Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2595/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Paweł Groński (sprawozdawca), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] paździenrika 2013 r., znak: [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. J. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: kpa) oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz 687 ze zm., dalej: specustawa), po rozpatrzeniu odwołania J. K., S. B., J. M., A. W., S. K., M. B., L. Z., W. G., M. M., S. Z., W. Z.. J. B., L. Z., A. D. oraz D. P. od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2013 r. Nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: "[...]", uchylił w części zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z akt sprawy wynika, że inwestor działając na podstawie art. 1 ust. 1 “specustawy" wystąpił z wnioskiem z dnia 19 listopada 2012 r. o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn: "[...]".

Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. Wojewoda [...]zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń.

Inwestor pismem z dnia 18 lutego 2013 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku z dnia 19 listopada 2012 r., wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jako podstawy do nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności inwestor wskazał poprawę płynności przejazdu pojazdów, podniesienie poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz pieszych. Ponadto inwestor wskazał, że droga krajowa nr [...] jest drogą o największym znaczeniu komunikacyjnym dla miasta K., stanowi także ważny szlak komunikacyjny na [...] oraz przenosi ruch regionalny na odcinku [...]-[...], a także ruch tranzytowy pomiędzy przejściem granicznym w [...]a wschodnią częścią województwa [...]. W opinii inwestora opatrzenie przedmiotowej decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności jest również konieczne z uwagi na możliwość terminowego wykorzystania środków unijnych w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie z ww. wniosku Wojewoda [...]wydał w dniu [...]lutego 2013 r. decyzję Nr [...], znak: [...] zezwalającą na realizację ww.. inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wnieśli J. K., J. M., A. W., S. K., M. B., S. B., B. Z., L. Z., A. Z., W. G., M. B., L. B.. A. M., M. M., S. Z., W. Z., J. B., P. B., A. B., S. K., K. W., L. Z., A. D., D. P., P. P. oraz P. P..

Z uwagi na fakt, iż B. Z., A. Z., L. B., A. M., P. B., A. B., K. W., P. P. oraz P. P. nie byli właścicielami ani użytkownikami wieczystymi działek zajętych pod przedmiotową inwestycję oraz nie wykazali interesu prawnego, organ II instancji w drodze odrębnej decyzji, wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego w odniesieniu do tych odwołań.

J. K. w swoim odwołaniu z dnia 22 marca 2013 r. zarzucił, iż zaprojektowany podział jego działki nr [...] spowoduje, iż nieruchomość straci wartość rynkową oraz swoje społeczno-gospodarcze przeznaczenie. W związku z powyższym Odwołujący wniósł o wykup pozostałej części działki nr [...], która na skutek podziału stanie się kilkuarowym nieużytkiem.

S. B. w odwołaniu z dnia 11 marca 2013 r. wyraził sprzeciw wobec projektu przebudowy drogi zbiorczej łączącej "Dyrekcję Lasów Państwowych" z ul. [...] w kierunku do planowanej w przyszłości drogi G. Według Odwołującego projekt ten zawiera niezrozumiałe i nadmierne pozyskanie terenu pod budowę drogi. Odwołujący zarzucił, iż projektowana inwestycja utrudni dojazd do nieruchomości i skomplikuje dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto projektowana inwestycja ma na celu uatrakcyjnienie niezabudowanych działek nr [...] i [...]. Odwołujący podniósł, iż nie został poinformowany o planowanych rozwiązaniach projektowych, co uniemożliwiło wniesienie uwag i wniosków.

M. B., S. K., L. Z., W. G., M. M., S. Z., W. Z., J. B., L. Z., A. D., D. P. podzielili zarzuty S.B. zawarte w odwołaniu z dnia 11 marca 2013 r..

J. M. w odwołaniu z dnia 15 marca 2013 r. zarzucił Wojewodzie [...]naruszenie art. 107 kpa poprzez nieumieszczenie w decyzji Nr [...] z dnia [...]lutego 2013 r. oznaczenia stron, podstawy prawnej oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego. Ponadto J. M. domagał się potraktowania go jako stronę postępowania. Uważa, że stroną w postępowaniu prowadzonym przed Wojewodą [...] była jego działka, a nie właściciel. Jednocześnie J. M. zarzucił decyzji Wojewody [...] brak uzasadnienia dla nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Odwołującego decyzja Wojewody [...] powinna być skierowana do właścicieli nieruchomości, którzy mają wyrazić zgodę na oddanie swojego dorobku. Do odwołania Pan J. M. załączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...].

A. W. w odwołaniu z dnia 11 marca 2013 r. zarzucił decyzji Wojewody [...] naruszenie art. 7, 10, 77 kpa, art. 11a, 11 f i 17 “specustawy", art. 7 i 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. 1995 r., nr 36, poz. 175, z późn. zm.),

A. W. zarzucił, iż decyzja Wojewody [...] narusza konstytucyjne prawo własności. Ponadto Odwołujący podniósł, iż na skutek podziału jego działki nr [...] straci ona charakter budowlany. Odwołujący podniósł również, iż realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje znaczne zmniejszenie odległości drogi publicznej od budynku mieszkalnego. Ponadto A. W. zarzucił, iż w niniejszej sprawie błędnie zastosowano przepisy ustawy, bowiem ma ona zastosowanie do inwestycji polegających na budowie dróg, natomiast zaskarżona decyzja dotyczy przebudowy drogi krajowej polegającej na dobudowie drugiej jezdni obwodnicy Miasta K.. Jednocześnie Odwołujący podniósł, iż bezpodstawnie nadano decyzji Wojewody [...] rygor natychmiastowej wykonalności, a motywy uzasadniające nadanie rygoru przedstawione w zaskarżonej decyzji nie zasługują na uwzględnienie.

S. K. i M. B. w swoim odwołaniu podniosły, iż nie wyrażają zgody na planowaną inwestycję, gdyż jej realizacja utrudni lub uniemożliwi prowadzenie im działalności gospodarczej. Według Odwołujących na realizację przedmiotowej inwestycji w sposób nadmierny wywłaszczono część ich działki nr [...]. Na skutek realizacji inwestycji nieruchomość nr [...] straci na wartości oraz utrudni prowadzenie działalności gospodarczej.

Po rozpatrzeniu odwołań Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej: Minister) wydał powołaną na wstępie decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że wydana decyzja wymagała dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Minister stwierdził bowiem, iż inwestor nie dokonał podziału krańcowych działek stanowiących pas drogowy tj. działki nr [...]położnej w obrębie nr [...]oraz nr działki [...] położonej w obrębie nr [...]. Dlatego wezwał inwestora do dostarczenia 4 egzemplarzy map zawierających projekty podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], obręb ewid. Nr [...]oraz działki nr [...], obręb ewid. [...], uwzględniających linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji, opisane w załącznikach nr 1.1 - 1.5 do decyzji Wojewody [...]. Po uzupełnieniu dokumentacji w dniu 28 sierpnia 2013 r. Minister, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w sentencji decyzji Wojewody [...] zapis znajdujący się na stronie 2 i 3 decyzji, dotyczący działek położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji (w obrębie [...]i [...]), stanowiących własność Skarbu Państwa, położonych. w granicach istniejącego pasa drogowego, orzekając w tym zakresie poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 12 ust. 1 ustawy. Minister dokonał również odpowiednich zmian w pkt 111 zaskarżonej decyzji, znajdującym się na stronie 4 i 5, dotyczącym zatwierdzenia podziału nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren objęty przedmiotową inwestycją, orzekając w tym zakresie poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 11f ust. 1 pkt 5 ustawy. Wskazać należy, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zastępuje decyzję o zatwierdzeniu podziału nieruchomości w ten sposób, iż w orzeczniczej części decyzji zawarte jest rozstrzygnięcie dotyczące zatwierdzenia podziału.

W pozostałym zakresie organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i brak jest podstaw do jej zakwestionowania.

Wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 11d “specustawy". Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 “specustawy", uzyskał opinię Zarządu Województwa [...] (postanowienie z dnia [...]października 2011 r., znak: [...]) oraz Prezydenta Miasta K. (postanowienie z dnia [...] października 2011 r., znak: [...]). Ponadto zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy inwestor załączył pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...]z dnia [...]listopada 2011 r., znak: [...], stwierdzające, iż inwestycja zlokalizowana jest poza granicami terenu górniczego, w związku z czym brak jest podstaw do zajęcia przez ten organ stanowiska w postaci stosownej opinii oraz pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...]Delegatura w [...]z dnia [...]listopada 2011 r" znak: [...]. Inwestor dołączył także do wniosku decyzję Marszałka Województwa [...]z dnia [...]lipca 2012 r., znak: [...], w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na "Dobudowie drugiej jezdni obwodnicy miasta K. w ciągu drogi krajowej nr [...] (...)." Inwestor dołączył do wniosku również opinię [...]Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]Oddział w [...]z dnia [...] listopada 2011 r" znak: [...], opinię Rejonowego Związku Spółek Wodnych w K. z dnia [...]października 2011 r. znak: [...] i pismo Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...]z dnia [...]stycznia 2012 r., nr [...]. Minister stwierdził, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 “specustawy" do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm., dalej: Pawo budowlane). Minister stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczególowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 27 kwietnia 2012 r., poz. 462). Organ odwoławczy uznał również, że prawidłowo Wojewoda [...] prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację.

W ocenie organu II instancji Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Jak wskazał, Wojewoda [...] pismem z dnia [...]grudnia 2012 r.. znak: [...], zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z dyspozycją art. lid ust. 5 ustawy pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim, urzędzie miasta właściwym ze względu na przebieg drogi oraz na stronie internetowej tego miasta, a także w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające zamieszczenie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń [...]Urzędu Wojewódzkiego w [...]Delegatura w [...]w dniach od 20 grudnia 2012 r. do 2 stycznia 2013 r. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta K. oraz na-stronie internetowej tego Urzędu w dniach od 20 grudnia 2012 r. do 2 stycznia 2013 r. Ponadto, ww. obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej “Gazeta Wyborcza [...]" z dnia [...] grudnia 2012 r.

Ustosunkowując się do zarzutów Odwołujących się dotyczących niekorzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i konieczności dokonania zmiany przebiegu przedsięwzięcia organ zauważył, iż zgodnie z przepisami ustawy organy orzekające w sprawie realizacji inwestycji drogowej są uprawnione do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę, nie mają natomiast kompetencji do samodzielnego, uznaniowego wyznaczania czy korygowania zakresu inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor, jako zarządca dróg realizuje zadania, o których mowa w art. 20 ustawy o drogach publicznych samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Jest on zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające teren inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Dlatego Wojewoda [...] nie mógł dokonać zmiany w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu ww. inwestycji, polegającej na ominięciu działek skarżących bądź zmniejszeniu obszaru ich wywłaszczenia.

Niezależnie od powyższego Minister wystąpił do inwestora pismem z dnia 14 maja 2013 r., znak: [...] , wzywając go do wypowiedzenia się co do zarzutów lokalizacyjnych podniesionych w odwołaniu skarżących. Inwestor pismem z dnia 23 maja 2013 r., znak: [...], ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez Odwołujących się i przedstawił argumenty przemawiające za przyjętą w zaskarżonej decyzji lokalizacją omawianej inwestycji.

Odnosząc się do podniesionej przez J. K. kwestii nieprzydatności do dalszego użytkowania wydzielonej działki nr [...] Minister podkreślił należy, iż kwestia ta, jako mająca charakter cywilnoprawny, nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 477/08, Lex 563050). Organ wskazał, że nie można podważać prawidłowości decyzji Wojewody [...] z powodu utraty dotychczasowej funkcji nieruchomości powstałej po podziale, jak również niewypowiedzenia się przez wskazane organy co do kwestii wykupu tzw. "resztówek", skoro przedmiotowe roszczenie ma charakter cywilnoprawny. Roszczenie to może być zrealizowane w drodze umowy dotychczasowego właściciela lub użytkownika wieczystego z inwestorem, a w przypadku nie dojścia do porozumienia - w trybie postępowania przed sądem cywilnym.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez J. M., dotyczącego naruszenia przez Wojewodę [...]art. 107 kpa Minister stwierdził, że treść zaskarżonej decyzji wypełnia wszystkie warunki dotyczące przytoczenia podstawy prawnej, uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz przywołuje motywy zajętego rozstrzygnięcia. W szczególności decyzja Wojewody [...]została wydana przez organ właściwy (art. 1 la ustawy) oraz zawiera elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 11 f ustawy.

Za bezzasadny Minister uznał również zarzut dotyczący niewskazania stron postępowania w decyzji Wojewody [...]. Wskazał, iż art. 11f ust. 1 “specustawy" określa jakie elementy powinna zawierać decyzja i nie on wymaga imiennego podania właścicieli i użytkowników wieczystych działek objętych decyzją. Ponadto zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewoda [...]skierował do dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych działek na adres określony w ewidencji gruntów. Jak zauważył, Wojewoda [...]zawiadomieniem z dnia 14 grudnia 2012 r" znak: [...] poinformował J. M., jako współwłaściciela działki nr [...], która w całości została objęta liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru J. M. otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w dniu 27 grudnia 2012 r.

Odnosząc się do odwołania A. W. oraz podnoszonych w nim zarzutów naruszenia art. 11a i 11f ustawy oraz art. 1 Protokołu do Konwencji o OPCiPW wskazać należy, iż Odwołujący nie wyjaśnił, na czym polegały naruszenia ww. przepisów, w zwiażku z czym organ odwoławczy nie mógł się do nich odnieść.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia prawa własności, organ wskazał że zarzut ten jest bezzasadny. Podkreślił, że ochrona własności określona w Konstytucji RP nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona, jeśli następuje w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z kolei art. 21 ust. 2 Konstytucji RP wskazuje, iż w pewnych sytuacjach szczególnych prawo własności może być naruszone. Konstytucja nie wyklucza wywłaszczenia, jednakże ogranicza dopuszczalność jego stosowania przy uwzględnieniu dwóch przesłanek, a mianowicie gdy jest dokonywane na cele publiczne, tj. w interesie publicznym i następuje za słusznym odszkodowaniem. Niewątpliwie zatem decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej, wydana na podstawie przepisów “specustawy", dopuszcza możliwość ingerencji w prawo własności bez naruszenia norm konstytucyjnych.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nierównego traktowania właścicieli poszczególnych działek, poprzez przyznanie niektórym większych przywilejów, pomijając ich nieruchomości, Minister wyjaśnił, że to inwestor jest kreatorem przebiegu inwestycji i samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych oraz techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 “specustawy" poprzez niewłaściwe zastosowanie ustawy do przedsięwzięć innych niż budowa lub rozbudowa dróg, Minister zwrócił uwaga na treść art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Podniósł, że do dnia 11 lipca 2003 r. w skład definicji pojęcia "budowa" wchodziła również przebudowa. Ustawodawca uznał jednak, że w przypadku "przebudowy" nie mamy do czynienia z powstaniem nowej substancji budowlanej, a ze zmianą już istniejącej i to w taki sposób, że nie zmieniają się jej rozmiary. Przebudowa jest zatem inną formą robót budowlanych niż budowa (odbudowa, rozbudowa i nadbudowa). Przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zmiana któregokolwiek z tych parametrów oznaczać będzie, że nie mamy wówczas do czynienia z "przebudową" a "rozbudową" lub "nadbudową" obiektu budowlanego. Powyższe zastrzeżenie nieco inaczej musi być traktowane w przypadku dróg - tu dopuszczalne są zmiany charakterystycznych parametrów, o ile nie powodują zmian granic pasa drogowego. Minister wskazał, że inwestycja drogowa polega na dobudowie drugiej jezdni obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...]i stanowi jeden z pięciu etapów przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i rozbudowie obwodnicy miasta [...]w ciągu drogi krajowej [...] wraz z dobudową drugiej jezdni. A zatem pojęcie "dobudowy" nie mieści się w definicji "przebudowy", a niewątpliwie zalicza się do zakresu pojęciowego "budowy".

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 17 ust. 1 “specustawy" poprzez nieuprawnione nadanie decyzji Wojewody [...]rygoru natychmiastowej wykonalności oraz naruszenia art. 7, 10, 77 kpa Minister uznał, że wykazanie przez Wojewodę [...], iż za nadaniem decyzji rygoru przemawia uzasadniony interes społeczny i gospodarczy wypełnia przesłanki wskazane w art. 17 ust. 1 “specustawy". W niniejszej sprawie organ bowiem trafnie przyjął, że realizowana droga poprawi jakość i bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz znacząco poprawi płynność przejazdu pojazdów.

Odnosząc się do zarzutów S. K., M. B., S. B., L. Z., W. G., S. Z., W. Z., J. B., S. K., L. Z., A. D. oraz D. P. Minister wskazał, że rozwiązanie przyjęte przez inwestora odpowiada wymogom wskazanym w § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Droga krajowa nr [...] posiada klasę techniczną GP, a zatem winna być połączona z drogą klasy Z. W celu skomunikowania terenów przyległych z drogą krajową nr [...]inwestor wykorzystał ul. [...], która będzie pełnić rolę drogi zbiorczej. Winna ona również posiadać odpowiednią szerokość wynikającą z przywołanego rozporządzeniu. Jak już wyżej wskazał organ II instancji, wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Rola organu wydającego przedmiotową decyzję sprowadza się zatem do opisania dyspozycji i uwarunkowań dla inwestycji drogowej w zakresie wskazanym w art. 11 f ust. 1 ustawy.

Powyższa decyzja Ministra z dnia [...] paździenrika 2013 r., znak: [...]została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A.W..

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w zakresie doręczania decyzji administracyjnych albowiem nie zostały mu doręczone załączniki nr 1 nr 2 stanowiące integralną część decyzji. Przyznał, iż otrzymał tekst decyzji, jednakże nie zostały mu doręczone załączniki nr 1 i nr 2 , które są wymienione w decyzji na stronie 5 oraz na stronie 26. Tym samym została mu doręczona niekompletna decyzja.

Decyzji zarzucił też naruszenie art. 11a, art. 11f i art. 17 “specustawy" oraz naruszenie art. 7 i art. 21 Konstytucji RP i Protokołu Dodatkowego Nr l do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Skarżący nie zgodził się także na przebieg planowanej inwestycji oraz nie wyrażił zgody na przejęcie przez gminę części nieruchomości nr [...]w proponowanym kształcie. Przede wszystkim podniósł, że zaskarżona decyzja w zakresie dotyczącym działki stanowiącej własność skarżącego, w części w jakiej orzeka o przebiegu planowanej inwestycji została wydana z rażącym naruszeniem prawa wkraczającym w sferę prawa własności. W ocenie skarżącego przebudowa skrzyżowania drogi nr [...] z ulicą [...] została zaprojektowana w taki sposób, aby chronić interes właścicieli działek nr [...], bowiem kilka lat temu nabyli oni od Skarbu Państwa część działki nr [...] położonej w pasie drogowym drogi krajowej. W ten sposób działka przeznaczona pod rozbudowę drogi stała się własnością osób prywatnych , których interesy są w zaskarżonej decyzji chronione z pokrzywdzeniem innych.

Skarżący zauważył, że w zatwierdzonym projekcie następuje zbliżenie drogi do budynku mieszkalnego, a zaprojektowany podział działki nr [...] powoduje, iż traci ona charakter budowlany. W ten sposób decyzja wkracza władczo w prawo własności, w sposób nierówny i traktując właścieli poszczególnych działek , przyznając niektórym większe przywileje przez to , że omija ich nieruchomości.

Skarżący wskazał, że zakres stosowania przepisów “specustawy" drogowej ograniczono do inwestycji polegających na budowie dróg publicznych. Przepis art. 1 ust. 1 “specustawy" drogowej precyzuje jej zakres przedmiotowy, wskazując, że określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), a także organy właściwe w tych sprawach. Skarżący powołał definicję określoną w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego i podniósł, że inwestycja polegająca na przebudowie drogi publicznej:

1) nie wiąże się z koniecznością nabywania nieruchomości pod drogę (następuje w granicach dotychczasowego pasa drogowego);

2) już na mocy ogólnych przepisów Prawa budowlanego realizowana jest na podstawie zgłoszenia, a zatem w procedurze uproszczonej i o niższym stopniu reglamentacji niż procedura uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Skarżący podniósł, że stosownie do noweli “specustawy" drogowej z 2012 r. w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Prawa budowlanego, z wyjątkiem art. 28 ust. 2 tej ustawy, określającego obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (a zatem wyznaczającego krąg stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę). W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się natomiast w ogóle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z czym można zatem powiedzieć, że zezwolenie na realizację inwestycji drogowej przewidywane przez specustawę drogową zastępuje w odniesieniu do inwestycji w zakresie dróg publicznych pozwolenie na budowę. Reasumując, choć przepis art. 1 ust. 1 specustawy drogowej odnosi się do wszystkich inwestycji w zakresie dróg publicznych, to będzie miał on zastosowanie jedynie do inwestycji polegających na budowie takich dróg, tj. nie będzie obejmował ich przebudowy czy dobudowy.

Wskazując na powyższe Skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu i podniósł, że w istniejącym stanie faktycznym nie było podstaw do wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, bowiem obejmuje ona przebudowę drogi krajowej polegającą na dobudowie drugiej jezdni obwodnicy m. [...]. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra, że dobudowa drugiej jezdni do drogi krajowej nr [...]zalicza się do pojęcia budowy - co daje podstawę do zastosowania I trybu przewidzianego w “specustawie". Przedmiotowa inwestycja polega bowiem na dobudowie drugiej jezdni do istniejącej i funkcjonującej drogi krajowej nr [...].

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie należy podkreślić, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych – t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm. (dalej: "specustawa") ma szczególny, wyjątkowy charakter. Zgodnie bowiem z jej przepisami zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zastąpiło pięć odrębnych decyzji administracyjnych, w tym również dotyczącą przymusowego wywłaszczenia własności nieruchomości. Wprowadzenie do porządku prawnego szczególnych przepisów tzw. "specustawy" i – w konsekwencji – określenie specjalnego trybu realizacji zamierzeń inwestycyjnych uzasadnione jest celem publicznym w postaci konieczności sprawnego i szybkiego stworzenia nowej oraz usprawnienia i udoskonalenia istniejącej infrastruktury drogowej w kraju. Powoduje to, że ww. przepisy mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane) oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami –t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. (dalej: ugn).

Zgodnie z art. 1 "specustawy" określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.), a także organy właściwe w tych sprawach. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych do której odsyła art. 1 "specustawy", określający jej zakres przedmiotowy, droga stanowi budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Biorąc pod uwagę powyższą definicję zakresem regulacji "specustawy" mogą zostać objęte wszelkie drogowe obiekty inżynierskie i urządzenia oraz instalacje o ile stanowią z drogą całość techniczno-użytkową.

Należy również podkreślić ograniczenia w możliwości eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydawanych w trybie powołanej wyżej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 11g ust. 3 "specustawy" w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Natomiast stosownie do treści art. 31 ust. 1 "specustawy" nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia [...] paździenrika 2013 r., znak: [...] jest prawidłowa.

Przede wszystkim zgodizć się nalezy z Ministrem, że decyzja Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2013 r. Nr [...] wymagała dokonania korekty w trybie art 138 § 1 pkt 2 kpa. Inwestor bowiem nie dokonał podziału krańcowych działek stanowiących pas drogowy tj. działki nr [...] położnej w obrębie nr [...] oraz nr działki [...] położonej w obrębie nr [...]. Po przedłożeniu przez inwestora w dniu 28 sierpnia 2013 r. projektów podziału nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], obręb ewid. Nr [...] oraz działki nr [...], obręb ewid. Nr [...], uwzględniających linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji, opisane w załącznikach nr 1.1 - 1.5 do decyzji Wojewody [...]Minister, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w sentencji decyzji Wojewody [...]zapis znajdujący się na stronie 2 i 3 decyzji, dotyczący działek położonych w liniach rozgraniczających teren inwestycji (w obrębie [...]i [...]), stanowiących własność Skarbu Państwa, położonych. w granicach istniejącego pasa drogowego, orzekając w tym zakresie poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 12 ust. 1 ustawy. Minister w sposób prawidłowy dokonał również odpowiednich zmian w pkt 111 zaskarżonej decyzji, znajdującym się na stronie 4 i 5, dotyczącym zatwierdzenia podziału nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren objęty przedmiotową inwestycją, orzekając w tym zakresie poprzez umieszczenie w miejscu uchylenia zapisu czyniącego zadość obowiązkowi określonemu przez ustawodawcę w art. 11f ust. 1 pkt 5 ustawy.

Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w pozostałym zakresie decyzja Wojewody [...] z dnia [...]lutego 2013 r. Nr [...] czyni zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 "specustawy", albowiem zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie,

Z akt sprawy wynika, że wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 11d “specustawy". Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 “specustawy", uzyskał opinię Zarządu Województwa [...] (postanowienie z dnia [...]października 2011 r., znak: [...]) oraz Prezydenta Miasta [...] (postanowienie z dnia [...]października 2011 r., znak: [...]). Ponadto zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy inwestor załączył pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...]z dnia [...]listopada 2011 r., znak: [...], stwierdzające, iż inwestycja zlokalizowana jest poza granicami terenu górniczego, w związku z czym brak jest podstaw do zajęcia przez ten organ stanowiska w postaci stosownej opinii oraz pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...]Delegatura w [...]z dnia [...]listopada 2011 r" znak: [...]. Inwestor dołączył także do wniosku decyzję Marszałka Województwa [...]z dnia [...]lipca 2012 r., znak: [...], w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na "[...]" Inwestor dołączył do wniosku również opinię [...]Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]Oddział w [...]z dnia [...] listopada 2011 r" znak: [...], opinię Rejonowego Związku Spółek Wodnych w K. z dnia [...]października 2011 r. znak: [...]i pismo Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...]z dnia [...]stycznia 2012 r., nr [...]. Do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm., dalej: Pawo budowlane). Minister stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczególowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 27 kwietnia 2012 r., poz. 462).

Ponadto, wbrew zarzutom A. W., w sprawie nie doszło do uchybień proceduralnych, które skutkowałyby koniecznoscią uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewoda Podkarpacki prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Jak wskazał, Wojewoda [...]pismem z dnia 14 grudnia 2012 r.. znak: [...], zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 5 “specustawy" pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim, urzędzie miasta właściwym ze względu na przebieg drogi oraz na stronie internetowej tego miasta, a także w prasie lokalnej. Zaznaczenia wymaga, że w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające zamieszczenie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń [...]Urzędu Wojewódzkiego w [...]Delegatura w [...]w dniach od 20 grudnia 2012 r. do 2 stycznia 2013 r. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...]oraz na-stronie internetowej tego Urzędu w dniach od 20 grudnia 2012 r. do 2 stycznia 2013 r. Ponadto, ww. obwieszczenie zostało opublikowane w prasie lokalnej “Gazeta Wyborcza [...]" z dnia 20 grudnia 2012 r.

Odnosząc się do skargi A. W. Sąd nie podzielił zarzutów w niej zawartych podzielając argumentację Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący braku podstaw do zastosowania przepisów "specustawy" do spornej inwestycji. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa Budowalnego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Przebudową z kolei jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Sporna inwestycja drogowa polega na dobudowie drugiej jezdni obwodnicy K. w ciągu drogi krajowej nr [...]i stanowi jeden z pięciu etapów przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i rozbudowie obwodnicy miasta K. w ciągu drogi krajowej [...]wraz z dobudową drugiej jezdni. Jak słusznie zatem przyjął Minister skoro przedmiotem inwstycji jest dobudowa, to nie może być mowy jedynie o przebudowie, zaś sama inwestycja mieści się w zakresie pojęciowym "budowy".

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przebiegu inwestycji nalezy wskazać, że to inwestor jest kreuje przebieg inwestycji i samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych oraz techniczno-wykonawczych inwestycji, przy uwzglednieniu możliwosci technicznych i celu inwestycji, w tym przypadku polegającej na dobudowie drugiej jezdni obwodnicy miasta Krosna. Niemniej jednak organ odwołąwczy zwrócił się do inwestora celem ustosunkowania do zarzutów skarżacego. W piśmie z dnia 23 maja 2013 r. inwestor odnosząc się do zarzutu A.W. wskazał, iż skrzyżowanie dróg publicznych jakimi są ul. [...]i ul. [...]musi odpowiadać wymogom określonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (T)z. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430 z późn. zm.), co skutkuje koniecznością zajęcia pod skrzyżowanie obszaru określonego w decyzji.

Odnosząc się do kwestii zajęcia części nieruchomości lub utraty przez nią charakteru budowlanego nalezy podkreślić, że zgodnie z art 13 ust. 2 “specustawy" jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. W zwiazku z powyższym kwestia ta ma charakter cywilnoprawny i nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Roszczenie dotyczące wykupu tzw. "resztówek" może być zrealizowane w drodze umowy dotychczasowego właściciela lub użytkownika wieczystego z inwestorem, a w przypadku braku porozumienia w drodze odpowiedniego powództwa o wykup wnoszonego do sądu powszechnego.

Nawiązując do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie nie można uznać, iż doszło do naruszenia jej postanowień. Organy zastosowały obowiązujące powszechnie przepisy "specustawy" oraz innych ustaw, w tym przepisy Prawa budowlanego stosując odpowiednie normy prawa materialnego i prowadząc postępowanie zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Wszystkie powołane przepisy zachowują moc obowiązującą, dopóki ich zgodność z Konstytucją RP nie zostanie podważona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto podkreślić należy, że ochrona własności określona w Konstytucji RP nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona, jeśli następuje w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z kolei art. 21 ust. 2 Konstytucji RP wskazuje, iż w pewnych sytuacjach szczególnych prawo własności może być naruszone. Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 lipca 2001 r., sygn. K 3/01, OTK ZU 2001/5/125, prawa konstytucyjnie chronione nie mają charakteru absolutnego. Zgodzić się zatem należy z organem odwoławczym, że decyzja zezwalajaca na realizację inwestycji drogowej dopuszcza możliwość ingerencji w prawo własności bez naruszenia norm konstytucyjnych.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rygoru natychmiastowej wykonalności należy podnieść, że art. 17 ust. 1 "specustawy" stanowi normę szczególną wobec art. 108 § 1 kpa, opartą na innych przesłankach, niż określone w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. W niniejszej sprawie realizowana droga poprawi jakość i bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz znacząco poprawi płynność przejazdu pojazdów. Bez wątpienia taki cel należy uznać za interes społeczny w pełni uzasadniający zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wbrew zarzutom skargi Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przepisów "specustawy". Ponadto, kontrolując całość sprawy administracyjnej Sąd nie stwierdził, aby przy wydawaniu zezwolenia na realizację spornej inwestycji doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organy szczegółowo zbadały i rozważyły argumenty przedstawione przez strony, jak również podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania przez organem I instancji dokonano wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa., natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ppsa orzekł w sentencji wyroku