Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 424/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107, art. 116 § 1, § 2 i § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca) sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany: "NUS") decyzją z [...] lipca 2014r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej M.M. (dalej zwany: "Skarżącym") - członka zarządu T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana: "Spółką") - wraz ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług (dalej zwany: "VAT") za marzec i kwiecień 2009r. z odsetkami za zwłokę. W podstawie prawnej wskazano art. 107 § 1 i 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1, art. 109, art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej zwana: "O.p.").

NUS wskazał, że nieuregulowanie przez Spółkę ww. zobowiązań wynikających z deklaracji podatkowych VAT-7, podpisanych przez Skarżącego (prezesa zarządu Spółki), spowodowało, że doszło do skierowania do Spółki upomnień przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej zwany: "organem egzekucyjnym"): 6 maja, 9 i 29 czerwca 2009r. (art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954; dalej zwana "u.p.e.a."). Spółka nie uregulowała ww. zobowiązań, więc: 3 czerwca, 6 i 24 lipca 2009r. wystawiono tytuły wykonawcze (nr: [...], [...], [...]) obejmujące ww. zaległości Spółki, które skierowano do egzekucji. Organ egzekucyjny zajął rachunki bankowe Spółki w Banku [...] S.A., zawiadomieniami z 15 czerwca, 9 i 27 lipca 2009r., ale Bank poinformował, że brak środków pieniężnych na rachunkach uniemożliwia całkowitą lub częściową realizację zajęć egzekucyjnych. Ww. organ egzekucyjny w związku ze zmianą 10 września 2009r. adresu siedziby Spółki, uznał się niewłaściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i przekazał akta do właściwego organu egzekucyjnego ([...] Urzędu Skarbowego w W.). Ww. organ zawiadomieniem z 18 stycznia 2010r. zajął prawo majątkowe - wierzytelność z rachunku bankowego w [...] S.A., który pismem z 2 lutego 2010r. poinformował, że brak środków pieniężnych stanowi przeszkodę w realizacji ww. zajęcia. Organ egzekucyjny poszukując majątku Spółki ustalił, że nie posiadała ona pojazdów mechanicznych, nie figuruje w elektronicznym Rejestrze Ksiąg Wieczystych, nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem ul. [...] lok. [...], [...] W.

NUS ustalił, że z odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców KRS z 13 kwietnia 2012r. nr [...] wynikało, że w okresie, w którym upływał termin płatności ww. zobowiązania Spółki, Skarżący od 5 czerwca 2008r. (wpis nr 7) do 5 czerwca 2009r. (Protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki) pełnił obowiązki prezesa zarządu. W ww. odpisie brak jest informacji o postawieniu Spółki w stan likwidacji, bądź wszczęcia postępowania upadłościowego, układowego lub naprawczego.

Skarżący: a) nie przedstawił dokumentów, iż nie pełnił funkcji prezesa zarządu Spółki w okresie objętym ww. decyzji; b) nie wskazał na istnienie okoliczności uwalniającej go od odpowiedzialności podatkowej (art. 116 O.p.). Skarżący w piśmie z 5 maja 2014r. poinformował jedynie, że przyczyną nieregulowania zobowiązań podatkowych były trudności finansowe klientów Spółki, wskazał, że wziął kredyt, ale nie mógł wywiązać się z ww. zobowiązań (termin płatności 25 kwietnia 2009r. i 25 maja 2009r.), bo został odwołany z funkcji prezesa 5 czerwca 2009r. Zdaniem NUS ww. okoliczności nie stanowią przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 2 O.p. Skarżący chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki powinien wykazać, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęcie postępowania układowego złożono w terminie, bądź też, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. Możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki istnieje też wówczas, gdy osoba taka wskaże na istnienie majątku Spółki, który pozwoli na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Skarżący nie wskazał żadnej z ww. okoliczności. Obowiązkiem zaś każdego podmiotu gospodarczego jest takie gospodarowanie (i zaciąganie zobowiązań), by był w stanie w terminie spełnić w całości ciążące na nim obowiązki wobec wierzycieli. Niespełnienie tego obowiązku, choćby w minimalnym stopniu, stanowi w ocenie NUS dowód nieprawidłowości w prowadzeniu działalności gospodarczej. Z pisma Skarżącego z 5 czerwca 2009r. wynika, że Spółka posiadała wierzytelności wobec D., D., G. za odprawy celne oraz wobec J. Sp. z o.o. Zgodnie z art. 10, art. 11 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm., zwana dalej: "u.P.u.n.") przedsiębiorca jest zobowiązany nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów (lub od chwili, gdy majątek nie wystarcza na ich pokrycie) zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli przedsiębiorca jest osobą prawną powinien również zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, kiedy majątek przedsiębiorcy nie wystarczał na zaspokojenie długów.

2. Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie ww. decyzji NUS, zarzucając: a) nieuwzględnienie przedstawionych dowodów i brak ich właściwej analizy - naruszenie art. 210 § 4 O.p. i brak ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; b) niewłaściwą interpretację pojęcia "majątek" Spółki, c) całkowite pominięcie, że w myśl art. 116 O.p. Skarżący nie ponosi winy za niezgłoszenie upadłości Spółki, co zwalnia go z odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki.

NUS niezasadnie pominął, że Bank [...] SA udzielił Spółce kredytu obrotowego - 1,5 mln, poręczonego wekslem do 300.000 zł, a okoliczność ta dowodzi, iż nie mógł mieć miejsca stan upadłości Spółki. W okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki - kiedy ww. bank analizował wniosek kredytowy Spółki była ona dochodowa i powinna przynosić w dalszym ciągu dochody. Brak więc było podstaw faktycznych i prawnych do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Za 2008r. zapłacono podatek dochodowy - 250.000 zł, zaś NUS bez podania przyczyny pominął te okoliczności. Spółka przez cały okres prowadzenia działalności płaciła regularnie VAT. Skarżący stosownie do orzecznictwa sądowego nie poniósłby odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Skoro do momentu odwołania go z funkcji prezesa zarządu Spółki nie istniał stan upadłości, to za jego ewentualne powstanie i niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w "przyszłości" Skarżący nie ponosi winy, co zgodnie z art. 116 O.p. uwalnia od odpowiedzialności.

3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS") decyzją z [...] listopada 2014r. utrzymał w mocy ww. decyzję NUS, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną.

DIS wyjaśnił, że w sprawie zachowano wymóg z art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 O.p., gdyż wobec majątku Spółki postępowania egzekucyjnego wszczęto (1 lipca 2009r. – VAT za marzec 2009r. i 14 sierpnia 2009r. – VAT za kwiecień 2009r.) przed wszczęciem postępowania o przeniesienie odpowiedzialności na Skarżącego (29 kwietnia 2014r.). NUS prawidłowo wykazał, iż w sprawie spełniono pierwszą z przesłanek pozytywnych, o której mowa w art. 116 § 2 O.p., gdyż materiał dowodowy potwierdza, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w czasie kiedy upływały terminy płatności zobowiązań w VAT za marzec i kwiecień 2009r. (25 kwietnia i 25 maja 2009r.). Ze znajdującego się w aktach odpisu pełnego KRS nr [...] (stan na 13 kwietnia 2012r.), wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu od 5 czerwca 2008r. W protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z 5 czerwca 2009r. zawarto uchwałę nr 1 o odwołaniu Skarżącego z funkcji prezesa zarządu Spółki z dniem 5 czerwca 2009r. Skarżący w ww. okresie pełnił funkcję prezesa jednoosobowo.

Zdaniem DIS spełniono też drugą z pozytywnych przesłanek do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego - członka zarządu - za zaległości podatkowe Spółki - bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki, gdyż organ egzekucyjny nie miał możliwości wyegzekwowania za pomocą dostępnych środków egzekucyjnych zaległości Spółki. W toku postępowania egzekucyjnego podejmowane były próby zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z ww. rachunków bankowych, lecz brak środków pieniężnych uniemożliwił całkowite lub częściowe zrealizowanie zajęcia. [...] S.A. wskazał, że w związku z brakiem obrotów na rachunku Spółki nosił się z zamiarem wypowiedzenia umowy o prowadzeniu rachunku. Z informacji udzielonych przez Ministerstwo Sprawiedliwości, Departament KRS i Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynikało, że Spółka nie figurowała w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych i w centralnej ewidencji pojazdów. Organ egzekucyjny wobec tego postanowieniem z [...] czerwca 2011r. umorzył postępowanie egzekucyjne.

Ustalono też, że Spółka nie prowadzi działalności pod ww. adresem siedziby w W. – [...] października 2009r. umowa najmu lokalu, w którym Spółka była zarejestrowana została wypowiedzenia, a w aktach rejestrowych Spółki brak jest informacji o zmianie adresu jej siedziby. Spółka nie składała też deklaracji do NUS.

DIS nie stwierdził też wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych, podkreślając, że z art. 116 § 1 pkt 1 O.p. wynika, że ciężar dowodu w tym zakresie obciąża Skarżącego, który chcąc uwolnić się od odpowiedzialności powinien wykazać, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęcie postępowania układowego złożono w terminie, bądź też, że Skarżący nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. Z materiału dowodowego wynika, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie był zgłaszany ani przez zarząd w osobie Skarżącego, ani przez wierzycieli Spółki. Spółka oprócz ww. zaległości podatkowych w VAT posiadała zobowiązania nieuregulowane wobec: D., D., G. za odprawy celne, J. Sp. z o.o. Potwierdza to, że w czasie, gdy Skarżący był członkiem zarządu Spółki istniały przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie jej upadłości. Spółka nie regulowała wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych (VAT za III i IV 2009r.) i cywilnoprawnych. Powyższe przesądza o wystąpieniu już w kwietniu 2009r. przesłanki upadłości określonej w art. 11 ust. 1 u.P.u.n. Skarżący pełniący funkcję członka zarządu Spółki od 5 czerwca 2008r. do 5 czerwca 2009r. powinien mieć świadomość istniejących - ww. zaległości – i złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Stosownie do art. 21 u.P.u.n., wniosek o upadłość Spółki powinien być zgłoszony najpóźniej w ciągu dwóch tygodni od daty nieuregulowania pierwszego zobowiązania w VAT za marzec 2009r. Zaniechania ww. obowiązku nie może usprawiedliwić nadzieje na poprawę sytuacji finansowej w wyniku udzielenia Spółce przez Bank [...] SA kredytu obrotowego w wysokości 1,5 mln zł. Powołanie się przez Skarżącego na uregulowanie podatku dochodowego za 2008r. (250.000 zł) nie stanowiło o braku podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w obliczu istniejących w dalszym ciągu zaległości podatkowych w VAT za marzec i kwiecień 2009r. - łącznie 357.455 zł, lecz stanowiło o częściowej zapłacie zaległości. Dodatkowo zapłata zaległości w p.d.p. nastąpiła z kredytu, co oznacza, że Spółce już wówczas nie wystarczało własnych środków na zapłatę zaległości. Natomiast powoływane przez Skarżącego przyczyny nieuregulowania ww. zobowiązań w VAT - trudności finansowe klientów Spółki i zamiar uregulowania ww. zobowiązań z przyznanego Spółce kredytu, nie mają znaczenia przy określaniu stanu niewypłacalności. Stanowią jedynie przyczynę niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje, gdy dłużnik nie ma środków, i gdy nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. DIS podkreślił, że nie można odmówić członkowi zarządu prawa do podjęcia ryzyka niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Jednak, jeśli zarządzający spółką takie ryzyko podejmuje, musi to czynić ze świadomością odpowiedzialności z tym związanej i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową. Dodatkowo, w świetle wyroku NSA z 28 września 2012r. sygn. akt I FSK 1899/11 oraz wyroków WSA z 21 maja 2008r. sygn. akt I SA/Łd 1138/07 i z 18 kwietnia 2008r. sygn. akt I SA/Wr 1688/07, nie można było uznać, że Skarżący nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Nie można bowiem przyjąć, że nie miał on możliwości wpłynięcia na sprawy Spółki, co mogłoby mieć miejsce na przykład w przypadku odsunięcia członka zarządu od prowadzenia spraw spółki przez innych członków zarządu. Skarżący w okresie powstania (upływu terminu płatności) zaległości podatkowych objętych decyzją NUS był jedynym członkiem zarządu Spółki, którego władcze uprawnienia nie były przez nikogo zakłócane, miał zatem pełny wpływ na prowadzenie spraw Spółki począwszy od 5.06.2008r. do odwołania - 5.06.2009r.

Zdaniem DIS przesłanki art. 116 § 1 pkt 2 O.p. – wykazania istnienia majątku Spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa - nie wypełnia stwierdzenie Skarżącego o możliwości zaspokojenia Skarbu Państwa z posiadanych przez Spółkę "jeszcze wielu innych składników majątkowych". Skarżący nie wskazuje majątku Spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych "w znacznej części". Zaciągnięty przez Spółkę kredyt nie stanowi jej majątku, gdyż jest wykazywany w bilansie jako pasywa (zobowiązania długoterminowe). Materiał sprawy nie uprawniał więc do przyjęcia, iż Skarżący wskazał konkretne i istniejące składniki majątku, z których możliwa byłaby egzekucja. O bezskuteczności egzekucji wobec Spółki zaważył też brak posiadania środków pieniężnych na kontach bankowych i innych składników majątkowych mogących stanowić źródło pokrycia zaległości Spółki, nie tylko objętych decyzją NUS, ale także wobec innych wierzycieli.

DIS, reasumując stanął na stanowisku, że NUS wyczerpująco zgromadził materiał dowodowy i dokonał wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami z art. 122, 180, 187, 188 i 191 O.p. Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego pozwoliło na dokonanie subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie będących podstawą do ustalenia skutków podatkowoprawnych.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji DIS, zarzucając naruszenie: a) art. 107 § 1 O.p. przez nieprawidłowe obciążenie go odpowiedzialnością za zobowiązanie Spółki z tytułu zaległości podatkowych w VAT za marzec i kwiecień 2009r.; b) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) i § 2 O.p. w związku z art. 10 i art. 11 u.P.u.n. przez obciążenie go odpowiedzialnością za zobowiązania Spółki, choć w postępowaniu wykazał brak winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (postępowania układowego) Spółki; c) art. 120, art. 121 i art. 124 O.p. w związku z art. 180, art. 181 oraz art. 187 O.p. - przez pominięcie obowiązujących przepisów prawa, nie przeprowadzenie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz oparcie decyzji na nieuzasadnionych tezach NUS.

W ocenie Skarżącego w sposób wyczerpujący wykazał on brak winy w niezłożeniu wniosku o upadłość Spółki w czasie pełnienia funkcji członka jej zarządu, więc zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 O.p. nie odpowiada on solidarnie ze Spółką za jej zaległości podatkowe. Nie zgodził się z twierdzeniami DIS, że w okresie, gdy był członkiem zarządu Spółki istniały przesłanki do wystąpienia już w kwietniu 2009r. z wnioskiem o ogłoszenie jej upadłości na mocy art. 11 ust. 1 u.P.u.n., z uwagi na nieregulowanie wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych (VAT za III i IV 2009r.). Jego zdaniem termin stanu niewypłacalności nie może być oceniany tylko i wyłącznie na podstawie krótkotrwałych przekroczeń terminów płatności spowodowanych zatorami płatniczymi klientów Spółki. Dokumentacja z akt sprawy - wbrew twierdzeniom DIS - potwierdza, iż sytuacja finansowa Spółki nie uprawniała Skarżącego, w czasie pełnienia funkcji członka zarządu, do skutecznego złożenia wniosku o upadłość. Uzyskał on kredyt bankowy (1.500.000 zł) na pokrycie zaległości i dalszą działalność operacyjną – co pozwalało Spółce na bezpieczne funkcjonowanie. Potwierdza to też analiza kondycji finansowej Spółki dokonana przez bank przy rozpatrywaniu wniosku kredytowego. Nie wystąpiła więc okoliczność trwałego zaprzestania regulowania przez Spółkę zobowiązań, w tym ww. zaległości. Nowy zarząd Spółki przejmując pełnienie funkcji miał pełną świadomość istniejących zobowiązań wobec Skarbu Państwa, ale kondycja firmy, wsparta kredytem bankowym, stwarzała realne gospodarcze możliwości uregulowania zaległości i perspektywę dalszego funkcjonowania Spółki. Nieroztropność i niegospodarność tego zarządu spowodowały stan niewypłacalności Spółki i powstanie przesłanek do zgłoszenia wniosku o jej upadłość. Skarżący w chwili faktycznego zajścia przesłanek do złożenia wniosku o upadłość Spółki (art. 21 u.P.u.n.) znajdował się już poza jej zarządem, nie mając uprawnień do śledzenia i kontrolowania stanu jej finansów. Nie miał więc prawnych i faktycznych możliwości zgłoszenia wniosku o jej upadłość.

5. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w art. 247 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

3. Sąd, rozpoznając sprawę we wskazanym wyżej zakresie, stwierdza, że żadna z przesłanek wskazanych w ww. przepisach nie zaszła w sprawie.

DIS, wydając zaskarżoną decyzję dokonał prawidłowej interpretacji i zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, a w szczególności art. 116 § 1, 2 i 4 O.p. w związku z art. 10, art. 11 i art. 21 u.P.u.n. oraz art. 107 § 1 i 2 pkt 1, 2, 4 O.p. oraz art. 108 § 2 i 3 O.p. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje ponadto, że DIS wydając zaskarżoną decyzję miał też na względzie treści przepisów prawa procesowego, a przede wszystkim: art. 120, art. 122, art. 121 i art. 124 O.p. w związku z art. 180, art. 181 oraz art. 187 O.p. Tym samym DIS – wbrew stanowisku zawartemu w skardze - w pełni zrealizował w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącego zasadę legalizmu, zasadę prawdy materialnej, zasadę zaufania do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania i wiążącą się z nimi ściśle zasadę swobodnej oceny materiałów dowodów sprawy. Tym samym żaden z zarzutów skargi nie mógł być uznany za zasadny.

4. Spór w sprawie powstał na tle dokonania wykładni art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. w związku z art. 116 § 2 O.p. Skarżący nie kwestionował, że w czasie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu upływały termin płatności zobowiązań podatkowych za kwiecień i maj 2009r. oraz, że nie zostały zapłacono, więc z tego tytułu powstały zaległości podatkowe wymienione w art. 52 O.p. Skarżący nie podważał też, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Stwierdził natomiast, że nie było potrzeby składania wniosku o upadłość, bo sytuacja finansowa Spółki była dobra – pozwalała na zaciągnięcie kredyty, którym można było spłacić zaległości podatkowe, a Skarżący uzyskując ten kredyt nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki.

Z tym stanowiskiem nie zgodził się DIS i wskazał, że już w kwietniu 2009r., z uwagi na treść art. 10, art. 11 i art. 21 u.P.u.n. istniały podstawy do złożenia wniosku o upadłość Spółki, gdyż wniosek taki powinien być zgłoszony najpóźniej w ciągu dwóch tygodni od daty nieuregulowania pierwszego zobowiązania w VAT za marzec 2009r. Zaniechania ww. obowiązku nie może usprawiedliwić nadzieje na poprawę sytuacji finansowej w wyniku udzielenia Spółce przez Bank [...] SA kredytu obrotowego w wysokości 1,5 mln zł. Również powołanie się przez Skarżącego na uregulowanie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. (250.000 zł) nie stanowiło o braku podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w obliczu istniejących w dalszym ciągu zaległości podatkowych w VAT za marzec i kwiecień 2009r. - łącznie 357.455 zł, lecz stanowiło o częściowej zapłacie zaległości przez Spółkę. Dodatkowo zapłata zaległości w p.d.p. nastąpiła z kredytu, co oznacza, że Spółce już wówczas nie wystarczało własnych środków na zapłatę zaległości podatkowych. Powoływane natomiast przez Skarżącego przyczyny nieuregulowania ww. zobowiązań w VAT - trudności finansowe klientów Spółki i zamiar uregulowania ww. zobowiązań z przyznanego Spółce kredytu, nie mają znaczenia przy określaniu stanu niewypłacalności. Stanowią jedynie przyczynę niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje, gdy dłużnik nie ma środków, i gdy nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn.

5. Sąd podkreśla, że w tak zarysowanym sporze rację należało przyznać organom podatkowym, a nie Skarżącemu.

Z art. 116 § 1 O.p. wynika, że za zaległości podatkowe sp. z o.o., sp. z o.o. w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Przepis art. 116 § 2 O.p. stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

W sprawie ważna jest też treść art. 116 § 4 O.p., gdyż wynika z niego, że ww. przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu.

Sąd wskazuje, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przepis art. 116 § 1 i 2 O.p. ustala nie tylko warunki odpowiedzialności członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe, ale także wskazuje, jak rozłożony jest ciężar dowodzenia poszczególnych przesłanek odpowiedzialności.

Ciężar dowodu w zakresie wskazania okoliczności uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności spoczywa na osobach potencjalnie odpowiedzialnych jako osoby trzecie. Skorzystanie z przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 116 § 1 pkt 1 lit a) i b) oraz pkt 2 O.p., jest więc możliwe w przypadku wykazania przez członka zarządu, że:

- we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe),

- niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy,

- istnieje konkretny majątek spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Wykazanie ww. przesłanek egzoneracyjnych obciąża Skarżącego, który z faktu tego wywodzi określone okoliczności. Oznacza to - na co w sprawie w sposób prawidłowy zwrócił uwagę DIS w zaskarżonej decyzji - że strona, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, jako osoba trzecia, powinna wykazać, że stosowny wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęcie postępowania układowego został złożony w terminie, bądź też, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości.

Zauważyć przy tym jednak należy, że mimo iż ciężar wykazania ziszczenia się przynajmniej jednej z ww. negatywnych przesłanek odpowiedzialności z woli ustawodawcy ciąży na stronie postępowania, to zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu, organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009r. sygn. akt II FPS 3/09).

Odpowiedzialność członka zarządu może zatem wchodzić w rachubę tylko wówczas, gdy w stosunku do Spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku organ podatkowy powinien poczynić ustalenia, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe, a w szczególności DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dopełniły wyżej wskazanych obowiązków, prawidłowo przyjmując, że Spółka nie tylko nie regulowała swoich należności podatkowych w zakresie VAT za marzec i kwiecień 2009r. (łącznie 357.455 zł), ale nie płaciła również należności cywilnoprawnych wobec swoich kontrahentów (D., D., G. za odprawy celne, J. Sp. z o.o.). Świadomość tego, miał Skarżący, gdyż o zaległościach cywilnoprawnych wspominał w piśmie z 5 czerwca 2009r. skierowanym do księgowości Spółki, natomiast zaległości w zakresie VAT za marzec i kwiecień 2009r. powstały w chwili, gdy pełnił on funkcję członka zarządu – do 5 czerwca 2009r. (po upływie: 25 kwietnia i 25 maja 2009r.). Warto też wskazać, że termin płatności zobowiązania podatkowego w p.d.p. za 2008r. upływał, kiedy Skarżący pełnił obowiązki prezesa zarządu i zapłacony został dopiero po uzyskaniu kredytu przez Spółkę i tylko z tego względu nie obciążył Skarżącego, ale wysokość ww. zobowiązania w p.d.p. (250.000 zł) również wskazywała, że w chwili, gdy Skarżący sprawował jednoosobowo funkcję prezesa zarządu Spółki, zaprzestała ona płacenia swoich zobowiązań podatkowych, choć trwałość w braku zapłaty dotyczyła wyłącznie zobowiązań w VAT za ww. miesiące, a egzekucja prowadzona wobec istnienia ww. zaległości okazała się bezskuteczna, co spowodowało umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem DIS wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że zaniechania przez Skarżącego obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie - kwiecień 2009r., nie może zostać skutecznie usprawiedliwione nadzieją Skarżącego na poprawę sytuacji finansowej w wyniku udzielenia Spółce przez Bank [...] SA kredytu obrotowego w wysokości 1,5 mln zł, szczególnie, gdy Skarżący precyzyjnie nie wyjaśnia kiedy kredyt ten przyznano oraz dlaczego nie miał on wpływu na uregulowanie należności w VAT za marzec i kwiecień 2009r., skoro sprawował funkcję prezesa, kiedy zobowiązanie to powstawało, jak również wówczas, kiedy upływał termin jego zapłaty.

Sąd podziela również pogląd DIS, że nie można odmówić członkowi zarządu – Skarżącemu - prawa do podjęcia ryzyka niezgłoszenia wniosku o upadłość, mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Podjęcie przez zarządzającego Skarżącego takiego ryzyka, oznacza, że Skarżący powinien mieć świadomość odpowiedzialności z tym związanej oraz powinien liczyć się, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji finansowej Spółki, rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez Spółkę, sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową, z uwagi na treść art. 116 O.p. w związku z art. 107 i art. 108 O.p.

Ustawodawca konstruując przepis art. 116 § 1 O.p. posłużył się bowiem niedookreślonym pojęciem "zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie". Rozwiązanie przyjęte w ww. przepisie uznać należy za zabieg zamierzony. W świetle poglądów prezentowanych w orzecznictwie przy ocenie czy w okolicznościach danej sprawy wniosek o upadłość zgłoszony został "we właściwym czasie" należy brać pod uwagę przepisy u.P.u.n.

Zgodnie z art. 10 u.P.u.n., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny.

Art. 11 ust. 1 i 2 u.P.u.n. stanowi zaś, iż dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.

Przyjąć zatem należy, że u.P.u.n. wprowadza dwie niezależne od siebie przesłanki ogłoszenia upadłości:

- niewykonywanie wymagalnych zobowiązań oraz

- nadmierne zadłużenie.

Przesłanki te mają charakter alternatywny i równorzędny, co oznacza, że zaistnienie chociażby jednej z nich daje podstawę do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy. W doktrynie przyjmuje się, że pierwsza z przesłanek ogłoszenia upadłości - niewykonywanie zobowiązań zachodzi wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje swych zobowiązań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2010r. sygn. akt I FSK 2030/08 wskazał, że niewypłacalność istnienie nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje wszystkich zobowiązań, ale także wtedy, gdy nie wykonuje niektórych z nich.

Takie ujęcie niewypłacalności związane jest z istotą działalności gospodarczej, która wymaga, żeby każde świadczenie zostało spełnione w terminie. Obowiązkiem każdego bowiem podmiotu gospodarczego jest takie gospodarowanie (i zaciąganie zobowiązań), by był w stanie w terminie spełnić w całości ciążące na nim obowiązki wobec wierzycieli. Niespełnienie tego obowiązku, choćby w minimalnym stopniu, stanowi niewątpliwie dowód nieprawidłowości w prowadzeniu działalności gospodarczej. Niewykonywanie wymagalnych zobowiązań nie musi się zatem odnosić do wszystkich zobowiązań dłużnika, nie ma też znaczenia ich charakter, tzn. czy są to zobowiązania cywilnoprawne czy publicznoprawne.

Nieistotny jest również rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest też przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Przepis art. 11 ust. 2 u.P.u.n. jest natomiast szerszy od art. 11 ust. 1 u.P.u.n. i głównym jego celem jest ochrona praw wierzycieli. Spółka po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego obejmującego jej likwidację, kończy swój byt (np.: art. 85, 98, 148, 289, 477 Kodeks spółek handlowych), dlatego też, niezbędne jest, by zadłużenie tych podmiotów nie przekraczało wartości ich aktywów. W przeciwnym wypadku wierzyciele nie mogliby zostać zaspokojeni z ich majątku w postępowaniu upadłościowym (patrz: A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz, Zakamycze 2003r.; St. Gurgul, Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz, Warszawa 2010r.).

Tym samym moment ziszczenia się choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 11 u.P.u.n. jest tym czasem, kiedy to członek zarządu, chcący uwolnić się od odpowiedzialności z art. 116 O.p., powinien złożyć wniosek o upadłość bądź wszczęcie postępowania układowego. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 u.P.u.n. dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie 2 tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W myśl art. 21 ust. 2 u.P.u.n., jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w art. 21 ust. 1 u.P.u.n., spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub z innymi osobami. Dwutygodniowy termin liczy się od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, a więc dłużnik stał się niewypłacalny. Dniem tym jest dzień, w którym nastąpiło zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 u.P.u.n.), albo w którym zobowiązania przekroczyły wartość majątku dłużnika (art. 11 ust. 2 u.P.u.n.). Niewykonywanie wymagalnych zobowiązań nie musi się zatem odnosić do wszystkich zobowiązań dłużnika, nie ma też znaczenia ich charakter, tzn. czy są to zobowiązania cywilnoprawne czy publicznoprawne.

Sąd aprobuje też stanowisko DIS, że w sprawie, w świetle okoliczności wynikających z akt, nie można było uznać, że Skarżący nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Nie można bowiem przyjąć, że w chwili, gdy powstawały zaległości cywilnoprawne i w VAT za ww. miesiące 2009r., nie miał on możliwości wpłynięcia na sprawy Spółki, co mogłoby mieć miejsce na przykład w przypadku odsunięcia członka zarządu od prowadzenia spraw spółki przez innych członków zarządu. Skarżący w okresie powstania (upływu terminu płatności) zaległości podatkowych objętych decyzją NUS, jak również innych zaległości cywilnoprawnych i z tytułu p.d.p. za 2008r. był jedynym członkiem zarządu Spółki, którego władcze uprawnienia nie były przez nikogo zakłócane, miał zatem pełny wpływ na prowadzenie spraw Spółki począwszy od 5 czerwca 2008r. do 5 czerwca 2009r. Powołanie się przez Skarżącego na uregulowanie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. (250.000 zł) – do czego doszło z kredytu, nie stanowiło o braku podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki przez Skarżącego, w obliczu istniejących w dalszym ciągu zaległości podatkowych w VAT za marzec i kwiecień 2009r. - łącznie 357.455 zł (zaległości podatkowych w VAT za marzec 2009r. nie zostały wpłacone przez Spółkę w terminie płatności – 25 kwietnia 2009r., a zaległości w VAT za kwiecień 2009r. nie zostały zapłacone w terminie płatności – 25 maja 2009r.). Wpłata p.d.p. za 2008r. stanowiła więc jedynie częściową zapłatę zaległości Spółki istniejących w kwietniu 2009r. i wskazywała, że w chwili ww. zapłaty Spółka nie miała wystarczających własnych środków na zapłatę wszystkich istniejących w kwietniu 2009r. zaległości (cywilnoprawne i publicznoprawne). Natomiast powoływane przez Skarżącego przyczyny nieuregulowania ww. zobowiązań w VAT - trudności finansowe klientów Spółki i zamiar uregulowania ww. zobowiązań z przyznanego Spółce kredytu, nie mają znaczenia przy określaniu stanu niewypłacalności, gdy Skarżący pełnił samodzielnie funkcję prezesa Spółki. Nie świadczą też o należytej staranności w działania podejmowanych przez Skarżącego. Stanowią jedynie przyczynę niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje, gdy dłużnik nie ma środków, i gdy nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Członek zarządu ma wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż uchybienie określonemu obowiązkowi było od niego niezależne. Negatywnie z omawianego punktu widzenia oceniana jest nie tylko wina umyślna, ale także wina nieumyślna, w obu jej postaciach tzn. niedbalstwa i lekkomyślności. W stanie faktycznym brak winy mógłby być rozpatrywany wyłącznie w kontekście braku możliwości wpłynięcia na sprawy Spółki, co mogłoby mieć miejsce na przykład w przypadku odsunięcia członka zarządu od prowadzenia spraw Spółki, przez innych członków zarządu. Tymczasem Skarżący w okresie powstania (upływu terminu płatności) zaległości podatkowych VAT za III i IV 2009r. był jedynym członkiem zarządu Spółki, którego władcze uprawnienia nie były przez nikogo zakłócane.

Sąd za bezzasadny uznaje więc zarzut skargi, iż stan niewypłacalności Spółki nie może być oceniany tylko i wyłącznie na podstawie krótkotrwałych przekroczeń terminów płatności spowodowanych zatorami płatniczymi klientów Spółki. W tym zakresie Sąd za prawidłowe uznaje powołanie się przez DIS na orzecznictwo sądowe, w tym przede wszystkim na poglądy wyrażane w wyrokach: NSA z 28 września 2012r. sygn. akt I FSK 1899/11 i WSA w Łodzi z 21 maja 2008r. sygn. akt I SA/Łd 1138/07 oraz WSA we Wrocławiu z 18 kwietnia 2008r. sygn. akt I SA/Wr 1688/07 (dostępne na www.nsa.gov.pl).

Z powyższego wynika zatem, wbrew twierdzeniom Skarżącego, w czasie, gdy był on członkiem zarządu Spółki istniały przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, która nie regulowała wymagalnych, wyżej wskazanych zobowiązań publicznoprawnych (art. 11 i art. 21 u.P.u.n.). Nieuprawnione jest zatem stanowisko Skarżącego, iż dokumentacja zgromadzona w trakcie prowadzonego postępowania wskazuje, iż sytuacja finansowa Spółki nie uprawniała Skarżącego w czasie pełnienia funkcji członka zarządu do skutecznego złożenia wniosku o upadłość. Wniosek ten należało zgłosić w terminie 14 dni od 25 kwietnia 2009r. Nieuiszczenie bowiem podatku VAT za kolejny miesiąc - kwiecień 2009r. w terminie płatności – 25 maja 2009r. przeczy bowiem incydentalnemu charakterowi okoliczności nieregulowania zobowiązań podatkowych. Wskazywanie ponadto przez Skarżącego informacji do księgowości Spółki w piśmie z 4 czerwca 2009r. o istnieniu należności cywilnoprawnych, które Spółka powinna zapłacić, również wskazuje na utrzymywanie się sytuacji nieregulowania zobowiązań Spółki. Powoływanie się zaś przez Skarżącego na jego działania, jako członka zarządu Spółki, polegające m.in. na staraniach o uzyskanie kredytu bankowego w wysokości 1.500.000 zł, który miał służyć na pokrycie ww. zaległości i dalszą działalność operacyjną, co miało zapewnić Spółce bezpieczne funkcjonowanie - również uprawniały do uznania, że wystąpiła okoliczność trwałego zaprzestania regulowania przez Spółkę zobowiązań, w tym także z tytułu zaległości podatkowych. Skarżący, który zamiast zgłosić wniosek o upadłość Spółki, decyduje się na zaciągnięcie kredytu, który zwiększa pulę zobowiązań Spółki podejmuje ryzyko, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji, choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez Spółkę, sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową (art. 116 O.p. w związku z art. 108 i art. 107 O.p.).

W tym zakresie Sąd za prawidłowe uznaje powołanie się przez DIS na wyrok WSA w Krakowie z 13 marca 2012r. sygn. akt I SA/Kr 127/12 (dostępny na www.nsa.gov.pl) oraz brak podzielenia stanowiska Skarżącego, że dopiero nieroztropność i niegospodarność nowego zarządu Spółki spowodowały zaistnienie stanu niewypłacalności Spółki i powstanie przesłanek do zgłoszenia wniosku ojej upadłość. Przesłanki te istniały, o czym mowa wyżej, gdy Skarżący pełnił funkcję jedynego członka zarządu, która polegała m.in. na podpisywaniu deklaracji podatkowych VAT-7, czy CIT-8 oraz wynikały z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Niezasadne są więc zarzuty Skarżącego o naruszeniu w sprawie przepisów art. 107 i art. 116 O.p., które sankcjonują odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółek kapitałowych.

Zdaniem Sądu w świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jak również w świetle ustaleń poczynionych przez organy podatkowe obu instancji, które mają odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji nie sposób za zasadne uznać zarzuty skargi, że w toku postępowania o przeniesienie odpowiedzialności na Skarżącego w trybie art. 116 § 1 i 2 O.p. organy podatkowe nie czyniły, czy też nie ustalił w sposób niewątpliwy przesłanek do przeniesienia odpowiedzialności o raz nie rozważały czy Skarżący uwolnił się od poniesienia tej odpowiedzialności. Z treści wydanych w sprawie decyzji jasno wynika, że w toku postępowania podatkowego doszło też do wskazania faktów, które organy podatkowe uznały za udowodnione, dowodów, którym dały wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak również odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania, pozwoliło na dokonanie subsumcji faktów uznanych za udowodnione, pod stosowną normę prawną – art. 116 O.p. w związku z art. 107 i 108 O.p. oraz stało się podstawą do ustalenia skutków podatkowoprawnych tych faktów. Organy podatkowe w sposób dostateczny wykazały, na podstawie dowodów znajdujących się w aktach, że istniały przesłanki pozytywne do przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, które powstały w okresie pełnienia przez niego funkcji jedynego członka zarządu, których termin płatności upływał ww. okresie sprawowania przez Skarżącego tej funkcji, jak również to, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Skarżący nie wykazał natomiast, że uwolnił się od odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 i 2 O.p. (Stefan Babiarz w Komentarzu do Ordynacji podatkowej LexisNexis 2011, wyd. 7, s. 608, wyroki NSA z: 6 marca 2003r. sygn. akt SA/Bd 85/03, 26 listopada 2010r. sygn. akt Il FSK 1667/09). Skarżący w toku postępowania nie wskazał ponadto mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie ww. zaległości podatkowych w znacznej części, ani nie wnioskował o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów, choć miał zagwarantowany czynny udział w sprawie, w zakresie okoliczności zgłoszenia czy też powodów niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie prawem przewidzianym, zaś organy podatkowe dostępnymi środkami czyniły ustalenia czy okoliczności uwalniające Skarżącego od odpowiedzialności zaszły czy też nie, czemu dały wyraz w uzasadnieniach swych decyzji. Bezpodstawne są zatem zarzuty naruszenia ww. zasad ogólnych O.p., jak również art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Fakt, że Skarżący nie został przekonany do racji prezentowanych przez organ odwoławczy nie oznacza naruszenia zasady przekonywania, do której odwołuje się przepis art. 124 O.p. w związku z art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera w treści zarówno fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, jak również przyczyny, dla których nie uznał prezentowanych przez Skarżącego racji. Wbrew bowiem stanowisku Skarżącego, zawartemu w skardze, organy podatkowego, w świetle dowodów znajdujących się w aktach sprawy dokonały prawidłowych ustaleń i ocen przy interpretacji art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) w związku z lit. a) O.p. w związku z ww. przepisami art. 11, 10 i art. 21 u.P.u.n. oraz słusznie przyjęły że nie wystąpiły przesłanki egzoneracyjne, w tym z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p., a więc Skarżący nie mógł uwolnić się od odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe Spółki. Skarżący pełniąc funkcję jedynego członka zarządu Spółki – jej prezesa miał realny wpływ na funkcjonowanie tej Spółki i jako osoba dbająca należycie o swoje interesy, jak również dokładająca należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej, powinien z uwagi na posiadaną wiedzę w swoim dobrze pojętym interesie zadbać o złożenie wniosku o upadłość Spółki, która nie była w stanie regulować swoich wymagalnych zobowiązań i to nie tylko w odniesieniu do Skarbu Państwa.

6. Sąd, reasumując stwierdza, że za niezasadne należy więc uznać wszelkie zarzuty procesowe i materialnoprawne podniesione w skardze, co powodowało jej oddalenie, na mocy art. 151 P.p.s.a.