Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 472/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, Sędziowie ( WSA, As. WSA Tadeusz Nowak (spr.), Grzegorz Czerwiński, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 maja 2005 r. sprawy ze skarg G i G T, J i P F, Prokuratora Okręgowego w (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2004 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargi oddala


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE.

Kierownik Urzędu Rejonowego w (...), decyzją znak: (...) z dnia (...) 05. 1994 r., na podstawie art. 29 i art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24. 10. 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) oraz § 19 ust. 1 i § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20. 02. 1975 r. (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) udzielił Zakładowi Energetycznemu (...) pozwolenia na budowę (...)- do granicy woj. (...) wraz ze strefą ochronną dla tej linii, na terenach położonych w gm. (...).,(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...).

Decyzją znak (...) z dnia (...) maja 2001 r. Wojewoda (...) na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) z dnia (...). 05. 1994 r. znak: (...).

W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda (...) stwierdził, iż kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej (art. 156§1 pkt 1 k.p.a.) oraz z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) tj. sprzeczność z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości zapisem art. 54 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Zdaniem Wojewody, zgodnie z art. 54 ust. 5 wyżej cyt. ustawy, właściwy organ obowiązany był odmówić zatwierdzenia planu realizacyjnego, jeżeli zamierzone rozwiązania naruszały m. in. art. 3 i 5 oraz art. 29 ust. 5 cyt. ustawy.

Wojewoda wskazał ponadto, że wykazany w planie realizacyjnym przebieg trasy przedmiotowej linii (...) pozostawał w sprzeczności z ustaleniami planów ogólnych zagospodarowania przestrzennego następujących gmin: (...).,(...),(...),(...),(...)(...),(...)(...),(...) i (...).

Ponadto projektowana trasa wraz ze strefą ochronną przecinała istniejące oraz projektowane tereny zabudowy mieszkaniowej we wsi (...) oraz we wsi (...), co stanowiło naruszenie wymogów m. in. art. 5 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 ustawy Prawo budowlane.

W przedmiotowej sprawie organ stwierdził też, iż wydanym pozwoleniem na budowę linii, naruszono art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, bowiem jednostka organizacyjna, której pozwolenia udzielono nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomościami, poprzez brak wykazania się na tą inwestycję przez inwestora zgodami właścicieli wszystkich gruntów, na których przewidziano lokalizację słupów energetycznych.

Wojewoda (...) wskazał również, iż o właściwości miejscowej decydowały przepisy obowiązujące w dacie wydawania kontrolowanej decyzji. Zgodnie z § 1 ust. 27 pkt 6 rozporządzenia Ministra -Szefa Urzędu Rady Ministrów z dnia 1.08.1990r. w sprawie określenia siedzib i terytorialnego zasięgu działania urzędów rejonowych (Dz. U. Nr 54, poz. 316 ze zm.) terytorialny zasięg działania Urzędu Rejonowego w (...) dla przedmiotowej linii, obejmował gminy: (...),(...),(...),(...),(...) i (...) , natomiast zasięg ten dla gmin: (...),(...),(...) i (...) przypisano do właściwości Urzędu Rejonowego w (...). W tej sytuacji, w ocenie organu, Kierownik Urzędu Rejonowego w (...) naruszył przepisy o właściwości miejscowej, w części omawianej decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego budowy linii, obejmującej przebieg trasy przez gminy będące w terytorialnym zasięgu działania Urzędu Rejonowego w (...).

W ocenie organu naruszone zostały też przepisy o właściwości rzeczowej poprzez naruszenie art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 31. 01. 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, bowiem uprawnienie do ustalenia stref ochronnych dla urządzeń wytwarzających elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące przysługiwało Wojewodzie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły Polskie Sieci Elektroenergetyczne (...). Decyzją znak: (...) z dnia (...). 08. 2001r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) z dnia (...).05. 1994 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż skoro praktycznie inwestor zrealizował przedmiotową linię energetyczną, a inwestycja ta służy celom ogólnospołecznym, to "uzasadniony interes osób wnioskujących o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) 05. 1994 r. nie może utrudniać realizacji programu zaopatrzenia gospodarstw domowych mieszkańców województwa opolskiego w energię elektryczną".

W związku z powyższym w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w omawianym przypadku winien mieć zastosowanie art. 5 k.c.

Niezależnie od powyższych względów organ II instancji przytoczył orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 18.11.1993 r., zgodnie z którym zrealizowanie inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności pomimo zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.

W wyniku wniesionych skarg, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 20 listopada 2003r. Sygn akt IV SA 4138/01 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podniósł , że przepis art. 5 k.c. w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania, a tym samym oparcie na nim rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy stanowi naruszenia prawa materialnego.

Za chybiony trzeba uznać też pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, iż realizacja przedmiotowej inwestycji wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności pomimo zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Przepis art. 156 § 2 k.p.a. odnosi nieodwracalność skutków do zdarzeń prawnych, a nie do stanu faktycznego. Nieodwracalności skutków prawnych w rozumieniu wymienionego przepisu nie można utożsamiać z niemożnością przywrócenia stanu faktycznego ( por. Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz M. Jaśkowska A. Wróbel Zakroczyn 2000 str. 921 ). Wykonanie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę należy zaliczyć do zdarzeń faktycznych, a nie do skutków prawnych choć fakt, iż inwestor działał w granicach udzielonego mu pozwolenia determinuje byt prawny zrealizowanego obiektu. Realizacja obiektu budowlanego na podstawie decyzji administracyjnej nie pozbawia organu administracji możliwości zniesienia skutków , jakie wywołała taka decyzja, przeciwnie to właśnie organ administracji powołany jest do podjęcia takich działań .

Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził o zasadności żadnej z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, na których oparł się Wojewoda (...) w decyzji z dnia (...) maja 2001 r. Tym samym NSA nie przesądził sposobu, w jaki powinna zostać rozstrzygnięta niniejsza sprawa lecz wykazał ,że zaskarżona decyzja została wydana z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego tj. art. 5 k.c. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 156 § 1 i 2 k.p.a.

W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.11.2003r., sygn. akt IV S.A. 4138/01, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą (...) od decyzji Wojewody (...) z dnia (...).05.2001 r., znak: (...) stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) z dnia (...).05.1994 r., znak: (...) udzielającej Zakładowi Energetycznemu (...) pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej (...)(...) - do granicy województwa (...) wraz ze strefą ochronną dla tej linii, na terenach położonych w gminie: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...).03.2004r. Nr (...)4 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) z dnia (...).05.1994 r., znak: (...).

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w dacie wydania decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji, obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr. 8 poz. 48 z późn.zm.). Powołany przez organ wojewódzki § 5 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia stanowi, iż jeżeli sprawy, o których mowa w rozporządzeniu dotyczą inwestycji lub obiektów położonych na obszarze sąsiadujących ze sobą jednostek podziału terytorialnego, decyzję w pierwszej instancji podejmuje ten właściwy organ, do którego wystąpił zainteresowany, w porozumieniu z organem lub organami sąsiadujących ze sobą jednostek podziału terytorialnego. Przedmiotowa inwestycja jest na obszarze sąsiadujących gmin. Zakład Energetyczny (...) wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny do Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) i ten organ w porozumieniu z organami sąsiednich gmin, stał się właściwy w sprawie i wydał decyzję (świadczy o tym przesłanie jej do wiadomości sąsiadującym gminom). Tym samym nie można stwierdzić, iż kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej.

Organ II instancji wskazał również , że pozwolenie na budowę zostało wydane, jako kolejna - trzecia decyzja w procesie przygotowania inwestycji. Dwie ostateczne decyzje poprzedzające wydanie pozwolenia na budowę - decyzja lokalizacyjna i decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego rozstrzygały kwestie rozmieszczenia i przebiegu przedmiotowej linii energetycznej w terenie. Wobec nie złożenia od nich odwołań przez zainteresowane strony, stały się one ostateczne. Nie można zatem mówić o niezgodności przebiegu linii energetycznej pod adresem decyzji o pozwoleniu na budowę, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skoro poprzedzały je w/w decyzje zatwierdzające jej przebieg i w oparciu o nie zostało wydane pozwolenie na budowę.

Ponadto należy wskazać, iż w większości gmin, przez które miała przebiegać linia

energetyczna, miejscowe plany ogólne zagospodarowania przestrzennego nie ustalały trasy przebiegu omawianej inwestycji. Skoro w tej materii nie istniał plan miejscowy, to nie można mówić, iż realizacja linii energetycznej stała w sprzeczności z jego ustaleniami.

Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż wydana decyzja przez Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) narusza art. 5 ust. 3, 5 i 6 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Ustanowione zostały odpowiednie zabezpieczenia, zgodne z obowiązującym prawem budowlanym i energetycznym w dacie wydania decyzji. Jak słusznie zauważył skarżący - w odniesieniu do zarzucanego w decyzji organu I-ej instancji naruszenia interesów osób trzecich, zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 25 marca 1983r. I.S.A. 1513/13: ONSA 1983/1/20) "o naruszeniu interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 z późn.zm.) można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie." Wojewoda (...) w zaskarżonej decyzji nie wskazał, jakie konkretne przepisy zostały naruszone poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w stosunku do osób trzecich.

Nie można również uznać za zasadny zarzut braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż sprawa ta była badana przez organ wydający pozwolenie na budowę i stwierdzone zostało, że wnioskodawca uzyskał odpowiednie zgody na wejście na teren lub decyzje właściwych Urzędów Rejonowych.

Organ odwoławczy nie podziela również stanowiska Wojewody (...), że w wydanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) został naruszony przepis art.63.ust.3 ustawy z dnia 31.01.1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. Nr 49, poz. 196). Art. 63 ust.3 o ochronie i kształtowaniu środowiska o brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3.04.1993r. o zmianie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz ustawy -Prawo wodne (Dz.U. Nr 40, poz. 183) wszedł w życie z dniem 3 czerwca 1993r. Obowiązywał on zatem w dniu wydania pozwolenia na budowę, nie obowiązywał natomiast w dacie wydania decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 63 ust.3 ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w myśl powołanego przepisu właściwym organem do ustalenia stref ochronnych dla urządzeń wytwarzających elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące (jak słusznie wskazał organ wojewódzki) był Wojewoda. Jednakże w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r., w sprawie nadzoru budowlanego, ustanowienie strefy ochronnej następowało w drodze zatwierdzenia planu realizacyjnego (stosownie do art. 23 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. strefę ochronną ustanawiał kierownik urzędu rejonowego, jeżeli nie był właściwy inny organ na podstawie przepisów szczególnych).

Z załączonych akt sprawy wynika, iż ustanowienie strefy ochronnej nastąpiło już na mocy decyzji z dnia (...).04.1992r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, kiedy art. 53 ust. 3 będący przepisem szczególnym w rozumieniu art. 23 ust.l Prawa budowlanego z 1974r. jeszcze nie obowiązywał. Zgodnie z § 5 ust. 3 z cyt. wyżej rozporządzenia, Kierownik Urzędu Rejonowego w (...) był władny zatwierdzić plan realizacyjny dla sąsiednich jednostek podziału terytorialnego, w tym również dla gmin: (...)(...),(...) oraz (...). Z powyższego wynika, że mógł też ustanowić strefy ochronne poza obszarem swej zasadniczej właściwości miejscowej.

Skargi do Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli Prokurator Okręgowy w (...) oraz (...) i (...) i (...) i (...).

Strony podniosły następujące zarzuty:

brak uzgodnienia pozwolenia na budowę z właściwymi organami,

nieprawidłowe ustalenie strefy ochronnej,

brak informacji w pozwoleniu na budowę w przedmiocie wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę w terminie,

wydanie pozwolenia na budowę pomimo braku wszystkich miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,

brak prawa do dysponowania na cele budowlane wszystkimi nieruchomościami w momencie wydawania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Główny Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od określonej w art. 16 §1 Kpa, ogólnej zasady stabilności rozstrzygnięć, zatem może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy w sposób bezsporny ustalono istnienie przyczyny powodującej jej nieważność określonej w art. 156 §3 Kpa.

Postępowanie nadzwyczajne jakim jest tryb stwierdzenia nieważności, inaczej niż w przypadku postępowania odwoławczego czy zażaleniowego, może być uruchamiane tylko w przypadkach ściśle określonych przez art. 156 kpa. Przypadki te dotyczą takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną, wadliwością, że trwałość decyzji ostatecznej i związana z nią pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności.

Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przed wielu laty, a stanowiących podstawę realizacji inwestycji polegającej na wybudowaniu linii energetycznej. Decyzje te stały się ostateczne w pierwszej instancji i przez wiele lat nie budziły wątpliwości.

Wskazać należy, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania nieważnościowe, wykazując ,że w sprawie nie miało miejsce rażące naruszenia prawa. Nie został również naruszony inny przepis art. 156 § 1 kpa.

W niniejszej sprawie organ I instancji stwierdzając nieważność decyzji z dnia 28. 04. 1992 r. wskazał na to, iż w odniesieniu do tej decyzji spełniona została zarówno przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt I k.p.a. (naruszenia przepisów o właściwości), jak i w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażące naruszenie przepisu art. 54 ust. 5 ustawy z dnia 24. 10. 1974 r. Prawo budowlane )

Odnosząc się do kwestii właściwości stwierdzić należy ,że w dacie wydania decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji, obowiązywało również rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr. 8 poz. 48 z późn.zm.).

Organ wojewódzki orzekając w sprawie nie uwzględnił postanowień § 5 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia który stanowi, iż jeżeli sprawy, o których mowa w rozporządzeniu dotyczą inwestycji lub obiektów położonych na obszarze sąsiadujących ze sobą jednostek podziału terytorialnego, decyzję w pierwszej instancji podejmuje ten właściwy organ, do którego wystąpił zainteresowany, w porozumieniu z organem lub organami sąsiadujących ze sobą jednostek podziału terytorialnego. Przedmiotowa inwestycja jest na obszarze sąsiadujących gmin. Zakład Energetyczny (...) wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny do Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) i ten organ w porozumieniu z organami sąsiednich gmin, stał się właściwy w sprawie i wydał decyzję (świadczy o tym przesłanie jej do wiadomości sąsiadującym gminom). Tym samym nie można stwierdzić, iż kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w (...) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej.

Odnosząc się do kwestii kolejnej wskazanej przez organ I instancji przesłanka nieważności, tj rażącego naruszenia przepisu art. 54 ust. 5 ustawy z dnia 24. 10. 1974 r. Prawo budowlane wskazać należy ,że wydanie decyzji z dnia 28.04. 1992 r. dotyczącej zatwierdzenia planu realizacyjnego dla budowy linii elektroenergetycznej nastąpiło w oparciu o decyzję z dnia 27. 05. 1989 r. o lokalizacji inwestycji.

Należy uznać za słuszne stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego , iż w przypadku wydania decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny zgodnie z ostateczną decyzją lokalizacyjną, nie można przyjąć, iż taka decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, nawet jeśli stanowi to naruszenie art. 3 w związku z art. 54 ust. 5 Prawa budowlanego z 1974r.

Decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny wydana została zgodnie z decyzją Wojewody (...) z dnia (...).05.1989r. ustalającą lokalizację inwestycji-nie została uchylona i nadal pozostaje w obiegu prawnym, albowiem w decyzji z dnia (...).12.2000r., znak: (...) Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził jedynie, iż została ona wydana z naruszeniem prawa a nawet gdyby stwierdzono jej nieważność to wystąpiłaby ewentualna przesłanka do wznowienia postępowania a nie stwierdzenia nieważności.

Odnosząc się do innych zarzutów podniesionych przez Prokuratora Okręgowego w (...) ,G i G T oraz J i P F którzy zgłosili zarzuty nieprawidłowego ustalenie strefy ochronnej, brak uzgodnienia decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego z właściwymi organami oraz brak prawa do dysponowania wszystkimi nieruchomościami w momencie wydawania decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 63 ust. 3 poprzednio obowiązującej ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska jest nietrafny. Artykuł 63 ust. 3 o ochronie i kształtowaniu środowiska został dodany do tej ustawy z mocą od dnia 3 czerwca 1993 r. Obowiązywał on zatem w dniu wydania pozwolenia na budowę, nie obowiązywał natomiast w dacie wydania decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny dla przedmiotowej inwestycji. Tymczasem, zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), ustanowienie strefy ochronnej następowało w drodze zatwierdzenia planu realizacyjnego (stosownie do art. 23 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., kierownik urzędu rejonowego ustanawiał strefę ochronną, jeżeli nie był właściwy inny organ na podstawie przepisów szczególnych). A zatem, ustanowienie strefy ochronnej nastąpiło już na mocy decyzji z dnia (...) kwietnia 1992 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego - kiedy art. 63 ust. 3 (będący przepisem szczególnym w rozumieniu art. 23 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.) jeszcze nie obowiązywał. Zapisy udzielonego poprzednikowi prawnemu Inwestora pozwolenia na budowę o strefie ochronnej stanowią jedynie powtórzenie odnośnych sformułowań z decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny. Takie "powtórzenie" z całą pewnością nie stanowi wady, która mogłaby uzasadniać stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę.

Stwierdzić również należy, że w postępowaniu przed Wojewodą, a także w pismach i skargach formułowanych przez skarżących brak jakichkolwiek dowodów na to, że uzgodnień z właściwymi organami rzeczywiście zabrakło.

Nie można również uznać za zasadny zarzut braku prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż sprawa ta była badana przez organ wydający pozwolenie na budowę i stwierdzone zostało, że wnioskodawca uzyskał odpowiednie zgody na wejście na teren lub decyzje właściwych Urzędów Rejonowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.