Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2300/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Aptekarska
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. art. 7 ust. 2 pkt 7, 29 pkt 5
journal: Dz.U. 2014 poz 1429
law: Ustawa z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich - tekst jednolity.
article: art. art. 99 ust. 2, 103
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. Z. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wyrażenia opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Okręgowej Rady Aptekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.; 2. zasądza od Naczelnej Rady Aptekarskiej na rzecz skarżącego T. Z. - kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z [...] sierpnia 2016 r., Nr [...], Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej, działające w imieniu Naczelnej Rady Aptekarskiej (dalej NRA) utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Aptekarskiej Izby Aptekarskiej w [...] (dalej ORA) z [...] kwietnia 2016 r., którą pozytywnie zaopiniowano cofnięcie zezwolenia udzielonego T. Z. (dalej skarżący) na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w [...], przy ul. [...].

Jak wynika z akt sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny

w [...] (dalej WIF) z urzędu wszczął wobec skarżącego postępowanie

w sprawie cofnięcia mu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w [...], przy ul. [...] (dalej apteka). W ramach tego postępowania WIF wezwał ORA do wydania opinii w przedmiocie ww. cofnięcia.

W piśmie z [...] kwietnia 2016 r. skarżący wskazał, że z przeprowadzonej

w aptece kontroli został sporządzony protokół. Stwierdzono w nim, że apteka dokonywała sprzedaży produktów leczniczych na zapotrzebowania wystawiane przez NZOZ [...] – jednostkę organizacyjną przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o.. Uznał, że zasadnym jest dopuszczenie wniosku dowodowego

o przesłuchanie w charakterze świadka M. F. – Prezesa ww. przedsiębiorstwa między innymi na okoliczność wystawienia przez Gabinet zapotrzebowań i ich realizacji przez aptekę. Jak dodał, istotnym jest przesłuchanie jego osoby, celem wykazania, że nigdy nie sprzedawał produktów do hurtowni farmaceutycznej prowadzonej przez [...] sp. z o.o.. Skarżący stwierdził, że szczególnie istotne jest przesłuchanie strony postępowania dla ustalenia, czy posiada ona dostateczny zasób przymiotów moralnych i etycznych gwarantujących prawidłowe prowadzenie działalności objętej zezwoleniem.

ORA uchwałą z [...] kwietnia 2016 r., powołując się na art. 106 § 5 Kpa.,

art. 7 ust. 2 pkt 7, art. 28 i art. 29 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r.

o izbach aptekarskich (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1429 ze zm.; dalej "u.i.a."), art. 99

w związku z art. 37ap ust. 1 pkt 2 w związku z art. 101 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (j.t. Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.; dalej "Pf."), pozytywnie zaopiniowała cofnięcie skarżącemu zezwolenia na prowadzenie ww. apteki. W uzasadnieniu wydanej uchwały podała, że fakt prowadzenia sprzedaży produktów leczniczych do podmiotu prowadzącego hurtownię farmaceutyczną, potwierdzony przez spółkę, uzasadnia twierdzenie, że doszło do naruszenia art. 86a Pf. ORA zauważyła, że dokonywanie sprzedaży produktów leczniczych z naruszeniem art. 86a Pf. stanowi podstawę do uznania, że przedsiębiorca prowadzący aptekę ogólnodostępną z naruszeniem tego przepisu, utracił rękojmię należytego jej prowadzenia, którą zgodnie z art. 101 pkt 4 w związku z art. 37ap ust. 1 pkt 2 Pf. powinien dawać przez cały okres prowadzenia apteki.

Skarżący wniósł zażalenie do NRA zarzucając naruszenie art. 106 § 2 Kpa.

w związku z art. 9 i art. 10 Kpa., poprzez brak umożliwienia mu czynnego udziału

w postępowaniu zawisłym przed ORA, w tym brak możliwości udziału w posiedzeniu ORA, art. 7 w związku z art. 124 § 2 Kpa., poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, co

w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 Kpa., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego

w zakresie niezbędnym dla prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy,

art. 76 § 1 i 3 Kpa., poprzez błędne przyjęcie domniemania prawdziwości okoliczności stwierdzonych we wniosku WIF, art. 11 Kpa. w związku z art. 124 § 1 i 2 Kpa. w związku z art. 29 pkt 7 u.i.a., poprzez brak sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego leżącego u podstaw pozytywnego zaopiniowania wniosku

o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Wobec postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie uchwały ORA

i wydanie negatywnej opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia, ewentualnie,

w przypadku braku uwzględnienia powyższego, o uchylenie zaskarżonej uchwały ORA i przekazanie sprawy ORA do ponownego rozpoznania.

NRA skarżoną uchwałą utrzymała w mocy pozytywną opinię ORA uznając, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów zarzucanych przez skarżącego.

W uzasadnieniu wyjaśniono między innymi, że ustawa – Prawo farmaceutyczne zawiera definicję obrotu hurtowego produktami leczniczymi, która to definicja związana jest ściśle z charakterem podmiotów zaopatrywanych w produkty lecznicze, jest jednoznaczna i wynika z niej, że zaopatrywanie hurtowni i aptek jest obrotem hurtowym. Zestawienie art. 80 ust. 1 pkt 3 i art. 101 pkt 3 Pf. prowadzi

do wniosku, że prowadzenie przez jeden podmiot jednocześnie apteki ogólnodostępnej i hurtowni jest niemożliwe, bowiem prowadzenie jednej z tych działalności stanowi przeszkodę do uzyskania zezwolenia na prowadzenie drugiej. Przyjęcie przez ustawodawcę zasady, że obrót hurtowy mogą prowadzić wyłącznie hurtownie, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych oznacza jednocześnie, że inne podmioty obrotu tego prowadzić nie mogą i właśnie z tego uregulowania wywieść należy zakaz prowadzenia obrotu hurtowego przez apteki ogólnodostępne.

NRA stwierdziła, że przymiot dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki musi być spełniony od momentu ubiegania się o wydanie zezwolenia na każdym etapie prowadzenia objętej nim działalności. Zdaniem NRA, w przypadku skarżącego doszło w wyniku ustaleń dokonanych w trakcie kontroli w aptece i ujawnienia prowadzenia obrotu z podmiotami nieuprawnionymi, do zakwestionowania rzetelności w zakresie prowadzonej działalności. Jak wskazała, skoro podmiot dopuszczał się działań sprzecznych z prawem to znaczy, że przestał on dawać gwarancję, że prowadzona przezeń działalność będzie wykonywana prawidłowo, tym samym zasadne jest, w oparciu o przedstawione ustalenia inspekcji, wyrażenie pozytywnej opinii w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 Pf..

Skarżący objął powyższą uchwałę NRA skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powtórzył zarzuty sformułowane w zażaleniu

i wniósł o uchylenie uchwały NRA oraz uchwały ORA.

Zdaniem skarżącego, konsekwencją błędnie poczynionych ustaleń

i przeprowadzenia postępowania dowodowego jest niewłaściwe uznanie, że dopuścił się on naruszeń w zakresie obrotu produktami leczniczymi. Ustawa – Prawo farmaceutyczne w treści sprzed nowelizacji nie zawiera definicji obrotu detalicznego ani żadnych obostrzeń w tym zakresie, które miałyby przesądzić o niezgodności

z prawem działalności skarżącego w okresie stanowiącym, jak podał, rzekomą podstawę cofnięcia zezwolenia przez organ pierwszej instancji.

Dodał, że uniemożliwienie stronie udziału w toku postępowania a w tym uniemożliwienie wypowiedzenia się, miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia. Zwłaszcza, jak podał skarżący, że organ samorządu nie podjął się ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjął bezkrytycznie twierdzenia organu inspekcji farmaceutycznej bez pokrycia w materiale dowodowym sprawy.

NRA w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej – w tym przypadku zaskarżonej uchwały (postanowienia) pod względem jej zgodności z prawem i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy Sąd kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Zdaniem Sądu, obie podjęte w sprawie uchwały organów samorządu aptekarskiego zostały wydane bez podstawy prawnej. Akty administracyjne, w tym przypadku postanowienia, dotknięte taką wadą są nieważne, a to zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa. Wprawdzie uchwały te zostały wydane w trybie

art. 106 § 1 Kpa., jednakże przepis ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje wyraźna norma prawa materialnego, która uzależnia wydanie decyzji

w sprawie od zajęcia stanowiska przez inny organ.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zwrócił się do Okręgowej Rady Aptekarskiej w [...] o wydanie opinii w przedmiocie cofnięcia zezwolenia udzielonego skarżącemu na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej. Organ opisał stwierdzone naruszenia podczas kontroli owej apteki

i wskazał podstawę prawną cofnięcia zezwolenia. W skutek powyższego organy samorządu aptekarskiego (ORA i NRA) pozytywnie zaopiniowały wniosek złożony przez organ nadzoru farmaceutycznego, powołując się m.in. na art. 106 Kpa..

Zgodnie z brzmieniem art. 106 § 1 Kpa., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W doktrynie przyjmuje się, że przepis art. 106 Kpa. nie stanowi samoistnej podstawy prawnej współdziałania, bowiem taką podstawą są przepisy szczególne, które uzależniają wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Przepis ten określa jedynie zasady i tryb współdziałania, czyli dotyczy wyłącznie kwestii proceduralnych współdziałania (por. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 1996, s. 467), z uwzględnieniem jednakże pierwszeństwa przepisów szczególnych, ustanawiających inne reguły

i zasady współdziałania. Analogiczne stanowisko wyrażane zostało także

w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. uchwała składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 1999 r. o sygn. akt OPK 14/98, publ. ONSA 1999, nr 3, poz. 80).

Sformułowanie "przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ" należy rozumieć wyłącznie w sensie procesowym, tzn. że stanowisko innego organu jest formalną przesłanką wydania decyzji w tym sensie, że organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Zwrot powyższy nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska innego organu, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska, bowiem nie jest ono wiążące dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie główne. Innymi słowy, przepis art. 106 Kpa. reguluje jedynie zasady i tryb współdziałania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej, nie jest natomiast samoistną podstawą takiego współdziałania, bowiem to musi wynikać z przepisów szczególnych. Tym samym obowiązek organu samorządu zawodowego aptekarzy

do działania, na żądanie Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, jako prowadzącego postępowanie główne - w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej, musi wynikać z przepisów prawa materialnego, obligującego go do wydania opinii w tym przedmiocie. Przepis art. 106 Kpa. nie wyznacza bowiem kompetencji organu samorządu aptekarskiego

do wyrażenia opinii w sprawie cofnięcia przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, wszak kompetencja ta musi wynikać z przepisu prawa materialnego, który to przepis musi z kolei nakazywać organowi administracji publicznej zasięgnięcie takiej opinii przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie. Innymi słowy, roli samorządu zawodowego aptekarzy w kwestii opiniowania wniosku organu administracji w trybie art. 106 § 1-6 Kpa. nie wyznacza sam organ cofający zezwolenie poprzez swoje żądanie, ale czyni to przepis prawa materialnego, który musi nakazywać temu organowi zasięgnięcie takiej opinii przed wydaniem swojej decyzji.

W ocenie Sądu, na gruncie obowiązującego stanu prawnego przepisami wyznaczającymi tę rolę nie są podstawy prawne wskazane w uchwale ORA,

a mianowicie art. 29 pkt 5 u.i.a., bowiem są to jedynie normy kompetencyjne, które statuują ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Jednakże to ogólne uprawnienie nie stwarza dla organu samorządu aptekarskiego podstawy do działania w trybie art. 106 § 1-6 Kpa., gdyż tylko przepis będący prawną podstawą cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych mógłby rodzić po stronie organu administracji publicznej obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Tymczasem

z art. 99 ust. 2 Pf. nie wynika, by cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki było uzależnione od opinii organu samorządu aptekarskiego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Tak więc decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej podejmuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny bez współdziałania z organem samorządu aptekarskiego. Istniejące w ww. ustawie o izbach aptekarskich ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń

na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza jedynie kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w ww. przepisie ustawy - Prawo farmaceutyczne lub w innych przepisach. Przepisy ustawy - Prawo farmaceutyczne, jak również inne regulacje, nie zawierają jednak normy, która wprowadzałaby obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Skoro więc ustawodawca nie uzależnił podejmowanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia

od opinii organu samorządu aptekarskiego, to nie można przyjąć, że podstawą takiego współdziałania są jedynie generalne normy kompetencyjne i przepis art. 106 § 1 Kpa. Normy kompetencyjne wyznaczają tylko uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń

na prowadzenie aptek lub hurtowni, ale nie stanowią materialnoprawnych podstaw do podejmowania takich opinii i to w trybie współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 Kpa. Innymi słowy to, że ww. ustawa o izbach aptekarskich przewiduje ogólną kompetencję organu samorządu aptekarskiego do podejmowania opinii w sprawach cofania zezwoleń na prowadzenie aptek, nie oznacza, że przepisy art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 u.i.a. stają się materialnoprawnymi podstawami, które uzależniają wydanie przez WIF decyzji cofającej zezwolenie od współdziałania organów.

Należy przypomnieć, że ustawa o izbach aptekarskich weszła w życie dnia 29 maja 1991 r., natomiast dnia 20 lutego 1992 r. w życie weszła ustawa z dnia

10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz.U. nr 105, poz. 452 ze zm.). Okoliczność ta ma znaczenie prawne o tyle, że na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego kwestię zezwoleń na prowadzenie aptek regulował art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej, który przewidywał, że udzielenie lub cofnięcie koncesji na prowadzenie apteki lub hurtowni farmaceutycznej wymagało zasięgnięcia opinii samorządu aptekarskiego. W ocenie Sądu, przepis ten rzeczywiście na ów czas stanowił materialnoprawną podstawę zobowiązującą

do stosowania trybu współdziałania organów w oparciu o procedurę określoną

w art. 106 § 1 Kpa., bowiem zasięgnięcie opinii organu samorządu aptekarskiego wprowadzało obligatoryjny wymóg w tym zakresie przed wydaniem decyzji

o udzieleniu lub cofnięciu koncesji. Tym samym, to w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, na mocy art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej istniał po stronie organu samorządu aptekarskiego obowiązek współdziałania z WIF

w trybie art. 106 § 1 Kpa., przewidujący wydanie opinii w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 7

i art. 29 pkt 5 u.i.a. - w formie uchwały - postanowienia właściwej okręgowej rady aptekarskiej, zaskarżalnego w drodze zażalenia do Naczelnej Rady Aptekarskiej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 1998 r. o sygn. akt I SA 2137/97 i z 28 kwietnia 2003 r. o sygn. akt II SA 1817/01, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec ww. zmiany obecnie obowiązujący stan prawny nie może być podstawą podejmowania przez organy samorządu aptekarskiego uchwał - postanowień opiniujących kwestie cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych w trybie art. 106 § 1 Kpa. Przepis art. 33 ust. 5 ustawy

o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach

i Inspekcji Farmaceutycznej po dniu 1 października 2002 r. nie znalazł bowiem swego "odpowiednika" w ustawie - Prawo farmaceutyczne (ustawa ta weszła w życie z tym dniem, z wyjątkiem jej art. 4 oraz art. 116, które weszły w życie z dniem 31 grudnia 2001 r. - art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo farmaceutyczne, ustawę o wyrobach medycznych oraz ustawę o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych

i Produktów Biobójczych - Dz.U. nr 126, poz. 1382), ani też w żadnej innej regulacji, która mogłaby mieć zastosowanie w analizowanym przypadku. Ustawa - Prawo farmaceutyczne nie zawiera rozwiązania zawartego w poprzedniej ustawie i nie przewiduje obowiązku organów Inspekcji Farmaceutycznej w zakresie zasięgnięcia opinii przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia. Nie przewidują takiego trybu zarówno powołany już wcześniej art. 99 ust. 2, ani art. 103 Pf., statuujące zasady wydawania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej ani też inne przepisy tej ustawy.

Istniejące w art. 29 pkt 5 u.i.a. uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania koncesji na prowadzenie aptek lub hurtowni (a nie zezwoleń) stwarza zatem jedynie generalną kompetencję

w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w przepisach ustawy - Prawo farmaceutyczne lub w innych regulacjach. Skoro jednak

w obowiązującym stanie prawnym brak jest takich materialnoprawnych podstaw zobowiązujących organ Inspekcji Farmaceutycznej do współdziałania z organem samorządu aptekarskiego na podstawie art. 106 § 1 Kpa., to Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu zezwolenia na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej nie miał obowiązku uruchamiania trybu współdziałania z organami samorządu aptekarskiego, zaś ORA

w takiej sytuacji nie miała podstaw do podejmowania postanowienia w formie uchwały opiniującej ten zamiar w trybie art. 106 Kpa. Oznacza to, że uchwała (postanowienie) ORA wydana została bez podstawy prawnej i jako taka dotknięta jest wadą nieważności, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 Kpa.

W konsekwencji również uchwała - postanowienie NRA dotknięta jest tą samą wadą nieważności, bowiem utrzymuje w mocy nieważną uchwałę - postanowienie ORA. Dlatego też Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego obu podjętych

w niniejszej sprawie uchwał (postanowień), stwierdzając ich nieważność.

W zaistniałych okolicznościach ORA, w skutek wezwania WIF do zajęcia stanowiska w sprawie, powinna była jedynie poinformować WIF o braku materialnoprawnych podstaw do opiniowania przez nią w trybie art. 106 § 1 Kpa. zamiaru cofnięcia skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej.

Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. i art. 126 Kpa., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Naczelnej Rady Aptekarskiej na rzecz skarżącego T. Z. kwotę 580 złotych,

w tym kwotę 100 złotych, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 480 złotych, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).