Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 437/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowego zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w granicach skargi kasacyjnej, do uwzględnienia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji. Skoro nie można w związku z powyższym podważyć ustaleń Sądu I instancji co do faktu, że wydatki związane ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654/

TEZY

Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowego zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w granicach skargi kasacyjnej, do uwzględnienia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji. Skoro nie można w związku z powyższym podważyć ustaleń Sądu I instancji co do faktu, że wydatki związane ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654/


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Antoni Hanusz, Teresa Porczyńska (spr.), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "S." Spółki z o.o. z siedzibą w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1805/03 w sprawie ze skargi "S." Spółki z o.o. z siedzibą w Ś. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 18 sierpnia 2003 r. "S." (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "S." Spółki z o.o. z siedzibą w Ś. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2004 r., SA/Sz 1805/03 oddalił skargę "S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 18 sierpnia 2003 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1998.

Z treści uzasadnienia wyroku wynika, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją z dnia 6 grudnia 2000 r., określił "S." Spółce z ograniczoną odpowiedzialności z siedzibą w Ś. wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok w kwocie 122.084 zł oraz wysokość zaległości podatkowej z tego tytułu w kwocie 54.504 zł. Przyczyną zaniżenia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, zdaniem organu, było bezpodstawne zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków w kwocie 99.317,98 zł z tytułu dystrybucji i marketingu /poniesionych na podstawie umów zawartych z firmą "B."/, wynagrodzenia prowizyjnego dla "B." z tytułu załatwienia transakcji eksportowej oraz straty powstałej w wyniku włamania do sklepu.

W toku postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia 16 marca 2001 r., przekazał sprawę organowi I instancji w celu zmiany decyzji /w zakresie określenia dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania/ i określenia zobowiązania podatkowego we właściwej kwocie.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. mocą decyzji z dnia 27 kwietnia 2001 r., zmienił swoje rozstrzygnięcie z dnia 6 grudnia 2000 r. i określił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1998 w kwocie 126.598 zł, a zaległość z tego tytułu w kwocie 59.018 zł. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. /decyzja z dnia 27 lipca 2001 r./.

Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 maja 2003 r., SA/Sz 2105/01 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 27 lipca 2001 r. i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 27 kwietnia 2001 r. W ocenie sądu decyzje powyższe zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego w zakresie nieuznania za koszty uzyskania przychodu wydatków poniesionych z tytułu funkcjonowania tzw. oddziału w Warszawie. Strona, owszem nie posiadała oddziału w rozumieniu prawa handlowego, jednakże prowadziła tam działalność handlową. Zatem wydatki z tytułu nadzorowania działalności, windykacji należności i załatwiania formalności celnych są wydatkami strony i winny być uznane za koszty uzyskania przychodu. Sąd stwierdził również, iż koszty podróży udziałowców do Warszawy i inne wydatki zakwestionowane przez organy podatkowe należy wyłączyć z kosztów uzyskania przychodu. W odniesieniu do wydatków na rzecz Spółki "B." z tytułu dystrybucji, marketingu i wynagrodzenia prowizyjnego za załatwienie transakcji eksportowej, sąd podzielił pogląd zaprezentowany przez organ II, jak i I instancji. W konkluzji sąd wskazał, iż po uchyleniu decyzji z dnia 27 lipca 2001 r. i 27 kwietnia 2001 r., sprawa znalazła się na etapie odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 6 grudnia 2000 r.

Zatem po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z dnia 6 grudnia 2000 r., Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia 18 sierpnia 2003 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach organ podał, iż nie uznał za koszty uzyskania przychodu wydatków na dystrybucję kosmetyków na rzecz spółki "B.", gdyż nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tymi wydatkami a przychodami strony, czego wymaga regulacja art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodu zależne jest od wykazania celowości jego poniesienia, jak i od prawidłowego udokumentowania zdarzeń gospodarczych. Z odpowiednich faktur tymczasem nie wynika rzeczywisty przebieg operacji gospodarczych, bowiem opis na fakturze nie pozwala ustalić charakteru czynności. Takiego charakteru nie da się również ustalić w oparciu o treść umów datowanych na 27 września 1997 r. i 2 stycznia 1998 r. W zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu kwot poniesionych przez spółkę z tytułu usług marketingowych poniesionego na rzecz Spółki "B.", organ odwoławczy również ocenił, iż brak jest związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem, a przychodem strony. Sam fakt zawarcia umowy o wykonanie usług marketingowych, jak i wypłata wynagrodzenia z tego tytułu nie może być wystarczającym dowodem, iż usługi marketingowe miały bezpośredni wpływ na wielkość przychodu. Umowa nie określa bowiem zasad świadczenia usług, sposobu rozliczeń finansowych ani ceny za wykonaną usługę, a treść faktury nie pozwala na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń, uzasadniających obciążenie kosztów uzyskania przychodów. Brak jest zatem konkretnych dowodów na to, iż strona, w wyniku poniesionych wydatków na marketing pozyskała nowych odbiorców kosmetyków "C.". Organ nie podzielił również zarzutów odwołania dotyczących wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia prowizyjnego z tytułu pośrednictwa w transakcji zagranicznej. Również w tym przypadku organ nie dostrzegł związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem, a przychodem strony. Ponadto strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o wykonaniu przez podmiot pobierający prowizję czynności skutkujących obciążeniem kosztów uzyskania przychodu. Zatem czynności wykonane przez Jolantę D., która była jednocześnie udziałowcem strony odwołującej się, uprawnionym do działania w jej imieniu, organ ocenił jako wykonane przez pracownika strony, a nie przez Spółkę "B.". Oceny tej nie mogą zmienić oświadczenia z dnia 5 czerwca 2001 r. wspólnika spółki cywilnej "D." i z dnia 20 czerwca 2001 r., Spółki "C." z P. oraz oświadczenie Spółki "M." z P. Z tych oświadczeń wynika bowiem jedynie, iż w kontaktach z zagranicznymi kontrahentami Jolanta D. uczestniczyła jako reprezentant firmy "B.", natomiast wszystkie transakcje były zawierane bezpośrednio ze stroną odwołującą się. Ponadto organ, kierując się uzasadnieniem wyroku z dnia 7 maja 2003 r. uznał, iż błędna ocena materiału dowodowego dokonana przez organ I instancji, w kwestii udziału Agencji Celnej "H." z S., w transakcji eksportowej do P., wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu, nie może wpływać na rozstrzygnięcie w tym zakresie. Nie zostało bowiem wykazane, że w realizacji kontraktu handlowego pomiędzy stroną a podmiotem z P., pośredniczyła Spółka "B.". W odniesieniu do ustaleń organu kontroli skarbowej w kwestii nieuznania za koszty uzyskania przychodów straty spowodowanej włamaniem do sklepu w W. i kradzieżą towarów, organ odwoławczy potwierdził zasadność dokonanego w tym zakresie rozstrzygnięcia, jako zgodnego z przepisami prawa. Dyrektor Izby Skarbowej za nieuzasadnioną uznał argumentację strony, iż organ I instancji poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego oraz stronniczą wykładnię prawa podatkowego rażąco naruszył przepisy rozdziału 11 Ordynacji podatkowej. Organ kontroli skarbowej podjął bowiem niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zgodnie z wymogami art. 187 par. 1 i 191 Ordynacji podatkowej.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 18 sierpnia 2003 r. strona zarzuciła naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 180 par. 1, 210 par. 4, 240 par. 1 pkt 7 i 243 oraz art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, oraz par. 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu strona wyjaśniła, iż po uchyleniu wcześniejszych decyzji mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2003 r., postępowanie powinno toczyć się w trybie wznowieniowym. Naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, strona skarżąca dopatrywała się w nieuznaniu za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu dystrybucji kosmetyków przez Spółkę "B.", wydatków na usługi marketingowe oraz prowizji z tytułu transakcji eksportowej. Strona wywodziła także, iż par. 20 ust. 1 rozporządzenia, nie przewiduje możliwości ujawnienia w wystawianych fakturach VAT pośrednika - jako strony zawierającej transakcję. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania podmiotów wykonujących usługi pośrednictwa jest prowizja, która nie może być jednak ujawniona na fakturze sprzedaży towarów, lecz wymaga odrębnej faktury. Odnosząc się do wydatków na usługi marketingowe oraz z tytułu prowizji od transakcji zagranicznej, strona wskazała, że jedyne dowody, jakie była w stanie przedstawić to oświadczenia z dnia 5 czerwca 2001 r. i 20 czerwca 2001 r., które jednak nie zostały należycie ocenione pod kątem ich wiarygodności jako dowodów potwierdzających fakt wykonania usług. Ponadto strona kwestionowała uznanie organu, że wszelkie działania Jolanty D., będącej udziałowcem Spółki, to obowiązkowe działania wspólnika na jej rzecz.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2004 r. oddalił skargę "S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stwierdzając, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. nie narusza prawa. Sąd wyjaśnił, że na mocy art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, zarówno Sąd Wojewódzki jak i organy, byli związani oceną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2003 r. Wobec tego organ odwoławczy nie mógł w ocenie Sądu I instancji, odmiennie zakwalifikować wydatków ma marketing i dystrybucję kosmetyków oraz wydatków z tytułu wynagrodzenia prowizyjnego. Organ uwzględnił również zalecenia zawarte w wyroku z dnia 7 maja 2003 r. w odniesieniu do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych przez udziałowców i na funkcjonowanie oddziału spółki w W. Skład orzekający w sprawie, jako związany również oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., za niezasadny uznał zarzut strony skarżącej w kwestii naruszenia art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jak i par. 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez nieuznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu dystrybucji kosmetyków przez Spółkę "B.", wydatków na usługi marketingowe oraz wydatków z tytułu prowizji od transakcji zagranicznej. Chybionym, w ocenie sądu I instancji, jest także zarzut skargi w kwestii naruszenia przez organ odwoławczy przepisów proceduralnych, a w szczególności naruszenia art. 240 par. 1 pkt 7 oraz art. 243. Przepisy te regulują wznowienie postępowania, czyli nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, określoną w przepisie art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej. Tymczasem, uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 7 maja 2003 r. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 27 lipca 2001 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 27 kwietnia 2001 r., którą zmieniono decyzję z dnia 6 grudnia 2000 r., powoduje, że sprawa wróciła na etap postępowania podatkowego przed wydaniem uchylonych decyzji bez potrzeby wznowienia postępowania. Fakt ten podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny, podając w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 maja 2003 r., iż w postępowaniu podatkowym sprawa znajduje się obecnie na etapie odwołania od decyzji z 6 grudnia 2000 r.

Za niezasadny Sąd I instancji uznał również zarzut strony dotyczący naruszenia art. 180 par. 1 oraz art. 240 par. 4 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania podjął niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wyjaśnienie sprawy, a w tym - stosownie do treści art. 180 par. 1 Ordynacji podatkowej - dopuścił jako dowód w sprawie oświadczenia z dnia 5 czerwca 2001 r. i z dnia 20 czerwca 2001 r., co potwierdza strona w skardze. Dodatkowo Sąd podał, iż okoliczności sprawy nie wskazują, aby organ II instancji, analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie /w tym przedmiotowe oświadczenia/, nie dokonał oceny tych dokumentów w aspekcie ich wiarygodności.

Nietrafnym jest także zarzut strony skarżącej w kwestii wadliwego zakwalifikowania przez organ działań Jolanty D., będącej udziałowcem spółki, jako obowiązkowych działań wspólnika na jej rzecz. W odniesieniu do tego argumentu, Sąd I instancji podał, że organ odwoławczy nie dokonał kwalifikacji wszystkich działań Jolanty D. jako obowiązkowych na rzecz strony. Kierując się oceną zawartą w wyroku z 7 maja 2001 r., organ uznał jedynie, iż wobec braku udokumentowania faktu świadczenia przez Spółkę "B." na rzecz strony skarżącej usług pośrednictwa i marketingu, uczestnictwo Jolanty D. przy zawieraniu umów i innych kontraktów należało ocenić jako uprawnione działanie udziałowca Spółki "S." na jej rzecz.

W skardze kasacyjnej, pełnomocnik Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "S.", w osobie doradcy podatkowego wskazał, w oparciu o art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na naruszenie prawa materialnego, czyli regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybucji towarów świadczonych przez spółkę "B.", w związku z faktem, że reprezentująca tę firmę - Jolanta D. była jednocześnie udziałowcem strony skarżącej. Na tej podstawie pełnomocnik wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r. w części dotyczącej wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z usługami świadczonymi przez spółkę "B." i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W motywach skargi kasacyjnej autor wywodził, iż stanowisko Sądu I instancji w zakresie oceny działań Jolanty D. jest sprzeczne z regulacją Kodeksu Spółek Handlowych. Obowiązek wspólnika do świadczeń niepieniężnych na rzecz spółki musi wynikać z umowy spółki /art. 176 Ksh/, a jedynym uprawnionym organem do prowadzenia spraw i reprezentowania spółki jest zarząd /art. 201 Ksh/. Tymczasem, Jolanta D. nie była członkiem zarządu spółki, ani nie była zobowiązana do działań na rzecz spółki. Prowadziła ona własną działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą "B." i zawarła ze stroną skarżącą stosowną umowę. Usługi wykonane przez tę spółkę udokumentowano fakturami VAT, które ujęto w księgach rachunkowych i ewidencji VAT. Zdaniem pełnomocnika niewątpliwym jest również wpływ działalności Jolanty D. na osiągnięte przez stronę skarżącą przychody. Ponadto, sąd I instancji, w uzasadnieniu wyroku, całkowicie pominął wątek wydatków związanych z prowadzeniem przez stronę skarżącą hurtowni kosmetyków w pomieszczeniach spółki "B." z wykorzystaniem jej pracowników. Usługi te również odpowiednio udokumentowano i ujęto w księgach rachunkowych i ewidencji VAT. W konkluzji pełnomocnik podał, iż zasadność skargi kasacyjnej w świetle regulacji zawartej w art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niewątpliwa, bowiem sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej organ podał, iż sąd I instancji, jak i organ byli związani oceną wyrażoną wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2003 r., zatem bezzasadne są zarzuty dotyczące wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu wydatków na usługi marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybucji towarów przez spółkę "B.". Ponadto autor wskazał na to, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń stanu faktycznego, jak i nie wyjaśniła na czym miałaby polegać błędna wykładnia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 176 powołanej wyżej ustawy określa wymagania formalne jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna, w tym wymagania przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym oraz wymagania szczególne dla skargi kasacyjnej, wyraźnie wskazane w art. 176. Wymagania szczególne to między innymi obowiązek przytoczenia w skardze podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych /por. postanowienie NSA z dnia 8.03.2004 r., FSK 41/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 9/. Wynika z tego, iż prawidłowe przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie jest elementem konstrukcyjnym tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować /por. wyrok NSA z dnia 30.03.2004 r., GSK 10/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392/. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która tu nie występuje.

W analizowanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną podniósł zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Ocena zasadności zawartego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegającą na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki wydatków związanych ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów, wymaga oceny prawidłowości przyjęcia przez Sąd I instancji ustalonego w postępowaniu podatkowym stanu faktycznego sprawy. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Niezbędne w tej sytuacji było wskazanie w podstawach skargi kasacyjnej na naruszenie konkretnych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynikające z faktu przyjęcia przez Sąd I instancji stanu faktycznego, ustalonego przez organy podatkowe z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zawierających uregulowania dotyczące postępowania podatkowego.

Dodatkowo zauważyć należy, że zasadne jest zaprezentowane w zaskarżonym wyroku stanowisko, iż zarówno Sąd Wojewódzki jak i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, byli związani oceną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie z dnia 7 maja 2003 r. Podstawą tego związania jest jednak art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Wobec tego nie było możliwe odmiennie zakwalifikowanie wydatków ma marketing i dystrybucję kosmetyków oraz wydatków z tytułu wynagrodzenia prowizyjnego. Strona wnosząca skargę nie podniosła jednak, że zgodnie z powołanym wyżej art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Nie wiąże natomiast Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowego zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w granicach skargi, do uwzględnienia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji. Skoro nie można w związku z powyższym podważyć ustaleń Sądu I instancji co do faktu, że wydatki związane ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia cytowanego wyżej art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Wobec nie przytoczenia prawidłowych podstaw skargi kasacyjnej orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 i art. 205 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.