8 akt adm.), a odpowiedź, należy jednoznacznie zakwalifikować jako stwierdzenie, iż obiekt nie jest utrzymywany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W tych okolicznościach sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych, że brak było podstaw do przyjęcie istnienia przesłanki do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt. 6, mimo iż nieruchomość jest wpisana indywidualnie do rejestru zabytków.

Oceny powyższej, a w konsekwencji odmowy zwolnienia z podatku od nieruchomości za cały 2013r. w oparciu o w/w przepis nie podważają przedłożone w skardze dowody w postaci protokołu z komisji konserwatorskiej dot. kontroli prac w forcie 44a P. przeprowadzonej w dniu 19 grudnia 2013 r., jak i z wniosku z dnia 10 stycznia 2014 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że nieruchomość zabytkowa była w 2013 roku oraz jest na obecnym etapie inwestycji utrzymywana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a właściciel stosuje się do zaleceń konserwatorskich w procesie rewitalizacji nieruchomości, a także z zaświadczenia M. Konserwatora Zabytków z dnia 21 lutego 2014 r. nr [..]. W ocenie sądu w/w protokół kontrolny dotyczy jedynie określenia jakie prace do 17 grudnia 2013r. zostały przeprowadzone, tudzież że inwestor przystąpił do prac rewaloryzacyjnych, które są prawidłowo realizowane (k. 13). Brak w protokole wprost potwierdzenia spełnienia wymogów w zakresie całego obiektu, co do jego utrzymywania i konserwowania zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a tylko takie zaświadczenie lub stwierdzenie mogłoby doprowadzić do zastosowania zwolnienia. Przepis o zwolnieniu należy wykładać jako wyjątek od zasady, a zatem może mieć zastosowanie jedynie kiedy dowody będą wprost wskazywać, że cały obiekt zabytkowy był w 2013r. utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Dowód ten nie jest przy tym sprzeczny z wnioskami zawartymi w zaświadczeniu z dnia 21 lutego 2014r. Pomimo wniosku strony skarżącej, żądającej stwierdzenia, iż w 2013r. obiekt był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, w zaświadczeniu z dnia 21 lutego 2014r. konserwator stwierdził, że jesienią 2013r. prace konserwatorsko - budowlane zostały rozpoczęte i obecnie tj. na dzień wydawania zaświadczenia obiekt jest utrzymywany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. A zatem zaświadczenie to nie stwierdza, iż w 2013r. cały obiekt zabytkowy był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

W ocenie sądu, bez istotnego znaczenia dla sprawy był także brak powołania przez organ podatkowy konkretnych przepisów ustawy o ochronie zabytków, które miałyby zostać naruszone na skutek niewłaściwego stanu, w jakim utrzymywana jest nieruchomość. Dla rozpatrywanego sporu o zwolnienie kluczowe bowiem znaczenie miała opinia wydana przez właściwego konserwatora, a wobec braku jej podważenia, nie było żadnych podstaw do uchylenia z tego tylko tytułu zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że organ bardzo skrupulatnie respektował prawo strony do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, informował ją o wszelkich podejmowanych czynnościach, o zgromadzonych w sprawie dokumentach a także wystosował do strony (w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej) zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie spotkało się to jednak z żadną reakcją czy aktywnością strony. Także w odwołaniu, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika zabrakło jakichkolwiek wniosków dowodowych. Te przedstawiono dopiero na etapie skargi, nie dostrzegając, iż sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie ocenia prawidłowość jego ustalenia przez organ podatkowy. Wniosek o przeprowadzenie dowodu w trybie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być uwzględniony jedynie wyjątkowo w przypadku, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, celem postępowania dowodowego, o którym mowa w przywołanym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tejże decyzji (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009 r., I OSK 1869/07). Nadto przeprowadzenie dowodu jest niezbędne jedynie wówczas, gdy bez określonego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istotnej w sprawie wątpliwości. Zaznaczyć też trzeba, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (tak: wyrok NSA z dnia 21 września 2010 r., I GSK 243/10). Wskazanym w skardze protokołem komisji konserwatorskiej dot. kontroli prac przeprowadzonej w dniu 19 grudnia 2013 r. skarżąca spółka mogła posłużyć się na etapie postępowania podatkowego przed organem II instancji, natomiast zaświadczenie M. Konserwatora Zabytków z dnia 21 lutego 2014 r. nr [..]nie stwierdza, że w 2013r., obiekt był utrzymywany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Reasumując, materiał dowodowy zgromadzony na etapie postępowania podatkowego przez organy był wystarczający dla rozstrzygnięcia, w związku z czym sąd nie powziął żadnych istotnych wątpliwości, które należałoby wyjaśnić w oparciu o zaoferowane dowody. Sąd zwraca też uwagę, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowy jest pogląd, iż organy podatkowe nie muszą w nieskończoność poszukiwać dowodów, jeżeli nie przedstawia ich sam zainteresowany, zwłaszcza taki, który jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w realiach przedmiotowej sprawy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, iż skarżąca nie spełniała warunków do korzystania ze zwolnienia w przeciągu roku podatkowego 2013.

Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.