Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 539/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 259 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu [...] Sp. z o.o. w [...] od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2017 r. o sygn. akt V SA/Wa 539/16 o przyznaniu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W sentencji postanowienia referendarz sądowy zawarł dodatkowo stwierdzenie "o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.".

Strona skarżąca złożyła sprzeciw na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2017 r. wskazując, iż sprzeciw wnoszony jest "w zakresie, w jakim postanawia ono o zwróceniu się o wyznaczenie ustanowionego radcy prawnego do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie". Skarżąca wniosła jednocześnie o zmianę zaskarżonego postanowienia w ten sposób, by o wyznaczenie radcy prawnego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K., ewentualnie o jego zmianę poprzez uchylenie w zaskarżonym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu.

Sprzeciw wniesiony przez skarżącą w niniejszej sprawie jest niedopuszczalny, albowiem został on wniesiony nie od rozstrzygnięcia zawartego w tym postanowieniu, tj. rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, lecz od zawartego w tym postanowieniu dodatkowego stwierdzenia o zwróceniu się o wyznaczenie adwokata do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W..

Zgodnie z art. 258 § 1 p.p.s.a., czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Do czynności tych należy m. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.). Postanowienia wydane przez referendarza sądowego po rozpoznaniu wniosku strony postępowania o przyznanie prawa pomocy może zatem zawierać tylko te rozstrzygnięcia, które zostały przewidziane w omawianym przepisie.

Z kolei, środek prawny w postaci sprzeciwu, przewidziany w art. 259 § 1 p.p.s.a., służy stronie postępowania do kwestionowania postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., a ponadto tylko i wyłącznie w zakresie zawartych w tych postanowieniach rozstrzygnięć. Strona postępowania wnosząc sprzeciw wnosi zatem ten sprzeciw od rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu, a nie od dodatkowych zapisanych w nim stwierdzeń.

W ocenie Sądu, zapis zawarty w postanowieniu z dnia 24 lipca 2017 r. o zwróceniu się o wyznaczenie adwokata do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. nie jest rozstrzygnięciem wydanym przez starszego referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Rozstrzygnięciem tym jest wyłącznie ustanowienie dla skarżącej radcy prawnego z urzędu.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013 r. o sygn. akt II OZ 362/13, zgodnie z którym, skoro zatem art. 259 p.p.s.a. precyzyjnie określa, co może stanowić przedmiot zaskarżenia sprzeciwem mającym charakter szczególnego środka prawnego, to w tej kwestii należy stosować wykładnię ścisłą. Podniesiony zaś przez skarżącego problem dotyczący zwrócenia się o wyznaczenie adwokata do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. nie należy do części rozstrzygającej wniosek skarżącego (orzeczenia sądów administracyjnych są również dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezależnie od tego, iż sprzeciw skarżącej jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu, wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 253 § 1 p.p.s.a., o wyznaczenie radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych. Zdaniem Sądu, skoro zgodnie z tym przepisem to sąd zwraca się o wyznaczenie radcy prawnego ustanowionego z urzędu, to określenie "właściwa" oznacza okręgową radę właściwą dla siedziby sądu zwracającego się. W przypadku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie właściwą radą okręgowej izby radców prawnych jest Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.. W konsekwencji, ustanawiając na rzecz strony radcę prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ma możliwość zwrócenia się o jego wyznaczenie wyłącznie do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., zaś zwrócenie się w tej sprawie do innej rady okręgowej izby radców prawnych byłoby niedopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był sprzeciw odrzucić. Podstawą orzeczenia jest przepis art. 259 § 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, skoro przepis ten stanowi, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, to tym bardziej podlega odrzuceniu sprzeciw niedopuszczalny z mocy ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2015 r. o sygn. akt II GZ 67/15).

Z wyłożonych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.