Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2975/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 173 ust 1, art 175, art 181
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art 151, art 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: at 2, art 32 ust 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.), Sędzia del. WSA Iwona Bogucka, Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 338/13 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stypendium rektora dla najlepszych studentów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od M.P. na rzecz Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 338/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. P. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie stypendium rektora dla najlepszych studentów.

W jego uzasadnieniu Sąd podał, że decyzją Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] z dnia [...] listopada 2012 r. (nr albumu: [...]), wydaną na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 175 ust. 1-3, art. 181 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz.1365 ze zm.), oraz § 8 regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2012/2013 (Zarządzenie Rektora [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r. ze zm.), odmówiono M. P. przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów. Organ ten ustalił, że na wniosek skarżącej decyzją Dziekana z dnia [...] sierpnia 2012 r. została ona przeniesiona z I roku na II rok studiów stacjonarnych na kierunku Psychologia, ponadto uzyskała również zgodę na przepisanie ocen uzyskanych na I roku Psychologii wieczorowej, na którym studiowała w roku akademickim 2011/12. Wniosek o przyznanie jej stypendium rektora dla najlepszych studentów z dnia 26 września 2012 r. nie mógł zostać uwzględniony, gdyż zgodnie z § 8 pkt 1 i pkt 2 regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom na [...] student może je otrzymać na podstawie wysokiej średniej uzyskanej w poprzednim roku akademickim. W roku akademickim 2012/13 średnia uprawniająca do uzyskania stypendium rektora na kierunku Psychologia stacjonarna wynosiła 4.60, natomiast strona uzyskała średnią 4.42. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] nie uwzględniła odwołania od tego rozstrzygnięcia i decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 175 ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 2 regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2012/2013, utrzymała w mocy powyższą decyzję Komisji Wydziałowej. Organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji wskazał, że zgodnie z ww. regulaminem stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie na szczeblu krajowym lub międzynarodowym i złożył wniosek w terminie do 30 dni po zakończeniu letniej sesji poprawkowej. Ponadto Wydziałowe Komisje Stypendialne przyznają stypendia dla najlepszych studentów na podstawie procentowego podziału: do 60% liczby przyznanych stypendiów stanowią stypendia przyznane za wysoką średnią ocen; do 30% liczby przyznanych stypendiów stanowią stypendia za wybitne osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe; do 10% liczby przyznanych stypendiów stanowią stypendia przyznane na podstawie odwołania. Wydziałowa Komisja Stypendialna Wydziału Nauk Społecznych [...] wyczerpała środki przeznaczone na stypendia rektora dla najlepszych studentów na kierunku Psychologia studia stacjonarne, co zgodnie z § 8 ust. 13 ww. regulaminu stanowi podstawę do wydania negatywnej decyzji. Ostatni student zakwalifikowany w rankingu sporządzonym przez Wydziałową Komisję Stypendialną osiągnął średnią ocen 4,60.

M. P. zaskarżyła tę decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji Wydziałowej Komisji Stypendialnej. Zarzuciła: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 181 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 8 ust. 1 regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Uniwersytetu [...] poprzez błędną jego wykładnię; naruszenie procedury, tj. art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), wskutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz art. 107 § 3 tej ustawy poprzez brak normatywnie wymaganego uzasadnienia decyzji. Skarżąca wskazała, że organ drugiej instancji nie odniósł się w ogóle do argumentacji zawartej w odwołaniu, nadto, że na studiach niestacjonarnych obowiązuje niższy próg średniej – 4,31, który uzyskała. Stąd nabyte prawo do stypendium korzysta z ochrony uregulowanej w art. 2 Konstytucji RP. Skarżąca nie podziela poglądu, że rozstrzygającym kryterium o przyznaniu świadczenia jest roczna średnia ocen przewidziana dla kontynuowanego rodzaju studiów (stacjonarnych), a nie ukończonego roku studiów (wieczorowych). Pozostaje to w sprzeczności z art. 181 ust. 1 i ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i przepisami regulaminu. Zarzuciła również niewyjaśnienie istotnej kwestii podstawy i sposobu liczenia rocznej średniej ocen, a zwłaszcza rozbieżności w wysokości średniej ocen na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych. Podniosła, iż na studiach wieczorowych jest mniejsza liczba przedmiotów/ocen do wyliczenia średniej - nie ma tam przedmiotu dwusemestralnego, jakim jest wychowanie fizyczne, kończącego się oceną uwzględnianą w wyliczanej średniej, co umknęło uwadze Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...]. Skarżąca podkreśliła, że rozdysponowanie środków przeznaczonych na stypendia nie może być decydującym argumentem, gdyż naruszałoby to konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).

W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę zważył, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (t.j.: z 2012 r., poz. 572 ze zm.) oraz przepisy – wydanego przez Rektora Uniwersytetu [...] w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 186 ust. 1 tej ustawy – zarządzenia nr 63/R/11, z dnia 12 września 2011 r., w sprawie wprowadzenia regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Uniwersytetu [...]. W § 8 ust. 6 tego regulaminu stwierdzono, że stypendium Rektora dla najlepszych studentów przyznawane jest w zależności od kryteriów określonych w niniejszym regulaminie oraz przyjętych przez Wydziałową Komisję Stypendialną kryteriów, zawartych w podjętej na początku danego roku akademickiego przez Wydziałową Komisję Stypendialną uchwale, przy czym wedle jego ust. 7 stypendia przyznawane są z podziałem na formy i lata kształcenia, tj. z podziałem na: 1/ studia stacjonarne i niestacjonarne; 2/ studia I i II stopnia oraz jednolite studia magisterskie; oraz 3/ lata studiów. Obowiązujące (ustanowione uchwałą Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału Nauk Społecznych [...] w G.) kryterium średniej ocen, warunkujące prawo do przyznania stypendium naukowego w roku akademickim 2012/2013 na kierunku: Psychologia, zostało określone wartością 4,60 dla studiów stacjonarnych (dziennych) i 4,31 dla studiów niestacjonarnych (wieczorowych). Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie stypendium w dniu 26 września 2012 r., jako studentka II roku jednolitych studiów magisterskich na kierunku Psychologia o profilu stacjonarnym. Na kierunku tym, dla studentów odbywających kształcenie w formie studiów stacjonarnych, prawo otrzymania (przyznania) stypendium naukowego Rektora Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2012/2013 zostało uzależnione od osiągnięcia średniej ocen w wysokości 4,60. Skarżąca uzyskała średnią ocen za pierwszy rok studiów - 4,42, a zatem będąc studentką kierunku Psychologia i kontynuując naukę w roku akademickim 2012/2013 na tym kierunku w trybie stacjonarnym, nie spełniła wymogu osiągnięcia wymaganego pułapu średniej ocen warunkującego uzyskanie przez nią prawa do otrzymania stypendium. W ocenie Sądu organy Uczelni nie naruszyły zasady państwa prawnego określonej w art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności wywodzonej z tejże zasady naczelnej zasady ochrony praw nabytych i zasady zaufania obywateli do Państwa. Skarżąca co prawda uzyskała średnią ocen uprawniającą ją do otrzymania stypendium naukowego na kierunku Psychologia o profilu niestacjonarnym (wieczorowym), jednakże zrezygnowała z kontynuowania nauki na tym kierunku w tym trybie, co oznacza, że w istocie – nie będąc już studentką studiów niestacjonarnych - nie mogła nabyć prawa do stypendium wg kryteriów obowiązujących na studiach na kierunku Psychologia realizowanych w tym trybie. Ponadto, przyznanie stypendium naukowego rektora następuje na wniosek studenta (art. 175 ust. 2 ustawy) – a zatem przyjąć należy, że uprawnienie do stypendium nie powstaje niejako "z mocy samego prawa", a dopiero na skutek działań podjętych przez zainteresowanego (złożenia wniosku o przyznanie tego stypendium). W momencie składania wniosku o przyznanie stypendium skarżąca, posiadając już status studenta studiów dziennych, nie mogła w żadnym wypadku nabyć prawa do stypendium przewidzianego dla studentów studiów wieczorowych (nie kontynuowała już bowiem w tym trybie nauki). Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, prezentowane przez skarżącą stanowisko naruszałoby art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasadę równości, gdyż w istocie prowadziłoby do sytuacji, w której skarżąca będąc studentem studiów stacjonarnych byłaby faworyzowana w stosunku do innych studentów studiów stacjonarnych, ponieważ otrzymywałaby indywidualnie (jednostkowo) stypendium naukowe pomimo nieuzyskania wymaganej na studiach stacjonarnych średniej ocen za I rok studiów. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

W skardze kasacyjnej M. P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 Konstytucji RP oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie, a także art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 8 ust. 1 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Uniwersytetu [...] (zał. do zarz. Rektora [...] nr [...]) poprzez błędną jego wykładnię; niewłaściwe zastosowanie art. 175 ust. 2 oraz błędną wykładnię zasady wyrażonej w art. 175 ust. 1 zw. z art. 181 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym w zw. z § 8 ust. 17 Regulaminu,

2) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że w dacie składania wniosku o stypendium skarżąca miała już status studenta studiów stacjonarnych, oraz naruszenie procedury mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieodniesienie się do zarzutów naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazując na te podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W jej uzasadnieniu wyraziła pogląd, iż nie można zaakceptować stanowiska Sądu pierwszej instancji, jakoby w sprawie nie naruszono art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 i art. 87 ust. 1 Konstytucji w odniesieniu do zasady ochrony praw nabytych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd ten w rozpoznawanej sprawie naruszył przepis art. 181 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, bezzasadnie lokując ją poza kręgiem najlepszych studentów, którzy uzyskali za rok studiów wysoką średnią ocen. Tymczasem skarżąca uzyskała wymaganą średnią ocen na ukończonym pierwszym roku studiów. Zmaterializowało się w ten sposób jej prawo podmiotowe do ubiegania się o przedmiotowe stypendium. Dalszą przesłanką warunkującą przyznanie świadczenia z tego prawa podmiotowego jest kontynuacja studiów, co implicite wynika z art. 181 ust. 3 tej ustawy, i co też nastąpiło, jednakże już po przeniesieniu się skarżącej na następny rok studiów na tym samym kierunku w trybie studiów stacjonarnych, gdzie próg średniej ocen był wyższy. Ponadto, organy decyzyjne, a także Sąd pierwszej instancji bezzasadnie przyjęły, że w dacie ubiegania się skarżącej o stypendium miała ona już status studenta studiów stacjonarnych. Sąd wywiódł to z brzmienia przepisu art. 175 ust. 2 tej ustawy, stanowiącego że stypendia rektora dla najlepszych studentów są przyznawane na wniosek studenta przez rektora. W istocie – jak podkreśliła skarżąca - należałoby się powołać na przepis art. 175 ust. 1 stanowiący, że świadczenia, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-2 i 8, są przyznawane na wniosek studenta przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, w tym wypadku dodatkowo z zastosowaniem art. 177. Sąd błędnie wyłożył przywołany przepis upatrując powstanie prawa do stypendium najwcześniej z chwilą złożenia wniosku o to świadczenie, a nie ukończenia pierwszego roku studiów. Podczas gdy sam wniosek nie kreuje prawa, jako takiego, a jedynie jest instrumentem sprawczym jego materializacji. Tym samym więc prawo musi istnieć uprzednio przed momentem składania wniosku, który ma charakter pomocniczy lub wykonawczy. Poza tym uprawniony musi najpierw powziąć informację o tym, czy osiągnięta średnia ocen uprawnia studenta do stypendium. Nabyte prawo do stypendium jest należnym prawem podmiotowym przy spełnieniu dodatkowej przesłanki, jaką jest kontynuacja studiów i co miało miejsce w spornym zakresie. Natomiast nie można zgodzić się z dokonaną przez Sąd Wojewódzki wykładnią art. 32 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi, toteż wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Na koniec podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do wskazanego w skardze rażącego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie zamieszczenia normatywnie wymaganego uzasadniania kwestionowanych decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W ocenie organu argumentacja Sądu meriti jest trafna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał niniejszą skargę kasacyjną będąc związanym jej zarzutami i wnioskami.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Są nimi naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a., zatem w pierwszej kolejności rozważeniu podlega podstawa uchybień formalnych. Jest ona nieusprawiedliwiona. Jak trafnie przyjął Sąd I instancji skoro wniosek o stypendium został złożony w dniu 26 września 2012 r., to miało to miejsce po uwzględnieniu jej prośby o przeniesienie na studia stacjonarne, bo decyzja w tej materii nosi datę [...] sierpnia 2012 r. Dla ustalenia tego faktu nie ma znaczenia, kiedy rozpoczyna się rok akademicki i kiedy uzyskała ona określoną średnią ocen. Bo funkcjonuje on niezależnie od tych zdarzeń. Nota bene skarga kasacyjna nie podaje, jaki przepis miałby naruszyć Sąd meriti wadliwym ustaleniem w tej materii. Przeto zarzut ten uchyla się spod kontroli instancyjnej. Podobnie rzecz się ma z zarzutem uchybienia w zakresie pominięcia zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Ani ten przepis ani też poprzedni zarzut, nie zostały powiązane z jakimkolwiek przepisem P.p.s.a. Tymczasem Sąd Kasacyjny, co wielokrotnie w orzecznictwie podkreślano, nie jest uprawniony do dociekania, jakie przepisy autor skargi kasacyjnej uznaje za naruszone, gdyż wymóg fachowości sporządzenia skargi kasacyjnej stanowić ma gwarancje poprawnego wskazania przynajmniej podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna rozpoznawana w niniejszej sprawie tym wymogom nie sprostała. Nie sprecyzowała wyraźnie podstawy z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nadto nawet z jej motywów nie można wysnuć zakwestionowanych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że sądy administracyjne te właśnie przepisy, a nie przepisy k.p.a. stosują w toku swego procedowania. Poza tym nie wykazano, w jaki sposób zarzucane naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Zresztą motywy zaskarżonej decyzji odpowiadają formalnym wymogom. W konsekwencji czego dokonane dotąd ustalenia faktyczne należy uznać za przesądzone i na ich podstawie ocenić trafność zarzutu naruszenia przepisów materialnoprawnych.

Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. jest nieuzasadniona. Zgodnie z brzmieniem art. 181 ust. 1 ustawy Prawo szkolnictwie wyższym stypendium za wyniki w nauce lub sporcie może otrzymywać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub osiągnął wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Ustawodawca przyjął "rok studiów" jako okres oceny osiągnięć ubiegającego się o stypendium. Innymi słowy, w procesie ustalania klasyfikacji studentów wnioskujących o przyznanie stypendium mogą być - co do zasady - wzięte pod uwagę tylko te wyniki, które zostały osiągnięte w roku studiów poprzedzającym rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie stypendium. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Uniwersytetu [...] (zał. do zarządzenia Rektora [...] nr [...]) stypendium Rektora dla najlepszych studentów może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie na szczeblu krajowym lub międzynarodowym i złożył wniosek w terminie do 30 dni po zakończeniu letniej sesji poprawkowej. Do tak rozumianej podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia został dostosowany tryb rozpoznawania wniosków o stypendium za wyniki w nauce. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji w ust. 7 w/w paragrafu rozróżniono formy i lata kształcenia. Nie ulega wątpliwości, że przepis ten wskazuje na wyraźny podział między studiami stacjonarnymi, a studiami zaocznymi. Średnia ocen uzyskana w jednej z form kształcenia (studia niestacjonarne) nie może być podstawą do wydania pozytywnej uchwały Wydziałowej Komisji Stypendialnej dla studenta studiującego w innej formie (studia stacjonarne). W konsekwencji czego skarżąca będąca studentką studiów stacjonarnych nie może powoływać się średnią ocen uzyskaną na studiach niestacjonarnych. To rozwiązanie nie narusza prawa. Decydując się na przeniesienie na kierunek psychologia dzienna została skarżąca przyjęta łącznie ze wszystkimi prawami i obowiązkami tego systemu kształcenia.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że bezzasadny jest zarzut skarżącej naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Ta wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP reguła oznacza, że podmioty o tym samym statusie prawnym, mogą w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, oczekiwać takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa. Nie stanowi naruszenia tej zasady odmienne uregulowanie wyżej wskazanych kwestii, bo dotyczą one osób znajdujących się w odmiennych sytuacjach faktycznych. Toteż ich sytuacja może być zróżnicowana prawnie. W judykaturze ukształtował się pogląd, iż zasada równości nie może być rozumiana jako wartość bezwzględna, a art. 32 Konstytucji nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutów, bowiem elementy w nim wyrażone konkretyzowane są przez przepisy szczegółowe i dopiero wspólnie z normami w nich zawartymi, mogą stanowić łącznie kryterium oceny równego traktowania, niezależnie od tego, czy mamy do czynienia ze stosowaniem czy z tworzeniem prawa (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r., I OSK 67/06, Lex nr 198281, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2006 r., II SA/Wa 1615/06, Lex nr 328679, por. też postanowienie SN z dnia 24 stycznia 2007 r., II KK 248/06 (Lex nr 249197). O znaczeniu konstytucyjnej zasady równości wypowiadał się już wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny (zob. przykładowo wyrok z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt K 22/97, OTK 1997/3-4/41). Z powyższej zasady wynika dla ustawodawcy obowiązek równego traktowania obywateli. Jednakże w ocenie Trybunału nie oznacza to bezwzględnej równości obywateli. Z zasady równości obywateli wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich obywateli w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być potraktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących. Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmienne (p. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 1994 r. sygn. akt K 3/94, OTK w 1994 r., cz. II, s. 141-142, i inne o sygn. akt U 7/87, K 8/91 i P 38/05). Odnosząc powyższego niniejszej sprawy, zwrócić należy uwagę, że odmienne reguły przyznawania stypendium dla najlepszych studentów obowiązujące na studiach niestacjonarnych i w systemie kształcenia stacjonarnego nie uchybiają omówionej zasadzie.

Na uznanie nie zasługuje również zarzut błędnej wykładni art. 175 ust. 1 oraz niewłaściwego zastosowania art. 175 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zgodnie z brzmieniem art. 175 ust. 1 świadczenia, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-2 i 8, są przyznawane na wniosek studenta przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej. Stypendia rektora dla najlepszych studentów są przyznawane na wniosek studenta przez rektora (ust. 2). W kontekście tych regulacji należy wyjaśnić, iż skarżąca osobiście złożyła wniosek o przeniesienie na drugi rok studiów psychologii w trybie stacjonarnym i jej prośba została uwzględniona. Wniosek o przyznanie stypendium rektora został rozpoznany w dniu [...] listopada 2012 r., co oznacza, że nastąpiło to w dacie, kiedy była ona już studentką studiów stacjonarnych. A zatem wniosek ten musiał być rozpoznany według przepisów przewidzianych dla studiów trybu stacjonarnego. Przepis § 3 ust. 8 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom Uniwersytetu [...] (załącznik do Zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2012 r.) stanowi, że stypendia rektora dla najlepszych studentów przyznawane są przez Wydziałową Komisję Stypendialną (...). W niniejszej sprawie taka decyzja została wydana przez Wydziałową Komisję Stypendialną Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu [...], a więc nie można mówić o niewłaściwym zastosowaniu art. 175 ust. 2.

Co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 207 § 2 P.p.s.a., uznając, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania kasacyjnego należnych stronie przeciwnej.

-----------------------

9