Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 599/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 36, 37
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Kowalewie Pomorskim z dnia [...] czerwca 2012 r. nr XI/110/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić K. P. ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę [...]([...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2017r. K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2012r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie wsi F. w gminie K. P. z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-rzemieślniczą, zabudowę handlowo-usługową oraz funkcję rolniczą. Powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały z powodu naruszenia prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że powyższa uchwała jego zadaniem jest niezgodna z prawem, ponieważ narusza jego interes prawny a jednoczesne wskazane w 14 punktach przepisy prawa w tym Konstytucji RP, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wskazanego w 14 punktach). Skarżący pismem z [...] marca 2017r. wezwał Radę Miejska do usunięcia stwierdzonych uchybień rażąco obrażających wskazane przepisy prawa oraz jego interes prawny. Pismem z [...] kwietnia organ ogólnie wskazał, że uchwała nie narusza prawa.

Skarżący stwierdził, że pozostając właścicielem działki nr [...] – położonej w miejscowości F., oznaczonej w planie miejscowym symbolami: 2U/MN, 5MNU, 6MNU, 2KDD, 2 KDx, 1KDL i powołując się na dyspozycję art. 53 § 2 p.p.s.a., przedłożył do oceny sądu podniesione zarzuty. Wskazał jednocześnie, że naruszony został jego interes prawny – rozumiany jako uchybienie obowiązującym przepisom prawnym w taki sposób, że miały one wpływ na jego prawa. W tym zakresie wskazał, że w jego opinii, każdorazowo, kiedy organy gminy przekroczyły przyznane im prawa do ingerowania w prawo własności w ramach władztwa planistycznego lub nie dopełniły obowiązku określenia wymogów jakie postawił przed nimi ustawodawca naruszyły interes prawny skarżącego. Ponadto skarżący stwierdził, że zachowuje w swoim rozumowaniu linię orzeczeń sądów administracyjnych, w której przyjmuje się, że naruszenie interesu prawnego musi następować w dniu wejścia w życie planu miejscowego.

W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o jej odrzucenie, na podstawie przepisy art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., ewentualnie o jej oddalenie oraz zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podnosząc, że interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuacje prawna wnoszącego skargę, a na naruszenie interesu prawnego mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów. Zdaniem Gminy skarżący nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ nie przysługuje mu tytuł prawny do nieruchomości objętej planem miejscowym uchwalonym zaskarżoną uchwałą. Wbrew bowiem twierdzenia skargi nie jest on właścicielem działki o nr [...], gdyż właścicielem tych gruntów jest D. S. I. oraz gmina. Skarżący zbył nieruchomość, zatem skorzystał z ustaleń planu miejscowego.

Jako dowód organ przedłożył wypis z rejestru gruntów dla działek nr [...] – [...], wniosek skarżącego z [...] października 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] z przeznaczeniem terenów rolnych na teren pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, kopię aktu notarialnego umowy z [...].07.2014r. sprzedaży przez skarżącego nieruchomości oraz odpisy z ksiąg wieczystych

Nadto organ odniósł się do poszczególnych zarzutów merytorycznych skargi uznając je za niezasadne w całości.

Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018r. na wezwanie sądu do wykazania naruszenia aktualnego bezpośredniego w dacie wniesienia skargi interesu prawnego skarżącego zaskarżoną uchwałą, reprezentujący skarżącego radca prawny wskazał, że w momencie uchwalania planu miejscowego skarżący posiadał interes prawny, w chwili wniesienia skargi uchwała nie naruszała jego interesu, bowiem działka nr [...] została wcześniej zbyta. Trwa jednak postępowanie w sprawie ustalenia renty planistycznej, a ustalony w planie miejscowym sposób przeznaczenia nieruchomości, nie tylko wysokość stawki renty planistycznej, wpływają na uznanie, że skarżący jednak posiada interes prawny w skarżeniu planu miejscowego. Skarżący bowiem uważał, że zbywa działki jako rolne. Podział nieruchomości nastąpił na wniosek skarżącego. Jako źródło interesu prawnego skarżącego pełnomocnik wskazał przepisy art. 36 i art. 37 ust. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, ze Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Jako przepis szczególny, mający zastosowanie w sprawie niniejszej, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., wskazać należy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 446 "u.s.g." – w wersji obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały), zgodnie z treścią którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Stwierdzić należy, że skarga niniejsza poprzedzona została wezwaniem Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa uchwałą nr [...], które wpłynęło [...] marca 2017r. Pismem z [...] kwietnia 2017r. (doręczonym skarżącemu [...].04.2017r.) Przewodniczący Rady Miejskiej odniósł się do wezwania wskazując, że uchwała podlegała zgodnie z przepisami ocenie prawnej Wojewody, który nie stwierdził nieprawidłowości.

Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. (w wersji obowiązującej w dacie wniesienia skargi). Zgodnie z ówcześnie obowiązująca wersją tego przepisu, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie niniejszej skarżący, wnosząc skargę w dniu [...] kwietnia 2017r., dochował ustawowego terminu.

Następnym etapem kontroli Sądu było zbadanie kwestii legitymacji skargowej strony skarżącej, w aspekcie powołanych przez stronę argumentów mających uzasadnić naruszenie jej interesu prawnego - art. 101 ust. 1 u.s.g. Dla skuteczności skargi wniesionej na podstawie powyższego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały na sytuację skarżących. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07, [w:] CBOSA).

W przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14, LEX nr 2111153). Z tego też powodu strona skarżąca musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Do wniesienia skargi z żądaniem stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnego podmiotu (z wyjątkiem organu nadzoru - wojewody, który swoje nieograniczone w zakresie zaskarżania wywodzi z art. 93 ust. 1 u.s.g. oraz prokuratora jako rzecznika praworządności) nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy należy podkreślić, że K. P. zaskarżył uchwałę nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2012r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie wsi F. w gminie K. z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-rzemieślniczą, zabudowę handlowo-usługową oraz funkcję rolniczą w całości, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z powodu wskazanych licznych naruszeń prawa. W skardze z dnia [...] kwietnia 2017r. stwierdził, że pozostaje właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości F. oznaczonej w skarżonym planie miejscowym symbolami: 2U/MN, 5MNU, 6MNU, 2KDD, 2 KDx, 1KDL. Jak natomiast wynika z odpowiedzi organu na skargę i dołączonych do niej dokumentów, K. P. w dacie wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę do sądu administracyjnego już od kilku lat nie był właścicielem, ani nie przysługiwał mu inny tytułu prawnorzeczowy do tej nieruchomości, jak również do innych nieruchomości objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z dokumentów skarżący będąc właścicielem nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w miejscowości F. [...] października 2009r. złożył do Burmistrza wniosek w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej działki geodezyjnej: "z przeznaczeniem terenów obecnie rolnych na teren pod zabudowę mieszkaniowo usługową".

Zgodnie z zapisami zaskarżonej uchwały z [...] czerwca 2012r. wskazane przez skarżącego symbole odnoszą się do jednostek planistycznych przeznaczonych w zdecydowanej większości właśnie dla usług i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (U/MN), dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (MNU) oraz tereny przestrzeni publicznej czyli drogi i ciągi pieszo- jezdne (por. § 3 pkt 5, 6 i 9, § 16, 17 planu). Nie budzi wątpliwości, że w dacie uchwalenia skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący pozostawał współwłaścicielem wskazanej nieruchomości, co legitymowało go do skutecznego zaskarżenia tej uchwały w trybie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. Niesporne jednak pozostaje, że sytuacja faktyczna i prawna uległa zmianie. Skarżący bowiem wraz z żoną zbyli w dniu [...] lipca 2014r. zbyli nieruchomość wpisaną w księdze wieczystej Kw nr [...] oznaczona jako działka nr [...] o pow. 4,40 ha jako grunty orne, na rzecz D. S. I. W opisie nieruchomości jako przedmiotu umowy sprzedaży w § 1 aktu notarialnego rep A nr notariusz przywołał przeznaczenie gruntów oznaczonych numerem działki [...] w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - na podstawie zaświadczenia Burmistrza Miasta z [...] maja 2014r., w tym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych oraz pod drogi publiczne i ciągi pieszo-jezdne.

Także z oświadczenia pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018r. wynika, iż K. P. nie jest obecnie właścicielem żadnych nieruchomości objętych planem. Strona skarżąca nie wykazała również, że jest właścicielem innych nieruchomości (znajdujących się poza obszarem objętym zaskarżonym planem, na które to nieruchomości mogą oddziaływać postanowienia tego planu).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest ugruntowany pogląd, że w postępowaniu planistycznym interes prawny, znajdujący ochronę w przepisach Kodeksu cywilnego, ma niewątpliwie właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym planem (vide: wyrok NSA z 29 grudnia 1999 r. IV SA 1501/99, Lex 48196), a także, że uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego w skrócie mpzp) nie narusza interesu prawnego skarżącego w sytuacji, gdy kwestionuje on zmianę przeznaczenia działki, której nie jest właścicielem, ani też nie ma do niej innych praw (vide: wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r. Nr 1, poz. 2).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym składzie podziela te stanowiska prezentowane w judykaturze, wedle których nabycie nieruchomości w okresie, gdy zaskarżona uchwała już obowiązuje nie uniemożliwia następczo zaskarżenia jej w trybie art. 101 u.s.g. i wykazania, że postanowienia tej uchwały naruszają interes prawny strony skarżącej – nowego nabywcy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., II OSK 1192/09, Lex nr 587192 oraz z 10 sierpnia 2011 r., II OSK 1093/11, Lex nr 1068952). Aktualny właściciel nieruchomości ma legitymację do wniesienia własnej skargi w trybie art. 101 u.s.g. na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel (dotychczasowi właściciele) nie skorzystał skutecznie z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2010 r., II OSK 186/10, ONSAiWSA 2011, Nr 3, poz. 55, LEX nr 673867). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2012 r., II OSK 51/12 (Lex nr 1252094) trafnie wskazano, że nowy właściciel nieruchomości wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym wynikające z uprawnień, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., które posiadał poprzedni właściciel. Dotychczasowy właściciel wraz ze zbyciem nieruchomości traci na rzecz nowego właściciela, będącego jego następcą prawnym, niezrealizowane uprawnienie z art. 101 ust. 1 u.s.g. Z dniem zbycia nieruchomości legitymacja skargowa w zakresie uprawnień, z których zbywca nieruchomości nie skorzystał, przechodzi na nabywcę. To zaś oznacza, że aktualny właściciel nieruchomości posiada własną legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel (lub właściciele) nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały. Warunkiem ograniczającym jest tu tylko zaistnienie powagi rzeczy osądzonej, wynikającej ze skorzystania przez poprzedniego właściciela z uprawnienia do wniesienia skargi i merytorycznego skontrolowania uchwały przez sąd administracyjny (vide: wyrok NSA z 18.10.2012r., I OSK 1806/12).

W niniejszej sprawie K. P., mimo zbycia nieruchomości kilka lat wcześniej z uwzględnieniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli aktu prawa powszechnie obowiązującego, wywodzi obecnie swój interes prawny do zaskarżenia tej uchwały i żądania stwierdzenia jej nieważności z przepisów art. 36 i 37 ust. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.). W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej w tym zakresie jest bezzasadne, bowiem wskazane przepisy prawa materialnego nie kreują aktualnie interesu prawnego byłego właściciela nieruchomości, a akcentowane nałożenie na niego opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem przedmiotowego planu miejscowego, nie narusza interesu prawnego skarżącego, lecz co najwyżej jego interes faktyczny.

Zgodnie z przepisem art. 36 ust. 4 u.p.z.p. jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.

Opłata ta ani jej wysokość nie wynika zatem wprost z planu miejscowym lecz jest pochodną łącznie kilku zdarzeń, w szczególności wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem planu miejscowego (lub jego zmianą), a następnie zbycia tej nieruchomości przez jej właściciela. Ustalenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie odnosi się zatem do skutków prawnych wywołanych podjęciem uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego, a jedynie do skutków faktycznych, za jakie należy uznać ewentualny wzrost wartości nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2017r. sygn. II OSK 1851/15).

Przy czym podkreślenia wymaga, iż roszczenie w tym zakresie organ gminy może zgłosić (wszcząć postępowanie administracyjne) tylko w zawitym terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy lub jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 3 i 4 u.p.z.p.). Nadto właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego, przed jej zbyciem może żądać od wójta, burmistrza, prezydenta ustalenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 (art. 37 ust. 7). Nie było zatem przeszkód aby skarżący przed zbyciem nieruchomości jako jej właściciel zaskarżył kwestionowaną obecnie jako niezgodna z prawem uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Zasadnie również podniósł na rozprawie pełnomocnik gminy, iż w razie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego w części lub w całości, tzw. opłata planistyczna podlega zwrotowi na rzecz aktualnego właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości (art. 36 ust. 5 u.p.z.p.). Z kolei zgodnie z przepisem art. 37 ust. 10 u.p.z.p. spory w tych sprawach rozstrzygają sądy powszechne

W związku z powyższym nie można podzielić zarzutów naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem strona skarżąca nie zdołała wykazać, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny, ani tym bardziej, iż ów interes prawny został naruszony. Należy jeszcze raz podkreślić, że na obszarze przedmiotowego plan brak jest nieruchomości należących do strony skarżącej, a zatem nie została ona pozbawiona żadnego przysługującego jej prawa, ani nie ograniczono możliwości jego realizacji.

W ocenie Sądu, uwzględnienie odmiennej koncepcji strony skarżącej, mogłoby prowadzić do rażąco sprzecznej z konstytucyjnie zagwarantowaną ochroną prawa własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) ingerencji w jego istotę. Uznanie bowiem dopuszczalności skutecznego wniesienia przez byłego właściciela nieruchomości skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jako powszechnie obowiązujący przepis prawa kształtuje pośrednio treść prawa własności nieruchomości objętych jego ustaleniami, mogłoby w konsekwencji skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w sprawie planu miejscowego, czyli wyeliminowaniem z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, bez woli i udziału właściciela. Stanowiłoby to nieprzewidzianą przepisami prawa ingerencję w prawo własności obecnego właściciela nieruchomości, naruszającej jego istotę.

Ponieważ dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd nie miał podstaw do dokonania oceny legalności zaskarżonego aktu.

W tej sytuacji skargę należało odrzucić stosownie do treści art. art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł z urzędu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..