Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2202/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 5, art. 6,  art. 15, art. 19 ust. 1 i  ust. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 48  ust. 3,  par. 50
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi G.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołując art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; (zwanej dalej ustawą O. p.) oraz art. 2 ust.1, art. 6 ust. 8 b pkt 9, art. 15 ust. 1 i art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm ), a ponadto § 48 ust. 3 i § 50 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm. ), po rozpatrzeniu odwołania G. M. reprezentowanej przez doradcę podatkowego J. W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. w kwocie [...] zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

W [...] r. w związku z informacjami i materiałami otrzymanymi z Prokuratury Rejonowej w B., Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie kontrolne, mające na celu weryfikację rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r. wykazanego przez G. M., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "A" w korekcie deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Kontrolą objęto cały rok 2004.

G. M. nie okazała kontrolującym żadnej dokumentacji związanej z prowadzoną w 2004 r. działalnością gospodarczą wskazując na jej zniszczenie, którego dokonała sądząc, że dotyczy ona okresu objętego przedawnieniem.

G. M. przesłuchana w dniu [...] r. w charakterze strony przyznała, że w 2004 r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą "A" w G., dalej oświadczyła, że przedmiotem tej działalności był skup i sprzedaż surowców wtórnych (złomu stalowego), a prowadzeniem działalności gospodarczej zajmował się głównie jej mąż J. M. W szczególności przewoził złom, który kupował na terenie S. oraz sprzedawał go głównie do huty "B". Nie zna szczegółów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

J. M. przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] r. potwierdził fakt zajmowania się całą działalnością firmy G. M. wskazując, że działał jako jej pełnomocnik. Oświadczył, że zajmował się skupem, sprzedażą i przewozem złomu, który był kupowany na terenie S. od firm zajmujących się rozbiórką starych budynków oraz sporadycznie od ludności. Dalej wyjaśnił, że w końcu [...] r. poznał R. B., który zaproponował współpracę polegającą na przewozie i sprzedaży złomu, który wwoził do huty na podstawie dowodów WZ wystawionych przez Pana B. w ramach kontraktu z firmą "C"; po wjeździe na teren huty złom był ważony, klasyfikowany i rozładowywany; rozładunek był potwierdzany podpisami pracowników huty składanymi na kwitach wagowych; po wyjeździe z huty kwity wagowe oddawał R. B. za co otrzymywał gotówkę. Wyjaśnił przy tym, że z całości złomu przewożonego do huty ok. 20% to był własny złom, a pozostała część ok. 80 % stanowiła własność R. B.. Ponadto podał, że złom sprzedawany w ramach działalności gospodarczej G. M., wożony był do huty samochodami o numerach rejestracyjnych: [...] , a samochodami o numerach rejestracyjnych: [...], [...] (wcześniej [...]), [...] świadczył usługi transportu złomu na rzecz R. B. Przyznał, że sprzedaż złomu i świadczenie usług nie były fakturowane i wykazane w księgach podatkowych za 2004 r., wyjaśnił przy tym, że miał zamiar za cały sprzedany złom i wykonane usługi na rzecz R. B. wystawić zbiorczą fakturę, ale do tego nie doszło. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny oraz zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, kontrolujący ustalili wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży złomu, usług sortowania i transportu złomu, świadczonych przez J. M. jako pełnomocnika działającego w imieniu firmy "A" na rzecz R. B.

Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r.

Weryfikując rozliczenie wynikające z korekty deklaracji VAT-7 złożonej przez G. M. za w/w miesiąc, organ pierwszej instancji opierając się na zebranym materiale dowodowym uznał, że skarżąca nie zadeklarowała podatku należnego związanego ze sprzedażą złomu udokumentowaną fakturą, w której jako nabywca widnieje firma "A", a jako sprzedawca "D". Ustalono, że wystawca faktury M. T., właściciel "D" figurował w rejestrze podatników w okresie od [...] r. do [...] r., nie złożył zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (straty) za lata 2004-2005 oraz złożył deklaracje VAT-7 (zerowe) wyłącznie za poszczególne miesiące od stycznia do kwietnia 2004r., w których nie wykazał żadnych wartości zakupów i sprzedaży.

Biorąc pod uwagę uregulowania zawarte w art. 6 ust. 8 b pkt 9 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 ze zm.), określające moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży złomu oraz w art. 2 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ww. ustawy, definiujące przedmiot i podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, organ pierwszej instancji uznał, że dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług za badany miesiąc G. M. zaniżyła podatek należny o kwotę [...] zł. Wynika to z faktu sprzedaży złomu do huty "B" dokonanej [...] r., a potwierdzonej kwitem wagowym oraz fakturą VAT za sprzedaż złomu w ilości [...] ton na wartość netto [...] zł i podatek VAT 22 % w kwocie [...] zł. Złom ten wwiózł do huty J. M. samochodem o nr rej. [...]. Wystawcą faktury był M. T. firma "D", a nabywcą "C". W związku z niezaewidencjonowaniem tej sprzedaży zaniżono obrót o kwotę [...] zł i podatek należny o kwotę [...] zł.

Mając również na względzie fakt, że G. M. nie przedłożyła kontrolującym żadnej dokumentacji dotyczącej prowadzonej w 2004 r. działalności gospodarczej, organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że G. M. nie ma podstaw do skorzystania z prawa, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, tj. do obniżenia podatku należnego za styczeń 2004 r. o podatek naliczony w kwocie [...] zł wykazany w korekcie deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Stanowisko takie oparł na regulacjach wynikających z treści § 48 ust. 3 oraz § 50 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, póz. 268 ze zm.), z których wynika, że podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących, albo ich duplikaty, które należy przechowywać przez okres 5 lat, licząc od końca roku, w którym wystawiono fakturę lub fakturę korygującą.

Powyższe ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i rozstrzygnięcie podjęte w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za badany okres rozliczeniowy znalazły wyraz w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nr [...] z [...] r.

G. M. reprezentowana przez pełnomocnika, J. W. złożyła pismem z [...] r. odwołanie od tej ( i pozostałych ) decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o wstrzymanie ich wykonania. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:

- art. 23, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art.180, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191, art. 192, art. 199 i art. 210 Ordynacji podatkowej;

- art. 5, art. 6 i art. 32 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym;

- art. 14, art. 15, art. 19, art. 25 i art. 113 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług.

Organ odwoławczy poinformował pełnomocnika strony o możliwości skorzystania z praw, o których mowa w art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Z powyższego uprawnienia pełnomocnik skarżącej J. W. nie skorzystał, ale złożył wniosek o włączenie do akt sprawy nowych dowodów, tj. protokołu z przesłuchania świadka J. M. , przeprowadzonego w Urzędzie Skarbowym w Z. w dniu [...] r. oraz pisma J. M. z [...] r. złożonego w w/w Urzędzie Skarbowym.

W wyniku uwzględnienia wniosku, Dyrektor Izby Skarbowej w K. włączył do akt niniejszej sprawy nowe zawnioskowane dowody.

W trakcie przesłuchania przeprowadzonego w dniu [...] r. J. M. zeznał między innymi, że w 2006 r. nie prowadził działalności gospodarczej, prowadziła ją natomiast jego żona G. M., pod nazwą "A" w G. Dalej zeznał, że pomagał żonie w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ponadto dodał, że w firmie "A" zatrudnionych było dwóch pracowników, tj. A. B. i K. Z., z A. B. wwoził na teren "B" złom należący do R. B., a wspomniane powyżej usługi transportowe świadczył w oparciu o ustną umowę zlecenia zawartą z Panem R. B., który płacił mu za to wynagrodzenie w kwocie [...] zł od kursu. Ponadto oświadczył, że złom należący do R. B. składowany był na placu należącym do firmy "A", a po sortowaniu ładowany na samochody również należące do firmy G. M. Pracownik Pan A. B. nie otrzymywał dodatkowego wynagrodzenia za usługi transportu świadczone na rzecz R. B.

W wyniku wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, argumentów podniesionych w odwołaniu oraz w wyjaśnieniach złożonych przez Stronę w toku postępowania odwoławczego, a także odnosząc ustalony stan faktyczny do przepisów prawa podatkowego mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że decyzja pierwszoinstancyjna nie narusza prawa, wobec czego utrzymał ją w mocy decyzją nr [...] z [...] r. Organ odwoławczy zasadniczo podzielił ustalenia i argumentację organu pierwszej instancji.

Pełnomocnik G. M. jednym pismem złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na 12 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. dotyczących określenia wobec G. M. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2004 r. do grudnia 2004 r., w tym za styczeń 2004 r. w kwocie [...] zł.

W jej treści zarzucił organom podatkowym naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 23, art. 120-129, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191, art. 192, art. 199 i art. 210 Ordynacji podatkowej;

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 5, art. 6 i art. 32 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym;

- art. 14, art. 15, art. 19, art. 25 i art. 113 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji obu instancji jako sprzecznych z prawem. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej przede wszystkim zarzucił, że z otrzymanych z Prokuratury i Policji materiałów dotyczących działalności innych osób i podmiotów gospodarczych organ pierwszej instancji wyciągnął błędne założenia i wnioski, doprowadzając do bezprawnego przerzucenia na G. M. odpowiedzialności podatkowej za czynności wykonywane samodzielnie przez jej męża J. M., który był jej pełnomocnikiem w zakresie prowadzonej przez działalności gospodarczej. Kierując się zaś takim błędnym założeniem przerzucił odpowiedzialność za te działania na G. M., która prowadząc działalność gospodarczą była podatnikiem podatku VAT.

W ocenie skarżącej z zebranych w przedmiotowej sprawie materiałów dowodowych wyraźnie wynika, iż czynności uznane przez organy podatkowe za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z tytułu działalności gospodarczej G. M., prowadził samodzielnie jej mąż J. M., jako zleceniobiorca innego przedsiębiorcy (R. B.) co wynika z postępowań prowadzonych przez Prokuraturę i Policję oraz z zeznania złożonego przez J. M. w trakcie postępowania podatkowego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w Z. wobec G. M. za 2006 rok.

Ponadto pełnomocnik G. M. wskazał, że przez odrzucenie wniosku o przesłuchanie świadków zaangażowanych w ujawnionym procederze zignorowano próbę wyjaśnienia decydujących w sprawie okoliczności i w ten sposób naruszono ogólne normy prawne wyrażające się w zasadzie praworządności, zaufania i prawdy obiektywnej, określone w art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz zasadę ustalenia prawdy materialnej opartej na kompletnym materiale dowodowym, wynikające z art. 180, art. 187, art. 188 i art. 191 w/w. ustawy oraz definicję podatnika, osób zobowiązanych do wystawienia faktur i osób zwolnionych z podatku z uwagi na obrót, tj. art. 5, art. 6 i art. 32 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 14, art. 15, art. 19, art. 25 i art. 113 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Według skarżącej wskazane powyżej nieprawidłowości przyczyniły się do wydania błędnych decyzji, skierowanych do niewłaściwego podatnika. To bowiem J. M., jako osoba fizyczna, we własnym imieniu i na własny rachunek wykonywał czynności będące przedmiotem zainteresowania organów podatkowych i to wobec niego winno być prowadzone postępowanie podatkowe. Skarżąca uważa, że z argumentacji organów podatkowych wynika, iż osoba wyznaczona jako pełnomocnik podmiotu gospodarczego nie może samodzielnie podejmować aktywności zawodowej, gdyż wszelkie te działania będą obciążały ten podmiot gospodarczy.

Skarżąca uważa, że organy podatkowe nietrafnie wskazały stronę zobowiązaną, pomijając istniejące w sprawie dowody. J. M., oprócz zajmowania się sprawami działalności gospodarczej swojej żony jako jej pełnomocnik, odrębnie i samodzielnie od tej działalności podejmował się różnych zarobkowych czynności. Skorzystał między innymi z zaoferowanej przez R. B. propozycji dostawy do "B" złomu, będącego w większości (ok. 82,5%) własnością zlecającego. Okoliczności tej współpracy i warunki jej wykonywania wskazują na umowę zlecenia zawartą pomiędzy J. M. i R. B. Zlecenie to Pan M. wykonywał osobiście za pomocą sprzętu (środków transportu), będącego wspólną własnością jego i żony. Czynności te wykonywane były poza działalnością gospodarczą G. M. i bez jej wiedzy. Stąd też nie były rejestrowane w dokumentacji firmy "A" G. M.

Według Skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu wykonywania umowy zlecenia ciąży na zleceniodawcy (w tym wypadku na R. B.) i to jego należało przesłuchać w tej sprawie.

Pełnomocnik skarżącej dalej podważa przyjętą przez organy podatkowe podstawę opodatkowania, albowiem do opodatkowania przyjęły całą wartość towarów wynikającą z kwitów wagowych, potwierdzających dostawy złomu do "B", podczas gdy złom będący własnością Pana J. M. stanowił jedynie ok. 15-20%. Pozostała część tego towaru (ok. 82,5%) była własnością innych osób (podatników) i została przez nich już opodatkowana (wystawili faktury VAT).

Ostatecznie pełnomocnik Skarżącej zwrócił uwagę na uchybienia organu pierwszej instancji, jakie miały jej zdaniem miejsce w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego. Zarzucił, że zgromadzony w toku kontroli materiał dowodowy przekraczał zakres kontroli wynikający z upoważnienia oraz że protokół z kontroli nie zawierał oceny prawnej, z której wynikałby obowiązek podatkowy. Ponadto stwierdził, że opieranie się w postępowaniu podatkowym wyłącznie na materiałach zgromadzonych w postępowaniach innych organów (Policja i Prokuratura) nie wyjaśniło czynników mających decydujące znaczenie w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że strona skarżąca nie wskazała żadnych nowych argumentów, ani też żadnych nowych okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie dokonane w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów wyjaśnił co następuje. Za bezzasadny uznał zarzut, dotyczący skierowania decyzji do niewłaściwej osoby tj. do G. M. zamiast do J. M. jako rzeczywistego wykonawcy nieujawnionych transakcji.

Wskazał, że G. M. przesłuchana w charakterze strony w dniu [...] r. zeznała, że w latach 2003-2005 prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą "A" w G. Przedmiotem tej działalności gospodarczej był skup i sprzedaż złomu stalowego. G. M. przyznała, że prowadzeniem tej działalności gospodarczej zajmował się głównie mąż J. M., który zajmował się przewozem złomu, jaki kupował na terenie S. oraz sprzedawał go głównie do huty "B" za pośrednictwem innych firm.

Zeznania te potwierdził J. M., przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...] r. oraz podał, że działalnością gospodarczą żony zajmował się jako jej pełnomocnik.

W aktach sprawy znajduje się również protokół przesłuchania J. M. w charakterze świadka, przeprowadzonego w Komendzie Miejskiej Policji w B. w dniu [...] r., z którego wynika, że od 1993 r. zajmował się handlem złomem. Początkowo ta działalność była zarejestrowana na niego, ale od 1998 r. właścicielką firmy jest G. M. W zasadzie jednak całość interesu prowadził jako jej pełnomocnik. J. M. zeznał również, że skupowany przez niego złom dostarczał " na własną firmę " do "B" oraz że złom ten pochodził jedynie z jego składowiska.

J. M. przesłuchany w dniu [...] r. w charakterze podejrzanego potwierdził, że G. M. ustanowiła go pełnomocnikiem do prowadzenia firmy oraz, że wynika to z rejestrów. Faktycznie J. M. zajmował się prowadzeniem składowiska i wszelkimi sprawami z tym związanymi.

Taki stan rzeczy potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią G. M. pod nazwą "A", z których wynika, że J. M. był pełnomocnikiem tej firmy.

J. M. był zatem upoważniony do podejmowania wszelkich czynności związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez żonę G. M., pod nazwą "A" w G. Z zebranych w przedmiotowej sprawie materiałów dowodowych jednoznacznie wynika, że wszelkie czynności J. M. w 2004 r. w zakresie obrotu złomem i usług transportowych wykonywane były w ramach w/w działalności gospodarczej G. M., będącej kontynuacją działalności gospodarczej uprzednio zarejestrowanej i prowadzonej przez jej męża. G. M. od samego początku nie zajmowała się sprawami firmy co czynił w oparciu o pełnomocnictwo J. M. W badanym okresie rzeczywistym właścicielem "A" była G. M. i to wobec niej należało wszcząć kontrolę podatkową oraz postępowanie podatkowe. Organ odwoławczy wskazał, że w podanym stanie faktycznym adresatem decyzji winna być i prawidłowo była G. M.. Fakt, iż G. M. nie miała świadomości o wszystkich czynnościach wykonywanych przez męża w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie ma w tym przypadku znaczenia, albowiem upoważniając swego męża do działania w jej imieniu świadomie pozbawiała się możliwości pełnego kontrolowania wszelkich czynności i transakcji przez niego wykonywanych w ramach "A".

Dalej organ wskazał, że w związku z ustalonym stanem faktycznym za bezzasadne uznać należy podniesione w skardze zarzuty naruszenia regulacji dot. definicji podatnika, osób zobowiązanych do wystawienia faktur i osób zwolnionych z podatku z uwagi na obrót, wynikających z art. 5, art. 6 i art. 32 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 ze zm.). Zdaniem organu J. M. nie mógł być uznany za podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do kwestionowanych transakcji ani też za osobę, która mogłaby skorzystać z podmiotowego zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług z uwagi na poczynione ustalenia stanu faktycznego, poparte jego zeznaniami złożonymi w dniu [...] r. kiedy to zeznał: cyt. "sprzedaż złomu i usługi transportowe wykonywałem w ramach działalności prowadzonej przez moją żonę G. M. ". Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej J. M. nie dokonywał zatem sprzedaży we własnym imieniu i na własny rachunek, a więc nie spełniał podstawowego kryterium dla uznania go za podatnika podatku od towarów i usług w tym zakresie.

W ocenie organu podatkowego ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości co do tego, że działalnością gospodarczą prowadzoną pod nazwą "A" zajmował się wyłącznie J. M. , a to na mocy upoważnienia udzielonego mu przez G. M.

Uznając zatem, że nieujawnione i nie opodatkowane podatkiem od towarów i usług transakcje sprzedaży towarów i usług dokonane przez J. M. wykonane były w ramach firmy G. M., nie naruszono również wbrew twierdzeniu strony skarżącej - zasad wynikających z art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z treścią art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Z kolei, w myśl art. 121 w/w ustawy postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada ta oznacza między innymi, że wszelkie niejasności czy też wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść strony. Art. 122 Ordynacji podatkowej stanowi natomiast, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wynikająca z w/w artykułu tzw. zasada prawdy obiektywnej wymusza na organach podatkowych obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zdaniem organu odwoławczego pierwszoinstancyjna decyzja wymiarowa z [...] r. wydana była w oparciu o prawidłową podstawę prawną i skierowana została do właściwej osoby, tj. do G. M., która dobrowolnie i świadomie upoważniła swojego męża do prowadzenia działalności gospodarczej.

Fakt, że rozstrzygnięcie organu podatkowego jest odmienne od oczekiwań skarżącej nie oznacza jednocześnie, że decyzja tego organu obarczona jest wadą polegającą na naruszeniu prawa (materialnego, czy też proceduralnego). Organ odwoławczy wskazał, że odmowa przesłuchania w charakterze świadków kilku osób zawnioskowanych przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z [...] r. była uzasadniona tym, że w aktach przedmiotowej sprawy znajdowały się już protokoły przesłuchań tychże osób, przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w B. i Prokuratury Rejonowej w B. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że przesłuchanie tych osób miało być przeprowadzone na okoliczność potwierdzenia i określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług strony postępowania w sytuacji gdy wykonywanie pozaewidencyjnej sprzedaży złomu i usług transportu przez J. M. było poza sporem, a skarżąca nie zgadzała się jedynie z przerzuceniem na nią obowiązku podatkowego powstałego w związku z tą sprzedażą i usługami. Za bezzasadny organ uznał również zarzut naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego, wynikających z art. 180, art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Fakt, że organ pierwszej instancji dokonał rozstrzygnięcia między innymi w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organy ścigania w sprawach karnych nie jest naruszeniem żadnych obowiązujących zasad postępowania dowodowego. Art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jednoznacznie bowiem stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Na włączenie do akt sprawy tego typu materiałów dowodowych pozwala również treść art. 181 w/w ustawy, który stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być między innymi materiały zgromadzone w toku postępowania karnego.

Organ odwoławczy podniósł dalej, że niezrozumiały i bezpodstawny jest zarzut błędnego określenia przez organ pierwszej instancji podstawy opodatkowania poprzez przyjęcie do opodatkowania całej wartości złomu sprzedanego przez J. M., podczas gdy tylko niewielka część tego złomu (15-20%) stanowiła jego własność, a pozostała część należała do innych osób, które swą sprzedaż już opodatkowały.

Uzasadniając powyższe, organ podatkowy wskazał na wyjaśnienia złożone w dniu [...] r. przez J. M., przesłuchanego przez pracowników organu pierwszej instancji w charakterze świadka, z których wynika, że w 2004 r. swój złom przewoził samochodami o numerach rejestracyjnych [...] i [...], a złom R. B. przewoził innymi samochodami, tj. samochodami o numerach rejestracyjnych: [...] (wcześniej [...]), [...] oraz [...]. To tymi samochodami J. M. świadczył usługi transportu złomu otrzymanego od R. B. Dokładna analiza treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji z [...] r. pozwala zatem stwierdzić, że dokonując obliczenia podstawy opodatkowania związanej z nieujawnioną sprzedażą złomu i usług transportowych, organ ten dokonał szczegółowej analizy nie tylko zeznań J. M., ale i pozostałego materiału dowodowego w postaci kwitów wagowych, zawierających numery rejestracyjne samochodów wjeżdżających ze złomem na teren huty. Analiza danych wynikających z tych dowodów pozwoliła jednoznacznie określić, który transport złomu na teren huty wykonywany był przez Pana J. M. w ramach sprzedaży złomu w imieniu firmy należącej do Pani G. M., a który w ramach usługi transportu świadczonej na rzecz R. B. Organ odwoławczy w wyniku weryfikacji rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., nie stwierdził żadnego przypadku, a pełnomocnik skarżącej (mimo zarzutów w tym zakresie) takiego przypadku nie wykazał, w którym to organ pierwszej instancji błędnie przypisałby G. M. sprzedaż złomu należącego do R. B.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzje obu instancji zawierają pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, o którym mowa w art. 210 § 6 Ordynacji podatkowej. Powołano się w nich na wszystkie okoliczności stanu faktycznego mające istotny wpływ na dokonane rozstrzygnięcia. Wskazano również prawidłowe podstawy prawne wydania tych decyzji, jak i inne przepisy regulujące badaną materię z przytoczeniem ich treści oraz odniesieniem się do ustaleń faktycznych.

Ponadto organ podatkowy wyjaśnił, że odmówił mocy dowodowej zeznaniom złożonym przez J. M. w charakterze świadka w Urzędzie Skarbowym w Z. w dniu [...] r., albowiem dotyczą one stanu faktycznego zaistniałego w 2006r. i w związku z tym nie mogły być brane pod uwagę w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie, dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2004 r.

Organ odwoławczy odmówił również wiarogodności wyjaśnieniom złożonym przez J. M. w piśmie z [...] r., skierowanym do Urzędu Skarbowego w Z., z których wynika, że czynności segregacji i przewozu złomu do "B" wykonywał na zlecenie R. B. we własnym imieniu, ponieważ pozostają one w jawnej sprzeczności z wcześniejszymi zeznaniami złożonymi przez J. M. w trakcie przesłuchania go w charakterze świadka przez organ pierwszej instancji w dniu [...] r., kiedy to jednoznacznie oświadczył, pouczony o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, że sprzedaż złomu i usługi transportowe świadczone na rzecz R. B. wykonywał w ramach działalności prowadzonej przez G. M.

W ocenie organu odwoławczego próba dokonania zmiany wcześniejszych zeznań złożonych przez J. M. ewidentnie wskazuje na dostosowywanie ich do potrzeb postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie oraz na próbę stworzenia korzystniejszej wersji wydarzeń i konieczności opodatkowania podatkiem od towarów i usług J. M., co nie jest już możliwe z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za badany okres rozliczeniowy. Taki stan rzeczy skutkuje zaś koniecznością stwierdzenia, że wszelkie odmienne od dotychczasowych wyjaśnienia składane przez J. M. są niewiarygodne, tym bardziej, że nie wykazał on w żadnej mierze, iż poprzednio złożone przez niego zeznania z obiektywnych względów nie mogą być brane pod uwagę (np. składanie zeznań w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środków odurzających lub też leków powodujących zachwianie stanu świadomości, a więc w sytuacji braku poczucia odpowiedzialności za słowa).

Odnosząc się ostatecznie do zarzutów pełnomocnika skarżącego w kwestiach dot. przekroczenia zakresu upoważnienia oraz treści protokołu z kontroli organ odwoławczy wskazał, że były one przedmiotem zastrzeżeń złożonych pismem z [...] r., jednak zastrzeżenia te zostały przeanalizowane przez kontrolujących i pismem z [...] r. uznane za bezzasadne.

Na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wnioski i wywody zawarte w skardze, akcentując przy tym, że istotnym uchybieniem było nie przesłuchanie w postępowaniu R. B. jako zleceniodawcy. Dalej pełnomocnik skarżącej zarzucił, że organy podatkowe nie wykonały zarządzenia Prokuratora, który zwrócił się do organu z informacją o czynnościach J. M., ponadto zarzucił tendencyjne i nierzetelne prowadzenie postępowania. Złożył do akt sprawy kopię zarządzenia Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] r. o powierzeniu Urzędowi Skarbowemu w Z. prowadzenie śledztwa w zakresie obliczenia kwoty podatków przez J. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana : z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa , dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.)

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez pełnomocnika G. M. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy podnieść, iż w sprawie miały zastosowanie przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która utraciła moc z dniem 1 maja 2004 r. Tę ustawę należy bowiem stosować do zdarzeń, które miały miejsce przed 1 maja 2004 r., tj. przed dniem wejścia w życie nowej ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Przechodząc do merytorycznych rozważań przede wszystkim należy zauważyć, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy Skarżąca mogła być adresatem decyzji organów podatkowych, czy jako adresatowi decyzji przysługiwało jej prawo do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wykazanego w korekcie deklaracji VAT - 7 za styczeń 2004 r. oraz czy w ustalonym stanie faktycznym zaniżyła podatek należny związany z niezaewidencjonowaną sprzedażą złomu udokumentowaną fakturą, w której jako nabywca widnieje firma "C" w K., a jako sprzedawca figuruje "D" M. T.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Najdalej idącym zarzutem pełnomocnika skarżącej jest wydanie w niniejszej sprawie przez organy podatkowe decyzji wymiarowych w stosunku do skarżącej G. M. w odniesieniu do rzekomo samodzielnie wykonywanych czynności sprzedaży i transportu złomu przez jej męża J. M..

W ocenie Sądu rozpoznającego skargę powyższy zarzut jest całkowicie chybiony.

Organy podatkowe wbrew postawionemu zarzutowi nie dokonały w tym zakresie błędnych ustaleń, jak również nie naruszyły definicji podatnika zawartej w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wedle tego przepisu podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne (...) jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności podlegające opodatkowaniu, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy (...).Z kolei art. 6 ustawy stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania ( dostarczenia ), przekazania, zamiany, darowizny towaru lub wykonania usługi, a w odniesieniu do złomu art. 6 ust. 8 b pkt 9 ppkt a) i b) wskazuje na chwilę otrzymania całości lub części zapłaty z tytułu złomu stalowego i żeliwnego, złomu metali nieżelaznych z wyłączeniem złomu metali szlachetnych: niewsadowego- nie później jednak niż 20 dnia od dnia wysyłki złomu do jednostki, która zgodnie z umową dokonuje kwalifikacji jakości , wsadowego - nie później jednak niż 30 dnia od dnia wysyłki złomu. Natomiast art. 32 ustawy zawiera regulacje odnoszące się do obowiązku i zasad wystawiania faktur. Pełnomocnik skarżącej wprawdzie nie precyzuje postawionego w skardze zarzutu co do naruszenia wskazanych przepisów, jednakże ich dokładna analiza w konfrontacji z dokonanymi ustaleniami przez organy podatkowe czyni go bezpodstawnym.

Poza sporem jest, że skarżąca G. M. prowadziła w 2004 r. działalność gospodarczą, której przedmiotem był skup i sprzedaż złomu oraz usługi transportowe. Bezspornym jest również, że formalnie ustanowiła pełnomocnikiem do prowadzenia tej działalności swojego męża J. M., który faktycznie zajmował się prowadzeniem spraw firmy. Działał on zatem jako ustanowiony pełnomocnik w imieniu i na rzecz swojej mocodawczyni. Jego umocowanie wynikało z wpisu do ewidencji podmiotów gospodarczych, a upoważnienie do działania było udzielone na piśmie i poświadczone notarialnie. Szczegółów działalności swojej firmy G. M. nie znała i pozostawiła mężowi wolną rękę we wszystkich działaniach jakie podejmował jej imieniem i na jej rachunek. Taki sposób prowadzenia działalności gospodarczej powoduje, że ryzyko powodzenia i niepowodzenia podjętych przez J. M. transakcji obciąża skarżącą jako podatnika. Należy wskazać, że przedsiębiorca jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą ponosi wszelkie ryzyko z nią związane. W zakres tego ryzyka wpisana jest między innymi odpowiedzialność za podejmowane decyzje z nią związane, w tym również za wybór osób, którymi przedsiębiorca posługuje się przy jej wykonywaniu ( por. wyrok WSA w Olsztynie, z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. I SA/Ol 638/09, LEX 550412 ) W przeprowadzanych transakcjach J. M. korzystał z infrastruktury firmy "A", tj. z pracowników tej firmy, środków transportowych służących prowadzonej działalności, a złom składował na firmowym placu. Wobec takich ustaleń nieracjonalny jest zatem zarzut, że dokonane przez J. M. w 2004r. niezaewidencjonowane transakcje obejmujące sprzedaż złomu i usługi transportowe na rzecz innych podmiotów miałyby stanowić samodzielnie wykonywane przez niego czynności jego imieniem i na jego rachunek. Za samodzielną działalność gospodarczą nie będzie mogła zostać uznana działalność, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona ( por. wyrok NSA z 10 marca 2009 r., sygn. I FSK 9/08, LEX 531095 ). Należy mieć przy tym na uwadze, że wykonywane przez J. M. czynności były objęte zakresem działań firmy "A". A zatem zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe była prawidłowa, a nie dowolna czy tendencyjna. Postępowanie dowodowe zostało w ocenie Sądu przeprowadzone rzetelnie i w zakresie pozwalającym na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych. Należy wskazać, że organy podatkowe nie są związane informacjami organów ścigania co do określenia podatnika i w tym zakresie czynią własne ustalenia. Odpowiedzialność karna nie jest tożsama z odpowiedzialnością podatkową, a podatnik nie musi być zarazem sprawcą przestępstwa skarbowego, żeby określić wysokość zobowiązania podatkowego jakie na nim ciąży. Sąd w niniejszej sprawie podziela zarówno ustalenia faktyczne jak i argumentację prawną organów podatkowych.

Należy przypomnieć, że prawem i obowiązkiem organów podatkowych jest dokonywanie oceny stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju pod kątem skutków, jakie wywierają one w zakresie obowiązków podatkowych. W szczególności organy podatkowe mają obowiązek badania, czy dyspozycyjny charakter umów cywilnoprawnych nie jest wykorzystywany przez strony do uchylenia się od obowiązku podatkowego albo zaniżenia zobowiązania podatkowego. Treść umowy cywilnoprawnej jak i wyrażona w niej wola stron w zakresie, w jakim rzutują na rozmiar obowiązku publicznoprawnego są bowiem elementami prawno podatkowego stanu faktycznego i jako takie winny być ustalone i ocenione przez organy podatkowe w toku prowadzonego przez nie postępowania na podstawie przepisów proceduralnych (tak w uchwale NSA z dnia 4 czerwca 2001 r., sygn. FPS 14/00). Organy podatkowe są zobowiązane zatem w pierwszej kolejności do dokonania prawidłowej kwalifikacji danej umowy cywilnoprawnej pod względem zgodności jej nazwy z treścią, uwzględniając przy tym wszelkie okoliczności faktyczne sprawy. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe słusznie zatem przyjęły, że działająca przez pełnomocnika skarżąca G. M. zaniżyła w badanym miesiącu obrót, a to wobec niezaewidencjonowanej sprzedaży złomu w dniu [...] r. wg kwitu wagowego i otrzymania zapłaty za dokonaną dostawę złomu gotówką w dacie sprzedaży.

Organ odwoławczy wskazał przy tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podstawa opodatkowania została określona prawidłowo w oparciu o zebrany materiał dowodowy, natomiast jako podstawę prawną określenia podstawy opodatkowania organ pierwszej instancji nieprawidłowo wskazał art. 23 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej , który pozwala na oszacowanie obrotu zamiast art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, który wyłącza oszacowanie obrotu, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

W rozporządzeniu z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) Minister Finansów szczegółowo określił, jakie warunki winien spełnić podatnik, aby skutecznie domagać się obniżenia kwoty podatku należnego o naliczony. Te przepisy wykonawcze wydane z mocy delegacji ustawowej zawartej w ustawie o VAT stanowią integralną część całej regulacji prawnej dotyczącej tego podatku.

Organy podatkowe obu instancji swoje decyzje uzasadniły między innymi, przepisami § 48 ust. 3, i § 50 rozporządzenia, które stanowią:

Podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących, albo ich duplikaty.

Z kolei zgodnie z § 49 w/w rozporządzenia jeżeli oryginał faktury lub faktury korygującej ulegnie zniszczeniu albo zaginie, sprzedawca na wniosek nabywcy ponownie wystawia fakturę zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury. Faktura wystawiona ponownie musi zawierać wyraz DUPLIKAT oraz datę jej wystawienia. Duplikat faktury powinien być wystawiony w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca.

Podatnicy są obowiązani przechowywać oryginały i kopie faktur, faktur korygujących i not korygujących, a także duplikaty tych dokumentów w okresie 5 lat, licząc od końca roku, w którym wystawiono fakturę, fakturę korygującą lub notę.

Powołane przepisy rozporządzenia są jasne, a ich zakres czytelny.

Brak faktury lub jej duplikatu pozbawia podatnika możliwości do skorzystania z uprawnienia określonego w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, co oznacza, że to na podatniku ciąży ryzyko właściwego przechowywania tych dokumentów przez okres pięciu lat licząc od końca roku, w którym fakturę wystawiono. W rozpatrywanej sprawie skarżąca przez zniszczenie dokumentacji za rok 2004 r. sama pozbawiła się możliwości skorzystania z dobrodziejstwa odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego.

Organy podatkowe nie naruszyły zatem prawa, to podatnik który zniszczył dokumentację pozbawił się prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze zniszczonych faktur.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem:" Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów podniesionych w skardze należy zauważyć, że okoliczności dotyczące charakteru podejmowanych przez J. M. działań zostały dostatecznie wyjaśnione. Wynikają one z materiału dowodowego zebranego przez organy podatkowe, omówienie tych materiałów jest wyczerpujące i logiczne. Organ odwoławczy tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie rozpatrzył sprawę i zaprezentował swoje stanowisko.

Tym samym bezzasadny jest zarzut skargi, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów proceduralnych, ponieważ organy podatkowe działały na podstawie i w granicach przepisów prawa wskazanych w obu decyzjach.

Należy podkreślić, że w prawie podatkowym potrzeba należytego dokumentowania dokonanych czynności odzwierciedlających rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych, zgodnie z określonymi przepisami, jest warunkiem koniecznym do tego, by podatnik z takiego faktu mógł wyprowadzić dla siebie wynikające z przepisów uprawnienia. Z treści przepisów nakładających wspomniane wyżej obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że w wypadku zniszczenia faktury (lub jej zaginięcia), którą pierwotnie wystawił kontrahent podatnika, organy podatkowe uprawnione są do dowolnej oceny dowodów zebranych w sprawie poprzez ocenę zawinionego bądź niezawinionego zachowania się kupującego.

Na końcu należy przypomnieć, że prawem i obowiązkiem organów podatkowych jest dokonywanie oceny stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju pod kątem skutków, jakie wywierają one w zakresie obowiązków podatkowych. W szczególności organy podatkowe mają obowiązek badania, czy korzystający z samoobliczenia podatnik skorzystał z prawa określonego w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT w sposób zgodny z rygorystycznymi przepisami regulującymi tę materię. Brak faktury lub jej duplikatu w dacie kontroli podatkowej powoduje, że samoobliczenie wynikające z deklaracji upada z chwilą wydania decyzji określające zobowiązanie podatkowe w prawidłowej wysokości, tj. wynikającej w tym wypadku z sumy kwot podatku naliczonego w posiadanych przez podatnika fakturach lub ich duplikatach.

Organ odwoławczy przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnych oraz dokonał ich obszernej i prawidłowej wykładni. Wydane w sprawie decyzje spełniają wymogi zawarte w art. 210 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy zaskarżonym rozstrzygnięciem, po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji podzielił jego ustalenia faktyczne, stwierdził ponadto, że wysokość zobowiązania podatkowego została przez organ pierwszej instancji określona prawidłowo.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, postępowanie podatkowe i kontrolne przeprowadzono w sposób szczegółowy, z zachowaniem obowiązujących przepisów co do sposobu zgromadzenia materiału dowodowego, zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąc miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w sprawie. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organy podatkowe art. 123 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. w art. 181 ustawodawca wyliczył, jakie materiały mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym, przy czym nie jest to katalog zamknięty. Kierując się dyspozycją art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy przeprowadził dowód między innymi z materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego. Materiał ten obejmował między innymi protokół przesłuchania R. B. w charakterze podejrzanego z dnia [...] r., z którego wprost wynika, że G. M. i J. M. zna jako prowadzących wspólnie skład złomu, (...) to J. woził złom do huty i następnie odsprzedawał kwity wagowe (...). Nie można zatem dopatrzyć się naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, która zobowiązuje organy podatkowe do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepis art. 181 Ordynacji podatkowej zawiera zasadę otwartego systemu dowodów w postępowaniu podatkowym, a art. 187 zobowiązuje organ podatkowy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wbrew zarzutom również ta zasady nie zostały naruszone. Jeżeli natomiast okoliczności mające znaczenie dla sprawy są stwierdzone wystarczająco innym dowodem wówczas zgodnie z treścią art. 187 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy odmawia uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu. Jak wcześniej wskazano R. B. był przesłuchany w postępowaniu karnym, protokół tego przesłuchania jak również inne zebrane w postępowaniu karnym dowody zostały wykorzystane w postępowaniu podatkowym. Wyjaśnienia R. B. korespondowały z zeznaniami J. M., zeznaniami wystawców faktur i dokumentami w postaci tych faktur i kwitów wagowych.

Sąd nie podzielił też zarzutów strony skarżącej wskazującej na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocenę dowodów organ podatkowy obowiązany jest oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Zdaniem Sądu ocena dokonana przez organy podatkowe nie była wbrew zarzutom tendencyjna i spełnia powyższe warunki. Organy szczegółowo odniosły się do każdego dowodu zebranego w sprawie wskazując jednocześnie, którym dowodom dały wiarę, a którym nie. Argumentacja uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest przekonująca, a wnioski organów odpowiadają regułom wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki, nie narusza przy tym obowiązującego prawa.

Reasumując Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego należy również pamiętać, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe w sposób odmienny od skarżącej Spółki nie jest równoznaczna z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

W tym stanie sprawy podkreślić należy, iż wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacja prawną.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.