Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1861/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę


UZASADNIENIE

A. K. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

A. K. w dniu 1 września 2008 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż z racji prowadzenia wysokodochodowej działalności gospodarczej, związanego z tym osobistego przewożenia znacznych ilości gotówki oraz posiadania domu wskazującego na jego znaczną majętność, położonego nieco na uboczu w stosunku do innych zabudowań, podobnie jak prowadzona przez niego hurtownia, za konieczne uważa posiadanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Wnioskodawca w przeszłości posiadał pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej, zostało mu jednak cofnięte decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2006 r. w związku ze skazaniem strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. za popełnienie czynu z art. 288 § 1 k.k.

Organ I instancji w toku postępowania administracyjnego podjął czynności mające na celu ustalenie, czy okoliczności, na które powołuje się strona uzasadniają wydanie jej pozwolenia na broń (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). W szczególności organ podjął czynności w celu ustalenia stanu zagrożenia osobistego strony, zwracając się do Komendy Powiatowej Policji w W., właściwej dla miejsca zamieszkania oraz do Komisariatu Policji T., właściwego dla siedziby prowadzonej przez stronę hurtowni, o informacje mogące stanowić dowody na przedmiotową okoliczność. Organ podjął też czynności wyjaśniające dotyczące zdarzenia, na które strona powołała się w toku postępowania, a dotyczącego zajechania jej drogi przez nieznaną osobę w dniu 24 grudnia 2008 r. Organ zlecił również przesłuchanie A. K. w charakterze strony odnośnie okoliczności, z których wywodzi on potrzebę posiadania broni do ochrony osobistej.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), odmówił wydania A. K. pozwolenia na posiadanie jednego egzemplarza broni palnej bojowej do ochrony osobistej uznając, iż w przypadku strony nie zachodzą szczególne okoliczności, uzasadniające wydanie jej przedmiotowego pozwolenia na broń.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. K. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez odmowę wydania pozwolenia na broń w sytuacji, gdy w oczywisty sposób wykazał on zasadność ubiegania się o takie pozwolenie. W ocenie strony, organ I instancji błędnie oraz w sposób dowolny, ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. W szczególności nie uwzględnił informacji z właściwych jednostek Policji wskazujących na niekorzystne pod względem możliwości popełniania przestępstw położenie jego domu i hurtowni. Powołał się też na fakt, iż podczas spotkania z Z-cą Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. insp. K. Z., uzyskał od niego zapewnienie, że wnioskowane pozwolenie zostanie mu wydane. Podniósł ponadto, że postępowanie w jego sprawie trwało z winy organu bardzo długo, co naraziło go na zwiększone koszty przechowywania broni w depozycie (złożył ją do depozytu w 2006 r. w związku z utratą posiadanego pozwolenia na broń). Skarżący podkreślił, iż od 1996 r. przez wiele lat posiadał broń i nigdy jej nie użył, ma bardzo dobrą opinię w środowisku, a posiadanie broni wniosłoby w jego życie dużo spokoju i ograniczyło stres.

Komendant Główny Policji, w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] września 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji, powołując się na treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, organ odwoławczy podkreślił, iż ustawodawca nie stworzył nawet przykładowego katalogu okoliczności potwierdzających konieczność wydania pozwolenia na broń. Zatem to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia, iż w jego przypadku takie okoliczności zachodzą. Okoliczności te muszą mieć przy tym charakter obiektywny, a nie wynikać tylko z samego przekonania wnioskodawcy. W przypadku zaś broni palnej mającej służyć do ochrony osobistej, okolicznością taką jest, jak słusznie zauważył organ I instancji, stałe i ponadprzeciętne zagrożenie bezpieczeństwa osobistego danej osoby. Należy mieć przy tym na względzie, iż wyłączną kompetencję do oceny okoliczności podnoszonych przez osoby wnioskujące o wydanie pozwolenia, otrzymały organy Policji, które - uwzględniając zasady określone w kodeksie postępowania administracyjnego, przepisy ustawy o broni i amunicji oraz orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do spraw podobnego rodzaju - nie muszą zgadzać się ze stanowiskiem prezentowanym przez taką osobę. Prawo do broni nie należy bowiem do praw i swobód obywatelskich - dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji.

Okoliczności, które podniósł A. K. uzasadniając wniosek o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej oraz w toku postępowania, w ocenie Komendanta Głównego Policji, nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia i zdrowia. W oparciu o informacje uzyskane z właściwych terytorialnie jednostek Policji nie stwierdzono, by strona była szczególnie zagrożona przestępczością. Jednostki Policji właściwe dla miejsca zamieszkania strony oraz miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazały wprawdzie, iż ze względu na lokalizację oraz infrastrukturę dom oraz hurtownia mogą budzić zainteresowanie przestępców, ale jednocześnie zwrócono uwagę, iż mimo to, strona nie znalazła się dotychczas w sytuacji faktycznego zagrożenia życia bądź zdrowia. Podobne wnioski wynikają też z wcześniejszej korespondencji organu I instancji z tymi jednostkami Policji podejmowanej w związku z ubieganiem się przez stronę o pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej w 2007 r. Zatem upatrywanie przez stronę zagrożenia bezpieczeństwa osobistego w statusie majątkowym, miejscu zamieszkania i prowadzeniu działalności gospodarczej wskazuje na subiektywną ocenę sytuacji faktycznej, w jakiej się ona znajduje, a odczucia takie nie wiążą organów Policji, które mają prawo do swobodnej oceny materiału dowodowego. Zdaniem organu odwoławczego, ocenę tę potwierdza także stosunek strony do zdarzenia polegającego na nieustąpieniu jej pierwszeństwa przejazdu przez n.n. kierującego samochodem m-ki Ford w dniu 24 grudnia 2008 r. oraz jej twierdzenie, że posiadanie broni zapewni jej poczucie spokoju. Nadto fakt długoterminowego pozostawiania broni w depozycie policyjnym, a tym samym narażanie się na koszty jej przechowywania, wskazywać może, iż strona od początku (od momentu utraty pozwolenia w 2006 r.) "planowała" odzyskanie przedmiotowego prawa. Tymczasem aktualnie obowiązująca ustawa z 1999 r. charakteryzuje się dużo większym rygoryzmem prawnym w zakresie, m.in. wymagań stawianych osobom ubiegającym się o pozwolenie na broń i prawo to już posiadającym, niż ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, pod rządami której strona uzyskała takie pozwolenie w 1996 r. Ze względu zatem na ten rygoryzm, a także wymogi wynikające z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organ I instancji dążył do wręcz drobiazgowego wyjaśnienia wszelkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy co do jej istoty. Organ odwoławczy przyznał, iż postępowanie w tej sprawie w pierwszej instancji faktycznie trwało długo, jednak ważniejsze od zasady szybkości postępowania, jest wypełnienie przez organ administracji publicznej obowiązków wynikających dlań właśnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do argumentu strony podniesionego w odwołaniu o zapewnieniu jej podczas spotkania z Z-cą Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., iż uzyska pozwolenie na broń do ochrony osobistej organ odwoławczy stwierdził, iż tego rodzaju zapewnienia nie mogą być traktowane jako bezwzględne zobowiązanie się organu administracji publicznej do określonego działania, ponieważ ma on prawo - po ostatecznym zaznajomieniu się z całym zebranym w danej sprawie materiałem dowodowym - zmienić zdanie. Wola organu materializuje się ostatecznie w decyzji, a nie podczas wysłuchania stron, przy czym od decyzji takiej przysługuje odwołanie do organu II instancji.

Reasumując, Komendant Główny Policji stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że strona chce posiadać broń "na wszelki wypadek", w celu zapewnienia sobie poczucia spokoju, a to w świetle regulacji ustawy o broni i amunicji nie jest możliwe. Ustawodawca ustalił bowiem, że dostęp do broni palnej nie jest swobodny, lecz ograniczony do uzasadnionych przypadków, a to ze względu na potrzebę ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, które stanowią w tego rodzaju sprawach wyznacznik interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 k.p.a. i który organy Policji zobowiązane są uwzględniać - obok słusznego interesu obywatela - z urzędu. Interes społeczny sprzeciwia się zaś wydaniu stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, bowiem w jej sprawie nie występują okoliczności świadczące o niezbitej konieczności wyposażenia jej w ten środek ochrony. Pierwszeństwo należy dać zatem interesowi społecznemu, którego racją jest, by broni w posiadaniu obywateli nie było więcej, niż to wynika z rzeczywistych potrzeb uzasadnionych sytuacją życiową, w jakiej znajdują się osoby wnioskujące o pozwolenie. Organ odwoławczy podzielił jednocześnie uwagę organu I instancji, iż dla zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa, czy spokoju strona może nabyć takie środki ochrony osobistej, które reglamentacji nie podlegają, a równie skutecznie spełniają rolę prewencyjną.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. zarzucił organowi rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną w sytuacji kiedy prowadzi on działalność gospodarczą położoną na dalekich peryferiach miasta T., gdzie nie może w razie napadu liczyć na jakakolwiek pomoc, tym bardziej, że zdarzają się kradzieże, a skarżący ma poczucie, że jest śledzony i obawia się o życie swoje i najbliższej swojej rodziny. W ocenie skarżącego okoliczności wskazane w decyzji Komendanta Głównego Policji świadczą o jego jawnej dyskryminacji oraz nieprzestrzeganiu jego fundamentalnego prawa do rzetelnego i obiektywnego rozpoznania sprawy i to w zakreślonym 2 miesięcznym terminie, gdyż jego sprawa nie jest sprawą skomplikowaną wymagającą zbierania dowodów, które wpływają na przedłużenie sprawy.

Wniósł w związku z tym o uchylanie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że należy do grupy podwyższonego ryzyka z racji prowadzenia działalności gospodarczej, gdzie dzienny utarg przewyższa 100.000 zł, a siedziba spółki znajduje się na peryferiach miasta T. Podniósł przy tym, iż zdarzały się kradzieże i włamania, ale z racji trudności ze wskazaniem konkretnej osoby nie zgłaszał tego do organów ścigania. Także miejsce w którym zamieszkuje jest powszechnie znane okolicznym mieszkańcom. Żyje w związku z tym w ciągłym lęku wiedząc, że w razie napadu nie może podjąć żadnej obrony, która miałaby na celu nie tylko ochronę mienia ale także ochronę zdrowia lub życia swoich bliskich. Skarżący podkreślił, że cieszy się nieposzlakowaną opinią, jest szanowanym obywatelem, a w związku z tym brak jakichkolwiek przeciwwskazań po jego stronie do wydania wnioskowanego pozwolenia na broń. Nadto podniósł zarzut przewlekłości postępowania administracyjnego, które naraziło go na wymierne straty spowodowane koniecznością oddania broni na przechowanie, na czas prowadzenia tego postępowania.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2009 r. podtrzymał zarzuty skargi ponownie podnosząc, iż prowadzi dużą hurtownię mrożonek i lodów pod firmą [...] Spółka jawna z siedzibą w T., której utargi dzienne przekraczają kwotę 100.000 zł. Ponadto dom, w którym zamieszkuje w P, znajduje się w miejscu odludnym, w znacznej odległości od najbliższego Komisariatu Policji w W. Zarzucił też ponownie, że organ nie dokonał właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie skarżącego każdy obywatel ma prawo sam decydować w ramach obowiązującego prawa, czy sam się będzie ochraniał, czy wynajmie firmę ochroniarską.

Komendant Główny Policji ustosunkowując się do powyższego stanowiska skarżącego w piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2010 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę podkreślając, iż upatrywanie przez skarżącego jako środka ochrony tylko i wyłącznie broni palnej bojowej nie jest zasadne, bowiem istnieją instrumenty obrotu finansowego, które pozwalają, jeśli nie wyeliminować całkowicie, to chociaż zminimalizować ewentualne zagrożenie związane z obrotem gotówkowym, czy wyrobami o znacznej wartości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga A, K, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B, z dnia [...] lipca 2009 r. nie naruszają prawa.

Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01, stwierdził, iż "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiany z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej".

Mając powyższe na względzie należy podkreślić, iż sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów.

Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które - zdaniem skarżącego - uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń do ochrony osobistej, Sąd miał też na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w pełni podzielić też pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Ocena zaś czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa cytowany powyżej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839).

W ocenie Sądu organy Policji w niniejszej sprawie szczegółowo ustosunkowały się do wszystkich argumentów przedstawionych przez skarżącego, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego uważają, że skarżący nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.

Za uzasadnioną należy uznać ocenę organów administracji obu instancji, zgodnie z którą fakt prowadzenia działalności gospodarczej i związany z tym obrót znacznymi wartościami pieniężnych, jak również fakt zamieszkiwania w budynku wskazującym na zamożność jego właściciela oraz oddalonym od innych zabudowań mieszkalnych nie są okolicznościami uzasadniającymi wydanie przedmiotowego uprawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2004 r. sygn. akt III SA 1956/01 (LEX nr 148803) stwierdził, iż "prowadzenie działalności gospodarczej samo w sobie nie stanowi o zagrożeniu życia osób, które ją prowadzą jest w Polsce dość powszechnym sposobem zarobkowania. Istotnemu zabezpieczeniu środków finansowych niewątpliwie może służyć korzystanie - przy wykonywaniu działalności - z obrotu bezgotówkowego".

W ocenie Sądu organy Policji zasadnie zatem podniosły, że istnieje szereg innych, niż posiadanie broni palnej sposobów przeciwdziałania stanom ewentualnego zagrożenia w związku z faktem prowadzenia działalności gospodarczej i związanym z tym obrotem znacznymi wartościami pieniężnymi.

Sąd podziela w pełni ocenę organu, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B., a następnie Komendantowi Głównemu Policji, stwierdzić, iż faktycznie strona skarżąca charakteryzuje się wyraźnie ponadprzeciętnym zagrożeniem działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej. Organ I instancji przeprowadził na tę okoliczność wyczerpujące postępowanie wyjaśniające. Z informacji przekazanych zarówno przez Komendę Powiatową Policji w W., jak i przez Komisariat Policji T. wynika, że skarżący nie zgłaszał żadnych przypadków zagrożenia dla życia lub zdrowia swojej osoby, jak również członków jego rodziny. Nie są też prowadzone w tym zakresie żadne czynności procesowe przez organy Policji. Od 2006 r. nie ma też zarejestrowanych żadnych zgłoszeń dotyczących czynów zabronionych popełnionych na szkodę jego firmy. Tym samym skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej, natomiast subiektywne przekonanie, że jako osoba zamożna oraz prowadząca dochodową firmę może on stać się potencjalną ofiarą zamachu na życie lub zdrowie, nie jest wystarczające.

To stanowisko organów Policji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01) brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów deklarowany jest przez bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił.

Skarżący nie udowodnił, że znajduje się w stanie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia. Przedstawione okoliczności zostały poddane weryfikacji w toku postępowania administracyjnego. Zgodzić się należy z organem, że dowodzą jedynie subiektywnego odczucia zagrożenia. Należy też podkreślić, że organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza broń palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, organ poprawnie ocenił, że skarżący, który spełnia wprawdzie kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną, nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia w celu ochrony osobistej.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji, nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się zebranym w sprawie materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z zebranego materiału dowodowego, zaś dokonana ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń z samego sformułowania art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia - wykazania okoliczności uzasadniających wniosek (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, niepubl.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i nie poparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Zdaniem Sądu można wprawdzie zasadnie zarzucić Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B., że postępowanie w I instancji toczące się w tej sprawie trwało zbyt długo, a więc z naruszeniem zasady szybkości postępowania, niemniej jednak należy wyraźnie podkreślić, iż uchybienia te nie miało jakiegokolwiek wpływu na ostateczny wynik sprawy, a zatem nie mogło być przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji.

Należy też podkreślić, że ewentualna obietnica pozytywnego rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na broń złożona ustnie w toku postępowania przez Z-cę Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., nie mogła podlegać ocenie w tym postępowaniu, gdyż przedmiotem oceny Sądu jest stanowisko organu wyrażone w formie ostatecznej decyzji administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.