Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 786/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 235
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 151 i 134 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1412), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził u B. C. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, że w toku postępowania ustalono, iż wyżej wymieniona będąc zatrudniona: - w latach 1991 - 1992 w Przedsiębiorstwie Zagranicznym [...] w T. na stanowisku szwaczki; - w latach 1992 - 1995 w "A" Sp. z o.o. w T. na stanowisku szwaczki; - od 1996 r. do nadał w "B" Sp. z o.o. w T., na stanowisku szwaczki, pracowała w warunkach narażenia na powstanie przedmiotowej choroby zawodowej. Ponadto wskazał, że w orzeczeniu lekarskim WOMP w K. z dnia [...] rozpoznano u wyżej wymienionej, utrzymujące się cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Organ podniósł, że biorąc pod uwagę dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, ortopedyczną, wynik badania ENeG oraz w oparciu o analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz danych o narażeniu zawodowym stwierdził, że istnieją podstawy do rozpoznania u B. C., z wysokim prawdopodobieństwem choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji złożył pracodawca - "B" Sp. z o.o. w T. reprezentowana przez radcę prawnego. Odwołująca się podniosła zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 K.p.a. i art. 7 K.p.a., polegającego na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia B. C. Podniosła, że organ pierwszej instancji zaniechał zebrania i dołączenia do akt pełnej dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w B w celu ustalenia przyczyn powstania stwierdzonej choroby przewlekłego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a także ustalenia, czy była ona związana wyłącznie z wykonywaną pracą, jak również okresu, w którym powstało schorzenie, a w szczególności, czy nie ujawniło się ono w okresie przed podjęciem pracy w odwołującej się Spółce. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to zostało sporządzone w sposób ogólnikowy, lakoniczny i nie zawiera podstawowych danych o badaniach przeprowadzonych w ramach rozpoznania choroby zawodowej, a następnie diagnostyki różnicowej, a to powoduje, że diagnoza nie została poparta dostatecznym merytorycznym uzasadnieniem. Dodatkowo podniosła, że orzeczenie nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w odwołującej się Spółce i z okresu pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe. Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., jak również o uzupełnienie materiału dowodowego w określonym przez nią zakresie. W motywach odwołania rozwinęła wyżej przedstawione zarzuty stawiane decyzji organu pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...] nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot odwołania. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył definicję choroby zawodowej zawartą w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą pod pojęciem tym należy rozumieć chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Organ odwoławczy przedstawił ustalenia co do narażenia wyżej wymienionej na czynnik stwarzający możliwość powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Następnie podniósł, że B. C. była badana na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr[...]) i lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26.06.1974 r. - Kodeks pracy. Organ wskazał, że w/wym. w wywiadzie podała występujące od ok. 8 lat drętwienia obu dłoni i palców z towarzyszącą utratą czucia w II, III, IV palcu lewej ręki oraz bóle w okolicy nadgarstków z promieniowaniem do łokci i barków. Badanie ełektroneurograficzne (ENeG) wykonane w dniu 22.01.2015 r. wykazało cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. W dniu 11.03.2015 r B. C. miała wykonany zabieg dekompresji kanału nadgarstka lewego. W aktualnym badaniu ENeG z dnia 10.09.2015 r. stwierdzono utrzymujące się cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, przeprowadzone badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, ortopedyczną, wyniki badań ENeG oraz udostępnioną dokumentację medyczną u B. C. rozpoznano obustronny zespół cieśni nadgarstka. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę powyższe oraz ocenę narażenia zawodowego stwierdził, że istnieją podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy. Odpowiadając na zarzuty odwołania podkreślił, że rozpoznana u B. C. choroba (zespół cieśni w obrębie nadgarstka) jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a jednocześnie ocena warunków pracy pozwala przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca przez nią wykonywana mogła spowodować powstanie choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni nadgarstka. Podkreślił, że ustawa w art. 235¹ Kodeksu pracy zezwala na ustalenie nie tylko bezspornego, ale także "z wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy występującymi w środowisku pracy szkodliwymi czynnikami, a chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. Istnieją zatem przesłanki dla organów inspekcji sanitarnej - na podstawie rozpoznania u B.C., przez orzeczników kompetentnej placówki medycznej, choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i oceny warunków pracy - pozwalające przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca przez nią wykonywana mogła spowodować powstanie choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Organ dodał, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Podniósł, że nie wyłącza to możliwości wykazania, iż mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę, jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową (wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1982 r. sygn. akt II SA 372/82, publ. w ONSA 1982/1/33). Organ wskazał, że nie przeprowadził wnioskowanego przez odwołującą dowodu poprzez wystąpienie o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej, bowiem uznał orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. nr [...] z dnia [...] za uzasadnione w stopniu pozwalającym na jego przyjęcie za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Wskazał, że powyższe żądania pełnomocnika pracodawcy służyły nieuzasadnionemu przedłużeniu postępowania, choć zebrany materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia. Podkreślił, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż B. C. w latach od 1991 do nadal, wykonywała prace monotypowe obciążające kończyny górne. Sposób wykonywania pracy w wymienionym okresie zatrudnienia stwarzał ryzyko powstania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Organ wskazał, że przepisy rozporządzenia R.M. w sprawie chorób zawodowych nie nakładają na organy orzekające w sprawie chorób zawodowych, potrzeby ustalania w przypadku wielu pracodawców, stopnia "zawinienia" poszczególnych zakładów pracy, w których ekspozycja zawodowa mogła spowodować wystąpienie choroby zawodowej. Dodał, że w rozdzielniku decyzji zostały wymienione tylko zakłady aktualnie istniejące, w których istniało narażenie zawodowe stanowiące przyczynę choroby zawodowej. Znajduje to uzasadnienie w orzecznictwie sądowym (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12.02.2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 698/15).

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik reprezentujący "B" Sp. z o.o. w T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, celem wydania decyzji w oparciu o dowód spełniający wymagane prawem kryteria, to jest o orzeczenie lekarskie zawierające, zgodnie z art. 84 K.p.a. uzasadnienie ze wskazaniem zapisów dokumentacji medycznej, stanowiących podstawę tego orzeczenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 138 K.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i jego rozpatrzenia, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia B. C. oraz przyczyn wystąpienia ewentualnych schorzeń, a tym samym niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, wyrażające się zaniechaniem zebrania i dołączenia do akt dokumentacji medycznej strony z całego okresu jej zatrudnienia, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w skarżącej spółce oraz dokumentacji powstałej w okresie jej pracy u innych pracodawców w celu ustalenia; - przyczyn powstania u niej, stwierdzonej choroby przewlekłego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a także ustalenia, czy była ona związana z wykonywaną pracą; - okresu, w którym powstało schorzenie, w szczególności, czy nie ujawniło się ono w okresie przed podjęciem pracy w skarżącej spółce. Skarżąca zarzuciła również, że zaniechano wystąpienia do jednostki orzeczniczej, celem sporządzenia "dodatkowego uzasadnienia" wydanego przez tę placówkę orzeczenia, ponieważ zawiera ono liczne nieprawidłowości, przez co nie odpowiada wymogom stawianym dowodowi z opinii lekarskiej. Podniosła zarzut naruszenia przez organ art. 80 K.p.a. w związku z art. 84 tego Kodeksu, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to: - zostało sporządzone w sposób ogólnikowy, lakoniczny i nie zawiera nawet podstawowych danych o badaniach przeprowadzonych w ramach rozpoznania choroby zawodowej, a następnie diagnostyki różnicowej, co powoduje, że postawiona w tej opinii diagnoza o rozpoznaniu u B. C. zespołu cieśni nadgarstka o zawodowej etiologii nie została podparta dostatecznym, merytorycznym uzasadnieniem; - nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w B Sp. z o.o., a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe, tj. Przedsiębiorstwie Zagranicznym [...] z/s w T. oraz spółce A Sp. z o.o. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przez organ art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie merytorycznego odniesienia się do zarzutów odwołania, znajdujące wyraz w stwierdzeniu, że "żądania pełnomocnika pracodawcy służą nieuzasadnionemu przedłużeniu postępowania, choć zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia". Ponadto podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem tego przepisu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby; - § 8 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez niezwrócenie się do jednostki orzeczniczej celem wydania dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego, a także niepodjęcie innych niezbędnych czynności do uzupełnienia materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie, stwierdzić należało, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ocena zgodności z prawem wymienionej decyzji została przeprowadzona przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych.

Ponadto podkreślenia wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz stwierdzenie – przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem - że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

W przedmiotowej sprawie wystąpiły obydwie przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ Kodeksu pracy. Rozpoznano bowiem u B. C. chorobę w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Z ustaleń organów obydwu instancji wynika również, że wyżej wymieniona pracowała w narażeniu zawodowym, polegającym na wykonywaniu czynności obciążających kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści dołączonej do akt sprawy, karty oceny narażenia zawodowego.

Podkreślenia wymagało, że w zakresie dotyczącym rozpoznania lekarskiego, organ odwoławczy podniósł, iż lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S., w orzeczeniu z dnia [...] orzekli o rozpoznaniu u B. C. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przytoczył istotną część orzeczenia lekarskiego, według którego, badanie ełektroneurograficzne (ENeG) wykonane w dniu 22.01.2015 r. wykazało cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. W dniu 11.03.2015 r B. C. miała wykonany zabieg dekompresji kanału nadgarstka lewego. W aktualnym badaniu ENeG z dnia 10.09.2015 r. stwierdzono utrzymujące się cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka.

Prawidłowo zatem organ odwoławczy – podobnie jak i organ I instancji - przyjął, że okoliczności sprawy uzasadniają wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniu lekarskim, które w sposób jednoznaczny stwierdziło rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.

Ponadto – wbrew zarzutom skargi - w orzeczeniu lekarskim zostały szczegółowo przedstawione podstawy przyjętych wniosków. Wskazano w nim, że w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, przeprowadzone badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, ortopedyczną, wyniki badań ENeG oraz udostępnioną dokumentację medyczną, został rozpoznany u B. C. obustronny zespół cieśni nadgarstka.

W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że biorąc pod uwagę powyższe oraz ocenę narażenia zawodowego stwierdził, iż istnieją podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą, a warunkami pracy B. C.

W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić więc należało, że w wyniku prawidłowej oceny powyższych dowodów, tj. orzeczenia lekarskiego i dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego, organ odwoławczy – zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał decyzję.

Wbrew zatem zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania, w tym dotyczących zebrania kompletnego materiału dowodowego oraz oceny dowodów.

Podkreślenia bowiem wymagało, że – wbrew błędnemu rozumowaniu przedstawionemu w skardze - postępowanie w sprawie choroby zawodowej jest prowadzone w zakresie ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, tj. dotyczących tego, czy wystąpiły przesłanki z art. 235¹ Kodeksu pracy. Natomiast wywody skargi sprowadzające się do twierdzeń, według których organ miał obowiązek poczynienia ustaleń znacznie dalej idących, są wynikiem niezrozumienia specyfiki postępowania w przedmiocie chorób zawodowych.

O specyfice tej była już mowa w zaskarżonej decyzji, w ramach odniesienia się do zarzutów odwołania. Organ podkreślił wówczas, że przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych nie nakładają na organy orzekające w sprawie chorób zawodowych, m.in. obowiązku ustalania w przypadku wielu pracodawców, stopnia "zawinienia" poszczególnych zakładów pracy, w których ekspozycja zawodowa mogła spowodować wystąpienie choroby zawodowej. Z tego samego powodu bezpodstawne są twierdzenia skargi, według których organ miał dokonywać ustaleń co do tego, czy objawy choroby wystąpiły w okresie przed podjęciem pracy przez B. C. w skarżącej Spółce. Dodać przy tym należało, że niewątpliwie – jak wskazano w skardze - według rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka – wynosi 1 rok od ustania narażenia zawodowego. Jednakże w przedmiotowej sprawie narażenie zawodowe trwa nadal, a zatem ograniczenie rocznym terminem, w ogóle nie dotyczy tej sprawy.

W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo również wskazał, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku, warunki takie ją spowodowały. To ostatnie stwierdzenie organu wynika z tego, że według art. 235¹ Kodeksu pracy istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby, a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie. Domniemanie to może zostać obalone wyłącznie wówczas, gdy zostanie wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że etiologia choroby ma charakter pozazawodowy. Wobec tego nie jest wystarczające dla wzruszenia tego domniemania – jak już wielokrotnie stwierdzono w orzecznictwie – wykazanie współistnienia czynników pozazawodowych. Wbrew zatem błędnemu rozumowaniu pełnomocnika skarżącej, nawet współistnienie czynników pozazawodowych, nie wyklucza stwierdzenia choroby zawodowej. Podkreślenia jednak wymagało, że w tej sprawie w ogóle nie stwierdzono wystąpienia jakichkolwiek czynników pozazawodowych, a wywody skargi sprowadzały się do twierdzenia, jakoby organ miał w tej sytuacji poszukiwać tych czynników pozazawodowych, czy też "podjąć czynności mające na celu wykluczenie ewentualnych pozazawodowych przyczyn powstania choroby zawodowej". Te wywody skargi w ogóle nie dotyczą zatem przedmiotowej sprawy, nie mogły więc spowodować uznania zarzutów skargi za uzasadnione.

W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić więc należało, że w wyniku prawidłowej oceny - zebranych w sposób kompletny - dowodów, tj. orzeczenia lekarskiego i dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego, organ odwoławczy – zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie.

W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wobec tego - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.