Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1180/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja WSA Ewa Rynczak (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 maja 2009r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2009r. znak: [...] Wójt Gminy T. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r, Nr 199, poz. 1227 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] w miejscowości T. na działce nr "1".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż dnia 26 stycznia 2009r. podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia tj. Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. z siedzibą w W., cofnął złożony dnia 22 marca 2007r. wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 73 ust. 1 w/w ustawy o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, a zatem cofnięcie takiego wniosku przez podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia skutkuje bezprzedmiotowością prowadzonego postępowania w sprawie. Zaś zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzją o umorzeniu posterowania.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. K., żądając jej uchylenia i zarzucając jednocześnie zarówno Wójtowi Gminy T., jak i podmiotowi planującemu podjęcie realizacji inwestycji, działanie zmierzające do obejścia prawa. W uzasadnieniu odwołania S. K. stwierdził, że " (...) aby ominąć prawo - inwestor zmienił wersję «Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko» tak, aby według jego oceny to przedsięwzięcie nie kwalifikowało się do przedsięwzięć dla których potrzebna jest zgoda gminy w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację. W związku z czym inwestor złożył wniosek o umorzenie postępowania, na co niefortunnie zgodził się Wójt Gminy T. w zaskarżonej decyzji". Dodatkowo odwołujący podniósł, że umorzenie postępowania w trybie art. 105 k.p.a. jest "absurdem", gdyż decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2008 roku nr [...] " (...) Gmina T. została zobligowana do uzasadnienia decyzji(...)".

Od przedmiotowej decyzji odwołali się także E. J. i J. R., którzy złożyli dwa odrębne odwołania, ale o identycznej treści. Oboje wnieśli o uchylenie decyzji Wójta Gminy T. i "dogłębne zapoznanie się z okolicznościami wydania tej decyzji." W uzasadnieniu odwołania wskazali na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2008 roku uchylającą decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2008 roku i przekazującą sprawę temuż organowi do ponownego rozpoznania z uwagi na braki przedmiotowej decyzji stwierdzając, że w ich ocenie organ pierwszej instancji w istocie "(...) nie przeprowadził merytorycznej oceny sprawy w ogóle." Zarzucili ponadto, że po wydaniu ww. decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utracili status strony postępowania, a także że Urząd Gminy T. zataił przed nimi "(...) fakt prowadzenia postępowania na szczeblu Starostwa Powiatowego, które to nie zapoznawszy się z zebranym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie znajdującym się w Urzędzie Gminy T., wydało decyzję pozwolenia na budowę stacji bazowej." Dodatkowo Odwołujący się wskazali, że inwestor - Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. z siedzibą w W. sporządził dwie dodatkowe analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które w ich ocenie "(...) miałyby pozwolić uniknąć konieczności uzyskania decyzji Wójta Gminy T. w sprawie wydania środowiskowych uwarunkowań na realizację tegoż przedsięwzięcia." Ponadto zdaniem odwołujących umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. narusza prawo.

Decyzją z dnia 6 maja 2009r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 60, 67, 71, 73 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008, Nr 199, poz. 1227 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004, Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek wskazana w uzasadnieniu decyzji przyczyna bezprzedmiotowości postępowania i tym samym podstawa umorzenia tegoż postępowania nie jest jedyną występującą w sprawie podstawą umorzenia, niemniej zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, gdyż w niniejszej sprawie wobec stwierdzenia na podstawie ustalonego stanu faktycznego, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest już wymagane z powodu zmian w obowiązujących przepisach, czyli zaistnienia dodatkowej przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, postępowanie to powinno zostać umorzone z obu ww. przyczyn tj. cofnięcia wniosku, jak i braku wymogu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wobec zmiany przepisów w toku postępowania. Zgodnie z art. 71 ust. 2 w/w ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1. przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z kolei według art. 67 w/w ustawy, w ramach oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącej część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, sporządzany jest raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zaś z delegacją ustawową zawartą w art. 60 ustawy szczegółowe określenie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zawarte jest we wskazanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przedmiotowe rozporządzenie zostało zmienione m.in. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. (Dz. U. 2007, Nr 158, poz. 1105), które weszło w życie dnia 31 sierpnia 2007r., właśnie w zakresie m.in. instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z obowiązującym brzmieniem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 20.000 W;

Natomiast z akt sprawy wynika, iż planowane przedsięwzięcie, biorąc pod uwagę jego parametry, nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Bowiem zgodnie raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z marca 2007r., opracowanym przez biegłego dr inż. J. B., oraz dwoma analizami oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z odpowiednio ze stycznia 2008 i z października 2008r, także opracowanymi przez biegłego dr inż. J. B., projektowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Trzy anteny sektorowe o specyfikacji AS-5 (GSM 900) wchodzące w skład projektowanej stacji bazowej posiada maksymalną izotropowo moc promieniowania 1684,3 W dla GSM (w raporcie jest to odpowiednio 1051,9 W dla GSM), a trzy kolejne anteny sektorowe o specyfikacji AS-5 (UMTS) także wchodzące w skład projektowanej stacji posiadają maksymalną izotropowo moc promieniowania 1259,6 W dla UMTS (w raporcie jest to odpowiednio 1116 W dla UMTS). Ponadto biegły dr inż. J. B. wskazał w ww. analizie także na fakt, iż w odległościach od środków elektrycznych poszczególnych anten (które mają być zawieszane na wysokości 52m - 53,5 m nad poziomem terenu) wzdłuż osi ich głównych wiązek promieniowania wskazanych w rozporządzeniu nie występują miejsca dostępne dla ludności, tak więc i ta przesłanka nie kwalifikuje przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W świetle powyższego analiza zgromadzonego materiału pozwala przyjąć, iż planowane przedsięwzięcie nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne. Co do zarzutów, to sporządzone przez biegłego dwie analizy datowane odpowiednio styczeń 2008 i październik 2008 roku były jedynie uzupełnieniem raportu z marca 2007 roku w związku ze zmianą obowiązującego prawa w tym zakresie. Wobec czego nie trafionym i zupełnie nie odpowiadającym ustalonym faktom, jest zarzut Odwołujących się jakoby "inwestor" zmienił wersję "Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", czy też przedłożył dwie dodatkowe analizy, tak aby projektowane przedsięwzięcie nie kwalifikowało się do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem moce podane w analizie z października 2008 są nawet minimalnie większe od tych przewidzianych w raporcie z marca 2007 i analizie ze stycznia 2008, ale i tak są niższe niż określone w rozporządzeniu. Ponadto twierdzenie S. K. jakoby podmiot planujący realizację przedsięwzięcia złożył wniosek o umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia też jest bezzasadne. Jakkolwiek pełnomocnik spółki, który działając w imieniu podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia cofnął wniosek i nie uzasadnił tej czynności, niemniej z materiału zgromadzonego w sprawie niezbicie wynika, że cofnięcie wniosku związane było ze zmianą stanu prawnego w toku postępowania, co poskutkowało tym, że przedsięwzięcie objęte pierwotnym wnioskiem przestało zaliczać się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zaś samego cofnięcia wniosku nie należy mylić z wnioskiem o umorzenie postępowania.

Bezpodstawnym w związku z tym, w ocenie Kolegium, jest także podniesiony przez E. J. i J. R. zarzut nie przeprowadzenia merytorycznej oceny sprawy w ogóle przez organ pierwszej instancji.

Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, iż wskazywana w odwołaniach decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2008 roku uchylająca decyzję Wójta Gminy T. nr [...] z [...] czerwca 2008 roku i przekazująca sprawę organowi l instancji do ponownego rozpoznania dotyczyła innej decyzji tego samego organu, a w ocenie Kolegium braki decyzji z [...] czerwca 2008 roku nie zostały powielone w decyzji z dnia [...] marca 2009 roku. Co zaś tyczy się kwestii zarzutu rzekomego zatajenia przez Urząd Gminy T. faktu postępowania toczącego się w starostwie powiatowym, a zatem w innym organie, w ocenie Kolegium jest on zupełnie kuriozalny. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt.2 ustawy z 4 lipca 1994 roku Prawo budowlane organem administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzającym projekt budowlany i udzielającym pozwolenia na budowę jest co do zasady starosta, a postępowanie to jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji. Zaś zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji takiej jak w mniejszej sprawie właściwy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Ponadto w ramach każdego z tych postępowań właściwy organ samodzielnie ustala każdorazowo strony postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniósł J. R., podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu. Skarga E. J. została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z dnia 23.10.2009r. z powodu nie uiszczenia wpisu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 p.p.s.a. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z dnia 6 maja 2009r. znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jak też decyzji organu l instancji uznał, że decyzje te nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Organy administracji umorzyły postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a wobec cofnięcia wniosku i braku wymogu, z art. 71 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 3.10 2008r., wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu decyzji stwierdziły, że inwestor w dniu 26.01.2009r. cofnął swój wniosek , a ponadto w toku postępowania nastąpiła zmiana przepisów i obecnie, biorąc pod uwagę parametry tego przedsięwzięcia, nie jest wymagane wydanie decyzji środowiskowej. Takie ustalenia i uzasadnienie zaskarżonej decyzji są uzasadnione. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, co wynika z przepisu art. 73 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 3.10.2008r. Stosownie do przepisu art. 71 ust. 2 pkt 1 i pkt.2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W toku postępowania uległy zmianie (od dnia ogłoszenia - 31.08 2007r.) przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004, Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i § 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia.

Stosownie do nowego brzmienia tegoż przepisu § 2 pkt 7 sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 7) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) niemniej niż 20.000W;.

Poprzednie brzmienie tego przepisu dotyczyło "instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz". Tak więc przepis ten został zliberalizowany.

Jak wynika z akt sprawy i raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z marca 2007r. oraz dwóch analiz ze stycznia 2008r. i października 2008r. sporządzonych przez biegłego dr. Inż. J. B., trzy anteny sektorowe o specyfikacji AS-5(GSM900) oraz kolejne trzy anteny sektorowe o specyfikacji AS-5(UMTS) nie przekraczają maksymalnej izotropowo mocy promieniowania określonej w § 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia, co szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił organ odwoławczy i zbędnym wydaje się ich ponowne przytaczanie. Ponadto anteny te znajdują się one w odległościach od środków elektrycznych poszczególnych anten zawieszonych na wys. 52 do 53,5 m nad poziomem terenu wzdłuż osi ich głównych wiązek promieniowania, gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności. Biegły ustalił też, że najbliższa zabudowa znajduje się w odległości 150 m.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał że okoliczności faktyczne sprawy ustalone przez organ odwoławczy na podstawie dowodu z opinii biegłego nie budzą wątpliwości. Biegły posiadając wiedzę specjalistyczną w sposób obiektywny ustalił parametry przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazując, że nie zachodzą przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3.10. 2008r. w zw. z § 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.a. - zasadą prawdy obiektywne, art. 77 k.p.a. - zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i art. 80 k.p.a. dotyczącym swobodnej oceny dowodów.

Organ odwoławczy spełnił też wymogi określone w art. 107 §3 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał fakty na których się oparł oraz wyjaśnił i zastosował właściwe przepisy prawne, które stanowiły podstawę do umorzenia postępowania.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze przez J. R., to dotyczą one głównie podważenia wiarygodności raportu sporządzonego przez biegłego. Zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony. Skarżący twierdzi, że raport ten zawiera szereg nieprawidłowości co może mieć znaczący wpływ na rzetelną ocenę stopnia szkodliwości oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a ponadto zarzuca, że nie otrzymał do tej pory merytorycznej odpowiedzi na jego wątpliwości "zawarte w jego wcześniejszych zażaleniach". Z treści więc skargi wynika polemika skarżącego z raportem biegłego oraz wątpliwościami co do przedmiotowej inwestycji. Tego rodzaju zarzuty są lakoniczne, nie poparte żadnymi innymi dowodami, natomiast dowód z opinii biegłego jest w ocenie Sądu obiektywny i wiarygodny, gdyż raport ten został sporządzony przez osobę mającą wiedzę specjalistyczną i w pełni zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.